A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017
Τετάρτη, 08 Νοεμβρίου 2017 22:08

Η φύση έπαψε πλέον να παράγει το είδος της ηρωίδας μάνας!

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

|

Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυστυχώς... Η φύση έπαψε πλέον να παράγει το είδος της ηρωίδας μάνας, που μέσα απ' την θλίψη και την μελαγχολία -δημιουργήματα της ζωής αυτά- εξέπεμπαν τόση καλοσύνη και τόση αισιοδοξία... Οι τελευταίες του είδους, στις ημέρες μας φεύγουν απ' την ζωή και αφήνουν πίσω τους, ένα κενό που προβληματίζει, για το πως μπορεί να είναι η ζωή, χωρίς αυτές...

Βασανιστικό το ερώτημα προέκυψε και συντηρείται στην σκέψη μου, απ' την ώρα που βρέθηκα -την περασμένη Κυριακή το πρωί- μπροστά στην σορό της αγαπημένης μου θειάς Ευτυχίας Δρυμούζη, η οποία έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 84 ετών, έχοντας έναν σπουδαίο απολογισμό στην ζωή της και έχοντας δει αυτά που κάθε μάννα της εποχής εκείνης, ήθελε να δει για την οικογένειά της, αλλά και για τους συγγενείς της και τους γνωστούς της ακόμη...

Δεν ήταν τριάντα χρόνων, όταν έμεινε χήρα και αναλάμβανε ένα βαρύ φορτίο, να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και χωρίς να τους λείπει τίποτα, τα δυό παιδιά της, το Νίκο και την Μαχούλα. Ηρωίδα! Αγωνίστηκε με όλες της τις δυνάμεις και αυτό που είχε τάξει στόχο αρχικά το κατάφερε... Είδε τα παιδιά της αποκατεστημένα, προχωρώντας και ένα βήμα που πολλές άλλες γυναίκες της εποχής δεν κατάφεραν. Να κρατήσει στην αγκαλιά της και το δισέγγονό της... Μεγάλη στιγμή για την ίδια, όπως για κάθε αποκαμωμένη γυναίκα, που αυτές τις χαρές περιμένει, για να φύγει ικανοποιημένη απ' την ζωή...

Πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου, η Ευτυχία... Μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί της και οι παιδικές μας εικόνες, είναι αυτές που οδηγούν την κρίση μας, σε ασφαλή μονοπάτια, για να περιγράψουμε μια γυναίκα, της οποίας η ζωή μπορεί και ν' αποτελεί πρότυπο... Παρά την φτώχεια της, τις στερήσεις που αντιμετώπισε για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αν βρισκόμασταν στο σπίτι της, είχε τα πάντα να μας προσφέρει, περισσότερο όλων δε το χαμόγελο που ξεπηδούσε μέσα απ' το θλιμμένο και ιδιαίτερα κουρασμένο πρόσωπό της...

-Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτή η αντίφαση στην ζωή και σε πρόσωπα σαν κι αυτά που περιγράφει, ετούτο το αποχαιρετιστήριο σημείωμα;

Αυτό συμβαίνει υπό μία προϋπόθεση. Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

Τα τελευταία χρόνια, που ο μακαρίτης ο πατέρας μου και η μάνα μου, ηλικιωμένοι άνθρωποι, ζούσαν μόνοι τους στην Φιλιππιάδα και συχνά αντιμετώπιζαν μικρά ή μεγάλα προβλήματα, εκείνη την στιγμή εμφανιζόταν ως από μηχανής Θεός, η Ευτυχία... Η παρουσία της και μόνο, το ιδιαίτερο και αισιόδοξο χαμόγελό της, ήταν ικανά να ηρεμήσουν τα πράγματα... Ως νεώτερη, θα περνούσε καθημερινά, έχοντας εμφανή και αποδεδειγμένη την έγνοια της, για τους δικούς της ανθρώπους... Και παράλληλα να θυμίζει και να προτάσσει, όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις, ότι σ' αυτή την ζωή είμαστε, για να βρισκόμαστε πάντα δίπλα στους δικούς μας ανθρώπους...

Ήρθαν έτσι τα πράγματα και η ζωή, που είχα μήνες να την δω... Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, που ανταμώσαμε στο γλέντι για τον γάμο του εγγονού της Γιώργου και την βάφτιση του δισέγγονού της Νίκου... Έφτασε με το μπαστουνάκι της, συνοδευόμενη από δικούς της ανθρώπους και ευχαριστήθηκε όλη την γιορτή της οικογένειάς της, που η ίδια ήξερε τους κόπους και τις θυσίες, που αυτή διάβηκε τον χρόνο και έφτασε στις χαρές...

Ζούσε με τόση ικανοποίηση, την κάθε στιγμή και είπε να στείλει, προς όλους το μήνυμα της χαράς της, ανεβαίνοντας να χορέψει με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει... Είχε υποψιαστεί μάλλον, πόσο είναι το υπόλοιπο της ζωής της και έκανε αυτή την κίνηση, με ελάχιστες δυνάμεις, για να κάνει με έντονη την σημειολογία τον αποχαιρετισμό της... Έμοιαζε με τον χορό της καπετάνισσας, που αποχαιρετούσε την ζωή και έγραφε στον απολογισμό της, ότι οι κόποι και οι θυσίες μιας ζωής, έφεραν το αποτέλεσμα που η κάθε μάνα, θέλει για τα παιδιά της και τους δικούς της ανθρώπους...

Μ' αυτή την εικόνα, της καπετάνισσας που νίκησε, την αποχαιρετήσαμε οι περισσότεροι, στην εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου, στην Παλιά Φιλιππιάδα. Εκεί που όλη η τοπική κοινωνία, έδωσε το παρόν, για να ξεπροβοδίσει μια αγαπημένη γυναίκα, μια ηρωίδα μάνα...

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου θειά Ευτυχία...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Έφυγε απ' την ζωή και ο Θόδωρος Γεώργος

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12189453
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3553
25495
82170

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 66 επισκέπτες και κανένα μέλος