A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Αύριο λοιπόν πραγματοποιείται στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Άρτας, η εκδήλωση της "Γ" για το Κυπριακό, με ομιλητή όπως είναι γνωστό, τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου... Μια εκδήλωση διαφορετική, απ' όσες συνηθίζεται να γίνονται στην Άρτα, αλλά όχι η πρώτη για την εφημερίδα μας... Το Νοέμβριο του 1997, είχαμε πραγματοποιήσει την πρώτη εκδήλωση για το εθνικό μας θέμα, με ομιλητή τον ιστορικό ηγέτη της Κύπρου Βάσο Λυσσαρίδη, ο οποίος πραγματικά ήταν συγκλονιστικός! Ακολούθησε και άλλη επίσκεψη του σημερινού προσκεκλημένου και βεβαίως παράλληλες δράσεις, οι οποίες έφερναν το Κυπριακό σε πρώτο πλάνο, σε ότι έχει σχέση με την ενημέρωση και τον προβληματισμό των πολιτών...

-Και καλά γιατί μια εφημερίδα, να διοργανώνει μια τόσο σημαντική εκδήλωση και όχι κάποιος τοπικός φορέας;

Την ερώτηση αυτή, μας έθεσαν τις προηγούμενες ημέρες, πολλοί αναγνώστες και φίλοι και φυσικά εμείς δεν έχουμε την δυνατότητα, αλλά και την διάθεση να αναλύσουμε το γιατί δεν κάτι που θεωρείται χρήσιμο, ο ένας ή ο άλλος φορέας . Σ' ότι μας φορά, μπορούμε ν' απαντήσουμε και να υπενθυμίσουμε, την άποψη της εφημερίδας, σε σχέση με τον ρόλο της, σε μια μικρή κοινωνία, όπως η Άρτα... Για μας ο ρόλος της τοπικής εφημερίδας, δεν είναι μόνο η έκδοση του καλαίσθητου, αλλά και με περιεχόμενο, φύλλου. Είναι και η παρέμβαση, μέσω του δημόσιου διαλόγου, στην τοπική κοινωνία. Να εστιάσει σ' ένα θέμα και από κει και μετά να ανοίξει ο διάλογος ανάμεσα στους πολίτες...

Να θυμηθούμε... Απ' το 1987 ξεκίνησε ο κύκλος των εκδηλώσεων της εφημερίδας, μεταξύ των οποίων η πρώτη με θέμα "αναζητώντας την ελευθεροτυπία{, με ομιλητές τους δημοσιογράφους Στέλιο Κούλογλου και Γιάννη Τριάντη, η δεύτερη με θέμα "ο τύπος στην εποχή της τηλεόρασης" με ομιλητές τον Θοδωρή Ρεσβάνη και την Κατερίνα Δασκαλάκη. Ακολούθησε η μεγάλη εκδήλωση, που έμελε να έχει πανελλήνια αναφορά. Είχε ως θέμα "ελευθερία του τύπου ή θάνατος της Δημοκρατίας", με ομιλητές το Νίκο Κωσνταντόπουλο, τον Στέφανο Τζουμάκα, τον αείμνηστο Γιάννη Μπανιά, τους δημοσιογράφους Γιάννη Τριάντη και Δημήτρη Φλώρο και πολλούς άλλους. Για ν' ακολουθήσουν οι εκδηλώσεις με τον Βάσο Λυσσαρίδη και τον Γιαννάκη Ομήρου...

Είναι ο περιληπτικός απολογισμός, μιας και δεν περιλάβαμε σ' αυτόν και τις πολλές εκδηλώσεις που έχουμε διοργανώσει για παρουσιάσεις βιβλίων.

Είναι η άποψή μας αυτή... Έχει χρέος η εφημερίδα, να φέρει κοντά στους αναγνώστες της, ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε κορυφαίες πολιτικές ή κοινωνικές εξελίξεις. Και το πράττουμε απ' το υστέρημά μας...

Απαντούμε με την ευκαιρία αυτή και σε κάποιους κακοήθεις, που επιχειρούν τάχα να μάθουν για τα έξοδα που απαιτεί μια τέτοια εκδήλωση. Όλα καλύπτονται απ' την εφημερίδα και τους φίλους της, οι οποίοι βλέπουν ως σημαντικό γεγονός για την πόλη την διοργάνωση μιας τέτοιας εκδήλωσης και δεν μεμψιμοιρούν, όπως μερικοί περίεργοι τύποι, οι οποίοι δηλώνουν πως θέλουν να έχουν και λόγο για την πορεία του τόπου μας... Και βεβαίως είναι πολλοί αυτοί, που και τις επόμενες ημέρες θα συνδράμουν την προσπάθειά μας...

Πολύς ο κόπος, τεράστια η αγωνία για να διοργανωθεί μια τέτοια εκδήλωση, ειδικά στην άνυδρη σε επίπεδο ποιοτικών εκδηλώσεων, πόλη μας. Και θα το επαναλάβουμε, αν κριθεί πως πρέπει να προσεγγίσουμε με τον τρόπο αυτό, κάποιο άλλο μεγάλο θέμα... Όμως υπάρχει η ανταμοιβή... Είναι τα καλά λόγια που ακούμε απ' τους πολλούς πολίτες, οι οποίοι ξέρουν να καταγράφουν στην μνήμη τους, το πραγματικό γεγονός και να μην ψάχνουν περίεργες προσεγγίσεις, όπως κάνουν κάποια περίεργα και επικίνδυνα τυπάκια, που δυστυχώς κυκλοφορούν ανάμεσά μας και με την σκέψη τους ή και τα λόγια τους, μολύνουν την καθαρή σκέψη... Αυτή που χρειάζεται η πόλη και η περιοχή, για να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Αγνοούμε λοιπόν τους περίεργους και τοξικούς τύπους, που περιέρχονται τους καφενέδες και αναλύουν τα πράγματα, με βάση την δική τους κουτοπόνηρη σκέψη... Εμείς έχουμε χρέος να κοιτάζουμε μπροστά και θα το κάνουμε, με όσες θυσίες κι αν απαιτηθούν...

 

gketsis-grafeio-77-a

Του

Γιώργου Στύλιου*

 

Με την πρόσφατη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου Ευρωπαϊκής Ένωσης – Καναδά (CETA) το ζήτημα της προστασίας της φέτας ήρθε ξανά στην επικαιρότητα. Στη συζήτηση κυριάρχησαν συνθήματα, υψηλοί τόνοι και καταγγελίες. Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δε θα είναι και η τελευταία. Μία ψύχραιμη και ρεαλιστική προσέγγιση είναι πάντα αναγκαία σε αυτές τις περιπτώσεις. Το κυριότερο όμως είναι να δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα.
Σύμφωνα με την εθνική και κοινοτική νομοθεσία, από το 1996 η ονομασία φέτα είναι Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ) και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για το τυρί που παράγεται με παραδοσιακό τρόπο στην Ελλάδα (από πρόβειο γάλα ή μείγμα αυτού με αίγειο σε ποσοστό 30%), σε μία συγκεκριμένη και οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή.
Μετά από προσφυγές άλλων χωρών και δικαστικές διαμάχες, το 2005 το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τελεσίδικα κατοχύρωσε την ελληνική φέτα ως προϊόν ΠΟΠ. Η απόφαση αυτή δεν δεσμεύει τρίτες χώρες εκτός ΕΕ και φυσικά τον Καναδά.
Μέχρι σήμερα στον Καναδά, πριν τη συμφωνία CETA, κυκλοφορούσε αγελαδινό τυρί με την ονομασία φέτα, μαζί με εικόνες από την Ακρόπολη και τα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά. Δηλαδή δεν υπήρχε καμία προστασία. Ήταν η φέτα προστατευμένο προϊόν στις εμπορικές συναλλαγές ΕΕ- Καναδά, πριν την συμφωνία; Όχι. Και οι Καναδοί παρήγαν φέτα από αγελαδινό γάλα, χρησιμοποιώντας ελληνικά σήματα παραπλανώντας τους καταναλωτές. Με τη συμφωνία CETA προστατεύεται η φέτα σε απόλυτο βαθμό όπως γίνεται στην ΕΕ; Όχι. Μπαίνει όμως ένα πλαίσιο. Επιπλέον με τη συμφωνία, η φέτα μαζί με άλλα τέσσερα τυριά, περιλαμβάνεται στα προστατευόμενα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης. Επιτυγχάνεται έτσι η σαφής διάκριση του γνήσιου ελληνικού προϊόντος.  
Γιατί δεν καταφέραμε την απόλυτη προστασία, την απαγόρευση δηλαδή των Καναδών να παράγουν και αυτοί φέτα; Δυστυχώς δεν υπήρξε στο παρελθόν από την ελληνική πλευρά τεκμηριωμένη και οργανωμένη προστασία του προϊόντος. Δεν έχει σταλεί ποτέ μια επίσημη επιστολή από προξενική αρχή, από το Υπουργείο Εξωτερικών, το Αγροτικής Ανάπτυξης από μεμονωμένους ή ομάδα παραγωγών, προς μια χώρα που χρησιμοποιεί την ονομασία φέτα. Και φυσικά δεν υπήρξε οργανωμένη συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων για την προστασία του προιόντος. Αβλεψίες και παραλείψεις επί σειρά ετών από τις αρμόδιες αρχές, εξασθένισαν τα ελληνικά επιχειρήματα. Διαμορφώθηκε μία δεδομένη κατάσταση και ένα αρνητικό περιβάλλον.
Τίθεται το ερώτημα και τώρα τι κάνουμε; Θέλουμε να προστατέψουμε τη φέτα στα χαρτιά ή στην πράξη. Οφείλουμε να δούμε την επόμενη μέρα της συμφωνίας, στηριζόμενοι στις ευκαιρίες που ανοίγονται, αλλά κυρίως στην υψηλή ποιότητα και τη δυναμική του ίδιου του προϊόντος. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα παράγονται 120.000 τόνοι φέτας ετησίως. Οι 80.000 καταναλώνονται εδώ, ενώ οι 40.000 εξάγονται. Στην Ευρώπη η ζήτηση για φέτα ξεπερνά τους 500.000 τόνους. Οι δυνατότητες που μας παρουσιάζονται είναι πολλές.
Απαιτείται λοιπόν να χαραχθεί μία μακροπρόθεσμη στρατηγική και να υποστηριχθεί από όλη την αλυσίδα της παραγωγικής και εμπορικής προώθησης του προιόντος: από τους κτηνοτρόφους και τους παραγωγούς, την βιομηχανία (τυροκομία), τις  οργανωμένες ομάδες παραγωγών- συνεταιρισμούς, τους δημόσιους λειτουργούς- υπαλλήλους (γεωπόνοι –κτηνίατροι), τις ανά νομό διευθύνσεις αγροτικής οικονομίας και κτηνιατρικής ΔΑΟΚ, μέχρι τους ιδιώτες γεωτεχνικούς επιστήμονες συμβούλους των παραγωγών και τους εμπόρους ζωοτροφών και κτηνοτροφικών φαρμάκων και τέλος σίγουρα με τη συνδρομή του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων.  
Μία στρατηγική που θα ξεκινά από την δημιουργία ενός ισχυρού και αναγνωρίσιμου «brandname». Η ονομασία φέτα πρέπει να ταυτιστεί με αυτό που είναι: προϊόν ξεχωριστής διατροφικής αξίας. Που παράγεται από γάλα το οποίο προέρχεται από προβατίνες και αίγες τοπικών φυλών που έχουν εκτραφεί με παραδοσιακό τρόπο και η διατροφή τους στηρίζεται αποκλειστικά σε δικούς μας βοσκότοπους με την ιδιαίτερη βιοποικιλότητα της ελληνικής φύσης.
Πρεσβευτές του ισχυρού «brandname» πρέπει να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί, οι οποίοι οφείλουν να ενημερώνονται για τις υψηλές προδιαγραφές του προιόντος και με τον επαγγελματισμό  τους να συντηρούν να υψηλά στάνταρ ποιότητας της φέτας.  
Μονόδρομος είναι η αύξηση της παραγωγής.  Και αυτό θα επιτευχθεί με περισσότερα ντόπια ζώα, εγχώριες φυλές, με γενετική βελτίωση αυτών, με περισσότερους βοσκότοπους, σύγχρονες σταβλικές εγκαταστάσεις, καλύτερα τυροκομεία, συστηματική και αξιόπιστη μεταποίηση και δυναμική προώθηση της φέτας σε όλη την αλυσίδα πώλησης. Η καλύτερη οργάνωση κτηνοτρόφων και παραγωγών μέσω διεπαγγελματικής ένωσης θα βοηθήσει στη δημιουργία οικονομίας κλίμακας, θα εξασφαλίσει καλύτερους όρους και για φτηνότερο τραπεζικό δανεισμό, μείωση του κόστους παραγωγής και συμφέρουσες συμφωνίες στις προμήθειες και στις πωλήσεις. Απαραίτητος  κρίκος στην αλυσίδα της στρατηγικής είναι η προστασία του προϊόντος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Με συστηματικούς και αυστηρούς ελέγχους από τις αρμόδιες αρχές, τον οργανισμό «ΕΛΓΟ – Δήμητρα» για το παραγόμενο γάλα στο εσωτερικό, επαγρύπνηση και επιθετική πολιτική στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας όλα τα ένδικα μέσα και τα εργαλεία που μας παρέχει η εμπορική και οικονομική διπλωματία.   
Πόροι για να εφαρμοστεί αυτή η στρατηγική υπάρχουν. Είναι οι κοινοτικοί πόροι του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2020, καθώς και οι πόροι της νέας ΚΑΠ.  Έχουμε μπροστά μας μία ευκαιρία, που αν δουλέψουμε με σύστημα, θα έχουμε πολλά οφέλη. Αν αφεθούμε σε καταγγελίες και μίζερες προσεγγίσεις, η ευκαιρία θα μετατραπεί σε πρόβλημα. Η ενίσχυση της φέτας, ως ένα από τα ανταγωνιστικά μας προϊόντα, μέσω της αύξησης της παραγωγής της θα δώσει διέξοδο σε νέους ανθρώπους, θα στηρίξει την ελληνική περιφέρεια και την ύπαιθρο, θα τονώσει τις εξαγωγές και την οικονομία. Θα δυναμώσει το εμπορικό ισοζύγιο, θα φέρει την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της οικονομίας μας. Η Ελλάδα της προόδου είναι εδώ. Ας αφήσουμε την Ελλάδα της μιζέριας οριστικά πίσω μας και ας ατενίσουμε το μέλλον με σιγουριά και εθνική αυτοπεποίθηση.  

 

*Βουλευτής Άρτας της Νέας Δημοκρατίας και Αναπληρωτής Τομεάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

stilios-aa-nea-88-z

Γράφει η:

Κατερίνα Σχισμενου

 


Ο Λόρκα την άνοιξη του 1930 έδωσε μια διάλεξη  στο σπίτι των φοιτητών στη Μαδρίτη για το τι είναι τέχνη- από πού προέρχεται πώς εκφράζεται και ποιός τελικά την κατέχει.
Τι είναι τελικά η τέχνη, η έμπνευση η δημιουργία; Άγγελος ή Μούσα; Παλιό ή νέο, ζωή ή θάνατος;
..."Όχι µ' έναν άγγελο,όπως έχουν πει, ούτε µε µια µούσα. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισµα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου.Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει µε δώρα, όπως ο ΆγιοςΡαφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος Γαβριήλ. Ο άγγελος µπορεί να θαµπώσει αλλά δεν καταφέρνει τίποτε περισσότερο απ' το να πετάξει ανάλαφρα πάνω απ' το κεφάλι του ανθρώπου. Σκορπίζει τη χάρη του, κι ο άνθρωπος, χωρίς καµιά σχεδόν προσπάθεια δηµιουργεί, αγαπιέται, χορεύει.Ο άγγελος στο δρόµο της ∆αµασκού, ο άγγελος που γλίστρησε µέσα απ' τα ξύλινα ανοίγµατα του µικρού παραθυριού στην Ασσίζη κι εκείνος που ακολούθησε τα βήµατα του µυστικιστή Χάιντριχ Σούζο, είναι ένας άγγελος που προστάζει και κανείς δενµπορεί ν' αντισταθεί στη λάµψη του γιατί ανοιγοκλείνει τις ατσαλένιες του φτερούγες στα σύνορα των εκλεκτών.
Η µούσα υπαγορεύει και που και που εµπνέει. Τα όσα µπορεί,είναι σχετικά λίγα γιατί µακραίνει και εξαντλείται τόσο γρήγορα -την είδα δυο φορές- που αναγκάστηκα να την περιγράψω µε τη µισή καρδιά της από µάρµαρο. Οι ποιητές που εµπνέονται απ' αυτήν, ακούν φωνές χωρίς να ξέρουν από πού έρχονται. Έρχονται απ' τη µούσα που τους ενθαρρύνει και καµιά φορά που τους καταβροχθίζει κιόλας. Αυτή ήταν και η περίπτωση του Απολλιναίρ, ενός µεγάλου ποιητή, που τον κατέστρεψε η µούσα, η ίδια εκείνη που ζωγράφισε πλάι του ο θαυµάσιος κι αγγελικός Ρουσσώ. Η µούσα ξυπνάει την εξυπνάδα και φέρνει µαζί της τοπία µε κολόνες και µια ψεύτικη γεύση δάφνης. Πολύ συχνά η εξυπνάδα είναι εχθρός της ποίησης γιατί µιµείται πολύ, γιατί υψώνει τον ποιητή σ΄ ένα θρόνο στηµένο σε κοφτερές κι απότοµες άκρες κάνοντάς τον να ξεχνάει πως ξαφνικά, από στιγµή σε στιγµή, εκεί που κάθεται, µπορεί να τον κατασπαράξουν τα µερµήγκια ή µια πελώρια ακρίδα γεµάτη φαρµάκι να πέσει πάνω στο κεφάλι του. Ενάντια σ' όλα αυτά, οι µούσες που φωλιάζουν στο µονόκλ ή στην απαλή ζεστασιά των βερνικωµένων τριαντάφυλλων ενός κοµψού σαλονιού, είναι εντελώς ανίσχυρες. Ο άγγελος και η µούσα έρχοντ' απ' έξω.  
Ο άγγελος χαρίζει ακτινοβολία, η µούσα δίνει µορφές (ο Ησίοδος διδάχθηκε απ'αυτές). Χρυσό φύλλο ή πτυχή χιτώνα ο ποιητής δέχεται τακαλούπια έτοιµα, καθισµένος ανάµεσα στους θάµνους της δάφνης του. Το ντουέντε, όµως, πρέπει να ξυπνάει µέσα στα ίδια κύτταρατου αίµατος. Πρέπει να σπρώξουµε µακριά τον άγγελο, να διώξουµε µε κλωτσιές τη µούσα και να χάσουµε το φόβο που µας γέµιζε το βιολετί άρωµα που αναδίνει η ποίηση του δεκάτου ογδόου αιώνα και το τεράστιο τηλεσκόπιο όπου απλωµένη πάνω στους φακούς βρίσκεται η µούσα χλωµή κι άρρωστη από τα ίδια τα όριά της. Η αληθινή µάχη είναι το ντουέντε.
Αν θέλει κανείς, ξέρει τον τρόπο να φτάσει στο Θεό. Με την αγριάδα του ερηµίτη ή µε την κρυφή φωνή του µυστικιστή. Μ'έναν πύργο σαν της Αγίας Τερέζας ή µε τα τρία µονοπάτια του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού. Κι ακόµα κι όταν αναγκαστούµε ν'αναφωνήσουµε µε τον Ησαΐα: "Αληθινά, εσύ είσαι ο µυστικόςΘεός!", τελικά ο Θεός στέλνει τα πρώτα αγκάθια της φωτιάς του σ'όποιον τον γυρέψει. Για να βρούµε το ντουέντε δεν υπάρχει τίποτε να µας βοηθήσει. Ούτε χάρτης ούτε "σωστοί τρόποι". Το µόνο που ξέρουµε είναι πως καίει αίµα σαν κοπανιστό γυαλί, πως εξαντλεί,πως σβήνει τη γλυκιά γεωµετρία που µάθαµε, πως κλωτσάει όλα τα στυλ, πως κάνει τον Γκόγια, ζωγράφο του γκρίζου, του ασηµένιου κι εκείνου του ροζ στην καλύτερη αγγλική παράδοση να ζωγραφίζει µε τις γροθιές και τα γόνατα τροµερά µαύρα κατράµια, πως αφήνει το Σίντο Βερνταγκέ ολόγυµνο στον κρύο αέρα των Πυρηναίων, πως σπρώχνει το Χόρχε Μανρίκε να περιµένει το θάνατο στην ερηµιά της Οκάνια, πως ντύνει το λεπτοκαµωµένο σώµα του Ρουσσώ στο πράσινο κοστούµι του ακροβάτη και βάζει τα µάτια ενός ψόφιου ψαριού στον κόµη Λωτρεαµόν στο Βουλεβάρτο του πρωινού....
...Η µούσα µένει ακίνητη. Μπορεί αν κρατήσει τον πολύπτυχο χιτώνα της, τα αγελαδίσια µάτια της που ατενίζουν την Ποµπηία ή την πλατιά της µύτη µε τα τέσσερα πρόσωπα που της έδωσε ο φίλος της ο Πικάσσο. Ο άγγελος µπορεί να ανεµίσει στα µαλλιά που ζωγράφισε ο Αντονέλλο ντί Μεσσίνα ή αν φτερουγίσει στις πτυχές του Λίππι και στο βιολί του Μασσολίνο και του Ρουσσώ.Μα το ντουέντε; Πού είναι το ντουέντε; Μέσα από την άδεια αψίδα υψώνεται ένας άνεµος του νου που πνέει ακατάπαυστα πάνω από τα κεφάλια των νεκρών σε µιαν ατέλειωτη αναζήτηση για καινούργια τοπία κι ανυποψίαστους τόνους. Ένας άνεµος που µυρίζει σάλιο παιδιού, φρεσκοκοµµένο χορτάρι και πέπλο Μέδουσας αγγέλλοντας το αιώνιο βάπτισµα των νιογέννητων πραγµάτων”.
Να τι είναι η Τέχνη που καλύτερα δε θα μπορούσε κανένας μας να εκφράσει όσο ο Λόρκα. Είναι η φωτιά που καίει κι όχι να την καίμε εμείς, είναι η σπίθα που ανάβει κι όχι η κατά παραγγελία πυροστιά... Είναι το σκότος όλης της αβύσσου που γεννά το νέο και όχι το ψοφίμι που με τη μυρουδιά του καταπνίγει το ανοιξιάτικο αεράκι..... είναι το νέο που έρχεται και όχι το παλιό που όσο και να το βάψεις δε λάμπει ούτε θα λάμψει πια...

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Παρασκευή, 05 Μαΐου 2017 09:47

Η Άρτα που χάνεται...

Δεν είναι τυχαίο, που τείνει η κυριαρχήσει η κοινωνική κατάθλιψη. Ο καθένας που βγαίνει όποια ώρα της ημέρας και της νύχτας, στο κέντρο της πόλης, το ίδιο μότο έχει στο συμπέρασμά του... "Αύριο θα είναι χειρότερα"...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Συμφωνούμε οι πάντες... Την χάσαμε την Άρτα που ξέραμε, καθώς κάθε φορά που κινείται κόσμος, στην ευρύτερη περιοχή, μόνο την Άρτα δεν επιλέγει ως προορισμός, με τα Γιάννενα και την Πρέβεζα, να έχουν την μερίδα του λέοντος και να μην υπολείπονται και άλλοι προορισμοί...

Την Πρωτομαγιά, που στις άλλες πόλεις παρατηρήθηκε το αδιαχώρητο, στην Άρτα, ούτε καν οι εργαζόμενοι, που συνήθως έπαιρναν μέρος στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, δεν υπήρχαν. Μια νεκρή πόλη... Τα καταστήματα όλα κλειστά, με ανοιχτά ελάχιστα καφέ, απ' τα οποία μπορούσε κανένας να προμηθευτεί καφέ σε πλαστικό και να αρχίσει ή να συνεχίσει την αναζήτηση, για τον προορισμό του. Η αναζήτηση αυτή, είναι ταυτισμένη και ως τέτοια πρέπει να αναλύεται, με την διακίνηση χρημάτων, τα οποία όλοι έχουν ανάγκη.

Το τραγικό στην περίπτωση της Άρτας, είναι ότι οι καταστηματάρχες σε όλες τις πόλεις, τις ημέρες αυτές προετοιμάζονται να υποδεχτούν επισκέπτες - πελάτες, η επιλογή της Άρτας, είναι η εικόνα των κλειστών καταστημάτων, άρα της έρημης πόλης...

Αυτά είναι τα δεδομένα. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση... Το ζήτημα είναι τι κάνουμε από δω και στο εξής, με δύο τα ενδεχόμενα ή να παραιτηθούμε οι πάντες και να αναμείνουμε την απόλυτη ερήμωση του τόπου ή να ληφθεί μια απόφαση που θα στερείται των γνωστών σκοπιμοτήτων και θα κοιτάξουμε μπροστά. Όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, να γίνουν τώρα, υπό την πίεση της πραγματικότητας, έτσι όπως διαμορφώνεται και με φόντο το γαμώτο!

Η Άρτα, είναι μια πόλη, που τα έχει όλα... Κι αν μπούμε σε σύγκριση με τις γειτονικές πόλεις, μπορεί να έχει περισσότερα. Να συμφωνήσουμε... Εντελώς αναξιοποίητα! Όμως κάθε προσπάθεια που θα γίνει, μπορεί και άμεσα να φέρει αποτέλεσμα, υπό την αίρεση, πως θα υπάρξει μια κοινωνική συμφωνία, για τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσει η προσπάθεια...

Ότι σ' αυτή την προσπάθεια σωτηρίας της πόλης και της περιοχής, δεν περισσεύει κανένας και ο καθένας ξεχωριστά ν' αναλογιστεί και την δική του ευθύνη στην βάση της προσφοράς. Σε μια συνάντηση πολιτών και παραγόντων, που θα έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, ν' ακολουθηθεί ο άλλος τρόπος της προσέγγισης του προβλήματος... Όχι το ποιός έφταιξε και ποιός είναι καλός, γιατί το αποτέλεσμα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλοι φταίξαμε και το καράβι οδηγήθηκε στα βράχια...

Από κει και μετά, η κάθε συζήτηση που θα γίνεται θα προτάσσει το τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Και απ' την δυνατότητα του καθενός, θα προκύψει εκείνο το σύνολο προτάσεων και δράσεων, που στην απελπισία μας, θα δώσει ένα φως ελπίδας... Θα δώσει κάτι διαφορετικό... Αυτό ακριβώς που δεν κάναμε μέχρι σήμερα...

Είναι πολύ εύκολο, για ένα άρθρο σαν κι αυτό, ν' αρχίσει να μοιράζει ευθύνες σε σχέση με το τι δεν έγινε και έπρεπε να γίνει. Κι αν τις ευθύνες τις... αμπαλάρει με ωραίες και εντυπωσιακές λέξεις, θα κερδίσει αρχικά την συμφωνία και την εκτίμηση των αναγνωστών, αλλά από κει και μετά δεν πρόκειται να μείνει τίποτα. Την εκτίμηση αυτή, την έχει επιβεβαιώσει, η ζωή...

Μπορούν οι πολίτες, το έχουν πετύχει και σε άλλες περιπτώσεις, να κινητοποιήσουν τους λεγόμενους παράγοντες και να τους βγάλουν απ' την βόλεψη, που οδηγεί στο τίποτα δεν γίνεται... Μόνο που πρέπει να προκύψει και κάποιος συντονισμός...

Σ' αυτή την δεδομένη τραγική κατάσταση, δεν είναι μεγάλος κόπος, για κάποιον εκ των παραγόντων, ν' αναλάβει πρωτοβουλία να κινητοποιήσει και να συντονίσει τους πολίτες, ώστε ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί... Και είναι πολλοί αυτοί που μπορούν... Είναι αυτοί που οργίζονται καθημερινά και το δηλώνουν...

Δεν είναι τυχαίο, που τείνει η κυριαρχήσει η κοινωνική κατάθλιψη. Ο καθένας που βγαίνει όποια ώρα της ημέρας και της νύχτας, στο κέντρο της πόλης, το ίδιο μότο έχει στο συμπέρασμά του... "Αύριο θα είναι χειρότερα"...

 

Ξεχασμένες υποσχέσεις...

Κάποτε συζητούσαμε και για την ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα. Προέκυψε μια διαβεβαίωση, ότι το θέμα προχωράει... Εκ στόματος της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη...

Αν είχαμε και το ελάχιστο στοιχείο αισιοδοξίας, περί την υπόθεση αυτή, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το πρώτο βήμα, της συνεννόησης και χειροπιαστή η ελπίδα, για το καλύτερο...

 

gketsis-grafeio-77-a

 

Παρασκευή, 05 Μαΐου 2017 09:44

Οι Επιστήμες σηκώνουν ψηλά τα χέρια

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

 

«Φυσικά διαφωνούσαμε, αλλά είναι κάτι που γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και την Αμερική.
Άρα, μπορούμε να το δούμε ως εκσυγχρονισμό», ήταν τα λόγια με τα οποία ο υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου ανακοίνωσε τα ξημερώματα της Τρίτης τη συμφωνία της κυβέρνησης στην απαίτηση της τρόικας να μπορεί να ανοίγουν τα καταστήματα περισσότερες Κυριακές και σε περισσότερες περιοχές.
Η συγκεκριμένη δήλωση του αμερικανοθρεμμένου καθηγητή δεν εξέπληξε πολλούς. Και η πιθανότερη εξήγηση είναι επειδή αποτελεί μάλλον την επιτομή της σχιζοφρενούς κατάστασης που παρακολουθούμε επί δύο και πλέον χρόνια να εκτυλίσσεται στις αποκαλούμενες «διαπραγματεύσεις» που διεξάγονται ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη και στους εκπροσώπους των εταίρων και δανειστών της χώρας.
Γίναμε επανειλημμένα μάρτυρες πολύμηνων ψευτοηρωισμών για δήθεν «κόκκινες γραμμές» που είναι τάχατες απαραβίαστες. «Ούτε ένα ευρώ», έδωσε τον τόνο ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Επέλεξε μάλιστα να το κάνει με μια επετειακή συνέντευξη την οποία έδωσε στις 25 Ιανουαρίου που έκλεινε δύο χρόνια στη διακυβέρνηση. Ίσως για να… τιμήσει τον -γεμάτο (αυτ)απάτες- τρόπο με τον οποίο ανήλθε στην εξουσία.
Το είπε έτσι απλά και τόσο κατηγορηματικά. Και ας ξέραμε όλοι ότι τα μέτρα των 3,6 δισ. ευρώ που ήθελε το ΔΝΤ ήταν στο τραπέζι. Και ότι η κυβέρνηση θα τα υιοθετούσε μόλις προλειαινόταν το έδαφος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ή, μάλλον, όταν ζόριζαν πολύ τα πράγματα και έφτανε η ώρα να αναχωρήσει από την Αθήνα η Ντέλια Βελκουλέσκου αφού προηγουμένως θα υπαγόρευε τους όρους της συμφωνίας.
Αίφνης, τότε, οι τάχατες σκληροί διαπραγματευτές –Σκουρλέτηδες, Σπίρτζηδες και λοιποί αμύντορες της κλαψουρίζουσας προσκόλλησης στις καρέκλες- ανακαλύπτουν ότι «δεν τρέχει και τίποτε…» με μια ακόμη κωλοτούμπα. Είναι, άλλωστε, τόσο ατέλειωτη η σειρά των υπαναχωρήσεων, που τόσες και τόσες άλλες φορές έχουν κάνει, ώστε μια, δύο ή τρεις επιπλέον δεν κάνουν μεγάλη διαφορά.
Με χαρακτηριστική ευκολία προσφεύγουν σε ισχυρισμούς ότι όλα αυτά τα οποία ζητούσαν οι δανειστές και εκείνοι –υποτίθεται ότι- αντιστέκονταν, «δεν είναι παρά ρυθμίσεις και διευθετήσεις που συμβαίνουν και αλλού…». Και το εξοργιστικότερο; Όχι μόνον δεν έχουν δυσκολία να υιοθετήσουν μέτρα, με τα οποία, πάντως, δηλώνουν ότι εξακολουθούν να διαφωνούν, αλλά μπορούν και τα υιοθετούν, παριστάνοντας, μάλιστα, και τους… εκσυγχρονιστές!
Αν και τα πράγματα μοιάζουν, εκ πρώτης, πολύ απλά και η τακτική των κυβερνώντων έχει καταλήξει να είναι αρκετά προβλέψιμη, όλες οι αμέτρητες κωλοτούμπες που έχουν καταγραφεί από τον Ιανουάριο του 2015, συνιστούν ένα μάλλον πιο σύνθετο φαινόμενο που χρήζει μελέτης από διεπιστημονικές ομάδες ειδικών οι οποίοι θα πρέπει να αναλύσουν τη μάλλον παγκόσμια πρωτοτυπία με την οποία είμαστε αντιμέτωποι οι Έλληνες πολίτες.
Διότι, όσο και αν συμβιβαστεί κανείς με την ιδέα ότι λαϊκιστές πολιτικοί που παριστάνουν τους εκσυγχρονιστές συναντώνται παντού, εκείνο που θα παραμείνει ανυπέρβλητο επίτευγμα της παρέας του κ. Τσίπρα είναι η μοναδική… ικανότητα να έχει πέσει έξω σε όλες τις εκτιμήσεις που έχει κάνει. Και, πολύ περισσότερο, η άνεση με την οποία μπορεί να τις μεταβάλει, ανάλογα με τη συγκυρία.
Ο κατάλογος με τα κρούσματα  δυσαρμονίας λόγων και έργων είναι πολύ μακρύς. Από τις προφητείες για την «Ευρώπη που αλλάζει» έως τους φαντασιώσεις ότι «θα μας παρακαλούν να μας δανείσουν». Από την έκφραση προτίμησης στην επικράτηση του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία έως το πρόσφατο γλείψιμο στην Μέρκελ και στον Σόιμπλε. Από τους ισχυρισμούς ότι η πάταξη του λαθρεμπορίου στον καπνό και στα καύσιμα αρκούσε για να χρηματοδοτηθεί το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έως την νομοθετική διαγραφή προστίμων στην εταιρία του Ιβάν Σαββίδη. Από τις διαχρονικές καταγγελίες κατά του πελατειακού κράτους έως το βόλεμα σχεδόν κάθε δικού τους παιδιού.
Τι να θυμηθούμε και τι να ξεχάσουμε; Τις παραιτήσεις που θα υπέβαλλαν υπουργοί αν μειωνόταν το αφορολόγητο; Την αύξηση του κατώτατου μισθού που ψηφίστηκε από τη Βουλή και ποτέ δεν εφαρμόστηκε; Τα σκισμένα Μνημόνια ή το καταρρακωμένο δημοψήφισμα; Τη συμμετοχή του κ. Τσίπρα στις συνόδους των σοσιαλδημοκρατών με τους οποίους διαφωνεί; Τις επιθέσεις στο Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής όταν δεν βγάζει εκθέσεις της αρεσκείας τους; Την κατάσταση στη Δικαιοσύνη; Τα όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο; Τον τραγέλαφο με τις τηλεοπτικές άδειες;
Μπορεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μην είναι η πρώτη στην εγχώρια ιστορία που δεν έχει εκπληρώσει τις υποσχέσεις που έδωσε προεκλογικά. Είναι, ωστόσο, η μοναδική, ίσως και στα παγκόσμια χρονικά των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, που συνεχίζει ακάθεκτη να ασκεί εξουσία υιοθετώντας πολιτικές με τις οποίες σχεδόν στερεότυπα λέει ότι διαφωνεί.
Γι΄ αυτό και χρειάζονται σοβαρές μελέτες. Εκτός πια και αν ακόμη και οι (συμβατικές, τουλάχιστον) Επιστήμες... σηκώσουν ψηλά τα χέρια. Η Πολιτική Επιστήμη, πάντως, είναι σίγουρα ανεπαρκής για να δώσει εξηγήσεις. Θα χρειαστεί και τη συνδρομή άλλων.     

 

tziovaras-grig-55-a

Παρασκευή, 05 Μαΐου 2017 09:38

Dogville.

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Dogville  μια ταινία του  Λαρς φον Τρίερ, που αποτελεί την πρώτη μιας μοναδικής σε ποιότητα και προβληματισμό τριλογία όπου με μια παραβολή δίνει το ηθικό στίγμα της δικής του εποχής και χώρου.
Μια μικρή πόλη που δέχεται μια ξένη γυναίκα, και αποκαλύπτεται σιγά - σιγά με την ανοχή των κατοίκων που γίνεται συνενοχή το πραγματικό πρόσωπο μας πόλης τέρας όπως εξ΄άλλου είναι και οι περισσότερες μικρές αλλά και συχνά μεγαλύτερες κοινωνίες.
Η επιφανειακή ευγένεια και φιλοξενία εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε βαρβαρότητα και εκμετάλλευση όταν ο άνθρωπος βρεί την ευαίσθητη χορδή και ανάγκη του άλλου.
Η ανεκτικότητα και φιλελευθερισμός της γνώμης και της άποψής μας τελειώνει εκεί που αρχίζει και η δική μας κριτική ή και αυτοκριτική εάν κάποιος τολμήσει να την εκστομίσει μιας και είμαστε πολύ καλά δεμένοι με αλυσίδες που οι ίδιοι φροντίζουμε να τροφοδοτούμε για μας...ο καλός και ηθικός πολίτης, οικογενειάρχης, δάσκαλος, συγγραφέας, ποιητής, έμπορος,  πολιτικός...... και τόσοι άλλοι ρόλοι κοινωνικής χρήσης και κατάχρησης που τελικά δεν θα ξέρουμε τον αρχικό τους προορισμό και λειτουργία τι είναι τι...
Σαν το Dogville- μια πόλη που λειτούργησε δήθεν με νόμους ανθρωπιάς και συλλογικότητας και τελικά δημιούργησε ένα απάνθρωπο καθεστώς σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα που όμως δεν ήταν ό,τι τελικά φαινόταν και όταν ήρθε η ώρα...τότε λειτούργησε με σκληρότατους νόμους ηθικής αποκατάστασης και δικαιοσύνης- λύτρωσης.
Κάποτε και στη δική μου πόλη εμφανίστηκε ένας ξένος, ένας άστεγος αν τον θυμούνται κάποιοι .Όπως εμφανίστηκε έτσι κι εξαφανίστηκε αφού παίχτηκαν όλα τα δυνατά σενάρια....όπως παίζονται κάθε φορά...ούτε ο άστεγος δεν άντεξε.
Κάποτε και στη δική μου πόλη νέοι άνθρωποι ξαναγύρισαν με την ελπίδα μιας δουλειάς, μιας αξιοπρεπούς ζωής εκτός αυτών που οι γονείς φρόντισαν να συνεχίσουν την οποιαδήποτε οικογενειακή επιχείριση και απογοητεύητκαν όταν είδαν το τίμημα των μεγαλυτέρων για να βρούν μαι ελάχιστη κακοπληρωμένη δουλειά-δουλεία...συνθήκες  Dogville....
Κάποτε ήλπιζα πως θα υπήρχαν χαραμάδες φωτός και ελεύθερης αναπνοής για τους νεώτερους, την πιο δροσερή σκέψη και δημιουργία και τελικά έπεσα σε βαρύθυμους κριτές της ζωής, τέχνης, πολιτισμού, της ηθικής  και του πνευματικού μη γίγνεσθαι της πόλης. Εάν διατυπώσεις μια άλλη άποψη -την δική σου διαφορετική- και δημιουργήσεις ένα μικρό κυματάκι στον βούρκο του κατεστημένου του κάθε τομέα, τότε ξυπνά το Dogville που αλλιώς κοιμάται....
Αλλά μετά σκέφτηκα πως ο πιο σοφός και πονεμένος εθνικός ποιητής έγραψε τους στίχους του Έθνους μας… Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένoς- περισσότερα χρόνια πριν από μένα για να μπορέσω εγώ να σκεφτώ και να δράσω διαφορετικά στη δική μου....  Dogville .

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

...ο κάθε πολίτης, θα πρέπει να πολεμήσει για ν' απαλλαγεί απ' αυτή την κυβέρνηση της διαφθοράς και της υποκρισίας, χωρίς την ελπίδα της Αριστεράς και είναι ιδιαίτερα δύσκολο, να ορίσει αυτό που θα του παρέχει την ελπίδα, για να μπορεί να προχωρήσει...

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

"Ένας σοβαρός και σεβαστός κύριος", είναι κατά τον πρωθυπουργό της πρώτης φοράς Αριστεράς Αλέξη Τσίπρα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε. Το είπε χωρίς να ντρέπεται, στην τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον ΑΝΤ1, χωρίς να ντρέπεται που απευθύνεται σ' αυτόν τον κόσμο που τον πίστεψε, για να εφαρμόσει το σύνθημά του, που όλα τα μέσα ενημέρωσης, φροντίζουν να του θυμίζουν... Το περίφημο πιά "gobackκυρία Μέρκελ". Είχε και για την κυρία Μέρκελ κάτι να πει... "Όσο γνωρίζεις έναν άνθρωπο, τόσο καλύτερα συμπεράσματα βγάζεις", είπε για να καταλήξει πως και αυτή η κυρία, είναι μια σοβαρή πολιτικός.

Καλά κάνει και τα πιστεύει, όσα πιστεύει. Καλά κάνει και επιστρέφει στην ωριμότητα, όπως κάποιοι αμετανόητοι θα πουν. Όμως ο κοσμάκης που τον πίστεψε και πιστεύει ακόμη, πως τα μνημόνια θα λείψουν και όλα τα υπόλοιπα που έλεγε προεκλογικά. Χρειάζεται φοβερό θράσος, να βγαίνεις και να λες αυτά τα πράγματα. Και μάλιστα να τα υπερασπίζεσαι με πάθος, αφού βεβαιώνεις πως θεωρείς, ότι αυτός που του μιλάς, είναι βλάκας, άρα μπορείς να του πεις όποιο ψέμα θέλεις...

Στο όνομα της Αριστεράς λοιπόν, αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος, έχει εξαπατήσει έναν ολόκληρο λαό και ακόμη επιμένει. Να θεωρεί ότι μπορεί να κάνει και περισσότερα ακόμη. Να βγει από δεξιά και να επιμένει να λέει ακόμη, πως αυτός υπηρετεί την Αριστερά και όσες αθλιότητες εκστομίζει, να το κάνει εξ ονόματος της Αριστεράς...

Μεγάλο ζήτημα. Εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό, ο οποίος επιμένει να μην αντιδράει.. Ζητείται ελπίς... Κάποτε θ' αντιδράσει ο λαός... Δεν μπορεί ν' αντέξει άλλο...

Όμως το μεγαλύτερο κακό που έκανε, το οποίο ισοδυναμεί με εθνικό έγκλημα, είναι ότι μία και καλή στέρησε απ' τον ελληνικό λαό, την ελπίδα. Γιατί για τον λαό, η ελπίδα για το καλύτερο, ήταν πάντα συνώνυμη με την Αριστερά. Θα αντιτείνει κανένας, εξακολουθεί να είναι ελπίδα, μιας και αυτό που εκπροσωπεί ο σαλτιμπάγκος της πολιτικής, δεν είναι Αριστερά...

Και ακολουθεί το επόμενο έγκλημα του αξιότιμου κυρίου πρωθυπουργού. Έχει μπερδέψει τόσο τα πράγματα και χρησιμοποιεί τόσο κακά το χρήμα του ελληνικού λαού και κάνει τόσο αισχρή προπαγάνδα, για να πείσει και πείθει τον ελληνικό λαό, ότι Αριστερά, είναι αυτό το συνονθύλευμα που μάζεψε και το βάφτισε κυβέρνηση! Είναι πολύ δυσδιάκριτο πλέον για τον ελληνικό λαό, το τι είναι Αριστερά και το τι είναι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Που σημαίνει ότι ο κάθε πολίτης, θα πρέπει να πολεμήσει για ν' απαλλαγεί απ' αυτή την κυβέρνηση της διαφθοράς και της υποκρισίας, χωρίς την ελπίδα της Αριστεράς και είναι ιδιαίτερα δύσκολο, να ορίσει αυτό που θα του παρέχει την ελπίδα, για να μπορεί να προχωρήσει...

Μπορούμε να μιλήσουμε μια εβδομάδα μετά την "μαύρη επέτειο" που όλοι θυμηθήκαμε τι τράβηξε αυτός ο κοσμάκης, που είχε ενταχτεί στην Αριστερά, για να υπερασπιστεί αυτά που θα έπρεπε για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, να είναι τα αυτονόητα και ο υποτίθεται αριστερός Τσίπρας, έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του, για να λέγεται πρωθυπουργός και να κάνει με άνεση τις δουλειές του. Αυτός ο κοσμάκης της Αριστεράς, που όπως θα διαβάσατε και στο αφιέρωμα της "Γ", με την συνέντευξη του Μήτσου Πεσλή, τον έβαζαν στα λεωφορεία και δεν ήξερε που τον πήγαιναν...

-Και πότε με το καλό, θα μπορέσει η Αριστερά που τσαλαπάτησε ο Τσίπρας, να ανακάμψει και να καταθέσει πρόταση για το μέλλον;

Αν και δεν είναι αυτό το ερώτημα της παρούσης συγκυρίας, μπορεί να θεωρείται σοβαρό, απ' όσους, όπως και ο υπογράφων, θεωρούν την Αριστερά "ΕΛΠΙΔΑ"! Η απάντηση είναι ιδιαίτερα σύνθετη και θα χρειαστούν συζητήσεις επί συζητήσεων, για να προκύψει η ελπίδα, ότι η Αριστερά, στο μέλλον θα επανακαθορίσει το στίγμα της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει με αποτελεσματικότητα, να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό...

-Οι εξελίξεις έρχονται, αλλά πόσο αυτές μπορεί να εμπνεύσουν για το καλύτερο, με απούσα την Αριστερά;

Ας επιμείνουμε ν' αναζητούμε, την απάντηση... Μπορεί και αυτή η αναζήτηση, να είναι συνεισφορά, στην αναζήτηση του καλύτερου αύριο για την πατρίδα μας...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 10:41

Η ευτυχία να είσαι Έλληνας...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πόσο μεγάλη είναι η τύχη μας να γεννιόμαστε Έλληνες  και να λεγόμαστε Έλληνες; Τι είναι άραγε αυτή η περίεργη πανάρχαια φυλή που ακόμη καλά κρατεί ενώ έχει βυθιστεί και αναδυθεί από τόσες φουρτούνες , θάλασσες και ωκεανούς; Τι είναι αυτός ο περίεργος Έλληνας προτιμά το ψέμα από την αλήθεια και οδηγεί τους σοφούς του στην φυλακή ενώ αγαπά να του χαϊδεύουν τ΄αυτιά πλάνοι δημοκόλακες γνωρίζοντας πως τον οδηγουν στην καταστροφή και τον όλεθρο;
Τι λαός είναι αυτός που ξέρει να υπομένει τόσα χρόνια σκλαβιάς και ταπείνωσης και όταν τελικά ελευθερώνεται μ΄ένα τεράστιο κόστος προσωπικών θυσιών και αίματος να οδηγεί τον λαό του στην τρυφή και καλοπέραση, στην ασυδοσία και οχλοκρατία, να μην μπορεί να ορίσει ένα μέτρο , αυτός που γέννησε την επιστήμη και το Λόγο;
Πόσες αντιφάσεις δεν κατάφερε να ζήσει και να επενδύσει σε κάθε στιγμή της ιστορικής  του πορείας ώστε να προκαλεί την απορία όλων. Μα είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός τόσο μεγάλος και μεγαλειώδης με τόσο λαμπρά έργα με τέτοιους Παρθενώνες και Ακροπόλεις να είναι τόσο αντιφατικός και συνάμα αυτοκαταστροφικός;
Δεν ξέρω αν είναι οι ηνίοχοι κάθε πολιτισμού όπως μας λέει ο φιλόσοφος , η αχίλλειος πτέρνα του δυτικού μας σύγχρονου πολιτισμού ή το κώνειο που εμφανίζεται πλέον σε καθημερινή βάση από τη πολιτική τους επιλογή έως την ανθρωπογεωγραφία της καθημερινότητάς τους που απαιτεί συχνές ισορροπίες που εύκολα ανατρέπονται και επαναπροσδιορίζονται με παρεκβάσεις και ανατροπές.
Δεν γνωρίζουν ίσως και οι ίδιοι αν ανήκουν πιο πολύ στο διονυσιακό τόπο η το απολλώνιο φώς ή στου Αχέροντα τις παρυφές και τις όχθες του Ομήρου. Ίσως ο ίδιος ο λαός να βρίσκεται σε σύγχυση και σε απόγνωση ταυτόχρονα όταν χάνει τον προσανατολισμό του και ξεπέφτει η αξιοπρέπειά του από λαούς που ενέχουν την βαρβαρότητα και το φόβο της απώλειας της δύναμης και της εξουσίας. Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα ξαναεπισημαίνει ο μεγάλος φιλέλληνας φιλόσοφος....
Ας ξαναδιαβάσουμε τις ρίζες μας μήπως ξαναβρούμε το χαμένο μας δρόμο...

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

 

Καθώς ο ήλιος είχε αρχίσει να καίει νωρίς το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου στη μικρή επαρχιακή κωμόπολη, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες που είχαν τελειώσει τα πασχαλινά ψώνια ακροβολισμένοι στα σφύζοντα από ζωή καφέ και τσιπουράδικα ένθεν κακείθεν του κεντρικού δρόμου, παρακολουθούσαν το περίεργο θέαμα με τα μικρά μπουλούκια των τριών τεσσάρων ατόμων που συνέχιζαν να βολτάρουν.
Η προφανής πρόθεσή τους που ήταν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, δεν άργησε να γίνει αντικείμενο συζήτησης στις παρέες, αφού ξεχώριζαν όχι μόνον επειδή ήταν οι μόνοι που περιφέρονταν χωρίς να κρατούν ψώνια, αλλά και για άλλα χαρακτηριστικά που τους έκαναν αναγνωρίσιμους, όπως ο επιμελώς ατημέλητος ενδυματολογικός κώδικας που ακολουθούσαν ή τα έντυπα που επιδεικτικά κρατούσαν ανά χείρας.
«Ποιοί είναι αυτοί που δεν σταματούν να πηγαίνουν πέρα δώθε;», απόρησε ένας από τους συνδαιτυμόνες μιας μεγάλης παρέας που απολάμβανε το τσίπουρο. «Μήπως δεν βρίσκουν τραπέζι για να καθίσουν;» αναρωτήθηκε ένας άλλος. «Μην ανησυχείτε…», τους καθησύχασε γνώστης προσώπων και καταστάσεων της περιοχής. Και αφού εξήγησε ότι πρόκειται για τοπικούς παράγοντες της κυβερνητικής παράταξης, με παιγνιώδη διάθεση συμπλήρωσε: «Είναι ακόμη άμαθοι από τις καρέκλες που έχουν και χρειάζεται να περπατήσουν για να… ξεπιαστούν».
Η εικόνα την οποία παρουσίαζαν παρέπεμπε στον στίχο «…ήρθε ο βουλευτής στο χωριό βόλτες από εκεί και από εδώ» που τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τη δεκαετία του ΄70 στο δίσκο με τίτλο «Τα αγροτικά». Η σχετική επισήμανση που έκανε ένας από την παρέα έδωσε το έναυσμα για να ανάψει η συζήτηση για τη μετάλλαξη των ανθρώπων οι οποίοι μέχρι πριν από πολύ λίγα χρόνια εμφανίζονταν ως «Αγανακτισμένοι» των πλατειών και λοιδορούσαν τις συνήθειες των παλαιών πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να παρίστανται και να… χαιρετίζουν σε συνεστιάσεις και πανηγύρια, αλλά και σε γάμους, βαπτίσεις, κηδείες και μνημόσυνα για να… «αντλούν πελατεία».
«Τους έχουν ξεπεράσει τους παλαιούς», ήταν το σχόλιο ενός άλλου από την ομήγυρη που μετέφερε –με ονόματα βουλευτών από το παρόν και το παρελθόν- την εμπειρία από όμορο νομό που είναι πολυεδρική περιφέρεια και έχει εξ αυτού έντονο εσωκομματικό ανταγωνισμό.
«Επειδή ο ρόλος τους είναι απολύτως περιορισμένος, αφού ακόμη και για να υποβάλουν ερώτηση στη Βουλή χρειάζονται άδεια από το κόμμα, η μόνη δραστηριότητα που τους έχει απομείνει είναι η συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις», συμπλήρωσε: «Και μάλιστα σε εκδηλώσεις που γίνονται σε προστατευμένο περιβάλλον. Αποφεύγουν τα μεγάλα πανηγύρια που, λόγω και της κατανάλωσης αλκοόλ, μπορεί να ακουστούν αποδοκιμασίες και… προτιμούν κηδείες και μνημόσυνα που τα πράγματα είναι πιο ελεγχόμενα».
Μοιραία η συζήτηση μεταφέρθηκε και στην επικαιρότητα με τα απανωτά εγκαίνια που χωρίς συστολή έγιναν το προηγούμενο διάστημα από κυβερνητικούς αξιωματούχους οι οποίοι χωρίς αιδώ έστησαν πανηγύρια και έκοψαν κορδέλες σε έργα τα οποία, εκτός του ότι άλλοι τα σχεδίασαν και τα υλοποίησαν, παρέμεναν ημιτελή και ανολοκλήρωτα. Ήταν τα ίδια έργα στα οποία δεινοπάθησαν εκατοντάδες χιλιάδες οδηγοί που μετακινήθηκαν τις μέρες του Πάσχα έχοντας την…. απρονοησία να εμπιστευτούν τους «κλαίοντες» υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και να πιστέψουν ότι οι καινούργιοι εθνικοί δρόμοι, αφού «βαφτίστηκαν» και εγκαινιάστηκαν, θα ήταν και έτοιμοι προς χρήση.
Τον καμβά της ψηφοθηρικής υποκρισίας ολοκλήρωσαν οι αναφορές που έκαναν αρκετοί από την ομήγυρη στους άκρως αντιφατικούς ισχυρισμούς των νεόκοπων «πολιτευτάκηδων» που από τη μια χλεύαζαν το Άγιο Φως και τη μεταφορά του από τα Ιεροσόλυμα και από την άλλη έτρεχαν στην περιφορά του Επιταφίου. Των «πολιτευτάκηδων» οι οποίοι αργότερα συμμετείχαν ανενδοίαστα στην ακολουθία της Ανάστασης για να τους δείξουν οι κάμερες και δεν είχαν καμία δυσκολία να «ενοχοποιήσουν» τον… Αδαμάντιο Κοραή για τις αμετροέπειες περί παγανισμού που οι ίδιοι είχαν προηγουμένως απρόκλητα εκστομίσει.
Με αυτά και αυτά, η κοινή συνισταμένη των εντυπώσεων που εκφράστηκαν στη συγκεκριμένη παρέα, αλλά και σε πολλές άλλες που σχηματίστηκαν τούτες τις γιορτινές μέρες, κατέτεινε στην επισήμανση του κινδύνου να αποδειχθούν πέρα για πέρα φρούδες οι ελπίδες όλων όσοι πίστεψαν ότι τα δεινά που μας βρήκαν τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ταχεία αλλαγή. Το νέο πολιτικό προσωπικό μοιάζει, δυστυχώς, να είναι πιο παλαιό από το παλαιό που αντικατέστησε. Παλαιό σε νοοτροπίες και σε συμπεριφορές. Και ακόμη παλαιότερο πελατειακές πρακτικές.
Γι΄ αυτό και δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη ότι, όπως καταγράφεται σε όλες ανεξαιρέτως τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, στη βούληση των συντριπτικά περισσοτέρων πολιτών η παρουσία του υφιστάμενου συστήματος εξουσίας δεν προοιωνίζεται τίποτε το ελπιδοφόρο. Ούτε, φυσικά, μπορεί να εγγυηθεί την πολυαναμενόμενη επιστροφή στην κανονικότητα.

 

tziovaras-grig-55-a

|

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναιιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Μέχρι να μπει για τα καλά το καλοκαίρι και ν' αρχίσει η τουριστική κίνηση στην χώρα μας, είναι σίγουρο πως θα έχουν δοθεί στην κυκλοφορία και τα εναπομείναντα τμήματα της Ιόνιας Οδού, που ως γεγονός αποτελεί πρόκληση για την περιοχή μας... Πρόκληση, για να κινηθεί κόσμος και προς την Άρτα, η οποία σε επίπεδο Ηπείρου, σ' ότι αφορά τον τουρισμό είναι ο "φτωχός συγγενής"!

Μιλάμε για την Άρτα, του Αμβρακικού, των Τζουμέρκων, αλλά και της μοναδικής ως αξιοθέατο πεδιάδας, σημεία τα οποία πρέπει να γίνουν γνωστά και με την σειρά τους αυτά, να συνεισφέρουν αυτό που έχουν δυνατότητα στην τοπική κοινωνία. Και έχουν πολλά να συνεισφέρουν, αν υπό τις διαμορφωμένες συνθήκες, προβληθούν σωστά. Υπάρχει ήδη η καλή παρακαταθήκη, της μετακίνησης επισκεπτών στην Άρτα, όπου όπως αναφέρει σε δήλωσή του και ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, κατά τις εορτές του Πάσχα, γνώρισαν ημέρες δόξας. Πληρότητα σε όλα τα ξενοδοχεία, αλλά και τους ξενώνες της περιοχής, για το αθάνατο ελληνικό Πάσχα.

Γιατί να μην συμβεί το ίδιο και κατά την διάρκεια των διακοπών των ελλήνων, είναι το ερώτημα, που αρχίζει τον διάλογο... Στο χέρι όλων μας, είναι να συμβεί αυτό, αν αποφασιστεί να προκύψουν γρήγορες αποφάσεις και τολμηρές κινήσεις... Η Ιόνια Οδός και η απόσταση των τριών ωρών, για την κάλυψη της απόστασης από Αθήνα στην Άρτα, αποτελούν από μόνα τους, την πρόκληση για τον επισκέπτη... Ήρθε και η Άρτα, τόσο κοντά στην Αθήνα, όσο οι πόλεις της Πελοποννήσου, που για τους αθηναίους, ήταν η επιλογή του Σαββατοκύριακου. Με την διαφορά πως όλες οι πόλεις της Πελοποννήσου, για να είναι ελκυστικές και στους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου κάτι ετοίμαζαν, για να το έχουν ως αφορμή της πρόσκλησης...

Βρισκόμαστε στην περίοδο όπου ο Δήμος Αρταίων, προγραμματίζει τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Ε... αυτές, θα πρέπει να έχουν τον χαρακτήρα και της πρόσκλησης του Σαββατοκύριακου... Μια ποιοτική συναυλία ας πούμε, κάτω απ' το Γεφύρι της Άρτας, έχει την έννοια της πρόσκλησης, που προαναφέρουμε και μπορεί να συγκινήσει ανθρώπους σ' όλη την Ελλάδα, να φτάσουν "ατσαλάκωτοι" στην Άρτα, να παρακολουθήσουν την εκδήλωση και με ευκαιρία αυτή, ν' απολαύσουν τις ομορφιές της Άρτας, απ' τα Τζουμέρκα μέχρι τον Αμβρακικό.

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

Το έχουμε σημειώσει άπειρες φορές, πως οι εκδηλώσεις του καλοκαιριού στην Άρτα, θα είναι ποιοτικές, άρα πρόκληση για επισκέπτες, αν συνδυαστούν με τα μνημεία της. Απ' το ιστορικό γεφύρι, την Παρηγορήτισσα μέχρι και το τζαμί Ιμαρέτ, το οποίο μπορεί να συγκινήσει μεγάλη κατηγορία επισκεπτών.

Θα αντιτείνει ο καθένας, πως τέτοιες εκδηλώσεις έχουν γίνει και στα μνημεία, αλλά δεν έφεραν τον κόσμο που σήμερα μετ' επιτάσεως ζητείται και απ' την αρθρογραφία της "Γ". Υπήρχαν δύο αδύνατα δεδομένα. Το πρώτο ήταν οι αποστάσεις που ήταν μεγάλες και δύσκολες και το δεύτερο έπασχαν οι ίδιες οι διοργανώσεις, γιατί από μόνες τους, δεν μπορούσαν ν' αποτελέσουν το πανελλήνιο γεγονός. Με δεδομένο την αξία των μνημείων, οι σωστές διοργανώσεις, θα φέρουν αποτέλεσμα... Ένα παράδειγμα.

-Η διοργάνωση ενός τριημέρου στο ιστορικό γεφύρι και τον Άραχθο, αν προβληθεί επαρκώς σε εθνικό επίπεδο, δεν θα φέρει εκατοντάδες επισκέπτες στην Άρτα;

Το σίγουρο είναι πως θα φέρει και ανάλογα μπορεί να είναι η προσδοκία και για διοργανώσεις σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μνημεία. Όχι στο "άρπα κόλα"... Από τώρα, με στόχευση και αξιοποίηση ιδεών και προτάσεων, που δεν θα έχουν καμία σχέση με τα προηγούμενα. Καμία σχέση με τα προηγούμενα γιατί δεν έφεραν το αποτέλεσμα που επιζητούσε η τοπική κοινωνία και απαιτεί η υποχρέωση απέναντι στον τόπο και την ιστορία του.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα συγκεκριμένων πόλεων, που με βάση τέτοιες έξυπνες ιδέες, έχουν καταστήσει τους τόπους τους, σημεία αναφοράς, με όσα αυτό σημαίνει για την οικονομία τους...

Το ζήτημα είναι να ληφθούν τώρα οι αποφάσεις, με φόντο τα νέα δεδομένα και την αναγνώριση της πραγματικότητας, που αναφέρει πως όσα έγιναν μέχρι τώρα, δεν έφεραν το αποτέλεσμα που θα αποτελούσε την αφετηρία προκοπής για τον τόπο μας...

 

gketsis-grafeio-77-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188597
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2697
24639
81314

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 106 επισκέπτες και κανένα μέλος