A+ R A-
15 Δεκεμβρίου 2017

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:22

ΜΑΧΗΤΗΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ...

|

Σε δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ"...

 

 

 

 

Tου

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Πάνω από πέντε δεκαετίες στα κοινά της περιοχής ο δημοσιογράφος Απόστολος Άγης, έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 85 ετών και έχει στον μακρύ απολογισμό του, τους διαρκείς αγώνες και για την δημοσιογραφία και για την κοινωνία και φυσικά για την οικογένειά του...

Τον αποχαιρετήσαμε την περασμένη Κυριακή, απ' τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου κι εκεί μέσα στο βροχερό τοπίο, οι σκέψεις διαδεχόταν η μια την άλλη, για να γυρίσουμε πίσω να θυμηθούμε, σε τι δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ", που έγραψαν μεγάλο μέρος της ιστορίας της περιοχής, με κύριο στοιχείο, την τόλμη που διέκρινε την γραφίδα του εκλιπόντος... Η τόλμη στο γραπτό, ήταν το ένα χαρακτηριστικό και το επόμενο εξ ίσου ενδιαφέρον και σημαντικό. Υπερασπίστηκε με πάθος την δουλειά που έκανε και ήταν κάθετος, σ' όποιον επιχειρούσε να μειώσει τον ρόλο μιας εφημερίδας, σε μια μικρή πόλη, γνωρίζοντας και ο ίδιος, τα βάσανα που περνούσε, μέχρι να την λάβει, αποβραδίς, στην τελική της μορφή, έτοιμη να φτάσει στον αναγνώστη, την επόμενη ημέρα.

Με φόντο τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δεν χαρίστηκε σε κανέναν, όσο ο ίδιος ήταν στην ενεργό δημοσιογραφία και παράλληλα θλιβόταν για φαινόμενα που εξέτρεπαν τον τοπικό τύπο, εκ της βασικής του αποστολής... Τα λέγαμε, μέχρι και πριν λίγο καιρό, καθώς έβγαινε βόλτα με το σκυλάκι του, αναμένοντας παράλληλα και το τέλος του, όπως έλεγε. Είχε και την αιτία, να οργιστεί... "Να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος", μου έλεγε με νόημα, για να δείξει ότι επιβάλλεται η τόλμη και η αποφασιστικότητα, σήμερα που τα πράγματα είναι περισσότερο πολύπλοκα...

Κατέπεσε χαρακτηριστικά, μετά τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου Μαρίας και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια, κουβαλώντας την θλίψη του, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, να είναι υπερπροστατευτικός για τα παιδιά του και τα εγγόνια. Είχε το άγχος γι' αυτό που θ' αφήσει πίσω και σ' αυτό ήταν καρφωμένη η σκέψη του, τους τελευταίους μήνες της ζωής του...

Ένας υπερήφανος μαχητής, τζέντλεμαν στην κοινωνική του παρουσία, έφυγε απ' αυτή την ζωή, αφήνοντας ένα κενό, που όπως πάει η ζωή, δύσκολο είναι ν' αναπληρωθεί... Και καθίσταται περισσότερο δύσκολο, αν ο καθένας βάλει στην σκέψη του, το πως ο Απόστολος Άγης, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον τύπο, εκείνες τις βάρβαρες εποχές, που όλα έπρεπε να γίνονται με βάση αξεπέραστα εμπόδια...

Ο Απόστολος Άγης, εκτός όλων των παραπάνω διέθετε το περισσό κύρος, για να εκλέγεται σε διαρκείς εκλογικές αναμετρήσεις, νομαρχιακός σύμβουλος, όταν η εκλογή αυτών γινόταν με καθολική ψηφοφορία των δημάρχων και προέδρων των κοινοτήτων του κάθε νομού. Καθόλου τυχαία αυτή η εκλογή, μιας και ο μαχητής δημοσιογράφος είχε το θάρρος, να υπερασπίζεται με πάθος, τα αιτήματα όλων των κοινοτήτων του νομού, ιδιαίτερα των ορεινών, μιας και ο ίδιος είχε ορεινή καταγωγή, άρα αυξημένη ευαισθησία, για τους τόπους του...

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017 22:32

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες;

Ο Γιώργος Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Ήταν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ο μακαρίτης Ηλίας Μαλαμής, είχε αποφασίσει να εργαστούν στο ΠΑΝΟΡΑΜΑ, μόνο αρτινοί μουσικοί, για να φτιάξει ένα απ' τα ιστορικά φεϊγβολάν, με το οποίο ενημέρωνε πως το ερχόμενο Σάββατο, αρχίζει το νέο πρόγραμμα με την ορχήστρα του Γιώργου Λάζου. Τεράστια "ξύλινα" γράμματα του επικεφαλής της ορχήστρας και οι φίλοι του είδους, είχαν μπει στο νόημα, για να παρατηρηθεί το αδιαχώρητο, όπως πάντα συνέβαινε... Περί την Τετάρτη και ενώ οι πρόβες ήταν στην τελική ευθεία, παράλληλα και η ένταση αυξημένη, ο Λάζος λέει πως πάει να πάρει τσιγάρα και φεύγει... Περίμεναν οι συνεργάτες και ο Μαλαμής, την επιστροφή... Μάταια... Ενώ δήλωσε πως πάει για τσιγάρα, έφυγε για την Κέρκυρα, όπου έζησε περί τα δέκα χρόνια, έκανε φίλους, για να γίνει ένας απ' τους σταρ του νησιού των Φαιάκων, παρέα με τον -μακαρίτη πιά- Λάκη Απέργη... Έγραψαν ιστορία... Δέκα χρόνια μετά έφτασε εκ νέου στην Άρτα, για ν' ανοίξει το επιγραφάδικο, στην οδό Σταματελοπούλου, και να γράψει την δεύτερη περίοδο της πολυτάραχης κι εξ ίσου ενδιαφέρουσας προσωπικής του ιστορίας...

[ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Βρε αθεόφοβε, ο άνθρωπος πέθανε κι εσύ θυμήθηκες, αυτή την ιστορία; Τόσες και τόσες, έχει δημιουργήσει...]

Σκληρός ο υποβολέας, ίσως και η συνείδηση της δύσκολης ώρας, αλλά σ' ένα τραγικό απολογισμό, πρέπει από κάπου να πιαστείς, γιατί έτσι πολύ απλά χάθημε μια ακόμη.. παρτίδα, ανάμεσα στους ολίγους που ήθελαν να φέρουν το διαφορετικό, το πάλεψαν αλλά δεν τα κατάφεραν...

Καθώς πληροφορηθήκαμε, ότι ο Λάζος χτυπημένος απ' την επάρατο της εποχής, όδευε για την Αθήνα, λέγαμε πως και στον χάρο, τον μπαμπέση, τον οποίο πολύ συχνά τραγουδούσε, θα του την κάνει την ζημιά... Κι εκεί στο κρεβάτι του πόνου, που έδινε την μάχη της ζωής του, θα έλεγε πως πάει μια βόλτα, για κάτι ασήμαντο, θα χανόταν και θα εμφανιζόταν, πάλι μετά από πολλά χρόνια, για να πει πως είναι παρών και μάχιμος κι έτσι να περάσει σ' άλλη φάση αναζήτησης... Αν μου μιλούσε τώρα θα έλεγε: "Δεν τα κατάφερα φιλαράκι... Αυτός ο πούστης ο χάρος, δε νικιέται με τίποτα... Όσα κόλπα κι αν του κάνεις"...

ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ στο πραγματικό γεγονός... Αύριο το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κομπότι, θα βρεθούμε όλοι μαζί, για ν' αποχαιρετήσουμε, έναν ακόμη φίλο... Έναν τύπο, που την έννοια φιλία την ένοιωθε, άσχετα αν η ζωή ήταν τόσο σκληρή κι εκεί που ενθουσιαζόταν, την ίδια στιγμή πληγωνόταν...

Μαχητής της ζωής, δεν... κόλωνε να κάνει την οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να νοιώθει το ελάχιστο ενδιαφέρον... Καλά η μουσική γι' αυτόν ήταν η ζωή του, μιας και έπαιρνε το οξυγόνο που είχε ανάγκη, όταν έβλεπε τον κόσμο να διασκεδάζει και ν' αναγνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την προσφορά του. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος και αυστηρός με αυτούς που εν ριπή οφθαλμού, ήθελαν να τα ισοπεδώνουν όλα... Όμως εκεί που πληγωνόταν κι έδειχνε ν' αντιμετωπίζει αυτό που τον στεναχωρούσε σαν μικρό παιδί, έπαιρνε δύναμη και έλεγε πάμε για το καλύτερο... Και πάλι απ' την αρχή... Και πάλι συγχωρούσε... "δεν γαμιότι...", έλεγε κατά το στυλ του μουσικού σιναφιού...

Εργάστηκε σ' όλα τα μαγαζιά της Άρτας και ήταν ο ιδρυτής της πρώτης λαϊκής ορχήστρας στην Άρτα, μαζί με τον μακαρίτη Λάκη Κασελούρη, τον επίσης μακαρίτη Θανάση Τσίτσικα, για να περάσουν σ' αυτή μετά και ο Τάκης Πλακιάς, ο Αλέκος Τάτσης και πολλοί άλλοι... Ηγετική φυσιογνωμία στο κάθε σχήμα, που εμφανιζόταν, είχε τον τρόπο να κάνει την διαφορά.

Αλλά και στον τομέα των επιγραφών... Μαχητής... Με τις όποιες δυνάμεις είχε πάλευε για το καλύτερο, για να βγάζει ένα αξιοπρεπές μεροκάματο... Σχεδίαζε, έκανε δουλειές και κάθε ημέρα, η προσπάθειά του, είχε έναν τίτλο: Να φτάσει στο καλύτερο... Ακόμη και χτυπημένος απ' την ασθένεια, αυτό προσπαθούσε...Όχι τυχαία... Είχε πεισθεί, όπως μου έλεγε την τελευταία φορά που ήρθε στο γραφείο, πως θα τα καταφέρει... Άλλωστε είχε καταφέρει τόσα πολλά στην ζωή του...

 

lazos-giorgos-66-m

 

Και η πιό χαρακτηριστική πτυχή της ζωής του, για την οποία μπορεί να γραφεί ένα ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο "Ο ΛΑΖΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΤΟΥ". Μπορούσε σε μηδέν χρόνο, να σκαρώσει την πιό απίστευτη πλάκα και να γελάς, ακόμη και πολλά χρόνια μετά, ενθυμούμενος το τι είχε φτιάξει... Πόσα μεσημέρια και βράδια περάσαμε, με πρωταγωνιστή τον Λάζο... Και το καλύτερο... Το μεσημέρι γινόταν βράδυ... Εκείνα τα ηρωικά και ωραία χρόνια... Για να έχουμε το απώγειο της συντροφιάς, αν τύχαινε στην παρέα να σκάσουν μύτη, ο Τάκος (σ.σ. έτσι αποκαλούσε τον Τάκη Πλακιά) ο Αλέκος Τάτσης, ο Τσιλιάκος και οι άλλοι φίλοι της μουσικής ζωής της περιοχής...

Όμως τι τα θες τι τα γυρεύεις... Ο Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

Γειά σου ρε Λάζο καπετάνιε... Δεν αποτελεί σχήμα λόγου, το ότι θα μας λείψεις... Είναι η αλήθεια, την οποία καταθέτω, με την εμμονή μου:

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες να κάνεις μια αριστουργηματική ντρίπλα, σ' αυτόν τον πούστη τον χάρο;

|

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Η μοίρα του είχε στημένο το πιό άσχημο παιχνίδι!

 

 

 

 

Όλη η Άρτα, αλλά και φίλοι από άλλες πόλεις της πατρίδας, αποχαιρέτησαν το περασμένο Σάββατο, τον πολιτικό μηχανικό - εργολάβο Λάμπρο Ζιώρη, ο οποίος πάλεψε με την επάρατο νόσο, για πέντε και πλέον χρόνια, προς στιγμήν έδειξε ότι μπορεί να την νικήσει, αλλά τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής, νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο του Ρίου, υπέκυψε. Έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 59 χρόνων, αφήνοντας ζωηρό το στίγμα του, στην κοινωνική και οικονομική ζωή της περιοχής μας.

Ο Λάμπρος Ζιώρης, συνέχισε την λειτουργία της εργοληπτικής εταιρείας που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του Γιώργος Ζώρης και μαζί με τον αδερφό του Σπύρο, την απογείωσαν! Κατέγραψαν σε κάποιες περιόδους, ρεκόρ κατασκευής έργων, ενώ ο ίδιος δημιούργησε και άλλες τεχνικές εταιρείες, οι οποίες είχαν αντικείμενο την διαχείριση απορριμμάτων, τα λιμενικά έργα και πολλά άλλα. Ήταν πάντα αποτελεσματικός και είχε το χάρισμα να κάνει πράξη, όποιο σχέδιο έβαζε στο μυαλό του, με σκληρή δουλειά όμως.

Άψογος οικογενειάρχης... Δυστυχώς δεν κατάφερε να δει τα παιδιά του, τον Γιώργο και τον Δημήτρη, να υλοποιούν τους στόχους τους, οι οποίοι είναι ακριβώς αυτοί που και ο ίδιος ήθελε.

Τα δυό παιδιά του, ήταν οι χαρακτηριστικές φιγούρες στην εξόδιο ακολουθία, που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου. Όσο κι αν ήθελαν να συγκρατηθούν, μπροστά στους εκατοντάδες φίλους που τους έσφιξαν το χέρι, για τα συλλυπητήρια, δεν μπορούσαν να το καταφέρουν. Το ερώτημά τους, βασανιστικό, δεν πρόκειται ν' απαντηθεί. Γιατί δηλαδή σ' αυτούς, να σταθεί τόσο σκληρή η μοίρα... Η ανάμνηση όμως των καλών στιγμών, τότε που ο Λάκης (σ.σ. έτσι συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε οι φίλοι του), έδινε τα πάντα για τα παιδιά του, θα είναι το βάλσαμο... Γιατί απ' όταν γεννήθηκαν, ήθελε τα καλύτερα γι' αυτά... Άπειρες οι συζητήσεις απολογισμού, που κάναμε για τον Γιώργο και τον Δημήτρη... Και ακολούθως, απίστευτη η ικανοποίηση...

Ο Λάμπρος Ζιώρης, απ' τα μέσα της δεκαετίας του '80, τότε που χάθηκε ο πατέρας του και μπήκε στον επαγγελματικό στίβο, είχε πληθωρική την παρουσία του στην Άρτα. Και στην κοινωνική ζωή, αλλά πρωτίστως στην οικονομική ζωή. Με εντάσεις βεβαίως, αλλά οι καλές στιγμές της παρουσίας του, ήταν πολλαπλάσιες και χρήσιμες. Δεν υπήρχε άνθρωπος, που να την του αναγνωρίζει την επαγγελματική διορατικότητα και αποτελεσματικότητα, αλλά και την διάθεσή του για εργασία... Εκεί να εργάζεται και να καμαρώνει τον απολογισμό του, ο οποίος είχε αντανάκλαση και σε όλη την περιοχή. Ήταν ο πιό αναγνωρίσιμος εργολάβος της περιοχής, μιας και τον έβρισκες παντού. Να κατασκευάζει και τα πιό δύσκολα έργα.

Και στα πιό δύσκολα, δεν έδειξε αδυναμία... Ήταν πάντα δυνατός... Ακόμα και στα τελευταία χρόνια, που η επάρατος νόσος, τον είχε σημαδέψει, ήταν ισχυρός. Δεν ήθελε να δείξει το πρόβλημά του και σπάνια το συζητούσε. Επέλεξε να κυλάει η ζωή του, σα να μην συμβαίνει τίποτα, ίσως και για να μην βάζει σε μεγάλη στεναχώρια και τους δικούς του ανθρώπους... Έδειχνε σα να είχε πειστεί, πως μπορεί να νικήσει τη νόσο που κανένας δεν νίκησε...

Ήταν προς το τέλος του καλοκαιριού, που ανταμώσαμε Κυριακή μεσημέρι στο Swingκαι δεν έκρυβε την ικανοποίησή του, για τα παιδιά του, σημειώνοντας με νόημα: "Μόνο τα παιδιά μα απασχολούν"... Όπως όλους άλλωστε... Αλλά την ίδια στιγμή, η προσπάθεια για να προκύψει το χαμόγελο... Θυμήθηκε τα πρώτα χρόνια, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '80... Τότε που με χίλια ζόρια βγάζαμε εφημερίδα και σ' εκείνα τα σκοτεινά, ίσως και μελαγχολικά γραφεία της εφημερίδας, έμπαινε μέσα και άλλαζε το κλίμα. Τέλος ο πανικός, λίγη πλάκα και έξω για διασκέδαση... Κάποιες φορές προσποιούνταν και τον ρεπόρτερ, της εφημερίδας "ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΔΟΕΙΔΗ", της οποία παρίστανε τον εκδότη... Απίστευτες στιγμές... Γι' αυτό και μοναδικές... Ο ατελείωτος Λάκης...

-Τι να τα κάνεις όμως;

Η μοίρα του είχε στημένο άσχημο παιχνίδι! Εκεί που στα πρώτα χρόνια της ζωής του, του έδωσε πολλές χαρές, στο τέλος ήταν πολύ σκληρή...

Ένα είναι βέβαιο... Πως η αγωνία του για τα παιδιά του, εκεί πάνω που ο ίδιος θα βρίσκεται, θα λαμβάνει καλά μηνύματα. Τα καλύτερα... Κι αυτό θα τον καθιστά υπερήφανο, όπως θα ήθελε...

-Σε χαιρετούμε όλοι οι φίλοι σου, Λάκη... Και είμαστε σίγουροι, πως κι εκεί που έφτασες, ήδη θα είσαι αρχηγός, όπως ήσουν κι εδώ...

 

 

Στην εξόδιο ακολουθία παραβρέθηκαν οι βουλευτές του νομού Βασίλης Τσίρκας και Γιώργος Στύλιος, ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Ψαθάς, οι δήμαρχοι Χρήστος Τσιρογιάννης, Ευστάθιος Γιαννούλης, Μαρίνος Γαρνέλης και Περικλής Μίγδος και εκπρόσωποι μαζικών φορέων.

|

Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυστυχώς... Η φύση έπαψε πλέον να παράγει το είδος της ηρωίδας μάνας, που μέσα απ' την θλίψη και την μελαγχολία -δημιουργήματα της ζωής αυτά- εξέπεμπαν τόση καλοσύνη και τόση αισιοδοξία... Οι τελευταίες του είδους, στις ημέρες μας φεύγουν απ' την ζωή και αφήνουν πίσω τους, ένα κενό που προβληματίζει, για το πως μπορεί να είναι η ζωή, χωρίς αυτές...

Βασανιστικό το ερώτημα προέκυψε και συντηρείται στην σκέψη μου, απ' την ώρα που βρέθηκα -την περασμένη Κυριακή το πρωί- μπροστά στην σορό της αγαπημένης μου θειάς Ευτυχίας Δρυμούζη, η οποία έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 84 ετών, έχοντας έναν σπουδαίο απολογισμό στην ζωή της και έχοντας δει αυτά που κάθε μάννα της εποχής εκείνης, ήθελε να δει για την οικογένειά της, αλλά και για τους συγγενείς της και τους γνωστούς της ακόμη...

Δεν ήταν τριάντα χρόνων, όταν έμεινε χήρα και αναλάμβανε ένα βαρύ φορτίο, να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και χωρίς να τους λείπει τίποτα, τα δυό παιδιά της, το Νίκο και την Μαχούλα. Ηρωίδα! Αγωνίστηκε με όλες της τις δυνάμεις και αυτό που είχε τάξει στόχο αρχικά το κατάφερε... Είδε τα παιδιά της αποκατεστημένα, προχωρώντας και ένα βήμα που πολλές άλλες γυναίκες της εποχής δεν κατάφεραν. Να κρατήσει στην αγκαλιά της και το δισέγγονό της... Μεγάλη στιγμή για την ίδια, όπως για κάθε αποκαμωμένη γυναίκα, που αυτές τις χαρές περιμένει, για να φύγει ικανοποιημένη απ' την ζωή...

Πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου, η Ευτυχία... Μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί της και οι παιδικές μας εικόνες, είναι αυτές που οδηγούν την κρίση μας, σε ασφαλή μονοπάτια, για να περιγράψουμε μια γυναίκα, της οποίας η ζωή μπορεί και ν' αποτελεί πρότυπο... Παρά την φτώχεια της, τις στερήσεις που αντιμετώπισε για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αν βρισκόμασταν στο σπίτι της, είχε τα πάντα να μας προσφέρει, περισσότερο όλων δε το χαμόγελο που ξεπηδούσε μέσα απ' το θλιμμένο και ιδιαίτερα κουρασμένο πρόσωπό της...

-Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτή η αντίφαση στην ζωή και σε πρόσωπα σαν κι αυτά που περιγράφει, ετούτο το αποχαιρετιστήριο σημείωμα;

Αυτό συμβαίνει υπό μία προϋπόθεση. Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

Τα τελευταία χρόνια, που ο μακαρίτης ο πατέρας μου και η μάνα μου, ηλικιωμένοι άνθρωποι, ζούσαν μόνοι τους στην Φιλιππιάδα και συχνά αντιμετώπιζαν μικρά ή μεγάλα προβλήματα, εκείνη την στιγμή εμφανιζόταν ως από μηχανής Θεός, η Ευτυχία... Η παρουσία της και μόνο, το ιδιαίτερο και αισιόδοξο χαμόγελό της, ήταν ικανά να ηρεμήσουν τα πράγματα... Ως νεώτερη, θα περνούσε καθημερινά, έχοντας εμφανή και αποδεδειγμένη την έγνοια της, για τους δικούς της ανθρώπους... Και παράλληλα να θυμίζει και να προτάσσει, όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις, ότι σ' αυτή την ζωή είμαστε, για να βρισκόμαστε πάντα δίπλα στους δικούς μας ανθρώπους...

Ήρθαν έτσι τα πράγματα και η ζωή, που είχα μήνες να την δω... Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, που ανταμώσαμε στο γλέντι για τον γάμο του εγγονού της Γιώργου και την βάφτιση του δισέγγονού της Νίκου... Έφτασε με το μπαστουνάκι της, συνοδευόμενη από δικούς της ανθρώπους και ευχαριστήθηκε όλη την γιορτή της οικογένειάς της, που η ίδια ήξερε τους κόπους και τις θυσίες, που αυτή διάβηκε τον χρόνο και έφτασε στις χαρές...

Ζούσε με τόση ικανοποίηση, την κάθε στιγμή και είπε να στείλει, προς όλους το μήνυμα της χαράς της, ανεβαίνοντας να χορέψει με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει... Είχε υποψιαστεί μάλλον, πόσο είναι το υπόλοιπο της ζωής της και έκανε αυτή την κίνηση, με ελάχιστες δυνάμεις, για να κάνει με έντονη την σημειολογία τον αποχαιρετισμό της... Έμοιαζε με τον χορό της καπετάνισσας, που αποχαιρετούσε την ζωή και έγραφε στον απολογισμό της, ότι οι κόποι και οι θυσίες μιας ζωής, έφεραν το αποτέλεσμα που η κάθε μάνα, θέλει για τα παιδιά της και τους δικούς της ανθρώπους...

Μ' αυτή την εικόνα, της καπετάνισσας που νίκησε, την αποχαιρετήσαμε οι περισσότεροι, στην εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου, στην Παλιά Φιλιππιάδα. Εκεί που όλη η τοπική κοινωνία, έδωσε το παρόν, για να ξεπροβοδίσει μια αγαπημένη γυναίκα, μια ηρωίδα μάνα...

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου θειά Ευτυχία...

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 20:37

Έφυγε απ' την ζωή και ο Θόδωρος Γεώργος

|

Μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη...

 

 

Έφυγε απ' την ζωή, πέντε πρίπου χρόνια μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου του διδύμου αδερφού του Κώστα και ο νομικός Θόδωρος Γεώργος, καταγόμενος απ' την Άρτα, που μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη.

Σε ηλικία 56 ετών ο Θεόδωρος Γεώργος, ζούσε στην Αθήνα και εργαζόταν στη Νομική Υπηρεσία Τράπεζας και βρέθηκε νεκρός στο σπίτι, προφανώς από κάποιο μεγάλο πρόβλημα με την καρδιά του. Πριν τέσσερα χρόνια, είχε φύγει απ' την ζωή, όπως προαναφέρουμε, ο δίδυμος αδερφός του, γεγονός που του είχε στοιχίσει και όπως αποδεικνύεται απ' την θλιβερή εξέλιξη, δεν το άντεξε...

Ο εκλιπών ήταν αδερφός του πρώην αντιδημάρχου Άρτας και διευθυντή του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Χρήστου Γεώργου.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11 το πρωί απ’ τον Ιερό Ναό του Παντοκράτορα στην Άρτα.

 

Δεν άντεξε τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του!

 

Για τον αδόκητο θάνατο του Θόδωρου Γεώργου, ο πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Κώστας Πανταζής, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook:

" Οι "δίδυμοι" του ΠΑΣΟΚ, ήταν ένα κομμάτι της ιστορίας του...για τους ίδιους, το ΠΑΣΟΚ ήταν η ζωή τους...για εμάς, τη νεότερη γενιά του ΠΑΣΟΚ, ήταν η προσωποποίηση του ανιδιοτελούς αγωνιστή και "εργάτη" του ΠΑΣΟΚ... Σε όλη τους τη ζωή ήταν πάντα μαζί...Κανείς μας δεν φανταζόταν τους διδύμους χωριστά...και όταν, πριν λίγα χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Κώστας, όλοι όσοι τους γνωρίζαμε αναρωτιόμαστε πως θα αντέξει ο Θόδωρος... Πριν μια βδομάδα, τον είδα να περπατάει τη γνώριμη του Χαριλάου Τρικούπη...εμφανώς καταβεβλημένος αλλά πάντα με το χαρακτηριστικό του περπάτημα...μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι αναμνήσεις της φοιτητικής μου νιότης... Χθες αργά, έμαθα ότι ο Θόδωρος δεν άντεξε...μάλλον τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του ήταν πολλά... ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ"...

Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

 

 

 

 

 

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

Ήταν στα μέσα του 1985, όταν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Άρτας, που τότε φιλοξενούσε κάποιες εκατοντάδες νεοσύλλεκτους την κάθε ΕΣΟ, έφτασε στην πόλη, ένας ταγματάρχης Υγειονομικού, που εκτός αυτής της ιδιότητας, έφερε και την ιδιότητα του πολυδιαβασμένου και ιδιαίτερα μορφωμένου γιατρού, που έμελε ν’ αποτελέσει το σημαντικό πρόσωπο της καθημερινής ζωής της Άρτας… Ένας επιστήμονας, που απ’ την πρώτη γνωριμία, εκείνη την μακρινή εποχή, μέχρι και σήμερα όλοι τον χαρακτήριζαν ως «έναν υπέροχο άνθρωπο».

Συναντηθήκαμε περί τα τέλη του 1985 στο διοικητήριο του ΚΕΥΓ Άρτας, εκείνος διευθυντής του 3ου Γραφείου και ο υπογραφόμενος γραφέας στο παρακείμενο Στρατολογικό Γραφείο Άρτας… Εκεί στον στενό διάδρομο, δίπλα στο κυλικείο με τον πρώτο και τον δεύτερο καφέ, οι συζητήσεις, κάθε ημέρα που περνούσε, αποκτούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πάντα έφευγα με ανείπωτη, άρα και αναπάντητη την απορία, αν είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος με τεράστιο εύρος αναζητήσεων, αλλά και με την συζήτησή του, να περιέχει τόσες αγωνίες και να είναι στρατιωτικός… Μιλάμε για το 1985, για να μην μπερδευόμαστε…

Κι όμως ήταν… Γιατί μετά το στρατόπεδο, τις υπηρεσίες και όλη την παθογένεια που κουβαλούσε εκείνη την εποχή ο στρατός, υπήρχαν και τα βράδια, όπου στην μικρή Άρτα, η αντάμωση, δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η καθημερινότητα. Ο ταγματάρχης υγειονομικού, εκείνης ης εποχής ήταν τόσο μπροστά απ’ τους λεγόμενους προοδευτικούς, που πολλές φορές, λέγαμε ότι μπορεί και κάτι να μην πάει καλά.

Ο ταγματάρχης και αργότερα ταξίαρχος Υγειονομικού, αλλά και διοικητής του ΚΕΥΓ Άρτας, ήταν τόσο μπροστά σε μόρφωση και προοδευτική αντίληψη, που κούραζε κάποιους, ακόμη και να παρακολουθήσουν την σκέψη του…

Ήταν μεγάλη η αγωνία του… Να φύγει απ’ τον Στρατό, ολοκληρώνοντας την υπηρεσία του, για να ζήσει ως κανονικός άνθρωπος. Ως διοικητής του μεγάλου -τότε- στρατοπέδου της Άρτας, είχε κατακτήσει ένα ρεκόρ! Δεν είχε επιβάλλει ούτε μία ημέρα φυλακή, σε στρατιώτη, αλλά και αξιωματικό. Με μία εξαίρεση, που ήρθε να επιβεβαιώσει τον κανόνα… Επέβαλε φυλακή, δέκα ημερών, σε ανόητο αξιωματικό που υπηρετούσε τότε στο ΚΕΥΓ, γιατί χωρίς να ρωτήσει κανέναν, έκοψε το πιο όμορφο δέντρο, που κοσμούσε το προαύλιο του στρατοπέδου. Και το έκανε συνειδητά, μιας και η συγκεκριμένη αυθαιρεσία, παραβίαζε την ευαισθησία του, για το περιβάλλον.

Όταν ο ίδιος επέσπευσε την διαδικασία αποχώρησής του απ’ τον Στρατό, όσοι έμειναν πίσω, με τη νέα διοίκηση και με εμφανέστατη την διαφορά στον τρόπο διοίκησης, έκαναν λόγο για τις «Νασιούλειες Ημέρες», για να δώσουν την έμφαση στην διαφορά…

Ως κανονικός άνθρωπος, όπως ο ίδιος έλεγε, λειτουργούσε το ιατρείο του, στο οποίο γινόταν λαϊκό προσκύνημα! Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

Τους στρατιώτες που είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του, δεν τους κοιτούσε αφ’ υψηλού, όπως κάτι άλλα στραβάδια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. «Γεια σου σειρά», μου έλεγε κάθε φορά που με έβρισκε, για να ζεσταίνεται έτι περισσότερο η σχέση μας, η οποία κρατούσε μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του… Το ίδιο έκανε και με άλλους νέους της εποχής, με τους οποίους έτυχε να είναι μαζί, στο στρατόπεδο της Άρτας. Το «γεια σου σειρά», το έλεγε με τόση ικανοποίηση, που σε κανέναν άλλο άνθρωπο, δεν μπορούσες να βρείς…

Τον βρήκαν και οι ατυχίες στην ζωή του. Μάλλον ήρθαν για να αποδείξουν σ’ όσους εκείνη την εποχή βρήκαν την αφορμή, για να αποδείξουν την κακεντρέχεια απέναντί, πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν… Πόσο αδαμάντινος χαρακτήρας ήταν! Κοίταζε την κακοτυχία και αδιαφορούσε γι’ αυτήν. Μάλλον την τιμωρούσε… Αλλά για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα. Ο Σωτήρης είχε και άλλα τόσα.

Είχε επιλέξει μια στάση ζωής, που μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήταν το απόσταγμα της τεράστιας παιδείας που είχε, την οποία καθημερινά φρόντιζε να διευρύνει… Ποιος δεν τον έβλεπε και στην πιο περίεργη ώρα της ημέρας, να διαβάζει το βιβλίο του και ν’ αδιαφορεί και προκλητικά μάλιστα, για το τι συμβαίνει γύρω του. Χρειάζονται μεγάλα βαρίδια, για να κάνεις αυτή την επιλογή…

Ήμουν τυχερός, που τα τελευταία χρόνια, έτυχε να συχνάζουμε στα ίδια στέκια και οι συζητήσεις μας, να είναι ατέλειωτες. Για όλα τα θέματα… Για να μπορώ να ισχυρίζομαι, πως δεν είναι δυνατόν. Και αύριο, θα περάσω απ’ την Γ. Μάτσου και στο γνωστό τραπέζι του ΦΟΥΕΓΚΟ, θα τον συναντήσω, να… πετάξει την ατάκα του και να συναντηθούμε ξανά, λίγο αργότερα…

Το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, τα λέγαμε εκεί στο καφέ ΑΓΟΡΑ του Γιώργου Γκούβα, μόλις είχε τελειώσει την πρώτη ανάγνωση των εφημερίδων που συνήθιζε να αγοράζει. Μας θύμισε το μεγαλείο που διέθετε σ΄ ότι αφορά την επικοινωνία, με όσους γνώριζε και ήθελε να τους φέρνει κοντά του. «Γεια σου σειρά», είπε στον γιατρό Κώστα Γκούντα, που πέρασε και τον χαιρέτισε με ιδιαίτερο σεβασμό… Για να πάρει τον δρόμο, προς του ΦΟΥΕΓΚΟ, να φάει το μεσημεριανό του και να επανέλθει το βράδυ, πάντα ιδιαίτερος στην εμφάνισή του, αλλά και πάντα με περίσσεια αξιοπρέπειας, στην κάθε του κίνηση…

Την Δευτέρα, δεν έδωσε σημεία ζωής… Ο ιδιοκτήτης του στεκιού του, τον αναζήτησε και λέει πως πήγε στο σπίτι του και τον βρήκε νεκρό… Μπορεί να είναι και το κορυφαίο του ψέμα… Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, άνθρωποι σαν τον Σωτήρη, να φεύγουν απ’ την ζωή, έτσι σαν λιποτάχτες…

Έτσι, όπως προσπαθώ να βάλω στην σειρά τα πράγματα, μάλλον έχω φτάσει στην αλήθεια… Ο Σωτήρης Νασιούλας, μάλλον κάποιο κόλπο έστησε και στον χάρο, για να τον… τιμωρήσει, όπως έκανε και με τις κακοτυχίες της ζωής του… Και από σήμερα το μεσημέρι κιόλας θα πάω να τον συναντήσω στο ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη… Άσε που πρέπει να θυμηθούμε κι εκείνο το ανέκδοτο, με το «ζωηρό γκομενάκι»…

Σωτήρη άσε τα κόλπα και μην χαθείς… Να συναντηθούμε και πάλι στο ΑΓΟΡΑ ή το ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη…

 

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

 

Πάνδημη, έγινε σήμερα το μεσημέρι, απ’ τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Άρτας, η κηδεία του γιατρού και πρώην διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Σωτήρη Νασιούλα. Όλοι όσοι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία τον Σωτήρη, είχαν ένα ερώτημα να επαναλαμβάνουν.

-Είναι δυνατόν, να φεύγει έτσι απ’ την ζωή, ένας τόσο υπέροχος άνθρωπος;

Δεν πρέπει να είναι δυνατόν, αλλά συμβαίνει…

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

Πέμπτη, 03 Αυγούστου 2017 09:58

Μνήμη Βασιλείου Γείτονα

|

Ήταν κάμποσες δεκαετίες μπροστά και είχε καταθέσει τις απόψεις του, με άρθρα σε πολλά έντυπα της εποχής του...

 

 

 

Την Κυριακή 13 Αυγούστου, τελείται στο χωριό του, τον Άγιο Σπυρίδωνα Άρτας, το 40ήμερο μνημόσυνο, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του επιχειρηματία Βασίλη Γείτονα, ο οποίος έφυγε απ' την ζωή στις 7 Ιουλίου 2017.

Γνωστός στους παλιότερους, ο Βασίλης Γείτονας... Ήταν ένας τολμηρός επιχειρηματίας, αλλά πρωτίστως οραματιστής. Μιλούσε για πράγματα και προτάσεις που εμείς συζητούμε σήμερα, απ' τις αρχές της δεκαετίας του '90 και προσπαθούσε με τα μέσα της εποχής, αυτόν τον προβληματισμό του, αλλά και τα οράματά του, να τα καταστήσει τον λόγο του ευρύτερου δημόσιου διάλογου, που ήταν αναγκαίος... Μάταια... Οι παράγοντες και εκείνης της εποχής, είχαν άλλες... προτεραιότητες... Ίσως την ανακύκλωση της μιζέριας, που μπορεί και ν' αποτελούσε, το βήμα για να είναι αυτοί στην δημόσια ζωή του τόπου μας.

Η "Γ" εξασφάλισε απ' το αρχείο του υιού του εκλιπόντος, δυό άρθρα του, τα οποία είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ", που εξέδιδε ο Μιχάλης Σακκάς. Σ' αυτά τα άρθρα ο Βασίλης Γείτονας, είχε να καταθέσει πολύ προωθημένες απόψεις για την εποχή του... Τα δημοσιεύουμε εν είδει πολιτικού μνημόσυνου, με την αφορμή και το μνημόσυνο που πραγματοποιείται, την μεθεπόμενη Κυριακή, όπως προαναφέρουμε...

Να σημειώσουμε, πως εκτός των άρθρων και των προτάσεων ο Βασίλης Γείτονας, έκανε και πράξεις... Δημιούργησε απ' το τίποτα την πρώτη μονάδα καλλιέργειας χελιών στα αλίπεδα του Αμβρακικού... Μια επιχείρηση που σήμερα, υπό την διεύθυνση του υιού του Βαγγέλη Γείτονα, αποτελεί τον καλύτερο πρεσβευτή της Άρτας, σε όλη την Ευρώπη και την Ρωσία, μιας και τα προϊόντα της, εξάγονται σ' όλες τις χώρες... Είναι παράλληλα και πρεσβευτής της ιδέας, ότι και στην περιοχή μας, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές επιχειρήσεις, αν αυτός που επιχειρεί, βάλει στην πορεία του, τους επιβαλλόμενους κανόνες.

Ως επιβεβαίωση της άποψης αυτής, έρχεται και η άποψη του αδερφού του Ελευθερίου Γείτονα, ιδιοκτήτη των εκπαιδευτηρίων "ΓΕΙΤΟΝΑ", ο οποίος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ", τον Ιούνιο του 1994 απάντησε και σε ερώτηση για τα παιδικά του χρόνια. Τότε περιέγραψε τον αδερφό του, τον εκλιπόντα Βασίλη Γείτονα, ως εξής: " Στην οικογένεια μας οι γονείς μας, μας δίδαξαν με ένα τρόπο απλό και άμεσο, τη δημοκρατία, την τόλμη, τον οραματισμό και την ελπίδα. Ο μεγαλύτερος μας αδελφός ο Βασίλης αποτέλεσε τον μεγάλο μας δάσκαλο στην έμπνευση τον οραματισμό και την πρωτοπορία. Είναι άνθρωπος δημιουργικός, τολμηρός, ονειροπόλος, διεισδυτικός, πεισματάρης, οργανωτικός, πειθαρχημένος, και ακούραστος. Ο τρόπος με τον οποίον οργανώνει τις ιδέες που γεννάει είναι μοναδικός. Στην οικογένεια έχει πάντα τον πρώτο λόγο και την εγκυρότερη και σοφότερη γνώμη".

 

Ακολουθούν τα κείμενα που είχε δημοσιεύσει, πριν είκοσι τρία χρόνια, στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ"

 

 

Αθεϊσμός,Αρνητισμός,Λαϊκισμός

Στις 14 Αύγουστου το πρωί, με αφορμή τη γιορτή της Παναγίας την επόμενη ημέρα σκέφτηκα να γράψω για τους ορμηνευταδες του αθεϊσμού. Το βραδύ της ίδιας ημέρας και πριν αρχίσω να γράφω ,επισκέφτηκα την Παναγία Ρόδια. Η γυναίκα μου είχε λειτουργία για την αγάπη και την ομόνοια της οικογενείας μας.

Εκεί είδα πολλούς νέους, χιλιάδεςνέους, μικράπαιδιά να προσκυνήσουν. Αντάμωσα και το συγχωριανό μου και φίλο υποστράτηγο ε.α Αριστείδη Στριφταρη που είχε έρθει με τη σύζυγο του. Κουβεντιάσαμε για την κοσμοσυρροή των προσκυνητάδων. Αισθανθήκαμε να βρισκόμαστε σε παλαιούς καιρούς θρησκευόμενους καιρούς.

Μικρό πρόβλημα μόνο δημιουργήθηκε από τον εγκλωβισμό των πολλών αυτοκίνητων. Χρειάστηκαν καμπόσες ώρες για το ξέμπλεγμα τους.

Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου και προπαντός των νέων ανθρώπων με έκανε να αλλάξω γνώμη. Σκέφτηκα πως δεν χρειάζεται να γράψω για τους αθεϊστές, διότι παρά την προσπάθεια τους δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν το θρησκευτικό συναίσθημα από την ψυχή του λαού. Αλλά και όσοι απ αυτούς ασκούσαν εξουσία και προσπάθησαν με τη βία να επιβάλουν τον αθεϊσμό ,κατέρρευσαν οι ίδιοι.

Έτσι μου ήρθε στο μυαλό να γράψω για έργα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει στον τόπο μας, την Άρτα και να έχουν αλλάξει τη μοίρα των κατοίκων κι όμως δεν κουβεντιάστηκανποτέ. Δεν έγινανποτέ...

Ποιος ευθύνεται: Αρνητισμός, λαϊκισμός, έλλειψηφαντασίας, οραματισμών, στόχων τόλμης από μέρους των εκάστοτε αρμόδιων; Ο καθένας ας κρίνει μόνος του .

Φρόντισα να συγκεντρώσω στοιχεία, όσα μπόρεσα βεβαία, γιατί αυτά δεν υπάρχουν πουθενά καταγραμμένα γύρω από τα ποσά που κάθε χρόνο χάνονται. με αποτέλεσμα να φωλιάζει στον τόπο μας αρκετή κακομοιριά και φτώχεια.

Κατασκευάστηκε από το κράτος στο Ψαθοτόπι ένα ιχθυοτροφείο εκτάσεως τριών χιλιάδων στρεμμάτων...Χίλια στρέμματα παραχωρηθήκαν στον αλιευτικό συνεταιρισμό Ψαθοτοπίου. Δεν ξέρω ποσά χρήματα δαπανήθηκαν για την κατασκευή αυτών των ιχθυοτροφείων γιατί δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία. Εκείνο όμως για το όποιο είμαι βέβαιος είναι ότι από το 1974 μέχρι σήμερα τα έσοδα που πρόεκυψαν είναι μηδέν. Ποιος φταίει; Άγνοια, αμέλεια, αδιαφορία, ανικανότητα. Ποιος θα μας το πει ;

Υπάρχουν στην περιοχή μας δέκα πέντε χιλιάδες στρέμματα αλίπεδα. Η έκταση αυτή παραμένει ανεκμετάλλευτη .Σ αυτήν θα μπορούσαν να αναπτυχτούν ιχθυοτροφεία υψηλής απόδοσης με παράλληλη προστασία του περιβάλλοντος.

Υπάρχουν τρόποι για αυτό. Αντί όμως να προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους δραστηριότητες καθορίζουμε ζώνες απαγορευτικές, προβάλλοντας σαν επιχείρημα την υποχρέωση που απορρέει από την σύμβαση Ramsar για την προστασία των υδροβιότοπων. Σ' αυτές όμως τις ζώνες απαγορεύεται κάθε δραστηριότητα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να συμπεριλάβουμε σ αυτές (στις ζώνες Α και Β)

Χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης με αποτέλεσμα να οδηγήσουμε σε απόγνωση πολλούς ανθρώπους.

Πως στ' αλήθεια θα ζήσουν οι άνθρωποι αυτοί; Ποιος θα τους το πει;

Προχθές αντίκρισα και κάποια φυλάκια (για τις ζώνες) ολόιδια μ εκείνα της γερμανικής κατοχής του Χότζα στην Αλβανία . Φρουροί της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης, σκέφτηκα. Ο ντόπιος εργάτης αγοράζει με ένα ημερομίσθιο δυο κιλά ψάρια(κεφάλους). Ενώ οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης οχτώ-δέκα κιλά.

Με τέτοιες διαφορές πως θα ατυχούμε τη σύγκλιση της οικονομίας μας πως θα είναι το μέλλον των παιδιών μας ;ποιος θα πρωτοστατήσει για την αξιοποίηση του τόπου μας για να έχουν τα παΐδια μας μοίρα αντί να επιδιώκουμε να τα παρκάρουμε στο δημόσιο, εγκαταλείποντας τον τόπο μας;

Απευθύνω έκκληση τους υπευθύνους – αρμοδίους να δουν με τι τρόπο θα αξιοποιήσουμε τον υπέροχο τόπο μας ,τον πλούσιο τόπο μας για να πάψουμε επιτέλους να είμαστε φτωχοί κάτοικοι του πλούσιου τόπου μας.

Ακόμη απευθύνω έκκληση και συμβουλή στους νέους του τόπου μας .αντί να πιέζουν τους πολιτικούς μας για μια θέση στο δημόσιο, να τους πιέζουν να λειτουργούν με τόλμη, με στοχασμό με όραμα με αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, με ελπίδα για το μέλλον.

Έτσι όλοι μαζί ενωμένοι θα αναφωνήσουμε: ο αθεϊσμός ταξιδέψε ανεπιστρεπτί - ποτέ θα ακολουθούσουν ο λαϊκισμός και ο αρνητισμός;

Για να ξαναρθεί στον τόπο μας η προσδοκία, η δημιουργία, η χαρά, η ευτυχία.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

Βασίλειος Ευαγ. Γείτονας

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1994

 

Ένα όνειρο για την Άρτα

Έζησα απόψε μια ευχάριστη βραδιά. Και τι δεν είδα στον ύπνο μου και όλα αυτά ζωντανά και χαρούμενα και αυτό το όνειρο σας γράφω, το θυμάμαι ολόκληρο και με κάθε λεπτομέρεια.

Έβγαινα στο χωριό μου στον Άγιο Δημήτριο, στο δρόμο συνάντησα τον Θανάση, σταμάτησα και τον ρώτησα που πας Θανάση και μου απάντησε πάω να ποτίσω. Μα πως ρώτησα, ούτε μηχανή ούτε σωλήνες μεταφέρεις, πως θα ποτίσεις.

Μα δεν ξέρεις μου είπε έγιναν έργα αρδευτικά και ποτίζουμε από το Πουρνάρι με βαρύτητα, ανοίγουμε μονό τη βάνα και σωθήκαμε ούτε πετρέλαιο ούτε μηχανές ούτε ανταλλακτικά.

Προχωράω ακούω μια σφυρίχτρα. Παραξενευτείτερωτάω τι ήταν το σφύριγμα μου είπαν, δεν ξέρεις, στην περιοχή μας περνάει το τρένο από Πάτρα και πάει στην Ευρώπη και έτσιαντί να πληρώνουμε 70 δρχ μεταφορικά για τα προϊόντα μας πληρώνουμε 20δρχ και γίναμε ανταγωνιστικοί δεν το βλέπεις; Δεν βλέπεις ποσά εργοστάσια είναι δεξιά και αριστερά της γραμμής και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν ;

Προχώρησα προς την Άρτα και βγήκα στον Εθνικό δρόμο είδα και ένα δρόμο άνετο και μεγάλο λες πως ήμουν στην Ευρώπη ,ρώτησα έναν περαστικό και μου είπε, σωθήκαμε έγινε ο δρόμος Ρίο - Ηγουμενίτσα και η γέφυρα στο Ρίο -Αντίρριο.

Προχώρησα και γύρισα προς Κωστακιούς είδα αλλαγμένο το τόπο, ήταν Φθινόπωρο οι πορτοκαλιές έλαμπαν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, είδα ένα μισόκαιρο που βάδιζε στον δρόμο τον ρώτησα πως έγινε η αλλαγή, μου είπε δεν ξέρεις ξένος είσαι, εδώ τώρα περνάει τρένο έγιναν δρόμοι, έγιναν εργοστάσια και δουλεύουν οι άνθρωποι έγινε φράγμα και ποτίζουμε με βαρύτητα με σπρέι άρδευση, χάρη σ' αυτό κάνουμε οικονομία στο νερό πολύ μεγάλη και το κυριότερο ανοίγουμε τις βάνες το χειμώνα δουλεύει το αρδευτικό σύστημα και δεν έτσι παγώνουν τα δέντρα.

Προχώρησα παρακάτω προς το Ψαθοτόπι είδα παρά πολλές ιχθυοτροφικές μονάδες και εργαστήρια για επεξεργασία ψαριών και δούλευαν και εκεί περά παρά πολλοί άνθρωποι γελαστοί, ξεκούραστοι, ευχαριστημένοι.

Σκέφτηκα, μα εδώ είναι ζώνη ΡΑΜΣΑΡ πως επέτρεψαν και έγιναν όλα αυτά. Ρώτησα κάποιον περαστικό και μου είπε.

Δεν μολύνουν πια το περιβάλλον τα ψάρια, αρκεί να κάνουμε λίμνες καθίζησης και να γίνονται οι δουλείες όπως πρέπει. Στην κουβέντα μας επάνω περνούσαν τρεις άνθρωποι βιαστικότατους ρωτάμε για πού με το καλό μας απαντούν είμαστε υπάλληλοι του Δημοσίου τρέχουμε να βοηθήσουμε κάποιον που ξεκινά μια μονάδα.

Μα πως ,αφού η μονάδα είναι ιδιωτική. Κάνεις λάθος μου είπαν όλες οι μονάδες είναι σχεδόν μισές του Κράτους και μισές του Ιδιώτη.

Εάν κερδίσει μια μονάδα παίρνει και λίγο παραπάνω και το δουλεύουν και τόσοι άνθρωποι.

Από κει γύρισα στην Άρτα είδα στον περιφερειακό δρόμο το τρίγωνο γεμάτο ωραία σπίτια ,καθαρή πόλη έφτασα στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης κόσμο δεν έβλεπα πουθενά ρώτησα και εκεί ένα περαστικό πως και λείπουν τα παιδία από την πλατεία

Και μου απάντησε, ξένος είσαι και δεν βλέπεις την ώρα ,είναι ώρα εργασίας και τα παΐδια μας πήγαν για δουλεία.

Και πραγματικά αισθανόμουν σαν ξένος γιατί την πλατεία την έβλεπα γεμάτη από νέους νύχτα μέρα.

Ας είναι σκέφτηκα αλλά πρέπει τώρα να πάω στη δουλεία μου .

Πήγα στην τράπεζα να πάρω κάποιο δάνειο και όταν έφτασα θυμήθηκα ότι δεν είχα φορολογική ενημερότητα ο υπάλληλος μου απάντησε ότι δεν χρειάζεται γιατί με το ΙΚΑ και το Δημόσιο έχουμε συνδεθεί με κομπιούτερ και έτσι βλέπουμε αμέσως ποιος χρεωστάει .Από εδώ και περά δεν θα ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι (οι ιδιώτες) ούτε οι υπάλληλοι .

Εξυπηρετήθηκα χωρίς να χάσω την ημέρα μου .

Τώρα σκέφτηκα θα γυρίσω στο χωριό μου .

Εκεί είδα ότι είχε κτιστεί ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα. Πήγα μέσα και ρώτησα ποιος έκανε αυτό το πανεπιστήμιο που είναι μονό για τα παιδιά των πλούσιων .Ο κύριος που ήταν εκεί μου απάντησε: "όχι κύριε δεν είναι για τους πλουσίους μονό αλλά και για τους φτωχούς". "Μα πως αφού οι φτωχοί δεν έχουν λεφτά... Είναι άποροι". "Άκουσε, μου είπε όταν πηγαίνουν στα κρατικά πανεπιστήμια τα παιδιά το κράτος πληρώνει. Εδώ έχομε κάνει σύμβαση με το κράτος και τα έξοδα των απόρων παιδιών τα πληρώνει το κράτος ,μάλιστα του στοιχίζει τα μισά λεφτά".

Αυτή τη στιγμή ακριβώς ξύπνησα.

Πήγα στην τράπεζα και αμέσως μου ζήτησαν τις βεβαιώσεις και αφού δεν είχα συνέρθει από το όνειρο είπα στον υπάλληλο ότι αυτά καταργήθηκαν και ο υπάλληλος μου απάντησε "τι λέτε κυρίες, εδώ το κράτος μας δεν κάνει όχι μόνον εκείνα τα πράγματα που χρειάζονται λεφτά και δεν μπορεί να τα κάνει όλα και εκείνα που δεν χρειάζονται λεφτά και μπορεί να τα κάνει"

Τότε συνήλθα και ξεκίνησα για το Δημόσιο Ταμείο και σκεπτόμουν πως ευτυχώς που δεν χρώσταγα γιατί αλλιώς δεν θα έπαιρνα βεβαίωση να πάρω λεφτά να τους πληρώσω.

Τώρα εύχομαι το δικό μου όνειρο να το δουν και άλλοι Αρτινοί και επί το πλείστον να το δουν οι διοικούντες τούτον τον τόπο να μην χαθούν οι ευκαιρίες που προσφέρονται από το πακέτο ΝΤΕΛΟΡ συνοχής, σύμπτυξης και αλλά γιατί οι ευκαιρίες αυτές δεν ξανά έρχονται .Και τούτος ο τόπος θα μείνει όπως είναι σήμερα και όλοι ξέρουμε πως είναι.

Για όλα αυτά πρέπει να φροντίσουμε όλοι .

Για να μην βλέπομε τα παΐδια μας να γυρίζουν στις πλατειές και στα μπαρ.

Για να μην τα στέλνομε στα ξένα πανεπιστήμια .

Για να μην ξενιτεύονται για δουλεία να παίρνουν 100.000δρχ μισθό και να θέλουν 110.000δρχ ενοίκιο.

Για να δημιουργήσουμε σιγουριά και ελπίδα για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

Βασίλειος Ευαγ. Γείτονας

ΜΑΡΤΙΟΣ 1994

Κυριακή, 09 Ιουλίου 2017 22:13

Έκανε το τελευταίο του μπάνιο!

|

Έχασε την ζωή του, από ανακοπή καρδιάς στην Καστροσυκιά, ο γνωστός συμπολίτης μας Τάκης Κοροκίδας...

 

 

 

Το τελευταίο του μπάνιο, έκανε σήμερα το μεσημέρι, ο γνωστός συμπολίτης μας και καλός φίλος Τάκης Κοροκίδας, αφού έχασε την ζωή του, από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 66 ετών... Η σωρός του μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, για την επιβεβλημένη νεκροψία - νεκροτομή και ανάλογα με την έκβασή της, τον χρόνο δηλαδή που θα ολοκληρωθεί, η κηδεία του θα γίνει στην Άρτα, την Τρίτη ή το μεσημέρι ή το απόγευμα..

Απ' τα χαρούμενα και χαμογελαστά πρόσωπα της πόλης, ο Τάκης Κοροκίδας... Ήταν πάντα δίπλα στους φίλους και η ευχάριστη παρέα, μιας και είχε να λέει μόνο καλά πράγματα και να μην επιδεικνύει, την μιζέρια που κινδυνεύει να μας παρασύρει όλους.

Μεγάλωσε τα δυό του παιδιά μόνος του, αφού η μοίρα τον είχε χτυπήσει πολύ νωρίς, χάνοντας την αγαπημένη του σύζυγο, σε ηλικία μόλις 45 χρόνων!

Όμως ευτύχησε να δει τα αγαπημένα του παιδιά αποκατεστημένα... Του χάρισαν μάλιστα και δυό εγγονάκια, τα οποία και υπεραγαπούσε...

Θερμά συλλυπητήρια, στην οικογένειά του και ιδιαίτερα στον αδερφό του και καλό φίλο μας Τάσο Κοροκίδα....

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017 21:49

Πέθανε ο Κώστας Μανιώτης

|

Αύριο στις 6 το απόγευμα στο Νεκροταφείο Μενιδίου, η πολιτική του κηδεία...

 

 

 

 

Έφυγε σε ηλικία 89 ετών ο γνωστός επιχειρηματίας Κώστας Μανιώτης, μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία στο Νοσοκομείο Άρτας... Η πολιτική του κηδεία -κατά την επιθυμία του- θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 6 το απόγευμα στο Νεκροταφείο Μενιδίου, όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια...

Ανήσυχο και προωθημένο πνεύμα ο Κώστας Μανιώτης, έδειξε άπειρες ικανότητες στον επιχειρηματικό τομέα και αφοσίωση στις ιδέες της Αριστεράς, ασχολούμενος πολλές δεκαετίες με τα κοινά της περιοχής. Αναζητούσε το τέλειο, σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής και καθ' όσον αυτό δεν ερχόταν, οι απογοητεύσεις ακολουθούσαν η μια την άλλη... Όμως επέμενε..."Κι ας είναι δύσκολο να γίνει κάτι, πρέπει να το παλέψουμε", έλεγε συχνά όταν στις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε, για πολλά και διάφορα πράγματα, διαπιστώναμε πολλά αδιέξοδα...

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, που αποφάσισε να εγκατασταθεί με την οικογένειά του, στο Μενίδι, ήταν πανταχού παρών... Το 1986, εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος, συνεργαζόμενος με τον συνδυασμό του ΚΚΕ, στον οποίο είχε ηγηθεί ο Γιώργος Φωτονιάτας και ως ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, στο τέλος της θητείας του, είχε έναν ευρύ απολογισμό παρεμβάσεων, αυτόν ακριβώς που αποδείκνυε πως ήθελε να τιμήσει την εμπιστοσύνη όσων τον εξέλεξαν. Ήταν απ' τα πρώτα μέλη του ΠΑΣΟΚ Άρτας και διατέλεσε μέλος της Τοπικής και Νομαρχιακής Επιτροπής, για πολλά χρόνια... Αλλά και στον αθλητικό τομέα, είχε ενεργό δράση, έχοντας υπηρετήσει την Αναγέννηση, από διάφορες θέσεις, στο διοικητικό της συμβούλιο.

Φρόντισε με αυτοθυσία, την άτυχη πλην αγαπημένη του κόρη Κάτια, ενώ ευτύχισε να δει τον υιό του Αλέξανδρο αποκατεστημένο, ο οποίος παράλληλα του προσέφερε κι ένα εγγονάκι, το οποίο έχει το όνομά του...

Φεύγει ένας ακόμη παλιός αρτινός, εξ αυτών που συγκροτούσαν την ιστορία της πόλης σε όλα τα θέματα... Απ' τους αυθεντικούς ανθρώπους, που δίδαξαν την συνεχή προσπάθεια για το καλύτερο...

Να είναι ελαφρύ το χώμα του Μενιδίου, που θα τον σκεπάσει, ενώ για την σύζυγό του Μαρία, τον Αλέξανδρο και την Κάτια, οι αναμνήσεις των ωραίων στιγμών, που είχαν πρωταγωνιστή τον εκλιπόντα, θ' αποτελέσουν βάλσαμο στον πόνο τους...

 

maniotis-kostas-77-a

|

Αντίο φίλε... Μας άφησες μεγάλη παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα... Και γι' αυτό σ' ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς...

 

 

"Μέρα Μαγιού μου μίσεψες / μέρα Μαγιού σε χάνω", ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Γιώργου που συχνά - πυκνά τραγουδούσαμε σε διάφορες συνάξεις και ήρθε η ώρα και η μοίρα, μέρα Μαγιού, να φύγει απ' την ζωή, ταλαιπωρημένος απ' την επάρατη νόσο... Δεν μπόρεσε να την υποτάξει, όπως με αυτοπειθαρχία και αισιοδοξία, είχε υποτάξει τις τόσες και τόσες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν στην ζωή του...

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, άφησε την τελευταία του πνοή, την Κυριακή 14 Μαΐου, περί τις 9 το βράδυ, στο Νοσοκομείο Αττικόν, όπου είχε μεταφερθεί τις τελευταίες πέντε ημέρες, μετά από ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιέλθει... Υπήρχαν εκτιμήσεις, πως με την θέληση που διέθετε, θα είχε την ψυχολογία να το ξεπεράσει, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε...

Στις 23 Απριλίου, την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, είχαμε μιλήσει για τις καθιερωμένες ευχές... Φαινόταν κάπως καταβεβλημένος, αλλά έδειχνε τόσο δυνατός και αισιόδοξος, που μέσα κι απ' την πολύχρονη φιλία μας γνωρίζαμε, ότι τελικά θα τα καταφέρει. Κλείσαμε την συζήτηση, συμφωνώντας πως στο επόμενο ταξίδι στην Αθήνα, θ' ανταμώσουμε να τα πούμε και όπως μου είπε, περίμενε το καλοκαίρι που θα ήταν απόλυτα καλά, να βρεθούμε στην Άρτα... Χάθηκαν κι αυτά, μιας και η υγεία του, πολύ ξαφνικά επιδεινώθηκε και ήρθε το κακό...

 

aaaaa2

 

Η Άρτα χάνει ένα απ' τα επίλεκτα στελέχη της, ίσως έναν απ' τους λίγους ανθρώπους που έχουν νοιαστεί γι' αυτή και τους πολίτες της και έχει κάνει τόσο σημαντικά πράγματα, τα οποία για να επιβεβαιωθεί ότι ήταν σημαντικά, συνάντησαν την αντίθεση και την δυσφήμιση των γνωστών ανόητων, που επιθυμούν να έχουν και λόγο στην τοπική κοινωνία. Μετά το 2007, που ο Γιώργος Παπαγεωργίου ανέλαβε υφυπουργός Υγείας, η Άρτα έβαλε τις βάσεις, να καταστεί υγειονομικά πανίσχυρη, αλλά ήρθε η συνέχεια, που ήταν η διάλυση και τίποτα άλλο... Το Νοσοκομείο Άρτας, με την έγνοια του Γιώργου Παπαγεωργίου, είχε καταστεί το καλύτερο επαρχιακό Νοσοκομείο της πατρίδας μας, με καλυμμένες όλες τις θέσεις ιατρών και σε μερικές περιπτώσεις, να υπάρχουν και περισσότεροι, για να μην προκύπτει κανένα πρόβλημα... Την ίδια περίοδο, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, αγωνιζόταν με πάθος για να κατασκευαστεί το Κέντρο Αποθεραπείας Αποκατάστασης Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ατόμων με Αναπηρίες (ΚΑΑΚΥ ΑΜΕΑ), το οποίο έγινε ένα πραγματικό στολίδι, με την μείζονα κοινωνική αναφορά, ειδικά στους μη έχοντες... Ήταν υπερσύγχρονη μονάδα, η οποία στεγάζεται στο χώρο του παλιού Νοσοκομείου Άρτας και στοχεύε στην ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας για τους πολίτες του νομού και συνιστά έκφραση κοινωνικού πολιτισμού.

Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 29 Αυγούστου 2009 και κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ως ο αρμόδιος υφυπουργός Υγείας, έκανε με τα όσα είπε, κατάθεση ψυχής, για τον τόπο που υπηρετεί, αλλά και για την ευαισθησία του για τον άνθρωπο. Αναφερόμενος τότε, στο Κέντρο Αποθεραπείας, το χαρακτήρισε ως ορατό αποτέλεσμα του κυβερνητικού έργου που καθημερινά επιτελείται σε όλους τους τομείς και στο χώρο της υγείας. «Οι περίπου 350 νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στις μονάδες Υγείας της περιοχής ενισχύουν την τοπική κοινωνία και αποτελούν όχι μόνο ένα τεράστιο οικονομικό μέγεθος αλλά και μια καθοριστική παρέμβαση στην προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής στην περιοχή μας» τόνισε ο κ. Παπαγεωργίου. Ο υφυπουργός Υγείας χαρακτήρισε ευλογία θεού την τιμή να εγκαινιάσει το σημαντικό αυτό έργο, ενώ ευχαρίστησε και όλους όσοι συνεργάστηκαν στη δημιουργία του έργου εντός των ορίων του χρονοδιαγράμματος.

 

 

aaaaa1

 

Πολιτικός με την πραγματική έννοια του όρου, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, είναι εκ των ολίγων, που μπόρεσε να μετατρέψει το αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του, ίσως και εξ αιτίας δικών του λαθών. Εκλέχτηκε βουλευτής σε ηλικία 39 ετών, στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και έκανε πραγματικό ρεκόρ συγκομιδής σταυρών, μιας και είχε ξεπεράσει τους 15.000 σταυρούς, ως πρωτοεμφανιζόμενος στην πολιτική ζωή της Άρτας. Η εκλογή του εκείνη, πέρασε διάφορες δοκιμασίες! Γιατί χρειάστηκε να επανεκλεγεί και το Νοέμβριο του 1989, αλλά και τον Απρίλιο του 1990. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, δεν επανεκλέχτηκε, υφιστάμενος τότε σκληρή και πολλές φορές προβοκατόρικη κριτική!

Το λογικό θα ήταν να είχε αποχωρήσει απογοητευμένος. Όμως επειδή ήταν πραγματικός πολιτικός, αποφάσισε να επανέλθει νικητής και τροπαιούχος! Συζητούσαμε τότε την πορεία επανάκαμψης και με μεγαλείο ψυχής, που δεν συναντάς σε πολιτικό, ξεκίνησε με την τακτοποίηση των δικών του λαθών. Και η πορεία τον δικαίωσε. Επανεκλέγεται βουλευτής στις εκλογές του 2004 και με την εκλογή του, τοποθετείται επικεφαλής του τομέα Υγείας της Κ.Ο. της ΝΔ, για να επανεκλεγεί και το 2007 και ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, τον τοποθετεί υφυπουργό Υγείας, όπου έμελε να αποδώσει σημαντικό έργο και για την υγεία στην πατρίδα μας, αλλά και για την Άρτα... Τα προαναφέρουμε αυτά...

Μετά την ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή και την παραίτησή του, στις κομματικές εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του κόμματος, τοποθετείται στην πλευρά της Ντόρας Μπακογιάννη, με την οποία συνεργάζεται, μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του. Τότε μάλιστα, το 2009, είχε κατέλθει και υποψήφιος βουλευτής Άρτας, με την Δημοκρατική συμμαχία...

 

Πραγματικός φίλος...Φεύγοντας απ' τον πολιτικό Γιώργο Παπαγεωργίου, είναι επιβεβλημένο να σταθούμε στον άνθρωπο Γιώργο Παπαγεωργίου... Σπουδαίος άνθρωπος, με το βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο. Εκατοντάδες συμπολίτες μας, που είχαν κυρίως προβλήματα υγείας. Έτρεξε να βρει τις λύσεις, χωρίς να ζητάει ανταπόδοση... Σημαντικό πράγματα αυτό.

Ζήσαμε μαζί και καλές και κακές στιγμές... Όμως απ' αυτές αποδείχτηκε ότι την έννοια του όρου φιλίας, την είχε πολύ ψηλά και σε κάθε περίπτωση, αποδεικνυόταν πραγματικός φίλος και στα καλά και τα κακά... Η υπερηφάνειά μου, που ο Γιώργος Παπαγεωργίου, με τίμησε με την φιλία του με την τριακονταετή φιλία του, είναι δεδομένη... Είναι πάρα πολλές οι στιγμές, που μπορούν να περιληφθούν σ' αυτό το κείμενο του αποχαιρετισμού, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος να αδυνατίσουν το σύνολό του και για τον λόγο αυτό, δεν το κάνουμε...

 

Μεγάλη άτυχη,η μονάκριβη κόρη του Ιωάννα, η οποία αποσπούσε το σύνολο των ενδιαφερόντων του... Ήταν πραγματικά η αδυναμία του και ο ίδιος καμάρωνε για τα βήματα προόδου που έκανε... Και έκανε βήματα, η Ιωάννα... Συζητούσαμε και γι' αυτά... Δεν έδειχνε μόνο ενδιαφέρον για το δικό του παιδί, αλλά για όλα τα παιδιά του κόσμου. Μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου, που κάθε χρονιά, τηλεφωνούσε για την γιορτή του Άγγελου... Όμως ένα είναι σίγουρο... Η Ιωάννα, θα δικαιώσει τον αγαπημένο της πατέρα. Και κάθε επιτυχία της Ιωάννας, θα έχει ευθεία αναφορά, εκεί πάνω... Εκεί που θ' αναπαύεται η ψυχή του πατέρα της...

 

papageorgiou

 

Δεν υπάρχουν λόγια,για να περιγραφεί η θλίψη όλων των πολιτών της Άρτας, με το άκουσμα της είδησης του χαμού του Γιώργου Παπαγεωργίου. Ακόμη και οι τύψεις έκαναν εμφάνιση, στις πολλές συζητήσεις, που έχουν γίνει μέχρι την ώρα αυτή, μετά το άγγελμα του θανάτου του Γιώργου Παπαγεωργίου...

Αντίο φίλε...Μας άφησες μεγάλη παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα... Και γι' αυτό σ' ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς...

 

proti-00-a

 

Πάνω το εξώφυλλο της "Γ", που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή.

 

 

Σελίδα 1 από 5

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12318446
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3992
22343
66111

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 48 επισκέπτες και κανένα μέλος