A+ R A-
18 Ιανουαρίου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Όπως μας είπε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και μέσα απ' τους στίχους του, κυρίως απ' τα χρονογραφήματα, είχε την μοναδική ικανότητα να παρουσιάζει την πραγματικότητα και μέσα απ' αυτή να δημιουργεί τον απαιτούμενο προβληματισμό, για τον πολίτη...

 

 

 

Εκ των λίγων συλλεκτών δημοσιογραφικών και πολιτικών κειμένων, μπορεί να χαρακτηριστεί ο συνταξιούχος νομοκτηνίατρος Πρέβεζας Χρήστος Γκέτσης, ο οποίος με ιδιαίτερο πάθος αλλά και επιμέλεια, διατηρεί στο αρχείο του, όλα τα δημοσιογραφικά κείμενα και χρονογραφήματα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", της οποίας τύγχανε φανατικός αναγνώστης.

Η προσπάθειά του, ξεκίνησε αμέσως μετά την μεταπολίτευση, όταν ο νεαρός κτηνίατρος, έπρεπε να διοριστεί, αλλά είχε κάτι πολιτικές εκκρεμότητες (σ.σ. κοινωνικά φρονήματα, τα έλεγαν τότε) και έπρεπε να πιάσει λίγο τα σύνορα της πατρίδας μας, γιατί εκείνη την εποχή, η σκληρή δεξιά, δεν υπήρχε περίπτωση να... χαριστεί σε κανέναν. Διορίστηκε τότε στην Χίο, όπου εκτός της σκληρής δουλειάς, που έπρεπε να κάνει για την κτηνοτροφία της περιοχής, είχε ελεύθερο χρόνο και διάβαζε φανατικά την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"... Να θυμηθούμε πως εκείνη την εποχή την εν λόγω εφημερίδα, διεύθυναν κορυφαίες μορφές της δημοσιογραφίας, όπως ο Γιάννης Καψής και ο Λέων Καραπαναγιώτης, ενώ οι υπογραφές των αρθρογράφων ήταν εξ ίσου βαρυσήμαντες. Ένας εξ αυτών και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, του οποίου ο τρόπος γραφής, αλλά και τα απλά θέματα, μέσα απ' τα οποία δημιουργούσε προβληματισμό, ενέπνευσαν το νεαρό τότε κτηνίατρο, που συνέχισε την αρχειοθέτηση των κειμένων, σε μεγάλους τόμους, οι οποίοι σήμερα, με την αναφορά στην εποχή που προέκυψε αυτό το ιστορικό υλικό, δείχνουν στον καθένα πόσο σημαντικό είναι το έργο που διατηρεί.

Γιατί με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, ρωτήσαμε τον συλλέκτη Χρήστο Γκέτση, το περασμένο καλοκαίρι που τον επισκεφτήκαμε στο σπίτι του, στο Θεσπρωτικό... Ιδιαίτερα πειστική η απάντηση, γιατί όπως μας είπε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και μέσα απ' τους στίχους του, κυρίως απ' τα χρονογραφήματα, είχε την μοναδική ικανότητα να παρουσιάζει την πραγματικότητα και μέσα απ' αυτή να δημιουργεί τον απαιτούμενο προβληματισμό, για τον πολίτη... Ο πολίτης, εκείνη την εποχή, έπρεπε να σκεφτεί και να κάνει την δική του υπέρβαση, η οποία πήρε τα χαρακτηριστικά του κορυφαίου πολιτικού γεγονότος, τον Οκτώβριο του 1981, με την μεγάλη αλλαγή που επαγγελλόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο συνταξιούχος κτηνίατρος Χρήστος Γκέτσης, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει πλέον, μπορεί να θυμηθεί τα χαρακτηριστικότερα κείμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου και το πόσο αυτό λειτούργησαν στην ελληνική κοινωνία. Δεν λησμονεί και ο ίδιος ότι την εποχή εκείνη, όλοι οι σκεπτόμενοι πολίτες, είχαν καθημερινό τους "σύντροφο" την εφημερίδα και κυρίως "ΤΑ ΝΕΑ", που έκαναν απίστευτο ρεκόρ κυκλοφορία, με πάνω από τρεις εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα, να αγοράζονται καθημερινά, στην Αθήνα και όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Στο ιδιαίτερα επιμελημένο αρχείο του Χρήστου Γκέτση, δεν περιέχονται μόνο τα κείμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, τα περιεχόμενα ενός εκ των πολλών τόμων, παραπέμπουν ακόμη και στους πολιτικούς γελοιογράφους Κώστα Μητρόπουλο, Δημήτρη Χατζόπουλο, Στάθη κλπ, όπως επίσης και στην αναγνωρισμένη στήλη του Κώστα Χαρδαβέλα "σημεία και τέρατα", ενώ άλλος τόμος περιέχει αποκλειστικά, σειρές αφιερωμάτων στην Μακρόνησο...

Αν εστιάσουμε, στον χρονογράφο και ποιητή Λευτέρη Παπαδόπουλου, θα δούμε στο βιογραφικό του και το ακόλουθο απόσπασμα: «Γεννήθηκαστην Aθήνα το Nοέμβριο του 1935. Oι γονείς μου πρόσφυγες. O πατέρας μου από το Mιχαλίτσι της Προύσσας –ορφάνεψε μικρός και τον πήραν στο ορφανοτροφείο της Πριγκίπου, απ’ όπου τον έδιωξαν στην Eλλάδα με την ανταλλαγή το 1924– και η μητέρα μου από ένα χωριό (Πακάνσκι) κοντά στο Nοβοροσίσκ της Pωσίας. O πατέρας μου τέλειωσε το δημοτικό και έμαθε και τέχνη: τσαγκάρης. H μητέρα μου ήταν αναλφάβητη, αλλά γύρω στα εξήντα της έμαθε μόνη της να διαβάζει και να γράφει, γιατί "ντρεπότανε να ’ναι αγράμματη"».

Απ' αυτό και μόνο το στοιχείο, μπορεί ο καθένας να κατανοήσει και την αγωνία του συνταξιούχου κτηνίατρου, να προχωρήσει στην συλλογή και την αρχειοθέτηση όλων των κειμένων του...

Μια δουλειά, που σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να πάει χαμένη...

 

arxeio-xr-gketsis-44-b

 

arxeio-xr-gketsis-44-a

 

 

arxeio-xr-gketsis-44-c

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Επιβάλλεται ο απολογισμός της χρονιάς, που φεύγει… Αυτός είναι σίγουρο πως θα μας οδηγήσει σε μια βουτιά στην μελαγχολία, για να δοθεί η δυνατότητα στον καθένα ξεχωριστά και σ’ όλους μαζί, να προσδιορίσουμε, το τι ζητάει αυτός ο τόπος και πως μπορεί να γίνει πράξη… Διαφορετικά, στους ίδιους δρόμους θα πορευόμαστε και τις ίδιε μελαγχολίες θ’ ανακυκλώνουμε, μέχρι και οι πιο αισιόδοξοι να πουν, χωρίς καμία δικαιολογία, πως δεν γίνεται τίποτα!

Ένας χρόνος, άρθρα και παρεμβάσεις, αυτό που πρέπει να μας οδηγεί, είχαν να προβάλλουν. Το ότι όλοι όσοι κινούνται σ’ αυτόν τον τόπο και έχουν ή διεκδικούν ρόλο, έχουν ως άγνωστη την λέξη συνεννόηση, αλλά και το τι επιβάλλει αυτή ως έννοια, στον δημόσιο χώρο. Ο καθένας να κινηθεί κατά βούλησιν, όχι έχοντας λάβει υπ’ όψιν του την αναγκαιότητα, αλλά το πώς θα φανεί ο ίδιος και αν, ως ο άδειος τενεκές της γνωστής ιστορίας, κάνει την μεγαλύτερη φασαρία, από άλλον που στριμώχνεται δίπλα του και είναι λιγότερο ή περισσότερος φασαριόζος… Ένα γαϊτανάκι παραγόντων, που ούτε σαν κι αυτά της αποκριάς, δεν μπορούν να σταθούν στην σειρά, για να φτιάξουν έστω μια επίφαση του κάτι…

Ένας τόπος δεν πάει μπροστά, αν δεν έχει μάχιμο και αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό, το οποίο θα πρέπει να είναι έτοιμο να λειτουργήσει με αυτοματισμούς συνεννόησης, όπως ακριβώς κάνουν οι ποιοτικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Η προσπάθεια του τοπικού πολιτικού προσωπικού, απ’ όποιαν πλευρά κι αν το δει κανένας, έχει ως πρωταρχικό στόχο να διαλύσει έστω και το ψήγμα συνεννόησης που μπορεί να έχει διαφανεί…

Σ’ αυτό το «γαϊτανάκι» που έχει στηθεί, δεν μπορεί να μένουν στο απυρόβλητο, οι πολίτες… Των πολιτών επιλογή, είναι αυτός ο εσμός των ανίκανων που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και δηλώνουν πως «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν», αλλά όταν έρχεται ο λογαριασμός, που είναι πάντα αρνητικός, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν…

Ίσως το 2017 που φεύγει, είναι απ’ τα χαρακτηριστικότερα χρόνια του τέλους της μεταπολίτευσης, στην διάρκεια του οποίοι έπεσαν οι προσωπίδες της τάχα πολιτικής και της απαλλαγής των προσώπων, απ’ την πολιτική που τα ίδια δημιουργούν και κάνουν τις ζημιές την μια μετά την άλλη…

Και μέσα στο 2018, θα πρέπει να γίνει η νέα πολιτική αποκάλυψη, ειδικά για την λειτουργία των μικρών κοινωνιών, που πρέπει να δουν την αυτόνομη πορεία τους και την ανάπτυξη τους, στα νέα δεδομένα με νέους ανθρώπους...

[Καμία σχέση η αναφορά στους νέους παράγοντες, μ’ αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν την ηλικία τους και μόνο, για ν’ αποδειχτούν ότι χειρότερο, για τις τοπικές κοινωνίες. Τα παραδείγματα βρίθουν].

Ο ασφαλής δρόμος είναι γνωστός, άσχετα αν δεν αξιοποιήθηκε ποτέ σωστά. Ο δημόσιος διάλογος, στον οποίο οι όροι πρέπει ν’ αλλάξουν… Ο πολίτης να προτείνει και οι πολλές προτάσεις, ν’ αναδείξουν το πρόσωπο που δεν θα είναι σαν αυτούς που μέχρι τώρα λειτούργησαν και έφεραν την πλήρη απογοήτευση. Ο πολίτης μέχρι τώρα, όταν επρόκειτο να κάνει τις επιλογές του, γι’ αυτόν που θα τον εκπροσωπεί, περίμενε την απόφαση του κόμματος, για να συμπαραταχτεί και να στηρίξει μια επιλογή, για την οποία την επόμενη ημέρα, δεν ήξερε ποιόν να βρίσει…

Να μην πάμε μακριά… Στις δυό τελευταίες επιλογές των πολιτών, σ’ ότι αφορά τον Δήμο Αρταίων…

-Σ’ αυτές τις εκλογικές αναμετρήσεις, οι πολίτες την μια φορά δεν έλαβαν το μήνυμα απ’ το ΠΑΣΟΚ, που τότε ήταν ισχυρό και την δεύτερη φορά απ’ τη ΝΔ που ακολούθησε ως ισχυρή;

Τον λύκο τον βλέπουμε τον ντορό χαλεύουμε! Η παθογένεια της μικρής μας κοινωνίας, είναι δεδομένη, άσχετα αν κανένας δεν επιχειρεί να την παρουσιάσει όπως είναι, γιατί δεν πρέπει να χαλάσει το χατίρι του ενός ή του άλλου και να βγάλει προς τα έξω, αυτό που μέσα του, τον ταλαιπωρεί και τον καταδυναστεύει.

Το νέο έτος, είναι λογικό να έρχεται με απαιτήσεις… Πρώτη εκ των οποίων, προβάλλει η απαίτηση της εποχής, να σκεφτεί σοβαρά ο πολίτης, μιας και ο ίδιος πρώτος και καλύτερος έχει πληρώσει τις επιλογές που έκανε μέχρι σήμερα. Ειδικά τώρα, που μαζί με το νέο χρόνο, έρχονται και μια σειρά εξελίξεις, οι οποίες θ’ απαιτήσουν σοβαρές αποφάσεις και προ παντός να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος.

Είναι το ζητούμενο του νέου χρόνου, αν σ’ όλες τις περιπτώσεις θέλουμε οι ευχές να περιέχουν ουσία και όχι εντυπώσεις…

Καλή χρονιά…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η κυβέρνηση προετοιμάζει την κοινή γνώμη για την έξοδο από τα μνημόνια τον προσεχή Αύγουστο (2018) και οι όποιες εντάσεις από την αντιπολίτευση αναφέρονται στα δημόσια οικονομικά. Τι θα γίνει με την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους; Από πού θα δανειζόμαστε; Εάν θα μας εμπιστευτούν οι αγορές; Με τι επιτόκια θα γίνει αυτό; Τι θα συμβεί στην πρώτη αναζωπύρωση της παγκόσμια (σοβούσας) κρίσης; Όταν οι κεντρικές τράπεζες αναστείλουν τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης και αυξηθούν τα επιτόκια κρατικού δανεισμού;
 Αυτά δεν είναι λίγα ερωτήματα για το «μετα-μνημόνιο», την επόμενη ημέρα για τη χώρα, ενώ είναι καθοριστικά για την καθημερινότητα των πολιτών αφού αναμένεται να επηρεάσουν τη ζωή όλων μας (φόροι, πλεονάσματα για την εξυπηρέτηση του χρέους, αυξήσεις, συντάξεις, υγεία, Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κ.α.). Ωστόσο, από την εν εξελίξει συζήτηση απουσιάζει το «τι θα σημάνει αυτό για την Πραγματική Οικονομία»; Την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων, την Απασχόληση, την καινοτομία, τον εκσυγχρονισμό της αγροτικής παραγωγής, τις εξαγωγές;
Με λίγα λόγια, απουσιάζει η συζήτηση για τις τράπεζες. Αν θα δύνανται να χρηματοδοτήσουν μια επένδυση, να  υιοθετήσουν μια καινοτόμα ιδέα, να στηρίξουν  ένα νέο επιστήμονα, να συμβάλουν ούτως ώστε να εκσυγχρονιστεί τεχνολογικά μια εταιρεία και να λειτουργήσει ανταγωνιστικά σε ένα ιδιαίτερα σκληρό παραγωγικό περιβάλλον…
 Δυστυχώς, τίποτα δεν προβλέπεται απ όλα αυτά.

1.Κατ αρχήν, για να μπορεί να δέχεται η ΕΚΤ τα ελληνικά ομόλογα -που διατηρούν οι τράπεζες- ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητας με (σχεδόν) μηδενικό επιτόκιο θα πρέπει το χρέος να κριθεί βιώσιμο. Τώρα η κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) χρησιμοποιεί το περίφημο  weiver, δηλαδή την κατ’ εξαίρεση αποδοχή των ομόλογων καθώς η χώρα μας είναι σε πρόγραμμα-μνημόνιο. Μετά τον προσεχή Αύγουστο, όταν δεν θα είμαστε σε πρόγραμμα θα πρέπει οι αγορές να βαθμολογήσουν αρκετά υψηλότερα το ελληνικό αξιόγραφο (ομόλογα). Κα για να γίνει αυτό θα πρέπει να ρυθμιστεί το χρέος, να το κρίνει βιώσιμο το ΔΝΤ και η ΕΚΤ. Αλλά, αυτά δεν πρόκειται να συμβούν καθώς η ρύθμιση του χρέους θα αρχίσει να συζητείται μετά τη λήξη του προγράμματος (φθινόπωρο). Σημαντική αντίφαση και εμπόδιο.
Κατά συνέπεια, οι εμπορικές (ελληνικές) τράπεζες θα πρέπει να επανέλθουν στον περίφημο ELA. Δηλαδή θα δανείζονται με υψηλά επιτόκια, θα χρηματοδοτούν (όσο χρηματοδοτούν) την ελληνική οικονομά με ακόμη πιο υψηλό κόστος και, αντίο χαμένη ανταγωνιστικότητα… Αυτό σημαίνει ότι ο ELA θα ξαναπετάξει στα 120 δις ευρώ όπως τον α’ εξάμηνο του 2015, από περίπου 50 δις σήμερα..
2.Οι τράπεζες πιέζονται από την ΕΚΤ και σε νέα μείωση προσωπικού. Για την Πειραιώς ο πήχης τοποθετείται στα 700 άτομα, για την Εθνική και την Eurobank από 500 κ.ο.κ. Ωστόσο, από την μια τα κίνητρα για τις νέες εθελουσίας εξόδους δεν κρίνονται ικανοποιητικά και από την άλλη το ασφαλιστικό σύστημα δεν προσφέρει σίγουρη διέξοδο (σύνταξη) καθώς τα όρια ηλικίας έχουν αυξηθεί και έχουν περιοριστεί οι παροχές. Έτσι, η Πειραιώς προχωρεί στην κατάργηση ολόκληρων τμημάτων (φύλακες, καθαριότητα). Κάτι που θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.
3.Τα «κόκκινα» δάνεια παραμένουν  μια διαρκής απειλή για την ευστάθεια του τραπεζικού συστήματος. Τα οποία μάλιστα αυξάνονται αντί να περιοριστούν . Και αυτό λόγω της ανεργίας και της δραματικής μείωσης των αποδοχών.
4.Εξάλλου κι οι μαζικοί πλειστηριασμοί, δηλαδή η μαζική προσφορά ακινήτων, συμβάλει στην κατακόρυφη πτώση των εμπορικών τιμών στην αγορά. Κατά συνέπεια, και τα στοιχεία ενεργητικού και οι υποθήκες απαξιώνεται για τις τράπεζες. Κάτι που οδηγεί στην ανάγκη εξεύρεσης νέων εποπτικών κεφαλαίων..
5. Ο μόνος γνήσιος τρόπος άντλησης κεφαλαίων για τις τράπεζες είναι η αύξηση των καταθέσεων. Ωστόσο, η ανεργία, η μείωση των μισθών και η υψηλή φορολογία δεν επιτρέπουν στους πολίτες να αποταμιεύσουν.
6. Ακόμη και εάν υπάρχει ευχέρεια αποταμίευσης, τυχόν τοποθέτηση των χρημάτων στις τράπεζες συνεπάγεται δέσμευση των ποσών λόγω capital control. Κατά συνέπεια, όσο υπάρχουν κεφαλαιακοί έλεγχοι δεν πρόκειται να ενισχυθούν οι καταθέσεις.
7. Οι τράπεζες υποχρεώθηκαν σε αποεπένδυση πωλώντας μαζικά και όσο-όσο συμμετοχές σε τράπεζες και συναφή προϊόντα στην (αναπτυσσόμενη) βαλκανική κ.λπ. Αυτό στερεί πλέον τις τράπεζες από στοιχεία που φέρνουν κερδοφορία, ενώ τα κεφάλαια που άντλησαν δεν είναι και τα πιο ικανοποιητικά, ακριβώς λόγω των μαζικών και βεβιασμένων μεταβιβάσεων (finasbank Τουρκία .α.)
8. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως της Εθνικής Ασφαλιστικής, ελλοχεύει ο κίνδυνος αντιστροφής των μεταβιβάσεων καθώς οι υποψήφιοι αγοραστές δεν έχουν καταθέσει μέχρι στιγμής ούτε ευρώ καίτοι έχουν περάσει 6  μήνες από την ολοκλήρωση του διαγωνισμού.  Αν επιβεβαιωθεί αυτή η «ακύρωση» θα πρόκειται για χτύπημα που θα επηρεάσει ολόκληρο τον κλάδο.
9.Το νέο ΕΣΠΑ, το μόνο αναπτυξιακό εργαλείο που έχει απομένει στη χώρα, δεν προχωρά και δεν επεκτείνεται σε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη  ή καταθέτουν μια νέα και καινοτόμο ιδέα. Και αυτό γιατί οι τράπεζες πάντα αλλά, πιο έντονα τώρα στην κρίση, χρηματοδοτούν επιχειρήσεις που έχουν κερδοφορία και μεγάλη παρουσία στην αγορά. Κατά συνέπεια χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις εκείνες που κατά βάση δεν…. χρειάζονται το ΕΣΠΑ. Και αποκλείονται όσοι είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ακριβώς για να περιορίσουν τα ρίσκα οι τράπεζες…
10.Τέλος οι τράπεζες θα χρειαστούν, πιθανότατα, νέα-μερική ανακεφαλαιοποίηση την προσεχή άνοιξη (ως αποτέλεσμα των stress test θα ξεκινήσουν αρχές του Νέου Χρόνου). Το ύψος των κεφαλαίων που θα απαιτηθούν μπορεί να επηρεάσει ολόκληρο το κυβερνητικό σχέδιο για το μετά-μνημόνιο…

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017 21:17

Τι συνδέει το Τιρόλο με την Άρτα;

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Στο Χριστουγεννιάτικο τεύχος της φιλόξενης «Γνώμης» επέλεξα να αναφερθώ στην Τοσκάνη και το τι μπορεί να γίνει και στην Αρτα μας. Θα ακολουθήσουν και άλλα παρεμφερή κείμενα με εμπειρίες από άλλες περιοχές της Ευρώπης και ειδικά από δήμους που έχουν περίπου τα ίδια στοιχεία με την Αρτα. Από αυτά μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες για να γίνουν και κάποια πράγματα στο δήμο μας.
Για το τεύχος της Πρωτοχρονιάς και με το οποίο αποχαιρετούμε το 2017 και καλωσορίζουμε το 2017 επέλεξα το Τιρόλο, για το οποίο ο Γκαίτε είχε πει ότι γι’ αυτόν είναι ένας «τόπος ησυχίας και γαλήνης». Το ίδιο φαίνεται να πιστεύουν και πολλοί σύγχρονοι ταξιδιώτες που επιλέγουν να επισκεφτούν τη συγκεκριμένη περιοχή, γοητευμένοι από τις εντυπωσιακές λοφοπλαγιές, τις κρυστάλλινες λίμνες, τα ορεινά μονοπάτια και γενικότερα την αδιαμφισβήτητη φυσική της ομορφιά.
Το Τιρόλο είναι προορισμός τόσο για τον χειμώνα όσο και για το καλοκαίρι, καθώς ενδείκνυται για τους λάτρεις του σκι, του σνόουμπορντ, της πεζοπορίας, της ποδηλασίας, κ.α. Το θέμα μας όμως δεν είναι μόνο ο τουρισμός για τον οποίο και θα ασχοληθούμε σε άλλο σημείωμα, αλλά η αγροτική οικονομία. Στο Τιρόλο π.χ. είναι παράδειγμα προς μίμηση οι οικογενειακοί μηλεώνες, γεγονός που μας οδηγεί στο ερώτημα γιατί και εμάς εδώ να μην είναι παράδειγμα προς μίμηση οι πορτοκαλαιώνες μας;
Στο Νότιο Τιρόλο της Ιταλίας, χάρη στις συμπράξεις παραγωγών, συνεταιρισμών, ενώσεων, ερευνητικών ιδρυμάτων και γεωργικών συμβούλων, κυριολεκτικά ανθεί η βιομηχανία μήλου. Και μάλιστα, ο  Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO), προσεγγίζει την περίπτωση του Νότιου Τιρόλο, ως ένα αποτελεσματικό παράδειγμα καινοτόμου γεωργίας.  Η καλλιέργεια των μήλων στο Νότιο Τιρόλο χρονολογείται τουλάχιστον από τον 16 αιώνα και σήμερα υπάρχουν πάνω από 8.000 οικογενειακές εκμεταλλεύσεις σε μια συνολική έκταση 190.000 στρεμμάτων. Στη συγκεκριμένη περιοχή, παράγεται σήμερα το ήμισυ του συνόλου των μήλων που πωλούνται στην Ιταλία, το 15% των μήλων της ευρωπαϊκής αγοράς, και 2% για ολόκληρο τον κόσμο. Η επιτυχημένη ιστορία της βιομηχανίας μήλου στο Νότιο Τιρόλο βασίζεται σε ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και προσαρμόσιμο δίκτυο φορέων που αποτελείται από παραγωγούς, συνεταιρισμούς και τις ενώσεις τους, ερευνητικά ιδρύματα, γεωργικές συμβουλευτικές υπηρεσίες, και άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς που οργανώθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ως τη δεκαετία του '60 το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο ήταν μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Αυτή η αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας είναι σήμερα με ένα μέσο ετήσιο εισόδημα που ανέρχεται στις 41.300 ευρώ μια από τις πλουσιότερες στην ΕΕ. Ένα από μυστικά της οικονομικής απογείωσης είναι η επιτυχής λειτουργία των συνεταιρισμών. Κάθε 5ος πολίτης είναι μέλος σε έναν από τους 1031 συνεταιρισμούς.
Σχεδόν οι μισές τραπεζικές συναλλαγές της περιοχής γίνονται μέσω συνεταιριστικών τραπεζών, ενώ συνεταιρισμοί διαχειρίζονται το 92% της παραγωγής φρούτων (σχεδόν μόνο μήλα) και το 72% της παραγωγής κρασιού. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Τιρόλο είναι ότι -όπως και στην Ελλάδα- την περιοχή χαρακτηρίζει ο μικρός κλήρος. Στην αμπελουργία η ιδιοκτησία ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 1,1 εκτάριο, στην οπωροκαλλιέργεια  στα 2,5 εκτάρια και στους βοσκότοπους στα 7 εκτάρια. Όμως, παρά το μικρό κλήρο -οι αγρότες είναι σε θέση να ζουν από το αγρόκτημα τους.
Αναζητώντας περισσότερα στοιχεία, πληροφορήθηκα, ότι στο Νότιο Τιρόλο οι αγρότες εισπράττουν και δύο και τρεις φορές περισσότερο ανά εκτάριο από αλλού. Προϋπόθεση για τις υψηλές τιμές αγοράς των προϊόντων των μελών από τους συνεταιρισμούς είναι η υψηλή τους ποιότητα, η οποία δεν ήταν πάντα εξασφαλισμένη. Στις δεκαετίες του '60 και του '70 η οινοπαραγωγή έδινε έμφαση στην ποσότητα. Αυτός ο προσανατολισμός την οδήγησε σε μια πολύ σοβαρή κρίση. Η στρατηγική που ακολουθείται από τη δεκαετία του '80 στοχεύει στην ποιότητα. Η μείωση της παραγωγής κατά 2/3 συνιστούσε και την επιτυχία του τιρολέζικου κρασιού, η οποία διαρκεί ως και σήμερα.
 Μερικά χρήσιμα στοιχεία που μπορεί να μας οδηγήσουν σε μεγάλες συζητήσεις για το τι πραγματικά μπορεί να γίνει και στην Αρτα, όπου έχουμε πορτοκάλια και μανταρίνια, αλλά και ακτινίδια εξαιρετικής ποιότητας, αρκεί να δούμε και να αναλύσουμε πετυχημένα παραδείγματα του εξωτερικού. Και μην πει κανείς το αντεπιχείρημα περί μικρού κλήρου, γιατί όπως αποδεικνύει και το παράδειγμα του Τιρόλο δεν ισχύει…

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017 21:11

Κυκλοφορεί αύριο "Η ΓΝΩΜΗ"

Δυσκολίες στην συνένωση ΤΕΙ - Πανεπιστημίου και η σιγουριά για την Γεωπονική Σχολή - Ασυναρτησίες για τα προβλήματα του Νοσοκομείου...

Το τελευταίο -για το 2017- φύλλο της, κυκλοφορεί αύριο η εφημερίδα "Η ΓΝΩΜΗ, με μια μέρα καθυστέρηση λόγω και των εορτών των Χριστουγέννων. Πρώτο θέμα αυτό που περισσότερο πρέπει ν' απασχολήσει τους τοπικούς παράγοντες, καθώς αφορά την διαδικασία συνένωσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του ΤΕΙ Ηπείρου και τις έντονες αντιρρήσεις που προβάλλουν για το θέμα αυτό, 166 καθηγητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η αρθρογραφία της εφημερίδας, κοιτάζει πίσω απ' το γεγονός αυτό και το πόσο διασφαλισμένη είναι η ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα....

Μετά απ' τις αναμενόμενες διεργασίες, οι κ.κ. Γιάννης Γκολομάζος και Δημήτρης Χουλιάρας συμφώνησαν και ο πρώτος είναι ο νέος πρόεδρος του Επιμελητηρίου Άρτας. «Θα δουλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Στόχος μας είναι να καταστήσουμε το Επιμελητήριο έναν θεσμό που θα έχει ουσιαστικό ρόλο και λόγο στην χάραξη στρατηγικής ανάπτυξης για την Περιφερειακής Ενότητας Άρτας», τόνισε στην πρώτη δήλωσή του, ο νέος πρόεδρος.

"Ένας χρόνος σε 12 πρωτοσέλιδα", είναι ο τίτλος του απολογισμού του έτους που φεύγει, τον οποίο παρουσιάζει η "Γ", βασισμένη στα δικά της πρωτοσέλιδα. Όλα τα γεγονότα συνοπτικά, αλλά με δεδομένη την δυνατότητα να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα...

Και πολλά άλλα θέματα, στην ΓΝΩΜΗ που κυκλοφορεί. Μην την χάσετε...

 

000001-29-12-2017-b

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12469330
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1240
15101
80683

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 125 επισκέπτες και κανένα μέλος