A+ R A-
18 Δεκεμβρίου 2017

Του

ΓIANNH KΥΡΙΟΠΟΥΛΟΥ

 

Οι ορθές απαντήσεις στην πολιτική (αλλά και στα μεγάλα προβλήματα) δίδονται συνήθως όταν τίθενται τα ορθά ερωτήματα. Στην αντίθετη περίπτωση, όπως συμβαίνει στη χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια, η αναποτελεσματικότητα στην πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία οδηγεί στη λίμναση και την παρακμή.
Η εξέλιξη αυτή ενδεχομένως να είναι δραματική. Ιδιαίτερα στην περίπτωση κατά την οποία, δεν είναι εφικτή η διατύπωση του θεμελιώδους ερωτήματος για το σχέδιο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης καθώς και για την προοπτική του έθνους, της χώρας και του λαού, όπως ακριβώς συμβαίνει στην παρούσα συγκυρία.
Είναι προφανές ότι η πολιτική και κοινωνική συνέχεια –δια της απρόσκοπτης εναλλαγής στην εξουσία της εγχώριας εκδοχής της «σοσιαλδημοκρατίας» και του «φιλελευθερισμού»– υπέστη το 2015 ρήγμα στην Ελλάδα. Ανάλογες τάσεις παρατηρούνται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το πόσο μικρό ή μεγάλο είναι το ρήγμα θα το δείξει ο χρόνος. Όπως φάνηκε και από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα όχι μόνο εισήλθε στον μνημονιακό δρόμο, αλλά και τον βαδίζει με αποφασιστικότητα, διανύουμε περίοδο ρευστότητας και αλλαγών.
Αυτή ήταν η κατάληξη της αντίφασης ανάμεσα στο ιδεολογικό και αξιακό «δέον» του ΣΥΡΙΖΑ και στο πολιτικό και πραγματιστικό «πρακτέον». Όπως έχει γράψει και ο Thomas Sterns Eliot «ανάμεσα στη σύλληψη και τη δημιουργία πέφτει η σκιά». Σε ένα μεγάλο βαθμό η εξέλιξη εκείνη ήταν αναπόφευκτη, λόγω της «πολιορκίας» (δια της σχεδιασμένης και συστηματικής χρηματοδοτικής ασφυξίας) που είχε υποστεί το πρώτο εξάμηνο του 2015 η τότε νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 

Το στρεβλό “κεϋνσιανό”κράτος και ο ΣΥΡΙΖΑ
Η κυβέρνηση Τσίπρα μετρήθηκε με τις δικές της αυταπάτες, με τους εξωτερικούς εκβιασμούς και με την απειλή κατάρρευσης της χώρας και στο τέλος επέλεξε τον πραγματισμό, υπερβαίνοντας με κόστος τον προηγούμενο εαυτό της. Τελικώς αναζήτησε λύσεις εντός του πλαισίου που είχαν χαράξει οι δανειστές. Εξάλλου, συχνάκις στην πρόσφατη ιστορία οι μεγάλες νίκες είναι αποτέλεσμα και συνέχεια μεγάλων συμβιβασμών (αλλά και οι ήττες συνέπεια της αδιαλλαξίας).
Η κυβέρνηση Τσίπρα όφειλε και οφείλει να κινηθεί σε ένα δύσβατο και «πανταχού παρόν» στρεβλό, δύσμορφο και πολύπλοκο “κεϋνσιανό” κράτος. Αυτό είχε καταληφθεί –μεταξύ άλλων– από τα συλλογικά (και άλλα) μονοπώλια, κατά τρόπο που αλλοιώνεται η ουσία της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας (δηλαδή της δημοκρατίας) και να εμποδίζεται η λειτουργία της οικονομίας (δηλαδή της ανάπτυξης).
Από τότε ήταν επιτακτική η ανάγκη μιας νέας οικονομικής πολιτικής, δια της οποίας το κράτος (διαμέσου των πενιχρών ιδίων πόρων, αλλά και των σχετικώς επαρκών διευρωπαϊκών ενισχύσεων) να αποτελέσει την «ατμομηχανή της ανάπτυξης». Επίσης, ήταν επιτακτική ανάγκη να εξαλειφθούν τάχιστα τα εμπόδια κινητοποίησης του ιδιωτικού τομέα και να ενθαρρυνθεί η δημιουργία κατάλληλου οικονομικού κλίματος για την κινητοποίηση επενδυτικών ευκαιριών.

 

Ο χρόνος θα δείξει
Στο πλαίσιο αυτό, ο αντίλογος των συντηρητικών θιασωτών της «κοινής λογικής» (στην πολιτική) συγκροτεί μια ταυτολογική αντανάκλαση των θέσεων της «άλλης πλευράς». Ταυτοχρόνως, η αντίδραση των (επίσης συντηρητικών) υπερασπιστών της «προγραμματικής καθαρότητας» προσομοιάζει με ναρκισσιστική επιβεβαίωση της αφετηριακής παραδοχής.
Η επίτευξη αυτού του διπλού (εκτός και εντός) εγχειρήματος συνάπτεται με την κατανόηση του ιστορικού χαρακτήρα των μεγάλων συμβιβασμών, αλλά και κυρίως με τους όρους και τις προϋποθέσεις εθνικής και κοινωνικής ανάτασης. Αμφότερα (εκ τύχης ή/και αναγκαιότητας) έχει επωμισθεί εδώ και τρία χρόνια η ριζοσπαστική Αριστερά στο όνομα και για λογαριασμό του έθνους, της χώρας και του λαού.
Η συνθετότητα και η βαρύτητα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στη χώρα (με πρωτοφανώς ιστορικά αρνητικές επιπτώσεις), σε συνάρτηση με την επίσης πρωτοφανή αλυσιτέλεια των μέχρι το 2015 ακολουθούμενων πολιτικών, προσέδωσε στην πρόκληση που αντιμετώπισε η κυβέρνηση Τσίπρα ιστορικές διαστάσεις.Το πώς ανταποκρίθηκε η κυβέρνηση σ’ αυτή την πρόκληση είναι ακόμα ανοικτό ζήτημα και εν πάση περιπτώσει δεν αποτελεί αντικείμενο αυτού του άρθρου.
Όλοι, άλλωστε, βιώνουμε την πραγματικότητα και άρα έχουμε να πούμε γι’ αυτό…

 

Πηγή: slpress.gr

Του

ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ*

 

Η συγκυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ έχοντας από καιρό ξεπεράσει κάθε όριο λαϊκισμού και πολιτικής υποκρισίας, έρχεται πλέον να αγγίξει τη γελοιότητα. Επισημαίνω ότι:...

1. Ο Σύριζα και οι ΑΝΕΛ πολέμησαν λυσσαλέα, με κάθε τρόπο, σε κάθε βήμα, τις συμβάσεις παραχώρησης των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων της χώρας, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν χάρις σε αυτές τις συμβάσεις. Τώρα, λησμονώντας όσα υποστήριζαν και έπρατταν μέχρι πολύ πρόσφατα, προχωρούν ανερυθρίαστα τον διαγωνισμό μίας νέας σύμβασης παραχώρησης, της Εγνατίας οδού (Απόφαση 63/2017 του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής, Αριθμός Προκήρυξης στην ΕΕΣ: 2017/S 220-457924).
2. Πολέμησαν λυσσαλέα τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους, όταν είναι γνωστό ότι από τα διόδια τέλη χρηματοδοτείται η κατασκευή και συντήρηση αυτών, σε ποσοστό 30% περίπου. Δηλαδή, εάν δεν υπήρχαν διόδια, απλούστατα οι μεγάλοι αυτοί οδικοί άξονες, που αλλάζουν τη μορφή της χώρας, δεν θα είχαν κατασκευαστεί.
3. Υποσχέθηκαν με τον πιο επίσημο τρόπο την κατάργηση των σταθμών διοδίων. Έρχονται τώρα και επιβάλλουν διόδια σε νέους σταθμούς (ΦΕΚ 4156Β’/2017).
4. Δεν αρκούνται όμως μόνον σε αυτά. Ξεπερνώντας κάθε όριο λαϊκισμού και υποκρισίας, ανακοινώνουν ότι οι κάτοικοι μόνον ορισμένων (!) Δήμων, δεν θα καταβάλουν διόδια όταν κινούνται επί της Εγνατίας οδού! Πότε θα γίνει αυτό; Σύμφωνα με τη σχετική Απόφαση, όταν δημιουργηθεί σχετικός «ηλεκτρονικός κατάλογος»!

Πρόκειται για μία Απόφαση μη εφαρμόσιμη, διότι τα προβλήματα και οι αδικίες που γεννώνται δεν το επιτρέπουν. Για παράδειγμα: Πότε θα ολοκληρωθεί αυτός ο «ηλεκτρονικός κατάλογος» ώστε να μην καταβάλλονται διόδια; Γιατί δεν γίνεται καμία αναφορά στην Απόφαση; Με ποια κριτήρια επελέγησαν μόνον οι κάτοικοι της ΠΕ Θεσπρωτίας και του Δήμου Μετσόβου στην Ήπειρο, οι οποίοι υποτίθεται ότι δεν θα πληρώνουν διόδια; Γιατί θα πρέπει να καταβάλει διόδια ο Γιαννιώτης και ο κάτοικος των Δωδωνοχωρίων που κατευθύνονται στην Ηγουμενίτσα και όχι ο Θεσπρωτός που ταξιδεύει προς Ιωάννινα; Βάσει ποιων μελετών του Υπουργείου Υποδομών υποχρεούνται να καταβάλουν διόδια οι Ζαγορίσιοι που κατεβαίνουν καθημερινά στα Ιωάννινα και ο Γιαννιώτης ο οποίος πηγαίνει στην Μπαλντούμα, ενώ δεν υποχρεούται να πληρώσει ένας Θεσπρωτός που χρησιμοποιεί, λόγω δουλειάς, την Εγνατία οδό μέχρι τα Ιωάννινα; Με ποια κριτήρια, αλήθεια, καλείται ένας κάτοικος της Φιλιππιάδας ή της Άρτας, που ταξιδεύει προς Ηγουμενίτσα να πληρώσει διόδια, ενώ ο κάτοικος Ηγουμενίτσας κινούμενος προς την Άρτα δεν θα πληρώνει; Αντίστοιχα είναι τα ερωτήματα και για τους άλλους Νομούς εκτός Ηπείρου.
Ενώ είναι ήδη σε εξέλιξη ο διαγωνισμός από το ΤΑΙΠΕΔ για την παραχώρηση της Εγνατίας οδού, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν εξελίξεις επί του θέματος, από την προκλητικά αδικαιολόγητη, άδικη και εντελώς αστήρικτη Απόφαση.
Κυρίες και κύριοι της συγκυβέρνησης Σύριζα – ΑΝΕΛ, δεν ανεχόμαστε άλλον εμπαιγμό. Επιτέλους σοβαρευτείτε. Η χώρα βρίσκεται σε δεινή κρίση, επαναφέρατε την οικονομία σε ύφεση, ακολουθείτε εξοντωτική πολιτική υπερφορολόγησης, τα ελεύθερα επαγγέλματα διαλύθηκαν, οι αγρότες βρίσκονται σε απόγνωση.
Σε ό,τι αφορά τα διόδια, ας σταματήσουν επιτέλους οι λαϊκισμοί, απ’ όπου και αν προέρχονται. Η λύση είναι να εφαρμοστούν χωρίς άλλη καθυστέρηση, τα ηλεκτρονικά αναλογικά διόδια, σε όλους τους αυτοκινητόδρομους και στην Εγνατία οδό, με διαλειτουργικότητα και σημαντική έκπτωση προς τους τακτικούς χρήστες. Την σχετική εντολή είχα δώσει, ως αναπληρωτής Υπουργός, τον Μάρτιο 2013. Αλήθεια, γιατί επί 4½ χρόνια δεν εφαρμόζεται; Ποιοι λόγοι επιβάλουν την μη εφαρμογή της, ποιοι ωφελούνται και ποιοι ζημιώνονται από αυτό;


*Πρώην πρώην αναπληρωτής Υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών

Γράφει η

AΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΚΟΥ*

 

Η Τρόικα επέστρεψε και έχει άγριες διαθέσεις και στο χώρο της εκπαίδευσης. Και γιατί άραγε να γλίτωνε ο χώρος αυτός; Ζητάει για μια ακόμα φορά «γη και ύδωρ» . Αξιολόγηση εκπαιδευτικών, αύξηση εβδομαδιαίου ωραρίου εκπαιδευτικών, αύξηση αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, είναι κάποιες μόνο από τις απαιτήσεις της. Είναι κάποιοι έτοιμοι να της τα προσφέρουν; Και όλα αυτά στον απόηχο των αποτελεσμάτων ενός ακόμη διαγωνισμού PISA που ήρθαν-πριν λίγο καιρό- στο φως της δημοσιότητας και τα αποτελέσματά του ήταν μάλλον απογοητευτικά. Σε σύνολο 72 χωρών η Ελλάδα κατέλαβε την 43η θέση για τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες και την 41η  θέση στην κατανόηση κειμένου. Και φυσικά κάποιος πρέπει να φταίει γι αυτό. Και το εύκολο θύμα, ο γνωστός αποδιοπομπαίος τράγος, ο καθηγητής, ο εκπαιδευτικός. Αυτός που έρχεται σε επαφή καθημερινά με τους μικρούς μαθητές και φέρει την ευθύνη για τη μόρφωσή τους. Φυσικά αυτός. Ποιός άλλος;
  Ασφαλώς όχι το Υπουργείο με τους τόσους συμβούλους και τεχνοκράτες του που συντάσσουν τα αναλυτικά προγράμματα και δημιουργούν τα πλαίσια μέσα στα οποία καλείται ο εκπαιδευτικός να δράσει. Ασφαλώς δε φταίει το Υπουργείο που εδώ και 7-8 χρόνια έχει πραγματοποιήσει από ελάχιστους έως και μηδενικούς διορισμούς στην δημόσια εκπαίδευση, και «βολεύει» κάθε χρόνο, όπως –όπως την κατάσταση με  προσλήψεις αναπληρωτών κατά διαστήματα  μέσα στη  χρονιά. Δε φταίει το Υπουργείο που με την έλλειψη χρηματοδότησης των δημόσιων σχολείων, δε βρίσκει πλέον κανείς, όχι πετρέλαιο για θέρμανση  το χειμώνα
, αλλά, ούτε τρίμματα κιμωλίας στο πάτωμα . Δεν φταίει ούτε η κοινωνία με την απαξίωσή της στο πρόσωπο του εκπαιδευτικού. Του εκπαιδευτικού εκείνου, που κάθε χρόνο καλείται να εργαστεί και αλλού, σε διαφορετικό τόπο κάθε φορά, μακριά από την οικογένεια του και τον τόπο μόνιμης κατοικίας τους, αιμορραγώντας οικονομικά και συναισθηματικά για ότι αφήνει πίσω του. Του εκπαιδευτικού που σε κάποιες περιπτώσεις  κοιμάται στις παραλίες- όπως γίναμε θεατές πριν λίγο καιρό- σε τουριστικά μέρη σαν τη Μύκονο, Σαντορίνη και αλλού. Μέρη το οποία ενδιαφέρονται για τους τουρίστες, οι οποίοι αφήνουν κέρδη στο πέρασμά τους, αλλά, μένουν αδιάφοροι απέναντι στον εκπαιδευτικό, ο οποίος με τα 600 έως 700 ευρώ το μήνα- και πολλά ίσως λέω-  αναλαμβάνουν να μορφώσουν τα παιδιά τους και να «πλάσουν»  υγιείς, ελεύθερες , δημοκρατικές προσωπικότητες. Φυσικά φταίει ο εκπαιδευτικός , ο τεμπέλης που δεν του φτάνει που κάθεται Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, έχει το θράσος να θέλει να διοριστεί και να ζει αξιοπρεπώς.
  Όλοι δείχνουν αυτόν τον «εκπαιδευτικό» και κανείς δεν βλέπει τον εκπαιδευτικό, τον άνθρωπο εκείνο, που στην εποχή της κρίσης  και της λιτότητας, κρατάει κυριολεκτικά όρθιο και ανοιχτό το δημόσιο σχολείο, με μόνο όπλο στη φαρέτρα του το μεράκι του και την αγάπη του για το επάγγελμά του και τους μαθητές του. Το σχολείο εκείνο που μερικοί , από χώρο μόρφωσης και διακίνησης ιδεών, θέλουν να το μετατρέψουν σε parking- πολλές φορές- παιδιών.  Αλήθεια πως είναι δυνατόν κανείς να μην έχει συναντήσει τον εκπαιδευτικό εκείνο  που με  30αρια τμήματα, χωρίς βιβλία  στον παρελθόν –όπως θα θυμούνται όσοι δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου-, χωρίς εργαστήρια και βιβλιοθήκες και άλλου είδους εποπτικό και τεχνολογικό υλικό προσπαθούν να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού δημόσιου σχολείου .Είναι ένοχος και φταίχτης για όλα τα κακώς κείμενα ο εκπαιδευτικός αυτός, ο οποίος σε παιδιά τα οποία λόγω της οικονομικής κρίσης  έχουν λιποθυμήσει στις αυλές των σχολείων από την πείνα, τους έχει δώσει το δικό του  ψωμί.  Είναι ένοχος για όλα ο εκπαιδευτικός ο οποίος ενδιαφερόταν για τη μόρφωση, την ανάπτυξη και την ομαλή ενσωμάτωση στο χώρο του σχολείου και την κοινωνία των μαθητών με ειδικές, μαθησιακές και άλλου είδους δυσκολίες και πριν την ανακάλυψη  από το Υπουργείο Παιδείας των κονδυλίων ΕΣΠΑ, χάρη στα οποία τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο ασκεί κοινωνική και εκπαιδευτική πολιτική για τα παιδιά μη τυπικής ανάπτυξης.  Ο εκπαιδευτικός εκείνος, στον οποίο απευθύνεται για κάθε πρόβλημα , ακόμα και οικογενειακό ο μαθητής του, γιατί ξέρει ότι στο πρόσωπο αυτού του εκπαιδευτικού θα βρει κατανόηση και παρηγοριά, πολλές φορές και λύση.            
  Η μόνη, αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι, πως οι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται τυπικά και άτυπα καθημερινά μέσα στα σχολεία. Το ωράριό τους, δεν εξαντλείται μόνο στις έξι ώρες φυσικής τους παρουσίας στο σχολείο, αλλά και στις πολλαπλάσιες ώρες προετοιμασίας τους για την επόμενη μέρα στο σπίτι τους, στερώντας χρόνο από την οικογένειά τους και τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα όχι μόνο είναι ήδη αρκετά μεγάλος –σε ορισμένες περιπτώσεις , εξαιτίας των κακών κτηριακών συνθηκών, δε χωράνε οι μαθητές μέσα στις ίδιες τους τις τάξεις-αντιθέτως καθίσταται επιτακτική η μείωση αυτού, προκειμένου να υπάρχει περισσότερο ποιοτική προσφορά εκπαιδευτικού έργου.
   Δεν ξέρω τι ακριβώς βλέπει στο πρόσωπο του κάθε εκπαιδευτικού η κοινωνία και το Υπουργείο. Ξέρω μόνο πόσο συγκινητικό είναι όταν μαθητές μου με αγκαλιάζουν και μου εκδηλώνουν την άδολη και άνευ όρων αγάπη που τους προσφέρω κι εγώ, όταν σε αρκετές περιπτώσεις μπερδεύονται και αντί για «κυρία» με αποκαλούν «μαμά». Εγώ  προσωπικά, τα δέκα  χρόνια που δουλεύω στο δημόσιο σχολείο ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, αυτόν το εκπαιδευτικό-συνάδελφο έχω συναντήσει. Οι κύριοι -της εκάστοτε ηγεσίας –του Υπουργείου Παιδείας που ακριβώς κοιτάτε;

 

  -Το Διεθνές Πρόγραμμα PISA για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία Εκπαιδευτική Έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια (από το 2000 έως σήμερα) και που υλοποιείται από διεθνή ερευνητικά ιδρύματα (PISA Consortium) υπό την οργάνωση της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης του ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη) και τη συνεργασία των συμμετεχουσών στην Έρευνα χωρών. Κύριος στόχος του Προγράμματος PISA είναι η αξιολόγηση του εύρους των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της Υποχρεωτικής τους Εκπαίδευσης.


*Eκπαιδευτικός

Του

ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΣΤΑ

 

Για τον ρόλο των  Επιμελητηρίων  γενικά θα μπορούσαμε  να πούμε  πολλά, αλλά να τα λέμε μόνο όταν έρχονται εκλογές και θέλουμε να εκλεγούμε δεν είναι και τόσο σωστό κατά την ταπεινή μου άποψη!
Κατά καιρούς έχω διατελέσει περίπου 12 χρόνια πρόεδρος εμπορικού Συλλόγου   στην γείτονα Φιλιππιάδα, 8 χρόνια αντιπρόεδρος στο Επιμελητήριο Πρέβεζας και αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι είναι Επιμελητήριο , χωρίς να ευθύνονται βέβαια αυτοί!
Να σας πω όμως  εγώ από πού ξεκινάω; Από ερωτήσεις.
 Έχω πάρα πολλές ερωτήσεις , όχι τυχαία ούτε πως δεν ξέρω τις απαντήσεις!
Γνωρίζετε ότι το πληρώνουμε θέλουμε δε θέλουμε; Μπορείτε να θυμηθείτε 7 ή 5 ή έστω 3 πράγματα που έκανε για σας ή τον κλάδο των επαγγελματιών  ή έστω κάποιον άλλο κλάδο η απερχόμενη ηγεσία του Επιμελητηρίου που κυβερνά τα τελευταία  χρόνια;
Θέλετε να συνεχίσει η ιστορία στο ίδιο συνδικαλιστικό, παλαιοκομματικό μοτίβο με κομματάρχες, ταξίματα και συμμετοχή που κυμαίνεται στο 20-30% των εγγεγραμμένων;
Σας αρέσει η κατάσταση που βρισκόμαστε οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροί επιχειρηματίες φορολογικά, εισφορολογικά και στην αντίληψη του μέσου συμπολίτη μας;
Δεν επικροτούμε  και την λογική να φύγουν αυτοί για να έρθουν οι άλλοι!
Τα πρόσωπα όταν δεν αλλάζει η νοοτροπία και ο σχεδιασμός, είναι ίδια σε όλους τους χρωματισμούς !
Εν τέλει, σας νοιάζει που πάνε τα λεφτά μας και θα σας ενδιέφερε να υπάρξει ανανέωση, νέες ιδέες και όρεξη για δουλειά;
Αυτές τις ερωτήσεις ήθελα να απαντήσω και αποφάσισα να ασχοληθώ με τις εκλογές του Επιμελητηρίου.
Στον  υπερκομματικό ανεξάρτητο συνδυασμό  “ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕ ΜΑΖΙ”  των Ελευθέρων Επαγγελματιών του Γιάννη Γκολομάζου!
Σκεφθείτε μήπως έχετε παρόμοιες ερωτήσεις και ποιές απαντήσεις θέλετε.
 Οι εκλογές είναι 3, 4  Δεκεμβρίου, στο Επιμελητήριο Άρτος.
Και καλό βόλι.

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:54

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ: Λίγο πριν τις εκλογές

Toυ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΥΤΡΑ*

 

Το Επιμελητήριο Άρτας ιδρύθηκε το 1966 και αποτελεί αυτοτελή Νομικό πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Διοικητικά υπάγεται στο υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.
Τα τελευταία χρόνια, αυτά της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στη χώρα μας, ο θεσμός των επιμελητηρίων παραμελήθηκε από τις επιχειρήσεις. Τα ποσοστά δείχνουν ότι λίγες είναι εκείνες οι επιχειρήσεις που ετησίως τακτοποιούν τις εισφορές τους προς το επιμελητήριο.
«Ως επιχείρηση χαρακτηρίζεται η ποριστική οικονομική μονάδα που αποτελεί αυτοτελή και υπεύθυνη οργάνωση παραγωγικών συντελεστών και διαχείρισης συναλλαγών με τις οποίες κι επιδιώκει το μέγιστο δυνατό κέρδος. Το δε κέρδος κατά κανόνα θα πρέπει να υπερβαίνει την αντίστοιχη συνήθη αμοιβή (ως αντιμισθία) της διοικητικής και εκτελεστικής εργασίας που επιτελείται σ’ αυτήν.» (Βικιπαίδεια)
Επιχειρήσεις στην Άρτα ή στην Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης είναι οι μικρές μονάδες που λειτουργούν κάτω από την οικογενειακή φροντίδα. Μητέρα – πατέρας – παιδιά αποτελούν το στήριγμά τους και κάνουν πια όλες τις δουλειές. Η ελληνική οικογένεια που χωρίς κάποια συγκεκριμένη εκπαίδευση όλα αυτά τα χρόνια είναι εκείνη που αποφασίζει για την ίδρυση και τη λειτουργία της επιχείρησής της.
Χωρίς κάποια εκπαίδευση λοιπόν και χωρίς κάποια συμβουλευτική στήριξη ο καθένας αποφασίζει να ιδρύσει μια ατομική επιχείρηση. Σε αυτό το σημείο ακριβώς το επιμελητήριο πρέπει να είναι αρωγός. Είναι ανάγκη η έμπρακτη λειτουργία μιας υπηρεσίας ενημέρωσης και συμβουλευτικής του επιμελητηρίου προς όλους τους κλάδους. Να γίνει ξεκάθαρο σε κάθε επιχειρηματία που δραστηριοποιείται ή επιθυμεί να δραστηριοποιηθεί στην Άρτα ότι μπορεί να ζητήσει και να έχει στήριγμα το επιμελητήριο της πόλης ώστε να είναι προετοιμασμένος για το βήμα που πρόκειται να κάνει. Οι μηχανισμοί πρέπει να βρεθούν από το Επιμελητήριο. Έτσι η κάθε οικονομική μονάδα αλλά και οι επιχειρήσεις θα έχουν ένα «αποκούμπι» σε όλες τους τις ενέργειες.
Σκοπός του Επιμελητηρίου είναι η προστασία και ανάπτυξη του εμπορίου, της βιομηχανίας, της βιοτεχνίας και των επαγγελμάτων στην περιφέρειά τους, μέσα στα πλαίσια των συμφερόντων της εθνικής οικονομίας, ως και η εν γένει οικονομική πρόοδος αυτής.
Πολλοί επιχειρηματίες μπορεί να ισχυριστούν ότι στον κλάδο τους δεν έχει μέχρι τώρα βοηθήσει ενεργά το επιμελητήριο. Σε αυτό επιθυμώ να συνδράμω προερχόμενος από τον κλάδο των υπηρεσιών ο οποίος θεωρώ ότι υστερεί σε βοήθεια σε σχέση με άλλους όπως αυτός των εξαγωγών ή της μικρής βιομηχανίας. Ευελπιστώ για ένα νέο επιμελητήριο για την Άρτα. Ένα επιμελητήριο που ενημερώνει άμεσα, καταρτίζει συχνά τα μέλη του, διαφημίζει και στηρίζει τις προσπάθειες όλων. Αναδεικνύει τα προϊόντα αλλά και τις υπηρεσίες του νομού μας με πανελλαδική και όχι μόνο προβολή. Όταν λοιπόν το επιμελητήριο αποδειχθεί πραγματικό εργαλείο στα χέρια των επαγγελματιών όλων των κλάδων τότε θα επιστρέψουν όλοι κοντά του.
 Είναι ώρα το επιμελητήριο να δώσει χείρα βοηθείας σε όλους.

 

*Καθηγητής – Φροντιστής - Υποψήφιος για το Επιμελητήριο Άρτας με τον συνδυασμό "ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ" και υποψήφιο πρόεδρο τον κ. Χ. Κολιό

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΥΛΙΟΥ*

 

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι μόνο η παράταξη των μεγάλων ιστορικών επιλογών του παρελθόντος. Είναι το μεγάλο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα που συνθέτει δυνάμεις από το φιλελεύθερο κέντρο μέχρι την πατριωτική δεξιά και πορεύεται διαχρονικά με αυστηρή την αίσθηση του καθήκοντος και της ιστορικής ευθύνης. Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, αποτέλεσε το ανάχωμα στον λαϊκισμό, αντιστάθηκε με αξιοπρέπεια στις σειρήνες της απάτης. Προτίμησε τις δυσάρεστες αλήθειες από τα ευχάριστα ψέματα. Σήμερα η πολιτική της δικαιώνεται.
Ξεκινήσαμε πέρυσι ένα μεγάλο και δύσκολο δρόμο με την Συμφωνία Αλήθειας. Μιλήσαμε με ειλικρίνεια και αυτοκριτική για τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και για την ανάγκη να συμφωνήσουμε σε δεδομένα και αλήθειες. Η πατρίδα μας έχει αξιόλογο εργατικό δυναμικό, δυναμικούς επιχειρηματίες, νέα γενιά υψηλής μόρφωσης και εξειδίκευσης. Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι να αφήσουμε οριστικά στο παρελθόν τις αριστερές ιδεοληψίες και να δούμε καθαρά τις προκλήσεις του μέλλοντος.
Από την κρίση θα βγούμε με τις δικές μας δυνάμεις. Θα τα καταφέρουμε μόνο αν θέσουμε ως προτεραιότητα την αύξηση του παραγόμενου πλούτου. Και αυτό θα το πετύχουμε μέσω της αύξησης του βαθμού της ελευθερίας των πολιτών, της ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων, της μετατροπής του κράτους από τροχοπέδη σε καταλύτη ανάπτυξης. Με μεταρρυθμίσεις δομών και υπηρεσιών, με ενίσχυση της ασφάλειας ως προϋπόθεση ευημερίας, και της αλληλεγγύης ως προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής. Η υιοθέτηση και η εφαρμογή ενός δικού μας μεταρρυθμιστικού προγράμματος, που θα ξεπερνά κατά πολύ τις μνημονιακές μας υποχρεώσεις επιβάλλεται από την πραγματικότητα. Αυτό το πρόγραμμα επεξεργαζόμαστε τον τελευταίο χρόνο και θα παρουσιάσουμε στο Συνέδριο του Δεκεμβρίου.
Το Συνέδριο Αρχών και Θέσεων, είναι ο προορισμός μιας μακράς πορείας, με σταθμούς τα επτά θεματικά προσυνέδριά μας. Είναι αποτέλεσμα ζυμώσεων με όλους τους ανθρώπους της παραγωγικής Ελλάδας, ανθρώπων περήφανων που θέλουν να δουν τον τόπο μας να στέκεται στα πόδια του ως ισότιμος εταίρος των Ευρωπαίων και όχι ως επαίτης και φτωχός συγγενής.
Σε όλη αυτή την πορεία ανοίξαμε τις πόρτες της Νέας Δημοκρατίας στην κοινωνία: καλέσαμε ανθρώπους εκτός κομματικού μηχανισμού, ακούσαμε τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας, τα θύματα της κρίσης, μιλήσαμε με την γενιά του braindrain, συζητήσαμε με ανθρώπους της αγοράς, των επιχειρήσεων, των Πανεπιστημίων. Εκμεταλλευόμενοι τα socialmedia και τις δυνατότητες του διαδικτύου, ήρθαμε σε επαφή με χιλιάδες συμπολίτες μας που μπόλιασαν με τις απόψεις τους τον προγραμματικό μας λόγο. Τον επόμενο μήνα θα εξειδικεύσουμε τις θέσεις μας και θα παρουσιάσουμε τον οδικό χάρτη εξόδου από την Ελλάδα των επιδομάτων φτώχειας.
Τρία χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι τρία χρόνια χαμένα για την πατρίδα μας. Ολες οι θυσίες των πολιτών πριν το 2015, χάθηκαν μέσα στις αυταπάτες και τους ερασιτεχνισμούς μαθητευόμενων μάγων. Το κόστος που πληρώνουμε είναι βαρύ: δύο αχρείαστα μνημόνια, νέα μέτρα λιτότητας, υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης, στασιμότητα και διαρκής φτωχοποίηση, κυνισμός και ψέμα. Αξίζουμε περισσότερα, μπορούμε καλύτερα.

 

*Δημοσιεύτηκε στις 19/11/2017 στην ιστοσελίδα των Παραπολιτικών

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017 20:59

ΓΕΦΥΡΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Του

ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΡΚΑ*

 

 

Το θετικό πλαίσιο που διαμορφώνεται για την ελληνική οικονομία μπορεί να μας οδηγήσει με ασφάλεια στο τέλος της δυσκολότερης περιόδου για τον ελληνικό λαό. Η χώρα έχει επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με την ανεργία σταδιακά να μειώνεται. Το κλίμα στην οικονομία αλλά και στην κοινωνία αρχίζει να αλλάζει.
Στο πλαίσιο αυτό ολοκληρώθηκε το 5ο Περιφερειακό Συνέδριο για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση στην Ήπειρο. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη πολιτική διαδικασία που είχε μεγάλη ανταπόκριση, καθώς συνδέει τις τοπικές κοινωνίες, τους παραγωγικούς και κλαδικούς φορείς και την τοπική αυτοδιοίκηση, απευθείας με την κεντρική Κυβέρνηση.
Την ώρα που διαφαίνεται η έξοδος από την περιπέτεια των μνημονίων, καλούμαστε να σχεδιάσουμε όλοι μαζί την επόμενη μέρα, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, προκειμένου να μην επαναληφθούν τα λάθη που μας οδήγησαν σε αυτή την κρίση από το 2009. Οι τοπικές κοινωνίες από απλοί θεατές, συμμετέχουν στη διαμόρφωση της στρατηγικής μας για τη νέα εποχή.
Η Περιφέρεια Ηπείρου αποτελεί μία από τις πιο αδικημένες και λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο σύνολο της ευρωζώνης. Ο δικός μας αναπτυξιακός σχεδιασμός στοχεύει να ωθήσει την οικονομία σε ένα νέο παραγωγικό πρότυπο που θα αξιοποιεί τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της χώρας και θα αντιμετωπίζει τις δομικές παθογένειες που μας έφεραν μέχρι εδώ.
Για την περιφέρεια της Ηπείρου οι δυνατότητες εντοπίζονται:
- Στην επένδυση στην έρευνα, την καινοτομία και την αξιοποίηση του υψηλά μορφωμένου και καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η Περιφέρεια. Την αξιοποίηση του μεγάλου ερευνητικού έργου που παράγεται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και το ΤΕΙ Ηπείρου.
- Στη στήριξη της αγροτικής παραγωγής και του αγροδιατροφικού συμπλέγματος της Περιφέρειας.
- Στην ενίσχυση του τουρισμού μέσα και από την αξιοποίηση της πολύ σημαντικής πολιτιστικής κληρονομιάς και των φυσικών ομορφιών της Περιφέρειας.
Ο πυλώνας της οικονομίας της περιοχής της Ηπείρου είναι σε μεγάλο βαθμό ο αγροτοδιατροφικός τομέας, ο πρωτογενής και δευτερογενής τομέας παραγωγής. Η παραδοχή αυτή αποτελεί το συγκριτικό πλεονέκτημα της περιοχής.
Ο ταχύτερος εξορθολογισμός για την αποκατάσταση των αδικιών στην κατανομή των αγροτικών ενισχύσεων, η ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού, η ενίσχυση ενός νέου μοντέλου συνεργατικών επαγγελματικών σχημάτων, είναι στοιχεία που θα δώσουν ώθηση στην περαιτέρω ανάπτυξη και νέα πνοή στην αγροτική οικονομία.
Ο εκσυγχρονισμός και η επέκταση των αγροτικών υποδομών, όπως οι αγροτικές οδοποιίες, τα αρδευτικά δίκτυα και τα εγγειοβελτιωτικά έργα, εντάσσονται στα στρατηγικά έργα που συντελούν στην κατεύθυνση της βιώσιμης ανάπτυξης.
Τα εξαιρετικά ποιοτικά προϊόντα που παράγονται στην περιοχή της Ηπείρου, σε συνδυασμό με το κτηνοτροφικό κεφάλαιο, μπορούν να αποτελέσουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον αγροτοδιατροφικό τομέα και να παίξουν ρόλο στην παγκόσμια αγορά.
Στον τομέα της Παιδείας πραγματοποιείται ο σχεδιασμός του νέου χάρτη δομής και λειτουργίας των ΑΕΙ, με ακαδημαϊκά κριτήρια, προς όφελος των ίδιων των ιδρυμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η Ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, η οποία θα συμπεριλαμβάνεται στις Σχολές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όπως ανακοινώθηκε επίσημα από τον Πρωθυπουργό, ανοίγει τον δρόμο στη δυνατότητα περαιτέρω σύνδεσης της έρευνας με την αγροτική παραγωγή του τόπου.
Η Ήπειρος βγαίνει από την απομόνωση και ο παραγωγικός σχεδιασμός απαιτεί νέες μορφές ενέργειας, καθώς ανοίγει ο δρόμος για ανάπτυξη δικτύων διανομής αερίου.  O σχεδιασμός για την ανάπτυξη δικτύων διανομής σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, στις οποίες βρίσκονται και οι τέσσερις πρωτεύουσες των νομών της Ηπείρου, εντός της τριετίας 2020-2023, θα αποτελέσει σημαντικότατο βήμα εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης των τεσσάρων πόλεων, τόσο σε επίπεδο οικιακής κατανάλωσης, αλλά και σε επίπεδο χρήσης δημόσιων εγκαταστάσεων και επιχειρήσεων.  
Ταυτόχρονα το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προχωρά στη σύνταξη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου διαχείρισης που λαμβάνει υπόψη την προστασία του ιδιαίτερου περιβάλλοντος του υδροβιότοπου του Αμβρακικού. Με βάση την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη και το Σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, προωθείται η σύνταξη Σχεδίου Διαχείρισης, ικανοποιώντας το πάγιο αίτημα των τοπικών κοινωνιών, για την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου αναπτυξιακού σχεδίου, το οποίο θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της περιοχής και θα συνδυάζει επενδυτικές δραστηριότητες συμβατές με την προστασία και την ανάδειξη του περιβάλλοντος.
Τα χρήσιμα συμπεράσματα που προέκυψαν στο Αναπτυξιακό Συνέδριο θα αποτελέσουν μέρος ενός εθνικού σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Η μετάβαση στη μεταμνημονιακή εποχή και η έξοδος από την κρίση πρέπει να συνδυαστεί με ένα συνεκτικό σχέδιο με γερά θεμέλια και με την κοινωνία συμμέτοχη.
Η ανάπτυξη που οραματιζόμαστε είναι δίκαιη. Δεν απευθύνεται στους λίγους σε βάρος των πολλών, αλλά αφορά το σύνολο της κοινωνίας. Μόνο με όρους δίκαιης ανάπτυξης θα μπορέσουμε να χτίσουμε τη νέα Ελλάδα και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια χώρα με αξιοκρατία, διαφάνεια και δικαιοσύνη.


*Ο Βασίλης Τσίρκας είναι Βουλευτής Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ.

Του

ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΣΤΑ

 

Το 2017, η Ελληνική αγορά επαγγελματικών ακινήτων παρουσιάζει και πάλι σημάδια σταθεροποίησης αλλά και οριακή ανάπτυξη σε ορισμένες περιπτώσεις.
Η πτωτική τάση που επικρατούσε στην αγορά φαίνεται να περιορίζεται στην τελευταία έρευνα για την Ευρωπαϊκή αγορά επαγγελματικών ακινήτων της NAI Global, του μεγαλύτερου δικτύου εταιριών συμβούλων ακινήτων παγκοσμίως.
Σύμφωνα, με τις τελευταίες αναλύσεις  αν και οι επενδύσεις το 2017 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 350εκ. ευρώ, αρκετά μειωμένες συγκριτικά με το 2016 που ήταν 440εκ. ευρώ και πολύ μακριά από το 1,1δις. ευρώ που καταγράφηκε το 2014, παρατηρείται έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά ακινήτων.
Το επενδυτικό ενδιαφέρον παραμένει επικεντρωμένο στα ακίνητα του ξενοδοχειακού κλάδου ενώ οι επενδυτές διατηρούν στάση αναμονής αναφορικά με τα χαρτοφυλάκια των μη εξυπηρετούμενων δανείων των τραπεζών (NPL).
 Οι αποδόσεις που ζητούν οι επενδυτές για επαγγελματικά ακίνητα στην ελληνική αγορά είναι υψηλότερες του Ευρωπαϊκού μέσου όρου κάτι που αντικατοπτρίζει τον υψηλότερο κίνδυνο για τη χώρα μας.
Σε αυτό έχουν συμβάλει η συνεχιζόμενη πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα, οι συνεχείς αλλαγές του φορολογικού καθεστώς αλλά και οι ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με τη πολεοδομική πολυπλοκότητα.
 Παρόλα αυτά οι ζητούμενες αποδόσεις παρουσιάζουν μείωση συγκριτικά με το 2016 κάτι που οφείλεται στη σταδιακή μείωση της αβεβαιότητας, μετά και την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος της χώρας με τους θεσμούς αλλά και την αυξανόμενη ζήτηση για επενδύσεις.
Οι ζητούμενες αποδόσεις για γραφειακούς χώρους στην Αθήνα ανέρχονται στο 8%, μειωμένες κατά 0.25% συγκριτικά με το 2016, ενώ ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 5,42%.
Οι χαμηλότερες αποδόσεις για την αντίστοιχη κατηγορία γραφείων στην Ευρώπη συναντώνται στη Ζυρίχη όπου ανέρχονται στο 2,80%, στη Γενεύη στο 3,10%, στο Βερολίνο στο 3,20%, στη Στοκχόλμη στο 3,60%, ενώ οι υψηλότερες αποδόσεις καταγράφονται  στο Κίεβο που φθάνουν το 14%. Οι αποδόσεις γραφειακών χώρων στην Ελλάδα προ κρίσης ήταν της τάξεως του 6,5%.
Στην αγορά καταστημάτων, οι αποδόσεις που ζητούν οι επενδυτές για πρώτης κατηγορίας ακίνητα σε εμπορικούς δρόμους φθάνουν στο 7% στην Αθήνα και στο 6,50% στη Θεσσαλονίκη, με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο να βρίσκεται στο 5,18%.
 Οι χαμηλότερες αποδόσεις καταγράφονται στο Μιλάνο και στη Ρώμη (2,75%) ενώ οι υψηλότερες στο Κίεβο (14%).
Οι αποδόσεις για καταστήματα και άλλους χώρους λιανικής σε εμπορικούς δρόμους της χώρας πριν την κρίση ήταν της τάξεως του 5%.
Για την αγορά των logistics στην Αττική, οι ζητούμενες αποδόσεις βρίσκονται στο 10,50%, 1% μειωμένες συγκριτικά με το 2016.
 Για τη Θεσσαλονίκη, οι ζητούμενες αποδόσεις βρίσκονται στο 11,75%.
Ο μέσος όρος μεταξύ Ευρωπαϊκών χωρών σε αυτή την κατηγορία ακινήτων βρίσκεται στο 7,25%, με τις χαμηλότερες αποδόσεις να καταγράφονται στη Λεμεσό (3,60%) και τις υψηλότερες στο Κίεβο (15%).
Οι αποδόσεις για ακίνητα logistics στην Ελλάδα πριν το 2008 ήταν της τάξεως του 9%.
Δεδομένης της αναμενόμενης σταθεροποίησης και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, γενική εκτίμηση είναι  πως οι ζητούμενες αποδόσεις για επαγγελματικά ακίνητα στη χώρα θα φθάσουν τα επίπεδα προ κρίσης.
Ο ξενοδοχειακός κλάδος παρουσιάζει σαφέστατα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ενώ αβέβαιη παραμένει ακόμα η επίδραση που θα έχουν στην αγορά οι ρευστοποιήσεις των χαρτοφυλακίων των μη εξυπηρετούμενων δανείων των τραπεζών (NPL). Είναι σημαντικό να ολοκληρωθούν πράξεις που θα βοηθήσουν στην ενίσχυση των αξιών στα τρέχοντα επίπεδα και θα επιτρέψουν την είσοδο στην αγορά σε νέους επενδυτές και νέο χρήμα.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017 20:04

Το Πολυτεχνείο σήμερα

Του

ΓΙΑΝΝΑΚΗ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Συνήθως ο πειρασμός είναι μεγάλος. Μεγάλα ιστορικά γεγονότα να μυθοποιούνται, να ενδύονται με υπερβολές και να καταγράφονται με επικούς χαρακτηρισμούς. Να συνοδεύεται ακόμα η αναφορά σε αυτά τα γεγονότα με ανάκρουση ύμνων και έκφραση δοξαστικών.
Ωστόσο το Πολυτεχνείο δεν έχει ανάγκη ύμνων και δοξαστικών. Στο Πολυτεχνείο δεν ταιριάζουν  περισπούδαστοι αναλυτές και εκφώνηση επετειακών.
Όμως το Πολυτεχνείο εκτός από το ότι δεν έχει ανάγκη μιας τέτοιας μεταχείρισης θα πρέπει να τοποθετείται στις πραγματικές του διαστάσεις, μακριά από μουσειακής φύσης αναφορές, για να αξιοποιείται η χρησιμότητα του για το σήμερα.
Πολύ περισσότερο γιατί η επέτειος της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχει πάρει τα τελευταία χρόνια ένα χαρακτήρα εθιμικό. Άρα αποπροσανατολιστικό, ανώδυνο και μη διδακτικό. Παρά το ότι μεσολάβησαν μόνο 44 χρόνια από το Νοέμβριο του 1973 και παρά το ότι είναι ακόμα ανοικτές και χαίνουσες οι πληγές από το έγκλημα της Χούντας εις βάρος της Κύπρου, με το προδοτικό πραξικόπημα και την επακολουθήσασα τουρκική εισβολή.
Το τίμημα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, προάγγελος της οποίας υπήρξε το Πολυτεχνείο και οριστικός δημιουργός η τραγωδία της Κύπρου, υπήρξε βαρύ. Τόσο βαρύ ώστε θα ήταν ασυγχώρητο, η επέτειος του Πολυτεχνείου, ως αφετηρία του ξηλώματος της Χούντας, να υποβαθμίζεται με διαγγέλματα, πανηγυρικούς και επετειακά μηνύματα. Και μάλιστα με αποφυγή συνειρμών με τις σημερινές εθνικές και πολιτικές προτεραιότητες και με αποφυγή αναφοράς στα κρίσιμα σημερινά προβλήματα του Ελληνισμού. Ιδιαίτερα εκείνα τα προβλήματα που έχουν σχέση με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και της αξιοπιστίας των θεσμικών του φορέων.
Η πολιτική κρίση που διερχόμαστε στη λειτουργία των θεσμών πολιτικής αντιπροσώπευσης, έχει άμεση σχέση με τα διαχρονικά μηνύματα του Πολυτεχνείου.
Η προϊούσα μείωση της συμμετοχής των πολιτών στην πολιτική διαδικασία αποτυπώνει μια ευρύτερη απόρριψη των συλλογικών πρωτοβουλιών και της λογικής και πρακτικής των λαϊκών συσπειρώσεων και κινημάτων. Αυτό συνοδεύεται από την κατακόρυφη μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα πολιτικά πρόσωπα εξαιτίας των φαινομένων διαπλοκής, διαφθοράς, διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, παραβίασης των κανόνων της χρηστής διοίκησης και αναγωγής της συναλλαγής και των πελατειακών σχέσεων, ως του μεγάλου πεδίου ανάδειξης των δημοσίων προσώπων. Συναφές τούτου είναι ότι οι πολιτικοί δεν πείθουν ότι μπορούν να οδηγήσουν σε έξοδο από τα σημερινά αδιέξοδα και η «κοινή αίσθηση» ότι η εναλλαγή κομμάτων και προσώπων στις διάφορες μορφές εξουσίας δεν επιτυγχάνει την επί το θετικότερο εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι ως εκ τούτου απόλυτη ανάγκη μιας επαναδιατύπωσης των όρων άσκησης της πολιτικής, με ένα ανανεωμένο περιεχόμενο, που θα πείσει ξανά τους πολίτες ότι η πολιτική δεν έχει χρεωκοπήσει, ότι δεν είναι συνώνυμη της ηθικής κρίσης, της διαπλοκής και της διαφθοράς, ότι δεν είναι μέρος και εργαλείο των υπόγειων – αδιαφανών συμφερόντων και ότι μπορεί να εκφράσει ξανά προσδοκίες, οράματα και ελπίδες.
Στη σημερινή εποχή είναι ανάγκη να ακούσουν οι πολιτικοί και τα κόμματα τους πολίτες, να συλλάβουν τα μηνύματα, ιδιαίτερα της νέας γενιάς και να μετατρέψουν την πολιτική από κραυγές, συνθήματα και ανούσιες επαναλήψεις, σε προτάσεις που να είναι ικανές να δώσουν λύσεις στα πολυσύνθετα προβλήματα των καιρών μας. Κατ’ αντιπαράθεση προς το λαϊκισμό, τη δημαγωγία, την ακατάσχετη λογολαγνία και εικονολαγνία που καλλιεργούν τα ΜΜΕ και τη συναλλαγή που φθείρει ανεπανόρθωτα τους θεσμούς.
Ιδιαίτερα στον αστερισμό της άρρωστης παγκοσμιοποίησης και της χρηματοπιστωτικής κρίσης του «καπιταλισμού καζίνο» που σαρώνει την ανθρωπότητα, οι αντιστάσεις στην ανεξέλεγκτη λειτουργία των νόμων της αγοράς και της απουσίας ρυθμιστικών μηχανισμών και εποπτείας των αγορών είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Για να επανακαθοριστούν οι όροι λειτουργίας των οικονομιών με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Για να ανακοπεί ο παγερός αέρας του νεοφιλελευθερισμού.
Και φέτος όπως και κάθε χρόνο. Αναπόφευκτη η συγκίνηση, οι μνήμες, οι πορείες, η σημαδεμένη γενιά των τότε εφήβων και νέων. Το μνημόσυνο του Γεώργιου Παπανδρέου, το ξέσπασμα, η κατάληψη, ο ελεύθερος ραδιοσταθμός, η αστυνομία, τα δακρυγόνα, ο στρατός, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, οι σφαίρες, η επαναστατημένη Αθήνα, τα άρματα, η πύλη…. Και σαν πρώτα αντρειωμένη!
Το πιο μεγάλο χρέος. Να μη δεχτούμε και να μην ανεχτούμε να μετατρέψουν το Πολυτεχνείο από οχυρό ελευθερίας σε οχυρό των κάθε λογής πλαστογράφων της ιστορίας και να σταθούμε υπερασπιστές του  και σήμερα με κάθε κόπο και κάθε θυσία.
Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τη ριζοσπαστική και ανατρεπτική πράξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η ανάγκη ενός σημερινού «νέου Πολυτεχνείου» για να βρει ξανά η πολιτική την αυθεντικότητα, την αξιοπιστία και τη χρησιμότητα της, είναι κάτι περισσότερο από μία κοινωνική και πολιτική επιταγή. Είναι όρος για την επιβίωση της, ως διαδικασίας απολύτως απαραίτητης για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Το Πολυτεχνείο ζει. Πρέπει  όμως και να δικαιωθεί.

 


*Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής  Δημοκρατίας

Τετάρτη, 01 Νοεμβρίου 2017 21:48

Εξακτίνωση των Πανεπιστημίων…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΣΣΑΛΑ*

 

Για εθνικούς λόγους τα Πανεπιστήμια της Θράκης και του Αιγαίου ακολούθησαν στην ανάπτυξή τους τη φιλοσοφία της εξακτίνωσης ( σχολές σε διάφορες πόλεις). Στη συνέχεια , για κομματικούς λόγους, επεκτάθηκε η φιλοσοφία αυτή σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας. Το παράδειγμα των πανεπιστημίων ακολούθησαν, όπως ήταν φυσικό και τα ΤΕΙ. Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο: ανυπαρξία ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, απουσία υποδομών και λειτουργία τους με υποτυπώδες, τουλάχιστον σε αριθμό, ανθρώπινο δυναμικό.
Τα τελευταία 20-χρόνια τα ΤΕΙ άλλαξαν προσανατολισμό. Με συνεχείς νομικές αναβαθμίσεις έχασαν το χαρακτήρα τους. Η αποστολή τους να εκπαιδεύουν ανθρώπινο δυναμικό που να αφομοιώνει τις εφαρμογές των τεχνολογικών εξελίξεων ξεστράτισε. Τα ΤΕΙ με ελλειμματικές υποδομές και ανυπαρξία ερευνητικού περιβάλλοντος αναζήτησαν τον πανεπιστημιακό χαρακτήρα. Έτσι, η χώρα μας αντί να τονώσει το κύρος της τεχνικής εκπαίδευσης, διπλασίασε τα ιδρύματα πανεπιστημιακού χαρακτήρα.
Η χώρα μας περνάει μια μεγάλη κρίση που γίνεται λίαν αισθητή και στην εκπαίδευση, τόσο σε υποδομές, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό. Η προσπάθεια συνένωσης των ελλειμματικών ΤΕΙ με τα Πανεπιστήμια δεν ενισχύει το επίπεδό τους, αλλά υιοθετεί την περαιτέρω υποβάθμιση. Η λύση θα ήταν η αναβάθμιση και των δύο ειδών Ιδρυμάτων με στόχο μια εκπαιδευμένη πατρίδα ικανή να αντιμετωπίσει τις αναπτυξιακές προκλήσεις του παρόντος, αλλά και του μέλλοντος.
Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω ότι και στα ΤΕΙ υπάρχει αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό, αλλά ο προσανατολισμός του είναι διαφορετικός από εκείνων των πανεπιστημίων.
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων προσπάθησε να κρατήσει την ενότητά του σε δύσκολους καιρούς και από όλες τις διοικήσεις του. Μάλιστα, όταν στήριξε τη δημιουργία ακαδημαϊκού χώρου στο Αγρίνιο στο προεδρικό διάταγμα ίδρυσής του αναφερόταν ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα αποσπαστεί από το σώμα του (όπως και έγινε).
Από τις εξαγγελίες της κυβέρνησης γίνεται φανερό ότι η συνένωση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του ΤΕΙ Ηπείρου είναι προ των πυλών. Το ερώτημα που εγείρεται είναι: Πιο το όφελος; Όπως είναι προφανές η ποιότητα θα αραιώσει και ο χαρακτήρας του ΤΕΙ θα αλλοιωθεί. Μήπως το πολιτικό όφελος προέχει της αποστολής των Ιδρυμάτων;
Η ακαδημαϊκή κοινότητα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων έχει το λόγο. Μπορεί να πείσει για την ορθότητα του εγχειρήματος; Περιμένουμε με αγωνία την έκφρασή της.

 

*Καθηγητής  - π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Σελίδα 1 από 41

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12330116
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1680
1680
77781

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 99 επισκέπτες και κανένα μέλος