A+ R A-
23 Σεπτεμβρίου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:55

ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ «ΠΛΕΝΕΙΣ»...

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

 

«Η Ιθάκη είναι μόνον η αρχή», ήταν η καταληκτική φράση στο διαβόητο «διάγγελμα» του Αλέξη Τσίπρα το οποίο θα περάσει στην Ιστορία ως απαράμιλλο μνημείο πόλωσης και διχασμού από έναν πολιτικό που δεν μπορεί να ξεπεράσει τις συνθήκες που τον έφεραν στην διακυβέρνηση μαζί με μια δράκα αμοραλιστών τους οποίους ο ελληνικός λαός επί δεκαετίες νωρίτερα κατέτασσε μονίμως στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.
Δικαίως, λοιπόν, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι υποστήριξαν ότι αυτός ο… κούφιος δήθεν συμβολισμός στον οποίο κατέφυγε ο κ. Τσίπρας είχε περισσότερο χαρακτήρα… απειλής για τα όσα μας επιφυλάσσει η συνέχεια της παραμονής του ίδιου και της ομάδας που τον περιστοιχίζει στην άσκηση της διακυβέρνηση.
Άλλωστε, η μισαλλοδοξία, η εχθροπάθεια και η δαιμονοποίηση από την οποία διαπνεόταν από την αρχή ως το τέλος του το σχεδόν 8λεπτο πρωθυπουργικό μήνυμα που διαβάστηκε με φόντο τα ήρεμα νερά του Ιονίου ήταν μάλλον πιο τρομακτικά από τα ίδια τα επίμονα ψέματα και τους θρασείς ισχυρισμούς του ότι «δεν θα διαπράξουμε την ύβρη να αγνοήσουμε τα διδάγματα της Ελλάδας των μνημονίων».
Στεκόμενος απέναντι στον τηλεϋποβολέα (το auto cue, για τους μυημένους με τα τηλεοπτικά), μιλούσε ως να βρισκόμαστε ακόμη στις αρχές του 2015, όταν ο ίδιος διέθετε ακόμη την… αντιμνημονιακή παρθενία. Εκτόξευε, χωρίς αιδώ, πολεμικές κραυγές όχι μόνον συλλήβδην κατά των προκατόχων του αλλά και κατά των συνοδοιπόρων του οι οποίοι τον εγκατέλειψαν για να μην τον ακολουθήσουν στην εξευτελιστικές κωλοτούμπες που έκανε τη μια μετά την άλλη.
«Δεν θα αφήσουμε τη λήθη να μας παρασύρει. Δεν θα γίνουμε λωτοφάγοι. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις αιτίες και τα πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια», ισχυριζόταν. Και με ανυπέρβλητη θρασύτητα διέγραφε μονοκονδυλιά τις μοναδικές αυταπάτες τις απίστευτες φαντασιώσεις και τις χωρίς προηγούμενο ψευδαισθήσεις που στοίχισαν πανάκριβα τον ελληνικό λαό.

Κρίσιμες ιστορικές στιγμές
Στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές, όπως προσπάθησε να μας πείσει ο κ. Τσίπρας ότι είναι η λήξη του τρίτου κατά σειράν ευρωπαϊκού προγράμματος για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, οι ηγέτες –διεθνείς και εγχώριοι- επιλέγουν την ενότητα και τη συμφιλίωση των πολιτικών δυνάμεων που αποτελούν προωθητικό παράγοντα προς την κατεύθυνση της οικονομικής ανάκαμψης.
Αυτή, για παράδειγμα, υπήρξε η επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν έλαβε τη μεγάλη απόφαση, κόντρα στην οξεία αντίδραση της τότε αντιπολίτευσης, να προχωρήσει την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Έτσι πορεύτηκε στη συνέχεια ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά και ο Κώστας Σημίτης που έβαλε τη χώρα στην ευρωζώνη σε πείσμα των αντιπάλων του που μιλούσαν για «τραβεστί οικονομία» και τον κατηγορούσαν για «δημιουργική λογιστική». Αν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρωζώνη, ας μη σκεφτόμαστε καλύτερα ποια θα ήταν η τύχη της σήμερα….
Με τη βεβαιότητα ότι έκαναν το σωστό, οι πολιτικοί που έχουν περάσει στο πάνθεον των ηγετών, δεν ανάλωναν τον χρόνο τους υβρίζοντας όσους τους ασκούσαν την κριτική. Και αυτή είναι η τεράστια διαφορά τους από τον κ. Τσίπρα, ο οποίος ξέρει ότι όλα όσα ισχυρίζεται δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Γι΄ αυτό και καταφεύγει στην επίθεση κατά πάντων. Το κάνει, αφενός, διότι δεν ανέχεται την κριτική, αλλά κυρίως, επειδή, όπως έχει αποδείξει πολλές φορές, ξέρει ότι το «αφήγημά» του δεν έχει συνοχή και ειρμό.
Γι΄ αυτό και είναι ειλικρινά απορίας άξιον πως αισθάνθηκαν όλοι όσοι φιλοτεχνούν τελευταία το πορτρέτο του δήθεν «σοσιαλδημοκράτη Τσίπρα που λογικεύτηκε» και του τάχατες «κεντρώου ΣΥΡΙΖΑ που άφησε πίσω τις ριζοσπαστικές ακρότητες». Θεωρούν ότι έχει λογική η απόπειρα στοχοποίησης προσώπων όπως ο Λουκάς Παπαδήμος και ο Γιάννης Στουρνάρας που συνιστούσε ο ισχυρισμός ότι τα προηγούμενα χρόνια «η δημοκρατία ευτελίστηκε», επειδή «τραπεζίτες έγιναν πρωθυπουργοί και υπουργοί έγιναν τραπεζίτες»;
Συνάδουν με το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο βερμπαλιστικές ακρότητες όπως οι παρακάτω: «Δεν θα ξεχάσουμε τίποτα από όσα ζήσαμε, γιατί δεν είναι απλά η ύλη για τους ιστορικούς του μέλλοντος. Αλλά είναι τα εφόδια μιας χώρας που γράφει τη νέα σελίδα της ιστορίας της, σε χρόνο ενεστώτα. Φτάσαμε στον προορισμό μας, βγήκαμε από τα μνημόνια, αλλά δεν τελειώσαμε εδώ. Νέες μάχες είναι τώρα μπροστά μας. Οι σύγχρονοι μνηστήρες είναι εδώ και στέκονται ακόμα απέναντι»;

Αυταπάτες
Ας μην υπάρχουν, λοιπόν, αυταπάτες. Ο κ. Τσίπρας ήρθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το διχαστικό κλίμα που επικράτησε στην ελληνική κοινωνία όταν ξεκίνησε η κρίση που έκανε αναπόφευκτο το Μνημόνιο, δηλαδή το πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας με τη χορήγηση φθηνού δανεισμού από τους εταίρους της χώρας. Αν δεν είχε υπάρξει το Μνημόνιο, θα ήταν αιωνίως στο περιθώριο, όπως είναι σχεδόν παντού οι ομοϊδεάτες του.
Παρότι έχει γίνει προ πολλού ο μνημονιακός πρωθυπουργός με τη μεγαλύτερη κυβερνητική θητεία, δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτός πόλωσης και σε συνθήκες κανονικότητας. Δεν έχει καμία δυσκολία να αυτοαποθεώνεται για τη δική του μοναδική μνημονιακή προσήλωση, ούτε να κατηγορεί εκείνους που μας έβαλαν στα Μνημόνια επειδή δεν τα τήρησαν με ευλάβεια. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση μιλά με μισαλλόδοξο πάθος και διάθεση εξόντωσης όποιου –προσώπου ή θεσμού- δεν υποτάσσεται στη βούλησή του.
Αυτός ήταν. Και ο ίδιος και απαράλλακτος παραμένει, όπως απέδειξε τόσο όταν καθύβριζε όσους τον Αύγουστο του 2015 τον συνέδραμαν στην ψήφιση του τρίτου και βαρύτερου Μνημονίου, όσο και με το «διάγγελμα» της Ιθάκης. Παραμένει σταθερά ανεπίδεκτος μαθήσεως στα μαθήματα της συναίνεσης και της τήρησης των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού τους οποίους είναι δύσκολο να αποδεχτεί ένας πολιτικός που γαλουχήθηκε με το πνεύμα του «καταληψία» και είναι εκείνο από το οποίο εξακολουθεί να διακατέχεται.
Με άλλα λόγια, φαντάζει ότι είναι μάταιος κόπος να περιμένει κανείς να αλλάξει τώρα και να γίνει νουνεχής άνθρωπος της συνεννόησης και της καταλλαγής. Γι΄ αυτό και, παραφράζοντας μια γνωστή παροιμία, εύκολα μπορεί να αντιτείνει κανείς σε όσους βλέπουν «κανονικοποίηση» της σημερινής εξουσίας ότι «τον Τσίπρα και αν τον “πλένεις”…».

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:48

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΛΙΚΑ

 


Διαβάζω στον Τύπο ότι ένα ποσοστό πάνω από 70% των πολιτών τάσσονται υπέρ της κατεδάφισης αυθαιρέτων κτισμάτων. Εγώ θα έλεγα ότι, εκτός από τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, όλοι οι άλλοι έπρεπε να υποστηρίζουν την κατεδάφιση, εφόσον βέβαια έχει τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία. Γιατί η διατήρηση των αυθαιρέτων κτισμάτων προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα εκείνων των πολιτών, οι οποίοι ακολούθησαν τη νόμιμη έκδοση οικοδομικών αδειών. Έτσι με τη διατήρηση των αυθαιρέτων επιβραβεύονται οι παράνομοι που περίμεναν κάποιο Νόμο για να νομιμοποιήσουν το αυθαίρετό τους, όπως εκείνο το περίφημο σλόγκαν «αν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις».
Περίμεναν δηλαδή να έχει το Κράτος κάποια οικονομική δυσκολία, ώστε να εξαγγείλει πρόγραμμα νομιμοποίησης προκειμένου να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία με ζεστό χρήμα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνταν η πελατειακή σχέση ιδιοκτητών αυθαιρέτων και βουλευτών ή υπουργών των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες τους είχαν προεκλογικά όμηρους, ώστε, αν πάρουν την κυβέρνηση, να ψηφίσουν κάποιο νομοθέτημα νομιμοποίησης. Καμία κυβέρνηση δεν προέβη σε νόμιμη κατεδάφιση αυθαιρέτων κτισμάτων, διότι μια τέτοια ενέργεια είχε τεράστιο πολιτικό κόστος, αφού τα αυθαίρετα είναι δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη τη χώρα.
Τρανό παράδειγμα ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, που σαν υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος και με βάση το Νόμο 1337/83 (Οι Ακτές Ανοικτές) πήγε και κατεδάφισε την παράνομη περίφραξη της βίλας του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου στο Λαγονήσι, την οποία του είχε παραχωρήσει ο Αριστοτέλης Ωνάσης και απομακρύνθηκε από υπουργός ΥΧΟΠ στον μετά ένα μήνα Ανασχηματισμό, τον οποίο έκαμε ο κατά τα άλλα σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου, κατεδαφίζοντας έτσι το έργο που είχε αρχίσει ο ιδεαλιστής Αντώνης Τρίτσης. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές σε Ανατολική και Δυτική Αττική, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξήγγειλε, μεταξύ άλλων, ευρύ πρόγραμμα κατεδαφίσεων περίπου 2.600 αυθαίρετων κατασκευών, όπως είπαν διά στόματος των αρμόδιων υπουργών, σε όλη την Αττική, για τα οποία υπάρχουν τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης. Άρχισαν να ζεσταίνουν μηχανές οι μπουλντόζες και δεν αποκλείεται αυτή τη στιγμή που γράφεται το παρόν, να έχουν πιάσει δουλειά.
Θετική, χωρίς αμφιβολία, η ενέργεια ενεργοποίησης των τελεσίδικων πρωτόκολλων κατεδάφισης. Αλλά υπάρχει στην όλη ιστορία ένα σοβαρό ερωτηματικό. Πότε τελεσιδίκησαν τα 2.600 πρωτόκολλα κατεδάφισης; Αν τελεσιδίκησαν πρόσφατα, κανένα πρόβλημα. Αν όμως είχαν τελεσιδικήσει προ ενός ή δύο ή τριών ετών, η ενεργοποίησή τους μετά τις πυρκαγιές φαντάζει ενέργεια, η οποία αποσκοπεί να δημιουργήσει αντίβαρο στην κατακραυγή που υπήρξε για τις απώλειες τόσων ανθρώπων και τόσων περιουσιών. Δεν ευθύνεται βέβαια η παρούσα κυβέρνηση για την άναρχη δόμηση που άφηναν να αναπτύσσεται, για λόγους ψηφοθηρικούς, οι κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, κατά τις οποίες ο κύριος βουλευτής και ο γιος και ο συμπέθερος και ο νομάρχης ήταν οι πρώτοι καταπατητές δάσους και αιγιαλού. Δεν φταίει ο Τσίπρας γιατί ο οικισμός στο Μάτι είχε ένα δρόμο που οδηγούσε στη θάλασσα, ο οποίος (δρόμος) στένευε δραματικά με τα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά σε όλο το μήκος του παρκαρισμένα.
Είναι όμως διαφορετική αυτή η ευθύνη από τη βούληση να προβείς σαν κυβέρνηση σε κατεδάφιση αυθαίρετων κτισμάτων. Η Ν.Δ. ρώτησε την κυβέρνηση, γιατί δεν γκρέμισε τα τριάμισι αυτά χρόνια τα αυθαίρετα. Η δεξιά και το ΠΑΣΟΚ καθώς και η Χούντα που κυβέρνησε τα τελευταία 60-70 χρόνια την Ελλάδα, θα έπρεπε να σιωπούν, γιατί είναι απόλυτα υπεύθυνοι για την άναρχη και αυθαίρετη δόμηση όχι μόνο στην Αττική αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Αντί οι σημερινοί ηγέτες τους να κάνουν περατζάδες στα αποκαΐδια και να προβαίνουν σε δηλώσεις για τα δήθεν σφάλματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έπρεπε να αναλογιστούν τις τεράστιες ευθύνες των πολιτικών τους προγόνων, οι οποίοι τοποθετούσαν στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, τα οποία με το αζημίωτο διεκπεραίωναν οικοδομικές υποθέσεις πολιτικών τους φίλων. Γνωστός δημοσιογράφος αναφέρεται στο θέμα ως εξής: «... δεν είναι ο τοίχος ενός αυθαιρέτου.
Είναι ο τοίχος με τον οποίο έβγαλαν μεροκάματο εκτός από τον οικοδόμο, ο πολεοδόμος, ο αστυνομικός, ο βουλευτής, ο υπουργός και χάρη στον οποίο έχτισαν καριέρες πρωθυπουργοί». Του διέφυγε όμως το σπουδαιότερο πρόσωπο που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην όλη ιστορία και ακούει στο όνομα ΔΑΣΑΡΧΗΣ. Ο Δασάρχης που αποχαρακτήριζε αμιγώς δασικές περιοχές και τις μετέτρεπε σε αμιγώς αστικές!!! Έχω ιδία αντίληψη στο Νέο Βουτζά, όπου γνωστή αρτινή οικογένεια είχε κτήμα 12 στρεμμάτων με φάτσα τη λεωφόρο Μεσογείων στο ύψος του Ματιού και αδυνατούσε να οικοδομήσει νόμιμα με άδεια διαθέτοντας πλέον των 4 στρεμμάτων εκτός σχεδίου, διότι δεν τους έδινε πιστοποιητικό ο τότε δασάρχης της περιοχής, θεωρώντας ότι το κτήμα τους ήταν δασική περιοχή.
Και για την ιστορία, τη 10ετία του 1980 αν έσκαγαν 2 εκατομμύρια δραχμές, το θέμα λύνονταν αμέσως. Αυτή είναι η πικρή ιστορία του Νέου Βουτζά και του Ματιού και ας σταματήσουν κάποιοι να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους πληγέντες. Έχουν και οι τελευταίοι την ευθύνη τους, γιατί οι περισσότεροι πλήρωσαν για τον αποχαρακτηρισμό αμιγώς δασικών περιοχών με όλες τις συνέπειες και τους κινδύνους που έχει μια τέτοια παράνομη επιλογή.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:43

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΚΩΣΤΑΛΕΞΗ!

Γράφει η

ΡΑΝΙΑ ΤΡΟΜΠΟΥΚΗ*

 

Μετά την αφαίρεση των θερμοκηπίων -ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη- τα οποία είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής πλατείας, ήρθε η «αγρανάπαυση». Ένα πλακόστρωτο γήπεδο, χωρίς καμία χρησιμότητα και το κυριότερο, χωρίς καμία απολύτως αισθητική. Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο, προσδιοριστικό της ύπαρξης (ένα έργο τέχνης, ένα υγρό στοιχείο ή κάποια συστάδα καλλωπιστικού πρασίνου με παγκάκια) που να δίδει την αίσθηση της όασης μέσα στην πόλη. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος κλείνει το ένα μετά το άλλο ….και περιμένουμε τα τρακτέρ και τις φρέζες να οργώσουν για τη φθινοπωρινή σπορά… μήπως καλύψει αυτή την «ξετσίπωτη», γυμνή ασχήμια.
Όλα αυτά, ήρθαν και προστέθηκαν σε μια πόλη άδεια και έρημη, αποκεκομμένη  από τις ανάγκες των πολιτών της, που έδωσε την ευκαιρία σε ανέμπνευστους ανθρώπους να της πάρουν μεθοδικά τα κλειδιά και να την κλειδώσουν  στο υπόγειο της ανυπαρξίας (πόλη- Κωσταλέξη). Έλλειψη νέου πληθυσμού, επιχειρήσεις λείψανα, ανεργία και φτώχια…. Κλειστά καταστήματα μέχρι και περίπτερα, όλα τα σαββατοκύριακα του Ιουλίου και του Αυγούστου. Τι να κάνει ο επισκέπτης να έρθει σ’ αυτή τη γωνιά του χάρτη; Αν έρθει, θα κάνει τη βόλτα του, θα δει τα αξιοθέατα, το γεφύρι κατά κύριο λόγο (ο Θεός να το φυλάει που υπάρχει κι αυτό και μας αναγνωρίζουν ως πόλη) και θα φύγει. Δεν του «μεταγγίζει» καμία ζωντάνια και καμία χαρά για να παραμείνει. Περπατώντας Σάββατο ή Κυριακή πρωί στον κεντρικό δρόμο της πόλης, την οδό Σκουφά, σε καταλαμβάνει ο φόβος και η μελαγχολία.
Αυτή η πόλη, δεν ξέρω τελικά αν έχει χώρο και χρόνο να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Όταν η ελίτ της εξουσίας έχει απομακρυνθεί από την κοινωνική βάση ανάδειξής της και «αποστειρωμένοι κουστουμάτοι» ομαδικά με παρατρεχάμενους, βολτάρουν για το θεαθήναι και τις φωτογραφίες… (εκλογές έρχονται δεν λέω - θέλει και το αντίστοιχο ταλέντο), δεν υπάρχει σωτηρία. Οι «ήρωες» της καθημερινότητας, που  τραβούν κουπί στο βούρκο της στασιμότητας, αγωνιούν για αυτόν τον τόπο και την πορεία του. Αυτοί οι «ήρωες» δεν χρειάζονται σωτήρες και κυρίως δεν χρειάζονται ανθρώπους με ιδεοληψίες και καχυποψία που υπονομεύουν την εξέλιξη. Χρειάζονται ανθρώπους με οράματα, μικρά και εφικτά, με αγάπη για τον τόπο, οι οποίοι θα βρίσκονται στο πλευρό τους, θα συνομιλούν ώστε να εξυπηρετούνται τα αιτήματά τους. Δεν θέλουν να τους πουλήσει κάποιος εκδούλευση, δεν θέλουν μεγάλα λόγια.  Θέλουν έργα, με πνοή ζωής και ανάπτυξη. Θέλουν το Κάστρο ανοιχτό, τη λειτουργία Πανεπιστημιακών Τμημάτων, Σχολές αρχαιολογικού και βυζαντινού πολιτισμού, ξενοδοχεία, τον Αμβρακικό καθαρό και προβεβλημένο, το Νοσοκομείο να αναβαθμιστεί και να λειτουργήσει σε συνεργασία με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων ώστε να διαθέτει ογκολογικό τμήμα και να εξυπηρετούνται και οι όμοροι νομοί, προσβασιμότητα στον ορεινό όγκο για τόνωση του οικοτουρισμού, κίνητρα για επιστροφή του ενεργού πληθυσμού με θέσεις εργασίας ώστε να παραχθεί πλούτος, πολιτισμό  και τόσα άλλα.
 Σε λίγο φτάνει η ώρα των αποφάσεων. Διανύουμε εκλογικό έτος. Αν δεν απαιτήσουμε τώρα, που μας δίνετε μια ευκαιρία, για ανανέωση της εντολής μας, τόσο σε κεντρικό επίπεδο εξουσίας όσο και σε επίπεδο Περιφερειακό-Αυτοδιοικητικό… Αν για μια ακόμη φορά, «χαρίσουμε» την ψήφο μας στο θείο, τον ξάδελφο και τον κουμπάρο και δεν τη «ζυγίσουμε» με βαρίδι την ικανότητα διαχείρισης… Τότε «ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη», γιατί, άξιοι της μοίρας μας πια, θα να περιμένουμε το «μχουστ» να μας λυτρώσει, χαζεύοντας τα πολύχρωμα και θορυβώδη βεγγαλικά των εγκαινίων, όπως οι Ιθαγενείς τις χάντρες και τα καθρεφτάκια.


*Δικηγόρος

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Η συζήτηση για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έχει ανοίξει για τα καλά και στην περιοχή μας, όπως διαπίστωσα αλλά πέρα από τα πρόσωπα που συζητούνται, δεν άκουσα συγκεκριμένες προτάσεις για το αύριο της περιοχής. Και νομίζω ότι το βασικό είναι η κατάθεση προτάσεων, σχεδίων, απόψεων και θέσεων για μια σειρά ζητημάτων που αφορούν την περιοχή μας. Δεν αρκεί μόνο η ζύμωση για πρόσωπα και για τις προσωπικές στρατηγικές του ενός ή του άλλου υποψηφίου.
Στο σημερινό κείμενό μου θα εστιάσω στο οικονομικό πρόβλημα της αυτοδιοίκησης που συναρτάται με τη γενικότερη κατάσταση της χώρας. Παρατηρείται, ότι διάφορα δημόσια περιουσιακά στοιχεία, κυρίως τα ακίνητα, παραμένουν ανεκμετάλλευτα για πολλούς λόγους.
Θεωρώ ότι οι πιο ικανοί και έμπειροι φορείς για την αξιοποίηση των ακινήτων αυτών είναι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Όμως αυτή η επιλογή θα μπορούσε να βοηθήσει οικονομικά τους δήμους. Πως; Ένα μέρος του μισθώματος να λαμβάνουν οι ΟΤΑ και ένα μικρό μέρος το Δημόσιο.
Άρα όλα τα αναξιοποίητα αστικά ακίνητα του ευρύτερου δημόσιου τομέα (πλην εκείνων που η διαχείρισή τους ανήκει ήδη στο ΤΑΙΠΕΔ) πρέπει να περιέλθουν κατά κυριότητα στους ΟΤΑ βάσει επιχειρησιακού σχεδίου, το οποίο κάθε δέκα χρόνια θα ελέγχεται και θα αναθεωρείται. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και με τα κοινόχρηστα γεωργικά ακίνητα. Άρα υπάρχει πεδίο να δράσει η παρούσα ή η επόμενη δημοτική αρχή.
Ένα άλλο μείζον ζήτημα είναι η συνένωση των αστικών περιοχών με τις αγροτικές που επέφερε ο «Καλλικράτης». Μεγάλωσε έτσι τους Δήμους, όπως και της Άρτας, μεγαλώνοντας όμως τις ανάγκες και τις δυσκολίες. Παρατηρείται το φαινόμενο Δήμοι με έκταση εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων να επιχορηγούνται μέσω των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) με το ίδιο ή και μικρότερο χρηματικό ποσό με Δήμους του Λεκανοπεδίου υποπολλαπλάσιας έκτασης, επειδή κυριότερο κριτήριο για το ύψος της χρηματοδότησης είναι ο πληθυσμός.
Εξίσου παράλογα, οι πρωτεύουσες των νομών δεν λαμβάνουν περισσότερα χρήματα παρά το γεγονός ότι έχουν περισσότερες αρμοδιότητες. Αυτό που πρέπει να παλέψουν και οι τοπικοί μας παράγοντες είναι να προωθηθεί η ιδέα να προσαρμοστεί το σημερινό σύστημα χρηματοδότησης των Δήμων, ιδίως να θεσπιστεί ιδιαίτερο κονδύλιο για την αγροτική ανάπτυξη (ας την ονομάσουμε “αγροτική ΣΑΤΑ”).
Μια άλλη σοβαρή αρμοδιότητα, που συνδέεται με την ποιότητα ζωής στις πόλεις, είναι οι απαλλοτριώσεις και οι αναπλάσεις. Είναι όμως προφανές πως οι πανάκριβες πολεοδομικές ρυθμίσεις στην Ελλάδα της κρίσης δύσκολα μπορούν να εφαρμοστούν. Σε όλες σχεδόν τις πόλεις και τις γειτονιές υπάρχουν ιδιωτικά ακίνητα εγκαταλειμμένα και πολλές φορές ετοιμόρροπα, τα οποία τις περισσότερες φορές μετατρέπονται σε εστία μόλυνσης και όχι μόνο.
Η παρέμβαση του τοπικού Δήμου μπορεί να λυτρώσει τη γειτονιά. Ανάλογα με την κατάσταση, την παλαιότητα και την αρχιτεκτονική αξία του κτηρίου ο Δήμος θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα ή να το γκρεμίσει και να δημιουργήσει έναν ελεύθερο χώρο ή να το συντηρήσει και να το αξιοποιήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πχ εικοσαετία χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του ιδιοκτήτη (εννοείται πως θα υπάρξουν δικονομικές ασφαλιστικές δικλίδες). Μερικές ιδέες συνεισφορά στο δημόσιο διάλογο που πρέπει να γίνει ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών. Το βασικό είναι οι προτάσεις και οι ιδέες και όχι μόνο τα πρόσωπα.

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Οι εκπλήξεις τελείωσαν. Ο «μάγος» δεν μπορεί να βγάλει άλλους «άσσους» από το μανίκι του, ενώ τα τελευταία «κουνέλια» που βγήκαν από την θερινή τρίτσα του κ.Τσίπρα είχαν παίξει προ δεκαετιών και σε άλλους θιάσους.
 Και εδώ σταματά ο κλαυσίγελος και αρχίζει η απολογία: Εάν αυτή η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, αυτός ο ανασχηματισμός ήταν η τελευταία κυβερνητική προσφορά του πρωθυπουργού, εάν αυτή είναι η τελευταία γεύση κυβερνητικής «αριστεράς» για τον πολίτη; Ε! τότε ο κ.Τσίπρας θα πρέπει να αρχίσει την απολογία του: α/ για το τι παραδίδει στον έρημο αυτό τόπο και β/ για το ότι παραδίδει την εξουσία στην δεξιά.
 Αναμφίβολα με αυτή την κυβέρνηση θα οδεύσει ο καθημαγμένος τόπος στις εκλογές. Είτε αυτές γίνουν μαζί με τις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές και τις ευρωεκλογές στα τέλη Μαΐου (2019), είτε επισπευστούν για τα τέλη του προσεχούς έτους, πριν δηλαδή εφαρμοστούν οι δραματικές περικοπές στις συντάξεις. Οπότε έχουμε μπροστά μας ανάγλυφη την παλέτα των χρωμάτων που μπορεί να χωρέσει η αυτοαποκαλούμενη κυβερνητική «αριστερά»:
1.Την πρώτη περίοδο (20150 είχαμε «κυβέρνηση ότι νά’ναι» με ολίγη από καινοφανείς θεωρίας αχρήματης οικονομίας (στην βαρουφάκειο εκδοχή τους), με πολλή μυστική διπλωματία και ποικίλα κέντρα αποφάσεων (σ.σ. την ώρα της «ρήξης» ο πρωθυπουργός επικοινωνούσε με τον Ντάιζελμπλουμ, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών με τον Ντράγκι κ.ο.κ.).
2.Την «κυβέρνηση της υποταγής» (αφού πέρασε από το δημοψήφισμα της εξαπάτησης) με την πλήρη και άνευ όρων παράδοση στους δανειστές (γ’ μνημόνιο), την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, την ανασκολόπιση των συντάξεων (αύξηση των ορίων ηλικίας και τη νέα δραματική περικοπή των αποδοχών, η οποία ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί…).
3.Την κυβέρνηση της «νεοκλασικής θεωρίας του Σικάγου» που προβλέπει ξεφλούδισμα των φορολογούμενων και ασφαλισμένων ώστε να βγει πλεόνασμα 6,8 δις κάθε χρόνο το οποίο θα πηγαίνει στο εξωτερικό για την πληρωμή των τόκων στο ακέραιο (μέσο επιτόκιο 2% για χρέος 340 δις ευρώ). Και ενώ οι ανεκδιήγητοι του οικονομικού επιτελείου …διαμαρτύρονται για τα υψηλά, μη βιώσιμα και ληστρικά αυτά πλεονάσματα, ανακοινώνουν, κτηνωδώς, πλεονάσματα 5,2% του ΑΕΠ (10 δις ευρώ) το 2021 (με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας που εισηγήθηκε ο κ.Τσακαλώτος και ψήφισε στη Βουλή αρχές καλοκαιριού η πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ).
4.Και τώρα φτάσαμε στην «κυβέρνηση κουρελού» με τους «εθελοντές του χάους» (ή, καλύτερα, του νεροκουβαλητές στο μύλο του Μητσοτάκη). Και τελικά με την συγκρότηση(;) μιας κυβέρνησης που δεν είναι ούτε εκλογική-ούτε κυβέρνηση…
 Ο Τσίπρας, μπροστά στα αδιέξοδα της δικής του πολιτικής είχε δύο διεξόδους: να κάνει ένα (κατά)δικό του κόμμα επενδύοντας στο μέλλον(;) ή να επαναχαράξει την πολιτική του. Τελικά έκανε κάτι άλλο. Επέλεξε:
 α/Νέες ισορροπίες  προκειμένου να ολοκληρώσει τις δεσμεύσεις του έναντι των δανειστών και τους διεθνούς παράγοντες και να περάσει ορισμένες ακόμη αμφιλεγόμενες αποφάσεις. Έτσι έχουμε την ενίσχυση του Π.Καμένου με την κ.Παπακώστα, καταδεικνύοντας ότι είναι στρατηγική η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και προσέφερε ανταμοιβή του Μακεδόνα –και ψιλοδιαφωνούντα ως προς το Σκοπιανό- Μπόλαρη ώστε να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών (που αποτελεί δέσμευση έναντι του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ).
 β/Επιχείρησε μια «διεύρυνση» τύπου Ξενογιαννακοπούλου νομίζοντας ότι θα εμποδίσει το φυλλορρόημα του ΣΥΡΙΖΑ προς το Κίνημα Αλλαγής.
Και τα δύο είναι αναποτελεσματικά για τον ίδιο και καταστροφικά για τη χώρα. Ακόμη και αυτό (το εναπομείναν) κόμμα του το καταλαβαίνει. Κάτι που ανατροφοδοτεί την «παραίτηση» και τη γενικότερη κατάθλιψη που έχει προκαλέσει σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας…
Η μαζική αποχώρηση ψηφοφόρων από το κυβερνητικό μπλοκ είναι πρωτοφανής! Και η φυγή θα αποδειχτεί επιταχυνόμενη μετά τα αποκαλυπτήρια της «νέας» κυβέρνησης Τσίπρα, της τελευταίας απόπειρας της «αριστεράς» στη διοίκηση. (Σ.σ. Τα διαπιστευτήρια στη διαχείριση των κοινών γιατί ως προς την εξουσία, αυτή την εκμεταλλεύονται αριστοτεχνικά και την ξεζουμίζουν καθημερινά!)
 Αυτό, μαζί με την οικονομική και κοινωνική ζημιά, αποτελεί την χειρότερη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές! Θα θυμούνται:
-Την συνεργασία με τους πιο ακραίους (ψεκασμένους) κύκλους της συντηρητικής δεξιάς.
-Τον πρόσθετο δανεισμό και το γ’ μνημόνιο της περιόδου Βαρουφάκη
-Την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 έτη.
-Την υπερφορολόγηση (συν τα δυσβάστακτα ασφάλιστρα) για τα πλεονάσματα των 6,8-10 δις ετησίως.
-Την πώληση του ΟΣΕ για 30 εκ. ευρώ και την διάλυση  (τελειωτικό χτύπημα στα προϋπάρχοντα προβλήματα) για ΔΕΗ και ΕΛΤΑ.
-Την απαξίωση των όποιων χρημάτων (μετοχών) μπορούσε να αντλήσει το δημόσιο από τις τράπεζες (από 25 δις στις αρχές του 2015 στο 1,7 δις τώρα).
-Την κανονικοποίηση της φτωχοποίσης του Ελληνικού Λαού (ισοπέδωση) μέσω του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης και τα αντικίνητρα για εργασία.
-Την ανάδειξη του ψεύδους και του περισπασμού σε επίσημη πολιτική.
 Η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι προϋπόθεση για μια νέα προοδευτική, αντιδεξιά και ελπιδοφόρα πορεία του Ελληνικού Λαού.
Από την μία πλευρά έχουμε τον  κ.Τσίπρας ο οποίος, εκών-άκων, εργάζεται για να αναδείξει τον κ.Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Μέσω της απογοήτευσης που πολιτικού του ακροατηρίου που οδηγεί στην παραίτηση ή την μη συμμετοχή στην κάλπη και, ακόμη, την απευθείας μετακινήσεις στην κάλπη της ΝΔ από τον φόβο(;) της ακυβερνησίας.
Από την άλλη όμως υπάρχουν οι πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, οι πολίτες που δεν επιθυμούν μια «δεξιά παλινόρθωση», όσοι επιθυμούν νέες ευκαιρίες απασχόλησης, ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, νοσοκομεία που δουλεύουν και δημόσια διοίκηση του αποδίδει. Και όλοι εμείς πρέπει να συστρατευτούμε σε ένα διμέτωπο αγώνα: τόσο κατά της ΝΔ που επιχειρεί να φενακίσει τους πολίτες με την «προβιά» του εκσυγχρονισμού και του «νέου», ενώ αναδίδει μούχλα, σχεδιάζει την παράδοση στα ιδιωτικά συμφέροντα και καλλιεργεί τις πελατειακές σχέσεις, όσο και κατά της κυβέρνηση-κουρελού που έχει σαν μόνο «επιχείρημα» την ρητορική του μίσους, όπλο τον χολερικό λόγο και σύμμαχο το «νέο» δικομματισμό που καλλιεργεί.
 Οι νέες ιδέες, οι προοδευτικές προτάσεις, οι τεκμηριωμένες θέσεις είναι η αφορμή μιας νέας δραστηριοποίησης, η αφετηρία για «λύσεις που δουλεύουν». Είναι η ευκαιρία ενός κινήματος πραγματικής αλλαγής!

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13731517
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2794
32002
128756

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 62 επισκέπτες και κανένα μέλος