Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ
Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει…
Έχει η πλάση κοκκινίσει
Άλλος ήλιος έχει βγει
σε άλλη θάλασσα άλλη γη…
ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
Οι άλλοι έχουν κινήσει, κάποιες δεκαετίες πριν και κάνουν πράγματα, τα οποία είναι απλά και για να γίνουν πράξη, απαιτούν μόνο την φαντασία και την διάθεση προσφοράς στον τόπο και τον κόσμο που -ακόμη- μένει σ’ αυτόν τον τόπο… Διαχρονικός ο Κώστας Βάρναλης, στην «μπαλάντα του κυρ Μέντιου», δίνει το στίγμα της προτροπής, για να κινήσουμε, να δημιουργήσουμε το νέο που θα είναι το τέλος του ταξιδιού… Το μήνυμα δεν το λαμβάνει κανένας και ανάμεσα στους προβληματισμούς για το που πάμε, το μόνο που έχει κάτι να δείξει ότι λειτουργεί, είναι η ψευδεπίγραφή άμυνα, της οποίας το χαρακτηριστικό, είναι η επίκληση πλαστών δικαιολογιών, με τις οποίες μάλιστα γελούν και μικρά παιδιά…
Είναι η συζήτηση με φίλο που βρέθηκε, μετά από χρόνια στην Άρτα, έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις του παρελθόντος, συνοδευόμενες και από σκέψεις για το σήμερα…
-Ακόμη σ’ αυτή την κατάντια, έχετε το ποτάμι και αυτό σημαίνει, ότι με αυτό το δεδομένο, η πόλη δεν πρόκειται να κάνει κανένα βήμα μπροστά. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνει σύγχρονη πόλη, η οποία από μόνη της θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το καλύτερο, είπε και επέμενε.
Βεβαίως και δεν προκύπτει καμία δικαιολογία γι’ αυτή την τραγική διαπίστωση. Αν προκύψει, θ’ ανήκει στην ψευδεπίγραφη λειτουργία πολιτών και πολιτικών, μιας και για το σημερινό αποτέλεσμα, δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, αλλά και οι πολίτες, που δεν έμαθαν ν’ απαιτούν.
Το περασμένο καλοκαίρι, είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε συνεντεύξεις του πρώην διοικητή της ΔΕΗ Ραφαήλ Μωυσή, ο οποίος ήταν διοικητής όταν κατασκευάστηκε το Φράγμα Πουρναρίου και μας διαβεβαίωσε, ότι και τόσο πίσω να γυρίσουμε, δεν θα δούμε την αγωνία για την αξιοποίηση του ποταμού Αράχθου, με πρώτο βήμα, τον εγκιβωτισμό της κοίτης και την συνεχή ροή, όπως όλοι συμφωνούν.
Οι δεκαετίες περνούν, τα παραδείγματα προκοπής με φόντο τους ποταμούς πληθαίνουν και η Άρτα, στον δικό της ύπνο του δικαίου, με μια πρωτοτυπία(!) την οποία κανένας δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει… Για τα δευτερεύοντα ζητήματα της πόλης και της περιοχής, να πολλαπλασιάζεται το ενδιαφέρονκαι για τα πρωτεύοντα και μείζονα, να διαιρείται. Που διαίρεση σημαίνει, πολλές διαφορετικές απόψεις, με φόντο τον διαγκωνισμό, για το ποιός θα φανεί ως ο έχων το μεγαλύτερο ενδιαφέρον…
Όπως έχουμε δει πολλές φορές το έργο, η κάθε συζήτηση για τα σημαντικά σταματάει ως διά μαγείας, ενώ για τα δευτερεύοντα, που περισσότερο αρνητικό κλίμα δημιουργούν, ο χορός καλά κρατεί.
Η αντιδιαστολή των γεγονότων, αλλά και οι συλλογισμοί, αποτελούν μονόδρομο εκεί που φτάσαμε. Να συγκρίνουμε το ενδιαφέρον που διαχρονικά έχει προκύψει για τον Άραχθο, με αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες. Άπειρες οι συζητήσεις για το πως θα γυρίσουμε λίγο πίσω και ελάχιστες αυτές, που αποδεδειγμένα θα οδηγήσουν μπροστά.
-Όλη αυτή η κοινωνική ενέργεια που καταναλώθηκε για τις συζητήσεις που συνεχίζονται και αφορούν το που θα πάνε οι μετανάστες, αν είχε προκύψει για την προβολή του αιτήματος της αξιοποίηση του ποταμού, δεν θα είχαμε θεαματικά αποτελέσματα;
Είναι το μόνο σίγουρο… Γιατί παραπέμπει στην τραγωδία που ζούμε! Συζητούν οι παράγοντες (σ.σ. τέλος πάντων… Ο Θεός να τους κάνει) του τόπου για τον Άραχθο και την αξιοποίησή του, μόνο όταν διαπιστώνουν ότι θα προκύψουν κάποιες εντυπώσεις και πέραν αυτού ουδέν.
Όμως για τους μετανάστες, που είναι το αναγκαίο κακό, οι λεονταρισμοί δίνουν και παίρνουν. Το ζητούμενο είναι πάντα μπροστά, λες και η προοπτική μιας μικρής πόλης σαν την Άρτα, θα κριθεί απ’ τους μετανάστες… Είναι το θέατρο του παραλόγου, το οποίο τακτικά δίνει παραστάσεις στην Άρτα και η συμμετοχή σ’ αυτό, είναι πάντα τεράστια.
Δεν λείπουν απ’ τα άρθρα της «Γ», οι προτάσεις και πρόταση θα πρέπει να είναι ο επίλογος του παρόντος σημειώματος.
Ν’ απαιτηθεί απ’ όλους τους πολίτες, να μπει πρώτο στην αντζέτα των συζητήσεων, το θέμα της προοπτικής της πόλης με φόντο τον ποταμό Άραχθο και την αξιοποίησή του, παράλληλα με όσα φέρνει μαζί του. Να σταματήσει η μεμψιμοιρία της ενασχόλησης με τα ελάχιστα, όπως είναι όλα όσα καθημερινά, συζητούν παράγοντες και πολίτες. Όχι πως δεν χρειάζονται, αλλά δεν είναι τα μείζονα. Αυτός ο διαχωρισμός πρέπει να κυριαρχήσει και θα πρέπει να ενισχύουν την προσπάθεια αυτή και οι τοπικοί παράγοντες, που δείχνουν να έλκονται απ’ τα εύκολα και τ’ ασήμαντα και να μην τολμούν το ελάχιστο για το πρωτοποριακό και χρήσιμο.
Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει…
Κι εμείς, ούτε να ονειρευτούμε δεν μπορούμε… Μάλλον δεν μας επιτρέπουν να ονειρευτούμε…
