A+ R A-
17 Αυγούστου 2018

ΣΧΟΛΙΑ

|

Πριν λίγους μήνες απέσπασε δύο βραβεία Αριστείας και Σκηνοθεσίας η μεσαίου μήκους ταινία δράσης «The Designer» του, στο διαγωνισμό Accolade στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ...

 

 

 

 

 

Κόντρα σε μια εποχή που τα όνειρα έχουν μετατραπεί σε μακρινές σκιές και η νέα γενιά αυτού του τόπου αντί να έχει πεδίο δράσης έτσι ώστε να απελευθερώσει την ενέργεια της, τις σκέψεις της, τις ιδέες της με στόχο ένα καλύτερο αύριο μακριά από μνημόνια και δοσίλογους πολιτικούς είναι ο  Γιώργος (Σκούμας) Παπανικολάου.
 Ο νεαρός από την Άρτα όχι μόνο δεν κάθισε να κοιτά αμέτοχος και άπραγος ότι σερβίρουν οι Βαρώνοι των Μέσων και φίλοι των ανθρώπων που φιγουράρουν στην πολιτική σκηνή, αλλά τα εκτόπισε όλα αυτά και με γνώμονες τις γνώσεις και τα όνειρα του έχει κατορθώσει μυθικά (για την εποχή μας) επιτεύγματα.
Πριν λίγους μήνες απέσπασε δύο βραβεία Αριστείας και Σκηνοθεσίας η μεσαίου μήκους ταινία δράσης «The Designer» του, στο διαγωνισμό Accolade στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, έκανε σχεδόν 1.000.000 προβολές ένα του μόνο τραγούδι στο youtube το «Χορεύω τρανς», φτιάχνει κωμικά μικρά βίντεο και πέρα από όλα αυτά ταξίδεψε μέχρι την Κίνα για να ανοίξει τους ορίζοντες τους και να μπει σε άλλες φιλοσοφικές διαδρομές.
Πολυμήχανος νεαρός που βιάζει την ζωή για να φτάσει στα άστρα… Εμείς ως Πινάκιο υποσχόμαστε πως θα είμαστε συνοδοιπόροι σε όλο του το θαυμαστό αυτό ταξίδι!
Ακούστε την συνέντευξη που μου έδωσε στο idradio.gr και στην εκπομπή μου mind attack και αν θέλετε να τον ανακαλύψετε περισσότερο μπείτε στην επίσημη σελίδα του http://www.skoumas.com/

Πέμπτη, 04 Αυγούστου 2016 22:16

Το να λες καλημέρα…

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Σκέφθηκα περπατώντας μια μέρα μέσα στον πεζόδρομο της πόλης μου τη Σκουφά, τι ήταν αυτό που άλλαξε όταν πριν από δεκαετίες ίσως και  ως μαθήτρια διέσχιζα και την έβρισκα ενδιαφέρουσα κάνοντας βόλτες από την κλασσική διαδρομή του Αγίου Γεωργίου έως το Κιλκίς ξανά και ξανά…. Σίγουρα ήταν αρκετοί από τους ανθρώπους που πλέον έχουν φύγει και έφεραν ένα ιδιαίτερο  ήθος και ίχνος. Όταν πήγαινες ν΄αγοράσεις παγωτό και σου το κέρναγε ο παγωτατζής, όταν άνθρωποι και ιδιαίτερα οι μεγάλης ηλικίας σου έλεγαν καλημέρα, καλησπέρα χωρίς καν να τους γνωρίζεις προσωπικά…. Μια άλλη διαλεκτική συμβίωσης στην πόλη…… μια άλλη ανθρωπιά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια γιαγιά εκεί κοντά στον άγιο Νικόλαο που έπιανε τ΄ απογεύματα την καρέκλα της έξω από το σπίτι της και παρακολουθούσε την κίνηση που μια μέρα με σταμάτησε και μου πε…  ε ΄΄΄κοπέλα γιατί δε χαιρετάς;
Το να λές καλημέρα είναι η αρχή μιας αρμονικής συμβίωσης που σέβεσαι τον συμπολίτη σου και τον εκτιμάς, όταν τον αναγνωρίζεις ως πρόσωπο και ως αυτοτέλεια ύπαρξης….
Το να λές καλημέρα δείχνει πως δεν είσαι πιασμένος μέσα στο παρόν , προσόν των ζώων που διαθέτουν την ελάχιστη μνήμη κοινωνικής συμβίωσης και ευθύνης ,δεν έχεις την πείνα και το ένστικτο του μη –λόγου και λογικού.
Το να λές καλημέρα ειδικά αν ανήκεις στην εξουσία της πόλης προς τους πολίτες της και - σου είναι ένα δείγμα σοφής και σωστής  πολιτικής παιδείας και διαλόγου που έχουν γράψει τόσα και τόσα πολιτικοί μας φιλόσοφοι και καλά είναι που και που ν΄ ανατρέχουμε και σ΄αυτούς για να καλύψουμε και κανένα μας κενό…..
Το να λές καλημέρα δίνεις μια ιστορική διάσταση στη μέρα σου και στην συνύπαρξή σου με τους άλλους πως δεν ανήκεις σε μια ζωντανή αγέλη που απλά συνυπάρχει και κινείται τυχαία αλλά με μια ιστορικότητα και κοινωνικότητα  με μια προοπτική πολιτισμού και όχι του τυχαίου χάους.
Το να λές καλημέρα προσδιορίζει τον τόπο και τον χρόνο που ζείς ,πως το σέβεσαι και τον αποδέχεσαι με το βλέμμα του ανθρώπου και όχι με την ανιστορικότητα και λησμοσύνη του μη- ανρθώπου, του  animal  rationale , των κυττάρων της ανθρώπινη μνήμης και ιστορίας μέσα σε αιώνες κοινωνικής συμβίωσης και νόμων…..
Το να λές καλημέρα συνυφαίνεται με την άποψη του Αριστοτέλη για τον άριστο βίο. Αλλά ο άριστος βίος δεν μπορεί να υπάρχει για το κάθε άτομο χωριστά, εάν η κοινωνική, πολιτική, πολιτειακή,  οικονομική και η γενικότερη κατάσταση της πόλεως δεν είναι κι αυτή άριστη. Πέστε λοιπόν  μια καλημέρα……
Καλή σας ημέρα…


*Φιλόλογος

Πέμπτη, 04 Αυγούστου 2016 22:10

Αγαπάτε αλλήλους...

Διακριτικά από την

ΓΩΓΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

 

Βλέποντας συνεχώς στα ΜΜΕ και κυρίως στο Ίντερνετ την επέκταση του προσφυγικού ζητήματος ένα πράγμα συνεχώς διερωτώμαι. Πώς μπορούμε, πέραν όλων αυτών, ένα έθνος  που παινεύεται για την δημοκρατία του, την ορθοδοξία του, την φιλοξενία του σε κάτι τόσο έντονο, να χωρίζεται στα δύο και να βγάζει απέναντι σε ανθρώπους που δεν φταίνε κακία, μίσος, απέχθεια; Ευτυχώς, δεν είμαστε όλοι έτσι. Προς πείσμα αυτών των μισάνθρωπων, υπάρχει κόσμος που έχει ελπίδα, που θέλει να προσφέρει στον συνάνθρωπο που έχει την ανάγκη του.
Δεν μπορώ να επιδιώξω να δώσω πολιτική χροιά γιατί δεν έχω ούτε την απαραίτητη γνώση, ούτε την εμπειρία να το κάνω. Όμως μπορώ να δω τον ρατσισμό και το μίσος που καλλιεργείται στις ψυχές των ανθρώπων για ο,τιδήποτε διαφορετικό από εκείνους. Η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι κακό. Τουλάχιστον αν κάποιος έχει τεκμήριο για αυτό να μου το πει! Κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί για το υπόλοιπο της ζωής μας πως θα ζήσουμε εδώ. Επομένως ας μπούμε έστω για λίγο στην θέση τους και ας δούμε τον εαυτό μας εκεί. Κανένας ανεξαρτήτως δεν θα ήθελε να καταπατηθεί η αξιοπρέπεια του και να γίνει έρμαιο των συνθηκών.
Ας δείξεις λοιπόν, τον καλό σου εαυτό και την ανθρώπινη πλευρά σου. Βοήθα τους, με όποιον τρόπο μπορείς και ας μην τους αποδέχεσαι. Δεν σου έμαθαν πως η θρησκεία σου λέει αγαπάτε αλλήλους; Κάνε, λοιπόν πράξη κάτι που πρεσβεύει το έθνος σου και μάθε να ερμηνεύεις σωστά αυτό που σου υπαγορεύει! Τις ρατσιστικές τάσεις ας μην τις καλύπτουμε υπό το πρίσμα, της αγάπης για το έθνος. Ο ανθρωπισμός, δεν απαιτεί λόγια αλλά πράξεις. Έστω και το λίγο κάνει την διαφορά. Ας το επιδιώξουμε λοιπόν και τελος πάντων ας γίνουμε άνθρωποι με όλη την σημασία της λέξεως. Ας εντυπωθούν στο μυαλό και την συνείδηση μας τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: "Αν έστω και ένα παιδί σε κάποια άκρη του κόσμου πεθαίνει από την πείνα ή από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρά".

 

*Φιλόλογος

Δευτέρα 1η Αυγούστου, 9μ.μ. στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Πέτα

Ο Μανάβης, κ. Νίκος Αναστασίου και η οικογένειά του οργώνουν με το φορτηγό τους τα ορεινά χωριά στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων, ακολουθώντας την ίδια σταθερή διαδρομή: Στουρναρέικα, Βαθύρευμα, Νέα Πεύκη, Μεσοχώρα, Αετός, Κορυφή, Παχτούρι. Χωριά ξεχασμένα και ερημωμένα που ο μόνος σύνδεσμός τους με τον «έξω» κόσμο είναι το προγραμματισμένο πέρασμα του Μανάβη. Η γέφυρα του Ασπροπόταμου είναι η «γέφυρά» τους με τον «πολιτισμό».

Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος παρακολουθεί την πορεία του φορτηγού για ένα περίπου χρόνο, και τις τέσσερις εποχές.

Η καταγραφή των σχέσεων του Μανάβη με τους ντόπιους, αναδεικνύει στοιχεία από τη ζωή και τις αγωνίες τους.

Οι «πρωταγωνιστές» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, κάτοικοι των χωριών που περνάει το φορτηγό, νοιώθουν οικεία με τον κινηματογραφικό φακό. Με τις «μαρτυρίες» τους μεταφέρουν ξεχασμένες λέξεις της ντοπιολαλιάς, μας συγκινούν οι αγωνίες τους και μια νότα αισιοδοξία απαλύνει τη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργεί η καταγραφή της καταθλιπτικής καθημερινότητας.   Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος γνωρίζει καλά την περιοχή που κινείται το φορτηγό, αφού γεννήθηκε στο Αρματολικό Τρικάλων, όπου έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια.

Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανρωσικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας.

Έχει σκηνοθετήσει για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο ντοκιμαντέρ, σειρές, μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες, ενώ δουλειές του έχουν βραβευτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

|

17, 19, 20 και 21 Αυγούστου, σε 116 αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την Ελλάδα. Περιλαμβάνουν μουσική, χορό, θέατρο, εικαστικές εκθέσεις, προβολές ταινιών, βραδιές ποίησης κ.ά.

 

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού διοργανώνει και φέτος, όπως κάθε χρόνο, εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο για την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο.Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν την ημέρα της Πανσελήνου, Πέμπτη 18 Αυγούστου, αλλά και στις 17, 19, 20 και 21 Αυγούστου, σε 116 αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την Ελλάδα. Περιλαμβάνουν μουσική, χορό, θέατρο, εικαστικές εκθέσεις, προβολές ταινιών, βραδιές ποίησης κ.ά.

Ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Αριστείδης Μπαλτάς εκφράζει τις ευχαριστίες του προς τις υπηρεσίες του Υπουργείου και ιδιαιτέρως προς το φυλακτικό προσωπικό για την υποστήριξή του στην πραγματοποίηση των εκδηλώσεων, τις οποίες κάθε χρόνο το κοινό αγκαλιάζει με τη μεγάλη συμμετοχή του.

Δείτε τις εκδηλώσεις στην Περιφέρεια Ηπείρου:

ΕΦΑ ΑΡΤΑΣ

Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας
Παρατήρηση στον έναστρο νυχτερινό ουρανό με τηλεσκόπια θαυμάζοντας τους δακτυλίους του Κρόνου, αστέρια και νεφελώματα σε συνεργασία με τον Σύλλογο Αστρολάβος Αστρονομίας και Διαστήματος Άρτας και συνδιοργάνωση με τον Δήμο Αρταίων . Ο χώρος θα παραμείνει ανοικτός για το κοινό από τις 8.00 έως τις 24.00

ΕΦΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Αρχαιολογικός χώρος Ελέας
Μουσική Εκδήλωση. Συνδιοργάνωση με το Δήμο Σουλίου. Ώρες: 20.00 έως 24.00

ΕΦΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας
Το Μουσείο θα παραμείνει ανοικτό για το κοινό από 20:00 έως 23:00.

ΕΦΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Αρχαιολογικός χώρος Δωδώνης
Ο χώρος θα παραμείνει ανοικτός από 20:00 έως 24:00.

ΕΦΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Αρχαιολογικός χώρος Ακρόπολης Μεγάλου Γαρδικίου
Συναυλία με την Μελίνα Κανά σε συνεργασία με τον Δήμο Ζίτσας. Ώρες από τις 20.00 έως τις 24.00

ΕΦΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Κάστρο Ιωαννίνων / Ακρόπολη Ιτς Καλέ
Ρεσιτάλ της μέτζο σοπράνο Αλεξάνδρας Γκράβα. Συμμετέχει ο συνθέτης και ερμηνευτής Δημήτρης Υφαντής. Σε συνεργασία με τον Δήμο Ιωαννιτών. Ώρες: 21.30 έως 23.30

ΕΦΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης
Μουσική Συναυλία στις 21.30 σε συνεργασία με το μουσικό σχήμα «trio incontro» αποτελούμενο από τις κ.κ. Χαρούλα Γκλαβοπούλου – soprano, Χρύσα Γρένδα-πιάνο και Βανέσα Αθανασίου -βιολί. Το πρόγραμμα με τίτλο «Melodia Sentimental» περιλαμβάνει τραγούδια συνθετών από τη Μεσόγειο και τη Λατινική Αμερική. Ο χώρος θα είναι ανοικτός από 08.00 μέχρι το πέρας της εκδήλωσης. Θα αποκλεισθούν με περισχοίνιση ο χώρος της ορχήστρας, τμήματα των δύο ακραίων κερκίδων του άνω κοίλου πάνω από τις παρόδους και οι δύο ανώτατες σειρές ειδωλίων στις κερκίδες του άνω κοίλου.

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016 21:34

Το ολοκαύτωμα της Μουσιωτίτσας

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Στις 25 Ιουλίου το 1943 άλλη μια περιοχή της Ηπείρου ζεί τον τρόμο και την βαρβαρότητα του κατακτητή. Το καλοκαίρι του 1943, οι Γερμανοί είχαν ξεκινήσει τις θηριωδίες τους στην Ήπειρο για να επιβάλλουν την νέα τάξη πραγμάτων και τρόμου. Ήταν Κυριακή 25 Ιουλίου, όταν η συντονισμένη επίθεση στη Μουσιωτίτσα, με στόχο να αποκλειστεί η έξοδος του χωριού σκόρπισε παντού το θάνατο και τη φωτιά, το αίμα και τη φρίκη.. Τα γερμανικά στρατεύματα  <<τιμώρησαν>> τον άμαχο πληθυσμό με εγκλήματα και ενέργειες που κανένας ποτέ δεν κατάφερε να εξηγήσει αλλά και να κατανοήσει. Πώς φυσικά να εξηγήσεις την σκοτεινή ανθρώπινη φύση όταν κόβεις τον λαιμό ενός βρέφους και δε σέβεσαι απολύτως κανέναν νόμο; Πώς εκτελείς γυναίκες και μάλιστα μεγάλης ηλικίας που κρατούν τα εγγονάκια τους και προσπαθείς να τις βαφτίσεις τι- αντάρτες και εξολοθρευτές; Και κατόπιν ο μεγάλος αριθμός των νεκρών δεν επέτρεψε την ταφή τους, έτσι τα πτώματά τους δέχθηκε φιλόξενα ένα ξεροπήγαδο…. Ποιός ανθρώπινος νόμος και ηθική μπορεί να δεχθεί κάτι τέτοιο από απόγονους του Γκαίτε και του Σίλλερ του Χέγκελ των μεγάλων φιλοσόφων και καλλιτεχνών;
Για άλλη μια φορά ο κόσμος του χωριού αλλά και των γύρω περιοχών βρίσκονταν εκεί για να τιμήσει τους νεκρούς του που δεν είναι απόντες. Το πρωί τελέστηκε δοξολογία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου Νέας Μουσιωτίτσας, ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο των πεσόντων ενώ παραβρέθηκαν ο δήμαρχος Καλαβρύτων και πρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών Γιώργος Λαζουράς, ο ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, οι βουλευτές Ιωαννίνων Γιάννης Στέφος και Γιάννης Καραγιάννης, ο αντιπεριφερειάρχης Γιάννης Καραμπίνας, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Καψάλης, ο πρώην υπουργός Σταύρος Καλογιάννης, εκπρόσωποι του Στρατού, της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής.
Στην ομιλία του ο δήμαρχος Δωδώνης Χρήστος Ντακαλέτσης  τόνισε όχι μόνο την ιστορική αναγκαιότητα της διαφύλαξης της μνήμης και του τόπου αλλά έθιξε και το ζήτημα των αποζημιώσεων ως μια μορφή ηθικής αναγνώρισης και αποκατάστασης. «Πρόκειται για ένα θέμα τεχνικά δύσκολο. Είναι όμως πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως νομικό. Πρέπει να υπάρξει ένας συντονισμός, μέσω της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής, ώστε η διεκδίκηση να ξεκινήσει από το κράτος, την κυβέρνηση, και να φτάσει στις τοπικές κοινωνίες και τα θύματα. Μέχρι σήμερα το βάρος, το έχουν επωμιστεί κυρίως οι τοπικές κοινωνίες και οι πολίτες, τους οποίους κάποιες φορές, ορισμένοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν για προσωπικό, πολιτικό, οικονομικό ή άλλο όφελος», τόνισε ο δήμαρχος στον χαιρετισμό του.
 Ο δήμαρχος Καλαβρύτων Γιώργος Λαζουράς τόνισε  και υπογράμμισε πως τα ολοκαυτώματα σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν μπορούν να ξεχαστούν, αλλά ενώνονται σε μία κοινή πορεία διεκδίκησης και προβολής στους λαούς της Ευρώπης και γι΄αυτό απαιτείται μια συνεχής συνεργασία και στήριξη.
 Ο Δημήτριος Δήμος, απόγονος οικογένειας θυμάτων στην δική του ομιλία περιέγραψε για μια ακόμη φορά τα ιστορικά γεγονότα και συμβάντα γιατί και αυτά πρέπει ν΄ ακούγονται και να γίνονται γνωστά στις νεώτερες γενιές λέγοντας μάλιστα πως ο ίδιος έχασε 13 μέλη της δική του οικογένειας….. Η ιστορία επίσης τόνισε δεν πρέπει να χάνει το περιεχόμενο της γιατί χάνει και την αλήθεια της.
Η ιστορία δεν τελειώνει αλλά ούτε κλείνει και σφραγίζεται  γιατί πάντοτε τη βρίσκουμε μπροστά μας με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και μάλιστα στις ημέρες μας έχει πάρει και την μορφή της δρώσας μνήμης. Τα γεγονότα που συνταράζουν την Ευρώπη δεν είναι καθόλου τυχαία με την ιστορική πορεία της γηραιάς μας ηπείρου και αν θέλουμε να προλάβουμε τα χειρότερα στο μέλλον είναι καιρός ν΄ ακούσουμε λίγο ευκρινέστερα και με μεγαλύτερη καθαρότητα τις κραυγές όλων αυτών που έπεσαν αθώα θύματα των σφαγών και των θηριωδιών, λαών που και πάλι έχουν την επικυριαρχία και θέλουν γι΄ άλλη μια φορά να παίξουν με τις τύχες τόσων ανυποψίαστων πολιτών στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας.  Και η ιστορία δομείται και από σιωπές που κραυγάζουν…..

 

*Φιλόλογος

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016 21:18

"Αυτών" εκτίμηση ή "Αυτό"εκτίμηση

ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ

από την  ΓΩΓΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

 

Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που δεν αποκτάτε εύκολα, καθώς απαιτεί συνεχόμενη προσπάθεια και μια ευρύτερη εξερεύνηση του εαυτού μας. Οι επιρροές που δεχόμαστε από το περιβάλλον, μας επηρεάζουν από την μικρή μας ηλικία, τότε που αρχίζουμε να διαμορφώνουμε την προσωπικότητα μας. Βασικό στοιχείο προκειμένου να υπάρξει ένας άνθρωπος με υγιή προσωπικότητα είναι η οικογένεια. Πολλές φορές, όμως η μη ενθάρρυνση και η συνεχόμενη κριτική, λειτουργούν ως τροχοπέδη με απόρροια να ‘‘καταρρακώνεται’’ το εκάστοτε άτομο και να νιώθει πως προσφέρει λίγα. Συν τοις άλλοις η κριτική και πόσο μάλλον η σκληρή κριτική από το φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ωθεί το άτομο, στο να είναι το ίδιο, σκληρό με τον εαυτό του και να νιώθει πως δεν ικανοποιεί τα στάνταρντ της εποχής. Πόσες φορές, άλλωστε δεν ακούμε ιδιαιτέρως στις μέρες μας την φράση ‘‘ Ακόμα δεν βρήκες δουλειά; ’’. Πώς με μια τόσο απλή φράση, μπορεί κάποιος να καταρρακωθεί και να αισθανθεί ‘‘λίγος’’ με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα, επιπλέον, εμπόδιο για την κατάκτηση της αυτοεκτίμησης μας είναι το άγχος. Άγχος μήπως κάνουμε κάτι λάθος, δεν ανταποκριθούμε σε αυτό που πρέπει και δεν ικανοποιήσουμε τους τριγύρω μας. Δυστυχώς αυτός που νιώθει δέσμιος του άγχους συχνά αισθάνεται να ‘‘παραλύει’’ και ο ψυχισμός του είναι εύθραυστος. Αυτό που πρέπει κανείς να κάνει σε αυτή την περίπτωση όσο δύσκολο κ΄ αν φαντάζει είναι να ηρεμήσει και να σκεφτεί την κατάσταση σαν εξωτερικός παρατηρητής. Αξίζει να παίρνει κανείς τοις μετρητοίς συνεχώς τους άλλους; Κανείς, θα πρέπει να έχουμε υπόψη δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα. Συνεπώς, θα πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τα καλά μας στοιχεία και να μην τιμωρούμαστε όταν νιώθουμε πως ‘‘πέφτουμε’’ σε κάποιο λάθος. Οφείλουμε να ενθαρρύνουμε τους εαυτούς μας και να τους βοηθάμε να αποκτήσουν την αυτοεκτίμηση που τους αρμόζει. Εξάλλου υπερτερούμε σε διαφορετικά πράγματα, μειονεκτούμε σε άλλα και αυτό είναι κάτι που τα κτίζει την προσωπικότητα μας και συνάμα την διαφορετικότητα μας. Εν ολίγοις μαθαίνω να αγαπώ τον εαυτό μου, να πορεύομαι με αυτά που διαθέτω και δεν ξεχνώ να έχω γνώθι σαυτόν.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 21:44

Το μηδέν του ενός...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει στην πόλη μου ή και σε κάθε πόλη πλέον της ελληνικής καθημερινότητας και της κρίσης που συνεχώς ασθμαίνοντας βυθιζόμαστε…..
Βλέπω όμως μάρτυρας η ίδια- όχι πλέον την αγένεια που την παρακάμπτω αλλά και τ ΄ αποτελέσματα της ατιμωρησίας και της κάθε ατιμωρησίας - του κάθε νεαρού νεόπλουτου και νεόπλουτης ή νεόπτωχου να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους σε κάθε επίπεδο και όχι πλέον μόνο θέσης αλλά και πράξης. Σταματώ με την νεόκοπη αυτοκινητάρα μου στη  μέση κυριολεκτικά, στη μέση του δρόμου και βγαίνω να πάρω τον καφέ μου που εκείνη τη στιγμή θα παραγγείλω και σεις πτωχοί της πόλης περιμένετε με….. εδώ δεν τιμωρηθήκαμε για μεγαλύτερα εγκλήματα ένας καφές θα σας ενοχλήσει; Μήπως ζω κάπου σε καμιά φαβέλα  ή υπανάπτυκτο κόσμο και δεν το έχω καταλάβει πως σιγά -σιγά αρχίζουν να ασκούνται νέοι νόμοι; Νέας κοπής και μιας νέας τάξης  που βρίσκεται υπεράνω όλων αφού της συγχωρέθηκαν τα πάντα; Για άλλη μια φορά θ΄ αναρωτηθώ πού ζώ;
Μήπως ζω σ΄έναν εμφύλιο όπου όλοι και ο καθένας είναι εναντίον όλων ακόμα και του εαυτού μας; Μήπως μας εγκατέλειψε ο λόγος και όπου φεύγει ο λόγος έρχεται και επιβάλλει την παρουσία του ο μύθος, ο μύθος του καθενός μας; Μήπως δεν μπορούμε ν΄ αντιδράσουμε  γιατί χάσαμε πρωτίστως την κρίση μας και το καθαρό μας βλέμμα; Μήπως την αμορφωσιά και βαρβαρότητα του καθενός τη βαφτίσαμε λαϊκισμό που διεκδικεί την λαϊκή υπόσταση  και ευτυχώς στη χώρα μας τη βρήκε; Πώς γίνεται να μην μπορούμε να εκφέρουμε έναρθρο λόγο ακόμη και τον πρωτογενή αφού μας λείπει η παιδεία;
Και δεν εννοώ την πανεπιστημιακή παιδεία-είμαι σίγουρη πως ο νεαρός και ο κάθε νεαρός απ΄ αυτούς που θεωρούν τον καφέ τους κατάκτηση να σταματούν την κυκλοφορία έχουν κάποιο πτυχίο και μάλιστα πρωτοκλασάτο…. Έχουν όμως μόρφωση και καλλιέργεια; Όχι φυσικά- ζούμε σε ένα είδους πρωτογενούς αμορφωσιάς που τη δομήσαμε σιγά σιγά και με προπαίτεια και θράσος όταν αποψιλώσαμε την ελληνική κοινωνία από το ήθος και την ατομική ευθύνη ….έτσι εξαφανίστηκε και ειλικρίνεια ,ενώ επικράτησε ο αφοπλισμένος λόγος μιας ξύλινης γλώσσας που δε λέει τίποτα, γιατί τίποτα δε θέλει να πεί. Δεν έχουμε πλέον ούτε εξαιρέσεις αλλά και ούτε εξαιρετικούς ή τους θάβουμε μη βγούν και κάνουν τη διαφορά. Μόνοι μας αποφασίζουμε λές και τα πάντα είναι χωραφάκια μας και ιδιοκτησίες μας, υπηρετώντας επειδή φοβούμαστε τη λαϊκίστικη γλώσσα αλλά και σκέψη και έργο, από το φόβο μήπως δεν μας πούνε αρκετά προοδευτικούς ή δημοκρατικούς. Η μετριότητα κατάντησε νόμος.
Στερούμαστε εκτός της ατομικής ευθύνης και την κοινωνική παιδεία  που δεν επιτρέπει έτσι κανένα αίσθημα ενοχής να φυτρώσει στην έρημο της δόλιας της Ηθικής…. Λειτουργούμε με τις αξίες του νυχτερινού κέντρου και του ναρκισσισμού μας. Έτσι ας ζούμε στα ερείπια μας που κάποτε θα πέσουν και θα μας γεμίσουν με σκόνη …αλλά έχουμε τη λύση θ΄ ανοίξουμε καμιά καφετέρια ..εξ΄ άλλου ένας πρωινός καφές μετά ή μέσα  στο ξενύχτι μας είναι το αναφαίρετο δικαίωμά μας, το γνωρίζει καλά αυτό η πόλη…..

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 21:41

Όσα Θέλω... Τα Μπορώ

Διακριτικά από την

ΓΩΓΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

 

Μπορώ να καταφέρω όσα θέλω. Αυτό κάθε φορά λέω στον εαυτό μου στις αισιόδοξες μέρες μου. Τι γίνεται όμως στις άλλες; Τις δύσκολες μέρες, εκείνες που δεν έχεις διάθεση, δεν έχεις κουράγιο; Τότε όλα δυσκολεύουν. Φαντάζουν γολγοθάς.Ένας γολγοθάς που είναι δύσκολος να τον ανέβεις γιατί έχεις χάσει το βασικότερο στοιχείο,που δεν είναι άλλο από την πίστη στον εαυτό σου.
Λίγο να επηρεαστείς από το περιβάλλον αρκεί να τα δεις ακόμα πιο δυσοίωνα τα πράγματα.Δεν είναι γιατί κανένας δεν θέλει το καλό σου[προς θεού μην είμαστε υπερβολικοί και μοιρολάτρες!!],αλλά γιατί αν δεν έχεις εσύ θέληση,δύσκολα ο απέναντι σου θα έχει την θέληση να πράξει αυτό που εσύ θα έκανες και την ταύτιση στην απόφαση που θα έπαιρνες ο ίδιος για τον εαυτό σου. Αφήνοντας, λοιπόν να εισβάλλουν στη ζωή σου, χάνεις ο ίδιος το πηδάλιο της και πείθεις τον εαυτό σου πως έχεις ανάγκη συνεχώς τους άλλους για να αποφασίζεις.
Ναι, σίγουρα έχεις ανάγκη τους τριγύρω, αλλά πιο πολύ ανάγκη έχεις τον ίδιο σου τον εαυτό.Σε αυτόν είσαι ειλικρινής,θέλοντας και μη.Αυτός ξέρει τις πραγματικές σου επιδιώξεις,τα δυνατά και τρωτά σου σημεία. Αυτός είναι ο ουσιαστικός κριτής σου στο τέλος της ημέρας. Άρα γιατί δεν πείθεις αυτόν πως μπορείς να τα καταφέρεις; Γιατί πρέπει συνεχώς το τι πιστεύεις πως μπορείς να κατορθώσεις, να το ταυτίζεις με το τι πιστεύουν οι άλλοι; Αφήνοντας τον καθένα να λέει το τι πιστεύει για εσένα, πετυχαίνεις να πιστεύεις λιγότερο στον εαυτό σου.
Σε αυτό που έχω καταλήξει μέχρι τώρα είναι πως αν κάτι το θες πραγματικά, θα το καταφέρεις. Σίγουρα θα δυσκολευτείς γιατί τίποτα δεν είναι συγκυριακά εύκολο, αλλά αν όντως το θες θα γίνει.Παρόλο που το ρητό λέει ‘’δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο’’ εγώ διαφωνώ.Τα πάντα θέλουν κόπο,τρόπο και τύχη. Το κλειδί σε αυτά είναι στην εσωτερική ισορροπία που πρέπει να έχουμε. Άλλωστε ο,τιδήποτε θέλω μπορώ να το κάνω και ό,τι κάνω οφείλω να το θέλω.

 

|

Η αρχαιολόγος και ιδιοκτήτρια των κινηματογράφων Ριβιέρα, Βοξ και Ααβόρα αφηγείται τη ζωή της στο LIFO.gr

 

 

 

 

 

 

Κόρη του αρτινού Ράκια Ρίγκα, του αρτινού που το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το θερινό σινεμά, είναι η Πέγκυ Ρίγκα, που σήμερα διευθύνει τους κινηματογράφους Ριβιέρα, Βοξ και Ααβόρα και συνεχίζει την ιστορία του πατέρα της, έχοντας και το μυαλό της στην Άρτα, άσχετα "αν θεωρεί τον εαυτό της Αθηναία", όπως είπε στην συνέντευξη που παραχώρησε στο LIFO.gr και την αναδημοσιεύουμε, ως έχει, παρακάτω:

Γεννήθηκα στο Λητώ, ένα χιονισμένο πρωινό του Φεβρουαρίου, σε μια τυπική μικροαστική οικογένεια. Οι γονείς μου είχαν καταγωγή από την Ήπειρο, την Άρτα, εγώ όμως θεωρώ τον εαυτό μου Αθηναία, παρόλο που δεν κατατάσσομαι στους γκάγκαρους.

Μία από τις πρώτες μουαναμνήσεις είναι να τριγυρνάω με το τρίκυκλο ποδηλατάκι μου στην πλατεία Εξαρχείων, γύρω από το φανάρι, μαζί με τη γιαγιά μου. Είναι μια εικόνα πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε για τη σημερινή πλατεία. Είμαι τσιμεντοτραφής. Με την αρχαιολογία και τις ανασκαφές έμαθα λίγο τη φύση και ξέρω να αναγνωρίζω και δυο-τρία φυτά και πώς είναι το χώμα.

Ο μπαμπάς μου ήταν ακριβώς η ιστορία του Σινεμά ο Παράδεισος. Δούλευε από μικρός σε σινεμά. Στην αρχή πουλούσε τσιγάρα και όλα αυτά που πουλούσαν με τις τάβλες στο διάλειμμα, μετά έριχνε τίτλους –υπάρχει μια ιδιοκατασκευή η οποία είναι ελληνική, η τιτλέζα, και φτιαχνόταν από τα εξαρτήματα των μηχανών προβολής–, έπειτα δούλεψε ως βοηθός μηχανικού, πήρε το δίπλωμα του μηχανικού και στη συνέχεια θέλησε να φτιάξει το δικό του σινεμά. Ήταν πολύ φιλόδοξος. Ξεκίνησε από ένα σινεμά που δεν υπάρχει τώρα, ένα θερινό, την Άννα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Μετά επικεντρώθηκε στα Εξάρχεια και το 1969 έχτισε τη Ριβιέρα. Στη θέση της Ριβιέρας ήταν δύο νεοκλασικά, τα οποία κάηκαν, και ο πατέρας μου, με την αθωότητα εκείνων των χρόνων, φαντάστηκε στη θέση τους τον θερινό κινηματογράφο.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όσα σινεμά έφτιαξε, τους έδωσε γυναικεία ονόματα: Άννα, Ριβιέρα, Αθηναία, Ααβόρα – εκτός από το Βοξ. Αυτό δεν το έφτιαξε ο μπαμπάς, είναι προπολεμικό, του 1938. Τη δεκαετία του '70 το Βοξ ήταν ένα υπερδιάσημο σινεμά και η Ριβιέρα ήταν ένα καινούργιο ανάμεσα στα πολλά που είχε η περιοχή – τη Νεάπολη την έλεγαν Σινέπολη κάποτε λόγω των πολλών κινηματογράφων της. Στο Βοξ εκείνες τις εποχές η ουρά έφτανε και δύο φορές στο τετράγωνο, φοβερές εποχές. Είχε κρατήσει ο πατέρας μου σε αρχεία τα εισιτήρια της κάθε ημέρας, την είσπραξη κ.λπ. και βλέπεις 800, 900 εισιτήρια μέσα σε ένα βράδυ, μπορεί και 1.000. Ο χώρος σήμερα είναι ακριβώς ο ίδιος, αλλά έχει πιο λίγες θέσεις γιατί οι καρέκλες τώρα είναι πιο φαρδιές. Επειδή δεν ήθελε να έχει ανταγωνιστή ένα τόσο μεγάλο όνομα δίπλα σε ένα σινεμά πρωτόβγαλτο, αναγκάστηκε να το νοικιάσει με υψηλό ποσό. Ήταν ανήσυχος άνθρωπος, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο σινεμά, δεν θυμάμαι να πήγε ποτέ διακοπές. Ήταν δοσμένος στο σινεμά και ειδικά στο θερινό, του είχε ιδιαίτερη αδυναμία.

Η Ριβιέρα είναι η δική μου παιδική χαρά.Εκεί μέσα μεγάλωσα. Με τον μπαμπά μου στην αίθουσα προβολής, τη μαμά μου στο ταμείο κι εμένα, μοναχοπαίδι, να βλέπω Παζολίνι από τα τέσσερα. Δεν ξέρω πόσο ήταν σωστό αυτό, αλλά μπορεί να εξηγεί μερικά πράγματα για τη μετέπειτα πορεία μου. Το Σαλό ήταν για πολλά χρόνια ένα είδος ιεροτελεστίας στο Βοξ, ο πατέρας μου το έπαιζε τουλάχιστον μία φορά, και προσπαθώ να βρω τα δικαιώματα να το προβάλω κι εγώ στη μνήμη του πατέρα μου.

Η Ριβιέρα και το Βοξ είναι έντονα συνδεδεμένα με τα Εξάρχεια και την πλατεία. Το Βοξ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την μπλε πολυκατοικία – κάποτε, μάλιστα, τα διαμερίσματα που ήταν από την πλευρά που έβλεπαν στο σινεμά είχαν πιο ακριβό ενοίκιο από τα υπόλοιπα. Δεν υπήρχε τότε τηλεόραση και το σινεμά ήταν η μόνη πρόσβαση που είχαν οι άνθρωποι στην κινούμενη εικόνα.

Το Βοξ είναι μια δύσκολη κατάσταση. Είναι πάνω από την κατάληψη και πολύς κόσμος τα έχει ταυτίσει αυτά τα δύο, πιστεύουν ότι είναι κατειλημμένο το σινεμά ή ότι είναι κλειστό. Όταν ασχολήθηκα με τα σινεμά, το καλοκαίρι του 2014, έρχονταν και με ρωτούσαν «ξανάνοιξες το Βοξ;». Μα, το Βοξ δεν έκλεισε ποτέ, έκλεισε μόνο την ημέρα που πέθανε ο μπαμπάς μου, γιατί ήταν ατομική επιχείρηση. Ο περισσότερος κόσμος έχει την εντύπωση ότι δεν λειτουργεί. Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο σινεμά χαίρουν ασυλίας, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων δεν έχει σπάσει ούτε ένα τζάμι από την προθήκη. Δεν έχουν πειραχτεί ποτέ, δεν τα έχουν στοχοποιήσει και αυτό το θεωρώ τεράστια τύχη. Βέβαια, έχουν χτυπηθεί με άλλους τρόπους. Με την υποβάθμιση της περιοχής δεν έχουν την επισκεψιμότητα που είχαν παλιά, πολύς κόσμος φοβάται να έρθει γιατί δεν ξέρει τα Εξάρχεια. Δεν είναι η εμπόλεμη ζώνη που τα παρουσιάζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται με έναν φόβο, το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που κοιτάνε πίσω τους. Δεν είναι επικίνδυνα για τον κόσμο τα Εξάρχεια, είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι ένα μέρος όπου, αν σε πειράξει κάποιος, θα βρεθούν άνθρωποι να σε υπερασπιστούν. Είμαι παιδί του κέντρου και προσπαθώ να βρω τρόπο να γυρίσω εδώ, δεν μπορώ να καταλάβω την κουλτούρα των προαστίων, υποφέρω. Προσπαθώ να γυρίσω, αλλά δεν τα καταφέρνω, για οικονομικούς λόγους. Στο Μαρούσι όπου μένω τα τελευταία χρόνια, το βράδυ φοβάμαι να κυκλοφορήσω, στα Εξάρχεια δεν έχω φοβηθεί ποτέ. Τα Εξάρχεια παραμένουν γειτονιά και θα βρεις πολύ περισσότερους ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν για τον διπλανό τους. Κάποτε είχαν μαχαιρώσει έναν φαρμακοποιό στο Μαρούσι και χτυπούσε για ώρες ο συναγερμός. Κανείς δεν πήγαινε να δει τι γίνεται.

Μην τα εξιδανικεύουμε,όμως, τα Εξάρχεια, έχουν τα προβλήματά τους. Η ανθρωπογεωγραφία της πλατείας αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς. Δηλαδή, μπορεί να έχεις ένα εξάμηνο να την παρακολουθήσεις και να έχεις χάσει επεισόδια. Αλλάζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε επίπεδο συμμαχιών και διάφορων άλλων αλληλεπιδράσεων. Δεν είναι το πιο εύκολο μέρος του κόσμου ούτε για το επιχειρείν ούτε για οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό, αλλά παραμένει ένας πολύ ενδιαφέρων χώρος.

 

rigga-pegki-00-c

 

Πρόσφατα βρήκα μια σακούλαμε παλιά προγράμματα και σε ένα από αυτά ο μπαμπάς μου είχε γράψει, κάτω από το έργο της επόμενης εβδομάδας, «ένας τουρίστας ήρθε στην Αθήνα και τον ρώτησαν τι του έκανε εντύπωση και είπε η Ακρόπολη και τα θερινά σινεμά». Εγώ τυχαίνει να αγαπώ και τα δύο. Είμαι πολύ παθιασμένη με την Αρχαιολογία, από το Δημοτικό έλεγα ότι θα γίνω αρχαιολόγος. Όλο το σχολείο το ήξερε και όταν πέρασα στην Αρχαιολογία, ήταν ίσως η μόνη στιγμή της ζωής μου που ήμουν ευτυχισμένη. Κατέβαινα την Εμμανουήλ Μπενάκη προς Ανδρέου Μεταξά και ένιωθα πως μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Αυτή την αίσθηση δεν την έχω ξανανιώσει, ήταν η στιγμή της παντοδυναμίας μου στον πλανήτη. Σπούδασα Αρχαιολογία, συμμετείχα σε ανασκαφές, έφυγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω στη διατριβή, επειδή ο μπαμπάς μου είχε ήδη αρρωστήσει. Υπήρχαν πολλά προβλήματα κι έπρεπε να γυρίσω. Γύρισα και δούλεψα ως συμβασιούχος στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Το επάγγελμα του αρχαιολόγου ήταν από τα πρώτα που χτυπήθηκαν το 2009, με την αρχή της κρίσης. Σταμάτησε η οικοδομή, σταμάτησαν τα δημόσια έργα και όλοι οι συμβασιούχοι βρεθήκαμε χωρίς δουλειά. Είμαστε πάρα πολλοί οι άνεργοι συμβασιούχοι αρχαιολόγοι.

Τα σινεμά ήταν ένας τρόποςνα βγάλω χρήματα γιατί οι συμβάσεις της Αρχαιολογίας δεν μπορούν να σε καλύψουν. Δεν μπορούσα και να τα αφήσω, γιατί ήταν η οικογένειά μου. Ακριβώς επειδή ήμουν μοναχοπαίδι, η αγωνία για το τι θα γίνει με τους χώρους ήταν σαν ψάχνω να δω τι θα κάνω με τα αδέλφια μου. Και όταν έφυγε ο μπαμπάς μου από τη ζωή δεν μπορούσα να πω «τα αφήνω» ή «παραχωρώ την επιχείρηση». Έτσι, αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτά. Από την άλλη, βέβαια, είναι μια πλατφόρμα. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να κάνω διάφορα πράγματα που να έχουν σχέση με τον πολιτισμό, ακόμα και με την Αρχαιολογία per se.

 

rigga-pegki-00-b

 

Τα ψηφιακά μέσαείναι μια πολύ μεγάλη επένδυση που στοίχισε πάρα πολύ σε μια εποχή τεράστιας οικονομικής δυσπραγίας, κατά την οποία πρέπει να αγοράσεις ή να νοικιάσεις ένα πανάκριβο μηχάνημα για τέσσερις μήνες τον χρόνο. Και είναι μονόδρομος, γιατί κόπιες σε φιλμ δεν βγαίνουν καθόλου πια. Επίσης, και ως κινηματογραφική κοινότητα δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε αυτό, γιατί παλιότερα έβγαινε μια νέα ταινία σε δέκα κόπιες, επειδή καθεμιά έκανε 2,5-3.000. Δεν μπορούσες να βγάλεις 100 κόπιες, οπότε και θα παιζόταν σε δέκα σινεμά. Τώρα, με έναν σκληρό δίσκο γεμίζεις όλη την Αττική. Αυτό είναι καλό για τα γραφεία διανομής γιατί θα μαζέψουν λεφτά από τα εισιτήρια, αλλά για την αίθουσα είναι καταστροφικό.

Το κοινό του σινεμάσυρρικνώθηκε αρκετά τα τελευταία χρόνια, το κατέβασμα ταινιών είναι ένα από τα trends της εποχής. Προσωπικά, δεν το φοβάμαι τόσο πολύ, γιατί το έχω ξαναδεί το έργο με το βίντεο και την ιδιωτική τηλεόραση – υπάρχει μεγάλη πτώση και μετά υπάρχει μια περίοδος μεγάλης ανάκαμψης. Ελπίζω σε αυτή την ανάκαμψη για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα. Βλέπω, πάντως, ότι ειδικά στις επανεκδόσεις έρχονται και πολλά νέα παιδιά, τα οποία υπάρχει περίπτωση να μην έχουν ξαναπάει σε θερινό σινεμά, να ξέρουν μόνο το σινεμά των multiplex.

Αυτήν τη στιγμήστην Αττική πρέπει να υπάρχουν 70-80 θερινά σινεμά, μαζί με αυτά στις παραθαλάσσιες περιοχές. Στο κέντρο είναι λίγα και υπάρχουν και κάποια διατηρητέα που έχουν κλείσει γιατί δεν ήταν βιώσιμες επιχειρήσεις.

Έχω ξεκινήσει πολλά πράγματακαι δεν έχω ολοκληρώσει τίποτα. Δεν είμαι περήφανη για κάτι, δεν έχω νιώσει αυτό το αίσθημα ακόμη, αλλά ελπίζω ότι κάποια στιγμή τα σχέδια που κάνω θα τελεσφορήσουν και θα μετατραπούν σε επιτυχία. Προσωπική, όχι οικονομική. Ο πιο μεγάλος φόβος αυτήν τη στιγμή είναι σίγουρα ο οικονομικός, στον οποίο πρέπει να αντεπεξέλθω. Δεν έχει να κάνει με το σινεμά αλλά με το υπαρξιακό, με το τι κάνω σε αυτό τον κόσμο. Δεν έχω βρει ακόμη την θέση μου σε αυτόν. Ίσως επειδή το έφεραν οι συγκυρίες κι έγινα «παθιασμένη αρχαιολόγος, νεόκοπη επιχειρηματίας», όπως το γράφω στο Facebook. Δεν έχω δημιουργήσει οικογένεια και είναι στα όρια πλέον τα πράγματα για να αποκτήσω παιδιά. Είμαι στο μεταίχμιο, σκεπτόμενη αν θα μου βγει σε καλό όλο αυτό, αν το κάνω καλά, αν θα το μετανιώσω. Είναι που μειώνονται οι επιλογές που έχεις ως γυναίκα από κάποιο σημείο και μετά και αυτό σε προβληματίζει.

Στον κινηματογράφο πάω πάντα μόνη μου,ποτέ με παρέα. Ανησυχώ αν στον άλλο δίπλα μου αρέσει η ταινία. Έμαθα να βλέπω μόνη μου, επειδή στο σινεμά ήμουν δίπλα στην κουρτίνα, σε μια καρέκλα. Εξακολουθώ να βλέπω ταινίες με αυτό τον τρόπο. Το σινεμά είναι το καταφύγιό μου, ειδικά οι παλιές οι αίθουσες, που συνήθως είναι υπόγειες, όπως το Ααβόρα, είναι σαν να εισέρχεσαι πάλι στη μήτρα. Είσαι στο απόλυτο σκοτάδι και ξαφνικά ξεχύνεται ένας κόσμος μπροστά σου, που τον γνωρίζεις και δεν τον γνωρίζεις. Είναι αυτό το bigger than life σινεμά που δεν πρόκειται να το χαθεί ποτέ.

 

rigga-pegki-00-a

 

Η μεγαλύτερη χαρά για μέναείναι η ανασκαφή. Είναι στο ίδιο επίπεδο με την παρακολούθηση μιας ταινίας. Οι βόλτες στο Μοναστηράκι. Είμαι μανιώδης συλλέκτρια διάφορων πραγμάτων. Συλλέγω σχέδια και γκραβούρες νεοκλασικές, πορσελάνες ευρωπαϊκές με νεοκλασική διακόσμηση. Γενικά, έχω μια αδυναμία στον 18ο και 19ο αιώνα και σε ό,τι έχει να κάνει με το νεοκλασικισμό. Το έχω αυτό το στοιχείο του ρακοσυλλέκτη. Η τελευταία μου συλλογή είναι τα πράγματα που ξεχνάνε στον κινηματογράφο οι άνθρωποι. Τα μαζεύω με πολύ ενδιαφέρον από τον κάθε κινηματογράφο και μου κάνει εντύπωση που δεν έρχονται ποτέ να τα αναζητήσουν. Από ένα χαμένο σκουλαρίκι, μέχρι στρατιωτική ταυτότητα, για την οποία κάποιος μπορεί να έφαγε φυλακή. Έχω βρει και κανονική ταυτότητα. Το μόνο που αναζητούν αμέσως είναι το κινητό.

Με ενοχλεί η απαξίωση των πάντων, συλλήβδην. Ο κόφτης σε όλα, στις ζωές, στα συναισθήματα, στα χρήματα, στις σχέσεις, στα πάντα. Έχει πέσει ένας κόφτης παντού. Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα και φοβάμαι ότι έχουμε αρχίσει πλέον να συνηθίζουμε τα πάντα. Ένας πολύ μεγάλος φόβος είναι αυτός, το ότι δεν μας κάνει πλέον τίποτα εντύπωση. Δεν έχουμε πάτο, αλλά δεν μας εντυπωσιάζει που δεν υπάρχει ο πάτος. Στεκόμαστε πολύ κυνικοί απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η ζωή καθαυτή δεν με έχει μάθει τίποτα,επειδή δεν την έχω ζήσει όπως θα ήθελα. Έχω μάθει, όμως, μέσα από την αρχαιολογία και το σινεμά. Έχω ζήσει τις ζωές των άλλων είτε μέσα από τα ευρήματα που βρίσκω σκάβοντας, από τις ζωές που έζησαν πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, είτε από τις ιστορίες που βλέπω μέσα από το πανί. Ακόμη δεν έχω πάρει τα μαθήματά μου. Βλέπεις ότι εδώ και 10-12.000 χρόνια ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο ίδιος, έχουν αλλάξει ορισμένα πράγματα με την τεχνολογική πρόοδο, αλλά ο άνθρωπος, o homo sapiens, είναι ίδιος σε όλες τις εποχές. Είναι τα ίδια πάθη, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες ανάγκες στο βασικό επίπεδο. Μη θεωρούμε ότι κάναμε κάτι φοβερό επειδή πατήσαμε στη Σελήνη. Όπως ήταν ο νεολιθικός άνθρωπος είμαστε, το ίδιο, αλλά με κινητό και λάπτοπ. Έχουμε κάνει ταυτόχρονα τη ζωή μας πιο εύκολη και πιο δύσκολη.

Ριβιέρα, Βαλτετσίου 46, 210 3844827

Βοξ, πλατεία Εξαρχείων, 210 3810727

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13524829
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
747
22919
76381

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 128 επισκέπτες και κανένα μέλος