A+ R A-
19 Ιουνίου 2018

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

Παρασκευή, 05 Ιανουαρίου 2018 10:24

Οι ζωές έξω απ΄το κάστρο

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

 

Πώς ήταν η ζωή μιας κοπέλας που "περίσσευε" στην ορεινή κοινωνία κι ο πατέρας της την έπαιρνε σε τρυφερή παιδική ηλικία για να την πάει σ΄ένα απ΄τ΄αρχοντικά σπίτια της Άρτας ως υπηρέτρια; Ποια ήταν η ζωή της και καλύτερα οι βασανισμοί και προσβολές πάσης φύσεως από την κυρά της έως τον κύριο ή κι κάθε πιθανό  "ιδιοκτήτη" της.
Πώς επιβίωναν αυτές κι άλλες κοπέλες μέσα σε μία κόλαση όπου μοναδικό τους σωσίβιο καμιά φορά ήταν μόνο ένα βιβλίο, ένα δώρο από τον φωτισμένο δάσκαλο που εκείνες τουλάχιστον τις εποχές το έργο του έσωζε κυριολεκτικά ζωές. Μάνες βασανισμένες να βλέπουν  ν΄αρπάζει ο πατέρας τα παιδιά της για να κερδίσει τη ρακή και τα τσιγάρα του στο καφενείο, πατέρας βάναυσος και απάνθρωπος, παιδιά που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και με κάποιο μοιραίο τρόπο τελικά ξαναβρέθηκαν και πάλι.....
Μια σκληρή καταγραφή που με θάρρος αλλά κι ευαισθησία προσεγγίζει η Χαρά Παπαβασιλείου Κουμουλλή στο νέο της βιβλίο. Οι παρουσιάσεις έγιναν την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου στην Άρτα στο Μακρυγιάννη και στις 9 Δεκεμβρίου στην πινακοθήκη Γ. Μόραλης στην Πρέβεζα «Οι ζωές έξω από το κάστρο» από τις  εκδόσεις εν τύποις. Ένα πρόβλημα που καταγράφηκε έστω και σήμερα και λειτουργεί με τους κανόνες της μνήμης από τη μια και της διαχείρισης από την άλλη. Πώς συνεχίζεις  την πορεία σου όταν έχεις φτάσει στο βυθό, πώς ξανασηκώνεσαι και πορεύεσαι πάλι μέσα στο σκοτάδι μέχρι να βρεις έστω λίγο φως , μια χαραμάδα να φωτίσει την μαύρη ζωή σου;
Οι πρώτες και οι δεύτερες της πόλης, οι καλοί γαμπροί και οι νύφες των καλών σπιτιών με την πλούσια προίκα και τις λαμπρες σπουδές. Κι από την άλλη οι απόκληροι της κοινωνίας όπου δεν μπορούσαν όχι μόνο ν΄αρνηθούν τίποτα απ΄όσα υπέμειναν αλλά θεωρούνταν πολλές φορές και φυσιολογικά, εκτός από κάποια στόματα που έκριναν κάποια μάτια που κοίταζαν και κατέγραφαν. Τι; Τις τραγικές ιστορίες αυτών των κοριτσιών όπως έκανε σ΄αυτή τη συγκινητική ιστορία η συγγραφέας.
Η μετανάστευση, η ξενιτιά που όμως αποδείχτηκε καλύτερη από την πατρίδα μιας και σου έδινε προοπτική και ζωή. Και τελικά όχι μόνο αυτό αλλά και μια οικογένεια, φίλους μια ανθρώπινη πλευρά επιβίωσης που σου στέρησε και ακόμη και σήμερα σου στερεί η πατρίδα με χίλιους δυό τρόπους και μέσα.
Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου θα πεί κάπου ο Τζόν Λένον. Αυτή θα δουλέψει από το πρωί έως το άλλο πρωί χωρίς ανάσα, θα βρεθεί δίπλα στο βρέφος δίπλα στον κατάκοιτο, δίπλα στον πόνο και τον λυγμό όλου του κόσμου. Η γυναίκα, πρέπει ν΄ανεχθεί τα πάντα, την παρενόχληση, την επίθεση, την προσβολή κι ας προσφέρει τα πάντα. Πρέπει να δώσει τα πάντα στους πάντες να ξεπουληθεί στο σώμα και στην ψυχή για να λάβει όσα έλαβε τελικά και η Πραξώ, η ανώνυμη ηρωίδα της κάθε σκληρής οικογένειας του χώρου και του τόπου μας. Ίσως από την άλλη όπως λέει κι ο ποιητής να είναι ατελείωτη. Μπορείς να την ξαναρχίζεις και δυο φορές και κάθε μέρα και κάθε ώρα και κάθε στιγμή...

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 09:41

Του χρόνου, θα είναι εκεί;

|

Όλα δείχνουν, ότι το ενδεχόμενο, να είναι η τελευταία χρονιά του κ. Τσιρογιάννη, στο δημαρχιακό μέγαρο, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο, πως θα υπάρχουν τμήματα του στρατού, για να πουν τα κάλαντα.

 

 

 

 

Για άλλους λόγους, διένειμε την φωτογραφία στα μέσα ενημέρωσης, ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, αλλού οδηγεί η σκέψη του πολίτη, που πρέπει να σκεφτεί και το μέλλον της πόλης, μετά τα όσα αρνητικά έχουν προηγηθεί..

-Να σκέφτηκε άραγε, ο αξιότιμος δήμαρχος, αν την επόμενη χρονιά, που θα είναι η τελευταία του στο δημαρχιακό μέγαρο, θα δεχτεί τμήματα του στρατού, για να του πουν τα κάλαντα;

Όλα δείχνουν, ότι το ενδεχόμενο, να είναι η τελευταία χρονιά του κ. Τσιρογιάννη, στο δημαρχιακό μέγαρο, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο, πως θα υπάρχουν τμήματα του στρατού, για να πουν τα κάλαντα.

Λέει τώρα ο απλός πολίτης:

-Αντί να μοιράζει ωραίες φωτογραφίες, δεν κοιτάζει κι αυτός, να συνεργαστεί με τους άλλους παράγοντες του τόπου, ώστε να διασφαλιστεί με κάθε επισημότητα η παραμονή του στρατοπέδου στην Άρτα και να μην υπάρχει ούτε σαν σκέψη, η ιδέα της μετατροπής του, σε κέντρο υποδοχής μεταναστών;

Προσυπογράφουμε...

Λίγη ιστορία...

Να θυμηθούμε ότι τους τελευταίους μήνες, ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, έχει φέρει στην επικαιρότητα το θέμα της παραμονής ή μη του στρατοπέδου στην Άρτα, αναζητώντας παράλληλα, αν στις σκέψεις των κυβερνώντων, είναι να χρησιμοποιηθεί ο μοναδικός αυτός χώρος, ως κέντρο υποδοχής μεταναστών.

Απάντηση, δεν δόθηκε μέχρι σήμερα και αυτό είναι το ανησυχητικό!

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 09:38

Για το νέο έτος...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Πέρασε κι άλλη μια χρονιά από πάνω μας. Φεύγει σε λίγες ώρες και πάντοτε όταν κάτι μας εγκαταλείπει συνήθως είναι η ώρα της περισυλλογής και κριτικής. Τι κάναμε; Τι δεν κάναμε; Τι πήγε καλά κι ολοκληρώθηκε; Τι πήγε στραβά κι απέτυχε; Για ποιο λόγο άραγε και τι μπορούμε ή μπορώ να κάνω για να πετύχω την επόμενη φορά, να γίνω λίγο καλύτερος την επομένη;
Απαιτείται απολογισμός και διαύγεια, απαιτείται γνώση και αυτοκριτική σπάνια πλέον στις ημέρες μας που έχουμε μάθει να βλέπουμε στον καθρέφτη. Συνήθως κλεφτά και με μισόκλειστα τα μάτια. Δεν γνωρίζουμε ούτε τι μας φταίει αλλά και το βέβαιο είναι πως συνήθως φταίνε οι άλλοι αντί εμείς.
Όταν πρόκειται από την άλλη για ένα πιο μεγάλο μόρφωμα, ας πούμε μια πόλη ποιος θα φταίει; Συνήθως αυτός που βρίσκεται στην κεφαλή, χωρίς να φταίει κανένας άλλος .... πάλι συνήθως. Μακάρι μια πόλη να ανήκε σ΄έναν και να εκτελούνταν και όλοι να λύναμε τα προβλήματά μας αλλά μάλλον δεν είναι έτσι. Υπάρχουν οι συνεργάτες, οι εκπρόσωποι, οι ίδιοι οι πολίτες που κι αυτοί ευθύνονται για τις δικές τους μικρές ή μεγάλες πράξεις και μετά όλοι οι υπόλοιποι.
Πλέουμε μόνοι μας ή και με άλλους παρέα στο ίδιο πλοίο που ονομάζεται πόλις; Τι είναι άραγε πόλις; Η «πόλις», λοιπόν, είναι μια μορφή ανώτερης κοινωνικής συνύπαρξης («ἡ πασῶν κυριωτάτη»), που εμπεριέχει όλες τις άλλες («πάσας περιέχουσα τὰς ἄλλας»), και αποβλέπει στο ανώτερο από όλα τα αγαθά («τοῦ κυριωτάτου πάντων»). Είναι δε «ἡ κοινωνία ἡ πολιτική». Στον ορισμό αυτό μπορούμε να διακρίνουμε το προσεχές γένος (genus proximum) της έννοιας «πόλις» και την ειδοποιό διαφορά της (specifica differentia). Συγκεκριμένα, το προσεχές της γένος, δηλαδή η ευρύτερη κατηγορία στην οποία εντάσσεται η έννοια, είναι ο όρος «κοινωνία» («κοινωνίαν τινα οὖσαν»), ενώ η ειδοποιός διαφορά της, δηλαδή το ιδιαίτερο εκείνο γνώρισμα που τη διαφοροποιεί από τις όμοιές της έννοιες, είναι το αγαθό στο οποίο αποβλέπει. Ειδικότερα, το αγαθό στο οποίο αποβλέπει, που είναι η ευδαιμονία των πολιτών, είναι το ανώτερο από όλα τα αγαθά των άλλων κοινωνιών και μ’ αυτό η «πόλις» επιδιώκει το συμφέρον του συνόλου των πολιτών. Αντίθετα, οι άλλες μορφές κοινωνίας επιδιώκουν ένα επιμέρους αγαθό για το συμφέρον των μελών τους θα μας πει ο Αριστοτέλης σοφά εδώ και αιώνες, για ν΄ακολουθήσει όλη η δυτική ευρωπαϊκή και παγκόσμια παράδοση.
Πόλις υπάρχει όταν κυριαρχεί η ευδαιμονία και μάλιστα η ευδαιμονία των πολλών, όλων των πολιτών αν θα ήταν και είναι δυνατόν. Αλλιώς ή όλοι ευδαιμονούμε ή όλοι βυθιζόμαστε μαζί με το καράβι και κανένα νέο έτος δεν μπορεί να μας βοηθήσει με τη φόρα και τη νέα δυναμική που θα φυσήξει πάνω απ΄τα κεφάλι μας....

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017 10:29

Τα αρχοντικά της Άρτας

|

Τι είναι το αρχοντικό του Παπακώστα και γιατί βλέπουμε ν΄αυτοκτονεί καθημερινά μπρός στα μάτια μας; Δεν είναι έγκλημα;

 

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Κάθε πόλη έχει τις δικές της μνήμες.  Άλλες εμφανείς και λαμπερές  να γυαλίζουν στον ήλιο με τα όμορφα πρόσωπα των αγαλμάτων και των μνημείων, άλλες σκοτεινές και υπόγειες με διαδρομές που κανείς δεν γνωρίζει  πού και πώς αναδύθηκαν κάθε φορά, αλλά και ποιο το εκτόπισμά τους..... Ο άνθρωπος δεν είναι ό,τι φαίνεται αλλά ό,τι κρύβει. Δεν είναι μόνο το φως που εκπέμπει, αλλά και η σκιά που κουβαλά στο βλέμμα του και το βάρος που σηκώνει κρυφά η ψυχή του. Είναι το σπίτι όπου αφήνει πίσω του όταν φεύγει από τη ζωή, όταν μεταναστεύει ή όταν εκτοπίζεται.
Είναι η εστία του, ο χώρος του, το μέρος όπου πρωτοάνοιξε τα μάτια του και είδε για πρώτη φορά το φώς του κόσμου και το σημείο όπου συνήθως επιθυμεί να τα κλείσει. Το σπίτι από αρχοντικό έως ένα απλό ταπεινό σπίτι είναι ο χώρος όπου εγκλωβίζει τη μνήμη μας  αλλά και όπου αποτυπώνει τον πολιτισμό μας.
Ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο οι γνώσεις μας  και τα πνευματικά ή καλλιτεχνικά μας επιτεύγματα αλλά πάνω απ΄όλα ο σεβασμός στη μνήμη μας και η έκφρασή του στην καθημερινότητά μας. Πολιτισμός δεν είναι η ισοπέδωση, αλλά η διαφύλαξη και η σωτηρία. Η αναστύλωση και η ανάδειξη, η γνώση και προβολή, όχι μόνο για τους ιδιοκτήτες του χώρου, αλλά και για τους περαστικούς, τα βλέμματα των παιδιών που κάποια στιγμή θα σταματήσουν επάνω σ΄ένα όμορφο ρόπτρο, μια  αριστοτεχνική πόρτα , έναν κρυμμένο κήπο με πορτοκαλιές και λεμονιές, ένα ποδόμακτρο να ξεπηδά ξαφνικά μπροστά μας και ν΄αναρωτιόμαστε για τη λειτουργία του -αλήθεια υπήρχε χωματόδρομος, λάσπη από τον οργισμένο κι ανεξέλεγκτο Άραχθο, υπήρχε  αυτή η λαμπρή πόλη με τα τόσο όμορφα σπίτια και μνημεία;
 Περπατάμε και συχνά δε βλέπουμε- έχουμε ενσωματωθεί τόσο με το περιβάλλον που είναι τόσο οικείο, ώστε αγνοούμε τη λεπτομέρεια που στέκεται δίπλα μας και καμιά φορά μπροστά μας με μεγαλειώδη τρόπο το απορροφά η καθημερινή μας όραση και σπανίως το επεξεργαζόμαστε.
Τι είναι το αρχοντικό του Παπακώστα και γιατί βλέπουμε ν΄αυτοκτονεί καθημερινά μπρός στα μάτια μας; Δεν είναι έγκλημα; Ποια είναι τα πανέμορφα σπίτια  επί της Σκουφά κι όχι μόνο που το μόνο που πρέπει να κάνει το βλέμμα μας είναι να κοιτάξει λίγο πιο πάνω, λίγο πιο ψηλά όπως έγινε και γίνεται πάντοτε με το βλέμμα ενός μεγάλου τεχνίτη και φωτογράφου, του φωτογράφου της πόλης μας, του Βασίλη Γκανιάτσα.
Γνωρίζει την αρμονία και τη συμμετρία, γνωρίζει να προκαλεί το μνημείο να του δώσει αυτό που περιμένουμε και που έχει αποτυπώσει εδώ σ΄αυτές τις εξαιρετικές λήψεις. Τη φωνή, το περιεχόμενο. Αυτή είναι και η λειτουργία της τέχνης και μάλιστα της μεγάλης τέχνης όπως  μας την μεταφέρουν μεγάλοι δημιουργοί.
Μας μιλά η παλιά πόρτα με τη γυναικεία μορφή αποτυπωμένη σαν μια αρχαία κόρη μέσα στους αιώνες; Τι μας ψιθυρίζει το παλιό σπίτι της γωνίας που καθημερινά βλέπω και θωρώ χωρίς να παίρνω απάντηση; Τι έχει να μου παρουσιάσει το παλιό δημαρχείο της Άρτας με τον παλιό του διάκοσμο, το αρχοντικό του Μιχάλη του Πίτσιλη, του Καζαντζή, του Παπανικολάου, του Γαρουφαλιά....και τόσων άλλων που ακόμη περιμένουν το δικό μας χέρι να τα σηκώσουμε ώστε να μας μιλήσουν, να μπούν στη ζωή και το πνεύμα μας κι από κει στην καρδιά μας.
 Είμαστε τυχεροί πολίτες χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί. Έχουμε μια πόλη γεμάτη ιστορία και μνημεία, από την βαθιά αρχαιότητα έως τη σύγχρονη ιστορία και δεν είναι μόνο μέσα στην πόλη μας αλλά σε όλο το νομό μας. Από την πλατεία του ποιητή της Πίνδου, του Κρυστάλλη, του οπλαρχηγού που δείχνει προς τα ορεινά των Τζουμέρκων και του Ραδοβιζίου, στον Άγιο Μάρκο, την πλατεία Κοτζιούλα, την Αγία Παρασκευή, το αρχαίο κλασικό τείχος της Αμβρακίας, ο ναός του Απόλλωνα, η Νεκρόπολη, το Θεατράκι, η Παρηγορήτρια, το Κάστρο....
 Η Άρτα ανήκει στις ελάχιστες ελληνικές πόλεις που έχουν τόσα πολλά αξιοθέατα να παρουσιάσουν στους επισκέπτες τους. Δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί πως πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει να δει και να περιεργαστεί από τον πλούτο των μνημείων της και των αρχαιολογικών ευρημάτων της. Και είναι απολύτως φυσικό. Η Άρτα υπήρξε δύο φορές πρωτεύουσα κράτους. Τη μια, ως Αμβρακία, πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πύρρου, ο οποίος φιλοδόξησε τον 3ο π. Χ. αιώνα να κατακτήσει τη Ρώμη και να επεκτείνει το κράτος του προς τη Δύση. Και την άλλη, ως Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, οι ηγεμόνες του οποίου φιλοδόξησαν, μετά το 1204 μ. Χ., να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανασυστήσουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.   
Όπου κι αν στρέψει, επομένως, το βλέμμα του ο πολίτης, είτε πρόκειται για τον κάτοικό της είτε για τον επισκέπτη της, θα αντικρίσει παντού σύμβολα και σημεία ενός λαμπρού παρελθόντος μνημεία, αρχοντικά. Υπάρχει μια σπάνια αισθητική, μόνο που το μάτι δεν έχει εκπαιδευθεί επαρκώς να τη διακρίνει και να την εμπεδώσει. Μόνο με τέτοιες εκδηλώσεις μπορεί να γίνει και να εκπαιδευθεί και η ερχόμενη γενιά στην τοπική της ιστορία και στο σωστό βλέμμα και μνήμη.
Περπατούμε σε δρόμους, που ξέρω πως ακριβώς από κάτω τους υπάρχει η αρχαία πόλη του Απόλλωνα, του προστάτη της Αρχαίας Αμβρακίας. Απόλλων ο Αγυιεύς, ο θεός που προστατεύει τον δρόμο την αγυιά κι επομένως τους αποίκους, αποίκους αιώνων κι εποχών. Μια πόλη ένα θρύλος που κανείς δεν μπορεί ν΄ αγνοήσει παρά μόνο ο χρόνος και η αδιαφορία.
Έχω ταξιδέψει αρκετά, σε πολλά σημεία του πλανήτη και έβλεπα με πόσο ζήλο κι αγωνία πολλοί πολίτες του κόσμου να προσπαθούν να αναδείξουν και να κρατηθούν από κάτι ελάχιστο ιστορικό που τους χάριζε ο τόπος τους και πόσο πεισματικά το μετέτρεπαν σε ιστορία , μνημείο, αξιοθέατο, γεγονός μοναδικό. Η δική μας πόλη που έχει τόσα πολλά έως αυτονόητα σκεφτόμουν τι και πόσο θα ΄πρεπε να κραυγάζει για το ιστορικό βάρος  και πλούτο που κουβαλά;
Πρόσωπα αγαπημένα που περνάνε μπροστά μας, εικόνες, σπίτια, δρόμοι.....Οι δρόμοι της καρδιάς. Κι ευτυχώς που η καρδιά θρέφεται όχι με ό,τι παίρνει αλλά με όσα δίνει που είναι μια δωρεά για όλους μας. Αυτή είναι και η σημερινή δωρεά. Γίναμε επισκέπτες και παρατηρητές σ΄αυτά τα 27 σπίτια, υπάρχουν κι άλλα, κατευθύναμε το βλέμμα μας με το αριστοτεχνικό χέρι του καλλιτέχνη φωτογράφου σε όσα έπρεπε να δούμε και δεν καταφέρναμε τόσον καιρό, αναπνεύσαμε την τοπική μας ιστορία και χαθήκαμε μέσα σε μνήμες....Δεν είμαστε μόνοι...Έχουμε και τις σκιές μας καθώς πορευόμαστε...... «Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάςτους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•….»

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017 10:23

Χαίρε κράτος απάνθρωπο...

Αν είναι δυνατόν... Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και τα χειρότερα. Φαίνεται πως ο κατάκοιτος ασθενής, με ποσοστό αναπηρίας 50% πλέον, φιλοξενεί και τον 75χρονο πατέρα του!

 

 

 

Η ιστορία του κ. Δημήτρη Ευθυμίου απ' το Τετράκωμο Άρτας, είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη των περιπτώσεων, που αποδεικνύει πόσο απάνθρωπο είναι το κράτος δικαίου, που καθημερινά επικαλείται ο κ. Τσίπρας και πόσο ο παραλογισμός του, χτυπάει μόνο τους φτωχούς κι ανήμπορους!

Ο 49χρονος υιός του κ. Ευθυμίου, αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας απ' το 1993 και μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, φτάνοντας δεκάδες φορές μια ανάσα απ' τον άλλον κόσμο, ζει σήμερα στο Τετράκωμο και τον φιλοξενεί ο πατέρας του, ο οποίος κινεί γη και ουρανό, για να κρατήσει το παιδί του στην ζωή, χωρίς βέβαια να έχει την ελάχιστη δυνατότητα. Να σημειωθεί μόνο, ότι έχει μείνει στην εντατική του νοσοκομείου Άρτας, πάνω από πέντε μήνες...

Πολλά τα προβλήματα και όπως ήταν λογικό πέρασε και απ' την αρμόδια υγειονομική επιτροπή, η οποία τον έκρινε με ποσοστό αναπηρίας 70% και έτσι ελάμβανε ένα επίδομα της τάξης των 450 ευρώ το μήνα. Μετά την τελευταία περιπέτεια στο Νοσοκομείο Άρτας, προτάθηκε απ' την κοινωνική υπηρεσία, να καταθέσει ο πατέρας του αίτηση, για να κριθεί εκ νέου το ποσοστό αναπηρίας του κατάκοιτου ασθενούς...

Μετά από καιρό, τετραμελής επιτροπή μετέβη στο Τετράκωμο, για να εξετάσει τον κατάκοιτο ασθενή, ο οποίος είναι αυτονόητο, πως δεν μπορεί να συντηρηθεί από μόνος του. Και το πόρισμα της επιτροπής, ήρθε για να επιβεβαιώσει, την διαπίστωση του τίτλου. Για να κάνουν οικονομία στο κράτος, μείωσαν την αναπηρία του κατάκοιτου ασθενή, απ' το ποσοστό του 70% στο 50%!

Αν είναι δυνατόν... Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και τα χειρότερα. Φαίνεται πως ο κατάκοιτος ασθενής, με ποσοστό αναπηρίας 50% πλέον, φιλοξενεί και τον 75χρονο πατέρα του! Πάλι αν είναι δυνατόν... Κι όμως με βάση αυτό το δεδομένο, ο ταλαίπωρος πατέρας, δεν είχε την δυνατότητα να λάβει το κοινωνικό μέρισμα.

Τεράστιο το θέμα, θ' απασχολήσει την "Γ", στο επόμενο φύλλο, που θα παρουσιάσει εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ, για την περίπτωση του κατάκοιτου ασθενούς Βασίλη Ευθυμίου...

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017 09:37

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ Ο ΚΑΧΡΙΜΑΝΗΣ;

Όση φθορά επιχειρήθηκε απέναντί του, μάλλον επέστρεψε σ’ αυτούς που την επιχείρησαν, γιατί χωρίς ο ίδιος ο Καχριμάνης να το επιδιώκει, άνοιξε σ’ όλα τα σημεία της Ηπείρου, η συζήτηση στην οποία ως κύριο θέμα τίθεται το αν δεν είναι ο Καχριμάνης, ποιος να είναι. Προσπεράστηκε ήδη, η περίπτωση Ριζόπουλου...

 

 

 

 

Με την εμπειρία που έχει ο πολυπράγμων Σπύρος Ριζόπουλος, έχει καταφέρει απ’ το περασμένο Καλοκαίρι, να δημιουργήσει μια φασαρία γύρω απ’ το όνομά του, την οποία όμως πρέπει να συναρτήσει και με την υποτίμηση της πληθωρικής παρουσίας του Αλέξανδρου Καχριμάνη, σ’ όλη την Ήπειρο. Επιχειρεί αρχικά ν’ αποδείξει, πως όλα τα χρόνια που οι ηπειρώτες εμπιστεύονται τον Καχριμάνη, βρίσκονται σ’ ένα διαρκές λάθος… Διαπιστώνουν πολλοί απλοί πολίτες, πως δεν είναι καθόλου κομψή, η επιλογή αυτή και ήδη έχει αρχίσει να λειτουργεί εις βάρος του…

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται όλος ο αγώνας του και ήδη -τόσο νωρίς- άρχισε να κουράζει, μιας και στην διαρκή και υπερβολική κριτική που κάνει στον Καχριμάνη, ο ίδιος δεν αντιπαρέβαλλε τον ορθό δρόμο, το τι έπρεπε να γίνει… Για ν’ ακολουθήσει και το τραγικό λάθος… Κρίνει αυστηρά τον Καχριμάνη, για την επιλογή του, να είναι απλός και προσηνής, απέναντι στον κάθε πολίτη ξεχωριστά, άσχετα αν ο καθένας έχει να επιδείξει κάτι ξεχωριστό ή όχι.

-Να κατακριθεί η επιλογή του Καχριμάνη, με βάση την οποία επιθυμεί να μην ταλαιπωρείται ο πολίτης, στις διάφορες εκδοχές της γραφειοκρατίας;

Χωρίς να το καταλαβαίνει, αν και πέρασε πολύς καιρός, έρχεται αντιμέτωπος με το φιλότιμο του ηπειρώτη, που και με βάση αυτό, κρίνει πρόσωπα και πράγματα. Ο Ριζόπουλος, με τον τρόπο δείχνει να θέλει τον εκλεκτό του λαού, απόμακρο και τάχα ιδιαίτερα ψηλότερα απ’ αυτόν, μιας και με κάθε ευκαιρία, προβάλλει πράγματα, που ελάχιστα ενδιαφέρουν τον κοσμάκη…

Σ’ αυτή την φάση, ο Ριζόπουλος πρέπει να κάνει τους λογαριασμούς του… Να δει αν υπάρχουν περαιτέρω περιθώρια, για να έχει βάσιμες ελπίδες, πως μπορεί να φέρει την μεγάλη ανατροπή. Κακά τα ψέματα, αλλά δεν υπάρχουν, μιας και όλο το… οπλοστάσιο επιχειρημάτων που είχε, εξαντλήθηκε και δεν δείχνει, έστω να έχει επιφέρει ένα σημαντικό χτύπημα, στον αντίπαλο.

Απ’ την άλλη πλευρά ο Καχριμάνης, φαίνεται πως σ’ αυτή την -λίγων μηνών- «κόντρα» λειτούργησε ως δάσκαλος της επικοινωνίας, άσχετα αν ο αντίπαλός του, δηλώνει τέτοιος. Γνώριζε αυτό που οι παλιότεροι έλεγαν… Πως «η κοσή (σ.σ. τρεχάλα, για όσους δεν γνωρίζουν) της γάτας είναι μέχρι τον αχερώνα». Και άφησε τον Ριζόπουλο, να… ξεσαλώσει, αρχίζοντας μ’ εκείνο το περιβόητο ταξίδι του Μαχάτμα Γκάντι, στην Ήπειρο… Ο Ριζόπουλος ως Γκάντι, τα είχε δει όλα μαύρα, για να ρίξει (ηθελημένα ή μη) στον απλό πολίτη, που επιλέγει Καχριμάνη, για την θέση του περιφερειάρχη, το μεγαλύτερο μέρος των ευθυνών… Για να φτάσουμε και στο τελευταίο εκβάν, που αφορά στην δημοσκόπηση, η οποία δείχνει τον Καχριμάνη, να έχει πέσει στα τάρταρα. Που κι αυτό έχει τις διαφορετικές αναγνώσεις και μάλλον συσπειρωτικά υπέρ του Καχριμάνη λειτούργησε….

-Μετά απ' αυτούς τους... ταραχώδεις μήνες, σε ποια θέση μπορεί να βρίσκεται ο Καχριμάνης;

Δείχνει πως όση φθορά επιχειρήθηκε απέναντί του, μάλλον επέστρεψε σ’ αυτούς που την επιχείρησαν, γιατί χωρίς ο ίδιος ο Καχριμάνης να το επιδιώκει, άνοιξε σ’ όλα τα σημεία της Ηπείρου, η συζήτηση στην οποία ως κύριο θέμα τίθεται το αν δεν είναι ο Καχριμάνης, ποιος να είναι. Προσπεράστηκε ήδη, η περίπτωση Ριζόπουλου. Κανένας δεν αναφέρεται στο όνομα αυτό, πλην όσων κουβαλούν μια ιδιότυπη εμπάθεια για το πρόσωπο του περιφερειάρχη.

-Και μετά;

-Ποιο είναι το πρόσωπο που μπορεί να διοικήσει την ιδιόμορφη Περιφέρεια Ηπείρου, καλύτερα απ’ αυτόν;

Εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα. Κι επειδή είναι δύσκολα τα πράγματα, οι πολίτες αναζητούν να δουν τις εξελίξεις στην πραγματική τους διάσταση, σε σχέση με το πρόσωπο που θα τεθεί απέναντι στον Καχριμάνη. Αυτό το πρόσωπο, όχι πως δεν υπάρχει, αλλά δεν έχει φανεί. Και όσο το νέο και δυνατό δεν φαίνεται, κανένας δεν είναι αποφασισμένος, «να βγει ραντεβού στα τυφλά»…

Αυτό ίσως είναι και το επί πλέον πλεονέκτημα του Καχριμάνη, που και μετά την… φασαρία Ριζόπουλου, μπορεί να βγήκε πιο σοφός και ψύχραιμος, για να μπορεί, όπως έκανε μέχρι τώρα, να καθορίζει την πορεία του…

 

gnomi-vin-site-11-q

 

Τα πρόσωπα και η εμπάθεια...

Μαθαίνουμε καθημερινά, για κάποια πρόσωπα στην περιοχή της Άρτας και της Πρέβεζας, που σπεύδουν να συναντήσουν τον Ριζόπουλο και να πορευτούν μαζί του, στις επόμενες περιφερειακές εκλογές και χωρίς δεύτερη σκέψη, μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι ακριβώς αυτά τα πρόσωπα πρέπει να ισχυροποιούν την άποψη του περιφερειάρχη, πως πορεύεται στον σωστό δρόμο.

Γιατί δημιούργησε την ιδιότυπη αντιπαλότητα, με τα συγκεκριμένα πρόσωπα, ασκώντας σωστά τα καθήκοντά του. Αν είχε υποκύψει στις απαιτήσεις τέτοιων προσώπων, ήταν σίγουρο πως θα είχε απέναντί του, πολύ περισσότερους πολίτες και παράγοντες της περιφέρειας...

Και τα πρόσωπα τα οποία συζητούνται, σε κάθε περιοχή, δίνουν μια ακόμη αβάντα, στον περιφερειάρχη Ηπείρου, για να οδηγήσουν τους πολίτες σε θετική σκέψη υπέρ Καχριμάνη, μόνο και μόνο επειδή οι συγκεκριμένοι παράγοντες, είναι απέναντί του.

Και όλα δείχνουν πως πολύ πιό νωρίς ο Καχριμάνης ξεπέρασε την απόπειρα ανταρσίας εις βάρος του και έχει όλο τον χρόνο, να λειτουργήσει χωρίς αναστολές, να είναι κοντά στον πολίτη, καθώς οι τελευταίοι ξεπέρασαν κάθε αμφιβολία που είχαν για το πρόσωπό του.

Είναι αυτό το καλό, που έφερε η παρουσία Ριζόπουλου, στην Ήπειρο...

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 21:28

Πόροι τώρα στην αυτοδιοίκηση

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Η κυβέρνηση άνοιξε τη συζήτηση για την αλλαγή του χάρτη της αυτοδιοίκησης με την απλή αναλογική στο επίκεντρο, ενώ οι δήμοι και οι περιφέρειες έβαλαν στο τραπέζι το θέμα της κατανομής αρμοδιοτήτων, μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, κατά τη διάρκεια της κρίσης, καταγράφηκε μεταφορά αρμοδιοτήτων από την κεντρική κυβέρνηση στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Η μεταφορά αυτή όμως, σε πολλές περιπτώσεις συνδυάστηκε με δύο πολύ σημαντικά στοιχεία: Α) Οι μεταφερόμενες αρμοδιότητες δε συνοδεύτηκαν από τους ανάλογους πόρους. Είναι φανερό πλέον, ότι και στις «καλύτερες» αυτοδιοικητικές οικογένειες, παρατηρείται αυτό το φαινόμενο και Β) σε πολλές περιπτώσεις η κεντρική κυβέρνηση προσπάθησε να «ξεσκαρτάρει» από πάνω της και να μεταφέρει στην τοπική αυτοδιοίκηση, ότι πιο «τοξική» αρμοδιότητα είχε.
Η Ελλάδα είναι από τα πιο συγκεντρωτικά κράτη στην Ευρώπη με ότι αυτό σημαίνει και για την τοπική αυτοδιοίκηση. Απλά η κρίση έδειξε και τα όρια των δήμων και των περιφερειών, ειδικά όταν το κεντρικό κράτος αποσύρθηκε από τις τοπικές κοινωνίες και από την πολιτική κοινωνικής αλληλεγγύης. Γι’ αυτό και οι δήμοι λένε ότι αυτοί ανέλαβαν την κοινωνική πολιτική, παράλληλα με την Εκκλησία σε πολλές περιοχές. Ουσιαστικά οι πολίτες για να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε κατέφυγαν στην πλησιέστερη σε αυτούς εξουσία, στους δήμους και αυτοί, κατά γενική ομολογία, ανταποκρίθηκαν θετικά και αποτελεσματικά.
Ένα έμπειρο στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης με μακρά διαδρομή, έλεγε ότι σε αυτή τη μετακίνηση αρμοδιοτήτων, που πραγματοποιήθηκε χωρίς μεταφορά πόρων, το κεντρικό κράτος συνεχίζει και συμπεριφέρεται ως «γεροντοκόρη».
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επισημανθεί ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης καμία ουσιαστική μεταφορά αρμοδιοτήτων προς την τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει θεσπιστεί. Από την ανάλυση των βασικών αρμοδιοτήτων των δήμων σε κάθε χώρα γίνεται φανερό ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τρεις βασικές αρμοδιότητες, που δεν ανήκουν στην Ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση, ανήκουν σε αυτούς. Οι αρμοδιότητες αυτές είναι: α) Εκπαίδευση, κυρίως η πρωτοβάθμια, β)  Υγεία, προληπτική και πρωτοβάθμια και γ) Πυροσβεστική.
Π.χ. η Φιλανδία που θεωρείται ότι έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στο κόσμο, το έχει πλήρως αποκεντρώσει. Είναι γνωστή η «καλή πρακτική» της Δανίας όσον αφορά την καταπολέμηση της ανεργίας. Αυτό επετεύχθη με την αποκέντρωση των υπηρεσιών υποστήριξης της απασχόλησης.

Οι δήμοι μπορούν να κάνουν πολλά και να καλύψουν τα κενά της κεντρικής διοίκησης, αρκεί να υπάρχουν πόροι. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στη κοινωνική πολιτική, οι Ελληνικοί δήμοι έχουν επιδείξει αξιοθαύμαστη αποτελεσματικότητα, ιδιαίτερα την περίοδο της κρίσης, η Ελληνική τοπική δημόσια δαπάνη είναι πολύ μικρότερη από αυτή του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.

|

Τρεις υποψήφιοι, με διάθεση προσφοράς και μαζί με τον Χρήστο Σφρίντζερη, δικαίως αποκαλούνται απ' την "Γ": "Η ισχυρή ομάδα της Φιλιππιάδας"

 

 

 

 

Η Βασιλική Κατσούλα, είναι ιδιοκτήτρια συνεργείου αυτοκινήτων και παράλληλα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Επισκευαστών Αυτοκινήτων Φιλιππιάδας και παράλληλα μέλος του ΔΣ του ΕΟΒΕΑΜΜ. Προσέρχεται στην εκλογική μάχη του Επιμελητηρίου Πρέβεζας, έχουσα ως πρωταρχικό της στόχο, την προσφορά στον θεσμό τον οποίο θεωρεί βασικό μοχλό, για την όποια απόπειρα ανάπτυξης στην περιοχή μας. Εκπροσωπεί κι έναν δυναμικό κάδο επαγγελματιών και έχει να συνεισφέρει πολλά, στον σχεδιασμό που θα κάνει το νέο -υπό τον Γιάννη Γιαμά- διοικητικό συμβούλιο.

Ο Άρης Έξαρχος, είναι ιδιαίτερα γνωστός στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβεζας και απ' τους ανθρώπους που ασχολούνται με σοβαρότητα και πάθος, με τα κοινά. Το έχει αποδείξει, σε διάφορες θέσεις ευθύνης που έχει υπηρετήσει. Είναι ιδιοκτήτης Χοιροτροφικής Μονάδας και ιδιοκτήτης Φωτοβολταϊκού Πάρκου.

Ο Πέτρος Γερογιάννης, είναι μηχανολόγος μηχανικός, με μεταπτυχιακό δίπλωμα στην παραγωγή και διαχείριση ενέργειας του ΕΜΠ. Δραστηριοποιείται στην Φιλιππιάδα και παράλληλα του ΤΕΕ, της ΠΕΔΜΕΔΕ και του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Απ' τους πετυχημένους επιχειρηματίες της περιοχής, δοκιμάζεται σε μια εκλογική αναμέτρηση, απ' την οποία θεωρείται ότι θα βγει νικητής...

Τρεις υποψήφιοι, με διάθεση προσφοράς και μαζί με τον Χρήστο Σφρίντζερη, δικαίως αποκαλούνται απ' την "Γ": "Η ισχυρή ομάδα της Φιλιππιάδας".

 

omada-filip-00-a

|

ΧΡ. ΣΦΡΙΝΤΖΕΡΗΣ:

"Δεν πρέπει στο επόμενο διάστημα, να χαθεί καμία ευκαιρία. Και το σημαντικότερο. Να φέρουμε εμείς περισσότερες ευκαιρίες - προτάσεις στον επιχειρηματικό κόσμο"

 

Στην φωτογραφία εικονίζεται ο α' αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Πρέβεζας Χρήστος Σφρίντζερης και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Πρέβεζας Σάββας Σαπανίδης, κατά την διάρκεια της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο ΜΑΡΓΑΡΩΝΑ.

Είχε να πει καλά λόγια και για τον αντιπρόεδρο Χρήστος Σφρίντζερη, ο καταξιωμένος παράγοντας του επιμελητηριακού θεσμού και εκλεκτός προσκεκλημένος της εκδήλωσης. Είναι ο άνθρωπος που συνεργάστηκε άψογα με τον πρόεδρο Γιάννη Γιαμά και μαζί ανέλαβαν και προώθησαν τις πρωτοβουλίες, που καταγράφονται και στον μακρύ απολογισμό της απερχόμενης διοίκησης του Επιμελητηρίου.

Είναι λογικό, ν' αναζητεί και ο ίδιος τον σταυρό προτίμησης, μιας και μέχρι σήμερα, έχει δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα, στον συνολικό σχεδιασμό της προεκλογικής πορείας του συνδυασμού και εξ όσων διαπιστώσαμε στην συγκέντρωση της περασμένης Τετάρτης, απολαμβάνει μεγάλης εκτίμησης, στον χώρο των μελών του Επιμελητηρίου.

"Δεν πρέπει στο επόμενο διάστημα, να χαθεί καμία ευκαιρία. Και το σημαντικότερο. Να φέρουμε εμείς περισσότερες ευκαιρίες - προτάσεις στον επιχειρηματικό κόσμο, όπως κατά τον καλύτερο τρόπο κινηθήκαμε με την αξιοποίηση των προτάσεων και ευκαιριών που παρουσιάστηκαν, παρά το γεγονός ότι η κρίση, έχει επηρεάσει και τον θεσμό του Επιμελητηρίου", είχε δηλώσει σε προηγούμενο ρεπορτάζ της "Γ" και συμπληρώνει πως, με την εξωστρέφεια που έχει παρουσιάσει η διοίκηση του Επιμελητηρίου, έχουν ανοίξει πολλές πόρτες για συνεργασίες, οι οποίες θ' αποδώσουν άμεσα το αποτέλεσμα, που όλοι αναμένουμε...

Καταλήγοντας στην σύντομη συζήτηση, που είχαμε μαζί του, θεωρεί σίγουρη τη νίκη του συνδυασμού του, μη παραλείποντας να τονίζει πως εξ ίσου σοβαρό στοίχημα, αποτελεί για τον ίδιο και η συμμετοχή...

 

sfrintzeris-sapandidis-88-b

Τετάρτη, 06 Δεκεμβρίου 2017 21:56

Αλλάζει η αυτοδιοίκηση

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Εάν κανείς διαβάσει προσεκτικά την ομιλία του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη στο πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΕ στα Γιάννενα, θα διαπιστώσει τη ριζική αλλαγή των συσχετισμών στην τοπική αυτοδιοίκηση που θα φέρει το νέο νομοσχέδιο. Και δεν είναι μόνο η απλή αναλογική που θεσπίζεται και από αυτή τη στήλη είχε επισημανθεί πολύ νωρίς, αλλά η αλλαγή όλου του πλαισίου. Αποκωδικοποιώ για να φανώ και χρήσιμος σε όσοι έχουν διάθεση να διαβάσουν και να κατανοήσουν τι σχεδιάζεται:
Εξετάζονται επιλογές όπως η αξιοποίηση της λευκής ψήφου με τρόπο που να διευκολύνει δημιουργικά στην επίλυση ενός επίμαχου θέματος, όπως η έγκριση ενός Προϋπολογισμού, ή ενός Τεχνικού Προγράμματος. Ακόμη, η κατάτμηση των προτεινόμενων αποφάσεων, ώστε η διαφωνία σε ένα θέμα να μη συνεπάγεται την ολοκληρωτική απόρριψή τους, εφόσον δεν υπάρχουν άλλα σημεία τριβής. Καθιερώνεται ως εκλογικό σύστημα και για τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης η απλή αναλογική για το σύνολο των εδρών των οικείων Συμβουλίων.
Η διεξαγωγή των αυτοδιοικητικών εκλογών αποσυνδέεται από το χρόνο διεξαγωγής των ευρωεκλογών (σ.σ. άρα πάμε για εκλογές το φθινόπωρο του 2019). Θα υπάρξουν κατηγορίες κωλυμάτων εκλογιμότητας – όπως η γενική απαγόρευση να θέσουν υποψηφιότητα όλοι όσοι έχουν οποιαδήποτε σχέση εργασίας με το Δημόσιο, ακόμα και ορισμένου χρόνου (λ.χ. δίμηνη, πεντάμηνη κ.λπ. σύμβαση εργασίας) – οι οποίες περιορίζουν υπέρμετρα σε σύγκριση με τον επιδιωκόμενο σκοπό το δημοκρατικό δικαίωμα συμμετοχής στα τοπικά δημόσια πράγματα, εξορθολογίζονται. Διευκολύνεται η συμμετοχή μικρών παρατάξεων, ομάδων πολιτών και τοπικών κινημάτων, καθώς η ανάδειξη των οργάνων των Κοινοτήτων (Συμβούλια) αποσυνδέεται από την ανάδειξη του κεντρικού Δημοτικού Συμβουλίου, με την έννοια ότι ένας συνδυασμός μπορεί να κατέλθει και αυτοτελώς σε μία μόνο Κοινότητα και, αντίστροφα, ένας συνδυασμός υποψηφίων για το κεντρικό Δημοτικό Συμβούλιο δεν απαιτείται να καταρτίζει ψηφοδέλτιο και για τις Κοινότητες.  Εισάγεται η εκλογή με ενιαίο (όχι δηλαδή παραταξιακό) ψηφοδέλτιο των μονομελών οργάνων-εκπροσώπων των πολύ μικρών Κοινοτήτων. Η συγκρότηση όλων των συλλογικών οργάνων των Δήμων και των Περιφερειών αντιστοιχίζεται στην αναλογική συγκρότηση των οικείων Συμβουλίων. Θεσμοθετείται η διενέργεια τοπικών δημοψηφισμάτων, όχι μόνο μετά από πρωτοβουλία των οργάνων του Δήμου, αλλά και κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13293994
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
920
5763
62485

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 62 επισκέπτες και κανένα μέλος