A+ R A-
23 Ιουνίου 2017

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Μετά τη συνάντηση της Νέας Υόρκης και τη συμφωνία «επανασύγκλησης» Διάσκεψης στη Γενεύη καθίσταται επιτακτική η ανάγκη επιμονής της Ελληνικής Κυπριακής πλευράς αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας στη συζήτηση του θέματος της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Και όχι μόνο. Θα πρέπει να υπάξρουν συγκλίσεις σε βαθμό ακτίνας συμφωνίας, προκειμένου να υπάρχει νόημα περαιτέρω συζητήσεων στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής. Συζητώντας ωστόσο  τα θέματα ασφάλειας – εγγυήσεων, καλό είναι να μην εγκαταλειφθεί η θέση του παράνομου της τουρκικής επέμβασης του 1974.
Ένα ζήτημα το οποίο τυγχάνει λανθασμένης προσέγγισης όχι μόνο δυστυχώς από ξένους αλλά και Κύπριους.  Κατά πόσον δηλαδή η Τουρκία εκέκτητο το δικαίωμα επέμβασης με βάση τη Συνθήκη Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960. 57 χρόνια από τη συνομολόγηση της και 43 χρόνια από την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας.
Αποδεικνυόμενοι, επικίνδυνα αγνοούντες διεθνείς συνθήκες συνδεδεμένες με τη σύσταση του Κυπριακού Κράτους, αλλά και προσφέροντες ανέλπιστα επιχειρήματα στην τουρκική προπαγάνδα, η οποία επιμελώς αναπτύσσεται επί 43 χρόνια προς δικαιολόγηση της τουρκικής εισβολής του 1974. Εμπεδώνοντας διεθνώς την άποψη ότι νομίμως, εξ επόψεως διεθνούς δικαίου, ενήργησε η Τουρκία.
Ποια όμως είναι η νομικοπολιτική πραγματικότητα, όπως προκύπτει από ρητές πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και γνωματεύσεις διαπρεπών διεθνολόγων;
Είναι κοινός τόπος για τους διεθνολόγους ότι η Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 δεν παρέχει το δικαίωμα χρήσεως βίας σε κάποια από τις εγγυήτριες δυνάμεις. Μια τέτοια ερμηνεία αντίκειται προς τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις διατάξεις διεθνούς αναγκαστικού δικαίου και καθιστά τη συνθήκη άκυρη. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο το 1974 και έκτοτε να κατέχει στρατιωτικά το 36,4% του εδάφους επικαλούμενη τη συνθήκη Εγγυήσεως. Είναι  προφανές ότι η Τουρκία θέλει να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στα τεκταινόμενα στην Κύπρο, είτε στρατιωτικά είτε με την απειλή χρήσεως βίας, είτε με άλλα μέσα. Και είναι εμφανές ότι η Τουρκία είναι η μόνη από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις που βλέπει τη Συνθήκη του 1960 ως προς τη στρατιωτική της διάσταση.
Το νομικά έωλο και πολιτικά παράδοξο των ισχυρισμών της Τουρκίας, ότι η εισβολή στην Κύπρο ήταν νόμιμη και ότι πήγαζε από τις Συνθήκες Εγγυήσεως, δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά σε μια νοοτροπία επεκτατισμού νεοθωμανικής έμπνευσης.
Για τη μονομερή αυθαίρετη και εξόχως αντινομική ερμηνεία της Συνθήκης Εγγυήσεως από την Τουρκία  για να δικαιολογήσει την τουρκική εισβολή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και γνωματεύσεις διεθνούς κύρους διεθνολόγων.Προτού τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη Εγγυήσεως ζητήθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όπως γνωματεύσει επί του κύρους της εν λόγω Συνθήκης. Η γνωμάτευση, την οποία ετοίμασε ένας από τους σημαντικότερους διεθνόλογους του αιώνα που μας πέρασε, ο HansKelsen, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να ερμηνεύεται η Συνθήκη Εγγυήσεως. Ο Kelsen, αν και παρατήρησε ότι η σύναψη μιας συνθήκης εγγυήσεως είναι κατ’ αρχήν έγκυρη, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, εντούτοις προχώρησε σε περαιτέρω σχόλια αναφορικά με το άρθρο 3 της Συνθήκης που προβλέπει γιαδικαίωμα επέμβασης. Παραθέτουμε ορισμένα σημαντικά αποσπάσματα από τις σχετικές επισημάνσεις:
« Το άρθρο 3 της Συνθήκης Εγγυήσεως φαίνεται ότι, όπως προκύπτει τόσο από τους όρους του όσο και από τις περιστάσεις υπό τις οποίες συνάφθηκε, αποσκοπεί να καλύψει κυρίως περίπτωση κατά την οποία το Κυπριακό Σύνταγμα ανατρέπεται από εσωτερική επανάσταση, η οποία στοχεύει είτε στον περιορισμό των μειονοτικών δικαιωμάτων, είτε σε ένωση με άλλο κράτος ή σε διχοτόμηση. Αν οι εγγυήτριες δυνάμεις είχαν δικαίωμα να αναλάβουν δράση στρατιωτικού χαρακτήρα, αυτό θα μπορούσε υπό ορισμένες προϋποθέσεις να δικαιολογηθεί ως αυτοάμυνα. Αυτές οι περιστάσεις θα προέκυπταν αν, κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης, γινόταν ένοπλη επέμβαση κατά των στρατευμάτων μιας εγγυήτριας δύναμης που βρίσκονται σταθμευμένα στην Κύπρο. Το δικαίωμα αυτό αυτοάμυνας όμως, δεν πηγάζει από τη Συνθήκη Εγγυήσεως, αλλά από το γενικό Διεθνές Δίκαιο, όπως περιορίζεται από το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη.
Από την προαναφερόμενη γνωμάτευση Kelsen φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Τουρκία παραβίασε τις υποχρεώσεις της, όπως πήγαζαν από τη Συνθήκη Εγγυήσεως και καταρρίπτονται οι τουρκικοί ισχυρισμοί ότι η τουρκική εισβολή μπορούσε να δικαιολογηθεί από τις διατάξεις της Συνθήκης Εγγυήσεως. Παρόμοιες απόψεις εξέφρασε και ο FrankSoskice σε άλλη γνωμάτευση, ενώ σε παρόμοιες αναλύσεις προέβησαν και οι περισσότεροι αναγνωρισμένοι διεθνολόγοι μετά την τουρκική εισβολή. Η Τουρκία παραβίασε τις υποχρεώσεις της. Ερμήνευσε αυθαίρετα τη Συνθήκη Εγγυήσεως κατά τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε. Οποιαδήποτε αναγνώριση εγγυητικών δικαιωμάτων στην Τουρκία σε ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού προβλήματος θα ισοδυναμεί ουσιαστικά με παράδοση της Κύπρου στα χέρια της Τουρκίας , εφόσον θα ανανεώνει τα δικαιώματα που η Τουρκία παραβίασε και εξακολουθεί  να παρερμηνεύει. Θα συνιστά σε τελική ανάλυση μια δικαίωση της τουρκικής εισβολής και της τουρκικής παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου.
Όλα αυτά τα συντριπτικά, ως προς την έκδηλη παρανομία της Τουρκίας που συνεχίζεται για 43 ολόκληρα χρόνια, καλό είναι να τα μελετήσουν και να τα εμπεδώσουν όσοι άκριτα, άσοφα και επιπόλαια προβάλλουν απόψεις που χύνουν νερό στην τουρκική προπαγάνδα.
Στη Διάσκεψη της Γενεύης, θα πρέπει η αδικοπραγία της Τουρκίας κατά παραβίαση της συνθήκης εγγυήσεως του 1960, να προβάλλεται και να μη διαγράφεται. Ως επιχείρημα της ανάγκης οριστικής της κατάργησης για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Κύπρος θα είναι πραγματικά ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος που λειτουργεί μόνο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και όχι στη βάση αποικιοκρατικής αντίληψης και νοοτροπίας κηδεμονευτικών βαρών.

 

 *Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 21:12

Οι χουλιγκάνοι της πολιτικής

Του

Σάκη Μουμτζή

 

Δεν αρκέστηκαν στον εκτσογλανισμό και στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής της χώρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Συνεχίζουν και τώρα που είναι στην κυβέρνηση.
Μέσα σε λίγες ώρες, δύο κορυφαίοι υπουργοί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με σχόλιο τους στο tweeter, μετέφεραν στον δημόσιο λόγο τις πιο χυδαίες στιγμές του ιδιωτικού. Δεν αντελήφθησαν και ο Π. Καμμένος και ο Ν. Παππάς πως είναι δημόσια πρόσωπα, και ο λόγος τους ipso facto είναι και αυτός δημόσιος.
Επί πλέον, ενήλικες άνθρωποι, φαίνεται πως δεν γνωρίζουν πως το tweet είναι μια δημόσια μορφή επικοινωνίας που καθιστά το περιεχόμενο του ανοιχτό σε κάθε είδους κριτική. Είναι δυνατόν να μην τα γνώριζαν όλα αυτά όταν χυδαιολογούσαν;
Εφόσον ήταν νηφάλιοι, τα γνώριζαν. Απλώς δεν τους ενδιέφερε. Και αυτό είναι το εξοργιστικό.Μεθυσμένοι και οι δύο από την αίσθηση της απόλυτης εξουσίας και παντελώς αδιάφοροι για την κριτική των πράξεων τους, ακύρωσαν κάθε μορφή αυτοελέγχου και αυτοπεριορισμού της έκφρασης τους και επέτρεψαν να αναδυθούν στην επιφάνεια ευτελή συναισθήματα που οδηγούν σε χυδαίες συμπεριφορές.
Πιθανόν να πίστευαν και οι δύο πως με τέτοιες εκφράσεις, που τις χρησιμοποιούμε στο ιδιωτικό μας χαβαλέ, επιδεικνύουν έναν λαϊκό αυθορμητισμό που τους φέρνει πιο κοντά στο ακροατήριο τους, τους κάνει περισσότερο αποδεκτούς  από αυτό. Ίσως να πίστευαν πως με την αμεσότητα του χυδαίου λόγου αποκτούν πρόσβαση και επικοινωνούν με όλους τους αντισυμβατικούς και τους «ριζοσπάστες» της πεντάρας.
Φαίνεται όμως πως έκαναν λάθος εκτίμηση. Οι αντιδράσεις ήταν καταιγιστικές στον μεγάλο και ανεξέλεγκτο, από εξουσίες, χώρο του διαδικτύου. Και τότε υπέπεσαν στο δεύτερο λάθος τους που ήταν σοβαρότερο από το πρώτο.
Αντί σαν ενήλικες άνθρωποι και σαν υπεύθυνοι πολίτες να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη, κρύφτηκαν πίσω από γελοίες δικαιολογίες. Ο Π.Καμμένος τα πέη του τα«φόρτωσε» στον γιο του και ο Ν.Παππάς τα αρχ@@@ στην ρύμη του λόγου  του. Δεν είχαν το θάρρος να παραδεχτούν το λάθος τους. Και μάλιστα ο Π.Καμμένος ξεπέρασε τον εαυτό του, κάτι όντως, δύσκολο. Πάντα οι γονείς προσπαθούν, δημοσίως, να αναλάβουν αυτοί το παράπτωμα του παιδιού τους—εφ΄όσον γίνεται-- και να το νουθετήσουν, στην συνέχεια, στο πλαίσιο της οικογένειας. Αυτός «ξεμπρόστιασε» άνανδρα τον γιο του για να διασωθεί ο ίδιος. Βέβαια, από έναν καθ έξιν υβριστή, δεν περιμέναμε και κάτι καλύτερο.
Ο δε Ν.Παππάς, της «δρακογενιάς ο γιος», προσπάθησε να μας πείσει πως όλος ο σχολιασμός του οφειλόταν σε λάθος του πληκτρολογίου. Η επίμαχη φράση γράφτηκε μόνη της.
Τελικά, νομίζω πως ο Πολλάκης έχει δημιουργήσει σχολή. Έχει μιμητές. Εκφράζουν όλοι αυτοί οι «τύποι», που η συγκυρία τους έφερε στην εξουσία, τον ψευτοτσαμπουκά και τον κουτσαβακισμό, που είναι σύμφυτος με τα λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας.
Αν κάτι πρέπει να μείνει από αυτές τις συμπεριφορές δεν είναι τόσο το ότι έγιναν, αλλά το πώς προσπάθησαν οι δράστες να τις δικαιολογήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, πέραν πάσης αμφιβολίας, έχουν εισάγει τον χουλιγκανισμό στην πολιτική ζωή της χώρας.  Και το ανησυχητικό είναι πως το επιδιώκουν.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 20:56

Bίος και πολιτεία

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Λίγο ακόμη και θα “έπιανε” έναν αιώνα ζωής ο Κων. Μητσοτάκης που πέθανε στα 99 του χρόνια και κηδεύτηκε με υπερβολικές τιμές τόσο στην Αθήνα όσο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα Χανιά της Κρήτης. Ανθρώπινες στιγμές λύπης και πένθους με αποκορύφωμα τις ομιλίες του Κυριάκου στην Αθήνα και της Ντόρας στην Κρήτη. Όποιος έχασε γονείς σε τόσο μεγάλη ηλικία γνωρίζει ότι ο πόνος είναι μεγαλύτερος.
Ως άνθρωπος λοιπόν, έχοντας χάσει και εγώ τη μητέρα μου σε μεγαλύτερη ηλικία από εκείνη του Μητσοτάκη, λυπάμαι και συλλυπούμαι τους οικείους του. Ως πολίτης όμως δεν ξεχνώ τα έργα και τις ημέρες του στην Ένωση Κέντρου με τελικό αποδέκτη τον Γεώργιο Παπανδρέου και τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνησή του. Δεν ξεχνώ γιατί την εποχή εκείνη, ήδη από το 1963, ήμουνα ενεργό μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου και είχα πάρει μέρος στις εξορμήσεις με τα Πούλμαν της Νίκης το 1963 και με τα Πούλμαν του Θριάμβου το 1964 υπό την ηγεσία του Απόστολου Κακλαμάνη.
Γνωρίζαμε την κόντρα του Μητσοτάκη με τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά δεν πιστεύαμε ότι ήταν δυνατό να φθάσει σε ρήξη με τον Γεώργιο Παπανδρέου και σε υποστήριξη των αποστατών ήδη από την πρώτη κυβέρνηση Νόβα. Η “ιστορία” του Μητσοτάκη άρχισε με την άφιξη του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα, ο οποίος κάλυψε την αριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου με τα αντιαμερικανικά συνθήματα που έβρισκαν απήχηση στις μάζες ιδιαίτερα εκείνη την προδικτατορική περίοδο στην Ελλάδα.
Ο Μητσοτάκης έβλεπε ότι έχανε αυτόν τον κόσμο και στράφηκε προς τη δεξιά παρ’ ότι διατυμπάνιζε ότι ήταν δημοκράτης, συγγενής του Ελευθέριου Βενιζέλου και εκλεγμένος για πρώτη φορά με το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο σε ηλικία μόλις 28 ετών. Ο Μητσοτάκης δεν ήταν απλά αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα, όπως έγραψαν πολλοί, αλλά ο άνθρωπος για όλες τις εποχές. Και για όλες τις δουλειές θα έλεγα εγώ.
Εύστροφος πολιτικός με πολύ καλό λόγο και επιχειρήματα, φιλοδοξούσε από το 1965 να “αλώσει” την αρχηγία της δεξιάς και να αναδειχθεί πρωθυπουργός της χώρας. Και τα κατάφερε με τη βοήθεια των κομμουνιστών ηγετών Φλωράκη και Κύρκου, οι οποίοι πίστεψαν ότι θα καρπωθούν τα “ιμάτια” του Ανδρέα Παπανδρέου. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψαν δύο πράγματα: πρώτα ο κομπασμός του Μητσοτάκη ότι δήθεν η Εθνική συμφιλίωση επήλθε με το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζαννετάκη.
Δεύτερο ένα μεγάλο οικονομικό όφελος για το Κ.Κ.Ε εφόσον η κυβέρνηση της Ν.Δ. που τελικά βγήκε το 1990 με την προσθήκη του Κατσίκη στη ΔΗΑΝΑ, αγόρασε για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας (ιδιοκτησίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας) που υπήρξε για χρόνια τόπος βασανισμού και εξόντωσης επώνυμων και ανώνυμων κομμουνιστών, στο οποίο μέχρι σήμερα στεγάζεται το υπουργείο πολιτισμού. Την προδοσία πολλοί ηγάπησαν. Τον προδότη ουδείς. Για την εφαρμογή των ανωτέρω στον Κων/νο Μητσοτάκη, παραπέμπω στη μεταπολίτευση του Ιουλίου 1974, όπου ο ανήρ έγινε αποδιοπομπαίος της πολιτικής. Όλοι του γύρισαν την πλάτη.
Ο Καραμανλής, παρ’ ότι ο Μητσοτάκης διατηρούσε επαφές μαζί του στο Παρίσι και υποστήριζε, για ευνόητους λόγους, τη “λύση” Καραμανλή, τον άφησε έξω από τα ψηφοδέλτια της νεοϊδρυθείσας τότε Ν.Δ. και δεν ήθελε ούτε να τον ακούσει. Το ίδιο και ο Μαύρος με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις. Κατέβηκε λοιπόν ανεξάρτητος υποψήφιος ο Μητσοτάκης στο Νομό Χανίων και παρά τις αμέτρητες κουμπαριές κ.λπ. δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το εκλογικό μέτρο και έμεινε απ’ έξω για τρία ολόκληρα χρόνια (1974 – 1977) κατά τα οποία έκανε το δικηγόρο. Με την προκήρυξη των εκλογών του 1977, ο Καραμανλής του έδειξε πάλι την πλάτη και δεν τον περιέλαβε στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.
Ο παμπόνηρος όμως Μητσοτάκης, εκμεταλλευόμενος την απόσχιση της ακροδεξιάς από τη Ν.Δ. και τη δημιουργία της “Εθνικής Παράταξης” υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο, προσεταιρίστηκε τον οικονομικά ισχυρό Παύλο Βαρδινογιάννη και ίδρυσαν το κόμμα των “Νεοφιλελευθέρων” με το οποίο εκλέχτηκαν ο μεν Μητσοτάκης στα Χανιά, ο δε Βαρδινογιάννης στο Ρέθυμνο. Μετά από αυτή την εξέλιξη ο Μητσοτάκης περίμενε αργά ή γρήγορα να πέσει πάνω του ο Καραμανλής σαν ώριμο φρούτο. Έτσι, το 1978 που ο Καραμανλής ήθελε να μεταβεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας, τα δύο ψηφαλάκια των Μητσοτάκη-Βαρδινογιάννη ήταν άκρως απαραίτητα για να συγκεντρωθεί μαζί με τον Καρδάρα (αν θυμάμαι ορθά το επώνυμό του) της Ένωσης Κέντρου στη Μαγνησία ο μαγικός αριθμός 180. Ο Καραμανλής υποχώρησε, το κόμμα των Νεοφιλελευθέρων προσχώρησε στη Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης έγινε υπουργός Συντονισμού. Η “αγάπη” του Μητσοτάκη για το Υπουργείο Συντονισμού ήταν μεγάλη. Λέγεται ότι έθετε όρο την ανάληψη του Υπουργείου Συντονισμού προκειμένου να λάβει μέρος στις κυβερνήσεις των αποστατών.
Ο λόγος είναι ότι ήθελε να επιβάλει οικονομικές επιλογές με πιο χαρακτηριστική, την εποχή εκείνη, την υπογραφή της σύμβασης με την Αμερικανική εταιρία “Litton” η οποία καταψηφίστηκε από τη Βουλή, αλλά αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της Χούντας υπογράφηκε στις 15-5-67 από τους πραξικοπηματίες!!! Από εκεί και πέρα είχε ανοίξει ο δρόμος στο Μητσοτάκη για την άλωση της ηγεσίας της Δεξιάς εκμεταλλευόμενος τη συντριβή της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ το 1981 και των Ευροεκλογών 1984 (με αρχηγό τότε τον Ευάγγελο Αβέρωφ). Ήρθε με τη Ν.Δ. και τον Κατσίκη στην εξουσία το 1990 και κυβέρνησε μέχρι το 1993. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης έλεγε μετά την πτώση του από την “ομάδα Σαμαρά” ότι τον έριξαν τα μεγάλα συμφέροντα δείχνοντας μάλιστα επώνυμα τον πατέρα Αλαφούζο. Για όσους γνωρίζουν καλά τα πολιτικά πράγματα, αυτή ήταν μια φτηνή δικαιολογία για τον πολύ κόσμο.
Το έχω γράψει και σε άλλο μου άρθρο στη “Γ” ότι τον Μάρτιο του 1993, πρωθυπουργού όντος του Μητσοτάκη, είχε έρθει στην Ελλάδα ο υπουργός των εξωτερικών των Η.Π.Α. Κρίστοφερ, ο οποίος δήλωσε ότι η χώρα μας θα έχει βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο του 1993, όπως και έγιναν. Τι λέτε λοιπόν, ότι θα ερχόταν ο Κρίστοφερ να πει μια τόσο μεγάλη κουβέντα γιατί ο Μητσοτάκης είχε πρόβλημα με τον Αλαφούζο; Και θα έβαζαν οι Αμερικάνοι το     Σαμαρά να ρίξει το Μητσοτάκη για τον Αλαφούζο; Οι Αμερικάνοι είχαν θορυβηθεί με τα σούρτα-φέρτα του Μιλόσεβιτς στην Ελλάδα και από 'δω και πέρα τα ευκόλως παραλειπόμενα εννοούνται. Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται αφού ο γιος του Μητσοτάκη κέρδισε με το σπαθί του στις εσωκομματικές εκλογές την ηγεσία της Ν.Δ. και δεν αποκλείεται να τον δούμε κάποια μέρα πρωθυπουργό.
Το μήλο, άλλωστε, πέφτει πάντοτε κάτω απ’ τη μηλιά. Έχει δοκιμάσει αυτή η χώρα τόσους και τόσους πρωθυπουργούς. Γιατί να μη δοκιμάσει και τον Κυριάκο... που έχει και πολύ μεγάλες γνωριμίες (φωτογραφία κάτω).

 

kiriakos-xristoforakos-66-a

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Έτσι φαίνεται. Στη Νέα Υόρκη το Φεβρουάριο του 2004 παρά την προηγηθείσα ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου η Ελληνική Κυπριακή πλευρά αποδέχθηκε χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησία και δημοψηφίσματα χωρίς προηγούμενη συμφωνία. Τώρα και πάλι στη Νέα Υόρκη, παρά τις προηγούμενες κατηγορηματικές δηλώσεις και μάλιστα «διαγγελματικές» του Προέδρου της Δημοκρατίας, ότι δεν θα δεχθεί μια νέα πενταμερή, αν δεν υπάρξει κατάληξη στο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων ή έστω αν δεν συζητηθούν και βρεθούμε σε ακτίνα συμφωνίας, αποδέχθηκε την «ανάγκη επανασύγκλησης  της» με μια αόριστη και γενικού χαρακτήρα διατύπωση ότι θα συζητηθεί η διεθνής πτυχή «ως ζωτικής σημασίας για τη λύση». Και στα πλαίσια χρονοδιαγράμματος, εντός Ιουνίου. Αλλά και με συγκεκαλυμμένη επιδιαιτησία, αφού ο κ. Άιντε θα συντάξει «κοινό έγγραφο».
Σε ότι δε αφορά τη σύνθεση της Διάσκεψης, εξακολουθεί να θεωρείται δεδομένη η απουσία των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ε.Ε. θα παρευρίσκεται με καθεστώς παρατηρητή σύμφωνα με τη δήλωση Γκουντέρες, ενώ θα συμμετέχουν οι δύο πλευρές χωρίς θεσμοθετημένη τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σε ότι αφορά τα ενεργειακά προγράμματα της Κυπριακής Δημοκρατίας με ορόσημο τον Ιούλιο, είναι προφανές ότι θα επικρέμαται ως «δαμόκλειος σπάθη» επί της πλευράς μας στη διάσκεψη του Ιουνίου, η απειλή μέτρων από την Τουρκία όπως αυτολεξεί προειδοποίησε ο Τσαβούσογλου κατά την τελευταία παράνομη επίσκεψη του στην Κύπρο.
Όπως και το 2004, το επιχείρημα ήταν ότι δεν πρέπει να αντιπαρατεθούμε με το Γ.Γ. του ΟΗΕ, έτσι και αυτή τη φορά, η υπαναχώρηση είχε τα ίδια ελατήρια. Ο φόβος και η αμηχανία ότι δήθεν θα βρεθούμε σε σύγκρουση με τη Διεθνή Κοινότητα και τον Διεθνή Οργανισμό, αν επιμείνουμε στις θέσεις μας, διαδικαστικές και ουσιαστικές. Όμως αυτή η πρακτική αποδεδειγμένα οδηγεί  σε περιπέτειες και πολύ χειρότερες και ζημιογόνες συνέπειες. Όπως συνέβη και το 2004, όταν ο Κυπριακός Ελληνισμός, βρέθηκε προ του τραγικού διλήμματος να απορρίψει ένα σχέδιο άδικο και ετεροβαρές. Με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί, άδικα βέβαια, θύελλα αντιδράσεων διεθνώς και εντός Ε.Ε. γι’ αυτή την καθ΄ όλα θεμιτή απόφαση των Ελλήνων Κυπρίων.
Αυτό      που δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε για 44 ολόκληρα χρόνια, είναι ότι με τις παλινωδίες και τις δολιχοδρομήσεις, στο όνομα επίδειξης δήθεν καλής θέλησης, οδηγούμαστε σε πολύ χειρότερη θέση, από εκείνη στην οποία θα βρισκόμασταν αν επιμέναμε σε θέσεις αρχών. Πλήρως, άλλωστε, συμβατές με το διεθνές δίκαιο και τα συναφή ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας περί Κύπρου.
Δυστυχώς το «δις εξαμαρτείν» αποδεικνύεται προσφιλής πρακτική. Και το «ανεπίδεκτοι μαθήσεως» εθιστική συμπεριφορά και συνήθεια.

Σημ: Όπως κα το Φεβρουάριο του 2004 δεν υπήρχε εναλλακτική στρατηγική, αντιπρόταση, ή Σχέδιο «Β» , έτσι και τώρα. Συρθήκαμε ως «άβουλοι και μοιραίοι» και γίνεται προσπάθεια εξωραϊσμού της υπαναχώρησης με δικολαβίστικου χαρακτήρα επιχειρήματα.


 *Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων

 

omirou-omilia-11-a

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 09:24

Eurogroup. ΛΥΣΗ ΧΡΕΟΥΣ... ΓΙΟΚ

Του

Αντώνη Κολιάτσου

 


Η μεγάλη αλήθεια για το χρέος δεν είναι το τι είπε η Λαγκάρντ στη Μέρκελ και τι της είπε ο Σόιμπλε. Ούτε οι υποσχέσεις που έρχονται από την εσπερία, σαν εκείνη του Γάλλου Επιτρόπου  Μοσκοβισί, που δηλώνει ότι στο σημερινό Eurogroup  θα… πιέσει  για λύση του ελληνικού προβλήματος ή οι δηλώσεις κάποιων μεγαλόσχημων του ιερατείου των Βρυξελλών, που αρκούνται να μιλάνε φιλελληνικά, απλά για να «χαϊδεύουν» τα αυτιά ορισμένων αφελών ελλήνων πολιτικών. Αντίθετα είναι η άλλη, η μεγάλη αλήθεια, που αποκαλύπτει ότι, τα μνημονιακά δάνεια τα οποία οι ευρωπαίοι εταίροι χορήγησαν στην Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, διέσωσαν μεν τις γαλλογερμανικές  τράπεζες, αλλά χρεοκόπησαν τη χώρα; Και ότι η χορήγησή τους δεν έγινε από  εταιρική αλληλεγγύη ή γαλαντομία των ευρωπαίων δανειστών προς την Ελλάδα, αλλά από μία άκρως ιδιοτελή σκοπιμότητα, οποία απέβλεπε στη διάσωση των ανωτέρω τραπεζών. Οι οποίες, από τις αρχές του 2009, ως συνιστώσες του παγκόσμιο-ποιημένου  χρηματοπιστωτικού συστήματος που η δομή του ακολουθεί λειτουργικά την μαθηματική θεωρία του χάους, κινδύνεψαν με κατάρρευση. Γιατί τα στοιχήματα στα παράγωγα χρέους της Γουόλ Στριτ που είχαν ποντάρει, χανόντουσαν το ένα μετά το άλλο με αποτέλεσμα μόνο οι  γερμανικές τράπεζες, σε χρόνο «dt», να χρειαστεί να εξεύρουν 400 δισ. ευρώ, ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν τα ΑΤΜ τους. Και μπορεί η Μέρκελ να πέτυχε τη διάσωσή τους, ύστερα από το «ΟΚ» του γερμανικού κοινοβουλίου, να διαθέσει ο κρατικός προϋπολογισμός του πιο πάνω ποσό, ωστόσο λίγους μήνες αργότερα, που το πατατράκ του Αμερικάνικου χρηματοπιστωτικού συστήματος(σ. σ, κατάρρευση της Lehman Brothers, στις 15/9/2008) εξάγονταν με ραγδαίους ρυθμούς στο αντίστοιχο ευρωπαϊκό και πάλι διαπιστώνονταν ότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες που εν τω μεταξύ είχαν δανείσει σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας το ιλιγγιώδες ποσό των 477 δισ ευρώ (σ. σ, τα 102 δις. στην Ελλάδα), κινδύνευσαν πάλι με κατάρρευση.
Γιατί, όπως ο γράφων με σειρά σχετικών άρθρων του έχει εξηγήσει, εξ’ αιτίας της χαοτικής δομής του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η μεταβολή της τιμής μιας, ακόμη και ασήμαντης, μεταβλητής που σχετίζεται με τη λειτουργία του(π.χ να κοκκινίσει ένας αριθμός κρίσιμων δανείων), αρκεί για να επιφέρει απρόβλεπτες εξελίξεις στο εσωτερικό του. Υπό αυτή την έννοια, όταν στα τέλη του 2009 το ελληνικό Δημόσιο έπαψε να μπορεί να μετακυλίει τα χρέη του, και κάποιες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας αδυνατούσαν να εξυπηρετήσουν τα ληφθέντα δάνειά τους, τρεις γαλλικές τράπεζες βρέθηκαν αντιμέτωπες με το ενδεχόμενο ζημιών από το ούτως δημιουργηθέν ευρωπαϊκό περιφερειακό χρέος (σ. σ, δανεισμός κρατών της ΕΕ), που ήταν τουλάχιστον διπλάσιο από το μέγεθος της γαλλικής οικονομίας.
Από το άλλο μέρος τα συμπεράσματα μελέτης σχετικού μοντέλου προσομοίωσης, που διενέργησε η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlements), «προειδοποιούσαν» ότι σε περίπτωση  που ένα μικρό σχετικά ποσό από τα δάνεια που είχαν χορηγήσει οι προαναφερθείσες(γαλλικές) τράπεζες δεν αποπληρώνονταν, τότε η (τότε) υπουργός οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ, έπρεπε να εξεύρει το αστρονομικό ποσό των  562 δισ. ευρώ, προκειμένου η Γαλλική κυβέρνηση να διασώσει τις εν λόγω τράπεζες.
Αυτός ήταν και ο λόγος που η  γαλλίδα υπουργός, αλλά και ο Ντομινίκ Στρος-Καν(σ. σ, ήταν τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ) μέσα στον πανικό τους από το ενδεχόμενο της επικείμενης κατάρρευσης των γαλλικών τραπεζών, συνασπίστηκαν(σ. σ, ο δεύτερος πρόσβλεπε στην προεδρία της Γαλλίας και ήθελε καλές σχέσεις με την Λαγκάρντ), ώστε να βρεθεί το απαιτούμενο πακέτο διάσωσης. Όπως για τον ίδιο λόγο η  Μέρκελ, φοβούμενη μια παρόμοια εξέλιξη, ζήτησε  από τον υπουργό της επί των οικονομικών Β. Σόιμπλε,να βρει λύση, που να μην απαιτεί όμως από την ίδια να πάει για δεύτερη φορά στο Bundestag(Γερμανική Βουλή) για να ζητήσει και άλλες εκατοντάδες δισεκατομμύρια για τις τράπεζές της.
Για την εξουδετέρωση της ωρολογιακής βόμβας που ήταν έτοιμη να σκάσει στα θεμέλια του γαλλογερμανικού τραπεζικού συστήματος , οι Λαγκάρντ και Σόιμπλε, συναινούντος του Στρός Καν( σ.σ , δηλ του ΔΝΤ)σχεδίασαν από κοινού τη δανειοδότηση του ελληνικού Δημοσίου με γιγαντιαίο ποσό από το οποίο θα εξοφλούνταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες. Ο επίμαχος δανεισμός έγινε με τη μορφή μιας σειράς διμερών δανείων, όπου η κάθε χώρα θα δάνειζε την Ελλάδα με ποσό ανάλογα με την οικονομική ισχύ της(π.χ η πλούσια Γερμανία θα την δάνειζε με πολύ μεγαλύτερο ποσό από την φτωχότερη Σλοβενία). Ωστόσο τους πιο πάνω αδίστακτους ευρωπαίους «παρτάκηδες» ουδόλως τους ένοιαξε, αν με τον  αναλογικό δανεισμό της χώρας από τις υπόλοιπες  της Ευρωζώνης, το μεγαλύτερο βάρος της διάσωσης των γαλλογερμανικών τραπεζών θα έπεφτε στις πλάτες φορολογούμενων πολιτών από χώρες που ήταν ακόμη πιο φτωχές από την Ελλάδα, όπως η Πορτογαλία, Σλοβακία, η Λιθουανία κ.ά(σ. σ, από γενόμενη σχετική μελέτη μόνο το 47% του ελληνικού χρέους εγγυήθηκαν αθροιστικά η Γαλλία και η Γερμανία).
 Έτσι με το που εκχωρήθηκαν τα δάνεια στην Ελλάδα, στη διετία 9/2011- 12/2012 και συγκεκριμένα από τον Οκτώβριο του 2011 που το δημόσιο χρέος προς τις γερμανικές τράπεζες ήταν κάτι λίγο λιγότερο από 102 δις ευρώ, τον Μάρτιο του 2012 είχε πέσει κάτω από τα 795 εκατομμύρια, ενώ οι δανείστριες γαλλικές τράπεζες στο διάστημα Σεπτέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2012 είχαν καθαρίσει εξ’ ολοκλήρου το χαρτοφυλάκιό τους από τα ελληνικά προβληματικά ομόλογα συνολικού ύψους 63,6 δις. ευρώ.
 Παρά ταύτα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι αποτελεί ουτοπία το να πιστεύει κανείς, ότι το τεράστιο ποσό του σωρευθέντος δημόσιου χρέους της χρεοκοπημένης  Ελλάδος, θα μπορούσε να επιστραφεί στους δυστυχείς ευρωπαίους φορολογούμενους(πλέον δανειστές της) και μάλιστα με τόκο, χωρίς να έχει προηγηθεί γενναίο κούρεμα. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι Γερμανοί, άσχετα αν με τις κατά καιρούς δηλώσεις εκπροσώπων τους και κάποιων αχυρανθρώπων τους  στο Eurogroup, ESM, ΕΚΤ κ.ά, υποστηρίζουν  το αντίθετο.
Κατά συνέπεια, μία απόφαση για κούρεμα του ελληνικού χρέους, θα ισοδυναμούσε με ομολογία της Λαγκάρντ στο ΔΣ του ΔΝΤ , όπως και του διδύμου «Μέρκελ-Σόϊμπλε» ενώπιον του Γερμανικού κοινοβουλίου(σ. σ και μάλιστα εν όψει εκλογών), ότι επί τόσα χρόνια τους έλεγαν ψέματα(στους φορολογούμενους ευρωπαίους πολίτες). Ενώ παράλληλα  θα απεκάλυπτε την ατιμία: τις ζημιές των γαλλογερμανικών τραπεζών, που οι ίδιοι μετέφεραν στα εθνικά κράτη τους,  θα καλούνταν να πληρώσουν οι ίδιοι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι -και μεταξύ αυτών και οι οικονομικά ασθενέστεροι.
Να γιατί, λοιπόν, οι δανειστές, με προεξάρχοντα τον σκληρό Σόϊμπλε, ΘΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΚΟΥΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ και «θα το τραβήξουν όσο τους πάρει».
Να γιατί οι κατ’ επίφαση ευρωπαίοι φίλοι μας, κωλυσιεργούν τις αξιολογήσεις , δηλώνουν ήξεις αφίξεις  κατά τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις και εμπαίζουν τον ελληνικό λαό.
Να γιατί με τις μυστικές δήθεν συμφωνίες των Μέρκλ-Λαγκάρντ, τα αλλεπάλληλα  σούρτα-φέρτα των Τόμψεν – Σόϊμπλε, οι δανειστές, όντας συνένοχοι στο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού και της διαπραχθείσας ατιμίας εις βάρος των ευρωπαίων φορολογουμένων, κρύβονται πίσω από την, όντως υπαρκτή(λόγω καταστατικού του ΔΝΤ), διαφωνία ΔΝΤ-Γερμανίας για το ελληνικό χρέος, προκειμένου να δικαιολογήσουν μια ακόμη «μη απόφαση» για τη ρύθμισή του.
 Ο φόβος ότι η θα  αποκαλυφτεί η αλήθεια για το ξεφόρτωμα του χρέους των γαλλογερμανικών τραπεζών τους στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογουμένων, τους έχει πανικοβάλλει
Για αυτό με τα διάφορα προσχήματα που συνεχώς θέτουν (σ. σ, κάθε τόσο και νέα μέτρα, κατά τον Σόϊμπλε είναι άδικο ο φτωχότερος Λετονός, με σύνταξη 200- 300€/μήνα, να χρηματοδοτεί μεγαλύτερη σύνταξη  Έλληνα συνταξιούχου κ.ά), επιδιώκουν να αναβάλλουν κάθε ουσιαστική συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους.
Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι ότι:  ούτε στο σημερινό Eurogroup(15/6/2017) ούτε στη σύνοδο κορυφής των ευρωπαίων ηγετών που θα ακολουθήσει, αλλά ούτε και σε εκείνα στο μέλλον, οι δανειστές πρόκειται να δώσουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, όπως άλλωστε το επιστημονικά ορθό και το ευρωπαϊκό κεκτημένο επιβάλλουν Εξ’ άλλου το προηγούμενο της αθέτησης της υπόσχεσής τους, στην κυβέρνηση «Σαμαρά-Βενιζέλου», τον  Οκτώβριο του 2012, ότι θα δώσουν λύση στο πρόβλημα του χρέους, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας ότι αυτή τη φορά θα είναι συνεπείς.

 

koliatsos-99-a

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 09:19

Το κόψιμο της κορδέλας

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Βαλλόμενος απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις ο Τσίπρας για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, βρήκε την ευκαιρία να διασκεδάσει κάπως τη σκληρή πραγματικότητα ανάμεσα στις συμπληγάδες Σόιμπλε-Δ.Ν.Τ. με τα εγκαίνια των μεγάλων σηράγγων των Τεμπών, αφού με την αποπεράτωσή τους ολοκληρώθηκε απόλυτα ο οδικός άξονας Αθηνών-Θεσσαλονίκης.
Μετά τη λήξη της μικρής εκδήλωσης στην είσοδο των σηράγγων, βγήκε ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Κωστής Χατζηδάκης και κατηγόρησε τον Τσίπρα για “μικροψυχία”. Ότι δηλαδή, επειδή τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός της χώρας, έκλεψε τη “δόξα” κάποιων άλλων κυβερνώντων που άρχισαν, αλλά δεν τελείωσαν, τα έργα αυτά και έκανε τα εγκαίνιά τους ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια ο κ. Χατζηδάκης έχει κοντή μνήμη και ξεχνάει ότι το κόμμα του το 2004 έκανε τα εγκαίνια του τεράστιου έργου ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου χωρίς να εισφέρει σαν παράταξη ούτε ένα χιλιοστό στην όλη κατασκευή του. Περίμενα από τον κ. Χατζηδάκη επιχειρήματα και όχι κραυγές για μικροπολιτική κατανάλωση. Αυτός έχει τη δυνατότητα να ζητήσει με ερώτησή του πλήρη στοιχεία από τον αρμόδιο υπουργό Σπίρτζη και να τα δημοσιεύσει για να πληροφορηθούν οι πολίτες ποια είναι η συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ στα οδικά έργα. Και εδώ βέβαια δε μιλάμε μόνο για τις σήραγγες των Τεμπών αλλά και για τους άξονες της Ολυμπίας και Ιονίας οδού. Δεν το κάνει σκόπιμα ο κ. Χατζηδάκης, διότι γνωρίζει, ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου στην οποία, αν θυμάμαι καλά, ήταν κι αυτός υπουργός, άφησε για δυόμισι χρόνια τα έργα αυτά ανενεργά και τα επανεκκίνησε και τα ολοκλήρωσε μέσα σε δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ.
Κάποια άλλη στιγμή άκουσα τον κ. Θεοδωράκη από το ΠΟΤΑΜΙ να λέει ότι ναι μεν οι οδικοί άξονες τελείωσαν, πλην όμως στοίχισαν τέσσερις φορές περισσότερα απ’ ότι είχαν προϋπολογιστεί. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τον κ. Θεοδωράκη να ζητήσει με ερώτησή του από τον υπουργό κ. Σπίρτζη όλα τα στοιχεία από την υπογραφή των αρχικών συμβάσεων και την εγκατάσταση των ανάδοχων εταιριών μέχρι και την ολοκλήρωση των έργων. Να πληροφορηθούν οι πολίτες πόσος ήταν ο αρχικός προϋπολογισμός κάθε έργου. Σε τι ποσοστό είχαν προχωρήσει τα έργα μέχρι την οριστική τους παύση από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και πόσα εκατομμύρια ευρώ είχαν δοθεί μέχρι τότε.
Ποιες ήταν οι απαιτήσεις των ανάδοχων εταιριών με τη μονομερή παύση των έργων και σε καταφατική περίπτωση αν είχαν εγείρει αγωγές αποζημίωσης κατά του Ελληνικού Δημοσίου. Ποιες ήταν οι κατασκευαστικές επιπτώσεις από την παύση των έργων. Ποιο ήταν το ποσοστό εκτέλεσης των έργων από τον ΣΥΡΙΖΑ και πόσα εκατομμύρια ευρώ κατέβαλε για την αποπεράτωσή τους. Ποιες ήταν οι πηγές χρηματοδότησης των έργων από το ΣΥΡΙΖΑ και με ποιο επωφελή ή όχι για το Ελληνικό Δημόσιο τρόπο αντιμετώπισε τις δίκαιες απαιτήσεις των ανάδοχων εταιριών από τη διακοπή των έργων. Πέτυχε συμβιβαστικές λύσεις, οι οποίες ωφέλησαν το Δημόσιο συμφέρον; Αυτά και πολλά άλλα περιμένουν από το σύνολο της αντιπολίτευσης οι πολίτες. Επιχειρήματα και αποδείξεις. Όχι κραυγές και κορόνες που παραπληροφορούν σκόπιμα.
Ακούστηκαν όμως και διάφορα σχόλια για την παράδοση στην κυκλοφορία μερικών τμημάτων, ιδιαίτερα από Ξυλόκαστρο μέχρι Αντίρριο, τα οποία δεν ήταν πλήρως αποπερατωμένα. Δυστυχώς ο Έλληνας δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, γιατί βλέπει το κάθε ζήτημα με τα πολιτικά γυαλιά τα οποία φοράει. Σκέπτομαι αν δεν είχε δώσει στην κυκλοφορία τα σχεδόν έτοιμα τμήματα, τι θα είχε ακούσει η κυβέρνηση από τους εκδρομείς των εορτών του Πάσχα. Το αν έγινε τράφικο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, οφείλεται στο γεγονός, ότι βοηθούντος του καλού καιρού και της παράδοσης των οδικών αξόνων, πολλαπλασιάστηκαν οι εκδρομείς. Εφόσον κινήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα και πέντε λουρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση να είχαν οι δρόμοι, πάλι δε θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τόσο μεγάλο αριθμό οχημάτων. Εκείνο που μετράει σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι η ασφάλεια.
Αυτοί που ξεκίνησαν να γιορτάσουν το Πάσχα στην επαρχία, γύρισαν στα σπίτια τους και αυτό οφείλεται στο ότι και στα λίγα τμήματα που δεν είχε αποπερατωθεί η τελική ασφαλτόστρωση, η κίνηση ήταν ασφαλής με σταθερή νησίδα στη μέση, δύο ρεύματα ανά κατεύθυνση, βοηθητικές λουρίδες, μπάρες στο δεξιό άκρο και πλήρη σήμανση. Όλα τα άλλα που γράφηκαν για τις “ελλείψεις” των νέων δρόμων προέρχονται από πολιτικά μύωπες, οι οποίοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι κάποιοι άλλοι μπόρεσαν σε μικρό χρόνο περισσότερα, όταν αυτοί έκαναν σε πολύ μεγαλύτερο χρόνο λιγότερα. Εκείνοι όμως που καταλαβαίνουν αυτή τη διαφορά και προσπαθούν με κουτοπονηριές να μειώσουν ή να υποβαθμίσουν την αξία της, γίνονται γελοίοι, διότι ο κόσμος κυκλοφορεί με ασφάλεια και άνεση στους νέους δρόμους και αντιλαμβάνεται την προσπάθεια που έγινε.

 

xalkias-giorgos-nea-00-a

Του

Κώστα Καραμπίνα*

 

Ο αποχαιρετισμός μιας ισχυρής πολιτικής προσωπικότητας, όπως αυτής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που λάμπρυνε το Κοινοβούλιο και που υπηρέτησε με συνέπεια δημοκρατικές αρχές και αξίες, δεν είναι εύκολο καθήκον.
Τα λόγια δε είναι φτωχά και ανήμπορα για να καταγράψει κανείς την κορυφαία και πολυσήμαντη προσφορά του στον τόπο, ακόμη και για εκείνους που πορεύτηκαν μαζί του και πολύ περισσότερο για εκείνους που διατηρούσαν και φιλικές και οικογενειακές σχέσεις μαζί του.
Είχα την τύχη να είμαι ένας από αυτούς και δηλώνω αδύναμος να απαριθμήσω τις πολιτικές του αρετές, την ειλικρίνεια και τον ρεαλισμό που τον διέκριναν και την απόλυτη αντίθεσή του σε δημαγωγίες και λαϊκισμούς.
Πρωταγωνιστική μορφή, που προπορεύονταν της εποχής του, μεγάλος μεταρρυθμιστής και οραματιστής, που δεν τον άφησαν να πραγματοποιήσει τις ιδέες και τις σκέψεις του.
Προ 25 περίπου χρόνων είχε επισημάνει τους κινδύνους της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας και αντί να εισακουσθεί, πολεμήθηκε πολιτικά ανέντιμα, όσο κανείς άλλος έλληνας πολιτικός.
Και αργότερα ήρθε μια ανεπιθύμητη, για τον ίδιο, δικαίωση!
Εκείνο όμως που πρέπει να πω και πολλοί δεν το γνωρίζουν είναι ότι για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, η Ήπειρος ήταν η δεύτερη πατρίδα του, και την αγαπούσε, όσο και την Κρήτη, γιατί στα χώματά της πολέμησε ο πατέρας του Κυριάκος Μητσοτάκης, παππούς του σημερινού προέδρου της Ν.Δ.
Ακόμη ήταν φιλοεργατικός και με κοινωνικές ευαισθησίες, που τις εκδήλωνε όταν, όπως και όποτε έπρεπε να το κάνει.
Εμείς οι ηπειρώτες έχουμε και παραπάνω λόγους για να τον θυμόμαστε, γιατί όλα τα μεγάλα έργα που έγιναν στη Δυτική Ελλάδα, πραγματοποιήθηκαν, σχεδιάστηκαν και ξεκίνησαν με τη δική του συμβολή, όπως η Ιόνια Οδός, η Εγνατία Οδός, το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας, η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου κ.α.
Προσωπικά ο ίδιος, αλλά και η οικογένειά μου, τον αποχαιρετούμε με σεβασμό, θα τον θυμόμαστε και θα τιμούμε τη μνήμη του, για αυτά που πρόσφερε στον τόπο.
Οι νεώτεροι πολιτικοί έχουν πολλά να μάθουν και να διδαχθούν από την ιστορία του.
Καλό ταξίδι Πρόεδρε!

 

*Πρώην βουλευτής Άρτας της Ν.Δ.

karampinas-kostas-99-a

Του

Βασίλη Ζιώβα*

 

Αλήθεια! Τί άλλο θα ακούσουμε; Πόση άλλη υποκρισία θα βιώσουμε; Πόσα ακόμα… μνημόνια ( αντιλαϊκά μέτρα) θα μετρήσουμε; Πόσο άλλο θα …ματώσουμε για την κερδοφορία του κεφαλαίου;
«Εγώ εργασιακό μεσαίωνα στην Ελλάδα δενψηφίζω», είπε ο πρωθυπουργός στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στη Ρώμη και είναι να αγανακτεί κανείς με το θράσος της κυβέρνησης. Πρώτα απ' όλα, ο εργασιακός μεσαίωνας που διαμόρφωσαν οι νόμοι όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, είναι ήδη εδώ, αφού κανέναν από αυτούς τους νόμους δεν κατάργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, τους επέκτεινε κιόλας.
Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, διατήρησε στο ακέραιο τη νομοθεσία για την εδραίωση και τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, με αποτέλεσμα σήμερα το 60% περίπου των νέων προσλήψεων να αφορούν σε θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης. Τα στοιχεία του ΙΚΑ δείχνουν ότι, ΠΛΕΟΝ, ένας στους τρεις μισθωτούς δουλεύει με αυτήν τη μορφή, βουτηγμένος στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Κατά τον ίδιο τρόπο, η κυβέρνηση διατηρεί σε πλήρη ισχύ την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012, που μείωσε τον κατώτατο μισθό στον ιδιωτικό τομέα από 22% έως 32%.
Με τα διάφορα προγράμματα ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης, που εμπλουτίζονται τώρα με την παράδοση ακόμα και αυτού του γλίσχρου επιδόματος ανεργίας στους εργοδότες, η κυβέρνηση συμβάλλει ενεργά ώστε όλο και περισσότεροι μισθωτοί να αμείβονται με τα κατώτερα όρια. Την ίδια ώρα, παραμένει σε ισχύ η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, όπως και της 13ης και 14ης σύνταξης για όλους τους συνταξιούχους.
Εξακολουθούν, επίσης, να εφαρμόζονται τα μέτρα που είχαν πάρει οι προηγούμενες κυβερνήσεις για τη διευκόλυνση των απολύσεων (μείωση χρόνου προειδοποίησης, μείωση αποζημίωσης κ.ά.). Έτσι, γίνονται πάνω από 2 εκατ. απολύσεις το χρόνο, αριθμός μεγαλύτερος από το σύνολο των μισθωτών της χώρας, που θα αυξηθεί αν προχωρήσουν τα σχέδια για περαιτέρω απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.
Οι συνταξιούχοι είδαν μειώσεις στις συντάξεις από προηγούμενους νόμους και τώρα, με τον νόμο Κατρούγκαλου, εφαρμόζονται ήδη νέες περικοπές και έρχονται κι άλλες, σε κύριες και επικουρικές, ενώ χάνουν σταδιακά και το ΕΚΑΣ. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση συνυπογράφει με τους υπόλοιπους εκπροσώπους του κεφαλαίου στην ΕΕ διακηρύξεις για την παράταση του εργάσιμου βίου, την περαιτέρω κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Επιπλέον, πριν από λίγες μόνο μέρες, οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ (και της Ελλάδας) συνυπέγραψαν απόφαση για ένα μηχανισμό αυτόματης περικοπής των συντάξεων, ιδιαίτερα «σε περιόδους υψηλού δημοσίου χρέους», στο όνομα της «βιωσιμότητας» των ασφαλιστικών συστημάτων.
Η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων, υπαγορεύεται από τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κεφαλαίου. Γι αυτό, πέρα απ' όσα αντιλαϊκά νομοθετεί και αποφασίζει, συνεχίζει κι αυτή να απορρίπτει τις προτάσεις νόμου που καταθέτει το ΚΚΕ για την ανακούφιση των εργαζομένων, μεταξύ αυτών και της πρότασης νόμου που συντάχθηκε με πρωτοβουλία 530 συνδικαλιστικών οργανώσεων για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Όλοι οι παραπάνω νόμοι, που ζουν και βασιλεύουν στη «ζούγκλα» της αγοράς εργασίας, οι καινούργιοι που ετοιμάζονται, το σύνολο της αντιλαϊκής νομοθεσίας στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη - μέλη, συνθέτουν το πλέγμα των «βέλτιστων πρακτικών» που επικαλείται η κυβέρνηση για να σκεπάσει το επικείμενο νέο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία, τη διευκόλυνση της ανταπεργίας («λοκ άουτ»), το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, την ένταση της φορολεηλασίας των εργατικών - λαϊκών οικογενειών.
Το συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι κάθε επόμενη κυβέρνηση πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη και συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική, επειδή αυτό υπαγορεύει το συμφέρον του κεφαλαίου.
Επομένως, καμιά ανοχή στα ψέματα της κυβέρνησης δεν πρέπει να δείξει ο λαός. Πολύ περισσότερο, χρειάζεται να αποσύρει κάθε εμπιστοσύνη και προσδοκία από την κυβερνητική εναλλαγή, να παλέψει οργανωμένα ενάντια σε παλιά και νέα μέτρα, ενάντια στο κεφάλαιο και στην πολιτική του, με κατεύθυνση την ανατροπή της εξουσίας του.

 

*Περιφερειακός Σύμβουλος Ηπείρου της «Λαϊκής Συσπείρωσης»

ziovas-vasilis-66-q

Πέμπτη, 08 Ιουνίου 2017 10:41

Προσωπικά ενθυμήματα

Του

Αντώνη K. Κολιάτσου

 

Ο υπογράφων, στον σχετικά λίγο χρόνο της συνεργασίας του με τον αείμνηστο πρώην πρωθυπουργό, που συντελέστηκε στα πλαίσια της τοπικής κομματικής οργάνωσης της ΝΔ(σ. σ, υπό την αρχηγία και πρωθυπουργία του ήταν αιρετός πρόεδρος της ΝΟ.Δ.Ε  ΝΔ Άρτας, μετέπειτα αιρετό μέλος της και υπεύθυνος τύπου και δημοσίων σχέσεων και ταυτόχρονα εκδότης της φίλα προσκείμενης προς τη ΝΔ τοπικής εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ»), είχε την τύχη να τον ζήσει από κοντά, και να τον γνωρίσει περισσότερο και καλύτερα. Και δεν θα αποτελούσε υπερβολή αν πρόσθετε ότι συνδέθηκε μαζί του με μια βαθιά και ειλικρινή πολιτική και προσωπική φιλία, την οποία συμπλήρωναν η μεγάλη αλληλοεκτίμηση και η αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Η πρώτη επιβεβαίωση του βάθους και της ποιότητας της πιο πάνω σχέσης, ήρθε τον Φεβρουάριο του 1985, όταν ο Κ. Μητσοτάκης, ως νέος πλέον Αρχηγός της ΝΔ, εγκαινιάζοντας την πορεία του προς τον ελληνικό λαό, έκανε στην Άρτα την παρθενική ομιλία του. Ήταν τότε, που ο ίδιος, μαζί με τις θερμές του ευχαριστίες προς τον υπογράφοντα, για την εκπληκτική σε όγκο και ενθουσιασμό συγκέντρωση στο «Μονοπλιό» και «για τα ωραία λόγια» ειδικότερα, που του απηύθυνε  προσφωνώντας τον ενώπιον των χιλιάδων συγκεντρωμένων πολιτών(σ. σ, «…σε ευχαριστώ και σένα πρόεδρε για τα τόσο ωραία λόγια σου. Το θέαμα της συγκέντρωσης, είναι ανεπανάληπτο, έχω μείνει κατάπληκτος από τις συγκρίσεις της προηγούμενης ομιλίας μου…», και αμέσως μετά του «αποκαλύπτονταν» λέγοντάς του:«…μου είχε μιλήσει ο μακαρίτης οΠέτρος(Γαρουφαλιάς)  για σένα. Μου είχε πει πως  ήσουν δικός του άνθρωπος… Από τότε είσαι και δικός μου[…]. Θέλω να ξέρεις ακόμη ότι η επιλογή της Άρτας  για την πρώτη ομιλία μου στην περιφέρεια, έχει να κάνει με όλα αυτά που σου είπα…».  
Ωστόσο, λίγο πρωτύτερα, ευάριθμα μέλη της Ν.Ε, για λόγους εσωκομματικής αντιπολίτευσης, είχαν απαιτήσει από τους συνοδεύοντες τότε τον πρόεδρο: Άγγελο Μπρατάκο(Γεν. Δ/τη του κόμματος) και Γιώργο Βουλγαράκη(Πρόεδρο ΟΝΝΕΔ) να μην προσφωνήσει ο πρόεδρος της ΝΟ.Δ.Ε τον αρχηγό της ΝΔ, με την αστεία δικαιολογία «ότι είναι άγνωστος στον κόσμο και ανίκανος για έναν τέτοιο ρόλο». Τότε ήταν, που τα δύο ανωτέρω στελέχη της κεντρικής διοικήσεως, αφού ενημέρωσαν σχετικά τον πρόεδρο του κόμματος, εισηγούμενα την απόρριψη του αιτήματος ο τελευταίος ζήτησε από τον Γιώργο Βουλγαράκη να μεταφέρει στους «αντιφρονούντες» ότι: «ο Πρόεδρος απορρίπτει την απαίτησή τους και πως αν δεν συμμορφωθούν θα διαγραφούν, αμέσως, από το κόμμα». Φυσικά  «τα κεφάλια… μπήκαν μέσα», η  προσφώνηση πραγματοποιήθηκε και μάλιστα απέσπασε πολύ κολακευτικά σχόλια τόσο για το περιεχόμενο όσο για. τον τρόπο εκφοράς του(του περιεχομένου).
Όμως, καθ’ ον χρόνο ο υπογράφων προσφωνούσε τον αρχηγό της ΝΔ, από το μπαλκόνι του ακινήτου «Τρομπούκη», στο «Μονοπλιό», και με τα λόγια του  οι χιλιάδες φίλοι και οπαδοί του κόμματος ξεσπούσαν σε φρενίτιδα ενθουσιασμού υπέρ της ΝΔ και του αρχηγού της, ξαφνικά από κάποιον εκ των παρευρισκόμενων στον εξώστη της ομιλίας ακούγεται ένα βροντερό: «σταματήστε τον αλλιώς θα τον πετάξω κάτω από το μπαλκόνι». Τι είχε συμβεί; Απλά επρόκειτο για τη θρασεία αντίδραση κάποιου «καραδεξιού» βουλευτή γειτονικού νομού, ο οποίος, αν και  σκληρός «Αβερωφικός», είχε ενοχληθεί από τα εγκώμια υπέρ του «Κεντρώου» νέου αρχηγού, που ενείχε η επίμαχη προσφώνηση, καθότι ο υπερευαίσθητος βουλευτής δεν μπόρεσε να χωνέψει  ότι ο «Κ.Μ», εξελέγη με την πλήρη στήριξη του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ. Παρόλα αυτά στο άκουσμα της πιο πάνω αήθους «βουλευτικής ατάκας», το αυστηρό βλέμμα και η έκδηλη δυσφορία του παριστάμενου, δίπλα στον ομιλητή, προέδρου του κόμματος, προκάλεσε την γενική αποδοκιμασία των παρισταμένων και τότε ήταν που ο αείμνηστος Μιχάλης  Ευσταθίου- γενικός γραμματέας (τότε) της νομαρχιακής οργάνωσης -  αντιδρώντας με εκείνο το βροντερό:«να πας στα Γιάννενα να κάνεις κουμάντο…Για αυτό, κάτσε καλά, γιατί εγώ θα σε πετάξω κάτω από τις σκάλες, αν συνεχίσεις», τον ανάγκασε να καταπιεί κυριολεκτικά τη γλώσσα του.
Όμως τα περιστατικά κατά τις εδώ επισκέψεις του αείμνηστου «Κ.Μ», με την ιδιότητα του Αρχηγού της ΝΔ(Φεβρουάριος 1985, Απρίλιος 1989), δημιούργησαν και κάποια παρεμφερή, που αν και εκτυλίχθηκαν εκτός της Άρτας, είχαν πάντα σημείο αναφοράς τον ομώνυμο νομό. Υπό αυτή την έννοια ο αείμνηστος πρώην πρωθυπουργός, δεν ξέχασε ποτέ την πρωτοφανή για τα επαρχιακά πολιτικά δεδομένα υποδοχή που του επεφύλαξε η Άρτα και στις πολλές συναντήσεις του με τον υπογράφοντα, στο γραφείο του στη Ρηγίλλης είτε σε εκείνο της Βουλής, δεν έπαψε να την μνημονεύει και να ζητεί να μάθει για τα εδώ κομματικά, αυτό-διοικητικά, οικονομικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Ενώ σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, ως προέδρου της ΝΟ.Δ.Ε και μετέπειτα ως κομματικού στελέχους, ήθελε πάντα τη γνώμη του είτε δια ζώσης είτε μέσω αποστολής προσωπικών υπομνημάτων, που συχνά του ζητούσε ο ίδιος(ο αρχηγός). Και την ζητούσε όχι μόνο για τρέχοντα ζητήματα της τοπικής και νομαρχιακής οργάνωσης, αλλά και για άλλα ευρύτερης πολιτικής επικαιρότητας. Γιατί ο «Κ.Μ», ήταν ο ηγέτης που ζητούσε να ακούσει τις απόψεις του άλλου και περισσότερο όταν αυτός ήταν πρόσωπο της εμπιστοσύνης του. Ο υπογράφων θυμάται το περιστατικό της υποψηφιότητας του κ. Κ. Σιόντη, στο τοπικό ψηφοδέλτιο του κόμματος, στις εκλογές του Ιουνίου 1985. Ήταν τότε που ο υπογράφων, για προσωπικούς λόγους δεν ανταποκρίθηκε στην επιθυμία του τότε αρχηγού του κόμματος να είναι ο πρώτος στη λίστα υποψήφιος βουλευτής Άρτας και ο οποίος, ύστερα από την ζητηθείσα γνώμη του για τον… τρίτο υποψήφιο, εισηγήθηκε  την υποψηφιότητα του κ. Σιόντη. Σημειωτέον ότι  την επίμαχη πρόταση υποψηφιότητας μετέφερε(στον υπογράφοντα) ο αείμνηστος Μανώλης Κεφαλογιάννης, επί σειρά ετών βουλευτής και υπουργός της ΝΔ, εξ’ απορρήτων συνεργάτης του προέδρου αλλά και στενός φίλος του υπογράφοντα, η οποία γνωστοποιήθηκε στη Λευκάδα, παρόντος του μακαρίτη Μιχάλη Ευσταθίου(σ.σ, ήταν, τότε, γραμματέας οργανωτικού της ΝΟ.Δ.Ε Άρτας),λίγο προτού ο «Κ.Μ» πραγματοποιήσει την εκεί κεντρική προεκλογική ομιλία του.
Παρόλα αυτά ο αείμνηστος πρώην πρωθυπουργός, αν και βεβαρυμμένος από την δύσκολη και απαιτητική καθημερινότητα που αντιμετώπιζε, ουδέποτε έπαψε να αισθάνεται δημοσιογράφος. Για αυτό, με κάθε ευκαιρία, δήλωνε υπερήφανος γιατί υπήρξε εκδότης του «Κήρυκα Χανίων».

 

koliatsos-99-a

 

Του

Κώστα Γκέτση

 

Ευφυής και ιδιαίτερα αναλυτικός στα γεγονότα που αφορούν την πορεία της πόλης, ο φίλος της "Γ", έκανε προχθές έναν απολογισμό, για το τι απασχολεί την κοινή γνώμη της Άρτας και πως την απασχολεί. "Είκοσι χρόνια, για την πλατεία και την Αναγέννηση, συζητούν οι αρτινοί", μας είπε και εξήγησε: "Σε κανένα απ' τα δυό προβλήματα, κανένας δεν έβαλε έστω την καλή διάθεση, για να λυθεί και την ίδια κατάσταση την ζούμε ακόμη και σήμερα".
Απλά και κατανοητά... Γιατί ως πάσα, η άποψη του φίλου της εφημερίδας, μπορεί ν' αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμη, στην σειρά των αναλύσεων που κατά καιρούς κάνεις η "Γ" και αναζητεί την αιτία της κακοδαιμονίας... Χωρίς να έχουμε το παραμικρό πρόβλημα, να ισχυριστούμε, ότι μέρος της παθογένειας που αποτελεί το φόντο της κατάντιας της Άρτας, είναι οι επιλογές, αλλά και οι συμπεριφορές των πολιτών... Που όταν διαφαίνεται να γίνεται κάτι σημαντικό... υψώνεται το τείχος της πολυπραγμοσύνης του κάθε άσχετου, ο οποίος με ιδιαίτερη άνεση, μπορεί να μιλήσει για προθέσεις, να υποψιαστεί "σκοτεινά συμφέροντα" και όταν δεν γίνει τίποτα, γιατί ο μέσος ανόητος και άσχετος, αποτελούν τον... τείχος που υψώνεται σε κάθε θετική προσπάθεια, να βρίζει κατά τον χειρότερο τρόπο τους πάντες... Όποιος φέρει στην μνήμη του, τις εξελίξεις των είκοσι τελευταίων χρόνων, θα συμφωνήσει ότι τίποτα δεν έγινε και απλά έμεινε η κακοήθεια, ως... παρακαταθήκη και για τις επόμενες γενιές...
Θυμηθείτε... Η "Γ" πρωτοστάτησε στον αγώνα, για να μπει τάξη στις πλατείες (σ.σ. βεβαίως όλες) και τους δημόσιους χώρους, υπό την προϋπόθεση ότι θα βρεθεί μία λύση, που δεν θα δημιουργεί προβλήματα, σε καμία απ' τις εμπλεκόμενες πλευρές, τον Δήμο απ' την μιά και τους καταστηματάρχες απ' την άλλη.
Σα να φτάνουμε σε λύση, μετά την τελευταία πρόταση που παρουσίασε η δημοτική αρχή και συμφώνησαν οι παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Αναλαμβάνοντας και κάποιο κόστος, ο Δήμος Αρταίων, αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι των ευθυνών, όλων των προηγούμενων δημοτικών αρχών και πάντως, όχι της παρούσης. Μία λύση, η οποία έχει περιγραφεί, που αν μη τι άλλο, θα επιτρέπει στον πολίτη να κινηθεί στην πλατεία... Μιλάμε για το ελάχιστο βεβαίως, αλλά εκεί που οδήγησαν την κατάσταση, οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, για τον σκεπτόμενο πολίτη, θα είναι άθλος, να επιτευχθεί και το ελάχιστο.
Οι "κόκορες" της πλατείας, λησμονούν, πως οι χειρισμοί των προηγούμενων, έχουν υποθηκεύσει την κεντρική πλατεία, στις όποιες διαθέσεις εκδηλώσουν οι καταστηματάρχες... Θα το επαναφέρουμε το θέμα, με την ελπίδα, ότι κάποτε θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Υπάρχουν -ευτυχώς- κάποια έγγραφα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, για να η συνέχεια, με την... μεγαλοπρέπεια της κακοήθειας και της ανοησίας.
Λένε πως τα κάνει όλα αυτά ο δήμαρχος, για να ενισχύσει τα νέα καταστήματα της Ψαραγοράς, τα οποία όμως δεν υπόκεινται στους κανόνες χρήσης της πλατείας, μιας και έχουν ενοικιαστεί και με αύλειο χώρο... Όμως η αναζήτηση προθέσεων και στην συνέχεια, το στήσιμο του... ειδικού δικαστηρίου πρέπει να είναι αναμενόμενο...
Μάλλον δεν θα λυθεί ούτε κι αυτή την φορά το πρόβλημα, οπότε θα έχουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές, ένα θέμα να συζητούν και για τα επόμενα είκοσι χρόνια...
Όπως επίσης και για τα επόμενα είκοσι χρόνια, θα έχουν να συζητούν και για την Αναγέννηση... Και σ' αυτό το... μέτωπο, βασιλεύουν τα ειδικά δικαστήρια, όσων έχουν ως μοναδικό προσόν, να περιφέρουν και ν' αρχίζουν οι συζητήσεις, το ότι αγαπάνε την ομάδα της Άρτας. Την αγαπούν διαχρονικά, αλλά όταν κάποιοι στο όνομα της ίδιας αγάπης, την καταχρέωναν και την διέλυαν, δεν είχαν φωνή... Μπορεί και να συναινούσαν, με την ελπίδα ότι θα βρεθεί το... επόμενο κορόιδο, για να βάλει τα ωραία του λεφτά, για να έχουν λόγο αυτοί, να βγουν στα καφενεία και να βρίσουν...
Βασικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής, ιδίως σε μικρές κοινωνίες, είναι το ποδόσφαιρο, του οποίου οι εξελίξεις και η πρόοδος, έχουν άμεση επίδραση και στην κοινωνική αισιοδοξία. Η Αναγέννηση, λόγω και της καταγεγραμμένης λειτουργίας της κοινωνίας και της συμπεριφοράς των λαλούντων σ' αυτή, μαζί με την ιστορία της, έχει φτάσει σε χίλια αδιέξοδα. Δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα μπροστά και το ζητούμενο κάτι παραπάνω απ' αυτό που υπάρχει σήμερα, γιατί την ακολουθούν τα δυσβάστακτα χρέη, τα οποία δημιούργησαν όσοι την αγαπούσαν υπερβολικά! Σ' αυτές τις περιπτώσεις, η κοινή λογική λέει, πως την αφήνεις εκεί που είναι, με την ιστορία της και δεν επιχειρείς νέους σαλτιμπαγκισμούς, να την υποτιμήσεις, έτσι περαιτέρω...
Όχι... Αυτό δεν γίνεται... Οι ... δικαστές της πλατείας, έχουν την απάντηση... Να βάλει κάποιος κάμποσες χιλιάδες ευρώ, να κάνει το χατίρι των ανοήτων και να έχει μια ομάδα, η οποία θα είναι διαρκώς υπό αίρεση, γιατί στο ποδόσφαιρο, τα χρέη δεν παραγράφονται με τις ανοησίες των ειδικών της κάθε πλατείας, αλλά με χρήμα, το οποίο οι... δικαστές ζητούν να καταβάλει άλλος, για να έχουν αυτοί λόγο και να δείχνουν το ενδιαφέρον(!) τους για την ομάδα.
Και στην κορφή κανέλα... Μόνο που στην περίπτωση του ποδοσφαίρου, η λύση και η προοπτική υπάρχουν και όσοι τις έχουν δρομολογήσει, μπορούν να προχωρήσουν και χωρίς τους λαλούντες...
Κατά τα λοιπά, καλά να είμαστε και σε μια επόμενη αναφορά, μετά από πολλά χρόνια, πάλι τα ίδια, θα έχουμε να λέμε...

 

gketsis-grafeio-77-a

Σελίδα 1 από 39

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11427047
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
10490
56486
181670

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 181 επισκέπτες και κανένα μέλος