A+ R A-
18 Ιανουαρίου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Ξοδεύει έναν «σκασμό» λεφτά και να μην μένει τίποτα στην πόλη και να μην μπορεί, έστω να δημιουργήσει μια γιορταστική διάθεση στον απλό πολίτη. Αυτό που οι κάτοικοι της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών των πόλεων που προαναφέρονται το θεωρούν ήδη δεδομένο…

 

 

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ. Ονειρούπολη Δράμας, δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες , κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια τώρα… Ο Πύργος των Ξωτικών στα Τρίκαλα, πενήντα λεωφορεία επισκεπτών την ημέρα, μετρούσε αρτινή φοιτήτρια που εργάστηκε στην εν λόγω διοργάνωση… «Ασημένια Χριστούγεννα» στα Γιάννενα. Ραγκοτσάρια Καστοριάς, δεκάδες χιλιάδες τα Θεοφάνεια και τις επόμενες δύο ημέρες, που οι άνθρωποι τιμούν τις παραδόσεις και μέσα απ’ την τιμή δίνουν… οξυγόνο στις πόλεις τους, σε μια εποχή που το έχουν ανάγκη, όσο ο πάσχων από πνευμονική ανεπάρκεια!

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Νάναι καλά η Ευδοκία, μια φίλη απ’ τα παλιά που δέκα χρόνια μας προσκαλεί να πάμε στην Καστοριά, για την ιδιαίτερη γιορτή της πόλης που διαμένει. Φέτος αξιωθήκαμε να τιμήσουμε την πρόσκλησή της και βρεθήκαμε μπροστά σε μια μοναδική εμπειρία. Εκεί οι άνθρωποι που διοικούν και νοιάζονται για την πόλη τους, αξιοποίησαν τον μύθο και την παράδοση και έκαναν για τα Θεοφάνεια, μοναδικό προορισμό της πόλη των γουναράδων… Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της δημοτικής επιχείρησης, που συνομιλήσαμε, πάνω από δέκα χιλιάδες επισκέπτες φτάνουν στην πόλη. Γιατί πλέον η παράδοση της Καστοριάς, έχει καταστεί θέμα πανελλήνιου ενδιαφέροντος… Κάποιοι φρόντισαν να συμβεί αυτό…

Ο ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ. Θυμίζει το σημαντικό στοιχείο, που κατέγραψε ο Στάθης Μπαρτζώκας σ’ ένα απ’ τα κείμενά του, πως η δεκαετία του ’70 η Άρτα είχε έξι ξενοδοχεία και τα Γιάννενα έντεκα. Σήμερα τα Γιάννενα έχουν ογδόντα και περισσότερα ξενοδοχεία και η Άρτα δυόμισι! Κρατήστε το στοιχείο αυτό, θα είναι χρήσιμο για την ανάλυση, που ακολουθεί…

ΑΡΤΑ. Χριστουγεννιάτικο χωριό, την μια… Αναβάθμιση φέτος, με την Χριστουγεννιάτικη Πόλη, με το ερώτημα όλων των πολιτών να κυριαρχεί…

-Τρία χρόνια τώρα που διαρκεί αυτό το… κόλπο των… έξυπνων διοργανώσεων της παρούσης δημοτικής αρχής, ήρθε γι’ αυτές τις διοργανώσεις, ένας επισκέπτης στην Άρτα;

Αν υπήρχε έστω και ένας, θα τον είχαν εντοπίσει τα… λαγωνικά της δημοτικής αρχής, θα τον είχαν φωτογραφήσει και θα τον γνωρίζαμε όλοι. Δυστυχώς όμως… Δεν πείθουν οι πειραματισμοί της δημοτικής αρχής, γιατί απλούστατα, όσοι σχεδιάζουν αυτές τις περίεργες γιορτές, δεν έχουν ονειρευτεί ποτέ για την πόλη αυτή… Προχωρούν σε διοργανώσεις χωρίς ιδιαίτερη σημασία, γιατί είναι εξακριβωμένο πως την ουσία της κάθε διοργάνωσης, την δίνει το όνειρο, η ελπίδα, αλλά και η ουσιαστική αναζήτηση του τι θα παρουσιάσεις στην πανελλήνια κοινή γνώμη, για να την συγκινήσεις…

Θα είναι τραγικοί, όσοι ισχυριστούν πως η Άρτα, δεν έχει μύθους και παραδόσεις, ανάλογες αυτών που έχουν καταστήσει σημείο πανελλήνιας αναφοράς, οι πόλεις που προαναφέρουμε… Μια γρήγορη ματιά, αν έριχνε ένας που ονειρεύεται και σχεδιάζει για το μέλλον της πόλης, στο βιβλίο του Αριστείδη Σχισμένου «Θεοπόταμος Άραχθος», θα είχε δεκάδες ιδέες για το τι μπορεί να γίνει, σε κάθε περίοδο στην Άρτα. Ειδικά για τα Χριστούγεννα…

-Όσα έγιναν στην Άρτα, όλα τα προηγούμενα χρόνια, έχουν κάποια σχέση με τις παραδόσεις της Άρτας;

Ούτε γι’ αστείο, δεν μπορεί να το σκεφτεί αυτό κανένας, για να περάσει στο επόμενο ερώτημα:

-Αυτή την απλή σκέψη, που χρόνια τώρα καταθέτει ως πρόταση η «Γ», γιατί δεν την αξιοποιεί κανένας;

Δεν παραβλέπουμε, σ’ αυτή την ανάλυση και τη νοοτροπία του χωριάτη, που νομίζει πως όλα τα ξέρει αυτός και κανένας άλλος. Αυτού του παράγοντα, που το εύρος των αναζητήσεων φτάνει απ’ την Χριστουγεννιάτικη Πόλη ως το Χριστουγεννιάτικο Χωριό. Για να ξοδεύει έναν «σκασμό» λεφτά και να μην μένει τίποτα στην πόλη και να μην μπορεί, έστω να δημιουργήσει μια γιορταστική διάθεση στον απλό πολίτη. Αυτό που οι κάτοικοι της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών των πόλεων που προαναφέρονται το θεωρούν ήδη δεδομένο…

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ. Άντε τώρα, να βγουν ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του, σε μια δημόσια εκδήλωση, στην οποία θα έχουν λόγο οι πολίτες, για να κάνουν τον απολογισμό για τα χωριά και τις πόλεις που δημιούργησαν και ν’ απαντήσουν στα ερωτήματα, που τίθενται απ’ τους πολίτες και καταγράφει το παρόν σημείωμα.

Μπορεί να βγει και να αραδιάσει ένα κάρο ανοησίες, που όμως στην ουσία του προβλήματος, αλλά και της αναζήτησης προοπτικής, δεν πρόκειται ν’ απαντήσει. Γιατί δεν έχει την δυνατότητα ν’ αναζητήσει την διοργάνωση που θα καταστήσει την πόλη με τα χίλια προνόμια, τουριστικό προορισμό ή επιλογή για την όποια αξιόλογη διοργάνωση προκύψει…

Έχουμε βαρεθεί τόσα χρόνια, να καταθέτουμε συγκεκριμένες προτάσεις, για το πώς μπορεί να δημιουργηθεί το γεγονός που θα καταστήσει την Άρτα, επιλογή για ένα τριήμερο, μέσα στα πολλά που αποτελούν αφορμές, κατά την διάρκεια όλου του χρόνου, να αξιοποιήσουν επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Μια σύγκριση του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, μ’ αυτούς των πόλεων που προαναφέρονται… «Και η μυλωνού τον άντρα της, με τους πραματευτάδες»…

 

ragkotsaria-44-a

 

ΦΩΤΟ: Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, μ’ αυτά που βλέπαμε στην Καστοριά. Όλοι οι δρόμοι… ασφυκτιούσαν και απ’ τον κόσμο, αλλά κα απ’ το κέφι! Για να προχωρήσεις δέκα μέτρα, ήθελες πάνω από δέκα πέντε λεπτά. Και η μαγεία των μπουλουκιών με τα χάλκινα; Άλλη αίσθηση… Πήγε πριν οχτώ χρόνια για πρώτη φορά και από τότε, είναι τα Θεοφάνεια, κάθε χρόνο στην Καστοριά για τα Ραγκοτσάρια, μας έλεγε ο κύριος με τον οποίο συνωστιζόμαστε σε κάποιον δρόμο και αναγκαστικά πιάσαμε την κουβέντα, γι’ αυτό που συμβαίνει στην πόλη της Δυτικής Μακεδονίας….

Η πόλις οφείλει να είναι δίκαιη και να γνωρίζει την ύπαρξη όλων ώστε να γίνει συνύπαρξη. Η γέφυρα δεν έχει μια μόνο πλευρά που στηρίζεται αλλά και μια άλλη και το «τέλος» της γέφυρας είναι να ενώνει και ποτέ να χωρίζει...

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Όταν τελειώνει κάθε χρόνο τα φώτα και ο φωτισμός αναρωτιέμαι τι μένει. Έρχεται ο απολογισμός των γιορτών και η σκέψη, άραγε πόσο φως μας έστειλε η δύναμη εξ άνωθεν, ώστε να συνεχίσουμε τις πορείες μας ως πολίτες και πόλη σε μια δύσκολη εποχή με δύσβατα μονοπάτια ανηφόρες και κατηφόρες με αγιασμένα νερά και κατάλευκες βουνοκροφρές, με ένα γεφύρι που κάθε χρονιά φτάνει ο σταυρός στα θεμέλια μαζί με τη γυναίκα του πρωτομάστορα.

Και οι τελετές συνεχίζονται, οι πολίτες παρακολουθούν, η πόλη πλέει μαζί με τον Άραχθο και συμπλέουμε μαζί της,ταπεινοί κι ανήξεροι, ελπίζουμε τουλάχιστον φωτισμένοι.... Η πόλη, ήσυχη μετά τις γιορτές, θαρρείς κοιμισμένη κάποιες φορές, να δέχεται τη μοίρα της όπως η γυναίκα του πρωτομάστορα. Αδιαμαρτύρητα, αγόγγυστα, αθόρυβα. Έτσι αθόρυβα διασχίζω καμιά φορά και το παλιό αυτό γεφύρι που τόσα πόδια το διασχίζουν καθημερινά και βρίσκομαι σε μια αντίφαση- στην πόλη της μιας πλευράς και στην άλλη, τη διαφορετική πόλη της άλλης. Ένας κόσμος των καφετεριών και εστιατορίων από τη μια με λαμπρά και περιποιημένα τραπεζοκαθίσματα, λαμπερά χαμόγελα, οικογένειες και παρέες που γιορτάζουν δυνατά, παιδιά να τρέχουν γύρω από τον αιωνόβιο πλάτανο, μια σιωπηλή και διαφορετική ζωή των χεριών του κάμπου, από την άλλη. Ένας άλλος και διαφορετικός κόσμος, λες και βρισκόμαστε στην εποχή προ της ενώσεως,  και  με το λαογραφικό μουσείο ως όριο και σύμβολο.

 

paki-gef-33-m

 

Ακριβώς δίπλα σχεδόν αόρατο και αφανές ένα σούπερ μάρκετ – καντίνα. Το σημείο συνάντησης των ανθρώπων που υπηρετούν τον κάμπο, τα δικά μας κτήματα και περιβόλια. Ένας ξένος και μακρινός για μας κόσμος. Τους είδαμε ίσως για πρώτη φορά πριν λίγες εβδομάδες όταν έκαναν για πρώτη φορά τη δική τους πορεία και διαμαρτυρία στην πόλη με αφορμή ένα δυσάρεστο ατύχημα. Και φυσικά η παρουσία τους είναι αισθητή και όπως φαίνεται επιβεβλημένη πλέον στο εργατικό δυναμικό της πόλης. Παλιά ήταν οι φτωχοί ορεινοί και ορεινές που έκαναν αυτή την εργασία, τώρα είναι πλέον οι άνθρωποι από μακρινές και εξωτικές για μας χώρες, που υπηρετούν τον κάμπο. Εργατικοί, σιωπηλοί, ευγενείς με δικούς τους κανόνες και νόμους, χωρίς όμως να ενοχλούν κανέναν. Όχι πως είναι αόρατοι, έγιναν και ορατοί, απλώς είναι διακριτικοί, τηρώντας το χώρο και τα όρια. Ίσως να το έχουν διδαχθεί και στην πατρίδα τους αυτό, το αδιαπέραστο της κάστας και την τυφλή υπακοή σε νόμους που η δική τους κοινωνία και δομή να επιβάλει και να διδάσκει τελείως διαφορετικά.

 

paki-gef-33-b

 

Αποφασίζω στη στιγμή με αρκετή αμηχανία αλλά και περιέργεια να δω αυτό τον κόσμο τον διαφορετικό, που στέκεται δίπλα στους ελάχιστους τουρίστες που ήρθαν να επισκεφθούν και να φωτογραφίσουν τη γέφυρα και τον Άραχθο. Μπαίνω αποφασιστικά στο μάρκετ - καντίνα τους να δω τι πουλάει και με ευχάριστη έκπληξη βρίσκω τα εξωτικά προϊόντα που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να τους συνοδεύσουν, έστω σε ένα γεύμα, να τους θυμίσουν τη δική τους πατρίδα, και να τους δώσουν παρηγοριά μιας και η πατρίδα είναι γλυκιά. Ας μη γελιόμαστε. Ας τους έχει διώξει η αντιξοότητα, η φτώχεια, ο πόλεμος, η ανέχεια, η ίδια η ζωή. Περιπλανώμενοι, με απίστευτες ταλαιπωρίες, να βρεθούν τελικά σε έναν τόπο σαν το δικό μας, ευλογημένο, πλούσιο με κάμπο και νερά, που δεν είναι για όλους τους πολίτες αυτού του κόσμου και αυτού του πλανήτη αυτονόητο. Καμιά φορά γεννιέσαι σε φτωχό τοπίο και προσπαθείς να το πλουτίσεις. Πόσο τυχεροί εμείς να γεννηθούμε σε πλούσιο τοπίο και να ζούμε ερημωμένοι και φτωχοί. Πόσο τυχεροί όσοι βλέπουν τον πλούτο της περιοχής μας και περνά από τα χέρια τους, ως δύναμη παραγωγής και ως εργατικό δυναμικό... Και μεις; Τι κάνουμε ή καλύτερα τι δεν κάνουμε; Γεμάτο ένα κιβώτιο με την εξαιρετική τους πράσινη καυτερή πιπεριά, το πράσινο τσίλι, που είναι ένα χαρακτηριστικό μπαχαρικό της κουζίνας τους όπως και μερικά άλλα εξαιρετικά μείγματα που τα βρίσκεις σε ειδικά και μόνο μαγαζιά και εξωτικές κουζίνες. Χυμοί επίσης εξωτικοί από γκουάβα με μια χαρακτηριστική λεπτή γεύση άγνωστο ως φρούτο σε μας. Γλυκά, ρύζι, αλλά και έτοιμο φαγητό που ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού προσφέρει για ένα χαμηλό αντίτιμο και με χαρά με προσκάλεσε να δοκιμάσω κερνώντας μάλιστα και τον χυμό γκουάβα μιας και είμαι η πρώτη της πόλης που επισκέπτεται το μαγαζί του. Απορημένος με κοιτά όπως και οι θαμώνες του καταστήματός του. Οι περισσότεροι δεν μιλούνε καν ελληνικά -ο ίδιος όμως βρίσκεται πάνω από 20 χρόνια στην Ελλάδα. Αμήχανα κοιτώ κι εγώ και προσπαθώ να καταλάβω τη γραμμή και το όριο που υπάρχει ανάμεσα στον Άνθρωπο. Τι είναι ο Άνθρωπος και πόσες ορίζουσες και περιορισμούς μπορεί να διαθέτει άραγε; Το χρώμα του, το φύλο του, την εθνικότητα ή τη θρησκεία του, την παιδεία του, το βλέμμα του, ή μήπως την καταγωγή του. Ξέρω όμως πως η ευγένεια ακολουθεί τον Άνθρωπο σε κάθε του βήμα και σε κάθε χώρα και χώρο όπου κι αν πάει. Κι αυτό αποτέλεσε για μένα ένα μάθημα, μιας και τη συνάντησα εκεί που δεν την περίμενα να τη δω, με μια απλή ανθρώπινη κίνηση, ενώ την έχω χάσει εκεί που έπρεπε να εκπέμπει την εικόνα και το ρυθμό της πόλης μου ν’ αποτελεί δείγμα και υπόδειγμα , παράδειγμα καθημερινό που ευτυχώς μας το θυμίζουν οι άλλοι- ο ξένος και ο οδοιπόρος, ο άλλος, ό έτερος. Μαθήματα μιας μακρινής Οδύσσειας ενός Ομήρου, που από τότε περιέγραφε τον ξένιο Δια ως θεό του οδοιπόρου και ταξιδευτή, αυτού που όριζε και ταύτιζε την λαμπρή έννοια της φιλοξενίας με την ευγένεια και ανθρωπισμό. Ο μέγας ανθρωπισμός του πολιτισμού του Ομήρου που σήμερα, στην εποχή της κρίσης και της κατάκρισης, της υποκρισίας και των σημαιοστολισμών τελικά τον χάσαμε και ούτε καν τον αναζητάμε. Και δεν είναι πως δεν τον αναζητάμε αλλά ούτε καν τον διακρίνουμε αν εμφανιστεί. Γίναμε απάνθρωποι έως μισάνθρωποι, μας λείπει η ευγένεια και η έστω -απλή φιλόξενη προσέγγιση μιας και δε νομίζω να ζητά ο ξένος και τίποτα παραπάνω, όταν μάλιστα δεν ενοχλεί, δεν απαιτεί και δεν προκαλεί. Δεν είμαστε οι κοτζαμπάσηδες του χθες με την βούλα του αφέντη- εξουσιαστή. Αυτά τα μοντέλα έχουν ιστορικά πεθάνει και ξεπεραστεί. Είμαστε συμπολίτες και συνοδοιπόροι στον ίδιο χώρο και στην ίδια γη. Ο καθένας έχει το δικό του βηματισμό και τη δική του θέα όπως και τις δικές του ρυτίδες και πληγές. Ο καθένας μας υπακούει στο γένος των ανθρώπων και οι άνθρωποι ανθρώπινα φέρονται και συμπεριφέρονται. Η πόλις πρέπει και οφείλει να βρει σε όλους τον χώρο τους και την υπόστασή τους ώστε όλοι να ευδαιμονούν και να συμπορεύονται αρμονικά. Η πόλις οφείλει να είναι δίκαιη και να γνωρίζει την ύπαρξη όλων ώστε να γίνει συνύπαρξη. Η γέφυρα δεν έχει μια μόνο πλευρά που στηρίζεται αλλά και μια άλλη και το «τέλος» της γέφυρας είναι να ενώνει και ποτέ να χωρίζει. Ο σκοπός είναι να περνάνε οι άνθρωποι από την μια πλευρά της πόλης στην άλλη, να ενώνονται και να πορεύονται στη ζωή τους. Άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτός με τα καθαρά και περιποιημένα ρούχα, την τυχερή και εύκολη ζωή που μπορεί και κάθεται στον ήλιο κι απολαμβάνει ελεύθερα τον καφέ του. Άνθρωπος είναι κι αυτός  που μοχθεί για το αυτονόητο του άλλου, που εργάζεται στη γη, που κουβαλά κρυφά και για χιλιόμετρα τις πληγές του, που πορεύεται σε ξένη γη και χώρα όχι από τουρισμό αλλά από βιοπορισμό και ανάγκη, όχι μόνο αυτόν που φωτίζει το κάθε άγιο φως αλλά κι αυτόν που τον κρύβει και τον προστατεύει το πιο πηχτό σκοτάδι, αυτό που κουβαλά σιωπηλά μέσα του και δεν το αφήνει να βγει ακόμη και στο πιο βασανισμένο βλέμμα, αυτό που με ευγένεια κι ανθρωπιά γνωρίζει κι αναγνωρίζει τον Άνθρωπο. Δεν έχουμε μόνο εμείς πατρίδα και πολιτισμό, κι άλλοι τον έχουν- μόνο που εμείς κάπως τον κρύβουμε, ή καλύτερα τον θεωρούμε αυτονόητο.  Εάν δεν τον δείξεις, δεν τον καλλιεργήσεις ή έστω δεν τον εκστομίσεις, παύει να υπάρχει. Και ο άνεμος που αναπνέουμε και μας χαϊδεύει  τ’ αυτιά πολιτισμός είναι, αναλόγως την δριμύτητά του....

Άνθρωπος είναι ο αληθινός συνάνθρωπος και όχι ο λύκος….Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και δω στην πόλη μας…

Η πολιτική συγκυρία και η συνολικότερη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, μπορεί να… περιορίσει την γιαννιώτικη επεκτατικότητα, αν βέβαια αυτό το νέο δεδομένο, το αξιολογήσουν σωστά, οι περάν των Ιωαννίνων δημόσιοι παράγοντες.

«Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», έλεγε ο Λένιν και θεωρούσε αυτόν τον σωστό δρόμο, για την επίτευξη των μεγάλων στόχων, για να φανεί επίκαιρη αυτή του, η διαπίστωση στην περίπτωση της συνένωσης των σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου, με ανάλογες σχολές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και μέσα απ’ αυτή την διαδικασία να προκύψουν σχολές, οι οποίες θα πρέπει να έχουν έδρα την Άρτα.

Το νέο είναι η είδηση που προέκυψε μετά την δήλωση που έκανε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Καψάλης , μετά την τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και με βάση αυτή, παρά τις διαφωνίες και τις ενστάσεις που διατυπώνονται η συγχώνευση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ είναι θέμα χρόνου να λάβει σάρκα και οστά. Μάλιστα ιδιαίτερα ταχείς δείχνουν οι εξελίξεις και για την Ήπειρο. Εξελίξεις που θα δημιουργήσουν ένα νέο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα...

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γ. Καψάλης, έκανε γνωστό πως η αρμόδια επιτροπή που είχε συγκροτηθεί οριστικοποίησε την πρότασή της και την κατέθεσε στο Υπουργείο Παιδείας. Θεωρείται σημαντικό το γεγονός ότι η πρόταση αυτή είναι τελικώς ομόφωνη. Να σημειωθεί πως η εν λόγω επιτροπής, θα κατέθετε πρόταση, στα αρχικά σημεία της διαδικασίας, για ν’ ακολουθήσουν οι εξειδικεύσεις και οι λεπτομέρειες.

Στις εκτιμήσεις που κάνουν οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, αναφέρεται ότι το πρώτο θετικό τμήμα για το ίδιο το Πανεπιστήμιο και την Ήπειρο συνολικά, είναι η ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, αλλά και η λειτουργία τριών νέων τμημάτων, αυτών που θα προκύψουν απ’ την μετεξέλιξη σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου.

Που σημαίνει πως πλέον, διαφαίνονται οι θετικές προοπτικές για την ίδρυση του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στην Άρτα, που αποτελεί και την τεκμηριωμένη πρόταση του τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου.

Την πρόταση αυτή παρουσίασε η «Γ» στο προηγούμενο φύλλο της και συζητήθηκε εν εκτάσει ανάμεσα στους πολίτες και τους παράγοντες της Άρτας, για να διαφανεί και το ζητούμενο που προβλήθηκε και αφορά στην ουσιαστική στήριξη της πρότασης που κατέθεσε το Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου.

Το αρνητικό στοιχείο της υπόθεσης, είναι ότι την πρόταση αυτή, αρχικά την είχε απορρίψει η επιτροπή που έλαβε την ομόφωνη απόφαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η λεπτομερειακή συζήτηση και ανάλυση της πρότασης μπορεί να καταλήξει και πάλι σε αρνητική απόφαση. Υπάρχει χρόνος, για την περαιτέρω συζήτηση, η οποία έχει την δυνατότητα να οδηγήσει στη νέα απόφαση, η οποία θα είναι υπέρ της Άρτας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν, ότι σε αυτή την φάση μπορεί να προκύπτει η άρνηση, για τις λεπτομέρειες, όχι για την ουσία, αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν ως θετική την λειτουργία ου τμήματος που προτείνεται απ’ τον τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου, αλλά και με βάση αυτό. Μόνο που θα είναι χρήσιμο το νέο τμήμα, αν λειτουργήσει στα Γιάννενα. Ιστορικός αντίπαλος, της όποιας απόπειρας προόδου της πέραν των Ιωαννίνων Ηπείρου, είναι ο διαρκής… επεκτατισμός των Ιωαννίνων, που όλοι οι εκεί παράγοντες, τα θέλουν όλα και τα θέλουν στα Γιάννενα.

Η πολιτική συγκυρία και η συνολικότερη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, μπορεί να… περιορίσει την γιαννιώτικη επεκτατικότητα, αν βέβαια αυτό το νέο δεδομένο, το αξιολογήσουν σωστά, οι περάν των Ιωαννίνων δημόσιοι παράγοντες. Σήμερα δείχνουν να μην το έχουν κατανοήσει και για το λόγο, ακόμα και στην θετική εξέλιξη της διαδικασία συνένωσης του Πανεπιστημίου με το ΤΕΙ Ηπείρου.

Για τον λόγο αυτό και με καθυστέρηση, τέθηκε στην δημόσια συζήτηση με χαρακτηριστική καθυστέρηση και η πρόταση του τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου. Μια πρόταση που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Με αυτό το αίτημα αρχικά, θα πρέπει να ξεκινάει η κάθε συζήτηση, σε κάθε επίπεδο…

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 20:14

Κυκλοφορεί αύριο "Η ΓΝΩΜΗ"

Η εορταστική μοναξιά της Άρτας, οι εξελίξεις περί την συνένωση του ΤΕΙ με το Πανεπιστήμιο Άρτας και "το άγχθος της λοξής ματιάς στα ναρκωτικά"...

 

 

Με πολλά αποκαλυπτικά και εξόχως ενδιαφέροντα θέματα, κυκλοφορεί αύριο η εβδομαδιαία εφημερίδα "Η ΓΝΩΜΗ". Πρώτο θέμα της, η εορταστική μοναξιά της Άρτας, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της χώρας μας, που αποτελούν παραδοσιακά εορταστικό προορισμό ή αποτέλεσαν τώρα προορισμό, μετά από προσπάθειες των εκεί Δήμων. "Και η μυλωνού τον άνδρα της, με τους πραματευτάδες" είναι ο τίτλος του θέματος και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον...

Επιμένει στην προβολή του τεράστιου προβλήματος της διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών στην περιοχή μας, η εφημερίδα και παρουσιάζει το πως η τοπική κοινωνία αντιμετωπίζει το πρόβλημα, καταγράφοντας "το άγχθος της λοξής ματιάς στα ναρκωτικά"!

Ευχάριστες μπορεί να είναι οι εξελίξεις σε σχέση με την προσπάθεια της συνένωσης του ΤΕΙ Ηπείρου, με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με βάση τις τελευταίες δηλώσεις του πρύτανη Γιώργου Καψάλη. Βεβαίως όλα θα πάνε καλύτερα, αν προς την κατεύθυνση της ίδρυσης και λειτουργίας πανεπιστημιακών σχολών στην Άρτα, κινητοποιηθούν και οι τοπικοί παράγοντες...

Δυό σημαντικές συνεντεύξεις φιλοξενεί σ' αυτό το φύλλο η "Γ". Στην πρώτη μιλάει ο ο Δημήτρης Χριστόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναφέρεται στο μεταναστευτικό - προσφυγικό θέμα, σημειώνοντας πως "μεταναστευτική πολιτική δεν είναι να περιφέρεσαι ως ιδρωμένος πυροσβέστης στα κέντρα κράτησης.

Στην δεύτερη μιλάει ο πρώην νομάρχης Πρέβεζας Βασίλης Ιωάννου, ο οποίος επισημαίνει πως "υπό προϋποθέσεις, θα επιστρέψει στην αυτοδιοίκηση".

Και πολλά άλλα θέματα στην ΓΝΩΜΗ που κυκλοφορεί. Μην την χάσετε...

 

000001-12-01-2018-b

Aυτή είναι η εικόνα της κοινωνίας, απ’ την οποία ζητούμε κι εμείς πρωτοβουλίες, όπως επίσης ανάλογες πρωτοβουλίες, ζητάει με κάθε ευκαιρία και η αστυνομία. Όσο κι αν κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν προσβολή, αυτή την διαπίστωση…

 

 

Πολλές οι συζητήσεις, κοινωνοί των οποίων γίναμε κι εμείς, σε σχέση με την μάστιγα της εποχής, τα ναρκωτικά. Αστυνομικός, που έχει δώσει κομμάτι απ’ την ζωή του, στην καταπολέμηση της διακίνησης - εμπορίας ναρκωτικών, όπως και τους πρωταγωνιστές της διαδικασίας αυτής, μας έλεγε ότι η κατάσταση, είναι αυτή ακριβώς που περιέγραψε το άρθρο της «Γ», όπως επίσης και η ουσία της αναζήτησης, είναι αυτή που περιγράφτηκε, στο ίδιο κείμενο…

«Κανένας δεν έχει την διάθεση ν’ ασχοληθεί με την ουσία του προβλήματος»! Αυτό μας είπε με άλλα λόγια, ο εν λόγω αστυνομικός και το επαναλαμβάνουμε, όχι με την ελπίδα ότι θα… συγκινηθεί κανένας εκ των ταγών της κοινωνίας, αλλά για να επιβεβαιωθεί η άποψη που εκφράζεται χρόνια τώρα απ’ την «Γ». Όσοι έχουν ασχοληθεί με την ουσία του προβλήματος και το έχουν ζήσει, είτε απ’ την πλευρά της Αστυνομίας, είτε απ’ την πλευρά του ρεπορτάζ, συμφωνούν πως η δική τους δράση και κινητοποίηση, έχουν το όριο της ανάδειξης του προβλήματος, με αποκλειστικό σκοπό, το επόμενο βήμα, που είναι η κινητοποίηση της κοινωνίας… Με μία προϋπόθεση βέβαια… Να μιλάμε για κοινωνία, με αντανακλαστικά και στοιχειώδεις αρχές… Με τα αυτονόητα της λειτουργίας της…

Εδώ μιλάμε, για μια ιμιτασιόν εκδοχή κοινωνικής ζωής, η οποία λειτουργεί υπό το άχθος της λοξής ματιάς στον διπλανό. Αυτή η εκδοχή της λειτουργίας της κοινωνίας, έχει τις ρίζες της, στο γνωστό ρηθέν για «την γίδα του γείτονα», που πρέπει να ψοφήσει, για να προκύψει η γειτονική χαρά κι ας μην περικλείνει η πόρτα του, ούτε κατσίκι!

Ακριβώς. Να εμφανίζεται «πρεζάκι» ή «βαποράκι» το παιδί του γείτονα, για να χαίρονται οι ίδιοι, χωρίς να γνωρίζουν ότι η χαρά αυτή, είναι συνώνυμη της αναμονής του μαντάτου, για το δικό τους παιδί… Όλα γίνονται μπάχαλο, μιας και τα παιδιά του γείτονα είναι όλα τα παιδιά της μικρής μας πόλη! Αυτή η ιμιτασιόν κοινωνία, «διέβη τον Ρουβίκωνα»! Διαγκωνίζονται κάποιοι περιφερόμενοι… ξύπνιοι, για ν’ αποδείξουν ότι τα παιδιά που διακινούν τον θάνατο, είναι «καλά παιδιά» και δεν πρέπει να τα πειράξει κανένας…

[Επιβεβλημένος ο διαχωρισμός των θυμάτων! Των παιδιών που έχουν λαμπρό μέλλον και μπλέκουν στα ναρκωτικά για να χάσουν τα πάντα, στο τέλος και την ζωή τους].

Προκύπτει το συνολικότερο μπέρδεμα… Αυτά τα παιδιά τα καλά, έχουν αποκτήσει «όνομα». Ίσως για κάποια ανόητα αγόρια και κορίτσια, ν’ αποτελούν και πρότυπα. Μια υποκατηγορία αυτών, είναι και παιδιά καλών οικογενειών! Αυτά που κάνουν θόρυβο, ως οι άδειοι τενεκέδες…

-Δεν αποτελούν οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων τον εσμό των καταραμένων;

Ακριβώς αυτή είναι η εικόνα της κοινωνίας, απ’ την οποία ζητούμε κι εμείς πρωτοβουλίες, όπως επίσης ανάλογες πρωτοβουλίες, ζητάει με κάθε ευκαιρία και η αστυνομία. Όσο κι αν κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν προσβολή, αυτή την διαπίστωση…

Δεν προσβάλλεται κανένας με τις διαπιστώσεις αυτές, γιατί όλοι είναι δεμένοι στο κατάρτι της αδιαφορίας και της παλιανθρωπιάς… Της αναμονής της κακοτυχίας του παιδιού του γείτονα, για να γίνουν μετά υποστηρικτές, όχι των παιδιών που πάσχουν, αλλά αυτών που με απερίγραπτη ξεδιαντροπιά, διακινούν τον θάνατο!

 

gnomi-vin-site-11-q

 

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΙΝΟΥΜΕ

-ΚΙ εσείς δεν κουραστήκατε, να παρουσιάζετε διαρκώς το ίδιο πρόβλημα, μς ρώτησε σοβαρός συμπολίτης μας, ο οποίος πριν είχε καταθέσει την πλήρη συμφωνία με τον αγώνα που κάνει η «Γ», για την μάστιγα της εποχής;

-Αυτό περιμένουν… Να κουραστούμε και μαζί μ’ εμάς και όσοι (σ.σ. ελάχιστοι βεβαίως) κάνουν ανάλογο αγώνα, με την ελπίδα, ότι θα συνεχίσουν ανενόχλητοι την δουλειά τους, της οποίας το κέρδος, είναι συνώνυμο με τον θάνατο αθώων παιδιών.

Αυτή είναι ξεκάθαρη η απάντησή μας και δίδεται με φόντο τα όσα μαθαίνουμε καθημερινά, να συμβαίνουν στα διάφορα σημεία της πόλης, ακόμη και σε σημεία που δεν βάζει ο νους, λογικού ανθρώπου.

Τώρα αν κάποιοι καλοθελητές, θεωρούν τον αγώνα αυτό, προσωπική βολή κατά του ενός ή του άλλου και έχουν το θράσος να περιφέρουν ανά τα στέκια, αυτή την ανοησία, μάλλον αυτό είναι θέμα της ψυχιατρικής επιστήμης…

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12469304
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1214
15075
80657

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 120 επισκέπτες και κανένα μέλος