A+ R A-
24 Μαΐου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ*

 

Βλέποντας το περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του Γιάννη Μπουτάρη και ακούγοντας στα ρεπορτάζ  «την καταδίκη όλων των μορφών βίας» από τα κόμματα του περίφημου συνταγματικού τόξου, μου ήρθε στο μυαλό ένα ενδιαφέρον βιβλίο του καθηγητή Δημήτρη Ψυχογιού με τίτλο «Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία».
Ο συγγραφέας αναρωτιέται  γιατί  η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου έγινε εμφύλιος και δικτατορία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να αναλύσει τα αίτια της πολιτικής βίας στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στη μεταπολιτευτική περίοδο με στόχο να αποδείξει ότι η τρομοκρατία, οι αιματηρές συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας, η «δίκαιη οργή», (όπως το περιστατικό με τον Μπουτάρη, τον Χατζηδάκη ή τον Κουμουτσάκο), οι συνεχείς καταλήψεις και καταστροφές, ακόμα και η άνοδος της Χρυσής Αυγής, δεν εξηγούνται μόνο από τις κοινωνικές συνθήκες.
Η βία εκδηλώνεται συνήθως με αφορμή κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, όμως ο καθηγητής δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση, υποστηρίζοντας ότι έχει και  πολιτισμικές ρίζες. Τι εννοεί;  Ότι η πολιτική βία διαιωνίζεται επειδή αποθεώνεται η πολεμική βία των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας.
Κάτι που περιγράφει εξαιρετικά ο κύριος Ψυχογιός, ως  αγωνιστική ανάγνωση της ιστορίας που, η Δεξιά αναδεικνύει ως «πολεμική αρετή των Ελλήνων» και η Αριστερά ως «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού»
Το φαινόμενο που περιγράφει το ζούμε δεκαετίες τώρα. Από τον αιματηρό εμφύλιο, την επτάχρονη χούντα, τα μπλε και πράσινα καφενεία της σκληρής δεκαετίας του 80’ , το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, την μεγαλύτερη σε διάρκεια περίοδο τρομοκρατίας στην Ευρώπη, μέχρι τα μεμονωμένα περιστατικά του δίκαιου όχλου, που αυξάνονται εξαιτίας της φτώχειας και της ανέχειας που προκαλεί η οικονομική κατάσταση των τελευταίων χρόνων.

 

*Πολιτικός Συντάκτης Star Channel

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΡΑΧΟΥΡΑ*

 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Περιφέρειας Ηπείρου δημοπρατήθηκε ο ισόπεδος κυκλικός κόμβος στην παράκαμψη Φιλιππιάδας της Ιόνιας Οδού , στις εισόδους Φιλιππιάδας – Καμπής προϋπολογισμού 480.000 ευρώ.  Η κατασκευή κόμβου ή φωτεινών  σηματοδοτών στην διασταύρωση αυτή  αποτελούσε πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας γιατί στο σημείο αυτό έγιναν πολλά ατυχήματα και μάλιστα θανατηφόρα. Οι πολίτες όμως της Φιλιππιάδας ελπίζουν ότι η κατασκευή του κόμβου όχι μόνο δεν θα καθυστερήσει τη σύνδεση της Ιόνιας Οδού με τη Γέφυρα Καλογήρου που είναι και το κυρίως ζητούμενο , αλλά θα συνδυαστεί με μια σειρά έργων που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία της πόλης όπως :
1.Κατασκευή της ΝΕΑΣ ΕΙΣΟΔΟΥ της Φιλιππιάδας από την Ιόνια οδό η μελέτη της οποίας είχε ήδη εκπονηθεί επί Νομαρχίας Βασ. Ιωάννου διότι πρόκειται για επαρχιακό δρόμο. Τώρα πιστεύουμε ότι τα όποια προβλήματα έχουν εξαλειφθεί και το έργο θα κατασκευασθεί σύντομα . Επαφίεται στις ευαισθησίες της Περιφέρεια Ηπείρου  ότι θα ληφθεί μέριμνα και σεβασμός για τα υπεραιωνόβια πλατάνια αφού οι τοπικοί Περιβαλλοντολόγοι και Προστάτες του Λούρου ποταμού και των χαμηλών κτιρίων μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ έχουν σημάνει ..σιωπητήριο!
 2. Η είσοδος της Φιλιππιάδας δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο τον επαρχιακό δρόμο αλλά  και τη ΓΕΦΥΡΑ στο Λούρο ποταμό που χρειάζεται άμεσα όχι μόνο αισθητική αλλά και λειτουργική αναβάθμιση. .
3. Κατασκευή ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ  δρόμου που θα παρακάμπτει το κέντρο της Φιλιππιάδας που κυριολεκτικά στενάζει από τον κυκλοφοριακό φόρτο. Η Παράκαμψη αυτή προς το Ελευθεροχώρι θα μπορούσε να γίνει στο όριο επέκτασης του νέου Γ.Π.Σ (παλιαύλακας) , ενώ προς την Παλαιά Φιλιππιάδα με τη διαπλάτυνση του υπάρχοντος δρόμου του κάμπου  μέχρι το Μνημείο Μπιζανομάχων . Εξυπακούεται ότι για τις όποιες παρεμβάσεις θα πρέπει να αποζημιωθούν και στην πραγματική τους αξία οι παρόδιοι ιδιοκτήτες των  θιγόμενων ιδιοκτησιών  .Θα χρειασθούν επομένως πολλά χρήματα τα οποία πρέπει να εξευρεθούν, γιατί πρόκειται για έργο ουσίας με πολλαπλά οφέλη και όχι για έργο βιτρίνας αμφιβόλου αισθητικής και λειτουργικότητας. Το ζήτημα αυτό μπορεί ακόμη και τώρα να επιλυθεί πιο εύκολα εντάσσοντας την Είσοδο της πόλης και τον περιφερειακό δρόμο στο  Γ.Π.Σ. (πρόταση πολεοδόμου κ.Τσέτση) το οποίο επιδέχεται διορθώσεων γιατί ως γνωστόν  δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το πρόβλημα που θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει ο Δήμος Ζηρού και η τοπική κοινωνία δεν είναι η λειτουργία του δεύτερου Βιολογικού καθαρισμού και τα Σκουπίδια στη Γέφυρα Καλογήρου ,ούτε το ΗΟΤ SPOT στο παλαιό Στρατόπεδο, αλλά οι Ερευνητικές Γεωτρήσεις και Σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό Υδρογονανθράκων ( πετρέλαιο-φυσικό αέριο) που θα γίνουν στο Δήμο Ζηρού και κινδυνεύουν άμεσα οι Πηγές Αγίου Γεωργίου ,ο Λούρος  ποταμός ,η Λίμνη Ζηρού , τα αρχαία μνημεία και οι περιοχές φυσικού κάλους !


 *Πρώην δήμαρχος Φιλιππιάδας

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018 09:28

Αποσαφήνιση πορείας

Του

ΓΑΝΝΑΚΗ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Η σημερινή ασάφεια σε ότι αφορά τις επιβαλλόμενες κινήσεις στο Κυπριακό, ιδιαίτερα μετά την «πρωτοβουλία» Ακκιντζί για το «πλαίσιο Γκουτέρες»,  επιβάλλει μια αναδρομή στο τί ακολούθησε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν το 2004.
Δυστυχώς αυτό που προκύπτει ως αβίαστο συμπέρασμα και αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι ότι δεν ακολουθήθηκε μια συνεπής πολιτική. Είχαμε τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου του 2006 και τη συμφωνημένη επιστολή Γκαμπάρι. Τί προέβλεπαν; Ότι προκειμένου να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, θα έπρεπε να διαμορφωθεί επαρκής διαπραγματευτική βάση, καθώς και γεφύρωση θέσεων επί των ουσιωδών πτυχών του Κυπριακού.
Αντί να υπάρξει τήρηση αυτών των προϋποθέσεων η πλευρά μας προχώρησε  σε διαπραγματεύσεις, με αμφίσημου και ατελούς περιεχομένου συμφωνίες με την τουρκική πλευρά.
Δεύτερον, ενώ όταν ξεκινούσαν οι διαπραγματεύσεις, μετά τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014, υπήρξε συναντίληψη ότι θα υπήρχε διασταυρούμενη συζήτηση όλων των κεφαλαίων του Κυπριακού, εν τούτοις συζητήθηκαν εξαντλητικά τα κεφάλαια της διακυβέρνησης, της κατανομής των εξουσιών, της οικονομίας και των σχέσεων με την Ε.Ε. Όχι όμως το εδαφικό, η ασφάλεια, οι εγγυήσεις και τα στρατεύματα. Δηλαδή, συζητήθηκαν τα  κεφάλαια στα οποία η τουρκική πλευρά «έπαιρνε» και όχι τα κεφάλαια στα οποία θα «έδινε». Όπως είναι η επιστροφή εδαφών, η αποχώρηση στρατευμάτων και η κατάργηση των εγγυήσεων.
Τελικά είχαμε την πλήρη ανατροπή  της πολιτικής της Ελληνοκυπριακής πλευράς,  για συζήτηση και συμφωνία επί των κεφαλαίων των ασφάλειας, των εγγυήσεων, των στρατευμάτων και του εδαφικού, προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ακολούθησε βέβαια, η ανατροπή της ανατροπής μετά τη συνάντηση του Προέδρου με το Γ.Γ. του ΟΗΕ. Το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα, επισφράγισε το αδιέξοδο, αφού η τουρκική αδιαλλαξία και οι κατ’ εξακολούθησιν, παλινωδίες, όχι μόνο δεν οδήγησαν σε λύση, αλλά ούτε και σε επίρριψη ευθυνών στην τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ποια πρέπει να είναι η περαιτέρω πορεία; Σίγουρα όχι η βεβιασμένη επιδίωξη νέων συνομιλιών «έναντι παντός τιμήματος». Ούτε βέβαια η ακινησία και η αποφυγή οποιωνδήποτε πρωτοβουλιών.
Η σημερινή συγκυρία, μετά τις πειρατικές προκλήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και οι απειλές Ερτογάν για διενέργεια γεωτρήσεων επιβάλλει να τεθεί ως προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» για επανάληψη του διαλόγου, ο τερματισμός των τουρκικών  πειρατικών προκλήσεων αλλά και η απόρριψη των απαράδεκτων αξιώσεων για συνδιαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου.
Περαιτέρω.Πρώτον θα πρέπει να επανέλθουμε στη θέση ότ,ι προκειμένου να υπάρξει συζήτηση και κατάληξη επί της διεθνούς πτυχής, θα πρέπει προηγουμένως να βρεθούμε σε «ακτίνα συμφωνίας» στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής. Διακυβέρνηση, κατανομή εξουσιών, οικονομία, σχέσεις με την Ε.Ε., περιουσιακό, εδαφικό. Διασταυρούμενη συζήτηση με τη διεθνή πτυχή δεν είναι ασύμβατη με αυτή τη θέση.
Το λεγόμενο πλαίσιο Γκουτέρες δεν μπορεί να θεωρείται θέσφατον, ούτε βέβαια να ριχθεί στο «πυρ το εξώτερον». Πέραν των ασαφειών και των διαφορετικών ερμηνειών, μπορεί να αποτελέσει υλικό προς διαπραγμάτευση καθώς υπάρχουν σε αυτό ζητήματα, προτάσεις και θέσεις που απολύτως δικαιολογημένα δεν μας βρίσκουν σύμφωνους.
Δεύτερον, η ξεχασμένη διακήρυξη για  ένα περίγραμμα λύσης του Κυπριακού, το οποίο να κατατεθεί ενώπιον της διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο και να πραγματωθεί. Τέλος, υπάρχει το μέγα θέμα  της αξιοποίησης της ευρωπαϊκής ιδιότητας της Κύπρου, προς την κατεύθυνση μιας σωστής και ευρωπαϊκών προδιαγραφών λύσης του Κυπριακού.
Η Εθνική στρατηγική ολόκληρου του Ελληνισμού για αξιοποίηση του  ευρωπαϊκού περιβάλλοντος δεν έχει αποδώσει και υφίσταται τραυματισμούς, ρωγμές και αποδυνάμωση. Ο προβλεπόμενος έλεγχος της Τουρκίας δεν είναι αποτελεσματικό μέτρο αφού απουσιάζει αυτόματος μηχανισμός κυρώσεων επί της Τουρκίας αν συνεχίζει την άρνηση συμμόρφωσης της. Μόνη εναπομείνασα διαδικαστική και ουσιαστική δυνατότητα για την Κύπρο είναι το διατηρούμενο δικαίωμα αρνησικυρίας στο άνοιγμα και κλείσιμο των κεφαλαίων στον ενταξιακό διάλογο Τουρκίας – Ε.Ε.
Ήλθε η ώρα για πλήρη αποσαφήνιση των θέσεων μας.44 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 και τη συνεχιζόμενη έκνομη κατοχική παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο, επιβάλλεται μια νέα προσπάθεια με συλλογική διαβούλευση και εθνική συνεννόηση για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύτρωση του λαού μας. Για διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και διασφάλιση της εθνικής και φυσικής επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού.


*Τέως Πρόεδρος Βουλήςτων Αντιπροσώπων

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Μοιάζει με την παροιμία αλλά είναι χειρότερα τα πράγματα: Έψαχνε, λέει, κάποιος το πορτοφόλι του κάτω από ένα στύλο δημόσιου φωτισμού:
 -Τι ψάχνεις; τον ρώτησε περαστικός…
-Το πορτοφόλι μου του απαντά…
-Καλά, επιμένει, και είσαι σίγουρος ότι σου έπεσε εδώ;
-Όχι, αλλά εδώ έχει φως ρε φίλε εδώ ψάχνω, συνεχίζει ακάθεκτος….
Η Περιφέρεια Ηπείρου, και σωστά, σχεδιάζει να αναπτύξει ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα αλλαγής των λαμπτήρων δημόσιου φωτισμού. Στο έργο Σύμπραξης Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα (ΣΔΙΤ) συμπεριλαμβάνεται και η πόλη της Άρτας όπου σχεδιάζεται να αλλαχτούν περί τους 9.000 λαμπτήρες. Κάτι που θα επιφέρει όφελος (μικρότερη κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος) έως και 65% εν σχέσει με σήμερα…
 Σωστό μέτρα. Πόσο μάλιστα όταν υπάρχει και η δέσμευση για αλλαγή όλων των λαμπτήρων πανευρωπαϊκά κατά τα επόμενα δύο χρόνια… Και επεκτείνοντας το ανέκδοτο, άνετα θα ψάχνουμε…
Αλλά, θα έχουμε πορτοφόλια; Ή, μήπως κληθούμε τελικά να βάλουμε περισσότερες λάμπες δημόσιου φωτισμού εκεί που κλείνουν τα φώτα από τις βιτρίνες στην Σκουφά, εκεί που δεν θα λειτουργεί το Ξενία,  στις πέριξ της Άρτας αγροτικές εκμεταλλεύσεις που κατεβάζουν διακόπτες λόγω της κρίσης, από το γεγονός ότι ουδείς στάθηκε στο πλευρό όσων παράγουν, έξω από τα σπίτια όσων αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για να κερδίσουν τη ζωή τους…
Και όλα αυτά γιατί, ενώ έγιναν τα δίκτυα (οι δρόμοι) δεν ήρθαν (ακόμη;) περισσότεροι μουσαφίρηδες στην περιοχή, τα αγρο-εφόδια πάρα ταύτα έγιναν πιο ακριβά, τα προϊόντα μας δεν διακινούνται στις μεγάλες αγορές…
 Γιατί, η οικονομική ανάπτυξη της Άρτας και κατ’ επέκταση της μείζονος περιφερείας, δηλαδή η συνολική προσπάθεια να «φωτιστεί» ο τόπος μας και  να λάμψουν τα ανθρώπινα πρόσωπα (γιατί, κακά τα ψέματα, όλα εκεί θα πρέπει να καταλήγουν, στους ανθρώπους και τις αγωνίες τους), απαιτεί άλλα μέτρα:
-Να καθαρίσει και αναδειχτεί ο Αμβρακικός. Να γίνει οικονομικό κέντρο αλιευμάτων σε συνδυασμό με νέες δραστηριότης (ήπιου) τουρισμού και δημιουργικών εμπειριών που έχουν σχέση με μια «ολιστική δράση»  (παρατήρηση,  κολύμπι, ψάρεμα, μαγείρεμα).
-Να εκμεταλλευτούμε το γεωθερμικό πεδίο στις Συκιές. Όπου διαπιστωμένα υπάρχει η δυνατότητα αντλήσεως ζεστού νερού έως και 100 κυβικά μέτρα/ώρα και θερμοκρασίας 55ο Κελσίου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο των ΤΕΙ Γιώργο Μάνο «το γεωθερμικό πεδίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την θέρμανση θερμοκηπίων, για την καλλιέργεια όλων των κηπευτικών ειδών τα οποία χρειάζεται η ελληνική και η ευρωπαϊκή αγορά, από λαχανικά μέχρι ανθοκομικά. Με δεδομένο ότι η χώρα μας είναι ελλειμματική στα προαναφερόμενα είδη θα μπορούσε η πεδιάδα της Άρτας, της οποίας σχεδόν το ήμισυ των εδαφών της είναι ακαλλιέργητα, να καταστεί όπως η Αλμερία στην Ισπανία, δηλαδή η ατμομηχανή της γεωργίας στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδος. Η πεδιάδα αυτή θα μπορούσε να γίνει σημαντικός λαχανόκηπος και ο ανθόκηπος στην Ευρώπη».
-Να γίνει, ξανά με ΣΔΙΤ, ένα χιονοδρομικό κέντρο στην Κωστηλάτα, κάτι που θα αναζωογονούσε ολόκληρο τον ορεινό όγκο. Και αυτό καθώς έχουν ολοκληρωθεί  οι οδικοί άξονες προσέγγισης της Ηπείρου (Ιόνια και Εγνατία), με αποτέλεσμα τα Χωριά των Τζουμέρκων να έχουν γίνει προσβάσιμα. Αλλά, δεν αρκεί η απαράμιλλη ομορφιά της περιοχής ή οι φιλόξενοι άνθρωποι της. Ειδικά για την χειμερινή πληρότητα απαιτούνται περισσότερες υποδομές για την επιθυμητή προσέλευση στα καταλύματα και την διάχυση του οφέλους σε όλα τα χωριά...
-Οι τιμές στα κτηνοτροφικά προϊόντα έχουν κυλήσει σε επίπεδα ζημιογόνα. Ειδικά το γάλα και το κρέας έχουν απαξιωθεί οδηγώντας σε απόγνωση τους κτηνοτρόφους. Πρόσθετα και καθώς εισήλθαμε στην καλλιεργητική περίοδο, οι τιμές του πετρέλαιο ανεβήκαν σημαντικά και αναμένεται ανάλογη εξέλιξη καθ όλη την θερινή περίοδο (τουρισμός, κερδοσκοπία, απειλές κατά του Ιράν, πόλεμος στη Μέση Ανατολή).
Κοντολογίς έχουν αλλάξει τα… πετρέλαια στους αγρότες. Γιατί, επιπλέον, δεν μπορεί η παραγωγή αγνού αιγοπρόβειου γάλακτος στην Ήπειρο να μειώνεται και, ταυτόχρονα, να πέφτουν ο τιμές και να αυξάνεται η παραγωγή τυριού και γαλακτοκομικών προϊόντων. Κάποιοι, κύριοι στην περιφέρεια και το υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, δεν διενεργούν τους κατάλληλους ελέγχους για παράνομες εισαγωγές και «ελληνοποιήσεις» βαλκανικών προϊόντων…
-Το φυσικό, καθαρό, ποιοτικό και αμόλυντο περιβάλλον της Ηπείρου είναι το συγκριτικό της πλεονέκτημα. Οι άνθρωποι και η Φύση είναι η δύναμή μας. Γι αυτά έρχονται οι επισκέπτες, γι΄ αυτό η Άρτα και ολόκληρη η Ήπειρος μένουν «αξέχαστα μέρη» στην μνήμη των επισκεπτών. Η Ήπειρος εν συνόλω με την απαράμιλλη ομορφιά της και τα φυσικά της όρια (Πίνδος, Αμβρακικός, Ιόνιο, Αλβανικά σύνορα) μπορεί να κηρυχτεί Ζώνη Ολοκληρωμένης Διαχείρισης.  Αυτό θα συντελούσε καθοριστικά στην αύξηση της τουριστικής προσέλευσης και την κατανάλωσης ηπειρωτικών προϊόντων ακριβώς λόγω της πιστοποίησης για την διαχείριση των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων.
 Εάν δεν γίνουν όλα αυτά κύριοι υπεύθυνοι και να αλλάξετε όλα τα φώτα στην Άρτα και την Ήπειρο (κάτι που αποτελεί σωστή πρωτοβουλία και αναμένεται να συμβάλει στην μη περαιτέρω επιβάρυνση του περιβάλλοντος), τζάμπα (θα) καίει η λάμπα, τζάμπα…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Η έξοδος από τα Μνημόνια είναι πλέον ορατή, αν και υπάρχουν πολλά κενά για την επόμενη μέρα. Υπάρχουν όμως ορισμένα κρίσιμα στοιχεία: A) Η τέταρτη και τελική αξιολόγηση προχώρησε ομαλά. «Η γραμμή τερματισμού είναι ορατή». Όταν το δηλώνουν πολλοί θεσμικοί εκπρόσωποι των θεσμών, δεν χωρεί συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι. Β) Νέος στόχος η «διατηρήσιμη ανάπτυξη». Η Τράπεζα της Ελλάδος προβλέπει ανάπτυξη 2,4% και 2,5% το 2018 και 2019 αντίστοιχα. Είναι αυτός ο στόχος εφικτός και εάν ναι, είναι διατηρήσιμο αυτό το ποσοστό ανάπτυξης; Όπως φαίνεται στα μακροοικονομικά μεγέθη, στις προβλέψεις των ξένων οίκων αξιολόγησης και τα δελτία των συστημικών τραπεζών ναι. Όμως, όσο και αν εμφανίζεται επίμονα στα χαρτιά, δεν κάνει την «εμφάνισή» της ούτε στα ταμεία των επαγγελματιών και των επιχειρήσεων ούτε στις τσέπες των εργαζομένων, πολλώ δε μάλλον στις ουρές των ταμείων ανεργίας. Αρα, εκεί χρειάζεται να γίνει ακόμα δουλειά. Γ) Buffer Stock (ή μαξιλαράκι): Ναι ή όχι; Η προληπτική γραμμή στήριξης δεν είναι δίλημμα μόνο οικονομικό, είναι και βαθύτατα πολιτικό. Αυτή τη στιγμή έχουν διαμορφωθεί δύο γραμμές σκέψης μέσα στους θεσμικούς παράγοντες της ελληνικής οικονομίας, αλλά κυρίως στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ομολόγους μας. Θα χρειαστεί χρήματα το κράτος; Αυτό είναι το κομβικό ερώτημα. Σήμερα έχει ήδη 7 δισεκ. ευρώ (έσοδα) και 10 δισεκ. ευρώ από το Πρόγραμμα. Αν όμως στο τέλος του ’18 αρχές του ’19 προκύψουν νέες ανάγκες τι γίνεται; Σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση προετοιμάζει διορθωτικές κινήσεις με αύξηση του κατώτατου μισθού που θα συμπαρασύρει προς τα πάνω, έστω και ελαφρά και τα άλλα μισθολόγια, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την χορήγηση στεγαστικού επιδόματος, κ.α.  
Υπό τη σκιά της σύγκρουσης, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όπως έδειξε και η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών, η κοινωνία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τα υπάρχοντα κόμματα και τους πολιτικούς που τα στελεχώνουν.
Παρά τη γενικευμένη απογοήτευση των πολιτών με το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς (πλην του Στρατού και της Εκκλησίας), εμφανίζονται τα πρώτα μικρά μεν, αλλά σημαντικά σημάδια αισιοδοξίας για την πορεία της χώρας και την οικονομία της.
Έχει αρχίσει να κεφαλαιοποιείται η προσπάθεια επανόδου της χώρας σε μια «νέα κανονικότητα», με τη σταθεροποίηση του μακρο-οικονομικού περιβάλλοντος και την απομάκρυνση του υπερ-κινδύνου της εξόδου από την Ευρωζώνη. Ο πολιτικός ανταγωνισμός των δύο κομμάτων εξουσίας και των «δορυφορικών» σχημάτων που τα συμπληρώνουν -τον μεν ΣΥΡΙΖΑ οι ΑΝΕΛ, τη δε ΝΔ το Κίνημα Αλλαγής- αντί να ενισχύει τους πόλους που επιχειρούν να εκφράσουν, επειδή η κοινωνία φαίνεται πως αξιολογεί τα μέσα που χρησιμοποιεί η μεν ΝΔ ως αθέμιτα και τα μέτρα που παίρνει η Κυβέρνηση ως άδικα, αντίθετα ενισχύουν δύο ανεξέλεγκτους αντιπάλους: A) το λαϊκισμό, που όχι μόνο δεν υποχωρεί , αλλά βρίσκει πλέον στέγη και σε παραδοσιακά απρόσβλητους χώρους, όπως ο φιλελεύθερος, και κομματικούς όπως η ΝΔ. B) τις ακροδεξιές φασίζουσες αντιλήψεις (προσοχή: όχι τα ακροδεξιά κόμματα).

 

Το πολιτικό περιβάλλον
Η κινούμενη άμμος στην οποία κινείται το πολιτικό σκηνικό ευνοεί ελαφρά τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού -όπως κάθε Κυβέρνηση- δεν μπορεί να αντισταθεί στη φθορά που της δημιουργεί η καθημερινότητα και τα πραγματικά γεγονότα, αλλά -παραδόξως- όπως βουλιάζει η ίδια τραβάει μαζί της και τη ΝΔ.
Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική του. Όχι μόνο παραμένει από στάσιμο έως οριακά πτωτικό, αποδεικνύοντας για 12ο συνεχή μήνα ότι έχει «ταβανιάσει», αλλά πλέον εμφανίζει και ρωγμές.
Η διαγραφή του Ευάγγελου Αντώναρου (ενός προσώπου με υψηλό κύρος και συμβολισμό, αφού αποτέλεσε για χρόνια στενό συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή) προσωποποίησε τη σύγκρουση στο εσωτερικό του κόμματος μεταξύ των πιο ακραίων φωνών (τύπου Άδωνι Γεωργιάδη) και των πιο μετριοπαθών κεντροδεξιών στελεχών, που εκφράζουν την πιο ήπια, κεντρογενή πλευρά.
Ακόμη όμως πιο σημαντικό για τη ΝΔ είναι το γεγονός ότι η ψαλίδα μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων βαίνει μειούμενη για 3ο συνεχόμενο τρίμηνο. Αυτή η δυναμική καταγράφεται πλέον ως τάση και όχι ως ένα συγκυριακό φαινόμενο, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς το φθινόπωρο του 2017.

Σελίδα 1 από 567

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13204639
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3510
14964
93700

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 94 επισκέπτες και κανένα μέλος