A+ R A-
19 Ιουνίου 2018

Tου

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΤΖΙΟΛΑ

 

Πολλοί επιδιώκουν, να μειώσουν και να παραμορφώσουν τη θέση του Α. Παπανδρέου για το ''Μακεδονικό'', μεταλλάσσοντας τα της ''Ενδιάμεσης Συμφωνίας'' ή, μιλώντας, μάλιστα, απαξιωτικά για όσους τον επικαλούνται. Ο Α.Παπανδρέου, όμως, ήταν ξεκάθαρος.  Δεν ήταν μόνο το 1992 (Δεκέμβριος, με τον Κ.Καραμανλή, στο Εθνικό Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών).  Ήταν και το 1993 (και στον Λευκό Πύργο στη μνημειώδη εκείνη συγκέντρωση, αλλά και στην μοναδική, τελική προεκλογική συγκέντρωση του Οκτωβρίου 1993, στην Αθήνα).
Ήταν αι  στην συνέντευξη στο Καστρί, στους δημοσιογράφους, Γ. Παπουτσάνη και Στρ. Λιαρέλη. Ήταν και αμέσως μετά, το 1994, ως Πρωθυπουργός πλέον. Κανείς δεν περιφέρει τον Α. Παπανδρέου, όπως υποτιμητικά ορισμένοι λένε...  Τιμή και σέβας !  Ιδιαίτερα, - παρακαλούμε - τιμή και σέβας, και συνέπεια στο δρόμο του, από τους επισήμους εκπροσώπους.
Ούτε, βέβαια, η συνήθης γνωστή, αοριστόλογη έκφραση: «αλλάξανε οι συνθήκες, άλλες είναι σήμερα οι ανάγκες», λέει ή/και υποστηρίζει οτιδήποτε συγκεκριμένο. Κι όσοι τη διατυπώνουν αντιλαμβάνονται, αλλά κι ευρύτερα είναι συνειδητοπιημένο, ότι σήμερα, μετά από 25 χρόνια, αντοχής - σθένους του ελληνικού λαού και οικονομικής ελληνικής επιρροής στην περιοχή, οι συνθήκες για κείνον που άντεξε (=την Ελλάδα) και από τον οποίο ζητούν τη λύση (=την Ελλάδα) είναι πολύ καλύτερες.
Αυτή η σχιζοειδής κατάσταση όπου το 70% της Ελληνικής Κοινωνίας να κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση, γνήσια πατριωτική, από εκείνη στις υπάρχουσες ηγεσίες του πολιτικού κόσμου, πρέπει να αρθεί, με ριζικό επαναπροσανατολισμό των πολιτικών ηγεσιών σε εθνική -πατριωτική κατεύθυνση ανάλογη, ταυτόσημη με εκείνη της Ελληνικής Κοινωνίας. Αλλιώς το χάσμα εγκυμονεί, κινδύνους, πριν τις θεαματικές ανατροπές...
Στη τρέχουσα πολιτική, κια σε συνδυασμό, με τα προηγούμενα, τούτα σημαίνουν ότι οι παρακαταθήκες του Α.Παπανδρέου  (=''ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα'') είναι ακόμα πιο επιτακτικές, αλλά και πιο ρεαλιστικές (=διαθέτουν πραγματικές, καλύτερες προϋποθέσεις υλοποίησης).
Η Ελλάδα αντί να νοθεύει τις θέσεις της, να αμβλύνει τη γραμμή της, να υπογράφει τον επεκτατισμό των γειτόνων της εναντίον της, οφείλει να ενισχύει τις θέσεις της,να τις διευρύνει και να τις αναβαθμίζει.  Αυτό έκανε πάντα ο Α.Παπανδρέου, πάντα, στα εθνικά θέματα.
Δεν υπάρχει λύση, με εθνικό περιεχέμενο, - με χαρακτήρα σύμφωνο με τα εθνικά συμφέρονυα κια τα πατριωτικά αισθήματα τους Ελληνικού Λαού - , δεν θα είναι κάν λύση, συνθέτη, ονομασία με χρήση του όρου-του ονόματος ''Μακεδονία''.

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ

 

Δεν θα ασχοληθώ με το μεγάλο θέμα του κόστους κατασκευής των αυτοκινητοδρόμων και την απάτη  που συνετελέσθει εις βάρος του Ελληνικού λαού με τους περίφημους (όπως ονομάστηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ) παραχωρησιούχους οι οποίοι βρέθηκαν να κατέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα εθνικών οδών που κατασκευάστηκαν με χρήματα του λαού και της ευρωπαϊκής ένωσης.
Ούτε με το μεγάλο φαγοπότι στις ληστρικές συμβάσεις παραχώρησης οι οποίες δημιουργούν μια ασφυκτική κατάσταση για τις τοπικές οικονομίες. Αντί να αυξηθούν οι  μεταφορές των αγαθών επιφέροντας  μεγαλύτερα κέρδη και ωφέλειες, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Η κίνηση εμπορευμάτων και ανθρώπων μειώθηκε – το καταγγέλουν άλλωστε οι ίδιες οι εταιρίες για να αναπροσαρμόζουν τις συμβάσεις τους και να αυξάνουν τα διόδια – και το κυριότερο, προκαλείται τεράστιο πρόβλημα κυκλοφορίας στο εσωτερικό των πόλεων καθώς τα οχήματα και κυρίως τα φορτηγά, διέρχονται μέσα από τον αστικό ιστό ώστε να μην πληρώνουν διόδια.
Ο λόγος για το σημερινό άρθρο είναι η κοινή υπουργική απόφαση των υπουργών Τσακαλώτου και Σπίρτζη για τις αυξήσεις στα διόδια της Εγνατίας οδού. Ένας δρόμος όπου κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου με χρήματα από τον προυπολογισμό και την Ευρώπη. Δυστυχώς για να εφαρμόσουν το μνημόνιο – που θα έσκιζε ο ΣΥΡΙΖΑ – και για να προχωρήσει η τέταρτη αξιολόγηση βασικό προαπαιτούμενο ήταν οι αυξήσεις αυτές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο σταθμός διοδίων στα Νέα Μάλγαρα της Θεσσαλονίκης. Από την αρχή της επόμενης χρονιάς το κόμιστρο των διοδίων θα είναι πλέον 2,98 ευρώ από 1,20 ευρώ που είναι σήμερα. Και τις υπέγραψαν ποιοί;
· Οι υπέρμαχοι του κινήματος «δεν πληρώνω»
· Αυτοί (κυρίως ο Σπίρτζης ) που ενέδωσαν στις παράλογες απαιτήσεις των παραχωρησιούχων  και τους έδωσαν  600 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον της σύμβασης για την ολοκλήρωσή των έργων.
· Ο Σπίρτζης  που θα μείωνε τα διόδια με την ηλεκτρονική εφαρμογή,
· Ο Υπουργός που θα εφάρμοζε εκπτωτικές πολιτικές για τους συχνούς χρήστες και τις ειδικές ομάδες πολιτών (η ΚΥΑ προβλέπει πως από 1η Ιανουαρίου 2019 καταργείται κάθε απαλλαγή από την πληρωμή διοδίων, με την εξαίρεση τους άνεργους)
· Ο Σπίρτζης που θα γκρέμιζε τα μετωπικά διόδια των Αφιδνών (Εκτός της αύξησης του κόστους των διοδίων επί της Εγνατίας, προβλέπεται η δημιουργία 43 συνολικά πλευρικών διοδίων).
Και για να πούμε τα πράγματα με το ονομά τους, η απόφαση για τις αυξήσεις περιλαμβάνεται στην τέταρτη αξιολόγηση για ένα και μόνο λόγο. Επειδή η ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ είναι σε διαδικασία πώλησης από το ΤΑΙΠΕΔ, οι αυξήσεις θα κάνουν ελκυστικότερη την πώληση και πλουσιότερους τους νέους ιδιώτες επενδυτές.
Θα πρέπει άμεσα οι βουλευτές των νομών της Ηπείρου να πάρουν θέση και να πράξουν αναλόγως. Διότι αυτά είναι τα θέματα που τους χρειάζεται ο κόσμος και όχι να τους βλέπει από πανηγύρι σε κοπή πίτας και από γιορτή τσίπουρου μέχρι το καγκελάρι του τάδε χωριού.

Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018 10:21

Αν όχι εμείς, ποιος;

Tου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΡΙΖΟΥ*

 

«Νέο παιδί εσύ, γιατί ασχολείσαι με την Πολιτική; Αφού τίποτα δε θα αλλάξει και τίποτα δεν έχεις να κερδίσεις.» Αυτή τη φράση ακούμε σχεδόν καθημερινά εμείς οι λίγοι κάτω των τριάντα ετών που έχουμε κάποια μικρή ενασχόληση με τα κοινά. Την ακούμε από μεγαλύτερους που έχουν απαξιώσει την Πολιτική, γιατί την έχουν ζήσει στο ζενίθ της και τώρα βιώνουν τη μεγαλύτερη παρακμή της στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, αλλά και από συνομηλίκους, για τους οποίους – όπως και για μένα – οι «καλές εποχές» αποτελούν απλά μία παιδική ανάμνηση, δίπλα σε εκείνες των καλοκαιρινών διακοπών στο χωριό.
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι τσιτάτα τύπου «ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό» και άλλα παρόμοια, αλλά ο τίτλος του παρόντος άρθρου. Πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι θα αλλάξει ο κόσμος προς αυτό που εμείς θεωρούμε καλύτερο, χωρίς τη συμμετοχή μας; Με κάποιο μαγικό τρόπο θα αλλάξουν οι συνθήκες με μας απλούς θεατές και κριτές; Ή θα περιμένουμε από τις προηγούμενες γενιές να το πράξουν για λογαριασμό μας, παρόλο που, αποδεδειγμένα, πια δεν κατόρθωσαν να φέρουν την αλλαγή;
Οι περισσότεροι θα σπεύσουν να αντιτάξουν «Ναι αλλά ό,τι και να κάνουμε εμείς δε θα αλλάξει ο κόσμος. Όσοι ασχολούνται τώρα με αυτά είναι βολεμένοι και ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον». Καταρχάς, πρέπει να αναρωτηθούμε αν όντως δεν αλλάζει ο κόσμος όσο κι αν προσπαθήσουμε. Μάλλον όχι. Εάν αυτό ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, η κοινωνία θα είχε μείνει στο Μεσαίωνα. Αντίθετα, όλες οι ριζικές κοινωνικές μεταβολές στην ιστορία ξεκίνησαν από ανθρώπους με προοδευτικές ιδέες που θέλησαν να αγωνιστούν για τη βελτίωση της κοινωνίας, ακριβώς επειδή συνειδητοποίησαν πως δε θα το πράξει άλλος για αυτούς. Όσον αφορά δε το δεύτερο σκέλος της συγκεκριμένης αντίρρησης, πώς θα απομακρυνθούν οι ανάξιοι οδηγοί, αν δεν αναδειχθούν οι ικανότεροι που θα τους αντικαταστήσουν;
Τέλος, προς αποφυγή παρερμηνειών, δε χρησιμοποιείται η λέξη «πολιτική» με τη στενή της έννοια, αλλά με την πιο απλή προσέγγιση του όρου, δηλαδή ως την ενασχόληση με κάποιο κόμμα ή την τοπική αυτοδιοίκηση και τα συνδικαλιστικά όργανα, αλλά και με κάθε εθελοντική δράση, τα πολιτιστικά δρώμενα και άλλες παρόμοιες δράσεις. Κάθε κοινωνική διάδραση εκτός του μικρόκοσμού μας μπορεί να οριστεί ως πολιτική πράξη.
Ελπιδοφόρα προσπάθεια, για παράδειγμα, της ενασχόλησης των νέων με τα κοινά αποτελεί το «Δίκτυο Ενεργοποίησης Νέων» στην Κατερίνη, όπου άτομα κάτω των 25 ετών διοργανώνουν δράσεις, καταθέτουν προτάσεις και διεκδικούν τη βελτίωση της ζωής τόσο στην πόλη τους, αλλά και πέρα από αυτή. Και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έχουν καταφέρει πολλά.
Ίσως όλοι μας οφείλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και να γίνουμε ενεργότεροι πολίτες• ο καθένας να προσφέρει με βάση τις γνώσεις και τα ταλέντα του. Και προφανώς αυτό δε σημαίνει τον αποκλεισμό από τα κοινά των παλαιότερων γενιών. Υπάρχουν  αρκετοί πολίτες, ανεξαρτήτως ηλικίας, με προοδευτικές και καινοτόμες ιδέες αλλά και με την εμπειρία που λείπει σε εμάς. Είναι αναγκαία η συνεργασία όλων μας για να πετύχουμε. Για να μην πραγματοποιηθεί ο στίχος του τραγουδιού «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα».

 

*Aσκούμενος δικηγόρος

Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018 10:16

ΑΡΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑΣ!

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ

 

Ένα ακόμη κρατικό έγγραφο που βρέθηκε σε υπόγειο δημόσιας υπηρεσίας της Φιλιππιάδας και το οποίο αποκαλύπτει πράγματα και γεγονότα από το παρελθόν βλέπει το φως της δημοσιότητας. Είναι ένα ντοκουμέντο που μέσα σε λίγες αράδες μας δίνει πάρα πολλά στοιχεία που αφορούν την ευρύτερη περιοχή. Γραμμένο το 1969 από τον διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Άρτας και με παραλήπτη την επιτροπή Βασιλικής Πρόνοιας, θέτει κάποια ερωτήματα που ταλανίζουν ακόμη και σήμερα δυο πόλεις που γειτνιάζουν. Ένας οικονομικός «πόλεμος» συμφερόντων και ανάπτυξης μεταξύ Άρτας – Φιλιππιάδας, που ξεκίνησε δεκαετίες πριν και συνεχίζεται..
Θέματα πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής φύσεως αναλύονται με μεστό τρόπο στην επιστολή (και παρουσιάζουμε αποκλειστικά στην Γνώμη)  που έστειλε τον Δεκέμβριο του 1969 ο τότε διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Άρτας, Μιλτιάδης Βυζανιάρης ο οποίος ήταν και ο οικονομικός διευθυντής της Παιδοπόλεως.
Ένα τεράστιο θέμα που προκύπτει είναι η διαμάχη μεταξύ Φιλιππιάδας – Άρτας, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό. Η πρωτεύουσα του όμορου νομού, μια πόλη με μεγάλη ιστορία, εδώ και αιώνες, έχει φυσικά τα ηνία.
Μην ξεχνάμε ότι η Φιλιππιάδα, ουσιαστικά ένας μικρός οικισμός στις αρχές του 19ου αιώνα, προσπαθούσε και προσπαθεί να ορθώσει ανάστημα και να αποκτήσει την θέση που της αξίζει στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής.
Να δούμε όμως ένα- ένα τα σημεία του εγγράφου που επιβεβαιώνουν όσα γράφουμε παραπάνω:
Καταρχήν μαθαίνουμε ότι για πρώτη φορά στα τέλη του 1969 αρχίζει να λειτουργεί στην Φιλιππιάδα, τράπεζα. Όχι βέβαια υποκατάστημα, αλλά πρακτορείο του κεντρικού καταστήματος της Εθνικής Τράπεζας Άρτας. Ο έλεγχος του πρακτορείου, όπως διαβάζουμε με έντονα γράμματα στο έγγραφο, ασκείται από τον διευθυντή της Άρτας, ο οποίος είναι και οικονομικός σύμβουλος στην Παιδόπολη. Το θέμα είναι ότι με διεργασίες του Δημάρχου Φιλιππιάδας, προσπαθούν να τοποθετήσουν στην θέση του οικονομικού συμβούλου Παιδόπολης, τον προϊστάμενο του πρακτορείου Φιλιππιάδας. Κάτι που μάλλον είναι σωστό, καθώς η Παιδόπολη υπάγεται στα διοικητικά όρια του δήμου. Πάντως ο κύριος Βυζανιάρης προσπαθεί φιλότιμα να κρατήσει την θέση, καθώς από αυτήν, όπως θα δούμε παρακάτω, προκύπτουν μια σειρά από οικονομικά οφέλη για την Άρτα.
Ο Δήμαρχος Φιλιππιάδας ζητά να γίνεται η προμήθεια τροφίμων και άλλων υλικών από την πόλη του, κάτι μάλλον φυσιολογικό. Στο έγγραφο βλέπεται ότι ο κύριος διευθυντής χαρακτηρίζει το αίτημα «αστείον» . Κι αυτός έχει δίκιο από την πλευρά του καθώς τα λεφτά που παίζονται για τις προμήθειες στην Παιδόπολη είναι πάρα πολλά σε καθημερινή βάση.
Βασικό επιχείρημα του διευθυντή για να παραμείνουν οι προμήθειες στην Άρτα είναι η έλλειψη ανταγωνισμού στην Φιλιππιάδα. Κι εδώ μαθαίνουμε ένα ακόμη στοιχείο. Ότι το 1969 στην πόλη μας λειτουργούσε μόνο μια μεγάλη εμπορική επιχείρηση. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα υπήρχαν αρκετές μικρότερες, τα λεγόμενα μπακάλικα.
Ένα ακόμη στοιχείο που προκύπτει από το εμπιστευτικό έγγραφο είναι ο αριθμός των κατοίκων στις δυο πόλεις, εκείνη την χρονιά. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της επιστολής, το 1969 στην Άρτα ζούσαν 27.000 κάτοικοι ενώ στην Φιλιππιάδα – κωμόπολη τότε – 5.000 άνθρωποι.

 

eggrafo-kolovatsios-88-a

Του

ΧΑΡΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ*

 

Με την έναρξη των φετινών πανελληνίων εξετάσεων, εύχομαι εκ βάθους καρδίας Καλή Επιτυχία σε όλα τα παιδιά! Με ψυχική δύναμη, σθένος και αισιοδοξία, με επιμονή αλλά και υπομονή στις δύσκολες στιγμές των εξετάσεων, με θάρρος και ελπίδα για την επίτευξη των στόχων σας, σας εύχομαι ολόψυχα να τερματίσετε νικητές στον αγώνα αυτό των πανελλαδικών εξετάσεων και να πετύχετε την εισαγωγή σας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που τόσο επιθυμείτε. Το δικό μου μήνυμα προς όλους εσάς τους υποψηφίους δεν σταματά στη φράση Καλή Επιτυχία, αλλά συνοδεύεται με ένα μεγάλο ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Θα αναρωτηθείτε για ποιο λόγο το «συγχαρητήρια» και το «ευχαριστώ».
Για την ακρίβεια, η λέξη «συγχαρητήρια» δεν έρχεται να δηλώσει προκαταβολικά τον έπαινο για την επιτυχία σας που θα ακολουθήσει των πανελλαδικών εξετάσεων, αλλά είναι μια λέξη που αξίζει στον καθένα από εσάς - ανεξαρτήτως αποτελέσματος πανελληνίων εξετάσεων - για τον αγώνα, το σημαντικό αγώνα, που δώσατε όλα αυτά τα χρόνια ως Ελληνόπουλα μέχρι να φτάσετε σε αυτή την τωρινή στιγμή. Είστε η γενιά που επλήγη περισσότερο από όλους μας από την κατάσταση της ύφεσης που επικρατεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, κι αυτό, γιατί μπορεί να μην σας μείωσαν το μισθό ή τη σύνταξη, αλλά σας στέρησαν το σημαντικότερο που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και ένας λαός: την ελπίδα, την ελπίδα για το μέλλον!
Ως δημότης που ασχολείται με τα κοινά, ως εκπαιδευτικός αλλά και ως γονιός, συζήτησα με πολλούς μαθητές τα τελευταία χρόνια και με λύπη διαπίστωσα ότι η σκέψη που κυριαρχούσε στο μυαλό τους ήταν μία: «για ποιο λόγο να αγωνιστώ, για ποιο λόγο να διαβάσω και να πάω φροντιστήριο, αφού στο τέλος άνεργος/ η θα μείνω», ενώ κάποια άλλα παιδιά , σκέφτονταν να ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους για το εξωτερικό λέγοντας με απογοήτευση «η Ελλάδα δεν έχει μέλλον, καλύτερα να φύγουμε στο εξωτερικό να σπουδάσουμε και να βρούμε δουλειά». Είστε η γενιά που της έκοψαν τα φτερά! Είστε η γενιά που ήταν έτοιμη να παραδώσει τα όπλα αμαχητί, όχι γιατί το ήθελε, αλλά γιατί της το επέβαλαν οι συνθήκες.
Το ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ λοιπόν, ανήκει σε όλους εσάς που βρήκατε την ψυχική δύναμη, με τη βοήθεια και των γονέων σας και των εκπαιδευτικών σας που σας νουθετούσαν όλο αυτό το διάστημα, να συνεχίσετε τον αγώνα, για όλους εσάς που δεν εγκαταλείψατε τελικά τη μάχη, μια μάχη που μοιάζει πράγματι δυσοίωνη, όμως να θυμάστε ότι οι ήρωες δεν γεννιούνται μέσα στις εύκολες μάχες, αλλά στις δύσκολες, σε αυτές που μπορεί να μοιάζουν χαμένες στην αρχή, μα τελικά δεν είναι. Είστε η γενιά που, αν και απογοητευμένη, δεν τα παράτησε, αλλά προχώρησε μπροστά τα τελευταία χρόνια με δύναμη την ελπίδα σε μια καλύτερη Ελλάδα, που θα παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για όλους εσάς τους νέους και περισσότερες θέσεις εργασίας για όλους σας.
Έτσι, λοιπόν, με τη στάση σας να συνεχίσετε να παλεύετε στον τόπο σας για ένα καλύτερο μέλλον, για μια καλύτερη Ελλάδα, αναδειχθήκατε στα μάτια όλων εμάς ως ΗΡΩΕΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ και σας αξίζουν πολλά συγχαρητήρια αλλά και πολλά ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ευχαριστίες που πηγάζουν από τις μεγαλύτερες γενιές προς εσάς τη νέα γενιά, τη γενιά που δεν εγκατέλειψε τη χώρα μας, αλλά αγωνίστηκε και αγωνίζεται καθημερινά για ένα ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ! Συνεχίστε τον αγώνα σας και εμείς θα είμαστε δίπλα σας, συμπαραστάτες σας και συνοδοιπόροι σας!!!


*Δημοτικός Σύμβουλος

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ*

 

Βλέποντας το περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του Γιάννη Μπουτάρη και ακούγοντας στα ρεπορτάζ  «την καταδίκη όλων των μορφών βίας» από τα κόμματα του περίφημου συνταγματικού τόξου, μου ήρθε στο μυαλό ένα ενδιαφέρον βιβλίο του καθηγητή Δημήτρη Ψυχογιού με τίτλο «Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία».
Ο συγγραφέας αναρωτιέται  γιατί  η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου έγινε εμφύλιος και δικτατορία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να αναλύσει τα αίτια της πολιτικής βίας στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στη μεταπολιτευτική περίοδο με στόχο να αποδείξει ότι η τρομοκρατία, οι αιματηρές συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας, η «δίκαιη οργή», (όπως το περιστατικό με τον Μπουτάρη, τον Χατζηδάκη ή τον Κουμουτσάκο), οι συνεχείς καταλήψεις και καταστροφές, ακόμα και η άνοδος της Χρυσής Αυγής, δεν εξηγούνται μόνο από τις κοινωνικές συνθήκες.
Η βία εκδηλώνεται συνήθως με αφορμή κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, όμως ο καθηγητής δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση, υποστηρίζοντας ότι έχει και  πολιτισμικές ρίζες. Τι εννοεί;  Ότι η πολιτική βία διαιωνίζεται επειδή αποθεώνεται η πολεμική βία των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας.
Κάτι που περιγράφει εξαιρετικά ο κύριος Ψυχογιός, ως  αγωνιστική ανάγνωση της ιστορίας που, η Δεξιά αναδεικνύει ως «πολεμική αρετή των Ελλήνων» και η Αριστερά ως «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού»
Το φαινόμενο που περιγράφει το ζούμε δεκαετίες τώρα. Από τον αιματηρό εμφύλιο, την επτάχρονη χούντα, τα μπλε και πράσινα καφενεία της σκληρής δεκαετίας του 80’ , το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, την μεγαλύτερη σε διάρκεια περίοδο τρομοκρατίας στην Ευρώπη, μέχρι τα μεμονωμένα περιστατικά του δίκαιου όχλου, που αυξάνονται εξαιτίας της φτώχειας και της ανέχειας που προκαλεί η οικονομική κατάσταση των τελευταίων χρόνων.

 

*Πολιτικός Συντάκτης Star Channel

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΡΑΧΟΥΡΑ*

 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Περιφέρειας Ηπείρου δημοπρατήθηκε ο ισόπεδος κυκλικός κόμβος στην παράκαμψη Φιλιππιάδας της Ιόνιας Οδού , στις εισόδους Φιλιππιάδας – Καμπής προϋπολογισμού 480.000 ευρώ.  Η κατασκευή κόμβου ή φωτεινών  σηματοδοτών στην διασταύρωση αυτή  αποτελούσε πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας γιατί στο σημείο αυτό έγιναν πολλά ατυχήματα και μάλιστα θανατηφόρα. Οι πολίτες όμως της Φιλιππιάδας ελπίζουν ότι η κατασκευή του κόμβου όχι μόνο δεν θα καθυστερήσει τη σύνδεση της Ιόνιας Οδού με τη Γέφυρα Καλογήρου που είναι και το κυρίως ζητούμενο , αλλά θα συνδυαστεί με μια σειρά έργων που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία της πόλης όπως :
1.Κατασκευή της ΝΕΑΣ ΕΙΣΟΔΟΥ της Φιλιππιάδας από την Ιόνια οδό η μελέτη της οποίας είχε ήδη εκπονηθεί επί Νομαρχίας Βασ. Ιωάννου διότι πρόκειται για επαρχιακό δρόμο. Τώρα πιστεύουμε ότι τα όποια προβλήματα έχουν εξαλειφθεί και το έργο θα κατασκευασθεί σύντομα . Επαφίεται στις ευαισθησίες της Περιφέρεια Ηπείρου  ότι θα ληφθεί μέριμνα και σεβασμός για τα υπεραιωνόβια πλατάνια αφού οι τοπικοί Περιβαλλοντολόγοι και Προστάτες του Λούρου ποταμού και των χαμηλών κτιρίων μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ έχουν σημάνει ..σιωπητήριο!
 2. Η είσοδος της Φιλιππιάδας δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο τον επαρχιακό δρόμο αλλά  και τη ΓΕΦΥΡΑ στο Λούρο ποταμό που χρειάζεται άμεσα όχι μόνο αισθητική αλλά και λειτουργική αναβάθμιση. .
3. Κατασκευή ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ  δρόμου που θα παρακάμπτει το κέντρο της Φιλιππιάδας που κυριολεκτικά στενάζει από τον κυκλοφοριακό φόρτο. Η Παράκαμψη αυτή προς το Ελευθεροχώρι θα μπορούσε να γίνει στο όριο επέκτασης του νέου Γ.Π.Σ (παλιαύλακας) , ενώ προς την Παλαιά Φιλιππιάδα με τη διαπλάτυνση του υπάρχοντος δρόμου του κάμπου  μέχρι το Μνημείο Μπιζανομάχων . Εξυπακούεται ότι για τις όποιες παρεμβάσεις θα πρέπει να αποζημιωθούν και στην πραγματική τους αξία οι παρόδιοι ιδιοκτήτες των  θιγόμενων ιδιοκτησιών  .Θα χρειασθούν επομένως πολλά χρήματα τα οποία πρέπει να εξευρεθούν, γιατί πρόκειται για έργο ουσίας με πολλαπλά οφέλη και όχι για έργο βιτρίνας αμφιβόλου αισθητικής και λειτουργικότητας. Το ζήτημα αυτό μπορεί ακόμη και τώρα να επιλυθεί πιο εύκολα εντάσσοντας την Είσοδο της πόλης και τον περιφερειακό δρόμο στο  Γ.Π.Σ. (πρόταση πολεοδόμου κ.Τσέτση) το οποίο επιδέχεται διορθώσεων γιατί ως γνωστόν  δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το πρόβλημα που θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει ο Δήμος Ζηρού και η τοπική κοινωνία δεν είναι η λειτουργία του δεύτερου Βιολογικού καθαρισμού και τα Σκουπίδια στη Γέφυρα Καλογήρου ,ούτε το ΗΟΤ SPOT στο παλαιό Στρατόπεδο, αλλά οι Ερευνητικές Γεωτρήσεις και Σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό Υδρογονανθράκων ( πετρέλαιο-φυσικό αέριο) που θα γίνουν στο Δήμο Ζηρού και κινδυνεύουν άμεσα οι Πηγές Αγίου Γεωργίου ,ο Λούρος  ποταμός ,η Λίμνη Ζηρού , τα αρχαία μνημεία και οι περιοχές φυσικού κάλους !


 *Πρώην δήμαρχος Φιλιππιάδας

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018 09:28

Αποσαφήνιση πορείας

Του

ΓΑΝΝΑΚΗ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Η σημερινή ασάφεια σε ότι αφορά τις επιβαλλόμενες κινήσεις στο Κυπριακό, ιδιαίτερα μετά την «πρωτοβουλία» Ακκιντζί για το «πλαίσιο Γκουτέρες»,  επιβάλλει μια αναδρομή στο τί ακολούθησε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν το 2004.
Δυστυχώς αυτό που προκύπτει ως αβίαστο συμπέρασμα και αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι ότι δεν ακολουθήθηκε μια συνεπής πολιτική. Είχαμε τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου του 2006 και τη συμφωνημένη επιστολή Γκαμπάρι. Τί προέβλεπαν; Ότι προκειμένου να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, θα έπρεπε να διαμορφωθεί επαρκής διαπραγματευτική βάση, καθώς και γεφύρωση θέσεων επί των ουσιωδών πτυχών του Κυπριακού.
Αντί να υπάρξει τήρηση αυτών των προϋποθέσεων η πλευρά μας προχώρησε  σε διαπραγματεύσεις, με αμφίσημου και ατελούς περιεχομένου συμφωνίες με την τουρκική πλευρά.
Δεύτερον, ενώ όταν ξεκινούσαν οι διαπραγματεύσεις, μετά τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014, υπήρξε συναντίληψη ότι θα υπήρχε διασταυρούμενη συζήτηση όλων των κεφαλαίων του Κυπριακού, εν τούτοις συζητήθηκαν εξαντλητικά τα κεφάλαια της διακυβέρνησης, της κατανομής των εξουσιών, της οικονομίας και των σχέσεων με την Ε.Ε. Όχι όμως το εδαφικό, η ασφάλεια, οι εγγυήσεις και τα στρατεύματα. Δηλαδή, συζητήθηκαν τα  κεφάλαια στα οποία η τουρκική πλευρά «έπαιρνε» και όχι τα κεφάλαια στα οποία θα «έδινε». Όπως είναι η επιστροφή εδαφών, η αποχώρηση στρατευμάτων και η κατάργηση των εγγυήσεων.
Τελικά είχαμε την πλήρη ανατροπή  της πολιτικής της Ελληνοκυπριακής πλευράς,  για συζήτηση και συμφωνία επί των κεφαλαίων των ασφάλειας, των εγγυήσεων, των στρατευμάτων και του εδαφικού, προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ακολούθησε βέβαια, η ανατροπή της ανατροπής μετά τη συνάντηση του Προέδρου με το Γ.Γ. του ΟΗΕ. Το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα, επισφράγισε το αδιέξοδο, αφού η τουρκική αδιαλλαξία και οι κατ’ εξακολούθησιν, παλινωδίες, όχι μόνο δεν οδήγησαν σε λύση, αλλά ούτε και σε επίρριψη ευθυνών στην τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ποια πρέπει να είναι η περαιτέρω πορεία; Σίγουρα όχι η βεβιασμένη επιδίωξη νέων συνομιλιών «έναντι παντός τιμήματος». Ούτε βέβαια η ακινησία και η αποφυγή οποιωνδήποτε πρωτοβουλιών.
Η σημερινή συγκυρία, μετά τις πειρατικές προκλήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και οι απειλές Ερτογάν για διενέργεια γεωτρήσεων επιβάλλει να τεθεί ως προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» για επανάληψη του διαλόγου, ο τερματισμός των τουρκικών  πειρατικών προκλήσεων αλλά και η απόρριψη των απαράδεκτων αξιώσεων για συνδιαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου.
Περαιτέρω.Πρώτον θα πρέπει να επανέλθουμε στη θέση ότ,ι προκειμένου να υπάρξει συζήτηση και κατάληξη επί της διεθνούς πτυχής, θα πρέπει προηγουμένως να βρεθούμε σε «ακτίνα συμφωνίας» στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής. Διακυβέρνηση, κατανομή εξουσιών, οικονομία, σχέσεις με την Ε.Ε., περιουσιακό, εδαφικό. Διασταυρούμενη συζήτηση με τη διεθνή πτυχή δεν είναι ασύμβατη με αυτή τη θέση.
Το λεγόμενο πλαίσιο Γκουτέρες δεν μπορεί να θεωρείται θέσφατον, ούτε βέβαια να ριχθεί στο «πυρ το εξώτερον». Πέραν των ασαφειών και των διαφορετικών ερμηνειών, μπορεί να αποτελέσει υλικό προς διαπραγμάτευση καθώς υπάρχουν σε αυτό ζητήματα, προτάσεις και θέσεις που απολύτως δικαιολογημένα δεν μας βρίσκουν σύμφωνους.
Δεύτερον, η ξεχασμένη διακήρυξη για  ένα περίγραμμα λύσης του Κυπριακού, το οποίο να κατατεθεί ενώπιον της διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο και να πραγματωθεί. Τέλος, υπάρχει το μέγα θέμα  της αξιοποίησης της ευρωπαϊκής ιδιότητας της Κύπρου, προς την κατεύθυνση μιας σωστής και ευρωπαϊκών προδιαγραφών λύσης του Κυπριακού.
Η Εθνική στρατηγική ολόκληρου του Ελληνισμού για αξιοποίηση του  ευρωπαϊκού περιβάλλοντος δεν έχει αποδώσει και υφίσταται τραυματισμούς, ρωγμές και αποδυνάμωση. Ο προβλεπόμενος έλεγχος της Τουρκίας δεν είναι αποτελεσματικό μέτρο αφού απουσιάζει αυτόματος μηχανισμός κυρώσεων επί της Τουρκίας αν συνεχίζει την άρνηση συμμόρφωσης της. Μόνη εναπομείνασα διαδικαστική και ουσιαστική δυνατότητα για την Κύπρο είναι το διατηρούμενο δικαίωμα αρνησικυρίας στο άνοιγμα και κλείσιμο των κεφαλαίων στον ενταξιακό διάλογο Τουρκίας – Ε.Ε.
Ήλθε η ώρα για πλήρη αποσαφήνιση των θέσεων μας.44 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 και τη συνεχιζόμενη έκνομη κατοχική παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο, επιβάλλεται μια νέα προσπάθεια με συλλογική διαβούλευση και εθνική συνεννόηση για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύτρωση του λαού μας. Για διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και διασφάλιση της εθνικής και φυσικής επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού.


*Τέως Πρόεδρος Βουλήςτων Αντιπροσώπων

Του

ΧΑΡΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ*

 

Ήρθε στην Άρτα ο Υπουργός Παιδείας, κ. Γαβρόγλου, για να «μπαλώσει» τις παραλείψεις του νομοσχεδίου. Και μας ενημέρωσε ότι «για λόγους τεχνικούς δεν γράφτηκε ότι η έδρα του Πρότυπου Αγροδιατροφικού Πάρκου θα είναι η Άρτα, αλλά εννοείται...» Αυτή ήταν η απάντηση για μια βασική πληροφορία που δεν περιλαμβάνεται και δεν αναγράφεται στο νομοσχέδιο προς ψήφιση, ότι «ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ». Εδώ και μήνες ολόκληρους βροντοφωνάζουμε ότι στο νομοσχέδιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα η έδρα του πάρκου, εδώ και μήνες ζούμε με υποσχέσεις κυβερνητικών παραγόντων και με καμία απτή απόδειξη των λεγομένων τους, εδώ και μήνες τα Ιωάννινα διακηρύσσουν ότι η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων είναι αυτή που θα αποφασίσει την έδρα και την τοποθεσία του πάρκου και ότι και για αυτούς θεωρείται αυτονόητο προς το δικό τους συμφέρον, να το στήσουν στη μεγάλη πόλη στα πλαίσια του Ερευνητικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Και μόλις χθες, καταφτάνει ο Υπουργός από την Αθήνα για να μας πει ότι «η έδρα παραλείπεται αλλά εννοείται»! Μεταφέρω ακριβώς τα λόγια του, κατά τη διευρυμένη συνεδρίαση της Συγκλήτου του ΤΕΙ Ηπείρου, στην οποία παραβρέθηκε χθες «Όσον αφορά το Πάρκο, για πρώτη φορά ρυθμίζεται νομικά το καθεστώς που είχε και είναι προφανές ότι θα είναι στην Άρτα. Καταλαβαίνω ότι για λόγους τεχνικούς δεν γράφτηκε στο νόμο με τέτοια σαφήνεια, παρόλο που γράφεται ότι θα είναι όπου είναι και η γεωπονική σχολή. Πάντως... θα γραφτεί ότι θα είναι στην Άρτα». Τουλάχιστον, κ. Υπουργέ, μετά από τις πιέσεις όλων μας, ας γραφτεί...διότι για ένα νέο εγχείρημα που, όπως λέτε, είναι η πρώτη φορά που ρυθμίζεται νομικά το καθεστώς του, δεν νομίζετε ως Υπουργός ότι τίποτα δεν θα έπρεπε να εννοείται αλλά να είναι γραμμένο και κατοχυρωμένο για μας, ως πόλη και ως τοπική κοινωνία; Μάλιστα, στην προσπάθειά του να «μπαλώσει» το θέμα, τόνισε τα εξής «Το θέμα μας είναι ποιος θα είναι ο χάρτης στην ανώτατη παιδεία την επόμενη δεκαετία, δεν είναι ούτε η πανεπιστημιοποίηση ούτε η ενοποίηση ούτε τίποτε άλλο. Αυτό που θέλουμε να φτιάξουμε στην Άρτα και σε άλλες πόλεις, θα είναι ένα εγχείρημα που θα έχει βάθος δεκαετίας, όποιος κι αν είναι κυβέρνηση σε μια δεκαετία, δεν είναι αυτό το θέμα μας...» Ναι αλλά κύριε Υπουργέ, αυτό είναι θέμα δικό μας, διότι αυτό που η δική σας κυβέρνηση έχει «ξεχάσει» να γράψει στο νομοσχέδιο προς ψήφιση, δηλαδή την έδρα του Αγροτοδιατροφικού Πάρκου, αυτό που εσείς λέτε ότι «εννοείται», θα αποτελεί μελανό σημείο για την πόλη μας από την επόμενη ή μεθεπόμενη κυβέρνηση, μιας που για τους ίδιους «δεν θα εννοείται!». Και μια ωραία μέρα λοιπόν, σε βάθος δεκαετίας όπως ο ίδιος λέτε, θα ξυπνήσει ο λαός της Άρτας με μια νέα ανακοίνωση από πλευράς μιας άλλης κυβέρνησης, ότι δηλαδή το Πάρκο ίσως δεν αποδίδει τα μέγιστα στην Άρτα οπότε ας το μεταφέρουμε προς το συμφέρον των φοιτητών σε μια άλλη μεγαλύτερη πόλη.
Στη σύσκεψη παραβρέθηκε και ο Δήμαρχος Αρταίων, ο οποίος παρέδωσε μια ακόμη εισήγηση στον Υπουργό – μια εισήγηση που δόθηκε ένα βήμα πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου- ζητώντας η έδρα του Πάρκου να είναι η Άρτα. Η κίνηση αυτή φανερώνει τις αμφιβολίες και του ιδίου, μετά τις πρόσφατες δημοσιεύσεις στον αρτινό τύπο, ότι τελικά ίσως προτιμηθεί ως έδρα του Πάρκου η πόλη των Ιωαννίνων. Ανέφερε λοιπόν στον Υπουργό, μεταξύ άλλων, τα εξής «Όλο το προηγούμενο διάστημα γνωρίζαμε ότι η έδρα του Πάρκου θα είναι η Άρτα, ωστόσο αυτό δεν διευκρινίζεται στο υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο. Ζητάμε, τόσο από τον Υπουργό κ. Γαβρόγλου, όσο και από την Υπουργό κ. Γεροβασίλη, βουλευτή Άρτας και τον κ. Τσίρκα κυβερνητικό βουλευτή Άρτας, να πάρουν επίσημα θέση στο γιατί δεν διευκρινίζεται ότι η έδρα του Πάρκου θα είναι η Άρτα. Έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με τα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα;» Θα μου επιτρέψετε να κάνω τη δική μου παρατήρηση ότι η ελπίδα και η πίστη στις υποσχέσεις κυβερνητικών παραγόντων δεν αποτελεί ΓΝΩΣΗ αλλά ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ, η γνώση βασίζεται σε απτά στοιχεία και αποδείξεις και όπως ο ίδιος επεσήμανε κατά την εισήγησή του «η έδρα του Πάρκου δεν διευκρινίζεται στο υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο»! Πώς λοιπόν, αποτελεί για τον ίδιο γνώση ένα στοιχείο που για όλους εμάς τους υπόλοιπους Αρτινούς παραλείπεται από το νομοσχέδιο και για το οποίο βροντοφωνάζουμε εδώ και μήνες ολόκληρους ότι πρέπει να γίνουν σωστοί και έξυπνοι χειρισμοί, ώστε να μην ζημιωθεί η τοπική κοινωνία στο τέλος της υπόθεσης; Πριν από δυόμισι μήνες, κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου, επεσήμανα την παράλειψη αυτή και εν συνεχεία, με συνεντεύξεις μου στον αρτινό τύπο, έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου. Και για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου, όχι δεν στοχεύω να λάβω τα εύσημα για αυτό, αφού όπως είναι γνωστό δεν αποτελούσε κρυφή πληροφορία το ότι δεν αναγράφεται η έδρα του Πάρκου στο νομοσχέδιο προς ψήφιση...
Όποιος φορέας ενδιαφερόταν, μάθαινε. Όποιος φορέας ήθελε να είναι προνοητικός και όχι εφησυχασμένος, μάθαινε. Θα ήταν συνετό από την πλευρά των αρμόδιων φορέων, που τελικά τώρα δηλώνουν ότι γνώριζαν κάτι (το οποίο, όπως αποδείχτηκε πια, είχαν αμφιβολίες ότι «γνώριζαν»), να αναλάβουν την ευθύνη των ελλείψεων στο σχεδιασμό των πράξεών τους και αντί να ρίξουν τις ευθύνες σε άλλους, μακριά από τον εαυτό τους, ας δράσουν τώρα, έστω και την τελευταία στιγμή προς το αληθινό συμφέρον της Άρτας και της τοπικής κοινωνίας!
Έστω και την τελευταία στιγμή, ας κάνουν σωστές κινήσεις που να μας κατοχυρώνουν ως Άρτα, διότι τίποτα δεν «εννοείται» στην πολιτική και τα λάθη του παρελθόντος (ΚΑΣ- ΞΕΝΙΑ, ΚΕΝ Άρτας), θα πρέπει να γίνονται μαθήματα για το μέλλον!

|

 

Η δική μου προσωπική ελευθερία τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου

 

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Η Αθήνα γίνεται Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018 και τα βιβλία βρίσκονται ή θα έπρεπε να βρίσκονται παντού. Αποφασίσαμε εδώ , στο απόκεντρο να τιμήσουμε κι εμείς με τον τρόπο μας  και να υποστηρίξουμε το βιβλίο, τους συγγραφείς, τη  γραφή, τη σκέψη και μαγεία του βιβλίου. Θα ξεκινήσω μ΄έναν μεγάλο συγγραφέα, τον Θοδωρή Καλλιφατίδη που μας έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει αυτή την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μιας και ο ίδος συμμετείχε στις εκδηλώσεις αυτές.

 

Η συνέντευξη

 

«Τα σύνορα της ελευθερίας: Η τέχνη και η λογοτεχνία προϋποθέτουν ελευθερία. Τι προϋποθέτει η ελευθερία», είναι το θέμα της εισήγησης που θα κάνει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης, στην διοργάνωση «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» και εξ αυτού του γεγονότος, είχαμε επικοινωνία μαζί του, για να εντρυφήσουμε περισσότερο σ’ αυτή την διοργάνωση και το πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι και για τους πέραν της πρωτεύουσας πολίτες.

Η συζήτηση ακολουθεί:

-Με αφορμή την παρουσία σας στην «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» και την εισήγησή σας: «Τα σύνορα της ελευθερίας: Η τέχνη και η λογοτεχνία προϋποθέτουν ελευθερία. Τι προϋποθέτει η ελευθερία;» τι προϋποθέτει τελικά την ελευθερία,πόσο αναγκαία είναι η ελεύθερη γλώσσα και σκέψη στην λογοτεχνία;Υπάρχουν σήμερα αυτές οι προϋποθέσεις στην Ευρώπη, το ίδιο π.χ στη Σουηδία όσο και στην Ελλάδα ή διαφοροποιούνται;

«Το δίλημμα της Δημοκρατίας είναι ότι έχει αρχές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τη κατάργηση της. Με δημοκρατικούς χειρισμούς πήρε ο Χίτλερ την εξουσία. Η ελευθερία γνώμης κι έκφρασης χρησιμοποιήθηκε για να δικαιωθούν αποτρόπαια εγκλήματα, όπως το Ολοκαύτωμα. Ο Αλμπέρ Καμύ έλεγε ότι η ελευθερία θέλει τρυφερότητα κι ο Πλάτων ότι θέλει ευθύνη και μυαλό. Η δική μου προσωπική ελευθερία τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αν δεν μάθουμε να σεβόμαστε αυτό θα συνεχιστούν οι πόλεμοι, τα ολοκαυτώματα, τα ψέματα.»

-Υπάρχει ελεύθερος συγγραφέας και ελεύθερη γραφή;

«Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί ένας συγγραφέας να είναι εντελώς ελεύθερος από την εποχή του, από τη κληρονομιά του, τη καταγωγή του, τη παιδεία του. Μπορεί όμως να γράψει εναντίον όλων αυτών. Μ΄ αυτή την έννοια μπορεί να είναι ελεύθερος.»

-Έρχεστε ανά τακτά διαστήματα στην Ελλάδα. Τι καταγράφει η δικιά σας ματιά;

«Αυτό που ανησυχεί περισσότερο είναι ότι ακραία κινήματα κερδίζουν έδαφος κι εδώ. Κι ότι η χώρα μας λίγο ως πολύ πρέπει να ακολουθήσει μια πολιτική υπαγορευμένη από άλλους. Πρόσφατα έμαθα ότι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες πρέπει να αγοράσουν οι ίδιοι τον απαραίτητο ρουχισμό. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Να αγοράζουν το όπλο και τις σφαίρες; Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πολλή δουλειά, έγραψε ο Ρίτσος, Για να γυρίσει η χώρα μας θέλει ακόμα περισσότερη.»

-Γράφετε κάτι καινούργιο;

«Ναι. Πάντα δουλεύω και δουλεύω όσο το επιτρέπει η υγεία μου. Δεν μού αρέσει όμως να ανοίγω τη κατσαρόλα για να δείξω τι ετοιμάζω. Κόβει την όρεξη και των άλλων και τη δική μου.»

 

O συγγραφέας της καρδιάς μας

 

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης γεννήθηκε στους Μολάουςς της Λακωνίας το 1938. Ο πατέρας του, Δημήτριος Καλλιφατίδης, ήταν δάσκαλος με καταγωγή από τον Πόντο, ενώ η μητέρα του, Αντωνία Κυριαζάκου καταγόταν από τους Μολάους.
Το 1946 ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε στο 5ο γυμνάσιο αρρένων. Αργότερα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, το 1964 μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου μέχρι σήμερα διαμένει. Επισκέπτεται ανά τακτά διαστήματα την Ελλάδα όπου το βλέμμα του παρατηρητή και φιλοσόφου αλλά και του σοφού ανθρώπου καταγράφει. Και πάντοτε η ματιά του είναι βελούδινη.
Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε στα 1969 με μια ποιητική συλλογή, έγινε όμως γνωστός μέσα από τα μυθιστορήματά του. Τα πρώτα πεζογραφήματά του τα έχει γράψει στα σουηδικά (1980 Αγάπη, 1981 Δούλοι κι αφέντες, 1987 Ο έκπτωτος άγγελος κ.ά.), ενώ αργότερα έγραψε κάποια έργα πρώτα στα ελληνικά (1994 Τιμάνδρα, 1997, Ποια είναι η Γαβριέλα Όρλοβα, 1998 Οι εφτά ώρες στον Παράδεισο κ.ά.).
Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα• έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο (ανάμεσά τους το Με λένε Στέλιο, μεταφορά μυθιστορήματός του) και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Kärleken. Το τελευταίο του βιβλίο «Μια ζωή ακόμα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και έχει εκδοθεί στις ΗΠΑ.
Το πορτρέτο του κοσμεί την αίθουσα της Εθνικής Πινακοθήκης της Στοκχόλμης με τις προσωπογραφίες των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της Σουηδίας. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ένας μεγάλος συγγραφέας που καταφέρνει να ακροβατήσει ανέμισα σε δύο κόσμους και δύο γλώσσες, μια που του χαρίστηκε και μια που την κατέκτησε. Και που μεγαλούργησε και στις δύο γράφοντας για τόσα χρόνια τα έργα του διπλά.
Βλέμμα καθάριο , σκέψη κοφτερή,  γραφή που σε παρασέρνει όχι σαν χείμαρρος αλλά σαν ένα γλυκό ποταμάκι που στο τέλος γίνεται  ωκεανός και κύμα. Σαν τις φωτιές που σιγοκοιμούνται αλλά ζεσταίνουν και ενίοτε μεγαλώνουν όταν ο αέρας δυναμώσει, μιας και τις μικρές τις σβήνει αλλά τις μεγάλες τις θεριεύει.Έτσι είναι και η γραφή του, η λογοτεχνική του παραγωγή. Μια μεγάλη φωτιά που περιφρουρεί την Ιδέα του Ανθρώπου, το πνεύμα του  Ανθρώπου αλλά πιο πολύ το έργο του. Να είσαι απλά αυτό που πρέπει Άνθρωπος.
«Ο άνθρωπος όπως τα δέντρα χρειάζονται ένα φως, έναν ουρανό, μια πίστη. Αλλιώς δεν μεγαλώνουν γερνάνε μόνο. Εντούτοις στις στιγμές της βαθιάς λύπης καταριέται ο άνθρωπος  το μόνο που έχει στη ζωή του, το φως που πέφτει  επάνω του».(Στο φως του Βορρά).
Εμείς τον ευχαριστούμε βαθιά για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο σημαντικότατος αυτός συγγραφέας, όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και των Βορείων Χωρών, της Αμερικής, ο συγγραφέας της καρδιάς μας.

Σελίδα 1 από 43

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13294061
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
987
5830
62552

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 89 επισκέπτες και κανένα μέλος