Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠ. ΑΓΗΣ
Κι ενώ το τελευταίο διάστημα είχαν προβληθεί πολύ ψηλά στην ατζέντα της επικαιρότητας οι τοπικές υποθέσεις, αλλά και οι παραταξιακές αντιθέσεις του πολιτικού προσωπικού της Άρτας, αίφνης λες και σήμανε σιωπητήριο, έγινε παύση των «εχθροπραξιών» και δημιουργήθηκε και πάλι μια «άκρα του τάφου σιωπή»!
Χαρακτηριστικά παραδείγματα πολλά.
Πρώτο και καλύτερο, η εμπόλεμη κατάσταση που δημιουργήθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο Άρτας για την δομή φιλοξενίας μεταναστών στην περιοχή μας, που πυροδότησε πολεμοχαρείς ιαχές, όπως κάτω τα χέρια από το Βιομηχανικό Πάρκο, αλάργα από τα τοπικά στρατόπεδα, αλλά και δηλητηριώδεις δηλώσεις μεταξύ στελεχών της ίδιας κομματικής προέλευσης, αλλά με διαφορετικές θέσεις ευθύνης και εξουσίας, περί των ευθυνών που φέρει ο καθείς για την δημιουργηθείσα κατάσταση.
Δεύτερο και εξίσου καλό, το κόστος μεταφοράς των στερεών απορριμμάτων στο εργοστάσιο στερεών αποβλήτων στο Ελευθεροχώρι, που ανάγκασε τον Χρήστο Τσιρογιάννη «να μπεί μπροστά», διεκδικώντας ισοκατανομή του σε όλους τους ηπειρώτες και όχι μόνον στους ολίγους, γεγονός που τον οδήγησε σε ευθεία σύγκρουση με την περιφέρεια, που όμως για ανεξήγητους λόγους απεσύρθη από το τραπέζι των συζητήσεων και των ενστάσεων.
Τρίτο παράδειγμα, αλλά σημαντικό, η κατάργηση με τον πλέον επίσημο τρόπο, δια της δημοσίευσης στο σχετικό ΦΕΚ, της Σχολής Επιστημών Τροφίμων και Διατροφής από το Μηχανογραφικό του 2020, καθώς και η υποβάθμιση της Σχολής Γεωπονίας στην Άρτα, για την οποία αναζητούνται οι σπουδαστές της, οι οποίο αποτελούν μαγική εικόνα, αφού είναι εξαφανισμένοι.
Πανεπιστημιακές σχολές, που με την ανακοίνωσή τους, έδωσαν το δικαίωμα στους ταγούς μας για βαρύγδουπες δηλώσεις και ανακοινώσεις, διανθισμένες μετά πολλών υπερβολών, αντιδικίες για την πατρότητά τους και για το ποιος «έβαλε περισσότερο πλάτη» για την υλοποίησή τους, για να έρθει στη συνέχεια η ώρα της αντιπαράθεσης, για το ποιος ευθύνεται για τις δυσοίωνες εξελίξεις, αλλά και την ουσιαστική υποβάθμιση του εγχειρήματος της δημιουργίας σχολών πανεπιστημιακού επιπέδου στην Άρτα.
Τέταρτο παράδειγμα η γεφύρωση του Αράχθου, που θα δημιουργούσε μια νέα αντίληψη και πραγματικότητα για τον πολεοδομικό σχεδιασμό της νέας πόλης μας και η οποία αντιμετωπίζεται περίπου σαν πάρεργο τόσο από τη δημοτική πλειοψηφία, όσο και από την μειοψηφία.
Πέμπτο παράδειγμα η δημιουργία Βιομηχανικού Πάρκου, η οποία «σήκωσε κουρνιαχτό» μόνον όταν θίχτηκε από την κυβέρνηση σαν ενδεχόμενο δημιουργίας δομής φιλοξενίας μεταναστών, που οδήγησε και σε εσωτερική αλληλογραφία φορέων και αρχών της Άρτας για την επικαιροποίηση της σχετικής μελέτης, ώστε «να ξαναμπεί το νερό στ’ αυλάκι» για την υλοποίηση του έργου. Μόνον που όταν και αν γίνει αυτό το έργο θα είναι πλέον ξεπερασμένο από τον αδυσώπητο χρόνο και θα θυμίζει μόνον το ανάλογο αίτημα της οδικής σύνδεσης Άρτας – Τρικάλων, που όταν ολοκληρώθηκε και όπως ολοκληρώθηκε, δεν υπήρχαν πιά ενδιαφερόμενοι να τον διαβούν καθώς επέλεγαν τις διαδρομές της Εγνατίας, ως πιο σύγχρονες και πιο συμφέρουσες!
Έκτο παράδειγμα η αυτονομία υδροδότησης της Άρτας, μέσω της Λίμνης Πουρναρίου, που δημιούργησε τον σχετικό ντόρο το περασμένο καλοκαίρι, με τα προβλήματα λειψυδρίας που είχαν παρατηρηθεί, αναγκάζοντας τις σχετικές υπηρεσίες στην ανάσυρση του σχεδίου από τα συρτάρια τους, αλλά μέχρις εκεί, για να έρθει το επόμενο καλοκαίρι που τα προβλήματα θα είναι πάρα πολλά λόγω και της παρατεταμένης φετινής ανομβρίας, για να το ξαναθυμηθούμε και να το ξαναφέρουμε στο προσκήνιο.
Θα μπορούσα να συνεχίσω επ’ άπειρον με αυτές τις αναφορές και τα παραδείγματα, αλλά νομίζω πως θα ήταν ανούσιο, καθώς η γενική εικόνα είναι από όλους μας αντιληπτή.
Ωστόσο αναζητώντας τον καταλύτη που εκτόνωσε αυτή την κατάσταση και κατέστειλε τα πάθη των εξεγερμένων και των αντιμαχόμενων, δεν θα τον βρεις, όσο κι αν ψάξεις κι απλά θα μείνεις με την απορία για το …θαύμα!
Το μόνο που μπορείς να βρεις, είναι κάποιες «περιφερειακές νίκες» που κατήγαγαν οι αντιπολιτευόμενες «φατρίες» σε εκείνες που ασκούν εξουσία, είτε εκπαραθυρώνοντάς τους από προεδρικές θέσεις συνδέσμων, είτε καταλαμβάνοντές τες οι ίδιοι, κομπάζοντας για τα …λάφυρα που απέκτησαν!
Θα μπορούσαμε, βέβαια, να δικαιολογηθούμε πως η ευφορία των ημερών και η γιορταστική και γλεντζέδικη διάθεση της Αποκριάς, αμβλύνει τα πάθη, μειώνει την πολεμοχαρή διάθεση, αντικαθιστώντας την με …σοκολατοπόλεμο και χαρτοπόλεμο και υποστέλλει τα λάβαρα της επανάστασης, της σύγκρουσης και της διεκδίκησης.
Άλλωστε τα …γαϊτανάκια και οι μασκαράδες κυριαρχούν αυτές τις μέρες!
Αρκεί να μην μας μείνουν ως συνήθεια, αλλά και δικαιολογία και για τις επόμενες, γιατί τότε θα χρειαστεί να προστρέξουμε στον Γιάννη Μηλιώκα και τους στίχους του γνωστού τραγουδιού του Γκρέκο μασκαρά!
«Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία.
Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
μασκαρά, γκρέκο μασκαρά»…
