A+ R A-
23 Σεπτεμβρίου 2018
Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018 09:02

Γράμμα προς ένα φίλο «ποιητή»...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Αγαπητέ φίλε ποιητά μιας άλλης εποχής που έχει πια περάσει κι έχει φύγει σε άλλα ποτάμια κι ακτές. Αφουγκράσου τους νέους τριγμούς του ουρανού και φωτίσου από τις νέες αχτίδες ενός ήλιου που δεν διέκρινες όσο εξέπεμπες εσύ το δικό σου φως, όσο έχτιζες τις δικές σου καλύβες για να τις βρούν οι επόμενες γενιές. Υπάρχει και το νέο δένδρο, το νέο φύλλο και φρέσκο άνθος που όσο κι αν το πολεμάς κι εσύ όπως κι ερχόμενοι, περαστικοί θα είμαστε στα χρυσά λιβάδια του ήλιου. Κανένας δεν ορίζει απόλυτα την τέχνη ή τη ζωή γιατί όλοι είμαστε ιδιαιτέρως μικροί κι ανίσχυροι στην Εποχή κι ακόμη περισσότερο στο Φως που θα έρθει κάποια στιγμή.
Κι όμως σκοτεινοί και αδαείς συνεχίζουμε την ωραία μας θητεία εκεί που αυτοχριστίκαμε κάτι. Μπορεί να είναι πνευματικοί ταγοί, μπορεί να είναι πολιτικοί ,μπορεί να είναι πρόεδροι σε κάτι, πάντως ένα είναι βέβαιο, πως είμαστε όλοι με μια προσφώνησης  υψηλής ιδιότητας. Είμαστε δάσκαλοι, πέρασαν τόσοι μαθητές από τα χέρια μας που τους φωτίσαμε, είμαστε ποιητές- γράψαμε τόσους και τόσους στίχους για το τίποτα, είμαστε συγγραφείς τόσων και τόσων βιβλίων που τα περιφέραμε από πόλη σε πόλη και από αίθουσα σε καφενείο και γίναμε οι πλασιέ του πνεύματος και της γνώσης. Με το αζημίωτο φυσικά και σκάβοντας  τον πνευματικό λάκκο για τους υπόλοιπους και ομότεχνους και αλλοεθνείς μη μας πάρουν τη δόξα και το κέρδος από την τσέπη μας... Στο χωριό του ο κάθε χωριάτης έχει τα πρωτεία...μα φυσικά.... και το απόλυτο δίκιο. Και ποιος το αμφισβητεί; Ποιος τολμά να το αμφισβητήσει αυτό; Αλίμονό του. Τότε γίνεται αυτομάτως εχθρός ή έστω ανταγωνιστής – διεκδικεί μερίδιο στο κέρδος.
Και όσο κι αντιστέκονται μερικοί, ελάχιστοι, οι «εχθροί» η λάσπη συνεχίζει να πέφτει με την ίδια ευκολία και συχνότητα όπως η μύγα φτύνει το καθαρό γυαλί και το μετατρέπει σε θαμπό και βρωμερό. Μόνο που γίνεται με χάρη και ομορφιά και οι λωτοί πολλοί και νόστιμοι, τα λόγια αλλού γλυκερά αλλού σκοτεινά και ύπουλα, μαύρες ψυχές , πολύς ο φθόνος και τεράστιοι οι ανταγωνισμοί. Είναι τα πνευματικά τέκνα, μιας και για μίμηση πρόκειται των τελευταίων εποχών, όσων δεν έχουν το όριο του ανθρώπου. Όσοι με την ίδια ευκολία που φτύνουν σα μύγες και ρουφούν τους άλλους από αίμα και ενέργεια. Έτσι κάποιοι ομότεχνοι ρουφούν τα φάρμακα των καρκινοπαθών, τις συντάξεις των παππούδων, χαίρονται με την απελπισία του φτωχού που θα ξεπουληθεί τελείως και θα φτάσει στο όριο της ζωής, ενώ τα δικά τους χιλιαρικάκια κάπου ζουν και βασιλεύουν, ας είναι καλά για τα παιδιά τους και τα εγγονάκια τους -μη χαθεί η φυλή. Τόσο πεφωτισμένοι πού γίναμε να χαθούμε κιόλας;
Η αμορφωσιά μας, το βιβλίο μας, το ποίημά μας, η γνώμη μας και τελικά η επιβολή μας. Όσο πιο μικροί τόσο πιο σκοτεινοί. Έναρθρος και άναρθρος λόγος στην ψυχή και το μυαλό μας, μόνο το κίτρινο του χρυσού μπορεί να το τακτοποιήσει και να πεί ένα μμμμ, τώρα τα κατάφερα! Έγινα ο πρώτος του χωριού.... (μου). Το μόνο μας και μόνιμο ενδιαφέρον μας, η κατάντια μας, εμείς οι ανθρωπιστές της τράπεζας και του τραπεζιού. Εμείς βγάζουμε βουλευτές εμείς τους κατεβάζουμε, εμείς δίνουμε τα Νόμπελ, εμείς και τα αφαιρούμε....όλα εμείς και απέναντι εσείς....
Η ανυπαρξία της αυτοσυνειδησίας αφού δεν υπάρχει καν συνείδηση για να βρει το «εαυτόν» που κάπου χάθηκε μέσα στους αγώνες. Ο λόγος που λειτούργησε μόνο ως μύθος και μάλιστα προσωπικός και τόσο πειστικός που αποκτήσαμε και φωτοστέφανο . Μόνο που κι αυτό ήταν κλεμμένο. Όπως και οι λέξεις, όπως και οι ιδέες, όπως και οι ιστορίες , όπως και η αλήθεια που της στερούμε κάθε μέρα το φως και περιμένουμε την αυγή στη δύση. Χάσαμε το πρόσωπο αφού πρώτα χάσαμε τα μάτια, μαζί με την καρδιά και τη ψυχή. Έμειναν να γυαλίζουν από την κακία και τη θαλπωρή του κέρδους και του συμφέροντος που μας κάνει ακόμα πιο μικρούς , πιο μαύρους και ομιχλώδεις σε ζοφερά τοπία. Ο φυσικός μας χώρος  το κλουβί μας, το είναι μας, απογοητευτικά κενό, που θέλουμε τον δίπλα, τον συνάνθρωπο για να επιβιώσουμε πίνοντας του το αίμα, τον αέρα , το πνεύμα, την ψυχή.  Θηρία στη ρωμαϊκή αρένα... Ευτυχώς όμως που υπάρχει και ο ήλιος, η αυγή , η αχτίδα, το γαλάζιο του ουρανού, η συνάντηση με τη μεγάλη ψυχή και ανάσα να μας δώσει την Ποίηση.. Ευτυχώς που ετούτος ο κόσμος ακόμη γεννά από το φως το στίχο των αγγέλων...


«Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.»

Ν. Βρεττάκος

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13731204
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2481
31689
128443

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 69 επισκέπτες και κανένα μέλος