Η νέα πατέντα
που βρήκαν κάποιοι
για να τρώνε τα
μεροκάματα
μεταναστών
Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ
Συμβαίνει κι αυτό, το καταγγείλαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Γ», αλλά κανενός δεν… ιδρώνει το αυτί, ν’ ασχοληθεί στην ουσία με τον άνθρωπο, άσχετα απ’ τον τόπο καταγωγής τους.
Πληθαίνουν τα περιστατικά, όπου κάποιοι… ξύπνιοι της περιοχής μας παίρνουν τους δυστυχισμένους μετανάστες στην δούλεψή τους, κάνουν την δουλειά τους, τους εκμεταλλεύονται κατά τον πιο προκλητικό τρόπο και όταν έρθει η ώρα να πληρωθούν οι δυστυχισμένοι μετανάστες, ακούνε τους… ξύπνιους να τους λένε, όσο μπορούν να συνεννοηθούν βέβαια, ότι θα φωνάξουν την χρυσή αυγή, να τους τσακίσει στο ξύλο και να έχουν συνέχεια προβλήματα, αν προσπαθήσουν να κάνουν κάτι. Η παλιότερη εκδοχή, με τους εκατοντάδες αλβανούς, που πάλι άλλοι… ξύπνιοι εκμεταλλευόταν, ήταν η αστυνομία, που προχωρούσε σε σύλληψη, για να τους απελάσει στην συνέχεια, που ήταν και εύκολη υπόθεση.
Διά πάσαν νόσον και πάσαν… μ… η χρυσή αυγή. Να καταρρακώσουμε κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να κονομήσουμε με φόντο τον ανθρώπινο πόνο και την δυστυχία και μετά να εκμεταλλευτούμε το… βίτσιο που έχουν κάποια ανόητα παιδιά, με τους αλλοδαπούς, για να… καθαρίσουμε.
Ωραία λογική! Και το πιο ωραίο, είναι ότι η παραπάνω πληροφορία, που για δεύτερη φορά, μέσα δέκα ημέρες, καταγράφεται απ’ την «Γ», δεν αξιοποιείται από κανέναν. Δεν σκέπτεται κανένας, ότι οι πέντε χιλιάδες περίπου οικονομικοί μετανάστες, από Πακιστάν, Αφγανιστάν και όπου αλλού, είναι τα θύματα της καθημερινής εκμετάλλευσης από κάποιους ξύπνιους.
Όχι μόνο στην εργασία, που κάνουν πως και πώς να βρουν μεροκάματο, δουλεύουν και μετά να κινδυνεύουν από κάποιους ανεγκέφαλους της χρυσής αυγής. Αυτή είναι η μία εκδοχή της παλιανθρωπιάς… Έπεται και η συνέχεια…
10 ευρώ το κεφάλι, κάθε βράδυ, τους παίρνουν κάποιοι, για να τους… φιλοξενήσουν στα επικίνδυνα παλιά πτηνοτροφεία, όπου οι δυστυχισμένοι πληρώνουν, για να είναι τα υποψήφια θύματα. Κι εκεί, αν κανένας δεν έχει να πληρώσει, την απειλή της χρυσής αυγής, θα αντιμετωπίσει…
Είναι εικόνα κοινωνίας αυτή… Χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του, κανένας απ’ όλους αυτούς τους εξυπνάκηδες, ότι κι εμείς εδώ στην προνομιούχο Ελλάδα, είμαστε ένα σκαλοπάτι πριν την εξαθλίωση και ουδείς γνωρίζει που μπορεί να βρισκόμαστε αύριο, αν κάτι δεν πάει καλά.
Καιρός για φιλοσοφικές σκέψεις, δεν υπάρχει, μιας και το αίτημα είναι άμεσο: Κάποτε η τοπική κοινωνία, να δείξει την ευαισθησία της…
