A+ R A-
23 Ιουνίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ
Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018 19:56

Μια πνευματική αποδημία...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Έχουμε την μέγιστη τιμή να έχουμε και να είμαστε φορείς  του έργου του μεγάλου Ηπειρώτη ποιητή  Κώστα Κρυστάλλη, αλλά ακόμη περισσότερο να βρίσκεται ο τάφος του στο δικό μας νεκροταφείο όσο κι αν υπάρχει κι άλλο ένα μνημείο στο χωριό του, το Συρράκο. Ο τάφος σημείο αναφοράς για πολλούς πνευματικούς ανθρώπους μιας άλλης εποχής που είχαν να μας διδάξουν πολλά. Ως γνωστόν πήγαινε εκεί μαζί με τους μαθητές του ο πατέρας του επίσης αρτινού μεγάλου ζωγράφου Γιάννη Μόραλη, ο Κωνσταντίνος Μόραλης για να διδάξει στους μαθητές του ποίηση.
Ποια ποίηση, μα αυτή που περνά και πετά δίπλα μας, αυτή που περιέγραψε ο δικός μας ποιητής, ο Κωνσταντίνος Κρυστάλλης. «Μπεζέρισα νὰ περπατῶ στοῦ κάμπου τὰ λιοβόρια. Θέλω τ᾿ ἀψήλου ν᾿ ἀνεβῶ ν᾿ ἀράξω θέλω, ἀητέ μου, μέσ᾿ στὴν παλιά μου κατοικιά, στὴν πρώτη τὴ φωλιά μου, Θέλω ν᾿ ἀράξω στὰ βουνά, θέλω νὰ ζάω μ᾿ ἐσένα. Θέλω τ᾿ ἀνήμερο καπρί, τ᾿ ἀρκούδι, τὸ πλατόνι, καθημερνή μου κι ἀκριβὴ νὰ τἄχω συντροφιά μου.»
Η ποίηση που έγραψε για τους αγωνιστές του ΄21 ,  «Αι Σκιαί του Άδου», με το οποίο τους εξυμνεί και «Ο Καλόγηρος της Κλεισούρας του Μεσολογγίου»  και γι΄αυτό εκδιώχθηκε από τον τόπο του. Μια πνευματική αποδημία που του  κόστισε τη ζωή, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην πόλη της Άρτας που αρχικά τον τίμησε με την υπέροχη προτομή που βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία- επίσης με πρωτοβουλία του μεγάλου αυτού πνευματικού ανθρώπου, Κωνσταντίνου Μόραλη και κατόπιν σε συνεννόηση με την οικογένεια του Κρυστάλλη με τον τάφο του, που σήμερα κάπου βρίσκεται στριμωγμένος κι αφανής ανάμεσα σε μερικούς άλλους σπασμένους και εγκατελειμένους τάφους μεγάλων προσωπικοτήτων της πόλης μου.
Μια ή μάλλον πολλές πνευματικές αποδημίες που χάνονται έτσι απερίσκεπτα και πέφτουν στην αφάνεια και την πνευματική σκοτεινή συντέλεια της λησμονιάς. Έτσι ξεκινά η πτώση και κατρακυλά γρήγορα το πνεύμα αν δεν έχει από κάπου να πιαστεί. Κι αλίμονο αν βυθιστεί στην άβυσσο της βαρβαρότητας. Ποιός θα μας ανοίξει το δρόμο; Οι φωτισμένοι μεγάλοι δάσκαλοι του τόπου εγκαταλείπουν ένας –ένας τα εγκόσμια με τον κανόνα της φυσικής φθοράς και πορείας; Εμείς μένουμε ορφανοί και σαστισμένοι σ΄έναν πολυπολιτισμό που ενέχει την ομοιομορφία και το μαζικό του υλικού πολιτισμού και ωφελιμισμού. Εμάς τι θα μας μείνει; Ποιά ελεύθερη πνοή;
Σε ποιά γενιά που πέρασε και περνά από τα χέρια μας για να στελεχώσει τα καλύτερα νοσοκομεία,τεχνικές θέσεις, πνευματικά ιδρύματα , τα αξιόλογα μυαλά που χωρίς να καταλάβουν πως γεννήθηκαν σε μια εχθρική χώρα του πνεύματος- που κανιβαλιστικά καταβροχθίζει τη λαμπρότητα κάθε πνεύματος θα το διαθέσουν αλλού, σε άλλες πατρίδες και άλλους ουρανούς. Θα κατανοήσουν τι είναι ξενιτειά όταν «-Τραγούδια ἂν ἔχ᾿ ἡ μαύρη γῆ, κι ὁ τάφος χαμογέλια, ἔχει καὶ τοῦ παιδιοῦ ἡ καρδιὰ ποὺ περπατεῖ τὰ ξένα. Τὰ ξένα ἔχουν καημοὺς πολλοὺς καὶ καταφρόνια πλῆθος!
Στὰ ξένα δὲν ἀνθίζουνε τὴν Ἄνοιξη τὰ δέντρα, καὶ δὲν λαλοῦνε τὰ πουλιά, ζεστὸς δὲ λάμπει ὁ ἥλιος,  δὲ φυλλουριάζουν τὰ βουνά, δὲν πρασινίζει ὁ κάμπος,
καὶ δὲ δροσίζει τὸ νερό, καὶ τὸ ψωμὶ πικραίνει»! Θα το ακούσουν αυτό το τραγούδι της ξενιτειάς κάπου, παρά μόνο μέσα στην καρδιά τους;  Κάπου έχουμε έναν ποιητή, έναν ζωγράφο, έναν τραγουδιστή....
Μια πνευματική αποδημία , μια ανοιχτή πληγή που ίσως ακόμη να μην ΄λεχουμε κατανοήσει την πραγματική της διάσταση, αλλά όταν θα φτάσει ο απολογισμός θα είναι τουλάχιστον τραγικός. Ο ποιητής την περιέγραψε την ξενιτειά που τονκράτησε μακρυά από την πατρίδα του και τον έστειλε νωρίς στον τάφο. «Ἀνάθεμά σε, ξενιτιά, μὲ τὰ φαρμάκια πὄχεις!. Θὰ πάρω ἕναν ἀνήφορο νὰ βγῶ σὲ κορφοβούνι,
νὰ βρῶ κλαράκι φουντωτὸ καὶ ριζιμιὸ λιθάρι,
νὰ βρῶ καὶ μία κρυόβρυση, νὰ ξαπλωθῶ στὸν ἴσκιο,
νὰ πιῶ νερὸ νὰ δροσισθῶ νὰ πάρω λίγη ἀνάσα,
ν᾿ ἀρχίσω νὰ συλλογισθῶ τῆς ξενιτιᾶς τὰ πάθη,
νὰ εἰπῶ τὰ μαῦρα ντέρτια μου καὶ τὰ παράπονά μου!»
Μια πνευματική αποδημία που ξεκίνησε δυστυχώς εσωτερικά από ενδογενείς δομές και μηχανισμούς  της ελληνικής κοινωνίας, αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας  το τι μας στελεχώνει και περιβάλλει για να καταλάβουμε πόσοι μεγάλοι πικραμένοι Έλληνες έφυγαν και όταν ξαναγύρισαν εάν το έκαναν ποτέ ήταν πολύ αργά. Η Μαρία Κάλλας κάποτε σε συνέντευξή της είπε πως το ταλέντο της στην Ελλάδα ποτέ δεν αναγνωρίστηκε. Πολλά – άπειρα παραδείγματα. Φυσικά αυτή η χώρα ακριβώς γέννησε πρωτογενώς τον Τιτάνα Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του για να μην τον υπερβούν ποτέ και του πάρουν την εξουσία. Ίσως να μην είναι καθόλου τυχαίος αυτός ο μύθος στην χώρα του ηλίου- «Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρύσετε τον ήλιο Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρύσετε τον άνθρωπο. Γ. Σεφέρης.
Κάθε τόπος ας αντιμετωπίσει την κάθε πνευματική αποδημία (αν την αντιληφθεί) με το δικό της τρόπο αν θέλει ν΄αντισταθεί στο σκότος. Ας ξεκινήσουμε από τα μάρμαρα, αυτά που βρίσκονται σε χώρους προγόνων που θα έπρεπε να τιμούμε κι όχι να θάβουμε στη λήθη. Ας ξεκινήσουμε από τη γνώση, από έναν περίπατο με τους δικούς μας τους μαθητές να τους δείξουμε και να τους διδάξουμε τι διαθέτει αυτός ο τόπος,  τα μάρμαρα , τ΄αγάλματα και τις προτομές, όσα δεν ενώθηκαν με το χώμα όσα δεν  έγιναν αποκούμπι των χαρτοκιβωτίων των καφέδων και σταχτοθήκες για τ΄αποτσίγαρά μας τα γεφύρια που δεν έπεσαν ακόμη... Θα σκεπαστούν τελικά , θα γίνουν ένα σώμα- αν δεν είναι πια η καθημερινότητα και θα εξαφανιστούν.... Μια πνευματική και πολιτιστική αποδημία. Μετά από κεί το Χαός και η Νύχτα, ευτυχώς κάπου ελλοχεύουν και ο Έρως  με τη Γαία.....αν μας λένε κι αυτά κάτι.....

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13309812
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2499
21581
78303

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 82 επισκέπτες και κανένα μέλος