A+ R A-
20 Ιουνίου 2018

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

|

Ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, αλλά η μοίρα της έστηνε παιχνίδια…

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Είναι πολύ άδικη η ζωή… Σου χαρίζει κάτι εις το πολλαπλάσιο και παράλληλα επιμένει να το αφαιρεί με τον πιό πρόστυχο και επικίνδυνο τρόπο… Αυτό το άσχημο παιχνίδι, είχε παίξει και στην Έφη… Της χάρισε απλόχερα -με περίσσεια ίσως- το κάλλος και εξ ίσου απλόχερα την ατυχία, για να γράψει έναν θλιβερό επίλογο, που λες πως ούτε στον εχθρό σου, να μην συμβεί.

Σοφία Ρέτσα, η ‘Εφη μας… Η καλλονή, η γυναίκα της οποίας το κάλλος αναγνώριζαν και συζητούσαν οι πάντες, έφυγε πριν λίγες ώρες απ’ την ζωή, η οποία της επεφύλαξε το πιο άσχημο τέλος, που και οι εχθροί της ακόμα δεν μπορούσαν να φανταστούν… Πολλώ δε μάλλον, όσοι έτυχε να την γνωρίσουν και να συναναστραφούν μαζί της… Να γνωρίσουν στο πρόσωπό της, αλλά και την λειτουργία της, την παιδική αθωότητα, που έμενε ανεξίτηλη, μέχρι και τα χρόνια της ωριμότητας…

Ήταν 17 Ιουλίου του 2015, που εισήχθη περπατώντας στην Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Άρτας… Έλαβε εξιτήριο, μαζί μ’ ένα αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο έμελε να της στοιχίσει την ζωή… Τρία χρόνια μετά… Ήταν τότε που έγραφα, για να παρεξηγηθώ… «Εξιτήριο θανάτου, για 55χρονη». Εισέπραξα τόσες κατηγόριες… Δεν πειράζει… Μια δικαίωση, αλλά στην ώρα της περισυλλογής, δεν χρειάζεται να την θυμηθεί κανένας…

Η Έφη μας, είναι το θέμα μας… Πρέπει να την ταξιδέψουμε, με όσα καλύτερα είχε αφήσει ως παρακαταθήκη στο σύντομο διάβα της ζωής της… Ήταν η προσωποποίηση του χαρούμενου προσώπου, που σκορπούσε χαμόγελο και αισιοδοξία, ακόμα και σ’ αυτούς που γνώριζε πολύ καλά, ότι με κάθε ευκαιρία θα απεργαζόταν το κακό της… Ήταν η κοπέλα, που τότε στα νιάτα μας, θέλαμε να είναι η παρέα μας, γιατί θα σκορπούσε αισιοδοξία και χαρά…

Και όταν ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, η μοίρα της έστηνε παιχνίδια. Είχε την απάντηση, με φόντο την καλοσύνη της, αλλά και την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, απάντησε στο παιχνίδι που της είχε στήσει η ζωή και αυτή η πρόστυχη μοίρα. Διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Έφτασε στην Αθήνα μόνη της και αναζήτησε την καταξίωση… Δεν άργησε να έρθει… Ένα χρόνο μετά, την συναντούμε διευθύντρια πωλήσεων στο γνωστό ARTISTIITALIANI του Κολωνακίου, για να διαγράψει ακολούθως μια λαμπρή πορεία, στα μεγαλύτερα καταστήματα της πρωτεύουσας.

Καλή ψυχή… Ακριβώς και για τον λόγο αυτό, την αγαλλίαζε η θάλασσα… Μάλλον συνομιλούσε μαζί της και όλο και περισσότερο γινόταν καλύτερος άνθρωπος… Για ν’ αντιμετωπίζει, με ιδιαίτερη μεγαλοψυχία και αυτούς που ήθελαν να της κάνουν κακό… Τους έσπαγε τα νεύρα! Με την περίσσεια καλοσύνης που κουβαλούσε πάντα μαζί της…

Κουράστηκε σε κάποια στιγμή… Επέστρεψε στην Άρτα, για να ζήσει με φίλες και φίλους, με τους δικούς της ανθρώπους… Αρχικά το βίωσε κι αυτό, μ’ όλες τις παγίδες, που πάντα έβρισκε μπροστά της…

Η παιδική ψυχή… Η Έφη μας… Για να βρεθεί μπροστά την καθοριστική ατυχία… Μια λοίμωξη του εντέρου, την οδήγησε στο Νοσοκομείο της Άρτας, όπου οι… κορυφαίοι επιστήμονες διαπίστωναν, ότι μπορεί να μην έχει τίποτα. Για να την οδηγήσουν στον θάνατο…

Άστα να πάνε… Η προσωπική θλίψη είναι τεράστια…

Έφυγε στα 58 της χρόνια… Τεράστια η παρακαταθήκη της, που το κοινό αισθητήριο, μπορεί σπάνια να εντοπίσει… Το χαμόγελο, η παιδικότητα και η καλή ψυχή…

-Αλήθεια που τα συναντάς αυτά;

Εφούλα μας, σήμερα το απόγευμα, έχουμε το τελευταίο μας ραντεβού. Στον Άγιο Δημήτριο, στις 6 το απόγευμα… Όμως μην ανησυχείς… Θα τα λέμε πολύ τακτικά. Γιατί, για μένα την Λωρέττα, τον Βαγγέλη και τον Άγγελο, δεν έφυγες ποτέ… Είσαι πάντα μαζί μας…

 

efi-33-a

|

Ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

 

 

 

Μια κορυφαία προσωπικότητα της ευρύτερης περιοχής Φιλιππιάδας, αλλά και του συνόλου της ηπειρωτικής αποδημίας, αποχαιρετίσαμε το περασμένο Σάββατο, πολλοί φίλοι και συγγενείς, έχοντας καταλήξει σ’ ένα συμπέρασμα… Πως το κύρος και ο σεβασμός, για να κατακτηθούν, απαιτούν συγκεκριμένη και συγκροτημένη πορεία…

Αυτό μας δίδαξε στο διάβα της ζωής του ο Ντίνος Στράτος, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 87 χρόνων. Καταγόμενος απ’ την φτωχή Φιλιππιάδα, γόνος πολύτεκνης οικογένειας, κατάφερε στα δύσκολα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, να εισαχθεί στην Σχολή Ικάρων και να κάνει ιδιαίτερη καριέρα στην ηγεσία της Πολιτικής Αεροπορίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Είχε πάντα στο νου του και την έγνοια του, την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φιλιππιάδα, για την οποία έκανε πολλά και σημαντικά πράγματα, που έτυχαν της αναγνώρισης των πάντων. Και ήταν σημαντικά τα όσα έκανε απ’ την μια πλευρά γιατί δεν είχε το άγχος της αναγνώρισης και απ’ την άλλη, γιατί πρωταγωνιστής, ήταν άνθρωπος με πλήρη επάρκεια και σε συναισθήματα, αλλά και σε γνώση του αναγκαίου, για την κάθε χρονική συγκυρία… Με έμφυτη την ευγένεια, αλλά και την καλοσύνη, είχε την δυνατότητα κάθε φορά, να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο που είχε ανάγκη, αλλά χωρίς ποτέ να μαθαίνει κανένας το τι έπραξε… Ίσως τις περισσότερες παρεμβάσεις στήριξης του ανθρώπου, να μην γνώριζε και αγαπημένη του σύζυγος και σύντροφος -εν τη πραγματική έννοια- Αλίνα. Που όμως κι αυτή, σμιλευμένη με εργαλεία την ανθρωπιά, αλλά και την αξιοπρέπεια του Ντίνου, έγινε και αποδείχτηκε εξ ίσου χρήσιμη για τον άνθρωπο, όπως άλλωστε θα συνεχίσει να κάνει, γιατί επιθυμεί με πάθος, η κάθε κίνησή της, να οδηγεί στην τιμή της μνήμης του αγαπημένου της «αγοριού», όπως τον αποχαιρετούσε το περασμένο Σάββατο….

Ένα αγόρι ηλικίας 87 ετών, ήταν ο Ντίνος Στράτος. Γιατί όπως από παιδί, πορευόταν με φόντο την αγάπη για τον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια, το ίδιο έκανε μέχρι που «έκλεισε τα μάτια του»…

Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, που η αγαπημένη μας Φιλιππιάδα… φλεγόταν απ’ την αναμόχλευση των πολιτικών παθών και τις έντονες πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις, ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

Όταν ιδρύθηκε η Αδελφότητα Φιλιππιαδιωτών Αττικής, ο ίδιος δεν προσήλθε στην πατριωτική διαδικασία, για να επιδείξει την κομματική του ταυτότητα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή, αλλά για να μεταφέρει το μήνυμα - αναγκαιότητα της εποχής… Την ενότητα και την συμφιλίωση, όλων των πατριωτών και με φόντο αυτή, να προχωρήσουν σε αναζητήσεις και διεκδικήσεις… Και με φόντο αυτή την κατάκτηση των αποδήμων, όλοι μαζί να φτάσουν στην γενέτειρα, για να πείσουν πως το ίδιο, πρέπει κι εκεί να γίνει… Να δουλέψουμε όλοι και ν’ αφήσουμε πίσω τους καβγάδες. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται, τι γινόταν εκείνη την εποχή στην Φιλιππιάδα…

Είχε πειστεί, πως για να ενωθούν οι συμπατριώτες, πρέπει μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ν’ αποκτήσουν το δικό τους σπίτι, ν’ ανταμώνουν, να συζητούν και ν’ αποφασίζουν… Κατά κάποιο τρόπο, ένα… ορμητήριο, που θα έδινε με πλήρη επάρκεια, τα εφόδια για τον αγώνα και τα τελικό αποτέλεσμα… Με δική του πρωτοβουλία και τον δικό του αγώνα, η Αδελφότητα απέκτησε το δικό της «σπίτι» στο κέντρο της Αθήνας. Ένα πολυτελέστατο γραφείο, το οποίο ο Ντίνος, είχε οραματιστεί να είναι η φωλιά της σκέψης και το ορμητήριο της δράσης. Ιδιαίτερα συγκινημένη, η νυν πρόεδρος της Αδελφότητας Τζένη Κωστούση, αναφέρθηκε σ’ αυτή την προσπάθεια του Ντίνου, εκφωνώντας τον επικήδειο, κατά την εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Άνω Δημηνιού Κορινθίας, όπου και η τελευταία του κατοικία…

Τύχη αγαθή και η στενή συγγένεια, με τον Ντίνο. Κάθε συνάντηση και συζήτηση μαζί του, ήταν ένα μάθημα ζωής. Όπως επίσης και το ενδιαφέρον του, για κάθε πρόβλημα που είχε ο συνάνθρωπος. Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, που ούτε και ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος θα μάθαινε, μιας και ο ίδιος δεν το επιθυμούσε… Είχαμε τακτική επικοινωνία, για τέτοια θέματα κι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πολλά…

Μια ελπίδα, ακόμα και ο θάνατός του… Η ώρα του αποχαιρετισμού… Ήταν τόσο περιεκτικές, οι αποχαιρετιστήριες λέξεις, τόσο απ’ την ανιψιά του και πρώην πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Φιλιπππιάδας Δώρα Ιατρού, τον εκπρόσωπο των κατοίκων του Άνω Δημηνιού, την πρόεδρο της Αδελφότητας Φιλιππιαδιώτων Αθήνα Τζένη Κωστούση και τον πατέρα Δημήτριο, που ήταν αναδεχτός του Ντίνου…

Μεγάλη παρακαταθήκη, από ένα σπουδαίο άνθρωπο…. Στον οποίο υποκλινόμαστε και θα υποκλινόμαστε, κάθε φορά που θα γίνεται λόγος γι’ αυτόν…

 

stratos-ntinos-00-a

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018 23:18

ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ, Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΟΥΠΑΣ

|

Δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Στο Βελιγράδι, έμελε ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 60 ετών, ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Λούπας... Είχε μεταβεί εκεί, απ’ την περασμένη Παρασκευή, για την Τουριστική Έκθεση, με σκοπό να προωθήσει σ’ αυτή, την τουριστική εικόνα της Πρέβεζας, όπως συνήθιζε να κάνει σε κάθε, ανάλογη διοργάνωση. Δείγμα της αγωνίας του, για τον τόπο που ζούσε και με κάθε τρόπο υπηρετούσε...

Κοντά σαράντα χρόνια, στην μαχόμενη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Λούπας, με την κάθε του κίνηση, έκανε την επανάσταση του αυτονόητου, μιας και έπρεπε ν’ αποδείξει ότι ο ρόλος του λειτουργού του τύπου, είναι ένας απ’ τους κρίκους, της όποιας προόδου παρατηρείται, σε κάθε τόπο. Με λόγο αιχμηρό και πλήρη επάρκεια περί την δημοσιογραφία, δεν άφηνε κανένα γεγονός, να περάσει απαρατήρητο. Το σχολίαζε με τον δικό του τρόπο... Όμως έβρισκε απέναντί του, τους διάφορους ταγούς της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι αντί ν’ απαντήσουν επί της ουσίας στα γραφόμενά του, καταλόγιζαν περίεργες προθέσεις, για να συκοφαντήσουν τον ίδιο και με τον τρόπο αυτό, να υποβαθμίσουν την σημασία των καταγγελιών του.

Είχε ακούσει πολλά και για τον λόγο αυτό... μάνιωνε, για να γίνει περισσότερο αποκαλυπτικός, στα γραπτά του... Για να κάνει και άλλα βήματα μπροστά... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες για την πόλη που ζούσε, που όλες αποδείχτηκαν ιδιαίτερα χρήσιμες. Η διοργάνωση της Λευκής Νύχτας στην Πρέβεζα, είναι δική του ιδέα, αλλά και η υλοποίηση αυτής, απ’ τον ίδιο έγινε. Για τρία χρόνια, το τελευταίο Σάββατο κάθε Αυγούστου, έφερνε την Πρέβεζα στο πανελλήνιο προσκήνιο, ενώ οι επαγγελματίες της πόλης, απολάμβαναν πλείστα όσα οφέλη. Παράλληλα αναζητούσε τρόπους, για να κάνει και άλλα πιό σημαντικά πράγματα, πάλι για την προβολή και την πρόοδο της Πρέβεζας. Τελευταία του προσπάθεια, ήταν αυτή που πρότεινε να έρθει στην πόλη το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», με γνωστά τα οφέλη που θα προέκυπταν.

Τις πρωτοβουλίες αυτές, αναλάμβανε και με την ιδιότητα του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου ΛΥΡΑΥΛΟΣ και στον απολογισμό του έχει και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, με συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών, όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελεονόρα Ζουγανέλη και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες...

Ο Δημήτρης Λούπας, δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

Ως δημοσιογράφος, πάλεψε στις δύσκολες εποχές. Απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’70, εξέδιδε την εφημερίδα «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ», με πλείστες όσες δυσκολίες, αλλά πάντα με ασυμβίβαστο το περιεχόμενό της... Ως δημοσιογράφος δεν έκανε πίσω και για τον λόγο αυτό, όσοι ήταν ανεπαρκείς, του προσέδιδαν περίεργες προθέσεις, για να φτιάχνουν τα δικά τους αφηγήματα, τα οποία όμως δεν είχαν καμία αποδοχή στην τοπική κοινωνία... Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι σε πολύ μικρή ηλικία, είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Πρέβεζας, ενώ είχε διεκδικήσει με αξιώσεις και το αξίωμα του δημάρχου, ως επικεφαλής ανεξάρτητου συνδυασμού...

Τα τελευταία χρόνια, είχε την δική του ραδιοφωνική εκπομπή, με την οποία έδινε ένα διαφορετικό στίγμα στα ερτζιανά και παράλληλα διατηρούσε την ενημερωτική ιστοσελίδα «prevezaposto». Συνεργάστηκε και με την «Γ», παρουσιάζοντας τον παλμό της Πρέβεζας, με τον δικό του τρόπο...

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018 11:56

Πέθανε η Μαρία Μανιώτη...

 

Η κηδεία της, θα γίνει στο Μενίδι την Τρίτη μεσημέρι...

 

 

 

 

 

Σε ηλικία 80 ετών, έφυγε απ’ την ζωή Μαρία Μανιώτη, ακολουθώντας τον σύζυγό της Κώστα Μανιώτη, που κι αυτός έφυγε απ’ την ζωή, τον περασμένο Ιούλιο...

Δραστήρια γυναίκα, η Μαρία Μανιώτη, αφήνει το στίγμα της, στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Άρτας. Ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Μακρυγιάννης και της χορωδίας του ίδιου συλλόγου, ενώ το 1982, είχε εκλεγεί γενική γραμματέας Διοικητικό του Συμβούλιο.

Θερμά συλλυπητήρια στον υιό της Αλέκο και την κόρη της Κάτια...

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:22

ΜΑΧΗΤΗΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ...

|

Σε δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ"...

 

 

 

 

Tου

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Πάνω από πέντε δεκαετίες στα κοινά της περιοχής ο δημοσιογράφος Απόστολος Άγης, έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 85 ετών και έχει στον μακρύ απολογισμό του, τους διαρκείς αγώνες και για την δημοσιογραφία και για την κοινωνία και φυσικά για την οικογένειά του...

Τον αποχαιρετήσαμε την περασμένη Κυριακή, απ' τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου κι εκεί μέσα στο βροχερό τοπίο, οι σκέψεις διαδεχόταν η μια την άλλη, για να γυρίσουμε πίσω να θυμηθούμε, σε τι δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ", που έγραψαν μεγάλο μέρος της ιστορίας της περιοχής, με κύριο στοιχείο, την τόλμη που διέκρινε την γραφίδα του εκλιπόντος... Η τόλμη στο γραπτό, ήταν το ένα χαρακτηριστικό και το επόμενο εξ ίσου ενδιαφέρον και σημαντικό. Υπερασπίστηκε με πάθος την δουλειά που έκανε και ήταν κάθετος, σ' όποιον επιχειρούσε να μειώσει τον ρόλο μιας εφημερίδας, σε μια μικρή πόλη, γνωρίζοντας και ο ίδιος, τα βάσανα που περνούσε, μέχρι να την λάβει, αποβραδίς, στην τελική της μορφή, έτοιμη να φτάσει στον αναγνώστη, την επόμενη ημέρα.

Με φόντο τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δεν χαρίστηκε σε κανέναν, όσο ο ίδιος ήταν στην ενεργό δημοσιογραφία και παράλληλα θλιβόταν για φαινόμενα που εξέτρεπαν τον τοπικό τύπο, εκ της βασικής του αποστολής... Τα λέγαμε, μέχρι και πριν λίγο καιρό, καθώς έβγαινε βόλτα με το σκυλάκι του, αναμένοντας παράλληλα και το τέλος του, όπως έλεγε. Είχε και την αιτία, να οργιστεί... "Να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος", μου έλεγε με νόημα, για να δείξει ότι επιβάλλεται η τόλμη και η αποφασιστικότητα, σήμερα που τα πράγματα είναι περισσότερο πολύπλοκα...

Κατέπεσε χαρακτηριστικά, μετά τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου Μαρίας και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια, κουβαλώντας την θλίψη του, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, να είναι υπερπροστατευτικός για τα παιδιά του και τα εγγόνια. Είχε το άγχος γι' αυτό που θ' αφήσει πίσω και σ' αυτό ήταν καρφωμένη η σκέψη του, τους τελευταίους μήνες της ζωής του...

Ένας υπερήφανος μαχητής, τζέντλεμαν στην κοινωνική του παρουσία, έφυγε απ' αυτή την ζωή, αφήνοντας ένα κενό, που όπως πάει η ζωή, δύσκολο είναι ν' αναπληρωθεί... Και καθίσταται περισσότερο δύσκολο, αν ο καθένας βάλει στην σκέψη του, το πως ο Απόστολος Άγης, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον τύπο, εκείνες τις βάρβαρες εποχές, που όλα έπρεπε να γίνονται με βάση αξεπέραστα εμπόδια...

Ο Απόστολος Άγης, εκτός όλων των παραπάνω διέθετε το περισσό κύρος, για να εκλέγεται σε διαρκείς εκλογικές αναμετρήσεις, νομαρχιακός σύμβουλος, όταν η εκλογή αυτών γινόταν με καθολική ψηφοφορία των δημάρχων και προέδρων των κοινοτήτων του κάθε νομού. Καθόλου τυχαία αυτή η εκλογή, μιας και ο μαχητής δημοσιογράφος είχε το θάρρος, να υπερασπίζεται με πάθος, τα αιτήματα όλων των κοινοτήτων του νομού, ιδιαίτερα των ορεινών, μιας και ο ίδιος είχε ορεινή καταγωγή, άρα αυξημένη ευαισθησία, για τους τόπους του...

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017 22:32

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες;

Ο Γιώργος Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Ήταν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ο μακαρίτης Ηλίας Μαλαμής, είχε αποφασίσει να εργαστούν στο ΠΑΝΟΡΑΜΑ, μόνο αρτινοί μουσικοί, για να φτιάξει ένα απ' τα ιστορικά φεϊγβολάν, με το οποίο ενημέρωνε πως το ερχόμενο Σάββατο, αρχίζει το νέο πρόγραμμα με την ορχήστρα του Γιώργου Λάζου. Τεράστια "ξύλινα" γράμματα του επικεφαλής της ορχήστρας και οι φίλοι του είδους, είχαν μπει στο νόημα, για να παρατηρηθεί το αδιαχώρητο, όπως πάντα συνέβαινε... Περί την Τετάρτη και ενώ οι πρόβες ήταν στην τελική ευθεία, παράλληλα και η ένταση αυξημένη, ο Λάζος λέει πως πάει να πάρει τσιγάρα και φεύγει... Περίμεναν οι συνεργάτες και ο Μαλαμής, την επιστροφή... Μάταια... Ενώ δήλωσε πως πάει για τσιγάρα, έφυγε για την Κέρκυρα, όπου έζησε περί τα δέκα χρόνια, έκανε φίλους, για να γίνει ένας απ' τους σταρ του νησιού των Φαιάκων, παρέα με τον -μακαρίτη πιά- Λάκη Απέργη... Έγραψαν ιστορία... Δέκα χρόνια μετά έφτασε εκ νέου στην Άρτα, για ν' ανοίξει το επιγραφάδικο, στην οδό Σταματελοπούλου, και να γράψει την δεύτερη περίοδο της πολυτάραχης κι εξ ίσου ενδιαφέρουσας προσωπικής του ιστορίας...

[ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Βρε αθεόφοβε, ο άνθρωπος πέθανε κι εσύ θυμήθηκες, αυτή την ιστορία; Τόσες και τόσες, έχει δημιουργήσει...]

Σκληρός ο υποβολέας, ίσως και η συνείδηση της δύσκολης ώρας, αλλά σ' ένα τραγικό απολογισμό, πρέπει από κάπου να πιαστείς, γιατί έτσι πολύ απλά χάθημε μια ακόμη.. παρτίδα, ανάμεσα στους ολίγους που ήθελαν να φέρουν το διαφορετικό, το πάλεψαν αλλά δεν τα κατάφεραν...

Καθώς πληροφορηθήκαμε, ότι ο Λάζος χτυπημένος απ' την επάρατο της εποχής, όδευε για την Αθήνα, λέγαμε πως και στον χάρο, τον μπαμπέση, τον οποίο πολύ συχνά τραγουδούσε, θα του την κάνει την ζημιά... Κι εκεί στο κρεβάτι του πόνου, που έδινε την μάχη της ζωής του, θα έλεγε πως πάει μια βόλτα, για κάτι ασήμαντο, θα χανόταν και θα εμφανιζόταν, πάλι μετά από πολλά χρόνια, για να πει πως είναι παρών και μάχιμος κι έτσι να περάσει σ' άλλη φάση αναζήτησης... Αν μου μιλούσε τώρα θα έλεγε: "Δεν τα κατάφερα φιλαράκι... Αυτός ο πούστης ο χάρος, δε νικιέται με τίποτα... Όσα κόλπα κι αν του κάνεις"...

ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ στο πραγματικό γεγονός... Αύριο το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κομπότι, θα βρεθούμε όλοι μαζί, για ν' αποχαιρετήσουμε, έναν ακόμη φίλο... Έναν τύπο, που την έννοια φιλία την ένοιωθε, άσχετα αν η ζωή ήταν τόσο σκληρή κι εκεί που ενθουσιαζόταν, την ίδια στιγμή πληγωνόταν...

Μαχητής της ζωής, δεν... κόλωνε να κάνει την οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να νοιώθει το ελάχιστο ενδιαφέρον... Καλά η μουσική γι' αυτόν ήταν η ζωή του, μιας και έπαιρνε το οξυγόνο που είχε ανάγκη, όταν έβλεπε τον κόσμο να διασκεδάζει και ν' αναγνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την προσφορά του. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος και αυστηρός με αυτούς που εν ριπή οφθαλμού, ήθελαν να τα ισοπεδώνουν όλα... Όμως εκεί που πληγωνόταν κι έδειχνε ν' αντιμετωπίζει αυτό που τον στεναχωρούσε σαν μικρό παιδί, έπαιρνε δύναμη και έλεγε πάμε για το καλύτερο... Και πάλι απ' την αρχή... Και πάλι συγχωρούσε... "δεν γαμιότι...", έλεγε κατά το στυλ του μουσικού σιναφιού...

Εργάστηκε σ' όλα τα μαγαζιά της Άρτας και ήταν ο ιδρυτής της πρώτης λαϊκής ορχήστρας στην Άρτα, μαζί με τον μακαρίτη Λάκη Κασελούρη, τον επίσης μακαρίτη Θανάση Τσίτσικα, για να περάσουν σ' αυτή μετά και ο Τάκης Πλακιάς, ο Αλέκος Τάτσης και πολλοί άλλοι... Ηγετική φυσιογνωμία στο κάθε σχήμα, που εμφανιζόταν, είχε τον τρόπο να κάνει την διαφορά.

Αλλά και στον τομέα των επιγραφών... Μαχητής... Με τις όποιες δυνάμεις είχε πάλευε για το καλύτερο, για να βγάζει ένα αξιοπρεπές μεροκάματο... Σχεδίαζε, έκανε δουλειές και κάθε ημέρα, η προσπάθειά του, είχε έναν τίτλο: Να φτάσει στο καλύτερο... Ακόμη και χτυπημένος απ' την ασθένεια, αυτό προσπαθούσε...Όχι τυχαία... Είχε πεισθεί, όπως μου έλεγε την τελευταία φορά που ήρθε στο γραφείο, πως θα τα καταφέρει... Άλλωστε είχε καταφέρει τόσα πολλά στην ζωή του...

 

lazos-giorgos-66-m

 

Και η πιό χαρακτηριστική πτυχή της ζωής του, για την οποία μπορεί να γραφεί ένα ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο "Ο ΛΑΖΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΤΟΥ". Μπορούσε σε μηδέν χρόνο, να σκαρώσει την πιό απίστευτη πλάκα και να γελάς, ακόμη και πολλά χρόνια μετά, ενθυμούμενος το τι είχε φτιάξει... Πόσα μεσημέρια και βράδια περάσαμε, με πρωταγωνιστή τον Λάζο... Και το καλύτερο... Το μεσημέρι γινόταν βράδυ... Εκείνα τα ηρωικά και ωραία χρόνια... Για να έχουμε το απώγειο της συντροφιάς, αν τύχαινε στην παρέα να σκάσουν μύτη, ο Τάκος (σ.σ. έτσι αποκαλούσε τον Τάκη Πλακιά) ο Αλέκος Τάτσης, ο Τσιλιάκος και οι άλλοι φίλοι της μουσικής ζωής της περιοχής...

Όμως τι τα θες τι τα γυρεύεις... Ο Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

Γειά σου ρε Λάζο καπετάνιε... Δεν αποτελεί σχήμα λόγου, το ότι θα μας λείψεις... Είναι η αλήθεια, την οποία καταθέτω, με την εμμονή μου:

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες να κάνεις μια αριστουργηματική ντρίπλα, σ' αυτόν τον πούστη τον χάρο;

|

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Η μοίρα του είχε στημένο το πιό άσχημο παιχνίδι!

 

 

 

 

Όλη η Άρτα, αλλά και φίλοι από άλλες πόλεις της πατρίδας, αποχαιρέτησαν το περασμένο Σάββατο, τον πολιτικό μηχανικό - εργολάβο Λάμπρο Ζιώρη, ο οποίος πάλεψε με την επάρατο νόσο, για πέντε και πλέον χρόνια, προς στιγμήν έδειξε ότι μπορεί να την νικήσει, αλλά τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής, νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο του Ρίου, υπέκυψε. Έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 59 χρόνων, αφήνοντας ζωηρό το στίγμα του, στην κοινωνική και οικονομική ζωή της περιοχής μας.

Ο Λάμπρος Ζιώρης, συνέχισε την λειτουργία της εργοληπτικής εταιρείας που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του Γιώργος Ζώρης και μαζί με τον αδερφό του Σπύρο, την απογείωσαν! Κατέγραψαν σε κάποιες περιόδους, ρεκόρ κατασκευής έργων, ενώ ο ίδιος δημιούργησε και άλλες τεχνικές εταιρείες, οι οποίες είχαν αντικείμενο την διαχείριση απορριμμάτων, τα λιμενικά έργα και πολλά άλλα. Ήταν πάντα αποτελεσματικός και είχε το χάρισμα να κάνει πράξη, όποιο σχέδιο έβαζε στο μυαλό του, με σκληρή δουλειά όμως.

Άψογος οικογενειάρχης... Δυστυχώς δεν κατάφερε να δει τα παιδιά του, τον Γιώργο και τον Δημήτρη, να υλοποιούν τους στόχους τους, οι οποίοι είναι ακριβώς αυτοί που και ο ίδιος ήθελε.

Τα δυό παιδιά του, ήταν οι χαρακτηριστικές φιγούρες στην εξόδιο ακολουθία, που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου. Όσο κι αν ήθελαν να συγκρατηθούν, μπροστά στους εκατοντάδες φίλους που τους έσφιξαν το χέρι, για τα συλλυπητήρια, δεν μπορούσαν να το καταφέρουν. Το ερώτημά τους, βασανιστικό, δεν πρόκειται ν' απαντηθεί. Γιατί δηλαδή σ' αυτούς, να σταθεί τόσο σκληρή η μοίρα... Η ανάμνηση όμως των καλών στιγμών, τότε που ο Λάκης (σ.σ. έτσι συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε οι φίλοι του), έδινε τα πάντα για τα παιδιά του, θα είναι το βάλσαμο... Γιατί απ' όταν γεννήθηκαν, ήθελε τα καλύτερα γι' αυτά... Άπειρες οι συζητήσεις απολογισμού, που κάναμε για τον Γιώργο και τον Δημήτρη... Και ακολούθως, απίστευτη η ικανοποίηση...

Ο Λάμπρος Ζιώρης, απ' τα μέσα της δεκαετίας του '80, τότε που χάθηκε ο πατέρας του και μπήκε στον επαγγελματικό στίβο, είχε πληθωρική την παρουσία του στην Άρτα. Και στην κοινωνική ζωή, αλλά πρωτίστως στην οικονομική ζωή. Με εντάσεις βεβαίως, αλλά οι καλές στιγμές της παρουσίας του, ήταν πολλαπλάσιες και χρήσιμες. Δεν υπήρχε άνθρωπος, που να την του αναγνωρίζει την επαγγελματική διορατικότητα και αποτελεσματικότητα, αλλά και την διάθεσή του για εργασία... Εκεί να εργάζεται και να καμαρώνει τον απολογισμό του, ο οποίος είχε αντανάκλαση και σε όλη την περιοχή. Ήταν ο πιό αναγνωρίσιμος εργολάβος της περιοχής, μιας και τον έβρισκες παντού. Να κατασκευάζει και τα πιό δύσκολα έργα.

Και στα πιό δύσκολα, δεν έδειξε αδυναμία... Ήταν πάντα δυνατός... Ακόμα και στα τελευταία χρόνια, που η επάρατος νόσος, τον είχε σημαδέψει, ήταν ισχυρός. Δεν ήθελε να δείξει το πρόβλημά του και σπάνια το συζητούσε. Επέλεξε να κυλάει η ζωή του, σα να μην συμβαίνει τίποτα, ίσως και για να μην βάζει σε μεγάλη στεναχώρια και τους δικούς του ανθρώπους... Έδειχνε σα να είχε πειστεί, πως μπορεί να νικήσει τη νόσο που κανένας δεν νίκησε...

Ήταν προς το τέλος του καλοκαιριού, που ανταμώσαμε Κυριακή μεσημέρι στο Swingκαι δεν έκρυβε την ικανοποίησή του, για τα παιδιά του, σημειώνοντας με νόημα: "Μόνο τα παιδιά μα απασχολούν"... Όπως όλους άλλωστε... Αλλά την ίδια στιγμή, η προσπάθεια για να προκύψει το χαμόγελο... Θυμήθηκε τα πρώτα χρόνια, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '80... Τότε που με χίλια ζόρια βγάζαμε εφημερίδα και σ' εκείνα τα σκοτεινά, ίσως και μελαγχολικά γραφεία της εφημερίδας, έμπαινε μέσα και άλλαζε το κλίμα. Τέλος ο πανικός, λίγη πλάκα και έξω για διασκέδαση... Κάποιες φορές προσποιούνταν και τον ρεπόρτερ, της εφημερίδας "ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΔΟΕΙΔΗ", της οποία παρίστανε τον εκδότη... Απίστευτες στιγμές... Γι' αυτό και μοναδικές... Ο ατελείωτος Λάκης...

-Τι να τα κάνεις όμως;

Η μοίρα του είχε στημένο άσχημο παιχνίδι! Εκεί που στα πρώτα χρόνια της ζωής του, του έδωσε πολλές χαρές, στο τέλος ήταν πολύ σκληρή...

Ένα είναι βέβαιο... Πως η αγωνία του για τα παιδιά του, εκεί πάνω που ο ίδιος θα βρίσκεται, θα λαμβάνει καλά μηνύματα. Τα καλύτερα... Κι αυτό θα τον καθιστά υπερήφανο, όπως θα ήθελε...

-Σε χαιρετούμε όλοι οι φίλοι σου, Λάκη... Και είμαστε σίγουροι, πως κι εκεί που έφτασες, ήδη θα είσαι αρχηγός, όπως ήσουν κι εδώ...

 

 

Στην εξόδιο ακολουθία παραβρέθηκαν οι βουλευτές του νομού Βασίλης Τσίρκας και Γιώργος Στύλιος, ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Ψαθάς, οι δήμαρχοι Χρήστος Τσιρογιάννης, Ευστάθιος Γιαννούλης, Μαρίνος Γαρνέλης και Περικλής Μίγδος και εκπρόσωποι μαζικών φορέων.

|

Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυστυχώς... Η φύση έπαψε πλέον να παράγει το είδος της ηρωίδας μάνας, που μέσα απ' την θλίψη και την μελαγχολία -δημιουργήματα της ζωής αυτά- εξέπεμπαν τόση καλοσύνη και τόση αισιοδοξία... Οι τελευταίες του είδους, στις ημέρες μας φεύγουν απ' την ζωή και αφήνουν πίσω τους, ένα κενό που προβληματίζει, για το πως μπορεί να είναι η ζωή, χωρίς αυτές...

Βασανιστικό το ερώτημα προέκυψε και συντηρείται στην σκέψη μου, απ' την ώρα που βρέθηκα -την περασμένη Κυριακή το πρωί- μπροστά στην σορό της αγαπημένης μου θειάς Ευτυχίας Δρυμούζη, η οποία έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 84 ετών, έχοντας έναν σπουδαίο απολογισμό στην ζωή της και έχοντας δει αυτά που κάθε μάννα της εποχής εκείνης, ήθελε να δει για την οικογένειά της, αλλά και για τους συγγενείς της και τους γνωστούς της ακόμη...

Δεν ήταν τριάντα χρόνων, όταν έμεινε χήρα και αναλάμβανε ένα βαρύ φορτίο, να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και χωρίς να τους λείπει τίποτα, τα δυό παιδιά της, το Νίκο και την Μαχούλα. Ηρωίδα! Αγωνίστηκε με όλες της τις δυνάμεις και αυτό που είχε τάξει στόχο αρχικά το κατάφερε... Είδε τα παιδιά της αποκατεστημένα, προχωρώντας και ένα βήμα που πολλές άλλες γυναίκες της εποχής δεν κατάφεραν. Να κρατήσει στην αγκαλιά της και το δισέγγονό της... Μεγάλη στιγμή για την ίδια, όπως για κάθε αποκαμωμένη γυναίκα, που αυτές τις χαρές περιμένει, για να φύγει ικανοποιημένη απ' την ζωή...

Πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου, η Ευτυχία... Μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί της και οι παιδικές μας εικόνες, είναι αυτές που οδηγούν την κρίση μας, σε ασφαλή μονοπάτια, για να περιγράψουμε μια γυναίκα, της οποίας η ζωή μπορεί και ν' αποτελεί πρότυπο... Παρά την φτώχεια της, τις στερήσεις που αντιμετώπισε για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αν βρισκόμασταν στο σπίτι της, είχε τα πάντα να μας προσφέρει, περισσότερο όλων δε το χαμόγελο που ξεπηδούσε μέσα απ' το θλιμμένο και ιδιαίτερα κουρασμένο πρόσωπό της...

-Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτή η αντίφαση στην ζωή και σε πρόσωπα σαν κι αυτά που περιγράφει, ετούτο το αποχαιρετιστήριο σημείωμα;

Αυτό συμβαίνει υπό μία προϋπόθεση. Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

Τα τελευταία χρόνια, που ο μακαρίτης ο πατέρας μου και η μάνα μου, ηλικιωμένοι άνθρωποι, ζούσαν μόνοι τους στην Φιλιππιάδα και συχνά αντιμετώπιζαν μικρά ή μεγάλα προβλήματα, εκείνη την στιγμή εμφανιζόταν ως από μηχανής Θεός, η Ευτυχία... Η παρουσία της και μόνο, το ιδιαίτερο και αισιόδοξο χαμόγελό της, ήταν ικανά να ηρεμήσουν τα πράγματα... Ως νεώτερη, θα περνούσε καθημερινά, έχοντας εμφανή και αποδεδειγμένη την έγνοια της, για τους δικούς της ανθρώπους... Και παράλληλα να θυμίζει και να προτάσσει, όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις, ότι σ' αυτή την ζωή είμαστε, για να βρισκόμαστε πάντα δίπλα στους δικούς μας ανθρώπους...

Ήρθαν έτσι τα πράγματα και η ζωή, που είχα μήνες να την δω... Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, που ανταμώσαμε στο γλέντι για τον γάμο του εγγονού της Γιώργου και την βάφτιση του δισέγγονού της Νίκου... Έφτασε με το μπαστουνάκι της, συνοδευόμενη από δικούς της ανθρώπους και ευχαριστήθηκε όλη την γιορτή της οικογένειάς της, που η ίδια ήξερε τους κόπους και τις θυσίες, που αυτή διάβηκε τον χρόνο και έφτασε στις χαρές...

Ζούσε με τόση ικανοποίηση, την κάθε στιγμή και είπε να στείλει, προς όλους το μήνυμα της χαράς της, ανεβαίνοντας να χορέψει με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει... Είχε υποψιαστεί μάλλον, πόσο είναι το υπόλοιπο της ζωής της και έκανε αυτή την κίνηση, με ελάχιστες δυνάμεις, για να κάνει με έντονη την σημειολογία τον αποχαιρετισμό της... Έμοιαζε με τον χορό της καπετάνισσας, που αποχαιρετούσε την ζωή και έγραφε στον απολογισμό της, ότι οι κόποι και οι θυσίες μιας ζωής, έφεραν το αποτέλεσμα που η κάθε μάνα, θέλει για τα παιδιά της και τους δικούς της ανθρώπους...

Μ' αυτή την εικόνα, της καπετάνισσας που νίκησε, την αποχαιρετήσαμε οι περισσότεροι, στην εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου, στην Παλιά Φιλιππιάδα. Εκεί που όλη η τοπική κοινωνία, έδωσε το παρόν, για να ξεπροβοδίσει μια αγαπημένη γυναίκα, μια ηρωίδα μάνα...

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου θειά Ευτυχία...

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 20:37

Έφυγε απ' την ζωή και ο Θόδωρος Γεώργος

|

Μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη...

 

 

Έφυγε απ' την ζωή, πέντε πρίπου χρόνια μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου του διδύμου αδερφού του Κώστα και ο νομικός Θόδωρος Γεώργος, καταγόμενος απ' την Άρτα, που μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη.

Σε ηλικία 56 ετών ο Θεόδωρος Γεώργος, ζούσε στην Αθήνα και εργαζόταν στη Νομική Υπηρεσία Τράπεζας και βρέθηκε νεκρός στο σπίτι, προφανώς από κάποιο μεγάλο πρόβλημα με την καρδιά του. Πριν τέσσερα χρόνια, είχε φύγει απ' την ζωή, όπως προαναφέρουμε, ο δίδυμος αδερφός του, γεγονός που του είχε στοιχίσει και όπως αποδεικνύεται απ' την θλιβερή εξέλιξη, δεν το άντεξε...

Ο εκλιπών ήταν αδερφός του πρώην αντιδημάρχου Άρτας και διευθυντή του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Χρήστου Γεώργου.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11 το πρωί απ’ τον Ιερό Ναό του Παντοκράτορα στην Άρτα.

 

Δεν άντεξε τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του!

 

Για τον αδόκητο θάνατο του Θόδωρου Γεώργου, ο πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Κώστας Πανταζής, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook:

" Οι "δίδυμοι" του ΠΑΣΟΚ, ήταν ένα κομμάτι της ιστορίας του...για τους ίδιους, το ΠΑΣΟΚ ήταν η ζωή τους...για εμάς, τη νεότερη γενιά του ΠΑΣΟΚ, ήταν η προσωποποίηση του ανιδιοτελούς αγωνιστή και "εργάτη" του ΠΑΣΟΚ... Σε όλη τους τη ζωή ήταν πάντα μαζί...Κανείς μας δεν φανταζόταν τους διδύμους χωριστά...και όταν, πριν λίγα χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Κώστας, όλοι όσοι τους γνωρίζαμε αναρωτιόμαστε πως θα αντέξει ο Θόδωρος... Πριν μια βδομάδα, τον είδα να περπατάει τη γνώριμη του Χαριλάου Τρικούπη...εμφανώς καταβεβλημένος αλλά πάντα με το χαρακτηριστικό του περπάτημα...μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι αναμνήσεις της φοιτητικής μου νιότης... Χθες αργά, έμαθα ότι ο Θόδωρος δεν άντεξε...μάλλον τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του ήταν πολλά... ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ"...

Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

 

 

 

 

 

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

Ήταν στα μέσα του 1985, όταν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Άρτας, που τότε φιλοξενούσε κάποιες εκατοντάδες νεοσύλλεκτους την κάθε ΕΣΟ, έφτασε στην πόλη, ένας ταγματάρχης Υγειονομικού, που εκτός αυτής της ιδιότητας, έφερε και την ιδιότητα του πολυδιαβασμένου και ιδιαίτερα μορφωμένου γιατρού, που έμελε ν’ αποτελέσει το σημαντικό πρόσωπο της καθημερινής ζωής της Άρτας… Ένας επιστήμονας, που απ’ την πρώτη γνωριμία, εκείνη την μακρινή εποχή, μέχρι και σήμερα όλοι τον χαρακτήριζαν ως «έναν υπέροχο άνθρωπο».

Συναντηθήκαμε περί τα τέλη του 1985 στο διοικητήριο του ΚΕΥΓ Άρτας, εκείνος διευθυντής του 3ου Γραφείου και ο υπογραφόμενος γραφέας στο παρακείμενο Στρατολογικό Γραφείο Άρτας… Εκεί στον στενό διάδρομο, δίπλα στο κυλικείο με τον πρώτο και τον δεύτερο καφέ, οι συζητήσεις, κάθε ημέρα που περνούσε, αποκτούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πάντα έφευγα με ανείπωτη, άρα και αναπάντητη την απορία, αν είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος με τεράστιο εύρος αναζητήσεων, αλλά και με την συζήτησή του, να περιέχει τόσες αγωνίες και να είναι στρατιωτικός… Μιλάμε για το 1985, για να μην μπερδευόμαστε…

Κι όμως ήταν… Γιατί μετά το στρατόπεδο, τις υπηρεσίες και όλη την παθογένεια που κουβαλούσε εκείνη την εποχή ο στρατός, υπήρχαν και τα βράδια, όπου στην μικρή Άρτα, η αντάμωση, δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η καθημερινότητα. Ο ταγματάρχης υγειονομικού, εκείνης ης εποχής ήταν τόσο μπροστά απ’ τους λεγόμενους προοδευτικούς, που πολλές φορές, λέγαμε ότι μπορεί και κάτι να μην πάει καλά.

Ο ταγματάρχης και αργότερα ταξίαρχος Υγειονομικού, αλλά και διοικητής του ΚΕΥΓ Άρτας, ήταν τόσο μπροστά σε μόρφωση και προοδευτική αντίληψη, που κούραζε κάποιους, ακόμη και να παρακολουθήσουν την σκέψη του…

Ήταν μεγάλη η αγωνία του… Να φύγει απ’ τον Στρατό, ολοκληρώνοντας την υπηρεσία του, για να ζήσει ως κανονικός άνθρωπος. Ως διοικητής του μεγάλου -τότε- στρατοπέδου της Άρτας, είχε κατακτήσει ένα ρεκόρ! Δεν είχε επιβάλλει ούτε μία ημέρα φυλακή, σε στρατιώτη, αλλά και αξιωματικό. Με μία εξαίρεση, που ήρθε να επιβεβαιώσει τον κανόνα… Επέβαλε φυλακή, δέκα ημερών, σε ανόητο αξιωματικό που υπηρετούσε τότε στο ΚΕΥΓ, γιατί χωρίς να ρωτήσει κανέναν, έκοψε το πιο όμορφο δέντρο, που κοσμούσε το προαύλιο του στρατοπέδου. Και το έκανε συνειδητά, μιας και η συγκεκριμένη αυθαιρεσία, παραβίαζε την ευαισθησία του, για το περιβάλλον.

Όταν ο ίδιος επέσπευσε την διαδικασία αποχώρησής του απ’ τον Στρατό, όσοι έμειναν πίσω, με τη νέα διοίκηση και με εμφανέστατη την διαφορά στον τρόπο διοίκησης, έκαναν λόγο για τις «Νασιούλειες Ημέρες», για να δώσουν την έμφαση στην διαφορά…

Ως κανονικός άνθρωπος, όπως ο ίδιος έλεγε, λειτουργούσε το ιατρείο του, στο οποίο γινόταν λαϊκό προσκύνημα! Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

Τους στρατιώτες που είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του, δεν τους κοιτούσε αφ’ υψηλού, όπως κάτι άλλα στραβάδια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. «Γεια σου σειρά», μου έλεγε κάθε φορά που με έβρισκε, για να ζεσταίνεται έτι περισσότερο η σχέση μας, η οποία κρατούσε μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του… Το ίδιο έκανε και με άλλους νέους της εποχής, με τους οποίους έτυχε να είναι μαζί, στο στρατόπεδο της Άρτας. Το «γεια σου σειρά», το έλεγε με τόση ικανοποίηση, που σε κανέναν άλλο άνθρωπο, δεν μπορούσες να βρείς…

Τον βρήκαν και οι ατυχίες στην ζωή του. Μάλλον ήρθαν για να αποδείξουν σ’ όσους εκείνη την εποχή βρήκαν την αφορμή, για να αποδείξουν την κακεντρέχεια απέναντί, πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν… Πόσο αδαμάντινος χαρακτήρας ήταν! Κοίταζε την κακοτυχία και αδιαφορούσε γι’ αυτήν. Μάλλον την τιμωρούσε… Αλλά για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα. Ο Σωτήρης είχε και άλλα τόσα.

Είχε επιλέξει μια στάση ζωής, που μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήταν το απόσταγμα της τεράστιας παιδείας που είχε, την οποία καθημερινά φρόντιζε να διευρύνει… Ποιος δεν τον έβλεπε και στην πιο περίεργη ώρα της ημέρας, να διαβάζει το βιβλίο του και ν’ αδιαφορεί και προκλητικά μάλιστα, για το τι συμβαίνει γύρω του. Χρειάζονται μεγάλα βαρίδια, για να κάνεις αυτή την επιλογή…

Ήμουν τυχερός, που τα τελευταία χρόνια, έτυχε να συχνάζουμε στα ίδια στέκια και οι συζητήσεις μας, να είναι ατέλειωτες. Για όλα τα θέματα… Για να μπορώ να ισχυρίζομαι, πως δεν είναι δυνατόν. Και αύριο, θα περάσω απ’ την Γ. Μάτσου και στο γνωστό τραπέζι του ΦΟΥΕΓΚΟ, θα τον συναντήσω, να… πετάξει την ατάκα του και να συναντηθούμε ξανά, λίγο αργότερα…

Το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, τα λέγαμε εκεί στο καφέ ΑΓΟΡΑ του Γιώργου Γκούβα, μόλις είχε τελειώσει την πρώτη ανάγνωση των εφημερίδων που συνήθιζε να αγοράζει. Μας θύμισε το μεγαλείο που διέθετε σ΄ ότι αφορά την επικοινωνία, με όσους γνώριζε και ήθελε να τους φέρνει κοντά του. «Γεια σου σειρά», είπε στον γιατρό Κώστα Γκούντα, που πέρασε και τον χαιρέτισε με ιδιαίτερο σεβασμό… Για να πάρει τον δρόμο, προς του ΦΟΥΕΓΚΟ, να φάει το μεσημεριανό του και να επανέλθει το βράδυ, πάντα ιδιαίτερος στην εμφάνισή του, αλλά και πάντα με περίσσεια αξιοπρέπειας, στην κάθε του κίνηση…

Την Δευτέρα, δεν έδωσε σημεία ζωής… Ο ιδιοκτήτης του στεκιού του, τον αναζήτησε και λέει πως πήγε στο σπίτι του και τον βρήκε νεκρό… Μπορεί να είναι και το κορυφαίο του ψέμα… Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, άνθρωποι σαν τον Σωτήρη, να φεύγουν απ’ την ζωή, έτσι σαν λιποτάχτες…

Έτσι, όπως προσπαθώ να βάλω στην σειρά τα πράγματα, μάλλον έχω φτάσει στην αλήθεια… Ο Σωτήρης Νασιούλας, μάλλον κάποιο κόλπο έστησε και στον χάρο, για να τον… τιμωρήσει, όπως έκανε και με τις κακοτυχίες της ζωής του… Και από σήμερα το μεσημέρι κιόλας θα πάω να τον συναντήσω στο ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη… Άσε που πρέπει να θυμηθούμε κι εκείνο το ανέκδοτο, με το «ζωηρό γκομενάκι»…

Σωτήρη άσε τα κόλπα και μην χαθείς… Να συναντηθούμε και πάλι στο ΑΓΟΡΑ ή το ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη…

 

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

 

Πάνδημη, έγινε σήμερα το μεσημέρι, απ’ τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Άρτας, η κηδεία του γιατρού και πρώην διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Σωτήρη Νασιούλα. Όλοι όσοι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία τον Σωτήρη, είχαν ένα ερώτημα να επαναλαμβάνουν.

-Είναι δυνατόν, να φεύγει έτσι απ’ την ζωή, ένας τόσο υπέροχος άνθρωπος;

Δεν πρέπει να είναι δυνατόν, αλλά συμβαίνει…

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

Σελίδα 1 από 5

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13298706
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2428
10475
67197

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 114 επισκέπτες και κανένα μέλος