A+ R A-
17 Οκτωβρίου 2018

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

|

Έφυγε απ’ την ζωή ο πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Άρτας και της κοινότητας Βλαχέρνας Χρήστος Βάσιος…

 

 

 

 

Πάνω από δέκα χρόνια, τον πάλεψε τον καρκίνο, αλλά δεν τα κατάφερε, ο πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Άρτας και της Κοινότητας Βλαχέρνας Χρήστος Βάσιος, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 71 χρόνων και η πολιτική του κηδεία θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 11 το πρωί στην Βλαχέρνα, όπου και ζούσε ο εκλιπών…

Ασυμβίβαστος αγωνιστής, ο Χρήστος Βάσσιος… Από μικρό παιδί στα κινήματα, για να βρεθεί μετά την μεταπολίτευση και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος της πατρίδας μας, αρχικά ως βιομηχανικός εργάτης, που εκπροσωπούσε τους συναδέλφους του, στην θρυλική ΟΒΕΣ, η οποία είχε σημαντικές παρεμβάσεις, αλλά και κατακτήσεις, για τους εργαζόμενους της πατρίδας μας. Παράλληλα ήταν και γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, μιας και την εποχή εκείνη ζούσε στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Καθώς μεταπήδησε ως εργαζόμενος στην ΔΕΗ, τον συναντούμε και πάλι στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων της ΔΕΗ, στην ΓΕΝΟΠ, που κι εκεί η δράση του ήταν πολυσχιδής.

Το 1990 αποφασίζει και έρχεται στην Άρτα, όπου ασχολείται με την αυτοδιοίκηση στο χωριό του την Βλαχέρνα και εκλέγεται με μεγάλη πλειοψηφία πρόεδρος της κοινότητας Βλαχέρνας, όπου έμελε να λάβει σημαντικές αποφάσεις, οι οποίες είναι ευεργετικές και σήμερα για την ευρύτερη περιοχή. Ο Χρήστος Βάσιος, προσπάθησε να δώσει στην αυτοδιοικητική του θητεία, αγωνιστικά χαρακτηριστικά, για να ηγηθεί πολλών κινητοποιήσεων, με αίτημα την άρση της απομόνωσης της Βλαχέρνας, που όλοι την υποσχόταν, αλλά κανένας δεν έκανε κάτι προς την κατεύθυνση αυτή. Αν και είχε απέναντί του πολλούς, το κοινοτικό συμβούλιο Βλαχέρνας, με δική του πρόταση, έλαβε την απόφαση να παραχωρηθεί ο χώρος που σήμερα λειτουργεί ο ΧΥΤΑ και βεβαίως έλυσε πλείστα όσα περιβαλλοντικά προβλήματα στην περιοχή, για να ολοκληρωθεί βεβαίως πολλά χρόνια μετά, που δεν ήταν πρόεδρος ο Χρήστος Βάσιος.

Αποχωρώντας απ’ την αυτοδιοίκηση, ο Χρήστος Βάσιος ασχολήθηκε και πάλι με το συνδικαλιστικό κίνημα της περιοχής και μέσα απ’ το σωματείο του στην ΔΕΗ εξελέγη πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Άρτας, όπου και πάλι με πάθος είχε ασχοληθεί, για να αφήσει παρακαταθήκη, πολλές κατακτήσεις για τους εργαζόμενους της Άρτας.

Το τελευταίο διάστημα και υπό το βάρος της επάρατου ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε, είχε συμπορευτεί με το ΚΚΕ και ως συνεργαζόμενος είχε κατέλθει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αρταίων, στις εκλογές του 2010.

Να είναι ελαφρύ το χώμα, που θα τον σκεπάσει…

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016 03:13

Φτωχότερη η πνευματική Άρτα!

|

Πέθανε σε ηλικία 70 ετών ο φιλόλογος και δημοσιογράφος Χάρης Μαυρομάτης

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Κυριολεκτικά φτωχότερη, ή μάλλον εντελώς φτωχή η πνευματική Άρτα, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του φιλόλογου, συγγραφέα και δημοσιογράφου Χάρη Μαυρομάτη, ο οποίος βρέθηκε από συγγενικό του πρόσωπο νεκρός, στο σπίτι του, στην Αθήνα. Με την ειρωνεία, να συνοδεύει το τραγικό γεγονός. Τρεις ημέρες πριν, είχε κάνει το καθιερωμένο τσεκ απ, απ’ το οποίο διαπιστώθηκε πως δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα!

 

 

Σε ηλικία 70 ετών λοιπόν, άφησε την τελευταία του πνοή ο Χάρης Μαυρομάτης, του οποίου το όνομα, η πλειοψηφία των αρτινών, είχε συνδυάσει με την μοναδική αγωνία, για την πνευματική και πολιτιστική αναβάθμιση της γενέτειράς του, όντας ένα ξεχωριστό μέγεθος, όχι μόνο για τα πνευματικά πράγματα της Άρτας, αλλά και της πατρίδας μας συνολικότερα.
Παράλληλα με τις πνευματικές του αναζητήσεις, ο Χάρης Μαυρομάτης, είχε αναδειχτεί και ως κορυφαίο τραπεζικό στέλεχος, έχοντας εργαστεί ως διευθυντής διεθνών δραστηριοτήτων της Τράπεζας ΒΝΡ, της Bank Saderat Iran και της Τράπεζας Αττικής. Επίσης εργάστηκε ως δημοσιογράφος και βασικός αρθρογράφος, στις εφημερίδες "Ελεύθερος Τύπος" και "Απογευματινή". Ως συγγραφέας είχε εκδώσει τα βιβλία «οι εξορίες του ιεροκήρυκα Σέργιου Σκανδάλη» Βιβλιοπωλείοντης Εστίας, το έτος 2012 και «ο κήπος των νεκρών», Βιβλιοπωλείον της Εστίας το έτος 2007.

Με δεδομένη την σπουδαία διαδρομή του, στα γράμματα αλλά και στον τραπεζικό τομέα, ο Χάρης Μαυρομάτης, είχε πάντα την έννοια του και την αγωνία του στραμμένη στην Άρτα, την πατρίδα του, για την οποία ήθελε να κάνει όσα περισσότερα μπορούσε. Όραμά του ήταν η Άρτα, να καταστεί πρωτοπόρος στις πνευματικές αναζητήσεις και να καθιερωθούν ως θεσμοί πνευματικές συναντήσεις, για τις οποίες όταν μιλούσε, οι συνομιλητές του, τον παρακολουθούσαν λες και ήταν εξωγήινος!

Η αγωνία του αυτή, τον οδήγησε το 1990 στην απόφαση να είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «ΑΡΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ» του αείμνηστου δημάρχου Κώστα Βάγια, θεωρώντας πως θα βρει ευήκοα ώτα, για να ανοίξει η συζήτηση, περί τον πολιτισμό στην Άρτα και την προοπτική της, να αναδειχτεί ως η Βυζαντινή Πόλη, με όσα σημαντικά αυτό μπορεί να σημαίνει.

Εκείνο το καλοκαίρι του 1990, είχα την τύχη να βρεθώ δίπλα του, στον… φοβερό προεκλογικό αγώνα, όπου πραγματικά σε κάποια στέκια, οι περίεργοι αρτινοί θεωρούσαν, πως μιλάει… ξένες γλώσσες. Είχαμε συζητήσει πολλά για την Άρτα, αλλά απ’ αυτά τίποτα δεν ήταν εφικτό να γίνει, μιας και εκτός των άλλων δυσκολιών, υπήρχε και η ξεροκεφαλιά, της τότε (πολλά υποσχόμενης, αλλά για όλους τους άλλους τομείς) δημοτικής αρχής, που έβαζε στην ίδια ζυγαριά, τον πολιτισμό και την πνευματική αναζήτηση, με τους δρόμους και άλλες προτεραιότητες της εποχής.

Το πολύ και το λίγο, ήταν… Όσο μεγαλύτερο ήταν το πάθος, για την προσφορά, τόσο μεγάλη ήταν και η οργή, όταν συναντούσε παράγοντες, οι οποίοι δεν έλεγαν να αντιληφθούν πως το μέλλον της Άρτας, είναι να αναγνωριστεί ως η πνευματική πόλη, αφού σ’ αυτό βοηθάει και η ιστορία της. Τότε παραιτήθηκε απ’ το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου, για να παρακολουθεί τις εξελίξεις, πάντα με την ίδια αγωνία, αλλά από μακριά!

 

Ήταν πολύ τακτικές οι συναντήσεις μας, μιας και η αγωνία του για τον τόπο, τεμνόταν και με την τοπική δημοσιογραφία, απ’ όπου θεωρούσε ότι μπορούσε να έχει έγκυρη ενημέρωση, αλλά και να δημοσιοποιήσει ιδέες, με την ελπίδα ότι μπορεί να προκύψουν άνθρωποι, οι οποίοι και αρχικά θα τις ενστερνιζόταν και ακολούθως μπορεί να κατέβαλαν και την ελάχιστη προσπάθεια, να γίνει κάτι. Και ο απολογισμός, από αντάμωση σε αντάμωση, πάντα ήταν πιο… γκρίζος, για να λέει συχνά, πως σ’ αυτή την πόλη, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Και μέχρι τον θάνατό του, δεν διαψεύστηκε!

Η τελευταία μας συνάντηση, ήταν έναν χρόνο πριν. Στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ηλιούπολης, για την προβολή του ντοκιμαντέρ του Βασίλη Γκανιάτσα «το Γεφύρι της Άρτας», το οποίο είχα την τιμή να προλογίσω. Παρακολούθησε την ομιλία και καθώς ο χρόνος πίεζε για επιστροφή στην Άρτα, βγήκε στο φουαγέ και με το γνωστό του, καλοπροαίρετο πάντα ύφος, μου είπε: «Διορθώθηκες βλέπω»… Τα καλά λόγια, του Χάρη, για μια δική μου ομιλία, ήταν βεβαίως ο καλύτερος έπαινος. Κυριολεκτικά.

Επόμενη κουβέντα, η Άρτα. «Πως πάει», μου είπε, «απ’ το κακό στο χειρότερο», απάντησα και το συμπέρασμα δικό του: «Ότι και να κάνεις κι εσύ, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει», είπε με εμφανή την μελαγχολία του, για την διαπίστωση και το συμπέρασμά του, τώρα που έφυγε θα με σημαδεύει: «Αυτοί εκεί, δεν θέλουν ν’ αλλάξουν»!

|

Συλλυπητήρια στην Λία και τον Θανάση, που θα τον θυμούνται και θα έχουν μπροστά τους, τους δικούς του κώδικες αξιών και μ’ αυτούς ως οδηγό, θα γίνουν κι αυτοί καλύτεροι.

 

 

 

 

 

Χρήστος Πλακούτσης. Πολύπλευρη προσωπικότητα, ως άνθρωπος που είχε συνδεθεί με τα κοινά της περιοχής μας, ως υπάλληλος του Δήμου Αρταίων, ως κοινωνική προσωπικότητα, αλλά και ως σωστός και αφοσιωμένος πατέρας. Έφυγε απ’ την ζωή, την περασμένη εβδομάδα, πληγωμένος αρκετά, καθώς η περιπέτεια με την υγεία του, τον ταλαιπώρησε, έχοντας όμως τόσο κοντά τα δυό παιδιά του, την Λία και τον Θανάση, που έμοιαζαν οι τελευταίες του ημέρες, σα να μην περνάει ο πόνος από πάνω του.

Τον γνωρίσαμε καλά και μας συνέδεσε πολύ καλή και άρρηκτη φιλία, την περίοδο που ήταν δήμαρχος Αρταίων ο μακαρίτης Κώστας Βάγιας και ο εκλιπών ήταν στενός του συνεργάτης. Ο άνθρωπος του Βάγια, όπως πολύ έλεγαν και «ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές», όπως έλεγε ο μακαρίτης Κώστας Βάγιας.

Μέχρι και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, το ενδιαφέρον του για τον τόπο που ζούσε, ήταν έντονο και πάντα εξέφραζε την απορία του, πως σ’ αυτή την πόλη δεν γίνεται τίποτα, ούτε τα πιο απλά πράγματα, έχοντας όμως ο ίδιος υψηλά τον πήχη της απόδοσης του Δήμου, συγκρίνοντας με τις ημέρες που αυτός ήταν κοντά στον Βάγια και γινόταν πολλά πράγματα.

Κάθε ημέρα που περνούσε σε διάφορα σημεία της πόλης, παρατηρούσε τα κακώς κείμενα και περνούσε κατευθείαν απ’ την εφημερίδα, για να το επισημάνει και να προκύψει και η ανάλογη παρατήρηση απ’ την εφημερίδα, θεωρώντας πως και με αυτόν τον τρόπο συμβάλει, για κάτι καλύτερο.

Λέγαμε πολλά, κάθε ημέρα που περνούσε από δω και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έστω και για λίγο, με βάση και την ταλαιπωρία που περνούσε απ’ τα προβλήματα υγείας, πως μείωσε έστω και για λίγο το ενδιαφέρον του, για την Άρτα. Ακόμα και στα πιο δύσκολα, επέμενε στην αγαπημένη του κόρη, την Λία, «να περάσουν και μια βόλτα απ’ τον Γκέτση»!

Είχαμε πει πολλά τα τελευταία χρόνια και στο καφενείο, εκεί στον Αι Γιώργη, αλλά και στο γραφείο της «Γ», όπου περνούσε, ως συνταξιούχος και το πρωί και το απόγευμα. Εκείνο που έμεινε και τον σημάδευσε τον ίδιο, εκτός της αγάπης για τον τόπο που προτάξαμε, ήταν η αφοσίωση στα παιδιά του. Έλεγε η Λία, για τον κόρη του και το καμάρι του, δεν περιγραφόταν, ενώ την αγωνία της κόρης του, για το αυτονόητο της εργασίας, την βίωνε πολλαπλάσια ο ίδιος.

Όμως ευτύχησε να δει τα παιδιά του αποκατεστημένα, να δει τα εγγόνια του και αυτό ήταν το παν. Έφυγε ικανοποιημένος. Είχε κάνει το καθήκον του, το οποίο δεκαετίες πριν τον βάρυνε. Να προσφέρει τα πάντα στα παιδιά του.

Η κηδεία του, έγινε πάνδημη την περασμένη εβδομάδα, αλλά είναι κι αυτές οι υποχρεώσεις που μας βαραίνουν και δεν ήμουν συνεπής στο τελευταίο ραντεβού, για να του πω το τελευταίο αντίο, το οποίο έρχεται και καθυστέρηση και παράλληλη υποβολή των συλλυπητηρίων στην Λία και τον Θανάση, που θα τον θυμούνται και θα έχουν μπροστά τους, τους δικούς του κώδικες αξιών και μ’ αυτούς ως οδηγό, θα γίνουν κι αυτοί καλύτεροι.

Καλό ταξίδι Χρήστο…

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016 22:42

Η θειά μου, η Ανδρονίκη…

|

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ως γυναίκα που στον έναν αιώνα της ζωής της, είδε όλη την ελληνική ιστορία και τα θλιβερά της γεγονότα να επιδρούν πάνω της…

 

 

 

Είπε να περάσει το ’15, να μπει το 2016 και να μας αποχαιρετήσει η αγαπημένη μου θειά… Όχι τυχαία βεβαίως… Είχε το λόγο της… Να σπάσει το φράγμα των εκατό χρόνων -τόχει το σόι μας- και να μας αφήσει, με μια βεβαιωμένη θλίψη, αλλά και πολλά διδάγματα, που η ίδια η ζωή της, αφήνει ως παρακαταθήκη…

Η Ανδρονίκη Αθανασίου Κρίκα, το γένος Αριστείδη Γκέτση, γεννήθηκε το 1915 και απ’ τα κακοτράχαλα χωριά της Λάκκας Σουλίου (χωριό Έλαφος) έφτασε στην Φιλιππιάδα, όπου παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Κρίκα, με τον οποίο στην συνέχεια απέκτησε τέσσερα παιδιά, εννιά εγγόνια, για να ευτυχήσει πολύ νωρίς να έχει και δισέγγονα. Τα είδε όλα, σ’ ότι αφορά την ζωή της και την πλήρη αποστολή της…

Όμως δεν καθιστά την συγκεκριμένη γυναίκα, ιδιαίτερη περίπτωση, ο οικογενειακός απολογισμός, που και πολλές άλλες γυναίκες της εποχής είχαν και μπορούσαν να καμαρώνουν για αυτό.

Η θειά μου η Ανδρονίκη, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ως γυναίκα που στον έναν αιώνα της ζωής της, είδε όλη την ελληνική ιστορία και τα θλιβερά της γεγονότα να επιδρούν πάνω της και με βάση αυτά, να διαμορφώνει έναν σκληρό χαρακτήρα, που μόνο με τέτοιο μπορούσαν ν’ αντέξουν τις διώξεις και τα προβλήματα, οι αριστερές οικογένειες της εποχής… Δεν ζούσες, αν δεν είχε τον τσαμπουκά, να αντισταθείς στα τσιράκια της εποχής, που ήξεραν να ξεσπούν σε οικογένειες, οι άνδρες των οποίων μπορεί να ήταν ή στην εξορία ή σε κάποια φυλακή…

Εν προκειμένω… Η Άνδρονίκη, είχε την ατυχία ή την τιμωρία αν θέλετε, να έχει και πατέρα και σύζυγο στην εξορία και τον κατά πολύ μικρότερο αδερφό της, στις φυλακές της Κέρκυρας, διωκόμενοι άπαντες, για τα κοινωνικά τους φρονήματα…

-Με τέτοιο απολογισμό, ποια στάση έπρεπε να επιλέξει και με βάση αυτή να πορευτεί;

Αν το πολιτικό της πιστεύω, δεν ήταν τόσο ισχυρό, το λογικό θα ήταν να τους… προσκυνήσει. Έχοντας όμως βαθιά αφοσίωση στις αρχές της και τα ιδανικά της, έπραττε ακριβώς τα αντίθετα. Βρισκόταν σε διαρκή αντεπίθεση και δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της! Ειδικά για την ιδεολογία της και την προσήλωσή της, στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, που δείγμα της, όσο περνούσε ο καιρός και μεγάλωνε, δεν μπορούσε να δει. Έπρεπε να είναι μαχόμενη… Να διαμορφώσει την δική της άποψη και να μην διστάζει, να την φωνάζει κιόλας, αδιαφορώντας για το τι θ’ ακολουθούσε. Το ήξερε η ίδια και ήταν πεπεισμένη, πως πρέπει η φωνή των διωκομένων δικών της προσώπων, να είναι εκεί, απ’ όπου αυτοί οδηγήθηκαν σε εξορίες και φυλακές.

Έτσι πορεύτηκε, όλα τα δύσκολα χρόνια. Αυτά του μετεμφυλιοπολεμικού τραγικού τοπίου, μέχρι και τα σκληρά χρόνια της χούντας, για ν’ αρχίσει να χαμογελάει, όταν το ΠΑΣΟΚ, με τίποτα δεν έδειχνε, πως όσους το είχαν πιστέψει σ’ αυτό, θα τους απογοήτευε τόσο…

Την θυμάμαι, έχοντας αρχίσει να μην κρατούν τα πόδια της, με την μαγκούρα της, στο καφενείο της Παλιάς Φιλιππιάδας, να αγοράζει την εφημερίδα της και να έχει διαρκή την διάθεση να συζητήσει και να μην κάνει πίσω σε τίποτα, αν ήταν να μην μιλήσει για τα πιστεύω της. Γιατί όσα της έδειξε η ζωή, έπρεπε να απαντηθούν.

Την θειά μου την Ανδρονίκη, την αποχαιρετήσαμε την περασμένη Πέμπτη, απ’ τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιάς Φιλιππιάδας, συγγενείς, φίλοι και συντοπίτες και πολλοί ήταν αυτοί που είχαν κάτι να θυμηθούν, τώρα που τα πολιτικά πάθη, έχουν χάσει, λίγο από το… κύρος τους!

Καλό ταξίδι…

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015 21:43

Λαμπερό το ζευγάρι

|

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου και η Ελευθερία Ρέντζιου, ένωσαν την ζωή τους ενώπιον Θεού και ανθρώπων

 

 

 

 

Λαμπερό το ζευγάρι, εν αναμονή και ο απόγονος… Ενώπιον Θεού και ανθρώπων ένωσαν την ζωή τους, στον Ιερό Ναό του Αγίου Βησσαρίωνα στην Φιλιππιάδα ο Βασίλης Παπαβασιλείου απ’ την Άρτα και η Ελευθερία Ρέντζιου, κόρη του καλού μας φίλου Βαγγέλη Ρέντζιου, από την Φιλιππιάδα, ενώ κουμπάροι ήταν ο Γιώργος Πασχάλης και η Παρθενία Παπαβασιλείου.

Ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι στο «Κτήμα Λουτσιάρης», όπου εκατοντάδες φίλοι του ζευγαριού ευχήθηκαν στο λαμπερό ζευγάρι, ενώ ο χορός και το κέφι, ήταν το γεγονός.

Και μια σημείωση. Ο πανευτυχής μπαμπάς της νύφης, εντυπωσίασε με τον χορό του, στο διακεκριμένο τραγούδι «φεγγαροπρόσωπη»!

 

rentzou-gamos-00-a

 

 

Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2015 22:01

Έπεσε κι αυτό το… κάστρο!

|

Άπαντες παρόντες στον γάμο του Βασίλη Ψαθά και της Χρύσας Γκανιάτσα

 

 

 

 

Έπεσε κι αυτό το… κάστρο! Ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Ψαθάς, ένωσε ενώπιον Θεού και ανθρώπων την ζωή του, με την νοσηλεύτρια Χρύσα Γκανιάστα, στον Βυζαντινό Ναό της Παναγίας της Βλαχέρνας, χοροσταντούντος και του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Άρτας κ.κ. Ιγαντίου. Κουμπάροι ήταν ο πολιτικός μηχανικός Δημήτρης Γεωργίου και η επιχειρηματίας Όλγα Ντάλια.

Στο ζευγάρι ευχήθηκαν εκατοντάδες φίλοι τους, που κατέκλυσαν την Βλαχέρνα, μεταξύ των οποίων ο περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο βουλευτής Γιώργος Στύλιος, οι αντιπεριφερειάρχες Τατιάνα Καλογιάννη, Στράτος Ιωάννου και Θωμάς Πιτούλης, οι δήμαρχοι Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, Ν. Σκουφά Στάθης Γιαννούλης και Γ. Καραϊσκάκη Περικής Μίγδος, και άλλοι παράγοντες απ’ όλη την Ήπειρο.

Ακολούθησε δεξίωση στο κέντρο ΠΟΛΙΤΕΙΑ, όπου το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ στον χορό την… παράσταση έκλεψαν ο γαμπρός και ο κουμπάρος, δείγμα του ότι τα ιδιαίτερα μαθήματα, έπιασαν τόπο.

Να ζήσετε ευτυχισμένοι Βασίλη και Χρύσα και με το καλό ο απόγονος…

 

psathas-gamos-11-b

 

Πάνω ο γαμπρός Βασίλης Ψαθάς, στην δεξίωση που παρέθεσαν οι νεόνυμφοι στο κέντρο ΠΟΛΙΤΕΙΑ, με τους κουμπάρους Δημήτρη Γεωργίου - Όλγα Ντάλια και τον ισχυρό άνδρα της ΑΕ Καραϊσκάκης Οδυσσέα Δράκο. Κάτω. Τα στέφανα έχουν ήδη ευλογηθεί και ο Βασίλης πρέπει να είναι εν αναμονή του διαδόχου.

 

psathas-gamos-11-c

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015 00:24

Γειά σου Χρήστο Φωτίου, ωραίε άνθρωπε…

|

Στην στέρεα ανθρώπινη υποδομή, ήρθε να δέσει το τραγούδι, που ο ίδιος υπηρέτησε με πάθος, αλλά και αναγνώριση. Και δεν ήταν η αναγνώριση -ούτε ο ίδιος την ήθελε έτσι- της στιγμής και τους ενθουσιασμού…

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

Ήταν τόση η υποχρέωση, που ένοιωθε απέναντί μου, για τα μικρά -ελάχιστα σε σχέση με την προσφορά του- δημοσιογραφικά αφιερώματα που είχα κάνει, για την πορεία του στο τραγούδι και την προσφορά του, στην σωτηρία της δημοτικής μας μουσικής παράδοσης, που με κάθε ευκαιρία την εκδήλωνε, μιλώντας με τα καλύτερα λόγια, ενώ σε κάθε μουσική εκδήλωση, που με εντόπιζε, έκανε την δική του -από μικροφώνου- παρέμβαση, για να ανακοινώσει την παρουσία μου. Μεγάλη η ηθική ικανοποίηση, για μένα και με βάση την αλληλοεκτίμηση, τα τελευταία τριάντα χρόνια, οικοδομήσαμε μια φιλία, που ήταν στέρεα, μέχρι λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, που τον συνάντησα στην Άρτα, για να δώσουμε ένα ραντεβού, σ’ ένα καλό γλέντι, που έπρεπε να κάνουμε και που η μοίρα τόφερε να μην γίνει ποτέ.

Ο Χρήστος Φωτίου, προδόθηκε απ’ την καρδιά του, εκεί που η καρδιά του τον πήγαινε. Στην φύση, για κυνήγι… Να περάσει λίγες ώρες κοντά στην μαγεία της και να γυρίσει από κει, άλλος άνθρωπος, λες και είχε αυτοκαθαρθεί, έτοιμος για να είναι καλός, με όλους τους ανθρώπους. Και να αναγνωρίζει το λίγο ή το πολύ, που διακρίβωνε, μετά από επίμονη σκέψη, στον κάθε άνθρωπο. Και στην συμπάθειά του, έλεγε «γειά σου…. ωραίε άνθρωπε».

Δεν ήταν η δουλειά του Χρήστου Φωτίου, αυτό που λέμε λαϊκός οργανοπαίχτης, για να βγάλει από κει το μεροκάματο, που ήταν δύσκολο και περιζήτητο. Ήταν περισσότερο η αγάπη που ένοιωθε για τον άνθρωπο… Μελαγχολούσε πολλές φορές, όταν έβλεπε κάποιους ανθρώπους, να μην έχουν μαγευτεί απ’ την δημοτική μας μουσική παράδοση. Γι’ αυτό έκανε τα πάντα, με κόστος ψυχής πολλές φορές. Να μεταλαμπαδεύσει την αγάπη του, για την μουσική μας παράδοση, σ’ όλους τους ανθρώπους. Κυρίως στα παιδιά.

Μέσα στην γκρίζα καθημερινότητα, την εποχή που ένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι του άλλου, έπρεπε να κάνεις τεράστια προσπάθεια, για να τον ανακαλύψεις. Και τώρα που τον αποχαιρετούμε, να μην σταθείς στα ελάχιστα που και ο ίδιος θεωρούσε τέτοια. Αλλά σ’ αυτόν τον ωραίο άνθρωπο, που έτσι ήθελε να βλέπει και τους άλλους ανθρώπους. Σα να είναι η ζωή μας, ένα διαρκές γλέντι και αφού αυτό δεν μπορούσε να γίνει, να κινούμαστε όλοι οι άνθρωποι, με τα χαρακτηριστικά που έχει το γλέντι. Όπου ο ένας είναι κοντά στον άλλον και κανένας να μην μπορεί να σκέφτεται για τον άλλον το κακό.

«Μακριά απ’ το κακό» μου έλεγε τα ατέλειωτα μεσημέρια, που οι σκέψεις μας συναντιούνταν, με αρωγό το τσιπουράκι ή το κρασάκι. Τότε που αυτά άνοιγαν και τις καρδιές, για να περάσει η σκέψη στους δρόμους του καλού και να μην μείνουμε στα στερεότυπα! Αυτά ήταν που τον πλήγωναν αφάνταστα.

«Φτιαχνόταν» με κάποια δημοσιεύματα που είχαν την υπογραφή μου, ειδικά όταν αυτά με έμφαση και θόρυβο, χτυπούσαν αυτά που δεν ήθελε στην ζωή του, να ακούει. Το κακό και το άδικο!

Σ’ αυτή την στέρεα ανθρώπινη υποδομή, ήρθε να δέσει το τραγούδι, που ο ίδιος υπηρέτησε με πάθος, αλλά και αναγνώριση. Και δεν ήταν η αναγνώριση -ούτε ο ίδιος την ήθελε έτσι- της στιγμής και τους ενθουσιασμού. Ήταν αυτό που άφηνε να διαχέεται μαζί με το τραγούδι του. Αν δεν είσαι άνθρωπος, δεν μπορείς να συγκινήσεις, όσα μέταλλα κι αν έχει η φωνή σου…

Απλός, αλλά ιδιαίτερα φιλοσοφημένος, ο Χρήστος Φωτίου. Άλλωστε είχαν δει πολλά τα μάτια του, απ’ τα δέκα του χρόνια, που ως γόνος μουσικού, πήρε τον δρόμο των πανηγυριών, για να μπορέσει και να επιβιώσει, αλλά και για να διατηρήσει αυτό που από μικρός είχε την τύχη να γνωρίζει. Την δημοτική μας μουσική παράδοση.

Εκεί ακριβώς σφυρηλάτησε την προσωπικότητά του, για να απολαμβάνει απ’ όλους, γνωστούς και αγνώστους, την ανώτατη τιμητική διάκριση. «Καλός άνθρωπος ο Χρήστος», μου έλεγαν πολλές φορές, όσοι μ’ έβλεπαν να συνομιλώ μαζί του. Και η συμφωνία, ήταν απόλυτη.

Ίσως σ’ αυτή την άποψη συμφώνησε και ο μεγαλοδύναμος, που τον πήρε ξαφνικά μεν, αλλά χωρίς να τον αφήσει να υποστεί ταλαιπωρίες και αρρώστιες που για όλους μας, είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Αδερφέ Χρήστο… Ωραίε άνθρωπε… Θα συναντηθούμε… Είναι μοιραίο και ίσως τότε, έχω την δυνατότητα, να προσθέσω, στο μικρό αποχαιρετιστήριο και άλλα στοιχεία, που η θλίψη, ίσως και ο θυμός, που το μαντάτο προκάλεσε, να μην επέτρεψαν να έρθουν στην μνήμη μου.

Καλό ταξίδι…

 

 

Η είδηση…

 

Έφυγε από την ζωή,ο εξάδερφος του πρωθυπουργού ο παραδοσιακός τραγουδιστής  Χρήστος Φωτίου που έγινε γνωστός για το τραγούδι της νίκης που συνέθεσε για τον Αλέξη Τσίπρα.  «Στην Αρτα στ' Αθαμάνιο, Δευτέρα πριν να φέξει βγάλαμε πρωθυπουργό, τον Τσίπρα τον Αλέξη… Και σε στεριά και θάλασσα, πάλι να ξαναφέξει, ξανά να φέρεις τη χαρά γεια σου λεβέντη Αλέξη» ανέφεραν οι στίχοι του τραγουδιού που κυριάρχησε και στο γλέντι που στήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου στο χωριό του πρωθυπουργού μετά την νίκη του.  Το ίδιο γλέντι είχε στηθεί και τον περασμένο Ιανουάριο στην πρώτη νίκη του. Ο άτυχος παραδοσιακός ερμηνευτής, έχασε την ζωή του σε περιοχή κοντά στο Κάτω  Αθαμάνιο Άρτας, κατά την διάρκεια του αγαπημένου του χόμπι του κυνηγιού. 

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015 23:56

Τόσο νωρίς, ρε Αφροδίτη;

|

Έφυγε απ’ την ζωή μια δραστήρια και δυναμική γυναίκα… Η Αφροδίτη Στέφου – Σπύρου

 

 

 

 

 

Ένα μεγάλο γιατί, βασανίζει όσους είχαν την τύχη να γνωρίσουν μια σπουδαία γυναίκα, ένα σπουδαίο άνθρωπο, που κάθε επικοινωνία μαζί της, μπορεί να αποτελούσε κι ένα μάθημα αισιοδοξίας και ψυχραιμίας, για την αντιμετώπιση όσων η ζωή, επιφυλάσσει στον καθένα μας. Πολύ δε περισσότερο, το ίδιο ερώτημα, γίνεται κόμπος στο λαιμό, για τους δικούς της ανθρώπους… Τον σύζυγό της Κώστα Στέφο και τα παιδιά της Εύη και Αποστόλη.

Στα 57 της χρόνια, η Αφροδίτη, ως απολογισμό μπορεί να έχει πολλά καλά και ευχάριστα γεγονότα, αλλά και συμπυκνωμένη την πίκρα τη ζωής… Ευτύχησε να δημιουργήσει μια σπουδαία οικογένεια! Δυό παιδιά διαμάντια, τα οποία δεν στεναχώρησαν ούτε αυτή, ούτε τον πατέρα τους… Πήραν τον δρόμο τους, έκαναν τις σπουδές τους και είναι έτοιμα, να προσφέρουν στην κοινωνία, έχοντας παρακαταθήκη και το δίδαγμα της μάνας τους, που ήταν προσφορά στον άνθρωπο, έστω και με προσωπικό κόστος.

Ήταν και τα δυσάρεστα, που περίμεναν την Αφροδίτη στα νεανικά της χρόνια. Ήταν 7 Νοεμβρίου του 1994, όταν έχασε τον αδερφό της, τον αντιεισαγγελέα Σπύρο Σπύρου, σε ηλικία μόλις 35 χρόνων… Μπήκε τότε στην αίθουσα του Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, ο γνωστός Κώστας Μπίντος, διακατεχόμενος από αμόκ και… μοίραζε, κατά δικαίων και αδίκων… σφαίρες, μία εκ των οποίων βρήκε τον άτυχο αντιεισεαγγελέα, με καταγωγή απ’ τα Λαγκάδια Κεντρικού Άρτας.

Η Αφροδίτη, δεν έπρεπε να δείχνει τον αβάσταχτο και απερίγραπτο πόνο της, μιας και έπρεπε να σταθεί βράχος, στον συντετριμμένο πατέρα της, τον μπάρμπα Χρήστο, που ας μου επιτραπεί, όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, μας συνέδεσε μια ειλικρινής και χαρούμενη φιλία… Το ίδιο και στην μάνα της, την κυρά Βούλα, που την αφήνει πίσω… Και πως ν’ αντέξει, η γερόντισσα, τον τρίτο θάνατο μέσα στο σπίτι της;

Με όλα τα βάρη της ζωής, αλλά και τις χαρές της, γνωρίσαμε την Αφροδίτη και κάθε φορά που θα βρισκόταν στην Άρτα, η καλή συζήτηση ήταν το κίνητρο, για να την συναντήσουμε και να περάσουμε κάποια ωραία βράδια, στην Πλατεία Ζέρβα, δίπλα στο σπίτι της μάνας της… Το διάβασμα, ήταν το χαρακτηριστικό της και εξ αυτού, η συζήτησή μας, κάθε φορά, παρουσίαζε ένα επί πλέον ενδιαφέρον… Κι έτσι φτάσαμε, στην απρόσμενη και αθώα αρχικά αδιαθεσία, η οποία όμως ήταν Δούρειος Ίππος… Έκρυβε μέσα της, την επάρατο νόσο, η οποία και την… κατασπάραξε στην κυριολεξία.

Καλό ταξίδι Αφροδίτη μας… Εκεί που θα πας, στην κοινωνία των αγγέλων, θα μένεις με την συνείδησή σου ήσυχη και αναπαυμένη. Έκανες τόσα πολλά, στο σύντομο διάβα της ζωής του, που κι εδώ κάτω, πολλοί θα ήθελαν να έχουν κάνει, αλλά δεν τα κατάφεραν… Καλό ταξίδι κι εμείς, όσοι σε γνωρίσαμε λίγο ή πολύ, θα σε θυμούμαστε ως φάρο ανθρωπιάς, που τέτοιους έχει ανάγκη η σύγχρονη ζωή…

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2015 08:24

Τραγικό τέλος για τον Γιώργο Φέκα!

|

Έχασε την ζωή του, σε τροχαίο δυστύχημα στο Διχομοίρι, οδηγώντας απορριμματοφόρο ιδιωτικής εταιρείας!

 

 

 

 

 

Αυτό κι αν δεν είναι τραγικό τέλος για έναν αγωνιστή του μόχθου και της ζωής. Ο Γιώργος Φέκας, γνωστός απ’ την έντονη παρουσία του στις εργασίες του Δήμου Αρταίων, οδηγούσε χθες το βράδυ απορριμματοφόρο ιδιωτικής εταιρείας, που έχει αναλάβει την συγκέντρωση απορριμμάτων του πρώην Δήμου Τετραφυλλίας και σε μια συνηθισμένη στροφή στο Διοχμοίρι, έχασε τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο σε χρόνο μηδέν, βρέθηκε στον γκρεμό και ο ίδιος… σφηνωμένος ανάμεσα στο κουβούκλιο του οχήματος και την καρότσα. Τραγικό το τέλος, δεν πρέπει τέτοιο σε κανέναν, πολύ δε περισσότερο στον Γιώργο Φέκα, που από μικρό παιδί είναι στα φορτηγά και ποτέ δεν του είχε συμβεί το παραμικρό ατύχημα.

Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 1990, που ο Γιώργος Φέκας άρχισε να εργάζεται ως συμβασιούχος στον Δήμο Αρταίων, έδειξε ότι έμελε να είναι ο μοναδικός και αναντικατάστατος στον τομέα της καθαριότητας και των τεχνικών έργων. Αποτελούσε τον βασικό συνεργάτη όλων των δημάρχων, απ’ τον αείμνηστο Κώστα Βάγια, τον Πάνο Οικονομίδη και τον Γιάννη Παπαλέξη. Στην δουλειά του, όταν προέκυπτε πρόβλημα, ο Γιώργος, δεν είχε αργία ή ξεκούραση. Ήταν παρών! Σε σημείο, που σε κάθε πρόβλημα, το οποίο ήθελε άμεση αντιμετώπιση, απ’ το στόμα του κάθε δημάρχου έβγαινε το όνομα του Γιώργου. «Φωνάξτε τον Φέκα»!

Αγωνιστής της ζωής ο Γιώργος Φέκας. Πάλεψε με νύχια και με δόντια, για το μεροκάματο και την οικογένειά του. Αυτή η αγωνία, τον οδήγησε να συνεργαστεί και με την ιδιωτική εταιρεία, για να ενισχύσει το εισόδημά του, στην εποχή της κρίσης.

Πατέρας τεσσάρων παιδιών ο Γιώργος Φέκας, πάσχισε σ’ όλη την ζωή του, να τους προσφέρει τα πάντα, εργαζόμενος, μέχρι και το τελευταίο λεπτό της ζωής του.

Η «Γ» συλλυπείται την οικογένειά του.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην φωτογραφία ο Γιώργος Φέκας, επί το έργον. Με την μάνικα της υδροφόρας του Δήμου, καθαρίζει τα πεζοδρόμια της οδού Μαξίμου Γραικού, υπό το βλέμμα του πρώην δημάρχου Γιάννη Παπαλέξη.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015 20:20

Πέθανε ο Σωτήρης Τσιρογιάννης

|

Διακριτικός, σεμνός και εργατικός… Μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά πέρασε στο διάβα της ζωής του

 

 

 

 

Διακριτικός, σεμνός και εργατικός… Μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά πέρασε στο διάβα της ζωής του, ο φίλος της «Γ» και παλιός τυπογράφος Σωτήρης Τσιρογιάννης, που το περασμένο Σάββατο, έχασε την μάχη με την επάρατο νόσο, σε ηλικία μόλις 67 ετών και η κηδεία του έγινε την περασμένη Κυριακή, απ’ τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου, όπου τον εκλιπόντα συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, εκατοντάδες φίλοι και συγγενείς.

Απ’ τους παλιούς τυπογράφους της Άρτας, ο Σωτήρης Τσιρογιάννης, προσπαθούσε πάντα για το καλύτερο και κοίταζε την οικογένεια του, χωρίς να επιθυμεί να δημιουργεί εντυπώσεις. Αξιώθηκε να δει τα δυό παιδιά του, να παίρνουν τον δρόμο τους, ευρισκόμενα σε σπουδές στο Πανεπιστήμιο και αυτή ήταν η αγωνία του, το μέλλον των παιδιών του.

Συλλυπούμαστε την οικογένειά του, ευχόμενοι να είναι ελαφρύ το χώμα, που τον σκέπασε.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13838208
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3319
13124
75971

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 58 επισκέπτες και κανένα μέλος