A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018 08:40

Τον... βαφτίσαμε ξανά!

|

Ο ιατρός που παρουσίασε η «Γ», την περασμένη εβδομάδα στην στήλη «ΠΡΟΣΩΠΑ», είναι ο ενδοκρινολόγος Ιωάννης Βάσσης, τον οποίο ο δαίμων του τυπογραφείου παρουσίασε ως Δημήτρη Βάσση...

 

 

 

Ο ιατρός που παρουσίασε η «Γ», την περασμένη εβδομάδα στην στήλη «ΠΡΟΣΩΠΑ», είναι ο ενδοκρινολόγος Ιωάννης Βάσσης, τον οποίο ο δαίμων του τυπογραφείου παρουσίασε ως Δημήτρη Βάσση. Ο συντάκτης του κειμένου, είχε μπροστά του, την ώρα που έγραφε το συγκεκριμένο κείμενο, την επαγγελματική κάρτα του ιατρού, που το όνομα ήταν ιδιαίτερα ευκρινές, αλλά και χρησιμοποιούμενο στην τακτική επικοινωνία με τον ίδιο.

Συμβαίνουν κι αυτά, στις εφημερίδες, ιδιαίτερα σ’ αυτές που δεν έχουν την πολυτέλεια να έχουν το απαιτούμενο προσωπικό και εκδίδονται, από ελάχιστους ανθρώπους, οι οποίοι υπερβάλλουν εαυτόν.

Πάρα ταύτα... Ο Ιωάννης Βάσσης συστήθηκε ως επιστήμονας στην περιοχή μας, πριν ένα χρόνο περίπου και σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να έχει την φήμη, που λογικά θα έπρεπε να είχε κάποια χρόνια στην πλάτη του, για να την αποκτήσει. Κι επειδή εκ του αποτελέσματος όλα κρίνονται, ασφαλές είναι το συμπέρασμα, πως εργάστηκε σκληρά απ’ την μια και απ’ την άλλη είχε την δυνατότητα να αναδείξει την επιστημονική του επάρκεια.

Ήταν παράλληλα και στρατιωτικός ιατρός... Όμως θέλοντας να προσφέρει με την κατάθεση της γνώμης του, στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης στον τόπο μας, θεώρησε την υπαλληλική ιδιότητα, εμπόδιο στην διάθεσή του. Είναι το σπάνιο, που κάνουμε λόγο στον πρόλογο... Και παραιτούμενος απ’ την υπαλληλική ιδιότητα, έχει ανοίξει τον δρόμο, να διαβεί την κοινωνική οδό και να το κάνει και πιό επίσημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν μέσα στην κοινωνική αναζήτηση, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Και βεβαίως ισχύει το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το λάθος, αποτέλεσε την αφορμή, για να θυμηθούμε ξανά, ένα σημαντικό πρόσωπο, το οποίο μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην τοπική κοινωνία, με την ελπίδα ότι η τελευταία θα του δώσει την δυνατότητα, να προσφέρει σ’ αυτή όσα μπορεί και έχει την πρόθεση να προσφέρει...

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 10:18

Ta ΜΟΕ να μην υποκαταστήσουν τη λύση

Γράφει ο
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Υπήρξε ορθή η θέση ότι τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι ευπρόσδεκτα κα επωφελή.
Υπό την απαράβατη προϋπόθεση να μην διαστρέφουν την ουσία του Κυπριακού, που δεν είναι ασφαλώς μια δικοινοτική διαμάχη, αλλά πρόβλημα εισβολής και παράνομης στρατιωτικής κατοχής τμήματος μιας ανεξάρτητης χώρας.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει τα όποια μέτρα «βελτίωσης της καθημερινότητας» να οδηγούν σε υποκατάσταση της λύσης, που πρέπει να τερματίζει την κατοχή που είναι η πηγή της κακοδαιμονίας.
Άρα, θα ήταν αδιανόητο και άκρως επικίνδυνο, να συζητούνται και να υλοποιούνται οποιαδήποτε μέτρα εμπιστοσύνης, χωρίς να είναι κυρίαρχη και πρωτεύουσα η συζήτηση της ουσίας του Κυπριακού. Δηλαδή η συζήτηση των κεφαλαιωδών πτυχών, της αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, της κατάργησης των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και της επίτευξης συμφωνίας για τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομοσπονδιακό κράτος με μια κυριαρχία, μια διεθνή νομική προσωπικότητα, μια ιθαγένεια, με ενότητα κράτους, θεσμών, λαού, χώρου και οικονομίας και με κατοχυρωμένα τα  ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες.
Σε αυτή τη διαδικασία πρόταξης της ουσίας του Κυπριακού, που διασφαλίζει τον πραγματικό του χαρακτήρα, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, οφείλουμε να επιμένουμε διαχρονικά
Σε αντίθεση με την Τουρκία και την υποχείρια τουρκοκυπριακή ηγεσία, που επίσης διαχρονικά, επέμεναν ότι το Κυπριακό είναι θέμα «ομαλής συμβίωσης των δύο Κοινοτήτων που θα πρέπει να ζήσουν πλάι – πλάι ως καλοί γείτονες». Με αποδοχή των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στην πρόσφατη του Έκθεση για το Κυπριακό, αποδίδει ιδιαίτερο βάρος και μέγιστη σημασία, κατά τρόπο εμφανώς δυσανάλογο με την πραγματική προτεραιότητα, που θα πρέπει να είναι η λύση.
Ο κίνδυνος είναι προφανής. Να υπάρξει αποδοχή της τουρκικής άποψης ότι το Κυπριακό είναι ζήτημα καλής γειτονίας των δύο κοινοτήτων. Με διαγραφή της κατοχής και της παραβίασης του διεθνούς δικαίου.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ως εκ τούτου, αμείλικτα.
-    Αποδεχόμαστε ότι αυτό που προέχει είναι μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης;
-    Αποδεχόμαστε ότι αυτό που επείγει δεν είναι ο τερματισμός της κατοχής και η λύση, αλλά «μέτρα καλής γειτονίας»;
Η περιρρέουσα περί «αποκεντρωμένης, συνομοσπονδίας ακόμα και δύο κρατών» τείνει να ευνοεί τα ΜΟΕ ως προλείανση του εδάφους προς τέτοιες καταστροφικές λύσεις. Ουσιαστικά τα ΜΟΕ να υποκαταστήσουν τη λύση. Ή να προετοιμάσουν το έδαφος προς τέτοιες λύσεις, εφιαλτικές για το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των
Αντιπροσώπων της Κύπρου

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 10:16

Ενα επικίνδυνα μετέωρο βήμα

Γράφει ο
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ *

 

Παρότι το θέμα δεν προσφέρεται ούτε για ευκολίες ούτε για απλοποιήσεις, θέλω να πω εξαρχής με σαφήνεια τη γνώμη μου: η συμφωνία του πρωθυπουργού και του αρχιεπισκόπου δεν ικανοποιεί –και δεν μπορεί να ικανοποιεί– την πλευρά που υποστηρίζει τη θρησκευτική ουδετερότητα της χώρας. Η συμφωνία δεν αφορά απλώς ένα οργανωτικό ζήτημα, αλλά τον πυρήνα της πολιτειακής ταυτότητας της Ελλάδας.
Με αυτήν, το οικονομικό βάρος της μισθοδοσίας των ιερωμένων παραμένει στην ελληνική πολιτεία πλην όμως η διαχείριση της μισθοδοσίας περνά εφεξής στην Εκκλησία, η οποία πλέον αυτοτελώς μπορεί να αποφασίζει. Οι κληρικοί θα χάσουν τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα και για τον λόγο αυτό διαμαρτύρονται, φοβούμενοι ότι η προστασία που τους παρέχει το κράτος έναντι των προϊσταμένων τους χάνεται και εφεξής οι τελευταίοι θα μπορούν να αποφασίζουν χωρίς δεσμεύσεις που προέκυπταν έως τώρα από την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.
Θεωρώ θετικό ότι επιτέλους η Εκκλησία θα μπορεί αυτοτελώς να κανονίζει τα του οίκου της. Υπό την έννοια αυτή, η συμφωνία όντως είναι ένα βήμα στην ορθή κατεύθυνση. Ωστόσο, το βήμα μένει επικίνδυνα μετέωρο. Η θετική κατεύθυνση φαλκιδεύεται και εν τέλει ακυρώνεται εξαιτίας δύο προβλημάτων:
Το πρώτο είναι ο αδόκιμος συμψηφισμός του ύψους της μισθοδοσίας των κληρικών με την αξία της εκκλησιαστικής περιουσίας που παραχωρήθηκε στο ελληνικό Δημόσιο. Οσο δεν έχει γίνει καταγραφή αυτής της περιουσίας, ένας τέτοιος συμψηφισμός είναι απολύτως αυθαίρετος. Αν δεν καταγραφεί για τι περιουσία συζητάμε, δεν βλέπω πώς μπορούμε να προβαίνουμε σε τέτοιες συναλλαγές, τύπου «μία σου και μία μου». Επομένως, η καταγραφή και αξιολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας που παραχωρήθηκε στο Δημόσιο είναι προϋπόθεση του όποιου συμψηφισμού. Επ’ αυτού, αν το ελληνικό κράτος βρεθεί να χρωστάει, φυσικά να πληρώσει και να κλείσουμε το ζήτημα.
Το δεύτερο μείζον πρόβλημα είναι η ανάληψη πολιτειακής ευθύνης για την εσαεί μισθοδοσία της Εκκλησίας από την ελληνική πολιτεία. Μια τέτοια ρύθμιση, πέραν του οικονομικά επαχθούς χαρακτήρα της (για τον οποίο άλλοι είναι αρμοδιότεροι εμού να μιλήσουν), παραβιάζει ουσιωδώς τη θρησκευτική ουδετερότητα του ελληνικού κράτους. Δεν μπορεί ένα κράτος να μιλάει σοβαρά για θρησκευτική ουδετερότητα τη στιγμή που αναλαμβάνει να συντηρεί στο διηνεκές έναν πενταψήφιο αριθμό ιερωμένων, για την επαγγελματική κατάσταση των οποίων μάλιστα απεμπολεί κάθε δικαίωμα.
Για τον λόγο αυτό έχει επισημανθεί (και από τον γράφοντα) ότι οι όροι «θρησκευτική ουδετερότητα» και «επικρατούσα θρησκεία» συνιστούν κατεξοχήν αντίφαση. Είναι ή το ένα ή το άλλο στο Σύνταγμα. Και, φυσικά, το αποτέλεσμα της συμφωνίας το αποδεικνύει. Η συμφωνία είναι μεν ανεξάρτητη από την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση, αλλά δεν μπορεί να μη διαβάζεται υπό το φως αυτής. Χρειάζονται λοιπόν καθαρές λύσεις: «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς» ή «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του θεού τω θεώ». Η πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης και η συμφωνία δεν υπηρετούν καθαρές λύσεις.
Η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην πρότασή της για διακριτούς ρόλους Κράτους-Εκκλησίας το 2005 τόνιζε, μεταξύ άλλων:
Είναι προφανές ότι, υπό καθεστώς απεξάρτησης της Εκκλησίας από την Πολιτεία, δεν νοείται μισθοδοσία των κληρικών οποιασδήποτε θρησκείας ή δόγματος από την Πολιτεία. Από την άλλη, είναι εξίσου προφανές ότι, χωρίς να έχει την ελεύθερη διαχείριση των οικονομικών της, καμιά Εκκλησία δεν είναι σε θέση να αναλάβει τη μισθοδοσία των λειτουργών της. Με την προτεινόμενη ρύθμιση, διατηρείται το υφιστάμενο μισθολογικό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς των λειτουργών και υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Εκκλησίας της Κρήτης, των Μητροπόλεων της Δωδεκανήσου και των εξαρτώμενων από αυτές νομικών προσώπων. Ωστόσο η διατήρηση αυτή αφορά μόνον όσους είναι διορισμένοι σε οργανικές θέσεις και υπηρετούν σε αυτές κατά την έναρξη της ισχύος του νέου νόμου
Για τους υπόλοιπους, αυτούς δηλαδή που θα προσλαμβάνονται εφεξής, η Εκκλησία της Ελλάδας πρέπει να υποστεί το μισθολογικό βάρος. Αξιοποιώντας την περιουσία της. Φυσικά, μια τέτοια ρύθμιση δεν θα έβρισκε σύμφωνη την Εκκλησία διότι, σε βάθος χρόνου, θα οδηγούσε στην απαλλαγή της πολιτείας από τη μισθοδοσία των κληρικών. Από την άλλη, δεν θα άφηνε κανέναν κληρικό στο δρόμο. Εδώ είναι λοιπόν που η εκάστοτε κυβέρνηση της Ελλάδας θα πρέπει να αποφασίσει, βάζοντας την ατζέντα με την πολιτική πυγμή που η συγκυρία απαιτεί και οι ιδεολογικές της προτεραιότητες επιτάσσουν. Σε τελευταία ανάλυση, αυτή είναι η δημοκρατική κυβέρνηση του κυρίαρχου λαού.
Θα πει κανείς πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Το ξέρω. Ωστόσο, οι τομές θέλουν συναίνεση, αλλά αξιώνουν και ρήξεις. Για όσους θεωρούν τη συναίνεση της Εκκλησίας απαραίτητη για τη ρύθμιση των σχέσεών της με το ελληνικό κράτος, η αποτίμηση της συμφωνίας μπορεί να είναι συγκρατημένα θετική. Προσωπικά, όμως, δεν πιστεύω ότι μπορούμε να έχουμε μια πολιτεία απαλλαγμένη από θεοκρατικές αναφορές και δεσμεύσεις με τις ευλογίες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Γι’ αυτό εκτιμώ πως η συμφωνία είναι προβληματική και ο απολογισμός της, εν τέλει, αρνητικός. Αν η επιδίωξή μας είναι το ουδετερόθρησκο κράτος, όποια κι αν είναι τα κριτήριά μας -αριστερά, φιλελεύθερα, μεταρρυθμιστικά, ρεαλιστικά κ.ο.κ.- είναι δύσκολο να την αποτιμήσουμε αλλιώς.

 

*καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμηςκαι Ιστορίας Παντείου

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 10:14

Η Προσφυγική κρίση....

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ Β. ΜΑΣΣΑΛΑΣ*

 

Η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει τον κόσμο ένα χωριό, το χωριό των παγκόσμιων συγκρίσεων. Οι άνθρωποι σπάνια συγκρίνουν τη ζωή τους με τη ζωή των γειτόνων τους, αλλά συγκρίνουν τους εαυτούς τους με τους ευημερούντες κατοίκους του πλανήτη. Έτσι, οι μετανάστες φεύγουν από τις χώρες τους με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Μαζί με τους μετανάστες έχουμε και τους πρόσφυγες που δραπετεύουν από τις χώρες τους προσπαθώντας να σώσουν τη ζωή τους.
Η μετανάστευση είναι η νέα επανάσταση η οποία δεν εμπνέεται από ιδεολογίες, αλλά από τη ζωή των ευημερούντων κοινωνιών. Οι μετανάστες είναι οι δρώντες της ιστορίας που θα ορίσουν τη μοίρα της Ευρώπης.
Οι Ευρωπαίοι έτειναν να θεωρούν την εξάπλωση της δημοκρατίας ως προϋπόθεση ασφάλειας και ευημερίας. Η εξαγωγή του πολιτικού τους συστήματος δεν έφερε τη σταθερότητα στον εύθραυστο κόσμο μας, αντίθετα η επιβαλλόμενη δημοκρατία έγινε έναυσμα αποσταθεροποίησης.
Για τους δυστυχισμένους αλλαγή σημαίνει να αλλάζεις χώρα φεύγοντας, όχι να αλλάζεις την κυβέρνησή σου μένοντας.
Στο μυαλό τους κυριαρχεί το δόγμα: αν θέλεις οικονομικά ασφαλή ζωή για τα παιδιά σου, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να εξασφαλίσεις να γεννηθούν στη Γερμανία, τη Σουηδία, τη Δανία,... Αυτό ίσως είναι πιο σημαντικό από ένα πανεπιστημιακό πτυχίο. Το κυρίαρχο λοιπόν είναι ο τόπος γέννησης. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της μετανάστευσης!
Από την πλευρά των Ευρωπαίων ο φόβος επικεντρώνεται στην απαξίωση των διαβατηρίων τους. Όπως είναι φυσικό τα περιουσιακά στοιχεία χάνουν την αξία τους όταν γίνονται υπερβολικά διαδεδομένα και κτήμα του καθενός.
Η προσφυγική κρίση έχει αλλάξει εκ βάθρων την κατάσταση των πραγμάτων στην Ευρώπη. Είναι η μόνη αυθεντικά πανευρωπαϊκή κρίση, αυτή που θέτει υπό αμφισβήτηση το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης .(I. Krastev, Μετά την Ευρώπη, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2018).
Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν προβληματιστούν σοβαρά για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης τότε διακυβεύεται σοβαρά το μέλλον της Ε.Ε

 

*Ο Καθηγητής Χρήστος Β. Μασσαλάς είναι π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Και μικρό παιδί, παρατηρώντας τις διαρκείς εξαγγελίες Τσίπρα και την συνολικότερη παραχολογία της κυβέρνησης, μπορεί να διαπιστώσει ότι η παρούσα κυβέρνηση κινείται με οδηγό τον πανικό που της έχουν επιβάλλει οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες και πολλαπλασιάζουν το άγχος για την παραμονή στην κυβέρνηση, με ίσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Η παροχολογία, όπως πολλοί το έχουν επισημάνει, έρχεται να ακυρώσει όσα ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι έχουμε πετύχει,  έχοντας ως πρώτο επιχείρημα την δήθεν έξοδο απ’ τα μνημόνια. Για ν’ ακολουθήσουν τραγελαφικές εξελίξεις…
Ο ίδιος ακυρώνει για λογαριασμό του, όσα με τον ιδρώτα και το άγχος του κοσμάκη έχουν γίνει στην οικονομία της πατρίδας μας και απ’ την άλλη οι δανειστές, στους οποίους είναι αδιαμφισβήτητο, πως είναι υποταγμένος, λένε ακριβώς τα αντίθετα.
Βεβαίως και τα «μεγάλα αφεντικά» γνωρίζουν πολύ καλά, σε τι στοχεύει ο Τσίπρας και όλοι το συζητούν. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα απ’ το άρθρο της μεγάλης γερμανικής εφημερίδας «Handelsblatt», η οποία σε άρθρο της για την οικονομική πολίτική της κυβέρνησης, λέει τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, αναλύοντας  το προεκλογικό κόλπο των παροχών και των διορισμών του κ. Τσίπρα με τα χρήματα που μάζεψε τσακίζοντας στους φόρους τη μεσαία τάξη.
Χρησιμοποιεί μάλιστα τη λέξη Rοusfeti για να περιγράψει την πολιτική με την οποία ο απερχόμενος πρωθυπουργός επιλέγει συνειδητά να βλάψει την Ελλάδα, κρατώντας τη χώρα εκτός αγορών και υπονομεύοντας το μέλλον όλων των Ελλήνων, μήπως και διασώσει τον εαυτό του και τους διορισμένους φίλους του. Το άρθρο αναφέρεται με στοιχεία στη διόγκωση του αριθμού των μετακλητών και την αύξηση του κόστους μισθοδοσίας του Δημοσίου κατά 2 δισ. ευρώ (σχεδόν όσο ένας ΕΝΦΙΑ) για το βόλεμα των εγκάθετων του ΣΥΡΙΖΑ. O κ. Τσίπρας τελειώνει έτσι όπως άρχισε. Με ψέματα και Rousfeti προσπαθεί να παραπλανήσει τους πολίτες μήπως και σωθεί ο ίδιος. Σύντομα θα παραδοθεί στη λήθη.
Οι σοβαροί πολίτες, κάνουν το λογαριασμό τους, με βάση τα όσα λένε τα μεγάλα αφεντικά, αλλά -δυστυχώς- όλοι οι πολίτες και αυτοί που διαμορφώνουν την πλειοψηφία, δεν είναι και τόσο σοβαροί. Θα… τσιμπήσουν στα δολώματα του πρωθυπουργού και την επόμενη ημέρα, θα εμφανιστούν «κοψοχέρηδες».
Αν έτσι πορευτεί η πατρίδα μας, όπως έλεγαν και οι παλιότεροι… «φίδι που μας έφαγε» και για τον λόγο αυτό πρέπει ν’ αναζητηθεί το αντίδοτο. Όσα δηλαδή θ’ ακυρώσουν τα σχέδια Τσίπρα και θα εξασφαλίσουν την δυνατότητα, να επανέλθει η χώρα στην κανονικότητα…
-Θα τα καταφέρει τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να κάνει την διαφορά, με την ελπίδα ότι αυτός θα επαναφέρει την χώρα στην κανονικότητα;
Ακριβώς αυτό το βασανιστικό ερώτημα, πρέπει ν’ απασχολήσει τους πολίτες και να πράξουν ανάλογα… Και να βοηθήσουν οι ίδιοι, να ενισχυθεί η όποια προσπάθεια απαλλαγής της χώρας απ’ την περίεργη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τα όσα τραγικά έχει φέρει στην χώρα μέχρι σήμερα…
Ο κίνδυνος της ισοπέδωσης, που θέλει όλους να είναι ίδιοι και της απογοήτευσης που θέλει να μην γίνεται τίποτα σ΄ αυτή την χώρα, είναι ο πρώτος αντίπαλος, στην κάθε προσπάθεια που θα γίνεται για το καλύτερο. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί άδικη, η εκτίμηση των απλών πολιτών, γιατί για να φτάσει ο μέσος πολίτης στην εκτίμηση αυτή, είχε δει πολλά απ’ το σύνολο του πολιτικού συστήματος... Και δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει, απ’ αυτή την σκέψη...
Όμως οι καιροί ου μενετοί... Πρέπει να προκύψει η κοινωνική συμφωνία, στην βάση της αναγκαιότητας, να μην μείνει η χώρα, στην πιό τραγική κατάσταση που οδηγήθηκε μετά την μεταπολίτευση.
Ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που στην ίδια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν όλα... Να πείσουν ότι έχουν και την διάθεση και την δυνατότητα να συμφωνήσουν σε μια νέα πορεία και νη μην βλέπουν μόνο, το πως το ένα θα εκμεταλλευτεί το ένα θέμα και το άλλο το άλλο.
Σ’ αυτή την διαμορφωμένη πραγματικότητα, οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, δεν έχουν την πολυτέλεια, να παίζουν με την εσωκομματική αντιπαράθεση και να επαναφέρουν στην μνήμη των πολιτών, τα όσα έδωσαν τον χώρο να αναπτυχθεί και να προκύψει η τραγική συνεργασία των δυό περίεργων κομμάτων, που αποτελούν την κυβέρνηση...
Στην αναζήτηση της νέας πορείας, δεν μπορεί κανένας να μην περιλάβει και να παρουσιάσει ως εμπόδια στη νέα προσπάθεια, τα προσωπικά παιχνίδια που παίζουν σημαντικά στελέχη, τα οποία δείχνουν να μην κατανοούν την ευθύνη τους απέναντι στη νέα πορεία της πατρίδας μας και να κοιτάζουν μόνο το πως οι ίδιοι, θα κερδίσουν (σ.σ. πολιτικά) το κάτι παραπάνω...
Και βεβαίως ως επίλογος, δεν μπορεί να μην καταγραφεί και η ευθύνη των πολιτών... Που δεν πρέπει να βλέπουν μόνο τ’ αρνητικά του παρελθόντος, αλλά να δουν το διακύβευμα της επόμενης ημέρας, που όλοι το περιγράφουμε, αλλά λίγοι επιχειρούν να το υπηρετήσουν στην ουσία του...

Σελίδα 1 από 639

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13985329
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
5884
34637
77901

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 113 επισκέπτες και κανένα μέλος