A+ R A-
18 Ιανουαρίου 2018
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 22:04

Πότε θα γίνουν εκλογές

Γράφτηκε από τον

Του

Απόστολου Διαμαντή

 

Ακριβή πρόβλεψη για τον χρόνο των εκλογών δεν μπορεί να γίνει, διότι κανείς θνητός δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.  Εάν μπορούσε να το προβλέψει θα είχε μετακομίσει στους Δελφούς και θα έβγαζε χρησμούς. Επομένως, όταν μιλάμε για τις εκλογές δεν κάνουμε πρόβλεψη, αλλά διατυπώνουμε  απλώς λογικούς συλλογισμούς. Ωστόσο τις εκλογές τις αποφασίζει ο Τσίπρας και ό,τι συλλογισμούς και να κάνουμε εμείς, τα συμπεράσματά τους εξαρτώνται από αυτόν τον υποκειμενικό παράγοντα. Μπορεί να μοιάζει λογικότερη η προσφυγή στις κάλπες, πλήν όμως κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τον πρωθυπουργό να κάνει αυτό που νομίζει.
Η κοινή λογική λέει πως ο πρωθυπουργός δεν είχε συμφέρον να αποδεχθεί άνευ όρων όλες τις απαιτήσεις των δανειστών, διότι αυτό θα τον οδηγούσε σε βαριά εκλογική ήττα.  Και πως θα έκανε πρόωρες εκλογές, ώστε να σταματήσει τη φθορά του κόμματός του και να διατηρήσει επίσης το πολιτικό του κεφάλαιο. Ομως ο Τσίπρας τους απεδέχθη όλους τους όρους, πάτησε τις κόκκινες γραμμές που είχε ο ίδιος θέσει,  υπέγραψε τις τεράστιες αυξήσεις των φόρων και την μείωση των συντάξεων και οδήγησε σε απόγνωση τη μεσαία τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Δέχθηκε δηλαδή την βέβαιη συρρίκνωση των ποσοστών του προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία. Για ποιο λόγο επέλεξε αυτή την οδό και όχι τις εκλογές; Διότι νομίζει πως μεταλλασσόμενος σε σοσιαλδημοκράτη, σε καλό συνεργάτη των Βρυξελλών, θα κυριαρχήσει στον χώρο της κεντροαριστεράς και εν τέλει, ακόμη και αν χάσει τις εκλογές, θα έχει όλες τις προϋποθέσεις να επανέλθει σύντομα, ειδικά εάν στο μεταξύ έχει βγάλει τη χώρα και από την εποχή των μνημονίων.
Πρόκειται για έναν μάλλον αφελή συλλογισμό. Πρώτον, διότι το κόστος αυτής της  άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές είναι τεράστιο και δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο. Ειδικώς το ζήτημα της βαριάς φορολογίας έχει ήδη προδικάσει το αποτέλεσμα των εκλογών, ακόμη και έρθει ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας, διότι ενώ οι πολιτικές επιπτώσεις της βαριάς φορολογίας είναι άμεσες, οι επιπτώσεις της ανάπτυξης απαιτούν ένα μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα για να προκαλέσουν αλλαγή της πολιτικής συμπεριφοράς. Οταν στο παρόν σε έχουν γονατίσει οι υποχρεώσεις δεν πρόκειται καθόλου να ενθουσιαστείς με το ωραίο μέλλον που ανοίγεται στη χώρα από την ανάπτυξη, Θα ψηφίσεις αυτόν που θα σου μείωσε ιτους φόρους. Δεύτερον, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι ήδη την έχει βάλει για άλλα 5 χρόνια τουλάχιστον, ενώ έρχεται φυσικά και νέο μνημόνιο, ειδικώς εάν αποφασιστεί ρύθμιση του δημοσίου χρέους.
Αρα, τέτοιο ζήτημα δεν πρόκειται να τεθεί και ούτε οι πολίτες πρόκειται να αντιληφθούν κάτι παρόμοιο και εάν η κυβέρνηση το ισχυριστεί κανείς δεν θα την πιστέψει. Τρίτον, ακολουθώντας  ο κ. Τσίπρας τυφλά τις απαιτήσεις των δανειστών έχει καταγραφεί στην κοινή γνώμη ως υποχωρητικός, αδύναμος και ανακόλουθος  ως προς τις εξαγγελίες του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί στο εξής να γίνει πειστικός. Ανοιξε έτσι και τον δρόμο για την ανασύνταξη της παραδοσιακής κεντροαριστεράς, η οποία απλώς αρκείται στο να υπενθυμίζει τις πολιτικές ανακολουθίες της κυβέρνησης και σταδιακά να επαναπατρίζει ψηφοφόρους.
Οταν ο Συριζα βρεθεί στην αντιπολίτευση, ανεξαρτήτως ποσοστού, θα αρχίσει να φυλλορροεί με γρήγορους ρυθμούς, καθώς θα υφίσταται τις συνέπειες της εκλογικής ήττας. Επομένως, ο κ. Τσίπρας κακώς επέλεξε το δρόμο της εξάντλησης της τετραετίας, διότι δεν έχει ασφαλή δρόμο μπροστά του και το μόνο που βλέπει είναι την παγίωση της διαφοράς του με τη ΝΔ, μια διαφορά που το μέγεθός της έχει προδικάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.
Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε να προβλέψουμε τον χρόνο των εκλογών, μπορούμε όμως από τώρα να μιλήσουμε για κάτι που έχει ήδη συντελεστεί, για ένα γεγονός δηλαδή: ο Συριζα έχει χάσει σημαντικές δυνάμεις και η ΝΔ είναι σχετικά πλειοψηφική.
Δηλαδή, ένα είναι σίγουρο. Πως θα χάσει τις εκλογές. Και αυτό δεν είναι καν πρόβλεψη. Είναι, όπως λέμε στο σκάκι, μια κίνηση των πραγμάτων φορσέ.

Πηγή: tvxs.gr

Του

Σάκη Μουμτζή

 

Τον τελευταίο καιρό αρχίζουν να εμφανίζονται «περίεργες» απόψεις για έναν διαφαινόμενο ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας. Οι απόψεις αυτές θα ήταν, αυτονοήτως, αστείες αν δεν εκπορεύονταν οργανωμένα από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, που προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά.
Έναν χώρο που βλέπει να συνθλίβεται μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Και είναι λογικό να αμύνεται. Βέβαια η επίκληση επιχειρημάτων που δεν έχουν σχέση με την Μεταπολιτευτική Ελλάδα, αλλά ανατρέχουν απεγνωσμένα στην δεκαετία του 60, στην Δεξιά του χωροφύλακα, μόνον θυμηδία προκαλούν.
Ας γνωρίζουν οι αστοιχείωτοι πως πρώτος στον Ανένδοτο αγώνα των ετών 1961-63 ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Συνεπώς το πολιτικό γονίδιο του Κυριάκου δεν επιτρέπει τέτοιες αυθαίρετες και ανιστορικές αναφορές.
Η Νέα Δημοκρατία, ήταν και είναι ένα κόμμα βαθύτατα δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, που καλύπτει τον χώρο της κεντροδεξιάς. Ποτέ δεν αναζήτησε αριστερό πρόσημο, γιατί, απλούστατα, δεν ήταν αριστερό κόμμα.
Επιπροσθέτως η Νέα Δημοκρατία τέσσερις (4) φορές παρέδωσε δημοκρατικότατα την εξουσία, όταν ηττήθηκε στις εκλογές. Το 1981, το 1993, το 2009 και το 2015. Ήταν δε το κόμμα που εγκαθίδρυσε, σε δύσκολους καιρούς, μια σύγχρονη, δυτικού τύπου, δημοκρατία.
Βέβαια, μέσα στους κόλπους της, τόσο σε επίπεδο στελεχών, όσο και σε επίπεδο λαϊκής βάσης, υπάρχουν και συντηρητικά στοιχεία, τα οποία έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτήσουν την εκπροσώπηση τους σε ένα κόμμα της κεντροδεξιάς. Το να γίνει πολιτική κριτική στην Νέα Δημοκρατία για τις συντηρητικές φωνές που υπάρχουν σε αυτήν, είναι απολύτως θεμιτό, στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αλλά οι κορώνες για ρεβανσισμό δεν έχουν καμία θέση.
Αλλωστε, ιστορικά, η Νέα Δημοκρατία δεν διακρίθηκε για κανέναν ρεβανσισμό. Απεναντίας, κατηγορήθηκε από την λαϊκή βάση της, πως δεν φρόντισε «τα δικά της παιδιά», όπως έκαναν οι Πασόκοι.
Ποιος κατηγορήθηκε για ρεβανσισμό από τους πολιτικούς αντιπάλους του; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Ο Κ.Μητσοτάκης; Ο άλλος ο Καραμανλής; Ή μήπως ο Α.Σαμαράς;
Όταν εκτοξεύουν κάποιοι μια κατηγορία οφείλουν και να την στοιχειοθετούν. Γιατί η ρεβάνς είναι μια πράξη τυφλής εκδίκησης, χωρίς διακρίσεις και αναστολές. Η ρεβάνς δεν έχει καμία σχέση με την απονομή δικαιοσύνης και την απόδοση ευθυνών.
Σήμερα κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Μέχρι στιγμής φαίνεται –το γράφω με κάθε επιφύλαξη-πως έχουν προβεί σε πράξεις, που εκφεύγουν από το πλαίσιο του πολιτικού σχεδιασμού και αγγίζουν τα όρια του Ποινικού Κώδικα. Δεν πρέπει να διερευνηθούν οι τυχόν ποινικές ευθύνες; Και αυτό είναι πράξη ρεβανσισμού;
Όσοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο γνωρίζουν την σημασία του; Και οι ίδιοι δεν ζητούν τη διερεύνηση κάποιων υποθέσεων της διετίας 2015-2017; Είναι και αυτοί ρεβανσιστές;
Αναγνωρίζω το άγχος που διακατέχει κάποια στελέχη της κεντροαριστεράς να ανακόψουν την αιμορραγία του χώρου προς την Νέα Δημοκρατία. Με ανοησίες, όμως, αυτό δεν επιτυγχάνεται.
Ας εκπονήσουν τολμηρές πολιτικές που θα τις κοινοποιήσουν με σύγχρονο λόγο, και ας σταματήσουν να αναμασούν μπούρδες της μορφής «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά».
Εκτίθενται.

Τετάρτη, 02 Αυγούστου 2017 20:40

Πορεία σε αποπνικτικό περιβάλλον

Του

Ελευθέριου Τζιόλα

 

Οι ''σωτήρες'' επιμένουν ακόμα...    
Καθώς  πορευόμεθα στην καρδιά του καλοκαιριού, μια παράλληλη πορεία στις πιο αποπνικτικές και βαριά μολυσματικές  περιοχές της κρίσης συντελείται. Πολιτικά η κρίση, πλέον, βρίσκεται εκτός  ουσιαστικής, κεντρικής διαχείρισης, χωρίς σχέδιο αναφοράς  και δυνάμεις πλοήγησης. Μόνον το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπως υφίσταται και όσο λειτουργεί στα ελληνικά δεδομένα, καθώς και η συνθηκολόγηση μιας εξουθενωμένης κοινωνίας διατηρεί μια αργόσυρτη πορεία στο βούρκο.
Στο όγδοο έτος της βαθύτερης για τα 40 τελευταία χρόνια κρίσης, στη δημόσια σκηνή εξελίσσεται ένα αποκρουστικό παιχνίδι των υφιστάμενων πολιτικών κορυφών, των φατριαστικών κλειστών πολιτικών ελίτ. Κινούνται εκτός των  πραγματικών αναγκών που ξεδιπλώνονται ωμές σε κάθε τομέα, με λόγο ρηχό και υποκριτικό, άνευρο, χωρίς τομές και νεύρο, με πρόσωπα τοξικά, πρωταγωνιστές της ήττας, της φθοράς και της κρίσης. Με εμμονές, ωστόσο,  δικαίωσης για πολιτικές που έφεραν κατάπτωση, ευτελισμό και ρόγχο θανάτου, γαντζωμένοι στην πάση θυσία επιβίωση τους  σ΄ένα μοιραίο παιχνίδι εξουσίας. Κρατιούνται  στο ''σάπιο σανίδι του θεάτρου'', κυρίως γιατί οι ισχυροί πίσω στα παρασκήνια έτσι επιθυμούν κι επιτρέπουν, καθώς, και οι δυνάμεις της εξουθενωμένης κοινωνίας, ακόμα, δεν μπορούν.

 

Ο διάλογος  Α. Τσίπρα - Γ. Βαρουφάκη και η αλλαγή τοπίου
Στον ιδιότυπο, μέσω εφημερίδων και βιβλίων, δημόσιο διάλογο του Γ. Βαρουφάκη με τον Α. Τσίπρα, και την προστρέχουσα συμμετοχή υποστήριξης πρωτοκλασσάτων του ΣΥΡΙΖΑ (Βούτσης, Φίλης, Παπαδημούλης κλπ), είναι σαφή τα εξής :
Πρώτο, ότι για τον Α. Τσίπρα για τα συγκεκριμένα του λάθη που δημόσια ομολογεί, ως πρωθυπουργός (αυτής της σημασίας, αυτού του μεγέθους, σ΄ αυτή τη συγκυρία με γνωστές τις συνθήκες και τους όρους), ισχύει το γνωστό : ''δεν είναι λάθος, είναι έγκλημα !''. Καθώς και τις μεγάλες του αδυναμίες και τότε, αλλά και στη συνέχεια (ακόμα, και τώρα) να αντιληφθεί, να αξιολογήσει τα οικονομικά ζητήματα στο βάθος τους, στην πολυπλοκότητά τους και στις πραγματικές τους συνέπειες.
Δεύτερο, ότι ο Α.Τσίπρας επιχειρεί μία συνολική ερμηνεία, την ανάδειξη μας  εκδοχής για την επίμαχη εκείνη περίοδο (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2015), καθώς και της κατοπινής έως σήμερα, συγκροτώντας ένα ερμηνευτικό  σχήμα, ένα πλαίσιο για τον ίδιο, τις ευθύνες του, αλλά και την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Σχήμα και πλαίσιο εξαιρετικά αναγκαίο και χρήσιμο, για κάθε περίπτωση και μάλιστα καθώς εντείνονται οι πιέσεις και οι αποκαλύψεις. Αλλά, και της αυξημένης πιθανότητας η περίοδος εκείνη, ή μεμονωμένες πτυχές της (π.χ., capital controls) να τύχει συστηματικότερης και βαθύτερης εξέτασης (στη  Βουλή, στη Δικαιοσύνη). Ειδικότερα, καθώς, ο κύκλος των Εξεταστικών ανοίγει με τον Καμμένο και τον ισοβίτη, ας λαμβάνονται, σκέπτονται, τα απαραίτητα, καλού -κακού μέτρα... Τούτο, λοιπόν, το είδος απολογισμού έχει και τη μορφή του κυρίαρχου κυβερνητικού -κομματικού λόγου απέναντι σε κάθε συζήτηση με αυτό το περιεχόμενο, καθώς και απέναντι σε κάθε κατηγορία θεσμοποιημένης απόπειρας.
Ωστόσο, οφείλουμε, να σημειώσουμε, ότι το κεφάλαιο είναι πολύ βαρύ, κρίσιμο και πολύπτυχο, και μόλις τώρα ανοίγει. Αφού, οι μόνοι που θα μπορούσαν πραγματικά να το ανοίξουν, με στοιχεία υπαρκτά και ισχυρά (κι όχι εκτιμήσεις, ή/και ενδείξεις) ήταν οι πρωταγωνιστές. Και, οι τότε κορυφαίοι, ήταν αυτοί που τώρα ομιλούν : ο Γ. Βαρουφάκης  και  ο Α.Τσίπρας.
Σε κάθε, δε, περίπτωση, τα όλο θέμα ανοίγει και ξεδιπλώνεται, δημιουργώντας πιθανότητες εξελίξεων στο βαθμό που ο Γ. Βαρουφάκης έχει καταθέσει στο βιβλίο του όσα και ό,τι έχει καταθέσει, με την επισήμανση,  μάλιστα, ότι οι συνομιλίες του με τον πρωθυπουργό και εξέχοντες παράγοντες έλληνες και ευρωπαίους είναι μαγνητοφωνημένες και τα αντίγραφα τους τα κατέχει !  
Ενώ, νέες σοβαρές διαστάσεις αποκτά η συζήτηση από τις παρεμβάσεις, του Π. Λαφαζάνη, για έξοδο από το ευρώ, οικονομική στήριξη στη Ρωσία και εθνικοποίηση της Τράπεζας Ελλάδος, που δεν μπορεί να θεωρηθεί, -κάθε άλλο-, όπως επιδιώκεται περιθωριακή, λόγω του γεγονότος ότι στην ουσία πρόκειται για την στρατηγική της τότε ''Αριστερής Πλατφόρμας'' εντός του ΣΥΡΙΖΑ, με δυνάμεις της τάξεως του 40% και ισχυρή κυβερνητική παρουσία μέχρι τον Ιούλιο 2017. Η χρονική απόσταση και η σχετική ασφάλεια από κείνη την περίοδο, δεν μειώνει την αξία όλων αυτών, την αίσθηση στην κοινή γνώμη, και πάντως, με ψυχραιμία δίνει τη δυνατότητα χειρισμών και αποφάσεων από όλες τους θεσμικούς παράγοντες (Βουλή, Κόμματα, Δικαιοσύνη κλπ). Όντως, το θέμα αυτό τώρα ανοίγει.
Υπογραμμίζουμε ότι εδώ συμβαίνει, ως ένα σημαντικό βαθμό έχει ήδη συμβεί, μέσα απ΄ όλα αυτά, μια ποιοτική μετεξέλιξη στη συζήτηση (και αναζήτηση υπευθύνων) για τα θέματα, τους ρόλους και τα παρασκήνια που οδήγησαν στο 3ο Μνημόνιο.

 

Εφήμεροι πανηγυρισμοί και μεγάλες διαψεύσεις
Ταυτόχρονα στο επίπεδο της οικονομίας, απ΄ όπου παράγονται και ανακύπτουν τα μείζονα θέματα, στον όγδοο χρόνο  μετά την κορύφωση της οικονομικής κρίσης και την έναρξη εφαρμογής των Μνημονίων, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση, όπου τα προβλήματα φαίνονται να επιστρέφουν διαρκώς. Και θα πρέπει να είναι κανείς, εξαιρετικά αδαής ή πολύ εύπιστος για να θεωρήσει ότι οι πανηγυρισμοί για έξοδο στις αγορές με το πενταετές Ομόλογο, επιτοικίου 4.625 % αποτελεί επιτυχία και αισιόδοξα μήνυμα από τις αγορές ! Όταν, η Ελλάδα δανείζεται τώρα από τον ESM με επιτόκιο 0,89%. Δηλαδή, η ''επιτυχία'' είναι ο δανεισμός με σχεδόν πενταπλάσιο επιτόκιο απ΄αυτό  ο ESM, σήμερα, δανείζει την Ελλάδα !
Κι όταν η Πορτογαλία δανείζεται στο 1,30%, η Ρουμανία στο 2,56% και η Γερμανία με αρνητικό επιτόκιο -0,115 %. Επιπλέον η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε στο 102,6% της ονομαστικής του αξίας, πράγμα που  συνεπάγεται επιβάρυνση του δημοσίου  χρέους, έστω και μικρή,  αλλά επιβάρυνση. Ενώ, τα νέα χρήματα που αντλεί η χώρα με την έκδοση αυτή είναι πολύ περιορισμένα καθώς το μισό της έκδοσης φαίνεται να καλύπτεται από την ανταλλαγή των  ομολόγων του 2014.
Πέραν αυτών, το σημαντικότερο είναι ότι οι θεωρίες και οι αντίστοιχες γραμμές που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τηη οικονομικ΄λη κρίση μέχρι σήμερα έχουν όλες διαψευσθεί.
Πρώτη, η δημοσιονομική θεωρία -γραμμή. Η εξέλιξη του Δημόσιου Χρέους, το οποίο θεωρήθηκε ως η κύρια η αιτία που προκάλεσε την κρίση το 2010. Τον Δεκέμβριο 2009 ήταν € 300 δισ. (δηλ. 127% ΑΕΠ) και έχει μεσολαβήσει το ΡSΙ, με την ωμότητα βεβαίως στα ομόλογα δημόσιου χαρακτήρα,  με ονομαστική διαγραφή χρέους € 110 δισ. Μετά από 7και πλέον έτη Μνημονίων, όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά σήμερα είναι € 325 δισ. (δηλ. στο 180% ΑΕΠ) και απαιτείται νέα απομείωση. Όπως όλα δείχνουν η ελάφρυνση του χρέους θα συνοδεύεται από νέο πλαίσιο μέτρων και στενή εποπτεία της οικονομικής πολιτικής για πολλά χρόνια ακόμη, ιδιαίτερα αν γίνουν αποδεκτές οι απόψεις του ΔΝΤ. Εξ άλλου, τα ανήκουστα πλεονάσματα μέχρι το 2060 (3,5 % μέχρι το 2023 και στο 2% μέχρι το 2060), έχουν ως υπόβαθρο  τους αυτή την εκτίμηση, περί μείωσης του χρέους. Ήταν, η λάθος και πάλι τακτική στην τελευταία , β΄ αξιολόγηση, ότι το χρέος, επαναπροβλήθηκε, επαναποτέλεσε, μείζονα στόχο για την ελληνική κυβέρνηση, ενώ ακόμα και η ευρωπαϊκή πλευρά θα μπορούσε  να το περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Δεύτερη, η θεωρία -γραμμή των μεταρρυθμίσεων. Η έλλειψη μεταρρυθμίσεων, πέραν βεβαίως ορισμένων απόλυτα αναγκαίων εκσυγχρονιστικού χαρακτήρα, θεωρήθηκε η αιτία μακροχρόνιας παγίδευσης της οικονομίας στην ύφεση. Το 2016 ο ΟΟΣΑ διαπίστωσε ότι η Ελλάδα έχει ψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις στην Ε.Ε., όμως η ένταση τους, ο οριζόντιος σε πολλές περιπτώσεις ισοπεδωτισμός , αλλά και η εφαρμογή τους πάσχει με αποτέλεσμα η συνολική ποιότητα λειτουργίας των αγορών να έχει χειροτερέψει κατά πολύ μετά το 2009. Ενδεικτική είναι η καθίζηση στους Δείκτες της Παγκόσμιας Τράπεζας που μετρούν την ποιότητα στο ρυθμιστικό περιβάλλον, την αποτελεσματική διακυβέρνηση, την εφαρμογή των νόμων, και τις διαδικασίες λογοδοσίας και δημόσιου ελέγχου. Σήμερα όλοι οι θεσμοί απαιτούν και πάλι νέες μεταρρυθμίσεις σε ένα ήδη βεβαρημένο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον.
Τρίτη, η θεωρία -γραμμή του κόστους εργασίας. Το υψηλό, κατά την εκτίμηση τους,  κόστος εργασίας θεωρήθηκε η αιτία που εμπόδιζε την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την προσέλκυση επενδύσεων. Μετά από δραστική περικοπή μισθών κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, το κόστος εργασίας μειώθηκε μεν κατά 28%, πλην όμως η κατάταξη ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας χειροτέρευσε κατά πολύ, οι παραγωγικές επενδύσεις έχουν συρρικνωθεί δραματικά και η ανεργία έχει κολλήσει στο 25 %, με 60% στο εναπομείναν επιστημονικό δυναμικό . Το εξωτερικό ισοζύγιο ισορρόπησε όχι λόγω των εξαγωγών, αλλά κυρίως λόγω πτώσης της ζήτησης και των εισαγωγών, ενώ ελλοχεύει διαρκώς ο κίνδυνος να αναζωπυρωθεί μόλις υπάρξει κάποια τόνωση της ανάπτυξης και της ζήτησης.
Η αποτυχία και των τριών αυτών κυρίαρχων θεωριών -γραμμών επιβάλει, σε όλους, και ιδιαίτερα σε εκείνους που επιδιώκουν να διαμορφώσουν και να διατυπώσουν ένα πραγματικά νέο και ρεαλιστικό Σχέδιο για τη έξοδο από την κρίση και την ανόρθωση της οικονομίας και της Πατρίδας να σκεφθούν και να προγραμματίσουν σα άλλη βάση. Η διατύπωση προτάσεων οικονομικής πολιτικής ξεπερνά σήμερα κατά πολύ την απαίτηση μιας καλύτερης διαχείρισης της συγκυρίας ή ακόμη και την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου επιμέρους στόχου. Οφείλει να αντιμετωπίζει όχι μόνο τα βραχυχρόνια προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα να οδηγεί σε μια νέα δυναμική, ικανή να ανατρέψει την αποεπένδυση, το μόνιμο αρνητικό ισοζύγιο συναλλαγών και τις αρνητικές μακροχρόνιες τάσεις.

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Στις 3 Αυγούστου 1977 ο Μακάριος έφυγε από τη ζωή. Σαράντα χρόνια από το θάνατο του εξακολουθούν να επιχειρούνται παραμορφώσεις σε ότι αφορά τις αρχές, τις αξίες και τις πολιτικές στις οποίες πίστευε και τις οποίες υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρικής του πορείας επικεφαλής του Κυπριακού λαού.
Η υπεράσπιση της πολιτικής φιλοσοφίας του Μακάριου από τους ασεβείς διαστροφείς της αποτελεί επιτακτικό χρέος. Κι αυτό γιατί είναι αξίωμα ότι η απουσία των μεγάλων ιστορικών φυσιογνωμιών γίνεται πιο έκδηλη με την πάροδο του χρόνου. Και γιατί στην περίπτωση του Μακάριου αυτό το αξίωμα παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διατάσεις καθώς με τους σταθερούς στόχους, την ευέλικτη στρατηγική, τον αγωνιστικό ρεαλισμό, αλλά και με το παγκόσμιο κύρος και τη συντριπτική υποστήριξη του λαού, υπήρξε ηγέτης που σφράγισε ανεξίτηλα την ιστορική πορεία της Κύπρου.
Αλλά και η σημερινή πραγματικότητα, παρά την πάροδο 40 χρόνων από το θάνατο του, είναι ακόμα υπό την επήρεια και την επίδραση των χειρισμών και της πολιτικής διαχείρισης του Μακαρίου ως Προέδρου της Κύπρου.
Στην ομιλία του στη Διάσκεψη Κορυφής των Αδεσμεύτων το 1961 στο Βελιγράδι, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η ειρήνη, τότε μόνο είναι ασφαλής, όταν δεν στηρίζεται απλώς επί της ισχύος των όπλων και της ισορροπίας των δυνάμεων, αλλά επί της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της αυτοδιαθέσεως. Δεν αποφεύγονται, αλλά πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι οσάκις εφαρμόζονται συμβιβαστικά λύσεις, μη βασιζόμενοι επί αρχών. Ο συμβιβασμός δύναται να επιτύχει αναβολή, αλλά η αναβολή αποτελεί υποθήκευσιν του μέλλοντος».
Αυτό που αναδεικνύεται ως ο κορυφαίο διαχρονικό χαρακτηριστικό του Μακάριου είναι η αγωνιστική του στάση κατά της αποικιοκρατικής δουλείας ενάντια στις εξωτερικές πιέσεις, ενάντια στη χούντα και το παρακλάδι της στην Κύπρο και την ΕΟΚΑ Β και κατά της προσαρμογής στην τουρκική κατοχή.
Θεμελιακή του υποθήκη παραμένει ότι: « Δεν θα ξεγράψουμε καμιά γωνιά της Κυπριακής γης, ότι κανενός πρόσφυγα δεν θα διαγράψουμε το δικαίωμα επιστροφής».
Τα λόγια του Μακάριου, λίγες μόνο εβδομάδες πριν το θάνατο του, διαγράφουν ανάγλυφα τη θεώρηση του για τη λύση του Κυπριακού και τα όρια των υποχωρήσεων. Ένα εξαιρετικής σημασίας ζήτημα που ενέχει ιδιαίτερη επικαιρότητα.
«Η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει περιθώρια άλλων υποχωρήσεων, γιατί έκαμε ήδη πολλές και έφθασε σε όρια που δεν μπορεί να υπερβεί. Και επομένως οι πολιτικές συνταγές ή συμβουλές περί αμοιβαίων υποχωρήσεων δεν πρέπει να απευθύνονται προς τους Έλληνες Κυπρίους. Υποχωρήσεις πρέπει να ζητούνται μονάχα από την τουρκική πλευρά, αν υποχώρηση μπορεί να ονομαστεί στην περίπτωση αυτή η επιστροφή κατακτηθέντων δια στρατιωτικής βίας».
Και απαντώντας ο Μακάριος σε όσους συμβούλευαν ρεαλιστικά, τάχατες, αποδοχή των τετελεσμένων, διακήρυττε στο Όμοδος το 1975:
« Πιθανώς να λεχθεί ότι υπάρχουν σήμερα εν Κύπρω τετελεσμένα γεγονότα, τα οποία δεν απογίνονται και δεν ανατρέπονται. Και δεν πρέπει ταύτα να παραγνωρίζονται. Δεν παραγνωρίζομεν, αλλά δεν αναγνωρίζομεν και δεν αποδεχόμεθα και δεν νομιμοποιούμεν δια της υπογραφής μας τετελεσμένα γεγονότα».
Και στο συλλαλητήριο της 20ης Ιουλίου 1976 πρόσθετε: «Η μόνη προσφερόμενη σύντομος λύση, είναι η αναγνώριση και αποδοχή της «ντε φάκτο| καταστάσεως. Ποια όμως η ωφέλεια εκ της τοιαύτης συντομίας; Μήπως δια να αποφευχθεί η τουρκοποίηση των κατεχομένων εδαφών; Αλλά θα γίνει τότε τη συγκαταθέσει και δια της υπογραφή μας. Μήπως δια να αισθανόμεθα ασφαλείς εις το υπόλοιπο τμήμα της νήσου; Πιστεύω αντιθέτως, ότι η νομιμοποίηση των τετελεσμένων γεγονότων θα διεγείρει την τουρκική βουλιμίαν και θα ενθαρρύνει τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας εις την Κύπρον».
Και με διάγνωση της ταύτισης κινδύνων από τον τουρκικό επεκτατισμό με τον ευρύτερο ελληνισμό και προβλέποντας την εκδήλωση των θρασύτατων τουρκικών αξιώσεων στα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου προχωρούσε στην επισήμανση: «Και τοιαύται εξελίξεις εις την Κύπρο θα έχουν επακόλουθο και εις εκτός Κύπρου χώρους, όπου πετρελαιοφόροι υφαλοκρηπίδες και τουρκικές μειονότητες δίδουν εις την Τουρκία προσχήματα επεκτατικής πολιτικής». Κάτι που ισχύει απολύτως σήμερα και για τον υποθαλάσσιο πλούτο στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Όμως οι κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν ασεβούντες διαστροφείς της πολιτικής του Μακαρίου δεν διστάζουν να συνεχίζουν την παραχάραξη και την πλαστογράφηση της αλήθειας.
Ο Μακάριος ωστόσο με ολόκληρη την πολιτική του διαδρομή, τους αγώνες και τα διαχρονικά του μηνύματα διαψεύδει τους απρεπείς συκοφάντες και πλαστογράφους.
Καμιά προσπάθεια αλλοίωσης, στρέβλωσης και παραμόρφωσης των μηνυμάτων του δεν μπορεί να τεκμηριωθεί.
Ο Μακάριος λιτός σαν αρχαίο επίγραμμα και σεπτός σαν βυζαντινό εξωκλήσι απευθύνει την αγωνιστική θεμελιακή του υποθήκη οικτίροντας ασεβούντες επιγόνους.

 

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

Τετάρτη, 02 Αυγούστου 2017 20:32

Αναδρομές, που απογοητεύουν

Του

Αντώνη Κολιάτσου

 

Σε άλλη σελίδα της «Γ» καταχωρείται αναλυτικό επετειακό ρεπορτάζ του γράφοντος, σχετικό με την επέτειο της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 στα Τζουμέρκα, από τους τότε ήρωες οπλαρχηγούς Τζουμέρκων, Ραδοβυζίων, Ασπροποτάμου, Βάλτου, Ξηρομέρου και Σουλίου, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή(30/7/2017) στο Μοναστήρι του Άη Γιώργη, στο Βουργαρέλι

Αναφερόμενος ο γράφων στην ομιλία του κ. Μαρίνου Γαρνέλη, δημάρχου «Κ.Τ», για το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός, θυμήθηκε τα όσα, παρεμφερή ο ίδιος είχε επισημάνει στην ομιλία του κατά την εκδήλωση της 25 ης Ιουλίου 2010, της οποίας ήταν ο κύριος ομιλητής..

Έλεγε, λοιπόν, ο γράφων, μεταξύ των άλλων, απευθυνόμενος στους εκεί παριστάμενους :

«…σας εκμυστηρεύομαι, λοιπόν, κυρίες και κύριοι ότι ευθύς αφότου είπα το ναι(σ. σ, στην τότε οργανωτική επιτροπή), αισθάνθηκα, ότι η συμμετοχή μου, ως κύριου ομιλητή, όπως άλλωστε και η παρουσία όλων των εδώ παρευρισκομένων, θα ικανοποιούσε και μια κοινή εσωτερική μας ανάγκη. Μια εσωτερική επιθυμία για συμμετοχή στη σημερινή ιερή και εθνική μέθεξη με τη συλλογική θύμηση των θυσιών που υπεβλήθη ο χιλιο-βασανισμένος λαός των επαναστατημένων Τζουμέρκων, του Ραδοβυζίου, του Σουλίου, του Βάλτου και της Άρτας, αγωνιζόμενος εναντίον των Τούρκων κατακτητών.

Από το άλλο μέρος, όμως, ένοιωσα σαν να περίμενα αυτή τη στιγμή, για να εκφράσω δημόσια την πικρία μου και από μια πλευρά και την οργή και αγανάκτησή μου, για τους κατά καιρούς τρανούς του κράτους των Αθηνών, που από συστάσεώς του, με τις γνωστές πράξεις και παραλείψεις τους, αγνόησαν και εξακολουθούν να αγνοούν τον έρμο αυτόν τόπο. Και είμαι σήμερα εδώ, φίλες και φίλοι, για να πω δυο λόγια, για όλους αυτούς, τους κάθε λογής «Αθηνο- εξουσιαστές» ,οποίοι με περίσσεια ξεδιαντροπιά και ανεξήγητη αγνωμοσύνη, επιτρέψτε μου να το πω, διαχρονικά τώρα, σνομπάρουν κυριολεκτικά τους περήφανους και αγνούς ανθρώπους της δοξασμένης Ηπειρωτικής γης, υποτιμώντας τους ή και περιφρονώντας τους.

Και θέλω να προσθέσω ότι είδα τη σημερινή εκδήλωση και ως μια καλή ευκαιρία, προκειμένου να γίνει ευρύτερα γνωστή μια ξεχωριστή, αλλά και ουσιαστικής ιστορικής σημασίας επισήμανση.

Της οποίας η πεμπτουσία είναι η ανάδειξη: αφ’ ενός του πατριωτικού στοιχείου, του αναδυόμενου εκ των νικηφόρων μαχών που πέτυχαν οι γενναίοι πρόγονοί μας και αφ’ ετέρου των ευνοϊκών συνεπειών τους στην περαιτέρω πορεία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στη νότια Ελλάδα..

Εδώ ίσως αναρωτηθείτε , γιατί τόση πικρία μηδέ και οργή, για την προαναφερθείσα συμπεριφορά του κράτους των Αθηνών, απέναντι στην λεβεντογέννα Ήπειρο και μήτρα κυοφορίας εθνικών ευεργετών;

Και γιατί, εύλογα θα αναρωτηθούν οι περισσότερο ψαγμένοι, οι κατά καιρούς ιθύνοντες της πολιτικής, πνευματικής και πολιτειακής ηγεσίας των Αθηνών και πάσης Ελλάδος, να στρουθοκαμηλίζουν, όταν υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα της δεοντολογίας, της ηθικής τάξης και της κοινά αποδεκτής ιστορικής αλήθειας , προσπερνούν, υποβαθμίζουν , ή ακόμη και στρεβλώνουν κάποια ιστορικά γεγονότα που αφορούν στην περιοχή;

Αλλά με αφορμή τη σημερινή επέτειο, ας προβληματιστούμε σοβαρά ,κυρίες και κύριοι, για το αν είναι ή δεν είναι έλλειμμα ιστορικότητας ή ιδιωφελούς σκοπιμότητας και συνακόλουθα ευθεία προσβολή «της ηθικής και δεοντολογίας της ιστορίας»:

● Οι μικρές έως ανύπαρκτες αναφορές, στη φτωχή σχετική ιστορική βιβλιογραφία και εντεύθεν η αποσιώπηση της επίσημης ελληνικής ιστορίας, αναφορικά με μια σειρά γενικότερης σημασίας σπουδαίων ιστορικών γεγονότων, που αναφέρονται στην περιοχή κατά την Επανάσταση του 1821

● Οι ανύπαρκτες έως ελάχιστες επίσημες ιστορικές αναφορές, ειδικότερα της μάχης της Άρτας και της συνεισφοράς της στον αγώνα του 1821, της Επανάστασης των Τζουμέρκων, την επέτειο της οποίας γιορτάζουμε σήμερα, της σημασίας των μαχών του Μακρυνόρους του «Σταυρού των Θεοδωριάνων» και του Βουργαρελίου, γεγονότων που επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της Επανάστασης στη Δυτική Ελλάδα, στην Πελοπόνησο κ.λ.π..

● Οι δια της τεθλασμένης καταβαλλόμενες διαχρονικές προσπάθειες της Καρδιτσιώτικης παροικίας των Αθηνών, να «περάσει» στην κοινή γνώμη το Μαυρομμάτι Καρδίτσας ως γενέτειρα του μεγάλου ήρωα της Επανάστασης του 1821, διαγράφοντας από τα «κετάπια» της ιστορίας τη Σκουληκαριά Άρτας από «Καραϊσκογέννα» γη.

Εδώ, όμως, δεν είναι απίθανο να ισχυρισθούν κάποιοι, πως η ανακολουθία της Αθηνο-κεντρικής εξουσίας και τα κατά καιρούς επιχειρούμενα ιστορικά καμώματα των ιθυνόντων της, έγιναν και γίνονται επειδή οι τελευταίοι αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στους επιγενόμενους των Ηπειρωτών λαμπρών αγωνιστών.

Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο να εκτιμηθεί αν οι εν λόγω έχουν δίκαιο ή άδικο.

Ωστόσο το γεγονός ότι το τίμημα σε αίμα, δάκρυα και δάφνες, που ο Ηπειρώτικος λαός πλήρωσε- και μάλιστα χωρίς να σκεφθεί   τα συνήθη   ανταλλάγματα μιας τέτοιας προσφοράς- αγωνιζόμενος για την απελευθέρωση της πατρίδας του και της Ελλάδας γενικότερα από τον Τουρκικό ζυγό, υπήρξε συγκριτικά ακριβότερο κάθε άλλου, είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Έτσι, αυτή η εκ των πραγμάτων υφιστάμενη διάκριση , είναι όντως πιθανόν να δημιουργεί κάποια συμπλέγματα εθνικής κατωτερότητας στους επιγενόμενους «Αθηνο-ιθύνοντες» και μη Ηπειρώτες, οι οποίοι, δυστυχώς, είναι δυνατόν να τα έχουν καταγεγραμμένα στο D.N.A τους.

Ίσως ακόμη οι προαναφερθέντες ιθύνοντες να ενεργούν ιστορικά ανορθόδοξα, κινούμενοι από κάποιου είδους τοπικιστική ζηλοφθονία, γιατί δεν είχαν την τύχη να είναι απόγονοι τόσο γενναίων Ηπειρωτών οπλαρχηγών και μεγάλων   εθνικών ευεργετών.

Κακά τα ψέματα, κυρίες και κύριοι, αλλά είναι φυσικό να μην αντέχει κανείς στη σκέψη ότι δεν αποτελεί τη γενεαλογική συνέχεια ανθρώπων, τόσο μεγάλου αγωνιστικού, οικονομικού, κοινωνικού και φιλοπάτριδος βεληνεκούς, που, με τα μέτρα σύγκρισης της τότε εποχής, η συμβολή τους στην απελευθέρωση και την συγκρότηση του νέο- ελληνικού κράτους, κατά γενική παραδοχή υπήρξε ασύγκριτη, και εθνικά ανεκτίμητη.

Πώς να το κάνουμε, κυρίες και κύριοι, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι καμία από τις άλλες περιοχές της Ελλάδας δεν ευτύχησε, όσο η φτωχή και κακοτράχαλη Ήπειρος της τότε δύσκολης εποχής, να είναι…πολύτεκνη με παιδιά της:

● Έναν Γεώργιο Καραϊσκάκη, Γώγο Μπακόλα, Γιαννάκη και Μήτρο Κουτελίδα, Μάρκο Μπότσαρη, Γιάννη Μακρυγιάνη, Ανδρέα Ίσκο, Γιαννάκη Ράγκο… και τόσους άλλους επώνυμους ήρωες της επανάστασης του 1821.

● Τα δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρίας, τους Ν. Σκουφά και Εμμανουήλ Ξάνθο.

● Τους εθνικούς ευεργέτες του διαμετρήματος, των Ζωσιμάδων, του Ευάγγελου και Κων/νου Ζάππα, του Μάνθου και Γεώργιου Ριζάρη, του Μιχαήλ Τοσίτσα, του Γεώργιου Σταύρου κ.ά».

Ωστόσο, καθ’ όν χρόνο εκφέρονταν οι πιο πάνω αλήθειες, κάποιοι που συνέβαινε να ήταν αρμόδιοι για την τότε εκδήλωση- οι οποίοι, όμως, ακόμη και σήμερα ακκίζονται για την πολιτιστική τους επάρκεια και ευαισθησία- στο άκουσμά τους(σ. σ, των προαναφερθέντων από τον ομιλητή πιο πάνω αληθειών) δεν δίστασαν να… εκφράσουν τη δυσφορία τους με εκείνο το ιταμό φωναχτό: «…σταμάτα …είσαι εκτός θέματος…», αλλά και αργότερα να ζητήσουν ευθύνες από μέλος της οργανωτικής επιτροπής της εκδήλωσης, γιατί είχε την …ιδέα να προτείνει τον γράφοντα, ως ομιλητή

Τι λένε, αλήθεια, οι ίδιοι, τώρα, που ύστερα από εφτά χρόνια άκουσαν σχεδόν τις ίδιες αλήθειες από τον επίσημο ομιλητή της φετινής εκδήλωσης, τον δήμαρχο «ΚΤ» κ. Μαρίνο Γαρνέλη;

Πάντως από κάθε σοβαρό και πολιτισμικά ευαίσθητο παρατηρητή των δύο εκδηλώσεων( σ. σ, του 2010 και του 2017), η ατάκα που εκφέρεται, ύστερα από τα προαναφερθέντα, είναι του τύπου: « ο νοών, νοήτω, για την νοημοσύνη τους, την πολιτισμική και ιστορική τους επάρκεια και κυρίως για την…περίσσεια του ανάλογου «τακτ» που τους διακρίνει».

 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:41

Η (τρίτη) δίδυμη εκλογή

Του

Aντώνη Παπαγιαννίδη*

 

Ο δρόμος για την Κόλαση, λέει, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Η Ελληνική εκδοχή του εν λόγω δρόμου είναι οι δίδυμες εκλογές που υποτίθεται ότι στόχο έχουν να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις:
Η εκδοχή του 2012 διέλυσε και το πάλαι ποτέ διαλάμψαν ΠΑΣΟΚ, (το οποίο όχι απλώς δεν συνήλθε έκτοτε, αλλά δείχνει βυθισμένο ως ΔηΣυμπ στην κινούμενη άμμο του μικρομεγαλισμού), αλλά ουσιαστικά και την συμπαγή δύναμη (σταθεροποίησης ή βαριδιού, διαλέχτε!) της Ελληνικής πολιτικής σκηνής που είχε υπάρξει η ΕΡΕ/ΝΔ/ «δεξά».
(Όχι, δεν κάνουμε λάθος: μην ξεχνάτε ότι στην πρώτη κάλπη του 2012 ουσιαστικά ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε με τα 3/5 της δύναμης του χώρου, βλέποντας τον Πάνο Καμμένο να κρατάει… τα 2/5 – πώς να μην λαλήσει ο δεύτερος, ωθώντας σε κατάθλιψη τον πρώτο;) . Η εκδοχή του 2015, πάλι, έφερε σε ανώμαλη προσγείωση την Αριστερά, τρίβοντάς της τα μούτρα (ας μας επιτραπεί η λαϊκότροπη έκφραση: όμως η Αριστερά τα δέχεται κάτι τέτοια, όχι;) στο ότι δεν ήταν απλώς «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «πρώτη φορά Αριστερά ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», άρα με τις ευθύνες και την βία και το κόστος της – της εξουσίας.
Έτσι λοιπόν, η μη-κυβερνήσιμη/ungovernable Ελλάδα όπως προέκυψε από τα Μνημόνια – ψέματα! είχε φανεί ήδη κάπου 10 χρόνια νωρίτερα. πότε; όταν ο υπερήφανος/υπερφίαλος Εκσυγχρονισμός το 2001 πούλησε την ψυχή του και απέσυρε το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση γιατί φώναζαν τα συνδικάτα και κακάριζαν τα ΜΜΕ – πορεύεται τώρα προς την επόμενη δίδυμη εκλογή.
Γιατί το λέμε αυτό, τώρα που έχουμε μια εμφανή επαναφορά στην κανονικότητα, ή κάπου εκεί; Τώρα που η σκιά της κάλπης υποτίθεται ότι έχει πάει πίσω με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3, της απελευθέρωσης της βασικής δόσης αναχρηματοδοτικού δανεισμού του 2017, με την άρση της επιτήρησης για το «υπερβολικό έλλειμμα» με την προσδοκία εξόδου στις αγορές. αλλά και με την (επιτέλους!) υποχώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απ’ εκείνο το παραπονιάρικο «Εκλογές! Εκλογές! Εκλογές!»; Τώρα όπου «το σύστημα» – Ευρωπαϊκό, Αμερικανικό (διαβάστε Pyatt σε κάθε στροφή), διεθνές εναγκαλίζεται με την τωρινή ισορροπιστική Κυβέρνηση;
Πέρα από το ότι το απροσδόκητο (π.χ. οι συνομιλίες Καμμένου ή λιμεμικού ή/και εισαγγελέως ή/και κοντινού περιβάλλοντος – το περιεχόμενο των συνομιλιών, όχι ο αριθμός ή η διάρκεια!) έρχεται ακριβώς όταν δεν το περιμένεις, πέρα και από το ότι ο «σκύλος που γαυγίζει αναποτελεσματικά» κατά Τσίπρα μπορεί κάποια στιγμή να δαγκώσει (π.χ. «αντισταθμιστικά» στο Αιγαίο, όχι στον περίγυρο του West Capella με τις περιπλέουσες αρμάδες με τα πολύχρωμα σημαιάκια), υπάρχει ξέρετε το νομοτελειακό της εξάντλησης των δυνάμεων όσο εξαντλείται και ο χρόνος.
Και το ΠΑΣΟΚ, του 1985-1989 την εξάντλησε την δεύτερη 4ετία του, και ο Εκσυγχρονισμός του 2000 – 2004 την ολοκλήρωσε ουσιαστικά την δεύτερη δική του: όμως αρκετά πριν κλείσει ο χρόνος είχε – και το ένα και το άλλο – πάψει ακόμη και να υποκρίνεται ότι κυβερνά. Αλήθεια!
Αλλά… γιατί μιλούμε για δίδυμες κάλπες το 2019 (ή και 2018…) – 2020; Όχι τεχνικά επειδή ελλοχεύει η Προεδρική εκλογή (πλην αν ο Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η φιλόφρων εκ μέρους του υποδοχή Ζυγούλη-Ρουβά του εξασφαλίζει την δεύτερη θητεία), και επειδή σ’ αυτό είναι που χρησιμεύει ο προεδρικός θεσμός στο ωραίο μας Καραμανλικό Σύνταγμα: στο να επισπεύδει εκλογές! Αλλά βαρύτερα πολιτικά: επειδή η ύπαρξη και μόνον της απλής (καλά: σχεδόν) αναλογικής για την μετά-την-πρώτη-κάλπη αναμέτρηση έχει ήδη δημιουργήσει υπορρέουσες νέες δυνάμεις – τόσο μεταξύ των κομμάτων (άνοιγμα Μητσοτάκη στην δύστροπη ΔηΣυμπ, άνοιγμα ΔηΣυμπ προς Ποτάμι, προς στιγμήν άνοιγμα ΣΥΡΙΖΑ) όσο και μέσα στα κόμματα (δυόμιση απόψεις στην Ν.Δ. για το αν πρέπει νάναι ανοιχτή ή φρουριακή, ζυμώσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ – κι αν ξέρει η Αριστερά, έστω και η Κυβερνώσα! , από ζυμώσεις – για Σοσιαλδημοκρατική ωρίμανση ή για κράτημα των πολεμιστρών ή… ).
Ζούμε ήδη, αυτό θέλουμε να πούμε, στην επομένη της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Κι ας ονειρεύονται οι δυστυχείς σύμβουλοι του Κυριάκου – ο ίδιος μάλλον όχι: είναι γιος του χαλύβδινα ρεαλιστή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διάολε!- καβάλα στο ροζ συννεφάκι τους ότι, μετά την ελπιζόμενη κυριαρχία τους στις κάλπες, θα εξορίσουν για πάντα την απλή αναλογική από το πολιτικό σκηνικό.
Όπως και αν έχει το πράγμα, πάντως, θα έχουμε εγκατασταθεί όταν με το καλό επιστρέψουμε από τις θερινές διακοπές και από τα μπάνια του λαού, που κατ’ Ανδρέα Παπανδρέου δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να διαταράσσονται – σε μια 3ετή προεκλογική περίοδο, των δίδυμων αυτών εκλογών. Οι συντελεστές του πολιτικού σκηνικού (και του μηντιακού που πάει να στηθεί αυτές τις βδομάδες) το γνωρίζουν, το ζουν, το φοβούνται: ο χρόνος κουράζει.  Γι’ αυτό και η άνθιση των Εξεταστικών, γι αυτό και η – κωμική – απειλή των Προανακριτικών, για Noor 1, για νομισματική πατέντα Βαρουφάκη, για Υγεία κ.ο.κ. Γι’ αυτό και η ομοθυμη συναίνεση, όλων τους!, ότι θα πρόκειται για μια λασπερή διαδρομή.


Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Σε αυτή την ετήσια ανεπούλωτη ρωγμή του χρόνου, η αναδρομή στην εφιαλτική ημέρα του πραξικοπήματος είναι επιτακτική πράξη ιστορικού χρέους. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα. Ακόμα χειρότερο, σημάδεψε και ακρωτηρίασε το σώμα και την ψυχή της ίδιας της Κύπρου.
Όσο κι αν κάποιοι θέλησαν τη λήθη και όσο κι αν φρόντισαν να σκεπάσουν με τη σιωπή το στυγερό έγκλημα του πραξικοπήματος και τα όσα προηγήθηκαν, η κραυγή της ιστορίας είναι τόσο διαπεραστική που δεν επιτρέπει ήσυχο ύπνο στους εφιάλτες της προδοσίας.
Η πατριωτική πλειοδοσία και η ενωτική καπηλεία. Οι «νεκροθάπτες της Ενώσεως». Το πραξικόπημα, η αντίσταση, ηρωική, πλην απελπιστικά ανοργάνωτη στις πλείστες περιοχές και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα κίνημα στρατιωτικό, η διαφυγή του Μακάριου. Η δεύτερη φάση του διπλού εγκλήματος, η τουρκική εισβολή, η κορύφωση της τραγωδίας. Η χούντα επιτέλεσε την αποστολή της.
Τέσσερεις και πλέον δεκαετίες από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που άνοιξε τις κερκόπορτες στον Τούρκο εισβολέα, η ανατομία του εγκλήματος είναι πλέον ιστορικά ασφαλής. Η χρονική απόσταση από τα τότε συγκλονιστικά και δραματικά γεγονότα παρέχει τη δυνατότητα μιας πιο αντικειμενικής κρίσης, χωρίς το συναισθηματισμό που ήταν φυσικό να τα φορτίζει τα πρώτα χρόνια μετά την προδοσία και το έγκλημα του 1974.
Περισσότερη, ωστόσο χρησιμότητα έχει μια χωρίς έλεος αυτοκριτική για πράξεις και παραλείψεις που οδήγησαν στη μεγάλη τραγωδία.
Όσο περνά λοιπόν ο καιρός, όσο απομακρυνόμαστε από το ’74 κι όσο μπλεκόμαστε στις επετείους και τους επετειακούς, σε αυτές τις ετήσιες ρωγμές του χρόνου που έρχονται και επανέρχονται, αυτό που προβάλλει ξανά και ξανά είναι μια σειρά από ερωτηματικά. Όχι ως εξιλέωση και ως άλλοθι. Αλλά με πλήρη συνείδηση της ανάγκης να μην παραμερίσει και να μην εκτοπίσει ο μύθος την πραγματικότητα. Γιατί ο κίνδυνος πάντα ελλοχεύει, πάντα καραδοκεί να κατανικήσει την αλήθεια, να καλύψει τα κενά, να παρασιωπήσει τις παραλείψεις, να αποενοχοποιήσει ενόχους και να αναδείξει στεφανωμένους και φωτοστέφανα.
Τα γιατί, παραμένουν ως αμείλικτα ιστορικά ερωτηματικά:

gΓιατί δεν αντιμετωπίστηκε εξ αρχής η χούντα ως τέτοια και ως θανάσιμος κίνδυνος για τον Κυπριακό Ελληνισμό;
gΓιατί παραλείφθηκε η νόμιμη ένοπλη οργάνωση του λαού;
gΓιατί δεν υπήρξε περισσότερη εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις   του;
gΓιατί υπήρξαν αναστολές, φοβίες και αγκυλώσεις μπροστά στη λαίλαπα και την καταιγίδα που ερχόταν;
gΓιατί αφέθηκαν τα σχολεία, η Εθνική Φρουρά, η Αστυνομία, να γίνουν εκκολαπτήρια της αποσύνθεσης του δημοκρατικού και πολιτειακού ιστού;
gΓιατί οι «ευυπόληπτοι» και «καθώς πρέπει» της κυπριακής κοινωνίας αφέθηκαν να γιορτάζουν έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας την 21η Απριλίου ως «εθνοσωτήριον επανάστασιν»;
gΓιατί αφέθηκε ανοχύρωτη η κυπριακή κοινωνία στο θανάσιμο εναγκαλισμό από τη χούντα;
gΓιατί ηγεσίες που άλλως όφειλαν να συμπεριφερθούν προσαρμόστηκαν ή κλείστηκαν στο καβούκι τους;

Η αναφορά είναι σκληρή και τα ερωτηματικά μαστιγωτικά. Όμως η χρησιμότητα της ιστορίας είναι αυτή. Η διδαχή. Γιατί οι ανεπίδεκτοι μαθήσεως της ιστορικής αλήθειας και της διδακτικής της αξίας είναι καταδικασμένοι να ζήσουν εκ νέου τραγωδίες και συμφορές.
Δεκαετίες μετά τη μεγαλύτερη προδοσία στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, η καπηλεία των νεκρών αγωνιστών, η πλαστογράφηση της αλήθειας, η τυμβωρυχία της αντίστασης, οι περιγραφές, η ξύλινη γλώσσα, κινδυνεύουν να μας οδηγήσουν στην απόδραση από τα σκληρά προ του ’74 γεγονότα. Γιατί  η αντίσταση στο πραξικόπημα δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις συλλογικές ευθύνες. Ούτε ως εξαγνισμός της κυπριακής κοινωνίας από τις οφειλόμενες τύψεις.
Γιατί οι ενοχές τείνουν να οδηγήσουν και στο μύθο. Που θέλει την επικράτηση της ιστορικής αμνησίας. Που θέλει να ξεχνά ότι η βαρβαρότητα της ελλαδικής δικτατορίας πέρασε στην Κύπρο και ότι κάλυψε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.
Που θέλει να ξεχνά πως Εθνική Φρουρά, Αστυνομία, Παιδεία, Δημόσια Υπηρεσία είχαν μετατραπεί σε άντρα της αντιλαϊκής συνωμοσίας και σε εφαλτήρια της τελικής επίθεσης. Που θέλει να ξεχνά πως η περίφημη θεωρία της βίας και της αντιβίας έστρωσε το δρόμο στο πραξικόπημα.
Αλλά επίσης πρέπει να επισημανθεί ότι σε κάθε κοινωνία με αυτοσεβασμό, οι πνευματικοί άνθρωποι είναι η ψυχή του λαού, η άμυνά του στη λογική της βίας και του ολοκληρωτισμού, ο θώρακας του απέναντι στη μισαλλοδοξία και την εθνοκαπηλεία. Γιατί οι άνθρωποι του πολιτισμού άφησαν να κηλιδωθεί και να κουρελιαστεί κάθε ίχνος πολιτισμού και κάθε ψήγμα αισθητικής από τους εκπροσώπους των γελοίων συνταγματαρχών; Πού ήταν οι άνθρωποι του πολιτισμού στην Κύπρο να πουν το όχι και γιατί αντί τούτου συνωστίζονταν ως γλοιώδεις και οσφυοκάμπτες για το ναι;
Αυτά τα ερωτήματα ας θεωρηθούν κατάθεση οφειλόμενης ιστορικής εγγραφής αντί μνημοσύνου για τη θυσία των αγωνιστών της αντίστασης και αντί αναφοράς ανώδυνης στο μεγαλείο της προσφοράς τους.


*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

Του

Γιώργου Καραμπελιά*

 

Την πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση της θανατερής γελοιότητας που συνιστά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., αποτελούν οι διαδοχικοί κάτοχοι του υπουργείου Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος. Καθόλου τυχαία, συμμερίζονται το ίδιο “λουκ” του αντισυμβατικού νεοφιλελεύθερου αστού με μαρξιστικό επίχρισμα. Το σακίδιο στον ώμο, τα τσαλακωμένα ρούχα και μια ακατάσχετη φλυαρία, όταν βρίσκονται στην ελληνική Βουλή ή μπροστά σε κάποιο μικρόφωνο. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο, σημειολογικά, για την τύχη της χώρας, ότι το σημαντικότερο υπουργείο –μια και το σχεδόν αποκλειστικό ζήτημα της χώρας, τα προηγούμενα χρόνια, ήταν το μνημόνιο, το χρέος και οι σχετικές διαπραγματεύσεις– κατέχεται από δύο υπουργούς αγγλοσαξωνικής κοπής εκ των οποίων ο δεύτερος δεν γνωρίζει καλά-καλά ελληνικά, και οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στα πιο καταστροφικά αποτελέσματα, συναγωνιζόμενοι ακόμα και τον μοιραίο προκάτοχό τους, Παπακωνσταντίνου, επί κυβέρνησης ΓΑΠ.
Ο Βαρουφάκης, που προηγήθηκε, κατόρθωσε, εφαρμόζοντας με το παραπάνω τη στρατηγική του Τσίπρα, να διαλύσει μέσα σε 6 μήνες ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία της χώρας –με ένα κόστος που, κατά τον Regling, φτάνει τα 100 δισ. εκατομμύρια ευρώ–, να οδηγήσει σε διαρροή 40 δισ. ευρώ από τις τράπεζες και εν τέλει να τις κλείσει, προκαλώντας υποχρεωτική ανακεφαλαιοποίηση και εκχώρηση στα ξένα funds («αγάπη μου, σήμερα έκλεισα τις τράπεζες») και, εν τέλει, να επιβάλει ένα μόνιμο καθεστώς κεφαλαιακών ελέγχων που αποτελείωσαν τις εξαγωγές και τις επενδύσεις της χώρας. Βέβαια, όλα αυτά διανθισμένα με γελοίους λεονταρισμούς στα Γιούρογκρουπ και στα διεθνή φόρα· αυτός, ένας άνθρωπος του Σόρος, οικονομικός σύμβουλος του ΓΑΠ, ένας διεθνής γυρολόγος της κακιάς ώρας, που βρήκε ένα λαό κυριολεκτικά σε τετανία και παραζάλη, ώστε να τον αναδείξει, μαζί με τον αρχηγό του, στην κορυφή της χώρας, στην πιο δύσκολη στιγμή της.
Έχουν ειπωθεί τόσα και τόσα γι’ αυτόν, που θα αποτελούσε έναν άσεμνο πλεονασμό το να συνεχίσω να αναφέρομαι στην «προσωπικότητά» του Gianis (sic). Και όμως, σε μία εποχή όπου οι φελλοί επιπλέουν διεθνώς, μεταβλήθηκε, προς στιγμήν, ακόμα και σε διεθνή μιντιακή φιγούρα μιας Δύσης σε παρακμή, ενώ επιχείρησε ακόμα και να δημιουργήσει «ευρωπαϊκό κόμμα», επιστρατεύοντας διάφορες ξεπεσμένες δόξες της ευρωπαϊκής αριστεράς, των περασμένων δεκαετιών, όπως τον Τόνι Νέγκρι και τον Σλαβόι Ζίζεκ. Αλλά επειδή από ένα σημείο και μετά άρχισαν να τον παίρνουν χαμπάρι στην Ευρώπη, επανήλθε πλησίστιος στους γνωστός «χαχόλους», τους Έλληνες, όπου αντί να κυκλοφορεί από γωνία σε γωνία, κρυπτόμενος διά τον φόβο των ζαρζαβατικών και του εισαγγελέα, πραγματοποιεί και συγκεντρώσεις στο Βελλίδειο.
Και σήμερα βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια το μεγάλο σχέδιο –το οποίο είχε εξυφάνει μαζί με τον αδίστακτο γιάπη– για να οδηγήσουν την Ελλάδα σ’ ένα καθεστώς που θα τους διασφάλιζε για πολλά χρόνια την εξουσία – αλλά ας όψεται ο Πούτιν που δεν συναίνεσε.  Και έτσι, «απλώς», κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την οικονομία της χώρας για να την παραδώσουν στα χέρια του Schaeuble, που ήταν ο δήθεν αντίπαλός τους.
Ο Τσακαλώτος, που ακολούθησε, δεν φτάνει βέβαια στο ύψος του Γιάνη, εξάλλου η επαναστατική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ, με έμβλημα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη, φτάνει μόνο μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί ένας εξίσου αμοραλιστής τύπος, για να υπογράψει την εκχώρηση στους ξένους του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και ενός μεγάλου μέρους της ιδιωτικής, για να επιβάλει ουσιαστικά δύο νέα επαχθή μνημόνια, για να εκχωρήσει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις τράπεζες, να κατεβάσει το αφορολόγητο στο μισό, να κατακρεουργήσει τις συντάξεις, να δεχθεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για πέντε χρόνια και 2% για εξήντα χρόνια, να ξιφουλκεί για το χρέος και να αποδεχθεί μηδενικές μειώσεις, να «σκίζεται» για την ποσοτική χαλάρωση και να καταλήξει, μια και απέτυχε και σε αυτό, ότι είναι ασήμαντη...
Όπως, για την πρώτη περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας καμποτίνος των πλατειών, ονόματι Βαρουφάκης, έτσι, στην δεύτερη περίοδο της προδοσίας και της εκχώρησης, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας αγγλόφωνος «μαρξιστής» που κορδακίζεται ότι ηγείται της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλει τις ευαισθησίες του για το Gay Parade και καθυβρίζει ασύστολα όσους του αντιπαρατίθενται στη Βουλή. Αυτός ο επαναστάτης της ελεεινής μορφής, με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στην Black Rock, –που δεν είχε καν την στοιχειώδη ευθιξία να τα φέρει στην Ελλάδα– κατά περιόδους, δηλώνει ότι δεν θα κάνει πίσω και «θα παραιτηθεί», αλλά είναι πάντα εκεί για να εισπράττει τα εύγε του Σόιμπλε.
Αποτελεί μία ακόμα απόδειξη όχι μόνο της δεδομένης ανικανότητας και αθλιότητας των κυβερνώντων, αλλά και της έκπτωσης του ίδιου του αισθητήριου του ελληνικού λαού. Αντί να στείλουν τον Τσακαλώτο στο σπίτι του να μάθει ελληνικά, και να υπογράφει τα ξεπουλήματά του τουλάχιστον στην μητρική του γλώσσα, νιώθουν τη βαθιά χαρά του αποικιοκρατούμενου, –«αριστερού» και μη– μια και ο υπουργός τους δεν γνωρίζει ελληνικά, και κατάγεται από οικογένεια πατρικίων εθνικοφρόνων. Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσακαλώτος τονίζει επίτηδες την αδυναμία του να μιλά σωστά ελληνικά, για να κινητοποιεί στους Έλληνες κάποια βαθιά κρυμμένα σύνδρομα ξενοδουλείας. Βλέπεις, έχουμε υπουργό που εκφράζεται καλύτερα στη γλώσσα των αφεντικών και αγνοεί εκείνην των ιθαγενών, και επιπλέον είναι και εγγονός προβεβλημένου κομμουνιστοφάγου στρατηγού! Ακόμα και οι οξύτεροι επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του, στο «Σκάι» ή στην «Καθημερινή», όπως ο περιβόητος Στέφανος Κασιμάτης (alias «Φαληρεύς»), είναι όλο αγάπες και χαριεντίζονται με τον «Euclides», διότι προφανώς κινητοποιεί κάποια ξενόδουλα κύτταρα –εξάλλου είναι και «δικός τους», εγγονός του στρατηγού.
Καθόλου τυχαία, τέλος, και ο Βαρουφάκης και ο Τσακαλώτος έχουν ως κοινό τους σύμβουλο τον κορεάτη Kim που ανέλαβε, μαζί με τον Galbraith, να ετοιμάσει την επαναστατική έξοδο της χώρας από το ευρώ, γιατί καλά τα επαναστατικά εγχειρήματα, αλλά ας βάζουμε και κανέναν ξένο μπροστά.
Και προφανώς δε, για όλα τα σημεία και τέρατα τα οποία έχουν διαπράξει αυτοί οι κύριοι και οι σύμβουλοί τους, επί δυόμισι χρόνια, δεν υπάρχει ούτε έρευνα της Βουλής ούτε εισαγγελική παρέμβαση, ούτε καν κατακραυγή από τον Τύπο και την ψευδο-διανόηση της χώρας.
Ενορχηστρωτής, ηθικός και φυσικός αυτουργός αυτών των εγκλημάτων και των φαιδροτήτων, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, μαζί με τον Βαρουφάκη και τους υπολοίπους, οργάνωσε και εκτέλεσε συνειδητά την αποδυνάμωση και την εκχώρηση στους ξένους της οικονομίας της χώρας, αρχικώς με στόχο κάποιο δήθεν επαναστατικό grexit και στη συνέχεια υλοποιώντας τη μεταβολή της Ελλάδας σε απροκάλυπτη αποικία. Γι’ αυτό, καθώς πλησιάζει η ώρα της κρίσης και της εξάντλησης του χρόνου της εξουσίας τους, περνάει ο ίδιος όλο και πιο ανοικτά σε κουτσαβάκικες συμπεριφορές, όπως έκανε με τα ΜΜΕ, ή στην Βουλή, βγάζοντας συχνά-πυκνά, στο προσκήνιο, ως μπαμπούλα, τον Πολάκη. «Κωλώνουν τα παλικάρια»;


*Ο Γ. Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και επικεφαλής του Κινήματος «Άρδην».

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:54

Να τηρηθεί η συνταγματική τάξη

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Η πρόσφατη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων για τα αποτελέσματα του Eurogroup, υπήρξε ακόμη ένας σταθμός πολιτικής και Συνταγματικής αταξίας. Κλήθηκαν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων, τα οποία εισήλθαν στο ελληνικό Κοινοβούλιο από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, εκτός από τον κ. Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής.
Εδώ και κάποια χρόνια παίζεται στο πολιτικό σκηνικό από τους εκάστοτε κυβερνώντες ένα παιχνίδι εναντίον του κόμματος της άκρας δεξιάς που αγγίζει τα όρια της Συνταγματικής εκτροπής. Δεν είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός να αποκλείει αρχηγό κόμματος που έχει ψηφιστεί από τον ελληνικό λαό και μέχρι πρότινος ήταν το τρίτο σε δύναμη κόμμα στη Βουλή. Αυτό θα φάνταζε αδιανόητο ακόμη και στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τη σκληρή δεξιά.
Όταν το 1977 η άκρα δεξιά αποσχίστηκε από την παραδοσιακή δεξιά (Ν.Δ.) και δημιούργησε το κόμμα της Εθνικής Παράταξης, που είναι ο πολιτικός πρόγονος της Χρυσής Αυγής, είχε από το πολιτικό σύστημα της εποχής εκείνης την αναγνώριση και την αντιμετώπιση που ορίζει το Σύνταγμα της χώρας. Και μάλιστα σε μια εποχή, η οποία ήταν χρονικά κοντά στην πτώση της Χούντας με τις ιδιαίτερες πολιτικές ευαισθησίες ένεκα της επτάχρονης δικτατορίας των επίορκων αξιωματικών. Και σήμερα που υποτίθεται ότι έχει παγιωθεί η ελευθερία του λόγου και της πολιτικής αντιπαράθεσης, αποκλείονται πολιτικά κόμματα από Συνταγματικά κατοχυρωμένες δράσεις.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όλο μεγάλες κουβέντες είναι και στο θέμα αυτό σιωπά ενώ έπρεπε να επιβάλει τη Συνταγματική τάξη. Με αφήνει αδιάφορο αν κάποια ελληνική κυβέρνηση πάρει πρωτοβουλία προκειμένου η Χρυσή Αυγή να τεθεί εκτός Νόμου με ψήφισμα της Βουλής, ως “εγκληματική οργάνωση”. Από τη στιγμή όμως κατά την οποία το αρμόδιο τμήμα του Άρειου Πάγου επιτρέπει στο κόμμα της Χρυσής Αυγής να μετάσχει σε βουλευτικές εκλογές, το κόμμα αυτό θεωρείται νόμιμο.
Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας είναι υπεράνω του Αρείου Πάγου; Αυτοί αποφαίνονται αν ένα εκλεγμένο από τον ελληνικό λαό κόμμα είναι νόμιμο ή παράνομο; Τότε γιατί τους δέχονται στη Βουλή; Γιατί τους δίνουν βήμα και μιλάνε είτε σε πολιτικές συζητήσεις είτε σε νομοθετική εργασία; Γιατί τους επιτρέπουν να ψηφίζουν; Απαράδεκτο και αντισυνταγματικό. Ο πολιτικός πολιτισμός μας βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο και είναι λυπηρό ότι αυτή η πολιτική και Συνταγματική αταξία προέρχεται από αριστερό κόμμα του οποίου οι πολιτικοί πρόγονοι είχαν τεθεί εκτός Νόμου με τον περίφημο Νόμο 509. Εκείνη η πολύκροτη δίκη κατά των ηγετών της Χρυσής Αυγής έχει γίνει “Γεφύρι της Άρτας”.
Μέχρι να υπάρξει τελεσίδικη ή αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση, αν υπάρξει, ισχύει για τους υπόδικους Χρυσαυγίτες το τεκμήριο της αθωότητας. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν προ της δικαστικής κρίσης να τίθενται στο περιθώριο βουλευτές που έχουν εκλεγεί νόμιμα από ένα ποσοστό των Ελλήνων πολιτών; Στο Βέλγιο ο ακροδεξιός υποψήφιος έφτασε ante portas. Στη Γαλλία η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν έφτασε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Αρνήθηκε ο σημερινός πρόεδρος Μακρόν να αναμετρηθεί τηλεοπτικά μαζί της; Τελικά οι κοντόφραγκοι έχουν περισσότερο μυαλό από μας τους εξυπνάκηδες που έχουμε δώσει τα φώτα της δημοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο ενώ εμείς μείναμε στην Τουρκοκρατία. Ποιος ωφελείται βρε κορόιδα από τον αποκλεισμό της Χρυσής Αυγής;
Ο παραγκωνισμός του κόμματος αυτού συγκρατεί τους 500.000 ψηφοφόρους του και τους δημιουργεί αισθήματα μίσους εναντίον των πολιτών των άλλων κομμάτων. Αυξάνουν έτσι τη δύναμή τους, γιατί αισθάνονται ότι η Πολιτεία τους κοροϊδεύει, αφού από τη μια μεριά ο δικαστικός αντιπρόσωπος τους δίδει και το ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής και από την άλλη όταν εκλέγουν τους βουλευτές τους, αυτοί είναι βουλευτές β’ κατηγορίας. Επιβάλλεται συνεπώς να λήξει αυτό το κρυφτούλι και να ληφθεί μια απόφαση. Αν η Χρυσή Αυγή λαμβάνει μέρος στις βουλευτικές εκλογές, πρέπει οι εκλεγόμενοι βουλευτές της να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Αν το κόμμα αυτό είναι παράνομο, να τεθεί εκτός Νόμου. Η συνέχιση αυτής της Συνταγματικής αταξίας θα βλάψει τελικά τη δημοκρατική ομαλότητα.

Του

Γιάννη Πανούση

 

Tον εαυτό σου όμως πρώτος δίκασες
Όταν την πτώση οραματίστηκες
Το λάθος άλογο που έτρεχε για μας
Στ. Μαφρέδας, Νεύμα από απέναντι


Όταν η Αριστερά δεν αναλαμβάνει την ιστορική [ιδεολογικοπολιτική ] ευθύνη για τις Δικτατορίες του Προλεταριάτου και η Δεξιά για τις Μαύρες δικτατορίες, δεν αντιλαμβάνομαι τη συνεχή κατηγορία κατά του ΠΑΣΟΚ [αλλά και τη δική του ένοχη στάση] για τις στρεβλώσεις της Σοσιαλδημοκρατίας. Αντί να βάζει τους άλλους ν’απολογούνται για τα εγκλήματα ‘’των μοντέλων διακυβέρνησης’’που έχουν αγιοποιήσει και –δυστυχώς-εφαρμόσει επί των ελευθεριών των λαών, το ΠΑΣΟΚ αρκείται στο να επιχειρηματολογεί αμυντικά για τη μείωση του κοινωνικού κράτους.
Τί νάναι άραγε αυτό που κάνει τόσο φοβικούς τους πρώην μαχητικούς υπερασπιστές του Σοσιαλισμού;Οι ηθικοποινικές εκτροπές πρωτοκλασάτων στελεχών, η λαθεμένη στρατηγική, οι εσωτερικές έριδες, η μη-ανανέωση του κομματικού μηχανισμού, ή- μήπως- η έλλειψη Αρχηγού που να εμπνέει και να συνθέτει;
Ό,τι από τα παραπάνω κι αν συμβαίνει ένα είναι το γεγονός: το πρώην κραταιό και φιλολαϊκό ΠΑΣΟΚ έχει αφήσει τα άλλα κόμματα να πρωταγωνιστούν στην εθνική διαχείριση της κρίσης [στη βάση ενός ιδιότυπου’ δικομματισμού των τριών κομμάτων’ (για να μην ξεχνάμε και τους ΑΝΕΛ)], και το ίδιο ασχολείται με τα κομμάτια και θρύψαλα του πρώην ‘δικού του προνομιακού χώρου’.
Το, έστω και επιτυχές, συγκυριακό συμμάζεμα των ‘καπετανάτων’ υπό ενιαίο τίτλο κοινής αποδοχής ή υπό πολύχρωμο πολιτικό φορέα ,όχι μόνο θα έχει βραχύβια κοινοβουλευτική παρουσία, αλλά θα μοιάζει με τις πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Συνασπισμός πέριξ ενός ανύπαρκτου πολιτικού Κέντρου κι ενός μη-κοινά αποδεκτού ενιαίου κέντρου Εξουσίας συνιστά αέναη περιστροφή γύρω από τον φθαρμένο και θνήσκοντα εαυτό σου. Συστεγάσεις, συμβιώσεις, διάδρομοι φιλόδοξων αρριβιστών, ανανεώσεις παλαιών αφηγημάτων’ [από νοσταλγούς των πρώην και κυνηγούς των νύν οφφιτσίων] δεν είναι τίποτ’άλλο παρά αμήχανες ασκήσεις επί χάρτου.
Οι περισσότεροι μονομαχούν και σκιαμαχούν για ένα ‘βασίλειο’-κομματικό καλειδοσκόπιο [όπου κανείς υπήκοος δεν τους υπακούει], για μία ‘πίστη νίκης’ [όπου κανείς πιστός δεν τους πιστεύει], για ένα ευοίωνο ‘’κυβερνητικό μέλλον’’ [όπου κανείς οιωνοσκόπος δεν ρισκάρει να προβλέψει].
Κι όμως ορισμένοι ‘κολλημένοι’, κουρασμένοι, κορεσμένοι εξακολουθούν να βάζουν τους κινδύνους για την προσωπική τους έκ-πτωση πάνω από την πιθανότητα πολιτικής ‘πτώχευσης’ του ΠΑΣΟΚ.
Τόχω ξαναγράψει. Το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να παίξει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας πρέπει πρώτα να εκκαθαρίσει το τοπίο [όποιος πολίτης, όποια ομάδα, όποιο μόρφωμα επιθυμεί δραστηριοποίηση θα γίνει μέλος του Κινήματος κι όχι άλλων παραφυάδων], μετά να προβεί σε εσωτερική κάθαρση [από τα βαρίδια του χθες και τα κοράκια του σήμερα] και στο τέλος του 2018/αρχές 2019 [ή λίγο πριν τις εκλογές] να εκλέξει το Νέον Αρχηγό. Διαφορετικά άπαντες θα περιμένουν ένα θαύμα που ποτέ δεν πρόκειται να γίνει[τουλάχιστον ‘’υπό τας παρούσας συνθήκας’’].
Κι όλα τα παραπάνω θα έχουν –κατά τη γνώμη μου-πολιτικό νόημα κυβερνησιμότητας αν συνδυαστούν με ρητή δήλωση ότι θα συγκυβερνήσουν με το ΣΥΡΙΖΑ [όπως κι αυτός, μεταλλαγμένος, θα προκύψει από τις κάλπες].
Όλα τα υπόλοιπα, το αν δηλαδή το ΠΑΣΟΚ θα πάρει 7% ή 9%,ή το αν θα εκλεγεί ο Α’ ή ο Β’ στην τάδε περιφέρεια, δεν αφορούν ούτε τον λαό ούτε βέβαια την Ιστορία.


ΥΓ. ’’Κάτω από τους λόγους /κάτω από το μύθο /το δίλημμα του ψεύδους /ή της απροσδιόριστης αλήθειας /με την υπογραφή της ενοχής’’  [Π.Καραβασίλης, Πολιτική μυθολογία]
ΥΓ2. Αυτοί από το ΠΑΣΟΚ που θέλουν ‘’να πάρουν πίσω τη χώρα’’[μαζί με τη ΝΔ όπως το 2012;] απλώς επιθυμούν να ξανακερδίσουν τα χαμένα τους προνόμια. Ουδέν έτερον.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12469337
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1247
15108
80690

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 128 επισκέπτες και κανένα μέλος