A+ R A-
26 Απριλίου 2018

Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ

 

Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ την Δευτέρα αποκάλυψε για ακόμη μια φορά τον οπορτουνισμό των κυβερνητικών βουλευτών, ειδικά σε ζητήματα που άπτονται στον οικονομικό βιοπορισμό των Ελλήνων πολιτών.  
Άρχισαν λοιπόν να γκρινιάζουν και εκφράζουν την δυσαρέσκεια τους (για τα μάτια του κόσμου) προς τον υπουργό κύριο Τσακαλώτο και προς τον πρωθυπουργό για τις μειώσεις των συντάξεων από τον Γενάρη του 2019. Να θυμίσω όμως στους αναγνώστες της «Γνώμης» ότι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι την Πέμπτη 18 Μαίου του 2017 ψήφισαν στην βουλή το περίφημο «Πολυνομοσχέδιο» που περιελάμβανε μεταξύ άλλων σκληρών μέτρων και την εκ προοιμίου περικοπή των συντάξεων από το 2019.
Και για να είμαστε συγκεκριμένοι. «Ναι» ψήφισαν 153 βουλευτές, της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ «όχι» είπαν 128 βουλευτές των άλλων κομμάτων.
Ακριβώς 153. Δηλαδή όλοι οι βουλευτές της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -  ΑΝΕΛ.
Και γιατί χύνουν τώρα ψεύτικα δάκρυα θα αναρωτηθεί κανείς. Είναι απλό. Γιατί έρχονται εκλογές και οι ψηφοφόροι στα χωριά τους θα τους μαυρίσουν.  Φοβούνται μήπως χάσουν καρέκλα και μισθό. Τίποτε άλλο. Αν οι εκλογές δεν φαινόταν στον ορίζοντα, δεν θα άνοιγαν καν το στόμα τους, για να υπερασπιστούν, τάχα και δήθεν τους συνταξιούχους.
Και για να ξέρουμε τι περιμένει τους συνταξιούχους και τι ψήφισαν αυτοί οι κύριοι των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ:  
Το 2019 θα χάσουν έως τρείς (3) συντάξεις, εξαιτίας της μείωσης κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των κύριων καταβαλλόμενων συντάξεων, της μείωσης κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των επικουρικών συντάξεων, της κατάργησης των οικογενειακών επιδομάτων (συζύγου και τέκνων) από όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις και του παγώματος των αυξήσεων σε όλες τις συντάξεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021.
 


*Πολιτικός συντάκτης Star Channel

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018 21:39

Στον ίσκιο της πορτοκαλιάς...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Μέσα στο Πάσχα είχαμε τη χαρά ν΄απολαύσουμε μια εξαιρετική έκθεση της Αλεξάνδρας Μπανταλούκα, ερασιτέχνη ζωγράφου στην αίθουσα «Σκουφάς». Εμείς βλέποντας τα υπέροχα έργα της, αποφασίσαμε να συνομιλήσουμε μαζί της κάτω από τον ίσκιο της πορτοκαλιάς και ν΄ακούσουμε τη δική της άποψη αλλά και την οπτική της από αυτούς που αγαπούν την πόλη τους ακόμη κι αν ζουν μακρυά της.  Ας την ακούσουμε: «Αυτή η έκθεση που πραγματοποιήθηκε στις 1-9 Απριλίου 2018 στην αίθουσα του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου Άρτης  «ο Σκουφάς», είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση την οποία αποφάσισα να κάνω στην  Άρτα, καταρχήν μετά από παρότρυνση φίλων, αλλά και σαν μια εσωτερική μου ανάγκη να επικοινωνήσω ξανά με την πόλη που γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια.
Συγκέντρωσα έργα μου, τα οποία αποτελούν δουλειά των έξι τελευταίων χρόνων που ασχολούμαι με την ζωγραφική. Στην προσπάθειά μου να ανακαλύψω τα δικά μου εκφραστικά μέσα έχω πειραματισθεί με διάφορα υλικά, διάφορες τεχνικές και έχω συνεργασθεί με εικαστικούς- δασκάλους  διαφόρων τάσεων και απόψεων. Δεν ήθελα να περιορίσω αυτή την έκθεση σε κάποια θεματική ενότητα γιατί ήθελα πραγματικά να ακούσω σχόλια και κριτική παρουσιάζοντας  την συνολική μου δουλειά. Πρέπει να ομολογήσω ότι τελικά αποτέλεσε και για μένα μια εμπειρία αυτογνωσίας και αυτοκριτικής.
Τα σχόλια των ανθρώπων που επισκέφθηκαν την έκθεση ήταν για μένα ιδιαίτερα τιμητικά και ενθαρρυντικά. Μου έδωσαν δύναμη, με γέμισαν κίνητρα, μου πρόβαλλαν κατευθύνσεις. Πρέπει να ομολογήσω ότι την μεγαλύτερη χαρά την εισέπραξα από την  παιδική μου φίλη την Γούλια Τσέτη, η οποία με τρόπο αποστομωτικό εκδήλωσε την επιθυμία της να αποκτήσει το έργο της αφίσας, που απλά το είδε στο FB. Με γέμισε αυτοπεποίθηση και ορμή να συνεχίσω και γι’ αυτό την ευγνωμονώ.
Το έργο που είχε την τιμητική θέση στην έκθεσή μου ήταν «η γιορτή της μητέρας», φόρος τιμής στην μητέρα μου που έφυγε νωρίς.
Ζώντας χρόνια στο εξωτερικό με βοήθησαν να αναγνωρίσω και να εκτιμήσω την φυσική ομορφιά της Ελλάδας. Η θάλασσα και τα προϊόντα της γης, που είναι ασυναγώνιστα σε αρώματα και γεύσεις μου ασκούν μια ιδιαίτερη έλξη. Γι’ αυτό ρίχνω εύκολα το γαλάζιο στους καμβάδες μου και ζωντανεύω τη φύση όσο μπορώ. Το τελευταίο μου έργο «η σκιά της πορτοκαλιάς» έγινε με αφορμή την έκθεση αυτή. Η πορτοκαλιά ήταν για την πόλη μας πηγή πλούτου. Δυστυχώς δεν είναι πια. Έχει μείνει η σκιά της μόνο.»....
Εμείς  αναπνέουμε παρ΄όλα αυτά κάτω ή δίπλα απ΄τον ίσκιο της πορτοκαλιάς μιας και γνωρίζουμε πως ακόμη δεν έχει χαθεί στην πόλη μας. Απόδειξη  η ευωδία αυτής της εποχής που φτάνει από τον κάμπο μέχρι τα κλειστά μας σπίτια και τ΄ανοιχτά μας παράθυρα.... χαιρόμαστε όμως ιδιαιτέρως με τα απόδημα χελιδόνια του τόπου μας που επιστρέφουν κάθε άνοιξη, σε κάθε γιορτή και τιμούν με την παρουσία τους την πόλη μας. Μας αρέσει  που θυμούνται την μικρή και πικρή πατρίδα και δεν την εγκαταλείπουν, δεν την παραμελούν δεν την υποβιβάζουν στην καρδιά τους....
Ποιά είναι η Αλεξάνδρα Μπανταλούκα; Θα μας το πεί η ίδια: «Γεννήθηκα στην Άρτα το 1959, όπου έζησα μέχρι τα 18 μου χρόνια. Σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άμεσα συνέχισα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στη Νέα Υόρκη, αποκτώντας τον τίτλο του ΜΒΑ  από το Pace University of New York.Αρχικά εργάσθηκα για 4 χρόνια στην Αθήνα στο Υπουργείο Βιομηχανίας – Ενέργειας & Τεχνολογίας, από όπου παραιτήθηκα για να ακολουθήσω καριέρα στον Τραπεζικό τομέα και συγκεκριμένα στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Από το 1993 απασχολήθηκα στο Dealing Room της Εθνικής Τράπεζας στην Θεσσαλονίκη από όπου και συνταξιοδοτήθηκα.Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την ζωγραφική τα τελευταία 6 χρόνια. Από το 2013 ζω μόνιμα στην Αθήνα και παρακολουθώ συστηματικά διάφορα εργαστήρια ζωγραφικής και σεμινάρια ιστορίας της τέχνης. Είμαι μέλος του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και του Μουσείου Μπενάκη. Συμμετείχα σε ομαδικές εκθέσεις στην Χ.Α.Ν.Θεσσαλονίκης και στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου.   Η πρώτη μου ατομική – αναδρομική έκθεση έγινε στην Άρτα στις 1-9 Απριλίου 2018 στον Μουσικοφιλογικό Σύλλογο Άρτης «ο Σκουφάς» .»

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018 21:36

H Ελλάδα στον γύψο

Του

ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

Υπάρχει άραγε μια αυτονόητη δημοκρατία; Μια δημοκρατία δεδομένη και ασφαλής που αντέχει στην απαξίωσή της και λειτουργεί μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης – αν όχι καθολικής – αδιαφορίας για την ποιότητα των θεσμών της, συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων του κράτους δικαίου που καθιστούν τη δημοκρατία εννοιολογικά πλήρη ως αντιπροσωπευτική και φιλελεύθερη δημοκρατία;
Πενήντα ένα χρόνια μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου και σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση θα περίμενε κανείς τέτοια ερωτήματα να έχουν οριστικά απαντηθεί ή έστω να τίθενται μόνο ως ρητορικά. Δυστυχώς, όμως, τα ερωτήματα αυτά εκκρεμούν πραγματικά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς.
Η ανάδυση του φαινομένου της αυταρχικής δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας πλειοψηφικής και συχνά δημοψηφισματικής, αποσυνδεόμενης σταδιακά από τις φιλελεύθερες εγγυήσεις του κράτους δικαίου, μιας δημοκρατίας που καθιστά επίκεντρό της τον εκλογικά νομιμοποιημένο πανίσχυρο ηγέτη, είναι η πιο ακραία εκδοχή του δημοκρατικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, με πιο χαρακτηριστικό εργαστήριο την Ουγγαρία. Οι βαριές μνήμες του Μεσοπολέμου τρίζουν.
Η απαξιωμένη δημοκρατία που λειτουργεί μεν, αλλά υπό συνθήκες κρίσης πολιτικής συμμετοχής, κρίσης αντιπροσώπευσης και κρίσης νομιμοποίησης, οδηγεί εύκολα στην αποδοχή της αυταρχικής και μη φιλελεύθερης ή, μάλλον, ανελεύθερης δημοκρατίας. Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία είναι ένα ισχυρό σήμα κινδύνου για τα εσωτερικά αδιέξοδα μιας απαξιωμένης δημοκρατίας. Από την άποψη αυτή, και αν συνυπολογιστούν η κοινωνική και πολιτική πίεση την οποία υπέστησαν οι δημοκρατικοί θεσμοί στη χώρα μας τα τελευταία οκτώ χρόνια λόγω της δημοσιονομικής προσαρμογής που κατέστησε αναγκαία η οικονομική κρίση, η κατάσταση εδώ σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που δεν έζησαν την εμπειρία των μνημονίων είναι παραδόξως σχετικά καλύτερη. Παρά τις συστηματικές και επίμονες προσπάθειες των κυβερνώντων (όχι απλώς της κυβέρνησης, αλλά και των συνδεδεμένων με αυτήν παραγόντων) να εκβιάσουν, να ευνουχίσουν ή να χειραγωγήσουν θεμελιώδεις θεσμούς, με πρώτη τη Δικαιοσύνη, και παρά την πρόθυμη συνεργασία ορισμένων κομβικών προσώπων, οι θεσμοί ανθίστανται. Προκειμένου όμως αυτό να γίνει μέχρι τέλους και με επιτυχία, απαιτείται εγρήγορση και συστράτευση.
Στην αφετηρία του ζητήματος βρίσκονται δυο γενετικά προβλήματα της σύγχρονης δημοκρατίας, η σχέση της με τη συγκυρία και η σχέση της με τον λαϊκισμό. Η δημοκρατία, λόγω των σχετικά σύντομων εκλογικών κύκλων, εξαρτάται από την καμπύλη που διαγράφει η συγκυρία. Από τυχαία συμβάντα, από άμεσες αντιδράσεις απέναντι σε γεγονότα.
Παρακολουθεί τον βραχύ και όχι τον μακρό ιστορικό χρόνο. Ναι μεν τα πολιτικά, οικονομικά και θεσμικά αποτελέσματα των δημοκρατικών επιλογών του λαού αξιολογούνται εν τελεί ιστορικά, αυτές όμως οι επιλογές γίνονται συγκυριακά. Κατά την ίδια λογική, η δημοκρατία ως θεσμικό πλαίσιο διατύπωσης πολιτικού λόγου είναι εξ ορισμού εκτεθειμένη σε διάφορες εκδοχές δημαγωγίας, απλούστευσης, ανευθυνότητας, εθνικισμού και υπερπατριωτισμού, ανέφικτων ή επικίνδυνων υποσχέσεων. Είναι με αλλά λόγια εκτεθειμένη σε διάφορες εκδοχές λαϊκισμού που ανταγωνίζονται με ασύμμετρο τρόπο τις εκδοχές του υπευθύνου αλλά μη συμπαθούς πολιτικού λόγου. Στη δημοκρατία, η ηθική της ευθύνης και του ορθού λόγου αναγκάζεται, δυστυχώς συχνά, να υποχωρεί απέναντι στις συμπαγείς «βεβαιότητες» της «ηθικής» της αυθαίρετης πεποίθησης κάποιων που δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια γιατί είναι βαθιά γοητευμένοι από τη δική τους ανεξέλεγκτη μετα-αλήθεια.
Για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε τη δημοκρατία ως θεσμικό και ως αξιακό σύστημα είναι αναγκαίο να αντιλαμβανόμαστε ότι η δημοκρατία είναι ιστορική κατάκτηση και άρα δεν μπορεί να υπάρχει ανιστόρητη δημοκρατία, δηλαδή δημοκρατία με αμνήμονες πολίτες που δεν κατανοούν την αξία αυτού που έχουν γιατί δεν θυμούνται τι είχαν χάσει κάποιες εποχές, όχι πολύ μακρινές.
Η μαύρη επέτειος της δικτατορίας προσφέρεται ως ευκαιρία για να διεξαχθεί μια άσκηση ιστορικής δημοκρατικής μνήμης.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 21:56

Σε αναζήτηση οράματος

Του

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΥΛΙΟΥ

 

Όπως αναδείχθηκε πρόσφατα, το αίτημα για ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα ξεκίνησε επίσημα το 1975 με το ιστορικό υπόμνημα του αείμνηστου Ν. Σιμεντζή, τ. Δημάρχου Αρταίων, προς την πρώτη μετά την μεταπολίτευση πολιτική και πολιτειακή ηγεσία. Την εποχή εκείνη, η Άρτα ήταν μια καθαρά γεωργική περιοχή με ανάγκη αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών και  επιστημονικής καθοδήγησης των γεωργών, σε μία εποχή που δεν υπήρχε η ΕΟΚ με τις οικονομικές ενισχύσεις για βελτίωση της αγροτικής παραγωγής. Επιπλέον, εκείνη την περίοδο, στον Ακαδημαϊκό Χάρτη της χώρας υπήρχε μόνο η Γεωπονική Σχολή στην Αθήνα και το Γεωπονικό Τμήμα στο Α.Π.Θ.  
Σήμερα, στον Ακαδημαϊκό Χάρτη της Ελλάδας, υπάρχει το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών με Έξι (6) τμήματα, το Γεωπονικό Τμήμα στο ΑΠΘ, Δύο (2) γεωπονικά τμήματα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και Επτά (7) τμήματα Τεχνολόγων Γεωπόνων στα ΤΕΙ της χώρας, με συνολικά 3004 εισακτέους για το 2018.  
Εάν ερχόταν σήμερα κάποιος και έλεγε ότι το αίτημα δεκαετιών ικανοποιείται και από το 2019 το Τμήμα Τεχνολόγων Γεωπόνων του ΤΕΙ Ηπείρου θα μετονομαστεί / μετασχηματιστεί σε Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων, θα έπρεπε τότε η Αρτινή κοινωνία, να επαναπαυθεί στις δάφνες της ικανοποίησης του δίκαιου μακροχρόνιου αιτήματος;
Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, η συνεισφορά της φυτικής παραγωγής της Ηπείρου στη χώρα ανέρχεται σε 4,7% , ενώ η βασικότερη δραστηριότητα της  Περιφέρειας Ηπείρου είναι η κτηνοτροφία και ιδιαίτερα η αιγοπροβατοτροφία και η πτηνοτροφία, καθώς στην Ήπειρο συγκεντρώνεται το 10,7%  των εκμεταλλεύσεων προβατοειδών, το 7,4% των εκμεταλλεύσεων αιγοειδών, το 28,8% των κεφαλών πουλερικών στο σύνολο της χώρας και  η Ήπειρος είναι η 2η περιφέρεια της χώρας στην εκτροφή χοίρων. Εάν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στον Ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας, θα  διαπιστώναμε ότι υπάρχει μόνο η Κτηνιατρική Σχολή στο ΑΠΘ και η Κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με συνολικά 180 εισακτέους για το 2018 ενώ στα γεωπονικά τμήματα οι εισακτέοι είναι 3004 φοιτητές. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, μήπως το 2018 το παναρτινό αίτημα θα έπρεπε να είναι η ίδρυση Κτηνιατρικής Σχολής στην Άρτα και όχι ο μετασχηματισμός ενός υπάρχοντος τμήματος του ΤΕΙ Ηπείρου σε Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων;
Σήμερα όλοι γνωρίζουν τη δύναμη του Internet, χρησιμοποιούν το facebook και γενικά τα social media και είναι  πάρα πολλοί εκείνοι που αγοράζουν διαδικτυακά από ηλεκτρονικά καταστήματα (που δημιουργούνται και συντηρούνται από αποφοίτους Πληροφορικής). Καθημερινά υπάρχουν δημοσιεύματα για νέες (start-up) επιχειρήσεις πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών που ιδρύονται από νέους πτυχιούχους, οι οποίοι σχεδιάζουν λογισμικά και προϊόντα πληροφορικής και μέσω διαδικτύου τα πουλούν στην παγκόσμια αγορά. Τα επίσημα στατιστικά δείχνουν  ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών της εγχώριας αγοράς Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών ανέρχεται στο 4% του ΑΕΠ με συνεχώς αυξητική τάση. Ενδεχομένως, πολλοί συμπολίτες μας να έχουν διαβάσει πρόσφατα για την εταιρεία Πληροφορικής Terracom, με έδρα την Κατσικά Ιωαννίνων, που έχει 750 πελάτες σε 67 χώρες και η οποία έλαβε το 2018 το χρυσό βραβείο στην κατηγορία "Ανάπτυξη στις διεθνείς αγορές". Ακόμα πιο πολλοί γνωρίζουν ότι ένα από τα δυναμικότερα διαδικτυακά φαρμακεία της χώρας βρίσκεται στην Καμπή της Άρτας, έχοντας πελάτες σε όλη την Ελλάδα. Θα ανέμενε κανείς ότι το όραμα για την ανάπτυξη της περιοχής θα περιλάμβανε την δημιουργία και λειτουργία αντίστοιχων επιχειρήσεων στην Άρτα.
Είναι προφανές, ότι η Πληροφορική και οι νέες τεχνολογίες έχουν μεγάλη δυναμική και προοπτική και ιδιαίτερα με τη χρήση του Internet οι επιχειρήσεις πληροφορικής δεν γνωρίζουν κανέναν γεωγραφικό περιορισμό, μπορεί να βρίσκονται στην Άρτα και να έχουν πελάτες σε όλη την Ελλάδα ή/και παγκοσμίως. Οι απόφοιτοι Πληροφορικής, μπορούν να βρουν εργασία στο δυναμικά εξελισσόμενο τομέα των νέων τεχνολογιών, ο οποίος μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Μήπως λοιπόν ένα βασικό και κυρίαρχο αίτημα θα έπρεπε να είναι η ενίσχυση του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου και όχι η διαφαινόμενη υποβάθμισή του;
Μήπως στο όραμα για την ανάπτυξη της Άρτας θα έπρεπε να συμπεριληφθεί η δημιουργία co-working (συνεργατικών) χώρων εργασίας στην πόλη, η δημιουργία θερμοκοιτίδων τεχνολογικών επιχειρήσεων, η προσέλκυση καινοτόμων τεχνολογικών επιχειρήσεων, η διοργάνωση ΙΤ bootcamps  (πχ Coding Bootcamp) και άλλων πολλών συναφών δράσεων που μπορούν να κρατήσουν τους νέους, μορφωμένους και οικονομικά ενεργούς απόφοιτους Πληροφορικής στην πόλη της Άρτας και στην ευρύτερη περιοχή με τα όλα τα θετικά αποτελέσματα που αυτό επιφέρει σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο;
Μήπως θα έπρεπε οι τοπικοί ιθύνοντες να υιοθετήσουν και να συμπεριλάβουν στο όραμα τους, την τεκμηριωμένη πρόταση του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής Τ.Ε. του ΤΕΙ Ηπείρου για ίδρυση στην Άρτα τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών στα πλαίσια της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Και εάν δεν θέλουν να είναι μαξιμαλιστές στις απαιτήσεις τους, τουλάχιστον μήπως θα όφειλαν να υποστηρίξουν την πρόταση για ίδρυση Σχολής Μηχανικών στην Άρτα, και την δημιουργία Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής & Υπολογιστών, κατά το πρότυπο του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής; Μια αυτόνομη Σχολή Μηχανικών στην Άρτα έχει σημαντικές προοπτικές καθώς μελλοντικά μπορεί να συμπεριλάβει και νέα τεχνολογικά τμήματα, ώστε να μετασχηματισθεί η Άρτα σε έναν Περιφερειακό Ακαδημαϊκό, Ερευνητικό και Αναπτυξιακό Πόλο.
Μήπως θα πρέπει άμεσα να επανεξεταστεί, ποιο πρέπει να είναι το νέο όραμα διεκδικήσεων για την Ανάπτυξη της Άρτας βλέποντας στο μέλλον;

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 21:53

Ποίηση, μια απρόσμενη συνάντηση

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ευτυχώς που η ποίηση δεν κατοικεί σε στίχους επαγγελματιών ή αυτοχρισθέντων ποιητών. Ευτυχώς που η ποίηση όπως και η τέχνη στο γένος και το είδος της είναι μια αδέσποτη σχεδία που διασχίζει τις πιο άγνωστες θάλασσες και βρίσκει κρυφά και απρόσμενα λιμάνια καταφυγής- πνευματικής φυσικά- και μας δίνει απ΄τις πιο σπάνιες αισθητικές απολαύσεις και διαδρομές υψηλών πτήσεων. Ευτυχώς που τα λόγια και τα γραπτά δεν μπορούν να την εγκλωβίσουν και  να την τοποθετήσουν σε βιτρίνες λαμπρές ή θαμπές. Πού φυλακίζεται ο στίχος; Πού περιορίζεται το πνεύμα; Πού κατοικεί το όνειρο;
Κοιτώντας τα σύννεφα να περνούνε και τα κύματα να συνεχίζουν το αιώνιο έργο τους τελικά γνωρίζεις πως η αδέσποτη σχεδία σε οδηγεί σωστά. Εκεί που ανθίζει η σκέψη, εκεί που μεγαλουργεί το πνεύμα κι εκεί που λειτουργεί η όραση. Έτσι ήταν σα μια σύγκρουση σ΄έναν καιρό σκοτεινό, σαν αστραπή και η ποίηση του Νίκου Μυλόπουλου. Απρόσμενη και  γλυκιά σαν την ευωδιαστή ανάσα μιας  «Πασχαλιάς»: Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά./Μπλεχτήκανε τα άνθη της/Απρόσμενα στις σάρκες μου... Ώσπου ξύπνησα απ' τα απόνερα/ Που κατέβαζε ο δρόμος./ Καθώς ανάπνευσα μου φάνηκε/ Πως μύρισα ξανά το άρωμά της./ Άρχισα πάλι να την ψάχνω./ Τότε, πρόσεξα ένα πουλί με μάσκα/ Να κρατάει στο ράμφος του/  Ένα κλωνάρι πασχαλιάς./ Τρέμοντας πλησίασα/ Και του 'βγαλα τη μάσκα./ Είδα πως ήσουν το πουλί/ Και πως στο στόμα σου/Κράταγες τη ζωή μου./Ταράχτηκα. Κοιμήθηκα./ Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά...
Μια εικόνα ονειρική, σαν κι αυτές του Μάρκ Σαγκάλ μας οδηγούν στην  ποίση του Νίκου Μυλόπουλου... Η βροχή διαττόντων σχέσεων είχε κοπάσει /Εμείς ήμασταν στα πρόθυρα μιας πολύτροπης Άνοιξης/Ο αχός ανούσιων λέξεων έπνιγε τη στιγμή...Θα μας ψιθυρίσει σε άλλο του σημείο η ποίηση, η ανάδυση μιας προσωπικής μυθολογίας με στίχους που διακρίνεις πως γεννήθηκαν από... Την αφύλαχτη επιλέγοντας νύχτα χωρίς αντίκρισμα...
Η δική του επιδίωξη;  Μα τι άλλο από...Την πραγματικότητα κυνηγώντας ή – έστω- ένα τρύπιο κοχύλι /Που από μέσα του περνώντας η θάλασσα άλλαζε ήλιους και χρώματα....
Και η τύχη που αισθάνεται και αποτυπώνεται σε στίχους σαν κι αυτούς είναι : Έτσι αισθανόμασταν τυχεροί που μας δώρισε η μοίρα /ένα πριόνι /Για να τρυπήσουμε το χτες, ένα καρφί για να κρμεμάσουμε το αύριο/ Και μια ολόκληρη ζωή για ν΄απολαύσουμε το τώρα....
Και θ΄αναρωτηθεί σε άλλο σημείο: Θα συμπέσουμε άραγε ξανά/Στο χρονικό δρασκελισμό;/ Δεν έχω τίποτ΄ άλλο/ Εκτός απ΄τις ανταύγειες . Τι έχει άραγε η ψυχή του ποιητή ν΄αναλύσει και να εκθέσει στα δικά μας μάτια απ΄τις λεπτές ανταύγειες της ψυχής του που άλλοτε μιλά : Συνέχιζα να μιλώ τη γλώσσα των φαντασμάτων/ Πονώντας κάθε φορά που με καταργούσες/... Τα όνειρα- τι είναι για τον ποιητή- παρά μια μορφή ελευθερίας αφού ...και τα όνειρα παίρνουν πάντα εκδίκηση/ Χαιρόμασταν την απόλυτη ελευθερία μας/ Από τη στιγμή που τα χάσαμε όλα/ Ο κόσμος γύριζε ράθυμα γύρω από άξονα σε νάρθηκα....
Ο ποιητής έχει τη δική του βαρύτητα σκέψης και καταγραφής και γνωρίζει πως: Κι αυτοί που φώναζαν στη ζωή τόσο άγρια/ Έφυγαν ήσυχα όπως κι οι άλλοι....γιατί όπως αναφέρει και ο ίδιος: Πότιζα με σιωπή τη θάλασσα κραυγές γέμιζα τους δρόμους.... Στίχοι που περιγράφουν τον έρωτα, την απόγνωση και πολλές φορές το θάνατο μιας κι αυτά είναι τα στοιχεία της ποιητικής παραγωγής και τοπογραφίας.
Ο Νίκος Μυλόπουλος είναι  γνωστός και πετυχημένος γιατρός , οφθαλμίατρος , και η ποίηση βρήκε στην δική του γραφή ένα καταφύγιο ως αδέσποτη σχεδία και σαν άλογα που τρέχουν οι σκέψεις : Τ΄άλογα τότε έτρεχαν μόνα τους χωρίς αναβάτη/  Γιατί μόνο έτσι από παλιά κερδίζονται οι πόλεμοι / Μ΄ένα σπαθί κι ένα βέλος καρφωμένα στον ήλιο.... Όσο για τον έρωτα τι να πούμε...αν δεν είναι αυτή η σκοτεινή μας δύναμη που μας τραβά και μας αναδύει κάθε στιγμή στη ζωή μας, στο έρεβος της ψυχής μας: Πότιζα με σιωπή τη θάλασσα καρυγές γέμιζα τους δρόμους/ Έτσι γεννήιηκες εσύ μέσ’ απ΄τα νερά της παλίρροιας/ κι ύστερα φανερώθηκες σαν άγριο περιστέρι....
Σε άλλο σημείο ο ποιητής θα μας περιγράψει : Έξω έβρεχε άδειες αγκαλιές και απόπειρες γοητείας/ Ο ήλιος νικημένος άπλωνε τις αχτίδες του στους άξιους/ μόνο εραστές/ Εμείς κουβαλούσαμε πάντα μια μικρή ζυγραριά και μετρούσαμε επιδέξια/ Πιθανότητες επανασύνδεσης και βαθμίδες ελευθερίας/ Με τα χείλη να πίνουν λαίμαργα τον πυρετό της σάρκας/ και τα χέρια ν΄αργοπορούν ανάμεσα στα χαλάσματα/ Ορφανοί από τους έρωτες που χάθηκαν στον δρόμο/ Ερασιτέχνες  ναυτικοί αναποφάσιστοι για το ιδανικό ναυάγιο....
Όμως και η μοναξιά και η απογοήτευση, φλερτάροντας σε σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης  δημιουργεί στον ποιητή μοναδικούς συνειρμούς:  Βγαίνοντας  μαύρα φόρεσα γυαλιά αν και ήταν βράδυ/ Ανυπόφορο τριγύρω άπλωνε σκοτάδι η θηλιά της μοναξιάς/ και σφίγγοντας τις γροθιές σε σχήμα πένθους / Προχώρησα στα κοφτερά συντρίμμια της απόλυσης./ Γοργόνες έξω απ΄το νερό , φλερτάρανε με υδρορροές/ για επιβίιωση......
Είναι πολύ μικρός και στενός  ο χώρος σε λίγες παραγράφους  για να παρουσιάσεις την πατρίδα ενός ποιητή και μιας βαθιάς και ώριμης σκέψης που όσο κερδίζει χρόνο, τόσο περισσότερο λάμπει. Κι εμείς οι απόλυτα κερδισμένοι να κυκλοφορούμε με παράσημο τις νύχτες μας με τέτοια άστρα, τέτοιους στίχους, σαν τις πυγολαμπίδες τις ανοιξιάτικες νύχτες της ξάγρυπνης  σκέψης  μας.
Δεν είναι πυκνή η γραφή αλλά βαριά η σκέψη με διάκενα μικρής ανάσας που άλλοτε είναι ερωτική και πάλλεται, άλλες φορές σκοτεινή και βαριά κοντά στο χέρι των αυτόχειρων και άλλες φορές ένα αεράκι θαλασσινό σαν τον πρώτο ήλιο και αύρα που γεννά ο Θερμαϊκός και οι μοναχικοί περίπατοι του ποιητή της Θεσσαλονίκης  και της καρδιάς μας. Η ύπαρξη έχει πολλές λεωφόρους αλλά και σκοτεινά λαγούμια, κορφές, λόφους και κύματα...έτσι είναι και οι στίχοι της ποίησης, της αυθεντικής ποίησης. Άλλες φορές ένας εσωτερικός σαρκασμός και αυτοκριτική η εστίαση του ποιητή σε όσα βλέπουν τα πιο ευαίσθητα από τα δικά μας μάτια και όσα διακρίνουν μόνο τα ευγενή πνεύματα και όσα μπορούν να καταγράψουν οι ελεύθεροι άνθρωποι.
Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή....
Ποιητικές συλλογές του ποιητή: Παράκτιος πια ο έρωτας  2002. Δύο παράθυρα με κιμωλία 2005. Οι εραστές πάντα σιωπούν  2007. Ξημερώνει στο γέλιο σου 2011. ΄Όνειρα σε συνέχειες  2012. Τέλος της περιπλάνησης  2015. Οι εφτά καινούργιες μέρες  2015.

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΩΤΗΡΕΛΗ

 

Αν αναρωτιέται κανείς για την ποιότητα του πολιτικού μας συστήματος δεν έχει παρά να παρακολουθήσει τον τρόπο που αντιμετώπισε διαχρονικά το εκλογικό σύστημα. Ένα μείζονος σημασίας θεσμικό ζήτημα, το οποίο έχει σημαντική επίδραση στο πώς θα κυβερνηθεί η χώρα στα επόμενα κρίσιμα χρόνια, αντιμετωπίζεται από όλα τα κόμματα με απίστευτη ελαφρότητα και με καταφανή την πρόταξη μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.
Το ισχύον εκλογικό σύστημα, με βάση τα σημερινά πολιτικά δεδομένα, αφενός μεν παραβιάζει πολλαπλά και κατάφωρα την συνταγματική αρχή της πολιτικής ισότητας, υπό όλες τις εκδοχές της, αφετέρου δε αποτελεί έναν μηχανισμό αλλοίωσης του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων και φαλκίδευσης της λαϊκής βούλησης. Ο μηχανισμός αυτός αξιοποιήθηκε πλήρως τόσο από τον εμπνευστή του, τη ΝΔ, -την οποία κυριολεκτικά διέσωσε το 2012- όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ποια είναι όμως η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο κρίσιμο αυτό πολιτικό πρόβλημα; Αρχίζουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πολύ νωρίς είχε εξαγγείλει μια συνολική θεσμική τομή, που θα καταλάμβανε όλες τις προβληματικές παραμέτρους του ισχύοντος εκλογικού συστήματος. Δεδηλωμένο κριτήριό του ήταν αφενός μεν η άρση των πολιτικών ανισοτήτων (τόσο μεταξύ της ψήφου των πολιτών όσο και μεταξύ κομμάτων και συνασπισμών), αφετέρου δε η καταπολέμηση της εκλογικής συναλλαγής και του μαύρου πολιτικού χρήματος.
Δεν επέμεινε, όμως, σε αυτήν την εκλογική μεταρρύθμιση (κατάτμηση εκλογικών περιφερειών, απλή αναλογική με ασφαλιστική δικλείδα ένα μικρό μπόνους για αποτροπή της ακυβερνησίας και αντικατάσταση του σταυρού προτίμησης με το σύστημα της ανατρεπόμενης λίστας), που κινείτο στην σωστή κατεύθυνση και έδινε μια ολοκληρωμένη, καθαρή και βιώσιμη θεσμική λύση. Τελικά, αποφάσισε να προτείνει την απλή αναλογική.
Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί πολύ επιλεκτικά το «ζήτημα αρχής», το οποίο, ως γνωστόν, υπήρχε και στην πρώτη κυβερνητική του θητεία. Αρέσκεται στα ψευδεπίγραφα, πίσω από τα οποία επιχειρεί ανεπιτυχώς να κρύψει μια εξόφθαλμα μικροκομματική στόχευση.

H ισοτιμία της ψήφου
Κατ’ αρχάς να επισημάνουμε ότι η απλή αναλογική πρωτοεφαρμόσθηκε το 1989, από την πραγματική πρώτη φορά Αριστερά, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, με την ίδια δυστυχώς μικροκομματική λογική και με εξαιρετικά αρνητικά αποτελέσματα (χρειάσθηκαν τρεις εκλογές για να πάρει τότε η ΝΔ, με δικαστικές αλχημείες και με πολιτική αποστασία, 152 έδρες).
Επιπλέον, ούτε με την κατάργηση του μπόνους εξασφαλίζεται η ισοτιμία της ψήφου των πολιτών. Αυτή εξακολουθεί να σχετικοποιείται έντονα (αν όχι εντονότερα σε σχέση με ένα μπόνους 15-20 εδρών) αφενός μεν με την διατήρηση του εκλογικού κατωφλίου του 3% (που είναι πάντως σωστή, προκειμένου να αποτρέπεται ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων), αφετέρου δε με την διατήρηση της τεράστιας διαφοροποίησης του μεγέθους των σημερινών εκλογικών περιφερειών.
Η διαφοροποίηση αυτή γεννά κραυγαλέες ανισότητες της ψήφου και επιτρέπει την ανάδειξη ενός βουλευτή ακόμη και με τις ψήφους που αντιστοιχούν σε έναν δημοτικό σύμβουλο μικρού δήμου. Κι όλα αυτά, βέβαια, προκειμένου  να ικανοποιηθεί το ΚΚΕ και ο Λεβέντης, που εξαρτούν την ισοδυναμία της ψήφου από τα δικά τους μικροκομματικά συμφέροντα.
Αλλά και η στάση της ΝΔ, η οποία μάλιστα δια του νέου τότε αρχηγού της είχε διακηρύξει σε όλους τους τόνους τον θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας και την απεμπλοκή από την μικροπολιτική, ήταν άκρως απογοητευτική. Η θέση της, όπως επαναλαμβάνεται σε όλους τους τόνους, είναι ο ορισμός του πολιτικού κυνισμού: δεν συζητάω επ’ ουδενί για το εκλογικό σύστημα, διότι μόνο αυτό που ισχύει, παρά τα πανθομολογούμενα προβλήματά του, μπορεί να με επαναφέρει στην εξουσία, μέσω της εκβιασμένης πόλωσης και της αποτροπής ευρύτερων προεκλογικών συνεργασιών. Η πολιτική αρχών, σε όλο της το μεγαλείο…

Από αντίφαση σε αντίφαση
Τέλος, και τα κόμματα της κεντροαριστεράς έπεφταν τότε από αντίφαση σε αντίφαση. Το μεν ΠΑΣΟΚ διότι ενώ είχε καταθέσει πρόταση νόμου που απέβλεπε, κατά βάση, στην κατάργηση του μπόνους, το καλοκαίρι 2016 διαφοροποιήθηκε με ποικίλα προσχήματα, κινούμενο πάντως, κατά βάση, στην σωστή κατεύθυνση.
Το δε Ποτάμι, ενώ προσπαθούσε να μας πείσει ότι η ιδανική λύση για τη χώρα θα ήταν μια κυβέρνηση «των αρίστων», που θα υποστηριζόταν από ευρύτατο φάσμα πολιτικών δυνάμεων, το καλοκαίρι του 2016 αρνήθηκε -ελάχιστα πειστικά- εκείνη ακριβώς την αλλαγή του εκλογικού συστήματος που θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να οδηγήσει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Οι γενικότερες προτάσεις του για το εκλογικό σύστημα, μάλιστα, ήταν εν πολλοίς απρόσφορες και δυσεφάρμοστες.
Συμπερασματικά, η στάση των πολιτικών δυνάμεων τότε οδήγησε σε ναυάγιο μια ευκαιρία για την επιβολή καθαρών και διαφανών κανόνων ως προς τις εκλογικές αναμετρήσεις. Το εκλογικό σύστημα θυσιάστηκε ξανά στον βωμό της μικροπολιτικής και η χώρα καταδικάστηκε σε ένα δίλημμα: ή να ξαναπάει σε εκλογές με τον ισχύοντα, τραυματικό για τη δημοκρατία, εκλογικό νόμο, ή να εκτεθεί στον κίνδυνο της ακυβερνησίας, και των εκβιασμένων εκ των υστέρων συναινέσεων, με μια κολοβή, ανερμάτιστη και καιροσκοπικά καθιερωμένη «απλή αναλογική».
Όπως είναι γνωστό, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκέντρωσε την ενισχυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 200 εδρών και έτσι η απλή αναλογική θα ισχύσει στις μεθεπόμενες εκλογές. Με τη ΝΔ, η οποία προηγείται δημοσκοπικά, να δηλώσει σε όλους τους τόνους πως εάν σχηματίσει κυβέρνηση θα επαναφέρει την ενισχυμένη αναλογική. Με άλλα λόγια, δύο σχεδόν χρόνια μετά, δεν έχει αλλάξει τίποτα στον μικροκομματικό τρόπο που οι πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν το εκλογικό σύστημα. Το ενδεχόμενο να συμφωνήσουν σε ένα σταθερό κανόνα φαντάζει λιγότερο πιθανό και από όσο ήταν το καλοκαίρι του 2016.

Πηγή: slpress.gr

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 22:29

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Σχεδόν αηδιασμένος από μια περιπλάνηση στο fb, ανήμερα το Πάσχα! Τόση ματαιοδοξία, γι’ αυτό το πολυσυζητημένο αρνί της σούβλας και τα κοκορέτσια και ότι άλλο μπορεί να είχε φανταστεί ο καθένας… Η πρώτη απόρριψη, στοιχείο προβληματισμού… Αν στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της κατάχρησης αυτών, αξίζει και ο παραδοσιακός οβελίας, που μπορούσε στην πρότερη εποχή, να αποτελεί την αφορμή κι αιτία για καλές κοινωνικές συναντήσεις… Εκείνα τα χρόνια… Τα παιδικά μας χρόνια… Τα αθώα χρόνια…
Η αηδία, όπως και άλλες φορές όταν με καταβάλει, οδηγεί σε μια βόλτα, χωρίς προορισμό… Περπάτημα, μέσα στην πόλη, αλλά χωρίς να θέλεις να πας κάπου συγκεκριμένα… Βόλτα και προβληματισμός, για όσα θα δεις δίπλα σου και κυρίως όσα δεν θα ήθελες να δεις… Βέβαια η αντίφαση είναι εκεί… Κι ενώ γνωρίζεις, ότι στον συγκεκριμένο δρόμο, θα δεις αυτό που δεν θέλεις να δεις, γιατί θα σε κάνει κομμάτια, τα βήματά σου, ακριβώς εκεί σε οδηγούν…
Η εικόνα ίδια, με τις άλλες ημέρες.. Αυτές τις συνηθισμένες ημέρες. Στο ίδιο σημείο, όπως και πολλές προηγούμενες φορές… Περιμένοντας το δικό τους αναστάσιμο φως… Που δεν είναι άλλο απ’ την δόση… Γνωστά τα παιδιά, έχουμε συνομιλήσει πολλές φορές, αλλά θα ήταν η κατάστασή τους τέτοια, που δεν θα ήθελαν, άλλη μια συζήτηση, για το ίδιο θέμα… Ήταν η ημέρα που είπαν να κρατήσουν αποστάσεις, απ’ τον επίμονο ερωτώντα… Δικαίωμά τους και το σεβάστηκα… Επαγγελματική διαστροφή, σήκωσε το χέρι μου, για μια ακόμη φωτογραφία του σημείου, αλλά και της διαδικασίας… Είπαμε όμως… Σεβασμός στην δική τους επιλογή, μιας κι αυτοί, είχαν άλλο αναστάσιμο φως να περιμένουν… Ένα νεύμα, όλος κι όλος ο χαιρετισμός, ίσως αυτός επέβαλε και το πιο γοργό βήμα, για τον πιο φωτεινό δρόμο, που θα μεαπάλλασσε απ’ τις μαύρες σκέψεις…
Ακριβώς το αντίθετο, ήταν το αποτέλεσμα… Εσωτερική η οργή, για όλους… Κι ένα βασανιστικό ερώτημα:
-Αν το ελάχιστο απ’ τον χρόνο που όλοι αυτοί  -οι πανέλληνες- κατανάλωσαν για την ματαιοδοξία τους, μέσω της προβολής του οβελία, το αφιέρωναν, έστω και στην σκέψη για το τι γίνεται, στην διπλανή πόρτα, υπήρχε περίπτωση να προκύψει κάτι καλό;
Είναι κοινή η αντίληψη και η σιγουριά, πως κάτι καλό θα προέκυπτε, υπό την προϋπόθεση, ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαλόγου, δεν θα είχαν απογειώσει, αυτή την επικίνδυνη ματαιοδοξία…
Ήταν κι άλλα πεδία δράσης, για να δείξουν το διαφορετικό… Την ανθρώπινη προσέγγιση, της ημέρας που πέρασε… Ήταν πολλοί αυτοί που επέλεξαν, να κάνουν μια κίνηση ανθρωπιάς και πήγαν ν’ ανταλλάξουν ευχές με τους γερόντους και τις γερόντισσες στο γηροκομείο της Άρτας. Κι εκεί που έκαναν το επιβεβλημένο, το ακύρωσαν με την επίμονη ματαιοδοξία της επικοινωνίας… Άντε πάλι… Πολλαπλάσια η οργή…
-Ούτε αυτό το ιερό της ημέρας, δεν μπορείτε να προστατεύσετε, εσείς ρε αγείρτες παραγοντίσκοι της κακιάς ώρας;
Και πολλά άλλα, ανάλογα πεδία… Εύκολα μπορούν να καταγραφούν, αλλά δεν θα προσθέσουν τίποτα, στο μήνυμα  που βγήκε και είναι πολλοί αυτοί που ο παρέλαβαν με ανάλογη οργή και αηδία…
Για να θυμηθούμε τον στίχο του Νίκου Γκάτσου:
«Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ...
Καληνύχτα»...

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 22:25

Θαμπές ζωές....

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ο συγγραφέας  Γιάννης Παππάς στις θαμπές ζωές ξεκινά την αφήγησή του εκεί που τελειώνει το θαύμα και το  όνειρο. Απ΄το λυκόφως της ζωής εκεί που αρχίζει συχνά το πιο πυκνό σκοτάδι, λίγο πριν το φως δώσει την πρώτη του παρουσία.
Θαμπές ζωές, μια σειρά μικρών αφηγημάτων, ιστορίες που λίγο πιο πριν αποτελούσαν ίσως πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Μια νέα, σύγχρονη ηθογραφία μιας κοινωνίας του ελληνικού γίγνεσθαι και της πατριαρχίας, που εξέθρεψε και συχνά εκθρέφει τέτοια φαινόμενα, θαμπών και αραχνιασμένων ζωών.
Γλώσσα ρεαλιστική με πιο ρεαλιστικές λέξεις και σκέψεις μιας και μόνο  έτσι μπορεί να γίνει η σκληρή περιγραφή σε σκληρό περίγυρο και κοινωνία. Σίγουρα αποτελούν ενθυμίσεις ή παρατηρήσεις του συγγραφέα που συγκράτησαν το ευαίσθητο βλέμμα του και το μετέτρεψαν σε καταγραφή.
Ξεκινά χαρακτηριστικά με τον «αφορεσμένο» για να μας δώσει το σκότος της ανθρώπινης ψυχής και του άσβεστου μίσους για το χρήμα, μια συμπεριφορά και ιστορία που θ΄ακούσουμε σε χωριά-με ήθη που επίσης έχουν καταγραφεί ως ήθη ελληνικής κοινωνίας που αργότερα  θα προετοιμάσουν ή θα οδηγήσουν στο έγκλημα, στην αδίστακτη μαχαιριά , στην εκδίκηση ιδωμένα απ΄την πλευρά του θύτη.
Πολλές φορές μιλά μέσα στο βιβλίο και σε πολλές ιστορίες το θύμα-όμως πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί ο θύτης σε θύμα και το αντίστροφο;  Σκοτεινά απωθημένα και στερεότυπα που πέρασαν από γενιά σε γενιά και ένας σκοτεινός ερωτισμός που ο Φρόιντ θα μπορούσε να κάνει διατριβή επάνω σ΄αυτές τις ιστορίες αν ήταν Έλληνας.
Εσωτερικοί διάλογοι και αφηγήσεις μηδενικής εστίασης- όπως ανέφερε ο Gennet «δεν υπάρχει αφήγημα χωρίς τον αφηγητή.» Ο αφηγητής είναι φυσικά η ιστορία και όπως η αφήγηση είναι διαυγής και διαφανής, ρέει κυριολεκτικά στα μάτια μας και στο νου μας, είναι η τέχνη του συγγραφέα να την κάνει δική του ιστορία και απόκτημα, να δημιουργήσει τη σχέση του με τον αναγνώστη όπως εδώ ο Γιάννης Παππάς.
33 οι ιστορίες που μας αφηγείται, που θα μπορούσαν να συμβούν στο δρόμο, στο καφενείο, εξομολογητικά σε μια γωνιά για τη Νίτσα, τη Βασίλω, τον «Κορεάτη», τον «Μήτσο», τη «θείτσα»  την  Αρετή την ερωμένη του καλοκαιριού.... τους περίεργους του χωριού, τους  στιγματισμένους, τους κάπως διαφορετικούς μιας κοινωνίας που από μόνη της τους οδηγεί με αφανείς- υπόγειους -μηχανισμούς στο περιθώριο. Ή μήπως η σκέψη είναι το περιθώριο κι εμείς που αφήνουμε χώρο μα εισχωρήσει οι αθέατοι και αθώοι θύτες;
Σε πολλές κούνησα το κεφάλι μου ανοιγοκλείνοντας από την φρίκη κυριολεκτική τα μάτια μου ειδικά σε ανθρώπινες υπάρξεις όπου το σκοτεινό πέπλο της λίμπιντο, οι αναχρονιστικές αξίες μιας πεπαλαιωμένης κοινωνίας όπλισαν το χέρι του συζύγου, του εραστή και οδήγησαν τις συζύγους, ερωμένες φίλες στο χώμα.... Πολλά σημεία μου είχαν κάνει κάποτε εντύπωση για την απόδοση της αγριάδας αυτής που ξαναπροκύπτει σ΄αυτή την ρεαλιστική ηθογραφία  στις κορφιάτικες ιστορίες του Κωνσταντίνου Θεοτόκη- στο «Πίστομα» και στο «Κάιν» παρακολουθούμε την πρωτόγονη αγριάδα των άστατων χαρακτήρων, που με κρυστάλλινο ρεαλισμό, περιγράφεται η ζωή του χωριού στην εκπνοή του δέκατου ένατου αιώνα. Ένας κόσμος αρχέγονος και παλιά επαναλαμβανόμενος με εγκλήματα τιμής και πάθους εγκλήματα μίση που η ανθρώπινη ψυχή γνωρίζει μόνο να τα αποδίδει και ο συγγραφέας να τα καταγράφει. Και η καταγραφή του συγγραφέα με λογοτεχνική γραφή , δεν περιγράφει μόνο το γεγονός που είναι συνήθως και ο επίλογος, το έγκλημα, ο φόνος, η απαξίωση, η μοναξιά, την περιθωριοποίηση. Περιγράφει τις συνθήκες, τις δίνει έξυπνα με μια κουβέντα, με μια λέξη με μια περιγραφή έναν μικρό διάλογο με μια ρωγμή... αναπαράγει τα στοιχεία που ορίζουν τον νατουραλιστικό αντιήρωα του χώρου του ο συγγραφέας, προϊόν των κοινωνικοπολιτικών μεταβολών και έρμαιο των προσωπικών ορμέμφυτων επιλογών.
Η ρωγμή της ιστορίας που μας  ρίχνει φως στην ανθρώπινη ψυχή για να καταλάβουμε  την άβυσσο και το σκότος – «Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα.» Θα μας πεί ο  Νίτσε. Θεωρώ πως ζω συχνά και σήμερα σε μια άβυσσο της μικρής και στενής κοινωνίας που για το συγγραφές μα ςνα ήταν ένα παρελθόν παιδικής ενθυμήσεως. Συνεχίζουν και το λέω ως προσωπικός παρατηρητής μικρά ή και μεγάλα, εμφανή ή και αφανή εγκλήματα τέτοιας ή παρόμοιας κλίμακας όπως την καταγράφει εδώ ο συγγραφέας. Και η κάθε καταγραφή και ανάδειξη της αβύσσου που την κοιτάμε και μας κοιτά είναι και αποτελούν μαρτυρίες έστω και λογοτεχνικές όμως ταυτόχρονα και κοινωνιολογικές . Μας θυμίζει λίγο το πρόσφατο παρελθόν μας, άντε και λίγο ίσως το τωρινό μας παρόν, και πολύ φοβάμαι πως θα μας θυμίζει και το μέλλον μας.
Μια κοινωνία δεν κάνει εύκολα βήματα αφύπνισης και αλλαγής σε έθιμα, συνήθειες και επεξεργασία αξιών και ιδεών που εμένα προσωπικά συχνά με τρομάζουν όταν τις παρατηρώ σε νέα μυαλά και σε πρόσφατες πράξεις μένω άναυδη- βέβαια- Το "γνώθι σ'αυτόν" . Μόνο όταν ο άνθρωπος θα έχει φτάσει στη γνώση όλων των πραγμάτων θα μπορεί να γνωρίσει τον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί τα πράγματα είναι μόνο τα όρια του ανθρώπου- ίσως μέσω τέτοιων καταγραφών να μπορέσουμε να φτάσουμε σ΄ ένα γνώθι σ΄αυτόν. Ίσως πια να μπορούμε να εξηγήσουμε και να προσεγγίσουμε κάποια πράγματα, που προτιμούμε να τα διαβάζουμε στη λογοτεχνία σε μικρές και σύντομες ιστορίες παρά σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων και ν΄αναρωτιόμαστε ποιος και τι φταίει.
... « Δεν θα χρειαστεί ν’ αφήσω το κρεβάτι. / Μόνο η αυγή θα μπει στο άδειο δωμάτιο. / Θ’ αρκεί μόνο το παράθυρο για να ντύσει κάθε πράγμα / με μια ήσυχη αναλαμπή, σχεδόν ένα φως/ / Θ’ αποθέσει μια αδύνατη σκιά πάνω στο ανάσκελα ξαπλωμένο πρόσωπο. / Οι αναμνήσεις θα είναι θρόμβοι σκιάς κρυμμένοι σαν την παλιά θράκα / στο τζάκι. Η ανάμνηση θα είναι φλόγα / που χτες ακόμα σιγοκαίει μέσα στα σβηστά μάτια.»... θα μας πει ο Παβέζε στη δική του θαμπή ζωή.....
Καλοτάξιδο το βιβλίο με  ούριους τους ανέμους της ποίησης και της λογοτεχνίας.....

Τετάρτη, 04 Απριλίου 2018 21:54

Στον απόηχο μιας γιορτής...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Είναι  φορές που δεν μπορείς να βρεις τη γαλήνη και να κοιμηθείς, όχι επειδή σε απασχολεί κάτι, αλλά γιατί ένα ποντίκι της μνήμης βγαίνει ξαφνικά κάποια στιγμή τη νύχτα και σου κατατρώει  ένα μικρό κουρέλι που ατυχώς ή ευτυχώς αφέθηκε έξω  από το ασυνείδητο και τη λυτρωτική λειτουργία του ύπνου και του ονείρου.
Σηκώνεσαι, περπατάς στο σκοτεινό και άδειο σπίτι, αρχίζεις να γράφεις σταματώντας όσο μπορείς , σαστίζοντας, ψάχνοντας τη σωστή λέξη  που χάνεται, γιατί τι μας έμεινε τελικά από τη λέξη και τη δύναμή της;
Κι όταν τελειώσει η γιορτή, απόδοση και απότιση μνήμης  το θυμικό που δεν ξεχνά και λειτουργεί συχνά ως χείμαρρος, εμφανίζεται με μια χιονοστιβάδα μικρών και μεγάλων πραγμάτων που πρέπει ν΄αποτυπωθούν πριν τα  πάρει  πάλι ο άνεμος.
Δεν θα ήθελα να περιγράψω το δικό μας απόηχο αλλά όλων αυτών των συμπολιτών μας που μαζεύτηκαν από παντού, να τιμήσουν τους προγόνους τους και που η μνήμη τους αποτελεί φάρο και φως για τις επόμενες γενεές.
Ο Βίτωρ Ελιέζερ μας είπε χαρακτηριστικά: «Το συναίσθημα που κυριαρχεί ακόμα είναι η συγκίνηση που νοιώθουμε κάθε φορά που κάνουμε αναφορά και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ατμόσφαιρα που επικράτησε εκείνο το Σάββατο της 24ης Μαρτίου 2018. Οι εκδηλώσεις μνήμης που οργάνωσε ο Δήμος Αρταίων, χαρακτηρίστηκαν από τη συγκίνηση και την κατάνυξη, τόσο κατά τη διάρκεια της κεντρικής εκδήλωσης στην αίθουσα του Μουσικοφιλολογικού συλλόγου «Ο Σκουφάς» όσο και κατά την διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης στο μνημείο του Ολοκαυτώματος της πόλης.
Η πορεία μνήμης, στο δρόμο από την Εβραϊκή συνοικία της πόλης στον τότε κινηματογράφο Ορφέα, εκεί όπου στοιβάχτηκαν οι Εβραίοι της Άρτας και της Πρέβεζας, με την μπάντα του Δήμου, επικεφαλής της πορείας, μαζί με τον Δήμαρχο Χρήστο Τσιρογιάννη, με την πένθιμη μουσική και τα κεριά αναμμένα, με άλλους Αρτινούς να βγαίνουν στα μπαλκόνια και άλλοι να κατεβαίνουν και να μας ρωτούν αν γνωρίζουμε κάτι για τους Εβραίους φίλους τους ή γείτονές τους, ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για έναν απόγονο Αρτινής οικογένειας. Ξέρετε, μέχρι πριν από δύο χρόνια, η σχέση μου με την Άρτα περιοριζόταν στο γιοφύρι της και στα νόστιμα πορτοκάλια της. Από την περιουσία της γιαγιάς μου, το γένος Σούση Ντεβαριά, δεν είχε μείνει τίποτε και ο πατέρας μου, κάθε φορά που περνούσαμε από την Άρτα, θυμόταν μόνο τα παιδικά του χρόνια… αλλά οι δεσμοί είχαν κοπεί! Σήμερα δεν είναι πλέον κοντά μας, αλλά με τις πρόσφατες εκδηλώσεις μνήμης, όπως είπα σε μια Αρτινή καλή μου φίλη, «μας συγκινήσατε και μας κάνατε να σας νοιώθουμε δικούς μας ανθρώπους». Η απάντηση που έλαβα ήταν χαρακτηριστική της ατμόσφαιρας που επικράτησε: «Μα ανήκετε εδώ…είναι η πόλη σας»    Οι εκδηλώσεις αυτές όμως πέρα από την μνήμη, σηματοδοτούν και την βούληση να σφυρηλατήσουμε όλοι μαζί τους δεσμούς μιας πόλης, όχι μόνο με το παρελθόν της, αλλά και με το μέλλον.  Ευχαριστούμε τον Δήμαρχο Άρτας Χρήστο Τσιρογιάννη, τον ιστορικό ερευνητή Χάρη Βαδιβούλη, τον πρόεδρο του συλλόγου «Ο Σκουφάς» Νίκο Μπανταλούκα, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές του Μουσικού σχολείου της Άρτας, για τη συμβολή τους στη διαιώνιση της μνήμης των Εβραίων της Άρτας.»
Ο Μπένι Μιζάν θα συνεχίσει: «Συγκινήθηκα πολύ από την αγάπη και τη συμπαράσταση του κόσμου. Ήταν μια εκδήλωση, σε μια πόλη που δεν ζεί κανείς Εβραίος πια κι όμως αισθάνθηκα ότι δεν έφυγαν ποτέ απ' την Άρτα. Αισθάνθηκα ακόμη σαν να μην ήθελαν να μας αφήσουν να φύγουμε . Νομίζω ότι αυτό από μόνο του το κάνει μοναδικό. Πέρα από την αγάπη που μας δείξατε όλοι σας, ήταν και η αγάπη του κόσμου που δεν μας ήξερε. Στο δρόμο, τα καφενεία άκουγες παντού ένα καλό λόγο. Ήδη τις τελευταίες ημέρες έχω κάνει 10 φίλους στο fb...
Και η Τελένια Σαμπά θα μας πεί: « Αυτό που συνέβη στην Άρτα ήταν πολύ συγκινητικό, τόσο για εμάς τους αρτινούς όσο και για τους φίλους μας, που ήρθαν στην Άρτα ως απλοί επισκέπτες. Ειδικά για εμάς που είμαστε από την Άρτα η συγκίνηση ήταν ακόμα μεγαλύτερη, καθώς αισθανθήκαμε δέος και νιώσαμε ότι η κοινότητα αυτή ξαναζεί... ότι οι άνθρωποί μας δεν έχουν ξεχαστεί... τόσο από εμάς όσο και από τους χριστιανούς γείτονες και φίλους τους. Αγαπάμε την πόλη μας και είμαστε υπερήφανοι γι' αυτήν και θέλουμε να τη βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε.»
Η Μίρκα Σαλώμ θα πεί: «Νομίζω δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε λίγες γραμμές όσα συνέβησαν το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018 στις εκδηλώσεις του Δήμου Αρταίων για την ημέρα μνήμης της Ισραηλιτικής Κοινότητας Άρτας. Δεν ήταν μόνο οι άψογα οργανωμένες εκδηλώσεις, ο υπέροχος φλαουτίστας Θανάσης Θεοδώρου, η γεμάτη νόημα ομιλία του Χάρη Βαδιβούλη, ήταν ότι όλα ήταν γεμάτα συναίσθημα. Ένιωθες ότι όλοι σε περίμεναν με μια ανοιχτή αγκαλιά, σαν να σε περίμεναν χρόνια, σαν να μην πέρασε μια μέρα και ας είχαν περάσει 74 ολόκληρα χρόνια.Οι γειτόνισσες της γιαγιάς μου με αναζητούσαν ανάμεσα στο πλήθος φωνάζοντας το όνομα της, νομίζω αυτό τα λέει όλα.Γνώμη μου είναι ότι αυτές οι εκδηλώσεις είναι μια παρακαταθήκη για την πόλη της Άρτας, για την πόλη μας. Και του χρόνου !».
Σημασία δεν έχουν μόνοι οι εορτασμοί, αλλά και όσα παίρνει ο καθένας μέσα του για να συνεχίσει την πορεία της ζωής του, να μείνει με τις αναμνήσεις του και τις σκέψεις του που ανακίνησε η μνήμη και το μνημόσυνο μνήμης..... «Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή γιατί είναι αμίλητη και προχωράει στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος....»  θα μας πει επιλογικά ο ποιητής του Τελευταίου Σταθμού, μιας και καμιά φορά μόνο έτσι μπορούν ν΄αποτυπωθούν οι βαθύτερες ρωγμές της ψυχής μας.....

Τετάρτη, 04 Απριλίου 2018 21:50

Για να «ξαναμπούμε» στην Ευρωζώνη

Του

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΤΖΙΟΛΑ

 

 

Είναι φανερό ότι η σχεδιαζόμενη ρύθμιση του ελληνικού χρέους από την Ευρωζώνη θα αφορά κυρίως μετάθεση πληρωμών σε βαθύτερο χρόνο. Αυτό θα διατηρήσει το βάρος του χρέους επί της οικονομίας και σε πιθανή μελλοντική οικονομική αστάθεια θα το διογκώσει και πάλι. Εν πάση περιπτώσει, τούτο δείχνει ηπιότερο, μπροστά στην κρυφή οικονομική ατζέντα και τα μέτρα που αυτή περιλαμβάνει και δεν έχουν αποκαλυφθεί από κείνους που μιλάνε για κούρεμα χρέους (κυρίως το ΔΝΤ).

Ατζέντα και νέα μέτρα που δεν έχουν συνειδητοποιηθεί από εκείνους που πιστεύουν ότι η διαγραφή χρέους είναι ένα «δώρο», μια θετική λογιστική πράξη, χωρίς καμία αρνητική επίπτωση. Αυτοί μάλλον στερούνται πείρας και γνώσης από χώρες όπου το ΔΝΤ πραγματοποίησε διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους τους, αντισταθμίζοντάς το με σκληρά μέτρα λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης. Το σημαντικότερο, όμως, που σχετίζεται με την εκδίπλωση μιας ελπιδοφόρας επανεκκίνησης, θα ήταν η Ελλάδα για το 2018 να ακολουθήσει την πολιτική των χωρών της Ευρωζώνης.

Η Ευρωζώνη θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα +1% και θα κάνει, κατά μέσο όρο, επενδύσεις 4%του ΑΕΠ. Η Ελλάδα, όμως, κινείται αντίθετα: επιδιώκει ένα τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα +3,5%, ενώ θα υποστεί και μια περαιτέρω μείωση του παραγωγικού κεφαλαίου της τάξεως -5% του ΑΕΠ. Με δύο λόγια, η χώρα πρέπει να δημιουργεί πρωτογενές πλεόνασμα όσο και οι χώρες της Ευρωζώνης. Ο στόχος είναι απόλυτα ρεαλιστικός και μπορεί να γίνει αποδεκτός.

Αξιόλογο συνολικό επενδυτικό κύμα κι όχι μόνο σε σημειακές εστίες (π.χ. σημεία υψηλής τουριστικής πυκνότητας) δεν υπάρχει. Οι ιδιωτικές επενδύσεις σε πολλαπλά μέτωπα και με γεωγραφική διακτίνωση θα ενθαρρυνθούν και θα επιταχυνθούν μόνο αν το κράτος αναλάβει ενεργό ρόλο. Μόνο αν το κράτος δραστηριοποιηθεί για ένα μακρύ χρονικό διάστημα στην αναβάθμιση των υποδομών και των δικτύων, στην ενίσχυση εξωστρεφών επιχειρήσεων, στη μαζική διάδοση των νέων τεχνολογιών, στην υποστήριξη της παραγωγικής ανταγωνιστικότητας.

Η γαλλική πρόταση

Για αρκετά χρόνια θα απαιτηθεί η διάθεση για τους σκοπούς αυτούς πόρων από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, το οποίο μπορεί να αυξηθεί κατά +2% του ΑΕΠ (περίπου επιπλέον 4 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση), εάν μειωθεί ισόποσα το πρωτογενές πλεονάσματος, δηλαδή περιοριστεί στο 1,5%. Μία τέτοια λύση θα έδινε αναπτυξιακή διέξοδο στην ελληνική οικονομία. Οι Ευρωπαίοι δανειστές, ωστόσο, το αρνούνται, παρότι εκφράζονται φόβοι κι από αυτούς ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα φρενάρουν τις όποιες προοπτικές ανάκαμψης.

Η γαλλική πρόταση για «ρήτρα ανάπτυξης» προβλέπει να διατηρηθούν τα υψηλά πλεονάσματα, αλλά όταν η ανάπτυξη φρενάρει τα τοκοχρεολύσια να μειώνονται ή/και να μετατίθενται στο μέλλον. Όταν η οικονομία μπαίνει σε μεγάλη ύφεση μια τέτοια ρήτρα είναι πολύ χρήσιμη, προσφέροντας έμμεσα πιστώσεις στην δοκιμαζόμενη εγχώρια οικονομία. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο 1ο Μνημόνιο, όταν ήταν βέβαιο, και η εμπειρία άλλων χωρών το επιβεβαίωνε, ότι η οικονομία θα έμπαινε σε βαθιά ύφεση. Τότε, όμως, ο μεν Γιώργος Παπανδρέου δεν ήξερε επακριβώς προς τα που κατευθύνονταν, το δε επιτελείο του υποστήριζε ότι σε ένα χρόνο η χώρα θα έβγαινε από το Μνημόνιο!

Στη σημερινή φάση, μετά από μια σωρευτική ύφεση -28% και αμυδρά δείγματα ανάκαμψης, η «ρήτρα ανάπτυξης» θα εγκλώβιζε τη χώρα σε μια κατάσταση μόνιμης καχεξίας. Σύμφωνα με τη γαλλική πρόταση, όταν επιταχύνεται η ανάπτυξη καμία μείωση χρέους δεν θα γίνεται μέσω της μείωσης των τοκοχρεολύσιων ή/και της μετάθεσης αποπληρωμών.

Η εφαρμογή αυτής της πρότασης, σε συνδυασμό με τα υψηλά πλεονάσματα, που αφαιρούν πόρους από την οικονομία και την ωθούν στην ύφεση, θα οδηγούσε στην καλύτερη περίπτωση σε καχεκτική ανάπτυξη. Η γαλλική πρόταση θα βοηθούσε την ελληνική οικονομία αν η ρήτρα ήταν ως εξής: όταν η οικονομία υπερβαίνει τον ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης, τότε το χρέος -μέσω αντίστοιχα σταθμισμένων μέτρων- θα αναδιαρθρώνεται.

Η πολιτική αυτή, επίσπευσης και ενίσχυσης των επενδύσεων και της ανάπτυξης θα αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για τις ελληνικές κυβερνήσεις να λειτουργήσουν μεταρρυθμιστικά υπέρ της ανάπτυξης. Αυτή η πολιτική, σε συνδυασμό με εθνική παραγωγική κινητοποίηση και την δημιουργία ενός αποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού, θα μπορούσε να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής με βάθος.

Στόχοι οδοδείκτες

Σε αυτή την πορεία πρέπει να υπάρξουν και ορισμένοι στόχοι-οδοδείκτες που θα καταγράφουν την αποδέσμευση από την κηδεμονία και την επανένταξη στους νέους κοινούς μηχανισμούς της Ευρωζώνης. Αν και είναι δεδομένο πως θα προσκρούσει στην αντίσταση των δανειστών, η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει:

•Την κατάργηση του Υπερταμείου και τη μετατροπή του σε Ταμείο Εθνικού Πλούτου, στο οποίο οι πόροι από την αξιοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων να χρηματοδοτούν περισσότερο νέες επενδύσεις και λιγότερο την εξόφληση του χρέους.

•Την κατάργηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο και στην αποστολή του απέτυχε και δεν έχει πλέον κανένα ουσιαστικό ρόλο, εφόσον οι εποπτικές αρμοδιότητες ασκούνται από τον SSM και την Τράπεζα Ελλάδος.

•Την σταδιακή κατάργηση του μηχανισμού ELA και την εξεύρεση τραπεζικής χρηματοδότησης μέσω των αγορών ως αναγκαίο βήμα επανενεργοποίησης των τραπεζών σε νέες επενδύσεις. Τούτο θα αποτελέσει, επίσης, προστάδιο εξόδου της χώρας στον διεθνή δανεισμό, που διαφορετικά θα έχει το ρίσκο της αποτυχίας.

•Την απομάκρυνση του ΔΝΤ από το πρόγραμμα με ανάληψη του χρέους από τον ESM και αργότερα από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Επαναδιαπραγμάτευση με στόχο τον σταθμισμένο συνδυασμό: μείωση των προβλεπόμενων μέχρι το 2060 πρωτογενών πλεονασμάτων, αύξηση των επενδύσεων, ελάττωση της ανεργίας και μείωση του ποσοστού φτώχειας.

Στο πλαίσιο μίας τέτοιας στρατηγικής, πρέπει να κινητοποιηθούν πόροι 100 δισ. ευρώ για επενδύσεις στην επόμενη πενταετία σε ιεραρχημένους τομείς, με παράλληλη επαναθεμελίωση και αναδόμηση του κράτους πρόνοιας και των θεσμών του. Είναι ζωτική ανάγκη η στροφή στην ψηφιακή εποχή και στις νέες τεχνολογίες με μαζική ώθηση στην παραγωγή και στην καθημερινή ζωή, στην ενεργειακή εποχή του χαμηλού άνθρακα, στη νέα αγροτοδιατροφική οικονομία ποιότητας, στην ανταγωνιστική παραγωγή και στην εκπαίδευση που θα δίνει προτεραιότητα στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και στις ανάγκες της παραγωγής.

Επιτέλους, οι θεσμοί της χώρας (κυβερνητικοί, κρατικοί, οικονομικοί, διοικητικοί, πνευματικοί, κοινωνικοί), και το δυναμικό πρώτης γραμμής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ας θέσει ως πρωταρχικό του καθήκον να σκεφτεί, να συνεργασθεί, να δράσει, να επενδύσει πάνω στο θέμα αυτό.

Σελίδα 1 από 42

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13093386
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
737
10790
96213

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 50 επισκέπτες και κανένα μέλος