A+ R A-
18 Ιανουαρίου 2018
Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 21:24

Η πόλις...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Ζούμε σε μια υπέροχη πόλη που διαθέτει κάθε είδους πλούτο. Ο πρώτος της και μεγαλύτερος πλούτος της είναι φυσικά ο ποταμός, ο  Άραχθος. Αυτός που την αρδεύει αλλά κι αυτός που της φέρνει τα ορεινά μηνύματα από την άλλη φύση της, αυτή των ορεινών βουνοκορφών και κρηνών, του αέρα. Αυτός που για να τιθασευθεί όρισε ως θεμέλιό του το σώμα της γυναίκας του πρωτομάστορα και ανά τους αιώνες σκέφτομαι πως μας ορίζει η κατάρα της τελικά. «Αν τρέμουν τ'  άγρια βουνά, να τρέμει το γιοφύρι, κι αν πέφτουν τ' άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες, τι έχω αδερφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει…» Γιατί δεν ξεφεύγει η δεν μπορεί να ξεφύγει άραγε τίποτε απ’  αυτή την κατάρα, τι καθαρτικές τελετές και δεήσεις να χρειάζεται αυτή η δύσμοιρη γυναίκα, ώστε να προκόψει αυτός ο τόπος που τα διαθέτει όλα; Από τον εύφορο κάμπο που μπορεί να δώσει πλέον τα πάντα, κάθε είδους καλλιέργεια, μεγάλη σοδειά, πλούτο και ευημερία, από τους καρπούς και τα δώρα της γης, ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό «που την εργάζεται» κάτω από κάθε είδους συνθήκες.  Κι όμως τελικά προκαλεί γκρίνια και αδιέξοδα. Ο δε πλούτος ο πολιτιστικός και μνημειακός, απίστευτος! Όπου κι αν στρέψει κανείς τα μάτια του θα πέσει σε μια αρχαία κολόνα, μια βυζαντινή εκκλησία, ένα.... «Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ’ ακουμπήσω. Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει», θα ψιθυρίσει πιο σεμνά ο ποιητής που κάτι παραπάνω γνωρίζει από μας για μια κληρονομιά που μάλλον αδυνατούμε να διαχειριστούμε και γι’ αυτό μας πέφτει πάρα πολύ βαριά στους ώμους μας. Και φυσικά προχωράμε, μόνο που προχωράμε σαστισμένοι με κάποιες σπασμωδικές κινήσεις που δεν ξέρουμε κι αυτές τι απόηχο θα έχουν πέραν του οπτικού μας πεδίου και του σημερινού φωτός μιας ημέρας. Και φυσικά αυτό είναι το λάθος, μιας και την επομένη ό,τι χτίζουμε, έστω και πρόχειρα, μετά εύκολα γκρεμίζεται μιας και είναι σαθρό και επιπόλαιο. Δεν αρκούν οι εντυπωσιασμοί και οι παρόλες. Αρκετά έχει κι είχε αυτός ο τόπος που γνωρίζει κι από ποίηση κι από ζωγραφική κι από τέχνη κι από γράμματα μόνο που κάπου είναι θαμμένα, μιας και προτιμά το ευκαιριακό και τον πολιτισμό του τώρα... κι όχι του μετά, της επόμενης χρονιάς, της επόμενης πενταετίας ή δεκαετίας μιας και μέχρι εκεί φτάνουμε. Ίσως φταίει η έλλειψη προοπτικής και μέτρου, ίσως φταίει το μάτι, ίσως φταίει..... Ίσως…

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12469357
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1267
15128
80710

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 134 επισκέπτες και κανένα μέλος