A+ R A-
24 Μαΐου 2018
Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 21:53

Ποίηση, μια απρόσμενη συνάντηση

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ευτυχώς που η ποίηση δεν κατοικεί σε στίχους επαγγελματιών ή αυτοχρισθέντων ποιητών. Ευτυχώς που η ποίηση όπως και η τέχνη στο γένος και το είδος της είναι μια αδέσποτη σχεδία που διασχίζει τις πιο άγνωστες θάλασσες και βρίσκει κρυφά και απρόσμενα λιμάνια καταφυγής- πνευματικής φυσικά- και μας δίνει απ΄τις πιο σπάνιες αισθητικές απολαύσεις και διαδρομές υψηλών πτήσεων. Ευτυχώς που τα λόγια και τα γραπτά δεν μπορούν να την εγκλωβίσουν και  να την τοποθετήσουν σε βιτρίνες λαμπρές ή θαμπές. Πού φυλακίζεται ο στίχος; Πού περιορίζεται το πνεύμα; Πού κατοικεί το όνειρο;
Κοιτώντας τα σύννεφα να περνούνε και τα κύματα να συνεχίζουν το αιώνιο έργο τους τελικά γνωρίζεις πως η αδέσποτη σχεδία σε οδηγεί σωστά. Εκεί που ανθίζει η σκέψη, εκεί που μεγαλουργεί το πνεύμα κι εκεί που λειτουργεί η όραση. Έτσι ήταν σα μια σύγκρουση σ΄έναν καιρό σκοτεινό, σαν αστραπή και η ποίηση του Νίκου Μυλόπουλου. Απρόσμενη και  γλυκιά σαν την ευωδιαστή ανάσα μιας  «Πασχαλιάς»: Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά./Μπλεχτήκανε τα άνθη της/Απρόσμενα στις σάρκες μου... Ώσπου ξύπνησα απ' τα απόνερα/ Που κατέβαζε ο δρόμος./ Καθώς ανάπνευσα μου φάνηκε/ Πως μύρισα ξανά το άρωμά της./ Άρχισα πάλι να την ψάχνω./ Τότε, πρόσεξα ένα πουλί με μάσκα/ Να κρατάει στο ράμφος του/  Ένα κλωνάρι πασχαλιάς./ Τρέμοντας πλησίασα/ Και του 'βγαλα τη μάσκα./ Είδα πως ήσουν το πουλί/ Και πως στο στόμα σου/Κράταγες τη ζωή μου./Ταράχτηκα. Κοιμήθηκα./ Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά...
Μια εικόνα ονειρική, σαν κι αυτές του Μάρκ Σαγκάλ μας οδηγούν στην  ποίση του Νίκου Μυλόπουλου... Η βροχή διαττόντων σχέσεων είχε κοπάσει /Εμείς ήμασταν στα πρόθυρα μιας πολύτροπης Άνοιξης/Ο αχός ανούσιων λέξεων έπνιγε τη στιγμή...Θα μας ψιθυρίσει σε άλλο του σημείο η ποίηση, η ανάδυση μιας προσωπικής μυθολογίας με στίχους που διακρίνεις πως γεννήθηκαν από... Την αφύλαχτη επιλέγοντας νύχτα χωρίς αντίκρισμα...
Η δική του επιδίωξη;  Μα τι άλλο από...Την πραγματικότητα κυνηγώντας ή – έστω- ένα τρύπιο κοχύλι /Που από μέσα του περνώντας η θάλασσα άλλαζε ήλιους και χρώματα....
Και η τύχη που αισθάνεται και αποτυπώνεται σε στίχους σαν κι αυτούς είναι : Έτσι αισθανόμασταν τυχεροί που μας δώρισε η μοίρα /ένα πριόνι /Για να τρυπήσουμε το χτες, ένα καρφί για να κρμεμάσουμε το αύριο/ Και μια ολόκληρη ζωή για ν΄απολαύσουμε το τώρα....
Και θ΄αναρωτηθεί σε άλλο σημείο: Θα συμπέσουμε άραγε ξανά/Στο χρονικό δρασκελισμό;/ Δεν έχω τίποτ΄ άλλο/ Εκτός απ΄τις ανταύγειες . Τι έχει άραγε η ψυχή του ποιητή ν΄αναλύσει και να εκθέσει στα δικά μας μάτια απ΄τις λεπτές ανταύγειες της ψυχής του που άλλοτε μιλά : Συνέχιζα να μιλώ τη γλώσσα των φαντασμάτων/ Πονώντας κάθε φορά που με καταργούσες/... Τα όνειρα- τι είναι για τον ποιητή- παρά μια μορφή ελευθερίας αφού ...και τα όνειρα παίρνουν πάντα εκδίκηση/ Χαιρόμασταν την απόλυτη ελευθερία μας/ Από τη στιγμή που τα χάσαμε όλα/ Ο κόσμος γύριζε ράθυμα γύρω από άξονα σε νάρθηκα....
Ο ποιητής έχει τη δική του βαρύτητα σκέψης και καταγραφής και γνωρίζει πως: Κι αυτοί που φώναζαν στη ζωή τόσο άγρια/ Έφυγαν ήσυχα όπως κι οι άλλοι....γιατί όπως αναφέρει και ο ίδιος: Πότιζα με σιωπή τη θάλασσα κραυγές γέμιζα τους δρόμους.... Στίχοι που περιγράφουν τον έρωτα, την απόγνωση και πολλές φορές το θάνατο μιας κι αυτά είναι τα στοιχεία της ποιητικής παραγωγής και τοπογραφίας.
Ο Νίκος Μυλόπουλος είναι  γνωστός και πετυχημένος γιατρός , οφθαλμίατρος , και η ποίηση βρήκε στην δική του γραφή ένα καταφύγιο ως αδέσποτη σχεδία και σαν άλογα που τρέχουν οι σκέψεις : Τ΄άλογα τότε έτρεχαν μόνα τους χωρίς αναβάτη/  Γιατί μόνο έτσι από παλιά κερδίζονται οι πόλεμοι / Μ΄ένα σπαθί κι ένα βέλος καρφωμένα στον ήλιο.... Όσο για τον έρωτα τι να πούμε...αν δεν είναι αυτή η σκοτεινή μας δύναμη που μας τραβά και μας αναδύει κάθε στιγμή στη ζωή μας, στο έρεβος της ψυχής μας: Πότιζα με σιωπή τη θάλασσα καρυγές γέμιζα τους δρόμους/ Έτσι γεννήιηκες εσύ μέσ’ απ΄τα νερά της παλίρροιας/ κι ύστερα φανερώθηκες σαν άγριο περιστέρι....
Σε άλλο σημείο ο ποιητής θα μας περιγράψει : Έξω έβρεχε άδειες αγκαλιές και απόπειρες γοητείας/ Ο ήλιος νικημένος άπλωνε τις αχτίδες του στους άξιους/ μόνο εραστές/ Εμείς κουβαλούσαμε πάντα μια μικρή ζυγραριά και μετρούσαμε επιδέξια/ Πιθανότητες επανασύνδεσης και βαθμίδες ελευθερίας/ Με τα χείλη να πίνουν λαίμαργα τον πυρετό της σάρκας/ και τα χέρια ν΄αργοπορούν ανάμεσα στα χαλάσματα/ Ορφανοί από τους έρωτες που χάθηκαν στον δρόμο/ Ερασιτέχνες  ναυτικοί αναποφάσιστοι για το ιδανικό ναυάγιο....
Όμως και η μοναξιά και η απογοήτευση, φλερτάροντας σε σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης  δημιουργεί στον ποιητή μοναδικούς συνειρμούς:  Βγαίνοντας  μαύρα φόρεσα γυαλιά αν και ήταν βράδυ/ Ανυπόφορο τριγύρω άπλωνε σκοτάδι η θηλιά της μοναξιάς/ και σφίγγοντας τις γροθιές σε σχήμα πένθους / Προχώρησα στα κοφτερά συντρίμμια της απόλυσης./ Γοργόνες έξω απ΄το νερό , φλερτάρανε με υδρορροές/ για επιβίιωση......
Είναι πολύ μικρός και στενός  ο χώρος σε λίγες παραγράφους  για να παρουσιάσεις την πατρίδα ενός ποιητή και μιας βαθιάς και ώριμης σκέψης που όσο κερδίζει χρόνο, τόσο περισσότερο λάμπει. Κι εμείς οι απόλυτα κερδισμένοι να κυκλοφορούμε με παράσημο τις νύχτες μας με τέτοια άστρα, τέτοιους στίχους, σαν τις πυγολαμπίδες τις ανοιξιάτικες νύχτες της ξάγρυπνης  σκέψης  μας.
Δεν είναι πυκνή η γραφή αλλά βαριά η σκέψη με διάκενα μικρής ανάσας που άλλοτε είναι ερωτική και πάλλεται, άλλες φορές σκοτεινή και βαριά κοντά στο χέρι των αυτόχειρων και άλλες φορές ένα αεράκι θαλασσινό σαν τον πρώτο ήλιο και αύρα που γεννά ο Θερμαϊκός και οι μοναχικοί περίπατοι του ποιητή της Θεσσαλονίκης  και της καρδιάς μας. Η ύπαρξη έχει πολλές λεωφόρους αλλά και σκοτεινά λαγούμια, κορφές, λόφους και κύματα...έτσι είναι και οι στίχοι της ποίησης, της αυθεντικής ποίησης. Άλλες φορές ένας εσωτερικός σαρκασμός και αυτοκριτική η εστίαση του ποιητή σε όσα βλέπουν τα πιο ευαίσθητα από τα δικά μας μάτια και όσα διακρίνουν μόνο τα ευγενή πνεύματα και όσα μπορούν να καταγράψουν οι ελεύθεροι άνθρωποι.
Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή....
Ποιητικές συλλογές του ποιητή: Παράκτιος πια ο έρωτας  2002. Δύο παράθυρα με κιμωλία 2005. Οι εραστές πάντα σιωπούν  2007. Ξημερώνει στο γέλιο σου 2011. ΄Όνειρα σε συνέχειες  2012. Τέλος της περιπλάνησης  2015. Οι εφτά καινούργιες μέρες  2015.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13204551
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3422
14876
93612

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 59 επισκέπτες και κανένα μέλος