A+ R A-
21 Απριλίου 2018

ΣΧΟΛΙΑ

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 21:44

Το μηδέν του ενός...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει στην πόλη μου ή και σε κάθε πόλη πλέον της ελληνικής καθημερινότητας και της κρίσης που συνεχώς ασθμαίνοντας βυθιζόμαστε…..
Βλέπω όμως μάρτυρας η ίδια- όχι πλέον την αγένεια που την παρακάμπτω αλλά και τ ΄ αποτελέσματα της ατιμωρησίας και της κάθε ατιμωρησίας - του κάθε νεαρού νεόπλουτου και νεόπλουτης ή νεόπτωχου να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους σε κάθε επίπεδο και όχι πλέον μόνο θέσης αλλά και πράξης. Σταματώ με την νεόκοπη αυτοκινητάρα μου στη  μέση κυριολεκτικά, στη μέση του δρόμου και βγαίνω να πάρω τον καφέ μου που εκείνη τη στιγμή θα παραγγείλω και σεις πτωχοί της πόλης περιμένετε με….. εδώ δεν τιμωρηθήκαμε για μεγαλύτερα εγκλήματα ένας καφές θα σας ενοχλήσει; Μήπως ζω κάπου σε καμιά φαβέλα  ή υπανάπτυκτο κόσμο και δεν το έχω καταλάβει πως σιγά -σιγά αρχίζουν να ασκούνται νέοι νόμοι; Νέας κοπής και μιας νέας τάξης  που βρίσκεται υπεράνω όλων αφού της συγχωρέθηκαν τα πάντα; Για άλλη μια φορά θ΄ αναρωτηθώ πού ζώ;
Μήπως ζω σ΄έναν εμφύλιο όπου όλοι και ο καθένας είναι εναντίον όλων ακόμα και του εαυτού μας; Μήπως μας εγκατέλειψε ο λόγος και όπου φεύγει ο λόγος έρχεται και επιβάλλει την παρουσία του ο μύθος, ο μύθος του καθενός μας; Μήπως δεν μπορούμε ν΄ αντιδράσουμε  γιατί χάσαμε πρωτίστως την κρίση μας και το καθαρό μας βλέμμα; Μήπως την αμορφωσιά και βαρβαρότητα του καθενός τη βαφτίσαμε λαϊκισμό που διεκδικεί την λαϊκή υπόσταση  και ευτυχώς στη χώρα μας τη βρήκε; Πώς γίνεται να μην μπορούμε να εκφέρουμε έναρθρο λόγο ακόμη και τον πρωτογενή αφού μας λείπει η παιδεία;
Και δεν εννοώ την πανεπιστημιακή παιδεία-είμαι σίγουρη πως ο νεαρός και ο κάθε νεαρός απ΄ αυτούς που θεωρούν τον καφέ τους κατάκτηση να σταματούν την κυκλοφορία έχουν κάποιο πτυχίο και μάλιστα πρωτοκλασάτο…. Έχουν όμως μόρφωση και καλλιέργεια; Όχι φυσικά- ζούμε σε ένα είδους πρωτογενούς αμορφωσιάς που τη δομήσαμε σιγά σιγά και με προπαίτεια και θράσος όταν αποψιλώσαμε την ελληνική κοινωνία από το ήθος και την ατομική ευθύνη ….έτσι εξαφανίστηκε και ειλικρίνεια ,ενώ επικράτησε ο αφοπλισμένος λόγος μιας ξύλινης γλώσσας που δε λέει τίποτα, γιατί τίποτα δε θέλει να πεί. Δεν έχουμε πλέον ούτε εξαιρέσεις αλλά και ούτε εξαιρετικούς ή τους θάβουμε μη βγούν και κάνουν τη διαφορά. Μόνοι μας αποφασίζουμε λές και τα πάντα είναι χωραφάκια μας και ιδιοκτησίες μας, υπηρετώντας επειδή φοβούμαστε τη λαϊκίστικη γλώσσα αλλά και σκέψη και έργο, από το φόβο μήπως δεν μας πούνε αρκετά προοδευτικούς ή δημοκρατικούς. Η μετριότητα κατάντησε νόμος.
Στερούμαστε εκτός της ατομικής ευθύνης και την κοινωνική παιδεία  που δεν επιτρέπει έτσι κανένα αίσθημα ενοχής να φυτρώσει στην έρημο της δόλιας της Ηθικής…. Λειτουργούμε με τις αξίες του νυχτερινού κέντρου και του ναρκισσισμού μας. Έτσι ας ζούμε στα ερείπια μας που κάποτε θα πέσουν και θα μας γεμίσουν με σκόνη …αλλά έχουμε τη λύση θ΄ ανοίξουμε καμιά καφετέρια ..εξ΄ άλλου ένας πρωινός καφές μετά ή μέσα  στο ξενύχτι μας είναι το αναφαίρετο δικαίωμά μας, το γνωρίζει καλά αυτό η πόλη…..

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016 21:41

Όσα Θέλω... Τα Μπορώ

Διακριτικά από την

ΓΩΓΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

 

Μπορώ να καταφέρω όσα θέλω. Αυτό κάθε φορά λέω στον εαυτό μου στις αισιόδοξες μέρες μου. Τι γίνεται όμως στις άλλες; Τις δύσκολες μέρες, εκείνες που δεν έχεις διάθεση, δεν έχεις κουράγιο; Τότε όλα δυσκολεύουν. Φαντάζουν γολγοθάς.Ένας γολγοθάς που είναι δύσκολος να τον ανέβεις γιατί έχεις χάσει το βασικότερο στοιχείο,που δεν είναι άλλο από την πίστη στον εαυτό σου.
Λίγο να επηρεαστείς από το περιβάλλον αρκεί να τα δεις ακόμα πιο δυσοίωνα τα πράγματα.Δεν είναι γιατί κανένας δεν θέλει το καλό σου[προς θεού μην είμαστε υπερβολικοί και μοιρολάτρες!!],αλλά γιατί αν δεν έχεις εσύ θέληση,δύσκολα ο απέναντι σου θα έχει την θέληση να πράξει αυτό που εσύ θα έκανες και την ταύτιση στην απόφαση που θα έπαιρνες ο ίδιος για τον εαυτό σου. Αφήνοντας, λοιπόν να εισβάλλουν στη ζωή σου, χάνεις ο ίδιος το πηδάλιο της και πείθεις τον εαυτό σου πως έχεις ανάγκη συνεχώς τους άλλους για να αποφασίζεις.
Ναι, σίγουρα έχεις ανάγκη τους τριγύρω, αλλά πιο πολύ ανάγκη έχεις τον ίδιο σου τον εαυτό.Σε αυτόν είσαι ειλικρινής,θέλοντας και μη.Αυτός ξέρει τις πραγματικές σου επιδιώξεις,τα δυνατά και τρωτά σου σημεία. Αυτός είναι ο ουσιαστικός κριτής σου στο τέλος της ημέρας. Άρα γιατί δεν πείθεις αυτόν πως μπορείς να τα καταφέρεις; Γιατί πρέπει συνεχώς το τι πιστεύεις πως μπορείς να κατορθώσεις, να το ταυτίζεις με το τι πιστεύουν οι άλλοι; Αφήνοντας τον καθένα να λέει το τι πιστεύει για εσένα, πετυχαίνεις να πιστεύεις λιγότερο στον εαυτό σου.
Σε αυτό που έχω καταλήξει μέχρι τώρα είναι πως αν κάτι το θες πραγματικά, θα το καταφέρεις. Σίγουρα θα δυσκολευτείς γιατί τίποτα δεν είναι συγκυριακά εύκολο, αλλά αν όντως το θες θα γίνει.Παρόλο που το ρητό λέει ‘’δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο’’ εγώ διαφωνώ.Τα πάντα θέλουν κόπο,τρόπο και τύχη. Το κλειδί σε αυτά είναι στην εσωτερική ισορροπία που πρέπει να έχουμε. Άλλωστε ο,τιδήποτε θέλω μπορώ να το κάνω και ό,τι κάνω οφείλω να το θέλω.

 

|

Η αρχαιολόγος και ιδιοκτήτρια των κινηματογράφων Ριβιέρα, Βοξ και Ααβόρα αφηγείται τη ζωή της στο LIFO.gr

 

 

 

 

 

 

Κόρη του αρτινού Ράκια Ρίγκα, του αρτινού που το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το θερινό σινεμά, είναι η Πέγκυ Ρίγκα, που σήμερα διευθύνει τους κινηματογράφους Ριβιέρα, Βοξ και Ααβόρα και συνεχίζει την ιστορία του πατέρα της, έχοντας και το μυαλό της στην Άρτα, άσχετα "αν θεωρεί τον εαυτό της Αθηναία", όπως είπε στην συνέντευξη που παραχώρησε στο LIFO.gr και την αναδημοσιεύουμε, ως έχει, παρακάτω:

Γεννήθηκα στο Λητώ, ένα χιονισμένο πρωινό του Φεβρουαρίου, σε μια τυπική μικροαστική οικογένεια. Οι γονείς μου είχαν καταγωγή από την Ήπειρο, την Άρτα, εγώ όμως θεωρώ τον εαυτό μου Αθηναία, παρόλο που δεν κατατάσσομαι στους γκάγκαρους.

Μία από τις πρώτες μουαναμνήσεις είναι να τριγυρνάω με το τρίκυκλο ποδηλατάκι μου στην πλατεία Εξαρχείων, γύρω από το φανάρι, μαζί με τη γιαγιά μου. Είναι μια εικόνα πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε για τη σημερινή πλατεία. Είμαι τσιμεντοτραφής. Με την αρχαιολογία και τις ανασκαφές έμαθα λίγο τη φύση και ξέρω να αναγνωρίζω και δυο-τρία φυτά και πώς είναι το χώμα.

Ο μπαμπάς μου ήταν ακριβώς η ιστορία του Σινεμά ο Παράδεισος. Δούλευε από μικρός σε σινεμά. Στην αρχή πουλούσε τσιγάρα και όλα αυτά που πουλούσαν με τις τάβλες στο διάλειμμα, μετά έριχνε τίτλους –υπάρχει μια ιδιοκατασκευή η οποία είναι ελληνική, η τιτλέζα, και φτιαχνόταν από τα εξαρτήματα των μηχανών προβολής–, έπειτα δούλεψε ως βοηθός μηχανικού, πήρε το δίπλωμα του μηχανικού και στη συνέχεια θέλησε να φτιάξει το δικό του σινεμά. Ήταν πολύ φιλόδοξος. Ξεκίνησε από ένα σινεμά που δεν υπάρχει τώρα, ένα θερινό, την Άννα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Μετά επικεντρώθηκε στα Εξάρχεια και το 1969 έχτισε τη Ριβιέρα. Στη θέση της Ριβιέρας ήταν δύο νεοκλασικά, τα οποία κάηκαν, και ο πατέρας μου, με την αθωότητα εκείνων των χρόνων, φαντάστηκε στη θέση τους τον θερινό κινηματογράφο.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όσα σινεμά έφτιαξε, τους έδωσε γυναικεία ονόματα: Άννα, Ριβιέρα, Αθηναία, Ααβόρα – εκτός από το Βοξ. Αυτό δεν το έφτιαξε ο μπαμπάς, είναι προπολεμικό, του 1938. Τη δεκαετία του '70 το Βοξ ήταν ένα υπερδιάσημο σινεμά και η Ριβιέρα ήταν ένα καινούργιο ανάμεσα στα πολλά που είχε η περιοχή – τη Νεάπολη την έλεγαν Σινέπολη κάποτε λόγω των πολλών κινηματογράφων της. Στο Βοξ εκείνες τις εποχές η ουρά έφτανε και δύο φορές στο τετράγωνο, φοβερές εποχές. Είχε κρατήσει ο πατέρας μου σε αρχεία τα εισιτήρια της κάθε ημέρας, την είσπραξη κ.λπ. και βλέπεις 800, 900 εισιτήρια μέσα σε ένα βράδυ, μπορεί και 1.000. Ο χώρος σήμερα είναι ακριβώς ο ίδιος, αλλά έχει πιο λίγες θέσεις γιατί οι καρέκλες τώρα είναι πιο φαρδιές. Επειδή δεν ήθελε να έχει ανταγωνιστή ένα τόσο μεγάλο όνομα δίπλα σε ένα σινεμά πρωτόβγαλτο, αναγκάστηκε να το νοικιάσει με υψηλό ποσό. Ήταν ανήσυχος άνθρωπος, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο σινεμά, δεν θυμάμαι να πήγε ποτέ διακοπές. Ήταν δοσμένος στο σινεμά και ειδικά στο θερινό, του είχε ιδιαίτερη αδυναμία.

Η Ριβιέρα είναι η δική μου παιδική χαρά.Εκεί μέσα μεγάλωσα. Με τον μπαμπά μου στην αίθουσα προβολής, τη μαμά μου στο ταμείο κι εμένα, μοναχοπαίδι, να βλέπω Παζολίνι από τα τέσσερα. Δεν ξέρω πόσο ήταν σωστό αυτό, αλλά μπορεί να εξηγεί μερικά πράγματα για τη μετέπειτα πορεία μου. Το Σαλό ήταν για πολλά χρόνια ένα είδος ιεροτελεστίας στο Βοξ, ο πατέρας μου το έπαιζε τουλάχιστον μία φορά, και προσπαθώ να βρω τα δικαιώματα να το προβάλω κι εγώ στη μνήμη του πατέρα μου.

Η Ριβιέρα και το Βοξ είναι έντονα συνδεδεμένα με τα Εξάρχεια και την πλατεία. Το Βοξ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την μπλε πολυκατοικία – κάποτε, μάλιστα, τα διαμερίσματα που ήταν από την πλευρά που έβλεπαν στο σινεμά είχαν πιο ακριβό ενοίκιο από τα υπόλοιπα. Δεν υπήρχε τότε τηλεόραση και το σινεμά ήταν η μόνη πρόσβαση που είχαν οι άνθρωποι στην κινούμενη εικόνα.

Το Βοξ είναι μια δύσκολη κατάσταση. Είναι πάνω από την κατάληψη και πολύς κόσμος τα έχει ταυτίσει αυτά τα δύο, πιστεύουν ότι είναι κατειλημμένο το σινεμά ή ότι είναι κλειστό. Όταν ασχολήθηκα με τα σινεμά, το καλοκαίρι του 2014, έρχονταν και με ρωτούσαν «ξανάνοιξες το Βοξ;». Μα, το Βοξ δεν έκλεισε ποτέ, έκλεισε μόνο την ημέρα που πέθανε ο μπαμπάς μου, γιατί ήταν ατομική επιχείρηση. Ο περισσότερος κόσμος έχει την εντύπωση ότι δεν λειτουργεί. Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο σινεμά χαίρουν ασυλίας, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων δεν έχει σπάσει ούτε ένα τζάμι από την προθήκη. Δεν έχουν πειραχτεί ποτέ, δεν τα έχουν στοχοποιήσει και αυτό το θεωρώ τεράστια τύχη. Βέβαια, έχουν χτυπηθεί με άλλους τρόπους. Με την υποβάθμιση της περιοχής δεν έχουν την επισκεψιμότητα που είχαν παλιά, πολύς κόσμος φοβάται να έρθει γιατί δεν ξέρει τα Εξάρχεια. Δεν είναι η εμπόλεμη ζώνη που τα παρουσιάζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται με έναν φόβο, το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που κοιτάνε πίσω τους. Δεν είναι επικίνδυνα για τον κόσμο τα Εξάρχεια, είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι ένα μέρος όπου, αν σε πειράξει κάποιος, θα βρεθούν άνθρωποι να σε υπερασπιστούν. Είμαι παιδί του κέντρου και προσπαθώ να βρω τρόπο να γυρίσω εδώ, δεν μπορώ να καταλάβω την κουλτούρα των προαστίων, υποφέρω. Προσπαθώ να γυρίσω, αλλά δεν τα καταφέρνω, για οικονομικούς λόγους. Στο Μαρούσι όπου μένω τα τελευταία χρόνια, το βράδυ φοβάμαι να κυκλοφορήσω, στα Εξάρχεια δεν έχω φοβηθεί ποτέ. Τα Εξάρχεια παραμένουν γειτονιά και θα βρεις πολύ περισσότερους ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν για τον διπλανό τους. Κάποτε είχαν μαχαιρώσει έναν φαρμακοποιό στο Μαρούσι και χτυπούσε για ώρες ο συναγερμός. Κανείς δεν πήγαινε να δει τι γίνεται.

Μην τα εξιδανικεύουμε,όμως, τα Εξάρχεια, έχουν τα προβλήματά τους. Η ανθρωπογεωγραφία της πλατείας αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς. Δηλαδή, μπορεί να έχεις ένα εξάμηνο να την παρακολουθήσεις και να έχεις χάσει επεισόδια. Αλλάζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε επίπεδο συμμαχιών και διάφορων άλλων αλληλεπιδράσεων. Δεν είναι το πιο εύκολο μέρος του κόσμου ούτε για το επιχειρείν ούτε για οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό, αλλά παραμένει ένας πολύ ενδιαφέρων χώρος.

 

rigga-pegki-00-c

 

Πρόσφατα βρήκα μια σακούλαμε παλιά προγράμματα και σε ένα από αυτά ο μπαμπάς μου είχε γράψει, κάτω από το έργο της επόμενης εβδομάδας, «ένας τουρίστας ήρθε στην Αθήνα και τον ρώτησαν τι του έκανε εντύπωση και είπε η Ακρόπολη και τα θερινά σινεμά». Εγώ τυχαίνει να αγαπώ και τα δύο. Είμαι πολύ παθιασμένη με την Αρχαιολογία, από το Δημοτικό έλεγα ότι θα γίνω αρχαιολόγος. Όλο το σχολείο το ήξερε και όταν πέρασα στην Αρχαιολογία, ήταν ίσως η μόνη στιγμή της ζωής μου που ήμουν ευτυχισμένη. Κατέβαινα την Εμμανουήλ Μπενάκη προς Ανδρέου Μεταξά και ένιωθα πως μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Αυτή την αίσθηση δεν την έχω ξανανιώσει, ήταν η στιγμή της παντοδυναμίας μου στον πλανήτη. Σπούδασα Αρχαιολογία, συμμετείχα σε ανασκαφές, έφυγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω στη διατριβή, επειδή ο μπαμπάς μου είχε ήδη αρρωστήσει. Υπήρχαν πολλά προβλήματα κι έπρεπε να γυρίσω. Γύρισα και δούλεψα ως συμβασιούχος στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Το επάγγελμα του αρχαιολόγου ήταν από τα πρώτα που χτυπήθηκαν το 2009, με την αρχή της κρίσης. Σταμάτησε η οικοδομή, σταμάτησαν τα δημόσια έργα και όλοι οι συμβασιούχοι βρεθήκαμε χωρίς δουλειά. Είμαστε πάρα πολλοί οι άνεργοι συμβασιούχοι αρχαιολόγοι.

Τα σινεμά ήταν ένας τρόποςνα βγάλω χρήματα γιατί οι συμβάσεις της Αρχαιολογίας δεν μπορούν να σε καλύψουν. Δεν μπορούσα και να τα αφήσω, γιατί ήταν η οικογένειά μου. Ακριβώς επειδή ήμουν μοναχοπαίδι, η αγωνία για το τι θα γίνει με τους χώρους ήταν σαν ψάχνω να δω τι θα κάνω με τα αδέλφια μου. Και όταν έφυγε ο μπαμπάς μου από τη ζωή δεν μπορούσα να πω «τα αφήνω» ή «παραχωρώ την επιχείρηση». Έτσι, αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτά. Από την άλλη, βέβαια, είναι μια πλατφόρμα. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να κάνω διάφορα πράγματα που να έχουν σχέση με τον πολιτισμό, ακόμα και με την Αρχαιολογία per se.

 

rigga-pegki-00-b

 

Τα ψηφιακά μέσαείναι μια πολύ μεγάλη επένδυση που στοίχισε πάρα πολύ σε μια εποχή τεράστιας οικονομικής δυσπραγίας, κατά την οποία πρέπει να αγοράσεις ή να νοικιάσεις ένα πανάκριβο μηχάνημα για τέσσερις μήνες τον χρόνο. Και είναι μονόδρομος, γιατί κόπιες σε φιλμ δεν βγαίνουν καθόλου πια. Επίσης, και ως κινηματογραφική κοινότητα δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε αυτό, γιατί παλιότερα έβγαινε μια νέα ταινία σε δέκα κόπιες, επειδή καθεμιά έκανε 2,5-3.000. Δεν μπορούσες να βγάλεις 100 κόπιες, οπότε και θα παιζόταν σε δέκα σινεμά. Τώρα, με έναν σκληρό δίσκο γεμίζεις όλη την Αττική. Αυτό είναι καλό για τα γραφεία διανομής γιατί θα μαζέψουν λεφτά από τα εισιτήρια, αλλά για την αίθουσα είναι καταστροφικό.

Το κοινό του σινεμάσυρρικνώθηκε αρκετά τα τελευταία χρόνια, το κατέβασμα ταινιών είναι ένα από τα trends της εποχής. Προσωπικά, δεν το φοβάμαι τόσο πολύ, γιατί το έχω ξαναδεί το έργο με το βίντεο και την ιδιωτική τηλεόραση – υπάρχει μεγάλη πτώση και μετά υπάρχει μια περίοδος μεγάλης ανάκαμψης. Ελπίζω σε αυτή την ανάκαμψη για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα. Βλέπω, πάντως, ότι ειδικά στις επανεκδόσεις έρχονται και πολλά νέα παιδιά, τα οποία υπάρχει περίπτωση να μην έχουν ξαναπάει σε θερινό σινεμά, να ξέρουν μόνο το σινεμά των multiplex.

Αυτήν τη στιγμήστην Αττική πρέπει να υπάρχουν 70-80 θερινά σινεμά, μαζί με αυτά στις παραθαλάσσιες περιοχές. Στο κέντρο είναι λίγα και υπάρχουν και κάποια διατηρητέα που έχουν κλείσει γιατί δεν ήταν βιώσιμες επιχειρήσεις.

Έχω ξεκινήσει πολλά πράγματακαι δεν έχω ολοκληρώσει τίποτα. Δεν είμαι περήφανη για κάτι, δεν έχω νιώσει αυτό το αίσθημα ακόμη, αλλά ελπίζω ότι κάποια στιγμή τα σχέδια που κάνω θα τελεσφορήσουν και θα μετατραπούν σε επιτυχία. Προσωπική, όχι οικονομική. Ο πιο μεγάλος φόβος αυτήν τη στιγμή είναι σίγουρα ο οικονομικός, στον οποίο πρέπει να αντεπεξέλθω. Δεν έχει να κάνει με το σινεμά αλλά με το υπαρξιακό, με το τι κάνω σε αυτό τον κόσμο. Δεν έχω βρει ακόμη την θέση μου σε αυτόν. Ίσως επειδή το έφεραν οι συγκυρίες κι έγινα «παθιασμένη αρχαιολόγος, νεόκοπη επιχειρηματίας», όπως το γράφω στο Facebook. Δεν έχω δημιουργήσει οικογένεια και είναι στα όρια πλέον τα πράγματα για να αποκτήσω παιδιά. Είμαι στο μεταίχμιο, σκεπτόμενη αν θα μου βγει σε καλό όλο αυτό, αν το κάνω καλά, αν θα το μετανιώσω. Είναι που μειώνονται οι επιλογές που έχεις ως γυναίκα από κάποιο σημείο και μετά και αυτό σε προβληματίζει.

Στον κινηματογράφο πάω πάντα μόνη μου,ποτέ με παρέα. Ανησυχώ αν στον άλλο δίπλα μου αρέσει η ταινία. Έμαθα να βλέπω μόνη μου, επειδή στο σινεμά ήμουν δίπλα στην κουρτίνα, σε μια καρέκλα. Εξακολουθώ να βλέπω ταινίες με αυτό τον τρόπο. Το σινεμά είναι το καταφύγιό μου, ειδικά οι παλιές οι αίθουσες, που συνήθως είναι υπόγειες, όπως το Ααβόρα, είναι σαν να εισέρχεσαι πάλι στη μήτρα. Είσαι στο απόλυτο σκοτάδι και ξαφνικά ξεχύνεται ένας κόσμος μπροστά σου, που τον γνωρίζεις και δεν τον γνωρίζεις. Είναι αυτό το bigger than life σινεμά που δεν πρόκειται να το χαθεί ποτέ.

 

rigga-pegki-00-a

 

Η μεγαλύτερη χαρά για μέναείναι η ανασκαφή. Είναι στο ίδιο επίπεδο με την παρακολούθηση μιας ταινίας. Οι βόλτες στο Μοναστηράκι. Είμαι μανιώδης συλλέκτρια διάφορων πραγμάτων. Συλλέγω σχέδια και γκραβούρες νεοκλασικές, πορσελάνες ευρωπαϊκές με νεοκλασική διακόσμηση. Γενικά, έχω μια αδυναμία στον 18ο και 19ο αιώνα και σε ό,τι έχει να κάνει με το νεοκλασικισμό. Το έχω αυτό το στοιχείο του ρακοσυλλέκτη. Η τελευταία μου συλλογή είναι τα πράγματα που ξεχνάνε στον κινηματογράφο οι άνθρωποι. Τα μαζεύω με πολύ ενδιαφέρον από τον κάθε κινηματογράφο και μου κάνει εντύπωση που δεν έρχονται ποτέ να τα αναζητήσουν. Από ένα χαμένο σκουλαρίκι, μέχρι στρατιωτική ταυτότητα, για την οποία κάποιος μπορεί να έφαγε φυλακή. Έχω βρει και κανονική ταυτότητα. Το μόνο που αναζητούν αμέσως είναι το κινητό.

Με ενοχλεί η απαξίωση των πάντων, συλλήβδην. Ο κόφτης σε όλα, στις ζωές, στα συναισθήματα, στα χρήματα, στις σχέσεις, στα πάντα. Έχει πέσει ένας κόφτης παντού. Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα και φοβάμαι ότι έχουμε αρχίσει πλέον να συνηθίζουμε τα πάντα. Ένας πολύ μεγάλος φόβος είναι αυτός, το ότι δεν μας κάνει πλέον τίποτα εντύπωση. Δεν έχουμε πάτο, αλλά δεν μας εντυπωσιάζει που δεν υπάρχει ο πάτος. Στεκόμαστε πολύ κυνικοί απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η ζωή καθαυτή δεν με έχει μάθει τίποτα,επειδή δεν την έχω ζήσει όπως θα ήθελα. Έχω μάθει, όμως, μέσα από την αρχαιολογία και το σινεμά. Έχω ζήσει τις ζωές των άλλων είτε μέσα από τα ευρήματα που βρίσκω σκάβοντας, από τις ζωές που έζησαν πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, είτε από τις ιστορίες που βλέπω μέσα από το πανί. Ακόμη δεν έχω πάρει τα μαθήματά μου. Βλέπεις ότι εδώ και 10-12.000 χρόνια ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο ίδιος, έχουν αλλάξει ορισμένα πράγματα με την τεχνολογική πρόοδο, αλλά ο άνθρωπος, o homo sapiens, είναι ίδιος σε όλες τις εποχές. Είναι τα ίδια πάθη, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες ανάγκες στο βασικό επίπεδο. Μη θεωρούμε ότι κάναμε κάτι φοβερό επειδή πατήσαμε στη Σελήνη. Όπως ήταν ο νεολιθικός άνθρωπος είμαστε, το ίδιο, αλλά με κινητό και λάπτοπ. Έχουμε κάνει ταυτόχρονα τη ζωή μας πιο εύκολη και πιο δύσκολη.

Ριβιέρα, Βαλτετσίου 46, 210 3844827

Βοξ, πλατεία Εξαρχείων, 210 3810727

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016 22:23

Όταν μιλάμε για θέα...

|

Μέσα στο άγριο, πλην μοναδικό τοπίο των Τζουμέρκων, η επιλογή της πέτρας και του ξύλου, ήταν εκ των ων ουκ άνευ, αλλά εδώ έχει χρησιμοποιηθεί κατά τον μοναδικό τρόπο, που βλέπει ο επισκέπτης...

 

 

 

 

Όταν μιλάμε για θέα και ηρεμία μέσα στο πράσινο των Τζουμέρκων, από δω και στο εξής, η σκέψη του καθενός, λογικά θα παραπέμπει στον ξενώνα "ΘΕΑΣΙΣ", που δημιούργησε ο Χριστόφορος Σιμόπουλος, στο Βουργαρέλι Άρτας, τον οποίο υποψιαζόμαστε, ότι μπορεί και να αδικούν οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε σήμερα.

Μέσα στο άγριο, πλην μοναδικό τοπίο των Τζουμέρκων, η επιλογή της πέτρας και του ξύλου, ήταν εκ των ων ουκ άνευ, αλλά εδώ έχει χρησιμοποιηθεί κατά τον μοναδικό τρόπο, που βλέπει ο επισκέπτης... Δεν υπάρχει περίπτωση, με την εξωτερική πρώτη εντύπωση, να μην εισέλθει στον χώρο, νε πολύ καλή διάθεση και οι ημέρες που θα επιλέξει να μείνει εκεί, να μην είναι μοναδικές. Και ο εσωτερικός χώρος, κατά τις απαιτήσεις του τζουμερκιώτικου τοπίου...

Ο χώρος του καφέ και του φαγητού, μοναδικά σχεδιασμένος, έρχεται με την σειρά του, να προδιαθέσει γι' αυτό που θ' ακολουθήσει. Τα μοναδικά εδέσματα, όλα σπιτικά και με εξαιρετικό μεράκι, μιας και αυτά θ' αποτελέσουν ένα είδος πρεσβευτή, προς τις διάφορες πόλεις, για να προκύψουν ακολούθως, οι νέοι επισκέπτες...

Καθημερινά υπάρχει σπιτικό φαγητό και της ώρας, σπιτικές κρέπες (γλυκές - αλμυρές), σπιτικά παγωτά, γλυκά ταψιού, γλυκά κουταλιού, κέικ, σπιτικές πίτσες (ατομικές και οικογενειακές), hot-dog. Δεχόμαστε και παραγγελίες για δικές σας προτιμήσεις.

Ο ξενώνας "ΘΕΑΣΙΣ" βρίσκεται 80μ. πιο πάνω από την πλατεία και τις βρύσες του χωριού. Σε μικρή απόσταση από την πλατεία βρίσκονται οι πετρόκτιστες βρύσες "Αρχόντω" και "Κρυστάλλω", με τα τέσσερα και επτά "στόματα" αντίστοιχα, καλαίσθητο δείγμα παραδοσιακής αριστοτεχνικής της πέτρας, οι οποίες αποτελούν σημαντικό στοιχείο της πολιτισμικής ταυτότητας του χωριού.

Το Βουργαρέλι είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της ορεινής Άρτας και απέχει 58 χιλ. από την πρωτεύουσα του νομού. Βρίσκεται στη νότια πλευρά των Τζουμέρκων, σε υψ. 750 μ., ανάμεσα σε δύο ελατοσκέπαστες λοφοσειρές, που το προστατεύουν σαν φυσική αγκαλιά. Ένα χωριό εξαιρετικά ευνοημένο από την ίδια τη φύση.Στα σημαντικά αξιοθέατα του χωριού συγκαταλέγονται τα πέτρινα τοξωτά του γεφύρια που εντοπίζονται στο ρέμα Κοραή, στη θέση Καμάρα, στη μεγάλη βρύση και το Νεραιδογέφυρο. Η Μονή του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται το 1714. Λέγεται ότι στα χρόνια της Επανάστασης κατέφυγαν εδώ οι οικογένεια των Μποτσαραίων από το Σούλι οι οπλαρχηγοί των Τζουμέρκων ενώ οι κάτοικοι του Βουλγαρελίου κατέφυγαν στην Μονή στα χρόνια της κατοχής. Το Βουργαρέλι υπήρξε κεφαλοχώρι της περιοχής με σχολεία, ανθρώπους σπουδασμένους, πλούσια κοινωνική και πνευματική ζωή.

 

theasis-geniko-00-a

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016 22:03

Επιρροές Αλέκου Παπαδόπουλου...

|

Και κάποιοι ηπειρώτες στην Κίνηση Θεοχάρη, με το όνομα «Δημοκρατική Ευθύνη»

 

 

 

 

Και κάποιοι ηπειρώτες στην Κίνηση Θεοχάρη, με το όνομα «Δημοκρατική Ευθύνη». Γνωστό βεβαίως πως εκ των βασικών υποστηρικτών της εν λόγω κίνησης, είναι ο ηπειρώτης πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος και η ανάγνωση των ονομάτων που ακολουθούν, κατευθείαν σ' αυτόν παραπέμπει...

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Γεώργιος Μάνος και Σωτήρης Κανδρέλης, αμφότεροι πρώην πρόεδροι του ΤΕΙ Ηπείρου, με καταγωγή απ' την Θεσπρωτία και ακολουθούν οι καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, Γιώργος Παπαδόπουλος του Θεοδοσίου και Γιώργος Παπαδόπουλος του Κυριάκουκαι αυτοί καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, επίσης με καταγωγή απ' την Θεσπρωτία.

Μένει να δούμε, αν θ' ακολουθήσουν και παράγοντες απ' τους άλλους νομούς της Ηπείρου.

|

Ασφαλιστικό, κατασχέσεις, κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές και καθυστέρηση πληρωμής των κοινοτικών πόρων, αποτελούν "ορισμένα μόνο από τα θέματα που μας αναγκάζουν να βγούμε και πάλι στους δρόμους"

 

 

 

 

 

Σε κινητοποιήσεις μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού και συγκεκριμένα στο διάστημα από τις 20 Ιουλίου έως και τις 5 Αυγούστου, αποφάσισαν να προχωρήσουν στις κατά τόπους περιοχές τους οι συμμετέχοντες στη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση της Πανελλαδικής Επιτροπής των 68 μπλόκων της Νίκαιας, σύμφωνα με όσα ανέφερε μιλώντας στο Πρακτορείο ο πρόεδρος του Κτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Καστοριάς των Δημητριακών και Κτηνοτροφικών Προϊόντων, Δημήτρης Μόσχος.

Ο κ. Μόσχος είπε, επίσης, ότι στις αρχές Οκτωβρίου η Πανελλαδική Επιτροπή των 68 μπλόκων έχει αποφασίσει να απευθύνει γενικό κάλεσμα στους αγρότες, προκειμένου -σε συνάντηση που αναμένεται να γίνει στην περιοχή της Θεσσαλίας- να καταθέσουν τις προτάσεις τους για τους τρόπους αντίδρασης "στον αφανισμό που επιχειρείται", όπως χαρακτηριστικά είπε. Ασφαλιστικό, κατασχέσεις, κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές και καθυστέρηση πληρωμής των κοινοτικών πόρων, αποτελούν "ορισμένα μόνο από τα θέματα που μας αναγκάζουν να βγούμε και πάλι στους δρόμους", συμπλήρωσε.

Στο μεταξύ, σε ανακοίνωση που εξέδωσε πρόσφατα η Πανελλαδική Επιτροπή μπλόκων, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι "οι ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ αυξήθηκαν, ήδη, κατά 3% από το δεύτερο εξάμηνο του 2015 και θα ακολουθήσουν, απανωτές αυξήσεις στα επόμενα χρόνια, ώστε το 2022 οι εισφορές για την ασφάλιση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την Αγροτική Εστία να φτάσουν στο 27,20% του εισοδήματος". Επίσης, αναφέρεται ότι "οι περικοπές στις επιδοτήσεις-ενισχύσεις, που ξεκίνησαν με την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ, στα πρώτα δύο χρόνια ξεπέρασαν το 23% και το τέλος του 2019 θα αγγίξουν το 60%, ενώ το μέτρο της περικοπής κατά 60% της σύνταξης όσων συνταξιούχων αγροτών εξακολουθούν να απασχολούνται στη γεωργία και την κτηνοτροφία και εισπράττουν επιδοτήσεις-ενισχύσεις θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα".

Τετάρτη, 06 Ιουλίου 2016 21:09

Ένα μεγάλο συγγνώμη...

|

Η συμμετοχή μου στην πόλωση του δημοψηφίσματος ήταν λανθασμένη στάση, όπως και λανθασμένη ήταν και η στάση μου για το δημοψήφισμα

 

 

 

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΝΤΙΝΑΛΕΞΗ

 

 

Όφείλω να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη σε φίλους, αδερφικούς φίλους και γνωστούς και σε όσους με τους οποίους συμμετείχα σε τεταμένη συζήτηση ή λογομαχία για το περσινό δημοψήφισμα.

Η συμμετοχή μου στην πόλωση του δημοψηφίσματος ήταν λανθασμένη στάση, όπως και λανθασμένη ήταν και η στάση μου για το δημοψήφισμα, για την οποία έχω μετανιώσει. Φυσικά και για λόγους αρχής δε θα στήριζα ποτέ το Όχι. Όμως, εκ των υστέρων, έχω διαπιστώσει πως η σωστή στάση θα ήταν η στήριξη της αποχής και όχι η στήριξη της ψήφου σε αυτό το παράτυπο, ανούσιο, διχαστικό και ψεύτικο δημοψήφισμα.

Το μεγάλο έγκλημα του δημοψηφίσματος ήταν το γεγονός ότι προκηρύχθηκε. Με την προκήρυξη του έκλεισαν οι τράπεζες και η οικονομία υπεβλήθη σε άνευ προηγουμένου καθεστώς ελέγχου. Αυτή ήταν η ουσία του δημοψηφίσματος και όχι το αποτέλεσμα. Όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα ο Τσίπρας θα έκανε ακριβώς το ίδιο, και η ζημιά στην οικονομία είχε ήδη γίνει με την προκήρυξη του και το κλείσιμο των τραπεζών οπότε και το ύψος των μέτρων ούτως ή άλλως θα ήταν πολύ μεγάλο.

Με το ΌΧΙ: ο Τσίπρας έτρεξε στις Βρυξέλλες "για να σώσει τη χώρα" και κλαίγοντας δήλωσε ότι "οι κακοί Ευρωπαίοι δε σεβάστηκαν τη βούληση του ελληνικού λαού" και "τον ανάγκασαν σε δυσβάσταχτα μέτρα".

Με το ΝΑΙ :ο Τσίπρας θα έτρεχε στις Βρυξέλλες "για να σώσει τη χώρα" και κλαίγοντας θα δήλωνε ότι "οι κακοί Ευρωπαίοι δε σεβάστηκαν τη βούληση του ελληνικού λαού" και "τον ανάγκασαν σε ακόμη πιο δυσβάσταχτα μέτρα παρότι δεχτήκαμε την προηγούμενη πρότασή τους".

Παίξαμε όλοι το παιχνίδι του, και μαζί κι εγώ κι έκανα λάθος. Δαιμονίσαμε το ΟΧΙ ενώ την πραγματική ζημιά στη χώρα την έκανε το ίδιο το δημοψήφισμα αυτό καθ'αυτό στη στιγμή που έγινε. Με την προτροπή για συμμετοχή στο δημοψήφισμα το νομιμοποιήσαμε και αποδεχτήκαμε το έγκλημα που διαπράχθηκε.

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Πέθανε πριν λίγες μέρες άλλη μια φωνή του ολοκαυτώματος, ο Ελί Βίζελ. Βραβευμένος με το νόμπελ ειρήνης για την δράση του υπέρ του ανθρώπου καθώς και της αέναης προσπάθειάς του για την προστασία των "αδύναμων"  είτε πρόκειται για ανθρώπους με άλλη θρησκεία, πολιτικές απόψεις, χρώμα ή φυλή έρχεται να μας υπενθυμίσει πως κανένας τέτοιου είδους αγώνας δεν έχει τελειώσει και δεν έχει σταματήσει. Στο βιβλίο του Νύχτα περιγράφει τις φρικιαστικές εμπειρίες του από την παραμονή του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου απ΄ όλη του την οικογένεια που εξοντώθηκε, επιβίωσε μόνο αυτός και οι δύο του αδερφές.
Ο Βίζελ ανήκει σε μια γενιά η οποία κατάφερε να επιβιώσει του ολοκαυτώματος όχι μόνο ως ανθρώπινο σώμα μιας και αυτό βάλλονταν κατεξοχήν αλλά ακόμη περισσότερο να επιβιώσει και ως ανθρώπινη ύπαρξη και να καταφέρει να συνεχίσει μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία που αυτή εκκόλαψε τα αυγά του φιδιού και δυστυχώς συνεχίζει να εκκολάπτει τη φρίκη και τη δική του νύχτα.
Σήμερα το ολοκαύτωμα  ή κατά την εβραϊκή εκδοχή Σοά, αποτελεί μια λειτουργία μνήμης και ιστορικής προσέγγισης που όμως δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Αποτελεί μια  τεράστια διάψευση της προόδου και ανθρωπιστικής κατεύθυνσης της νεωτερικής ιστορίας και κόσμου. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παραβλέψουμε πως σε τόσο κοντινά σε μας χρόνια και εποχή μια τέτοια ιδεολογία της εξόντωσης βρήκε πρόσφορο έδαφος αναπτυχθεί και να γεννήσει επιστημονικούς όρους και πρακτικής επιβολής, εξάπλωσης και τελικά εξόντωσης. Ο ρατσισμός,  ευγονισμός αλλά και ο αποικιοκρατισμός  των τότε ανεπτυγμένων χωρών είχε αρχίσει με μηχανισμούς από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο χωρίς οι ιδέες να είναι παλιές ή ανορθόδοξες σωστά τοποθετημένες και διοχετευμένες μέσα σε πολιτικά, φιλοσοφικά οικονομικά αλλά και εκπαιδευτικά συστήματα της εκάστοτε κυρίαρχης ιδεολογίας.
Αυτά σίγουρα αποτελούν ιστορία και καλά θα είναι να την διδασκόμαστε εκτενώς και όχι μέσα από τις 2-3 σελίδες της ιστορίας που δεν προλαβαίνουμε να διδαχτούμε στα σχολικά μας εγχειρίδια. Όμως όσο και αν νοιώθουμε άβολα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελεί μέρος της νεώτερης δυτικής μας ιστορίας και μάλιστα ένα αυθεντικό προϊόν μιας χώρας που και σήμερα κυριαρχεί και δημιουργεί και πάλι  τριγμούς με την επικυριαρχία της σε τόσους πολλούς τομείς, από την οικονομία και την πολιτική της δύναμης έως την επικυριαρχία της στην γλώσσα και την βιομηχανία και…και…και…
Η εποχή μας είναι μια εποχή κρίσης και νέων δεδομένων και ποτέ κανένας δεν μπορεί να ξέρει την κατεύθυνση και την πορεία που θ΄ ακολουθήσει ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και ιστορία μέρος της οποίας ανήκουμε και εμείς. Η γνώση και υπενθύμιση της ιστορίας αλλά και οι πτυχές και αποκωδικοποίηση σκοτεινών πτυχών της πρέπει να λειτουργεί για μας, αλλά και για κάθε ευρωπαίο πολίτη ως μορφή και εργαλείο παιδείας  και συμβίωσης….

 

Η αληθινή ιστορία είναι φτιαγμένη από τη σιωπή των νεκρών.
Etienne Rey, 1878-1940.

*Φιλόλογος

Τετάρτη, 06 Ιουλίου 2016 20:57

Τι θα πει ο κόσμος

Γράφει η
ΓΩΓΩ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

 

Από την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, το περιβάλλον που ζούμε, τους ανθρώπους, συνεχώς σκεφτόμαστε πως πρέπει να ζούμε σε ένα πλαίσιο που είναι αποδεκτό. Είναι τουλάχιστο τρομακτικό πως μας ‘‘φυτεύτηκαν’’ ιδέες ήδη από τα παιδικά μας χρόνια, από τους γονείς, τους δασκάλους και τους καθηγητές πάσης φύσεως για το πως είναι σωστό να είμαστε, ενώ ποτέ κανείς δεν γύρισε να μας πει: "Απλά να είσαι εσύ! Απλά να είσαι ο εαυτός σου". Πάντοτε, πριν σκεφτεί κανείς το τι ακριβώς επιθυμεί από τον τρόπο που θα ζήσει, μέχρι το τι επάγγελμα θα ακολουθήσει, θα σκεφτεί ενδόμυχα αν αυτό είναι αποδεκτό. Διερωτώμαι έτσι συνεχώς, αφού κανείς δεν θέλει να του υπαγορεύσουν τι να κάνει, γιατί δεν φροντίζουμε να είμαστε πιο ανοιχτοί με τους ανθρώπους; Γιατί δεν παύουμε να κρίνουμε τους πάντες; Δεν θεωρώ πως είναι τόσο δύσκολο να ασχολείται ο καθένας με την ζωή του.
   Όμως μοιάζει πιο εύκολο το να κρίνεις τους πάντες, καθ’ ότι έτσι κρύβεις τα δικά σου μελανά σημεία. Αυτό που είναι απαραίτητο κατ’ εμέ να σκεφτούμε, είναι πως για να αλλάξει ο κόσμος, πρώτα από όλα πρέπει να αλλάξουμε εμείς, αφού εμείς τον αποτελούμε. Δεν μπορούμε συνεχώς να βρίσκουμε ως δικαιολογία πως ο κόσμος δεν είναι καλός και τα συναφή, επειδή και εμείς αποτελούμε μέρος του. Αν κανείς αρχίσει με το πιο απλό, να ασχοληθεί ουσιαστικά με τον εαυτό του, αυτόματα, θα πάψει να τον ενοχλεί το πως θα κριθεί από τον καθένα και συνεπώς δεν θα τον ενδιαφέρει να κρίνει. Δεν είναι δύσκολο να αλλάξουμε το τι θα πει ο κόσμος, αλλά τον εαυτό μας.

Από τον Σύλλογο Αστρονομίας Άρτας «Αστρολάβος Αστρονομίας και Διαστήματος» παράρτημα της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος Βόλου σε συνεργασία με το Δήμο Αρταίων και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας

 

Ο Σύλλογος Αστρονομίας Άρτας «Αστρολάβος Αστρονομίας και Διαστήματος» παράρτημα της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος Βόλου σε συνεργασία με το Δήμο Αρταίων και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας σας προσκαλούν στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας  την Παρασκευή 8 Ιουλίου2016 και ώρα 21:00  με τίτλο: «O Μηχανισμός των Αντικυθήρων. Ο αρχαιότερος υπολογιστής του κόσμου» με ομιλητή τον Αστροφυσικόομότιμο καθηγητή κ.  Ι. Σειραδάκη. Μετά το πέρας της θα ακολουθήσει παρατήρηση στον έναστρο νυχτερινό ουρανό της Άρτας με τηλεσκόπια, απ’ όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει τους δακτυλίους του Κρόνου, τους δορυφόρους του Δία και διάφορους αστερισμούς.

 

mixanismos-antik-99-a

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων ήταν ένας ακριβής ημερολογιακός μηχανισμός. Κατασκευαστεί το 150 ‒ 100 π.Χ. καιβρέθηκετυχαίως, το 1900 μ. Χ. Ήτανοπρώτος  (αναλογικός) υπολογιστήςμετονοποίουπολογιζότανοικινήσειςτουΉλιουκαιτηςΣελήνης, οιφάσειςτης Σελήνης και προβλέπονταν εκλείψεις (ηλιακές ή σεληνιακές). Περιείχε επίσης ένα εκτεταμένο εγχειρίδιο χρήσης.

 

Εκτεταμένη περίληψη

 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων βρέθηκε τυχαίως, το 1900 μ. Χ, σε ένα αρχαίο ναυάγιο, κοντά στα Αντικύθηρα, από Συμιακούς σφουγγαράδες, που είχαν αγκυροβολήσει εκεί, λόγω κακοκαιρίας. Από νομίσματα (της Περγάμου), το ναυάγιο χρονολογείται μεταξύ 85 και 67 π.Χ. Από γραφολογικές μελέτες υπολογίστηκε ότι ο Μηχανισμός είχε κατασκευαστεί, πιο νωρίς, το 150 ‒ 100 π.Χ.
Οι διαστάσεις του ήταν περίπου 30×20×10 cm – λίγο μεγαλύτερος από ένα σημερινό Laptop – και περιείχε τουλάχιστον 39 συνεργαζόμενα γρανάζια, με τη βοήθεια των οποίων υπολογιζόταν, με μεγάλη ακρίβεια, οι κινήσεις του Ήλιου και της Σελήνης, οι φάσεις της Σελήνης και προβλέπονταν εκλείψεις (ηλιακές ή σεληνιακές).
Είχε μια διπλή κυκλική κλίμακα έμπροσθεν και δύο ελικοειδείς κλίμακες όπισθεν. Ο χειριστής, περιστρέφοντας ένα στροφείο, μπορούσε να επιλέξει (στην εμπρόσθια κλίμακα) μια οποιαδήποτε ημερομηνία. Κατά την περιστροφή, μία σειρά συνεργαζομένων γραναζιών, κινούσαν διάφορους δείκτες, οι οποίοι έδειχναν στις υπόλοιπες κλίμακες του οργάνου τα αστρονομικά φαινόμενα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Περιείχε επίσης ένα εκτεταμένο εγχειρίδιο χρήσης. Η κύριες λειτουργίες του Μηχανισμού των Αντικυθήρων έχουν αποκρυπτογραφηθεί και πάνω από 3000 γράμματα του εγχειριδίου χρήσεως έχουν διαβαστεί (μετά από 2000 χρόνια!) με τη χρήση εξειδικευμένων μεθόδων.
Καθώς η μελέτη του Μηχανισμού συνεχίζεται, νέα στοιχεία για την κατασκευή του και τις γνώσεις της εποχής που κατασκευάστηκε έρχονται στη δημοσιότητα και προκαλούν την έκπληξή και το θαυμασμό μας.
Πιθανόν να χρησιμοποιείτο ως εκπαιδευτικό όργανο. Το βέβαιο είναι ότι για την κατασκευή του συνεργάστηκαν ένας εξαιρετικός μαθηματικός και αστρονόμος και ένας χαρισματικός τεχνίτης. Ο κάτοχος του Μηχανισμού των Αντικυθήρων είχε μεγάλη ισχύ στην εποχή του.
Πρόσφατα (2012-2015) πραγματοποιήθηκε μία νέα διερεύνηση και ανασκαφή του ναυαγίου των Αντικυθήρων με νέες, καινοτόμες τεχνικές με σημαντικά αποτελέσματα.
Μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί κανένας μηχανισμός με γρανάζια πριν την εποχή που κατασκευάστηκε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων και πέρασαν περισσότεροι από 16 αιώνες για να κατασκευαστεί κάποιος μηχανισμός που να συγκρίνεται με την τεχνολογική πολυπλοκότητά του. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι τόσο σημαντικός για τη γένεση και εξέλιξη της Τεχνολογίας, όσο ο Παρθενώνας για την Αρχιτεκτονική. Για το λόγο αυτό ο αστρονομικός αυτός μηχανισμός καθιστά επιτακτική την ανάγκη να γραφτούν ξανά τα βιβλία για την ιστορία και την εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας της Τεχνολογίας.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13077999
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1445
21987
80826

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 97 επισκέπτες και κανένα μέλος