A+ R A-
18 Οκτωβρίου 2017
Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 20:56

Κοίταζε την κακοτυχία και αδιαφορούσε... Μάλλον την τιμωρούσε!

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(14 ψήφοι)

Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

 

 

 

 

 

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

Ήταν στα μέσα του 1985, όταν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Άρτας, που τότε φιλοξενούσε κάποιες εκατοντάδες νεοσύλλεκτους την κάθε ΕΣΟ, έφτασε στην πόλη, ένας ταγματάρχης Υγειονομικού, που εκτός αυτής της ιδιότητας, έφερε και την ιδιότητα του πολυδιαβασμένου και ιδιαίτερα μορφωμένου γιατρού, που έμελε ν’ αποτελέσει το σημαντικό πρόσωπο της καθημερινής ζωής της Άρτας… Ένας επιστήμονας, που απ’ την πρώτη γνωριμία, εκείνη την μακρινή εποχή, μέχρι και σήμερα όλοι τον χαρακτήριζαν ως «έναν υπέροχο άνθρωπο».

Συναντηθήκαμε περί τα τέλη του 1985 στο διοικητήριο του ΚΕΥΓ Άρτας, εκείνος διευθυντής του 3ου Γραφείου και ο υπογραφόμενος γραφέας στο παρακείμενο Στρατολογικό Γραφείο Άρτας… Εκεί στον στενό διάδρομο, δίπλα στο κυλικείο με τον πρώτο και τον δεύτερο καφέ, οι συζητήσεις, κάθε ημέρα που περνούσε, αποκτούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πάντα έφευγα με ανείπωτη, άρα και αναπάντητη την απορία, αν είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος με τεράστιο εύρος αναζητήσεων, αλλά και με την συζήτησή του, να περιέχει τόσες αγωνίες και να είναι στρατιωτικός… Μιλάμε για το 1985, για να μην μπερδευόμαστε…

Κι όμως ήταν… Γιατί μετά το στρατόπεδο, τις υπηρεσίες και όλη την παθογένεια που κουβαλούσε εκείνη την εποχή ο στρατός, υπήρχαν και τα βράδια, όπου στην μικρή Άρτα, η αντάμωση, δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η καθημερινότητα. Ο ταγματάρχης υγειονομικού, εκείνης ης εποχής ήταν τόσο μπροστά απ’ τους λεγόμενους προοδευτικούς, που πολλές φορές, λέγαμε ότι μπορεί και κάτι να μην πάει καλά.

Ο ταγματάρχης και αργότερα ταξίαρχος Υγειονομικού, αλλά και διοικητής του ΚΕΥΓ Άρτας, ήταν τόσο μπροστά σε μόρφωση και προοδευτική αντίληψη, που κούραζε κάποιους, ακόμη και να παρακολουθήσουν την σκέψη του…

Ήταν μεγάλη η αγωνία του… Να φύγει απ’ τον Στρατό, ολοκληρώνοντας την υπηρεσία του, για να ζήσει ως κανονικός άνθρωπος. Ως διοικητής του μεγάλου -τότε- στρατοπέδου της Άρτας, είχε κατακτήσει ένα ρεκόρ! Δεν είχε επιβάλλει ούτε μία ημέρα φυλακή, σε στρατιώτη, αλλά και αξιωματικό. Με μία εξαίρεση, που ήρθε να επιβεβαιώσει τον κανόνα… Επέβαλε φυλακή, δέκα ημερών, σε ανόητο αξιωματικό που υπηρετούσε τότε στο ΚΕΥΓ, γιατί χωρίς να ρωτήσει κανέναν, έκοψε το πιο όμορφο δέντρο, που κοσμούσε το προαύλιο του στρατοπέδου. Και το έκανε συνειδητά, μιας και η συγκεκριμένη αυθαιρεσία, παραβίαζε την ευαισθησία του, για το περιβάλλον.

Όταν ο ίδιος επέσπευσε την διαδικασία αποχώρησής του απ’ τον Στρατό, όσοι έμειναν πίσω, με τη νέα διοίκηση και με εμφανέστατη την διαφορά στον τρόπο διοίκησης, έκαναν λόγο για τις «Νασιούλειες Ημέρες», για να δώσουν την έμφαση στην διαφορά…

Ως κανονικός άνθρωπος, όπως ο ίδιος έλεγε, λειτουργούσε το ιατρείο του, στο οποίο γινόταν λαϊκό προσκύνημα! Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

Τους στρατιώτες που είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του, δεν τους κοιτούσε αφ’ υψηλού, όπως κάτι άλλα στραβάδια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. «Γεια σου σειρά», μου έλεγε κάθε φορά που με έβρισκε, για να ζεσταίνεται έτι περισσότερο η σχέση μας, η οποία κρατούσε μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του… Το ίδιο έκανε και με άλλους νέους της εποχής, με τους οποίους έτυχε να είναι μαζί, στο στρατόπεδο της Άρτας. Το «γεια σου σειρά», το έλεγε με τόση ικανοποίηση, που σε κανέναν άλλο άνθρωπο, δεν μπορούσες να βρείς…

Τον βρήκαν και οι ατυχίες στην ζωή του. Μάλλον ήρθαν για να αποδείξουν σ’ όσους εκείνη την εποχή βρήκαν την αφορμή, για να αποδείξουν την κακεντρέχεια απέναντί, πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν… Πόσο αδαμάντινος χαρακτήρας ήταν! Κοίταζε την κακοτυχία και αδιαφορούσε γι’ αυτήν. Μάλλον την τιμωρούσε… Αλλά για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα. Ο Σωτήρης είχε και άλλα τόσα.

Είχε επιλέξει μια στάση ζωής, που μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήταν το απόσταγμα της τεράστιας παιδείας που είχε, την οποία καθημερινά φρόντιζε να διευρύνει… Ποιος δεν τον έβλεπε και στην πιο περίεργη ώρα της ημέρας, να διαβάζει το βιβλίο του και ν’ αδιαφορεί και προκλητικά μάλιστα, για το τι συμβαίνει γύρω του. Χρειάζονται μεγάλα βαρίδια, για να κάνεις αυτή την επιλογή…

Ήμουν τυχερός, που τα τελευταία χρόνια, έτυχε να συχνάζουμε στα ίδια στέκια και οι συζητήσεις μας, να είναι ατέλειωτες. Για όλα τα θέματα… Για να μπορώ να ισχυρίζομαι, πως δεν είναι δυνατόν. Και αύριο, θα περάσω απ’ την Γ. Μάτσου και στο γνωστό τραπέζι του ΦΟΥΕΓΚΟ, θα τον συναντήσω, να… πετάξει την ατάκα του και να συναντηθούμε ξανά, λίγο αργότερα…

Το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, τα λέγαμε εκεί στο καφέ ΑΓΟΡΑ του Γιώργου Γκούβα, μόλις είχε τελειώσει την πρώτη ανάγνωση των εφημερίδων που συνήθιζε να αγοράζει. Μας θύμισε το μεγαλείο που διέθετε σ΄ ότι αφορά την επικοινωνία, με όσους γνώριζε και ήθελε να τους φέρνει κοντά του. «Γεια σου σειρά», είπε στον γιατρό Κώστα Γκούντα, που πέρασε και τον χαιρέτισε με ιδιαίτερο σεβασμό… Για να πάρει τον δρόμο, προς του ΦΟΥΕΓΚΟ, να φάει το μεσημεριανό του και να επανέλθει το βράδυ, πάντα ιδιαίτερος στην εμφάνισή του, αλλά και πάντα με περίσσεια αξιοπρέπειας, στην κάθε του κίνηση…

Την Δευτέρα, δεν έδωσε σημεία ζωής… Ο ιδιοκτήτης του στεκιού του, τον αναζήτησε και λέει πως πήγε στο σπίτι του και τον βρήκε νεκρό… Μπορεί να είναι και το κορυφαίο του ψέμα… Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, άνθρωποι σαν τον Σωτήρη, να φεύγουν απ’ την ζωή, έτσι σαν λιποτάχτες…

Έτσι, όπως προσπαθώ να βάλω στην σειρά τα πράγματα, μάλλον έχω φτάσει στην αλήθεια… Ο Σωτήρης Νασιούλας, μάλλον κάποιο κόλπο έστησε και στον χάρο, για να τον… τιμωρήσει, όπως έκανε και με τις κακοτυχίες της ζωής του… Και από σήμερα το μεσημέρι κιόλας θα πάω να τον συναντήσω στο ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη… Άσε που πρέπει να θυμηθούμε κι εκείνο το ανέκδοτο, με το «ζωηρό γκομενάκι»…

Σωτήρη άσε τα κόλπα και μην χαθείς… Να συναντηθούμε και πάλι στο ΑΓΟΡΑ ή το ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη…

 

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

 

Πάνδημη, έγινε σήμερα το μεσημέρι, απ’ τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Άρτας, η κηδεία του γιατρού και πρώην διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Σωτήρη Νασιούλα. Όλοι όσοι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία τον Σωτήρη, είχαν ένα ερώτημα να επαναλαμβάνουν.

-Είναι δυνατόν, να φεύγει έτσι απ’ την ζωή, ένας τόσο υπέροχος άνθρωπος;

Δεν πρέπει να είναι δυνατόν, αλλά συμβαίνει…

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017 21:15

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12043738
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1256
8916
76028

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 117 επισκέπτες και κανένα μέλος