A+ R A-
17 Αυγούστου 2018

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 21:09

Λίγη "τσίπα" ρε μοδάτε...

Ένας κενός περιεχομένου άνθρωπος, αν τύχει και βρεθεί στα κοινά και αποκτήσει την ελάχιστη εξουσία, είναι σίγουρο πως θα συμπεριφέρεται έτσι και πως με φόντο την... δύναμη της εξουσίας, θ' αντιμετωπίζει κατ' αυτόν τον σκαιότατο τρόπο, όλους τους πολίτες, πλην εκείνων που φοβάται...

Η ιστορία άκρως κατατοπιστική για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους πολίτες, εκείνος ο μοδάτος τύπος, που παριστάνει τον δήμαρχο στην Φιλιππιάδα. Και επί πλέον είναι εξ ίσιου κατατοπιστική, για το μέγεθος των ευθυνών που έχουν κάποιοι σοβαροί παράγοντες, που πήραν αυτό τον ασήμαντο τύπο και τον έκαναν δήμαρχο, νομίζοντας ότι προσφέρουν θετική υπηρεσία στον τόπο που ζουν...

Δίπλα στο δεύτερο Δημοτικό Σχολείο, στην Παλιά Φιλιππιάδα, παρατηρείται έντονο πρόβλημα δυσοσμίας, προφανώς από κάποια διαρροή βόθρου, με αποτέλεσμα και οι μαθητές του σχολείου να μην υποφέρουν την κατάσταση, αλλά και όλοι οι περίοικοι. Σοβαρός και μετρημένος, περίπου 80 χρόνων, ο συνταξιούχος δάσκαλος που έλαβε την πρωτοβουλία να ενημερώσει τον δήμαρχο για το πρόβλημα και όπως είναι λογικό να ζητήσει την παρέμβαση των υπηρεσιών του Δήμου Ζηρού, ώστε να λυθεί το πρόβλημα. Πράγμα που έπρεπε να κάνουν οι υπηρεσίες του Δήμου και χωρίς το αίτημα των πολιτών.

Ο μοδάτος δήμαρχος, στην πρώτη επικοινωνία που είχε με τον σεβάσμιο συνταξιούχο δάσκαλο, δεσμεύτηκε ότι άμεσα θα λυθεί το πρόβλημα. Το έλεγε χωρίς να το εννοεί... Έφτασαν τα Θεοφάνεια και ζητήθηκε εκ νέου η επίλυση του προβλήματος, μιας και λίγα μέτρα πιό πέρα, θα γινόταν ο αγιασμός των υδάτων στον ποταμό Λούρο... Εκ νέου η αδιαφορία, εκδηλώθηκε κατά τρόπο προκλητικό, για ν' ακολουθήσει και νέα επικοινωνία του σεβάσμιου δασκάλου με τον μοδάτο τύπο, που παριστάνει τον δήμαρχο.

Ακολούθησε επεισόδιο, με βάση το οποίο όποιος άλλος ήταν στην θέση του ηλικιωμένου δασκάλου, θα έπρεπε ν' αρχίσει αυτό το παλιόπαιδο στις σφαλιάρες... Ο ηλικιωμένος δάσκαλος, με περίσσεια ευγένειας, ρώτησε τον δήμαρχο, για το τι σκέφτεται να κάνει σε σχέση το πρόβλημα, το οποίο ακόμη και σήμερα κάνει το βίο αβίωτο, των περιοίκων...

Και η απάντηση του παλιόπαιδου, προς τον ηλικιωμένο δημότη:

-Άκου να σου πω... Ξέρεις ποιός είμαι εγώ και με απασχολείς... Εγώ είμαι ο δήμαρχος....

Είπαμε ο συνταξιούχος δάσκαλος, εκτός όλων των άλλων, είναι και ευγενής και για τον λόγο αυτό, δεν είπε στο συγκεκριμένο παλιόπαιδο:

-Άι σιχτίρ (που σημαίνει «αεί σε οικτίρω», δηλαδή «σε λυπάμαι στον αιώνα τον άπαντα»), τσογλάνι...

gnomi-vin-site-11-q

Είναι η τακτική του...

Ένας κενός περιεχομένου άνθρωπος, αν τύχει και βρεθεί στα κοινά και αποκτήσει την ελάχιστη εξουσία, είναι σίγουρο πως θα συμπεριφέρεται έτσι και πως με φόντο την... δύναμη της εξουσίας, θ' αντιμετωπίζει κατ' αυτόν τον σκαιότατο τρόπο, όλους τους πολίτες, πλην εκείνων που φοβάται...

Ο συγκεκριμένος έχει αρχίσει να φοβάται πολλούς στην Φιλιππιάδα και ως θρασίμι που είναι, βρίσκει και ξεσπάει σε ανήμπορους και παράλληλα ευγενικούς ηλικιωμένους!

-Δεν είναι δείγμα πανικού, η συμπεριφορά αυτή;

Εκεί παραπέμπει η όλη συμπεριφορά του, μιας και αντιλαμβάνεται ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση ή για να το πούμε πιό απλά, πως είναι συγκεκριμένες οι μέρες που μετράει, κατέχοντας το αξίωμα αυτό. Διαισθάνεται την πλήρη απαξίωση που του επιφυλάσσουν οι πολίτες και νόμισε ότι με συμπεριφορά "τζάμπα μάγκα", θ' ανατρέψει το κλίμα!

Κούνια που τον κούναγε...

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018 20:54

Κυκλοφορεί αύριο "Η ΓΝΩΜΗ"

Απαιτείται γενικός ξεσηκωμός, για να μην πάνε όλες οι Σχολές του ΤΕΙ στα Γιάννενα - "Ξενία και κάστρο για τον λαό", λέει ο δήμαρχος Χρ. Τσιρογιάννης και η αντιπαράθεση καλά κρατεί...

Πλούσια σε ύλη, αλλά και σε μαχητική αρθρογραφία, είναι "Η ΓΝΩΜΗ", που κυκλοφορεί αύριο, προβάλλοντας ως κύριο θέμα την ανάγκη της μαζικής κινητοποίησης όλων των πολιτών, για να μην είναι και στην κατανομή του ΥΠΕΡ-Πανεπιστημίου Ηπείρου και πάλι η Άρτα... ριγμένη και όλοι να εργαστούν για τα Γιάννενα... Οι διαρροές που έγιναν απ' το Υπουργείο Παιδείας, οδηγούν σ' αυτό το συμπέρασμα - αναγκαιότητα...

Και πάλι αρνητικά στην δημοσιότητα το Νοσοκομείο Άρτας, όπου τα πάντα είναι σε διάλυση. Αυτή την φορά μας ενημερώνει η Αριστερή Συσπείρωση Γιατρών, πως μέχρι τον Μάιο θα υπάρχουν τα προβλήματα στον αξονικό τομογράφο, ενώ οι δύο άνδρες που το διοικούν, επιμένουν να προκαλούν, ακόμη και τον πρόεδρο της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Ηπείρου, που τους επισκέφτηκε, για να συζητήσουν τα θέματα του Νοσοκομείου Άρτας.

Και πολλά άλλα θέματα, στην ΓΝΩΜΗ που κυκλοορρεί...

 

000001-18-01-2018-b

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 21:24

Η πόλις...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Ζούμε σε μια υπέροχη πόλη που διαθέτει κάθε είδους πλούτο. Ο πρώτος της και μεγαλύτερος πλούτος της είναι φυσικά ο ποταμός, ο  Άραχθος. Αυτός που την αρδεύει αλλά κι αυτός που της φέρνει τα ορεινά μηνύματα από την άλλη φύση της, αυτή των ορεινών βουνοκορφών και κρηνών, του αέρα. Αυτός που για να τιθασευθεί όρισε ως θεμέλιό του το σώμα της γυναίκας του πρωτομάστορα και ανά τους αιώνες σκέφτομαι πως μας ορίζει η κατάρα της τελικά. «Αν τρέμουν τ'  άγρια βουνά, να τρέμει το γιοφύρι, κι αν πέφτουν τ' άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες, τι έχω αδερφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει…» Γιατί δεν ξεφεύγει η δεν μπορεί να ξεφύγει άραγε τίποτε απ’  αυτή την κατάρα, τι καθαρτικές τελετές και δεήσεις να χρειάζεται αυτή η δύσμοιρη γυναίκα, ώστε να προκόψει αυτός ο τόπος που τα διαθέτει όλα; Από τον εύφορο κάμπο που μπορεί να δώσει πλέον τα πάντα, κάθε είδους καλλιέργεια, μεγάλη σοδειά, πλούτο και ευημερία, από τους καρπούς και τα δώρα της γης, ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό «που την εργάζεται» κάτω από κάθε είδους συνθήκες.  Κι όμως τελικά προκαλεί γκρίνια και αδιέξοδα. Ο δε πλούτος ο πολιτιστικός και μνημειακός, απίστευτος! Όπου κι αν στρέψει κανείς τα μάτια του θα πέσει σε μια αρχαία κολόνα, μια βυζαντινή εκκλησία, ένα.... «Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ’ ακουμπήσω. Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει», θα ψιθυρίσει πιο σεμνά ο ποιητής που κάτι παραπάνω γνωρίζει από μας για μια κληρονομιά που μάλλον αδυνατούμε να διαχειριστούμε και γι’ αυτό μας πέφτει πάρα πολύ βαριά στους ώμους μας. Και φυσικά προχωράμε, μόνο που προχωράμε σαστισμένοι με κάποιες σπασμωδικές κινήσεις που δεν ξέρουμε κι αυτές τι απόηχο θα έχουν πέραν του οπτικού μας πεδίου και του σημερινού φωτός μιας ημέρας. Και φυσικά αυτό είναι το λάθος, μιας και την επομένη ό,τι χτίζουμε, έστω και πρόχειρα, μετά εύκολα γκρεμίζεται μιας και είναι σαθρό και επιπόλαιο. Δεν αρκούν οι εντυπωσιασμοί και οι παρόλες. Αρκετά έχει κι είχε αυτός ο τόπος που γνωρίζει κι από ποίηση κι από ζωγραφική κι από τέχνη κι από γράμματα μόνο που κάπου είναι θαμμένα, μιας και προτιμά το ευκαιριακό και τον πολιτισμό του τώρα... κι όχι του μετά, της επόμενης χρονιάς, της επόμενης πενταετίας ή δεκαετίας μιας και μέχρι εκεί φτάνουμε. Ίσως φταίει η έλλειψη προοπτικής και μέτρου, ίσως φταίει το μάτι, ίσως φταίει..... Ίσως…

Η πολιτική συγκυρία και η συνολικότερη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, μπορεί να… περιορίσει την γιαννιώτικη επεκτατικότητα, αν βέβαια αυτό το νέο δεδομένο, το αξιολογήσουν σωστά, οι περάν των Ιωαννίνων δημόσιοι παράγοντες.

«Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», έλεγε ο Λένιν και θεωρούσε αυτόν τον σωστό δρόμο, για την επίτευξη των μεγάλων στόχων, για να φανεί επίκαιρη αυτή του, η διαπίστωση στην περίπτωση της συνένωσης των σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου, με ανάλογες σχολές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και μέσα απ’ αυτή την διαδικασία να προκύψουν σχολές, οι οποίες θα πρέπει να έχουν έδρα την Άρτα.

Το νέο είναι η είδηση που προέκυψε μετά την δήλωση που έκανε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Καψάλης , μετά την τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και με βάση αυτή, παρά τις διαφωνίες και τις ενστάσεις που διατυπώνονται η συγχώνευση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ είναι θέμα χρόνου να λάβει σάρκα και οστά. Μάλιστα ιδιαίτερα ταχείς δείχνουν οι εξελίξεις και για την Ήπειρο. Εξελίξεις που θα δημιουργήσουν ένα νέο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα...

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γ. Καψάλης, έκανε γνωστό πως η αρμόδια επιτροπή που είχε συγκροτηθεί οριστικοποίησε την πρότασή της και την κατέθεσε στο Υπουργείο Παιδείας. Θεωρείται σημαντικό το γεγονός ότι η πρόταση αυτή είναι τελικώς ομόφωνη. Να σημειωθεί πως η εν λόγω επιτροπής, θα κατέθετε πρόταση, στα αρχικά σημεία της διαδικασίας, για ν’ ακολουθήσουν οι εξειδικεύσεις και οι λεπτομέρειες.

Στις εκτιμήσεις που κάνουν οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, αναφέρεται ότι το πρώτο θετικό τμήμα για το ίδιο το Πανεπιστήμιο και την Ήπειρο συνολικά, είναι η ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, αλλά και η λειτουργία τριών νέων τμημάτων, αυτών που θα προκύψουν απ’ την μετεξέλιξη σχολών του ΤΕΙ Ηπείρου.

Που σημαίνει πως πλέον, διαφαίνονται οι θετικές προοπτικές για την ίδρυση του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στην Άρτα, που αποτελεί και την τεκμηριωμένη πρόταση του τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου.

Την πρόταση αυτή παρουσίασε η «Γ» στο προηγούμενο φύλλο της και συζητήθηκε εν εκτάσει ανάμεσα στους πολίτες και τους παράγοντες της Άρτας, για να διαφανεί και το ζητούμενο που προβλήθηκε και αφορά στην ουσιαστική στήριξη της πρότασης που κατέθεσε το Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου.

Το αρνητικό στοιχείο της υπόθεσης, είναι ότι την πρόταση αυτή, αρχικά την είχε απορρίψει η επιτροπή που έλαβε την ομόφωνη απόφαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η λεπτομερειακή συζήτηση και ανάλυση της πρότασης μπορεί να καταλήξει και πάλι σε αρνητική απόφαση. Υπάρχει χρόνος, για την περαιτέρω συζήτηση, η οποία έχει την δυνατότητα να οδηγήσει στη νέα απόφαση, η οποία θα είναι υπέρ της Άρτας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν, ότι σε αυτή την φάση μπορεί να προκύπτει η άρνηση, για τις λεπτομέρειες, όχι για την ουσία, αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν ως θετική την λειτουργία ου τμήματος που προτείνεται απ’ τον τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου, αλλά και με βάση αυτό. Μόνο που θα είναι χρήσιμο το νέο τμήμα, αν λειτουργήσει στα Γιάννενα. Ιστορικός αντίπαλος, της όποιας απόπειρας προόδου της πέραν των Ιωαννίνων Ηπείρου, είναι ο διαρκής… επεκτατισμός των Ιωαννίνων, που όλοι οι εκεί παράγοντες, τα θέλουν όλα και τα θέλουν στα Γιάννενα.

Η πολιτική συγκυρία και η συνολικότερη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, μπορεί να… περιορίσει την γιαννιώτικη επεκτατικότητα, αν βέβαια αυτό το νέο δεδομένο, το αξιολογήσουν σωστά, οι περάν των Ιωαννίνων δημόσιοι παράγοντες. Σήμερα δείχνουν να μην το έχουν κατανοήσει και για το λόγο, ακόμα και στην θετική εξέλιξη της διαδικασία συνένωσης του Πανεπιστημίου με το ΤΕΙ Ηπείρου.

Για τον λόγο αυτό και με καθυστέρηση, τέθηκε στην δημόσια συζήτηση με χαρακτηριστική καθυστέρηση και η πρόταση του τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Ηπείρου. Μια πρόταση που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Με αυτό το αίτημα αρχικά, θα πρέπει να ξεκινάει η κάθε συζήτηση, σε κάθε επίπεδο…

Παρασκευή, 05 Ιανουαρίου 2018 10:32

Επιβεβλημένη η απόδοση τιμής...

Tιμήθηκε η Αστυνομία Άρτας, στο πρόσωπο του Αστυνομικού Διευθυντή Πάρι Νίκου, για τον τεράστιο αγώνα, αλλά και την αποτελεσματικότητα που επέδειξε στην προσπάθεια καταπολέμησης της μάστιγας των ναρκωτικών...

 

 

 

Κατά τα καθιερωμένα, ο εορτασμός της πρωτοχρονιάς και φέτος στην Άρτα. Με την επίσημη δοξολογία, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου, χοροστατούνος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Άρτας κ.κ. Καλλίνικου και με την παρουσία της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη, των βουλευτών Βασίλη Τσίρκα και Γιώργου Στύλιου, του αντιπεριφερειάρχη Βασίλη Ψαθά, του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη και άλλων τοπικών παραγόντων.

Ακολούθησε η καθιερωμένη δεξίωση του αντιπεριεφερειάρχη Βασίλη Ψαθά, στα γραφεία της Περιφερειακής Ενότητας, κατά την διάρκεια της οποίας τιμήθηκε η Αστυνομία Άρτας, στο πρόσωπο του Αστυνομικού Διευθυντή Πάρι Νίκου, για τον τεράστιο αγώνα, αλλά και την αποτελεσματικότητα που επέδειξε στην προσπάθεια καταπολέμησης της μάστιγας των ναρκωτικών...

Επιβεβλημένη ήταν αυτή η βράβευση του αστυνομικού διευθυντή Πάρι Νίκου, μιας και ο απολογισμός της δράσης της Αστυνομίας Άρτας, δείχνει το τι έχει γίνει και πόσο σημαντικό είναι αυτό που έχει γίνει...

Στην ίδια εκδήλωση, βραβευτήκαν η πρόεδρος του Μακρυγιάννη Δήμητρα Αξιώτη και η αντιπρόεδρος του Σκουφά Αγγελική Κολιού, για την άοκνη και ανιδιοτελή προσφορά τους στον πολιτισμό και τις τέχνες της περιοχής μας.

Μια καθιερωμένη, πλην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση...

 

Και η φωτογραφία...

Βεβαίως, μέσα στον θετικό σχολιασμό, η στήλη επέλεξε την συγκεκριμένη φωτογραφία, να συνοδεύσει το σχόλιο, θεωρώντας πως έχει την σημειολογία της...

-Δεν είναι χαριτωμένοι, όλοι οι εκπρόσωποί μας;

Όποιος έχει αντίθετη άποψη, ας την κάνει γνωστή...

Υ.Γ. Μην θεωρείτε σίγουρο, πως στην ανάλογη εκδήλωση, για την υποδοχή του 2019, όλοι οι εικονιζόμενοι εκπρόσωποι θα είναι εκεί... Πλην του Μητροπολίτη βεβαίως...

 

Θα ήταν μια καλή ευκαιρία...

Στην βράβευση του αστυνομικού διευθυντή Πάρι Νίκου, θα πρέπει να επιμείνουμε... Σωστή η απόφαση του αντιπεριεφερειάρχη Βασίλη Ψαθά, να προχωρήσει σ' αυτή, αλλά δεν μπορούσε αυτή και για τον λόγο που έγινε, ν' αποτελέσει και την αφετηρία διαλόγου, ανάμεσα σε όλους τους ταγούς της κοινωνίας μας, για την ουσία του προβλήματος και το πως πρέπει ν' αντιμετωπιστεί, πέραν της σοβαρής δουλειάς που κάνει η Αστυνομία και η οποία επαινείται σε άρθρο της "Γ", στην σελίδα 4.

-Αλήθεια δεν ενδιαφέρθηκαν οι τοπικοί παράγοντες να μάθουν τι κάνει η Αστυνομία, στο τομέα αυτόν και να συμφωνήσουν μια συνάντηση, στην οποία το πρόβλημα θ' αναλυθεί στην πραγματική του διάσταση;

Το θεωρούμε αδιανόητο, να μην συμφώνησαν κάτι τέτοιο, αλλά δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα...

Παρασκευή, 05 Ιανουαρίου 2018 10:27

ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΗΣ...

O Κώστας Κωνής, στις δυό προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που ήταν υποψήφιος βουλευτής στο νομό Πρέβεζας, είχε καταγράψει ένα ιδιότυπο ρεκόρ... Και το 2004 είχε συγκεντρώσει μεγαλύτερο αριθμό σταυρών απ' τον εν ενεργεία βουλευτή Τάκη Ντούσκα, αλλά εξελέγη τότε ο φίλος του Σημίτη Γιάννης Τσεκούρας.

Φαίνεται, πως και μετά την μεγάλη... φασαρία που έχει γίνει γύρω απ' τ' όνομά του, ο αντιπρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Κώστας Κωνής, επανέρχεται στον... τόπο του εγκλήματος... Στο νομό Πρέβεζας και πάλι, ως υποψήφιος βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής ή όπως αλλιώς, ονομαστεί το κόμμα της κεντροαριστεράς, μετά το συνέδριό του.

Την πρώτη αναφορά, για την εκ νέου υποψηφιότητα του Κώστα Κωνή, έκανε η εφημερίδα "ΤΟ ΚΑΡΦΙ". Σ' ένα ρεπορτάζ ονοματολογίας, περιέλαβε και το όνομα του Κώστα Κωνή, για το νομό Πρέβεζας, όπως και άλλων γνωστών στελεχών του χώρου, για διάφορους νομούς...

Ακολούθησαν σχόλια σε φιλικά ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, στα οποία προβλήθηκε επαρκώς η δημοτικότητα του Κώστα Κωνή, με "αιχμή του δόρατος" το γεγονός ότι ο εν λόγω πολιτικός έχει περιληφθεί σε πολλά σταυρόλεξα, που σημαίνει υψηλή δημοτικότητα. Γράφει χαρακτηριστικά του romiazirou.blogspot.gr: "Αναπόφευκτο είναι, η πληθωρική αποδημική δράση του Κώστα Κωνή και η εν γένει αναγνωρισιμότητα, τουλάχιστον στους Ηπειρώτες πανελλαδικά, αλλά και σε πάρα πολλούς που ασχολούνται με την παράδοση και τους πολιτιστικούς αποδημικούς Συλλόγους, από άλλες γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας, να αποτελέσει πρόσκληση, σε συντάκτες σταυρόλεξων σε εφημερίδες και περιοδικά".

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Κώστας Κωνής, στις δυό προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που ήταν υποψήφιος βουλευτής στο νομό Πρέβεζας, είχε καταγράψει ένα ιδιότυπο ρεκόρ... Και το 2004 είχε συγκεντρώσει μεγαλύτερο αριθμό σταυρών απ' τον εν ενεργεία βουλευτή Τάκη Ντούσκα, αλλά εξελέγη τότε ο φίλος του Σημίτη Γιάννης Τσεκούρας. Το ίδιο συνέβη και στις εκλογές του 2007, που και πάλι πέρασε σε αριθμό σταυρών τον ενεργεία βουλευτή Γιάννη Τσεκούρα, αλλά και τότε βουλευτής βγήκε ο στενός φίλος του Γιώργου Παπανδρέου, Βαγγέλης Παπαχρήστος.

-Για να δούμε στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, θα κάνει το ρεκόρ, που θα τον οδηγήσει στης Βουλής τα έδρανα;

Παρασκευή, 05 Ιανουαρίου 2018 10:24

Οι ζωές έξω απ΄το κάστρο

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

 

Πώς ήταν η ζωή μιας κοπέλας που "περίσσευε" στην ορεινή κοινωνία κι ο πατέρας της την έπαιρνε σε τρυφερή παιδική ηλικία για να την πάει σ΄ένα απ΄τ΄αρχοντικά σπίτια της Άρτας ως υπηρέτρια; Ποια ήταν η ζωή της και καλύτερα οι βασανισμοί και προσβολές πάσης φύσεως από την κυρά της έως τον κύριο ή κι κάθε πιθανό  "ιδιοκτήτη" της.
Πώς επιβίωναν αυτές κι άλλες κοπέλες μέσα σε μία κόλαση όπου μοναδικό τους σωσίβιο καμιά φορά ήταν μόνο ένα βιβλίο, ένα δώρο από τον φωτισμένο δάσκαλο που εκείνες τουλάχιστον τις εποχές το έργο του έσωζε κυριολεκτικά ζωές. Μάνες βασανισμένες να βλέπουν  ν΄αρπάζει ο πατέρας τα παιδιά της για να κερδίσει τη ρακή και τα τσιγάρα του στο καφενείο, πατέρας βάναυσος και απάνθρωπος, παιδιά που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και με κάποιο μοιραίο τρόπο τελικά ξαναβρέθηκαν και πάλι.....
Μια σκληρή καταγραφή που με θάρρος αλλά κι ευαισθησία προσεγγίζει η Χαρά Παπαβασιλείου Κουμουλλή στο νέο της βιβλίο. Οι παρουσιάσεις έγιναν την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου στην Άρτα στο Μακρυγιάννη και στις 9 Δεκεμβρίου στην πινακοθήκη Γ. Μόραλης στην Πρέβεζα «Οι ζωές έξω από το κάστρο» από τις  εκδόσεις εν τύποις. Ένα πρόβλημα που καταγράφηκε έστω και σήμερα και λειτουργεί με τους κανόνες της μνήμης από τη μια και της διαχείρισης από την άλλη. Πώς συνεχίζεις  την πορεία σου όταν έχεις φτάσει στο βυθό, πώς ξανασηκώνεσαι και πορεύεσαι πάλι μέσα στο σκοτάδι μέχρι να βρεις έστω λίγο φως , μια χαραμάδα να φωτίσει την μαύρη ζωή σου;
Οι πρώτες και οι δεύτερες της πόλης, οι καλοί γαμπροί και οι νύφες των καλών σπιτιών με την πλούσια προίκα και τις λαμπρες σπουδές. Κι από την άλλη οι απόκληροι της κοινωνίας όπου δεν μπορούσαν όχι μόνο ν΄αρνηθούν τίποτα απ΄όσα υπέμειναν αλλά θεωρούνταν πολλές φορές και φυσιολογικά, εκτός από κάποια στόματα που έκριναν κάποια μάτια που κοίταζαν και κατέγραφαν. Τι; Τις τραγικές ιστορίες αυτών των κοριτσιών όπως έκανε σ΄αυτή τη συγκινητική ιστορία η συγγραφέας.
Η μετανάστευση, η ξενιτιά που όμως αποδείχτηκε καλύτερη από την πατρίδα μιας και σου έδινε προοπτική και ζωή. Και τελικά όχι μόνο αυτό αλλά και μια οικογένεια, φίλους μια ανθρώπινη πλευρά επιβίωσης που σου στέρησε και ακόμη και σήμερα σου στερεί η πατρίδα με χίλιους δυό τρόπους και μέσα.
Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου θα πεί κάπου ο Τζόν Λένον. Αυτή θα δουλέψει από το πρωί έως το άλλο πρωί χωρίς ανάσα, θα βρεθεί δίπλα στο βρέφος δίπλα στον κατάκοιτο, δίπλα στον πόνο και τον λυγμό όλου του κόσμου. Η γυναίκα, πρέπει ν΄ανεχθεί τα πάντα, την παρενόχληση, την επίθεση, την προσβολή κι ας προσφέρει τα πάντα. Πρέπει να δώσει τα πάντα στους πάντες να ξεπουληθεί στο σώμα και στην ψυχή για να λάβει όσα έλαβε τελικά και η Πραξώ, η ανώνυμη ηρωίδα της κάθε σκληρής οικογένειας του χώρου και του τόπου μας. Ίσως από την άλλη όπως λέει κι ο ποιητής να είναι ατελείωτη. Μπορείς να την ξαναρχίζεις και δυο φορές και κάθε μέρα και κάθε ώρα και κάθε στιγμή...

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 09:41

Του χρόνου, θα είναι εκεί;

|

Όλα δείχνουν, ότι το ενδεχόμενο, να είναι η τελευταία χρονιά του κ. Τσιρογιάννη, στο δημαρχιακό μέγαρο, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο, πως θα υπάρχουν τμήματα του στρατού, για να πουν τα κάλαντα.

 

 

 

 

Για άλλους λόγους, διένειμε την φωτογραφία στα μέσα ενημέρωσης, ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, αλλού οδηγεί η σκέψη του πολίτη, που πρέπει να σκεφτεί και το μέλλον της πόλης, μετά τα όσα αρνητικά έχουν προηγηθεί..

-Να σκέφτηκε άραγε, ο αξιότιμος δήμαρχος, αν την επόμενη χρονιά, που θα είναι η τελευταία του στο δημαρχιακό μέγαρο, θα δεχτεί τμήματα του στρατού, για να του πουν τα κάλαντα;

Όλα δείχνουν, ότι το ενδεχόμενο, να είναι η τελευταία χρονιά του κ. Τσιρογιάννη, στο δημαρχιακό μέγαρο, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο, πως θα υπάρχουν τμήματα του στρατού, για να πουν τα κάλαντα.

Λέει τώρα ο απλός πολίτης:

-Αντί να μοιράζει ωραίες φωτογραφίες, δεν κοιτάζει κι αυτός, να συνεργαστεί με τους άλλους παράγοντες του τόπου, ώστε να διασφαλιστεί με κάθε επισημότητα η παραμονή του στρατοπέδου στην Άρτα και να μην υπάρχει ούτε σαν σκέψη, η ιδέα της μετατροπής του, σε κέντρο υποδοχής μεταναστών;

Προσυπογράφουμε...

Λίγη ιστορία...

Να θυμηθούμε ότι τους τελευταίους μήνες, ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, έχει φέρει στην επικαιρότητα το θέμα της παραμονής ή μη του στρατοπέδου στην Άρτα, αναζητώντας παράλληλα, αν στις σκέψεις των κυβερνώντων, είναι να χρησιμοποιηθεί ο μοναδικός αυτός χώρος, ως κέντρο υποδοχής μεταναστών.

Απάντηση, δεν δόθηκε μέχρι σήμερα και αυτό είναι το ανησυχητικό!

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 09:38

Για το νέο έτος...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Πέρασε κι άλλη μια χρονιά από πάνω μας. Φεύγει σε λίγες ώρες και πάντοτε όταν κάτι μας εγκαταλείπει συνήθως είναι η ώρα της περισυλλογής και κριτικής. Τι κάναμε; Τι δεν κάναμε; Τι πήγε καλά κι ολοκληρώθηκε; Τι πήγε στραβά κι απέτυχε; Για ποιο λόγο άραγε και τι μπορούμε ή μπορώ να κάνω για να πετύχω την επόμενη φορά, να γίνω λίγο καλύτερος την επομένη;
Απαιτείται απολογισμός και διαύγεια, απαιτείται γνώση και αυτοκριτική σπάνια πλέον στις ημέρες μας που έχουμε μάθει να βλέπουμε στον καθρέφτη. Συνήθως κλεφτά και με μισόκλειστα τα μάτια. Δεν γνωρίζουμε ούτε τι μας φταίει αλλά και το βέβαιο είναι πως συνήθως φταίνε οι άλλοι αντί εμείς.
Όταν πρόκειται από την άλλη για ένα πιο μεγάλο μόρφωμα, ας πούμε μια πόλη ποιος θα φταίει; Συνήθως αυτός που βρίσκεται στην κεφαλή, χωρίς να φταίει κανένας άλλος .... πάλι συνήθως. Μακάρι μια πόλη να ανήκε σ΄έναν και να εκτελούνταν και όλοι να λύναμε τα προβλήματά μας αλλά μάλλον δεν είναι έτσι. Υπάρχουν οι συνεργάτες, οι εκπρόσωποι, οι ίδιοι οι πολίτες που κι αυτοί ευθύνονται για τις δικές τους μικρές ή μεγάλες πράξεις και μετά όλοι οι υπόλοιποι.
Πλέουμε μόνοι μας ή και με άλλους παρέα στο ίδιο πλοίο που ονομάζεται πόλις; Τι είναι άραγε πόλις; Η «πόλις», λοιπόν, είναι μια μορφή ανώτερης κοινωνικής συνύπαρξης («ἡ πασῶν κυριωτάτη»), που εμπεριέχει όλες τις άλλες («πάσας περιέχουσα τὰς ἄλλας»), και αποβλέπει στο ανώτερο από όλα τα αγαθά («τοῦ κυριωτάτου πάντων»). Είναι δε «ἡ κοινωνία ἡ πολιτική». Στον ορισμό αυτό μπορούμε να διακρίνουμε το προσεχές γένος (genus proximum) της έννοιας «πόλις» και την ειδοποιό διαφορά της (specifica differentia). Συγκεκριμένα, το προσεχές της γένος, δηλαδή η ευρύτερη κατηγορία στην οποία εντάσσεται η έννοια, είναι ο όρος «κοινωνία» («κοινωνίαν τινα οὖσαν»), ενώ η ειδοποιός διαφορά της, δηλαδή το ιδιαίτερο εκείνο γνώρισμα που τη διαφοροποιεί από τις όμοιές της έννοιες, είναι το αγαθό στο οποίο αποβλέπει. Ειδικότερα, το αγαθό στο οποίο αποβλέπει, που είναι η ευδαιμονία των πολιτών, είναι το ανώτερο από όλα τα αγαθά των άλλων κοινωνιών και μ’ αυτό η «πόλις» επιδιώκει το συμφέρον του συνόλου των πολιτών. Αντίθετα, οι άλλες μορφές κοινωνίας επιδιώκουν ένα επιμέρους αγαθό για το συμφέρον των μελών τους θα μας πει ο Αριστοτέλης σοφά εδώ και αιώνες, για ν΄ακολουθήσει όλη η δυτική ευρωπαϊκή και παγκόσμια παράδοση.
Πόλις υπάρχει όταν κυριαρχεί η ευδαιμονία και μάλιστα η ευδαιμονία των πολλών, όλων των πολιτών αν θα ήταν και είναι δυνατόν. Αλλιώς ή όλοι ευδαιμονούμε ή όλοι βυθιζόμαστε μαζί με το καράβι και κανένα νέο έτος δεν μπορεί να μας βοηθήσει με τη φόρα και τη νέα δυναμική που θα φυσήξει πάνω απ΄τα κεφάλι μας....

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017 10:29

Τα αρχοντικά της Άρτας

|

Τι είναι το αρχοντικό του Παπακώστα και γιατί βλέπουμε ν΄αυτοκτονεί καθημερινά μπρός στα μάτια μας; Δεν είναι έγκλημα;

 

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Κάθε πόλη έχει τις δικές της μνήμες.  Άλλες εμφανείς και λαμπερές  να γυαλίζουν στον ήλιο με τα όμορφα πρόσωπα των αγαλμάτων και των μνημείων, άλλες σκοτεινές και υπόγειες με διαδρομές που κανείς δεν γνωρίζει  πού και πώς αναδύθηκαν κάθε φορά, αλλά και ποιο το εκτόπισμά τους..... Ο άνθρωπος δεν είναι ό,τι φαίνεται αλλά ό,τι κρύβει. Δεν είναι μόνο το φως που εκπέμπει, αλλά και η σκιά που κουβαλά στο βλέμμα του και το βάρος που σηκώνει κρυφά η ψυχή του. Είναι το σπίτι όπου αφήνει πίσω του όταν φεύγει από τη ζωή, όταν μεταναστεύει ή όταν εκτοπίζεται.
Είναι η εστία του, ο χώρος του, το μέρος όπου πρωτοάνοιξε τα μάτια του και είδε για πρώτη φορά το φώς του κόσμου και το σημείο όπου συνήθως επιθυμεί να τα κλείσει. Το σπίτι από αρχοντικό έως ένα απλό ταπεινό σπίτι είναι ο χώρος όπου εγκλωβίζει τη μνήμη μας  αλλά και όπου αποτυπώνει τον πολιτισμό μας.
Ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο οι γνώσεις μας  και τα πνευματικά ή καλλιτεχνικά μας επιτεύγματα αλλά πάνω απ΄όλα ο σεβασμός στη μνήμη μας και η έκφρασή του στην καθημερινότητά μας. Πολιτισμός δεν είναι η ισοπέδωση, αλλά η διαφύλαξη και η σωτηρία. Η αναστύλωση και η ανάδειξη, η γνώση και προβολή, όχι μόνο για τους ιδιοκτήτες του χώρου, αλλά και για τους περαστικούς, τα βλέμματα των παιδιών που κάποια στιγμή θα σταματήσουν επάνω σ΄ένα όμορφο ρόπτρο, μια  αριστοτεχνική πόρτα , έναν κρυμμένο κήπο με πορτοκαλιές και λεμονιές, ένα ποδόμακτρο να ξεπηδά ξαφνικά μπροστά μας και ν΄αναρωτιόμαστε για τη λειτουργία του -αλήθεια υπήρχε χωματόδρομος, λάσπη από τον οργισμένο κι ανεξέλεγκτο Άραχθο, υπήρχε  αυτή η λαμπρή πόλη με τα τόσο όμορφα σπίτια και μνημεία;
 Περπατάμε και συχνά δε βλέπουμε- έχουμε ενσωματωθεί τόσο με το περιβάλλον που είναι τόσο οικείο, ώστε αγνοούμε τη λεπτομέρεια που στέκεται δίπλα μας και καμιά φορά μπροστά μας με μεγαλειώδη τρόπο το απορροφά η καθημερινή μας όραση και σπανίως το επεξεργαζόμαστε.
Τι είναι το αρχοντικό του Παπακώστα και γιατί βλέπουμε ν΄αυτοκτονεί καθημερινά μπρός στα μάτια μας; Δεν είναι έγκλημα; Ποια είναι τα πανέμορφα σπίτια  επί της Σκουφά κι όχι μόνο που το μόνο που πρέπει να κάνει το βλέμμα μας είναι να κοιτάξει λίγο πιο πάνω, λίγο πιο ψηλά όπως έγινε και γίνεται πάντοτε με το βλέμμα ενός μεγάλου τεχνίτη και φωτογράφου, του φωτογράφου της πόλης μας, του Βασίλη Γκανιάτσα.
Γνωρίζει την αρμονία και τη συμμετρία, γνωρίζει να προκαλεί το μνημείο να του δώσει αυτό που περιμένουμε και που έχει αποτυπώσει εδώ σ΄αυτές τις εξαιρετικές λήψεις. Τη φωνή, το περιεχόμενο. Αυτή είναι και η λειτουργία της τέχνης και μάλιστα της μεγάλης τέχνης όπως  μας την μεταφέρουν μεγάλοι δημιουργοί.
Μας μιλά η παλιά πόρτα με τη γυναικεία μορφή αποτυπωμένη σαν μια αρχαία κόρη μέσα στους αιώνες; Τι μας ψιθυρίζει το παλιό σπίτι της γωνίας που καθημερινά βλέπω και θωρώ χωρίς να παίρνω απάντηση; Τι έχει να μου παρουσιάσει το παλιό δημαρχείο της Άρτας με τον παλιό του διάκοσμο, το αρχοντικό του Μιχάλη του Πίτσιλη, του Καζαντζή, του Παπανικολάου, του Γαρουφαλιά....και τόσων άλλων που ακόμη περιμένουν το δικό μας χέρι να τα σηκώσουμε ώστε να μας μιλήσουν, να μπούν στη ζωή και το πνεύμα μας κι από κει στην καρδιά μας.
 Είμαστε τυχεροί πολίτες χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί. Έχουμε μια πόλη γεμάτη ιστορία και μνημεία, από την βαθιά αρχαιότητα έως τη σύγχρονη ιστορία και δεν είναι μόνο μέσα στην πόλη μας αλλά σε όλο το νομό μας. Από την πλατεία του ποιητή της Πίνδου, του Κρυστάλλη, του οπλαρχηγού που δείχνει προς τα ορεινά των Τζουμέρκων και του Ραδοβιζίου, στον Άγιο Μάρκο, την πλατεία Κοτζιούλα, την Αγία Παρασκευή, το αρχαίο κλασικό τείχος της Αμβρακίας, ο ναός του Απόλλωνα, η Νεκρόπολη, το Θεατράκι, η Παρηγορήτρια, το Κάστρο....
 Η Άρτα ανήκει στις ελάχιστες ελληνικές πόλεις που έχουν τόσα πολλά αξιοθέατα να παρουσιάσουν στους επισκέπτες τους. Δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί πως πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει να δει και να περιεργαστεί από τον πλούτο των μνημείων της και των αρχαιολογικών ευρημάτων της. Και είναι απολύτως φυσικό. Η Άρτα υπήρξε δύο φορές πρωτεύουσα κράτους. Τη μια, ως Αμβρακία, πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πύρρου, ο οποίος φιλοδόξησε τον 3ο π. Χ. αιώνα να κατακτήσει τη Ρώμη και να επεκτείνει το κράτος του προς τη Δύση. Και την άλλη, ως Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, οι ηγεμόνες του οποίου φιλοδόξησαν, μετά το 1204 μ. Χ., να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανασυστήσουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.   
Όπου κι αν στρέψει, επομένως, το βλέμμα του ο πολίτης, είτε πρόκειται για τον κάτοικό της είτε για τον επισκέπτη της, θα αντικρίσει παντού σύμβολα και σημεία ενός λαμπρού παρελθόντος μνημεία, αρχοντικά. Υπάρχει μια σπάνια αισθητική, μόνο που το μάτι δεν έχει εκπαιδευθεί επαρκώς να τη διακρίνει και να την εμπεδώσει. Μόνο με τέτοιες εκδηλώσεις μπορεί να γίνει και να εκπαιδευθεί και η ερχόμενη γενιά στην τοπική της ιστορία και στο σωστό βλέμμα και μνήμη.
Περπατούμε σε δρόμους, που ξέρω πως ακριβώς από κάτω τους υπάρχει η αρχαία πόλη του Απόλλωνα, του προστάτη της Αρχαίας Αμβρακίας. Απόλλων ο Αγυιεύς, ο θεός που προστατεύει τον δρόμο την αγυιά κι επομένως τους αποίκους, αποίκους αιώνων κι εποχών. Μια πόλη ένα θρύλος που κανείς δεν μπορεί ν΄ αγνοήσει παρά μόνο ο χρόνος και η αδιαφορία.
Έχω ταξιδέψει αρκετά, σε πολλά σημεία του πλανήτη και έβλεπα με πόσο ζήλο κι αγωνία πολλοί πολίτες του κόσμου να προσπαθούν να αναδείξουν και να κρατηθούν από κάτι ελάχιστο ιστορικό που τους χάριζε ο τόπος τους και πόσο πεισματικά το μετέτρεπαν σε ιστορία , μνημείο, αξιοθέατο, γεγονός μοναδικό. Η δική μας πόλη που έχει τόσα πολλά έως αυτονόητα σκεφτόμουν τι και πόσο θα ΄πρεπε να κραυγάζει για το ιστορικό βάρος  και πλούτο που κουβαλά;
Πρόσωπα αγαπημένα που περνάνε μπροστά μας, εικόνες, σπίτια, δρόμοι.....Οι δρόμοι της καρδιάς. Κι ευτυχώς που η καρδιά θρέφεται όχι με ό,τι παίρνει αλλά με όσα δίνει που είναι μια δωρεά για όλους μας. Αυτή είναι και η σημερινή δωρεά. Γίναμε επισκέπτες και παρατηρητές σ΄αυτά τα 27 σπίτια, υπάρχουν κι άλλα, κατευθύναμε το βλέμμα μας με το αριστοτεχνικό χέρι του καλλιτέχνη φωτογράφου σε όσα έπρεπε να δούμε και δεν καταφέρναμε τόσον καιρό, αναπνεύσαμε την τοπική μας ιστορία και χαθήκαμε μέσα σε μνήμες....Δεν είμαστε μόνοι...Έχουμε και τις σκιές μας καθώς πορευόμαστε...... «Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάςτους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•….»

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13524780
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
698
22870
76332

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 85 επισκέπτες και κανένα μέλος