A+ R A-
26 Απριλίου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης επιμένει, πως οι επόμενες εκλογές στην αυτοδιοίκηση θα γίνουν με την απλή και ανόθευτη αναλογική. Μπορεί να μην έχει άδικο, μιας και αυτό το εκλογικό σύστημα, είναι το μόνο, που μπορεί να βγάλει την αυτοδιοίκηση, απ' την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει, στο σύνολό της φυσικά.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, οι συνδυασμοί των υποψηφίων, θα είναι χαρακτηριστικά μικρότεροι σε αριθμό υποψηφίων δημοτικών συμβούλων (σ.σ. θ' απαλλαχτούν οι γιαγιάδες των χωριών, απ' την υποχρέωση, να είναι υποψήφιες), οι οποίοι θα εκλέγονται απ' την πρώτη Κυριακή, ενώ στην συνέχεια την δεύτερη Κυριακή θα εκλέγεται ο υποψήφιος δήμαρχος, που θα συγκεντρώσει το 50% συν μία ψήφο.
Για να περάσουμε στα ενδιαφέροντα της πρόκλησης που ανοίγει η καθιέρωση της απλής αναλογικής, στην αυτοδιοίκηση. Οι δημοτικοί σύμβουλοι, θα εκλέγονται ανάλογα με την κατάταξη που θα λάβει ο κάθε συνδυασμός. Και η αριθμητική διαφορά, δεν θα είναι αυτή που σήμερα παρατηρείται, στις συνθέσεις των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, αλλά πολύ μικρή...
Και πάμε στο νέο που θα φέρει η απλή αναλογική... Εκλέγονται οι δημοτικοί σύμβουλοι και την δεύτερη Κυριακή, δεν εκλέγεται ο επικεφαλής του πρώτου συνδυασμού, όπως συμβαίνει πολλές φορές, αλλά ο επικεφαλής του δεύτερου συνδυασμού. Άπειρες φορές έχουν εκλεγεί, οι δεύτεροι και μέχρι τώρα δεν είχε καμία σημασία, μιας και ο συνδυασμός του, αυτόματα, έπαιρνε μεγάλη πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο.
Ο δήμαρχος που θα εκλεγεί, θα πρέπει να διοικήσει μη έχοντας δεδομένη την πλειοψηφία, που σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι παράγοντας που έχει αποδείξει, ότι μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, για την ευρεία συναίνεση των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, άρα και της κοινωνίας.
Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής και βεβαίως είναι επιβεβλημένη... Στις εκλογές που θ' ακολουθήσουν οι πολίτες, δεν θα πρέπει να έχουν στην αναζήτησή τους, την πελατειακή σχέση με τον υποψήφιο δήμαρχο, αλλά θα πρέπει ν' αναζητήσουν το πρόσωπο που έχει αποδείξει, πως μπορεί με κάθε του επιλογή, να δημιουργεί τους όρους για κοινωνική, άρα και αυτοδιοικητική συναίνεση...
Για να γίνει περισσότερο κατανοητή, η ουσία της αναζήτησης, θα πρέπει να δούμε τους δημάρχους της περιοχής και το μέγεθος της ικανότητάς του, να δημιουργούν συναινέσεις... Οι περισσότεροι εξ αυτών, μπορεί και να θεωρούσαν την συναίνεση "προδοσία"!
Απ' την εποχή του αειμνήστου δημάρχου Κώστα Βάγια, που παρακολουθούμε πολύ στενά τις εξελίξεις στον Δήμο Αρταίων, (σ.σ.  αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα), η συναίνεση δεν είχε αναφορά στην κοινωνική αναγκαιότητα, αλλά στο αξίωμα που θα ελάμβανε, όποιος συνεισέφερε στην κατ' επίφαση, συναίνεση. Και βεβαίως η ενότητα της πλειοψηφούσας παράταξης, ήταν πάντα συνυφασμένη, με το πως ο δήμαρχος θα μοίραζε τα αξιώματα των αντιδημάρχων και όσων γενικά απ' την αυτοδιοίκηση, λαμβάνουν έναν καθόλου ευκαταφρόνητο μισθό, ειδικά στην εποχή της κρίσης...
Για να μην πάμε στα πολύ παλιά, να επιχειρήσουμε να εξάγουμε συμπεράσματα, απ' τις πρόσφατες εξελίξεις, που οδηγούν στον μαγικό κόσμο της συναίνεσης, η οποία προέκυπτε κάθε φορά, με φόντο το μοίρασμα αξιωμάτων.
Ο πρώην δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, στην θητεία του, μετρούσε σχεδόν την μισή του παράταξη, να είναι απέναντί του και η αιτία είναι γνωστή. Δεν πέτυχε την... συνταγή της διανομής! Ο νυν δήμαρχος Χρήστος Τσιρογιάννης... Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, υποτίθεται πως επέλεξε τους καλύτερους εκ των εκλεγέντων, για ν' αναλάβουν καθήκοντα αντιδημάρχου και προέδρων, που συνοδεύονται και με όχι ευκαταφρόνητο μισθό... Αποφάσισε πως αυτόν τον μισθό, πρέπει να τον λάβουν και άλλοι, όπως -πιθανολογούμε- θα είχε υποσχεθεί προεκλογικά και από τότε μέχρι σήμερα, με τους τότε εκλεκτούς του, δεν ανταλλάσσει ούτε "καλημέρα".
Γνωστά είναι και τα επόμενα... Για να περάσουμε στην αναζήτηση της νέας εποχής στην αυτοδιοίκηση, την οποία θα φέρει η καθιέρωση της απλής αναλογικής... Δεν είναι δυνατόν να προκύψουν, τέτοια νταραβέρια, γιατί η πλειοψηφία θα οικοδομείται καθημερινά, με βάση την πρόταση και την αναγκαιότητα να γίνει αυτή απόφαση του δημοτικού συμβουλίου...
Ώρα να μελαγχολήσουμε... Οι νέες συνθήκες διαμορφώνονται, κανένας δεν θεωρεί ότι υπάρχει περίπτωση, η κυβέρνηση να πάρει πίσω την πρόταση για την απλή αναλογική στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, οπότε οι πολίτες θα πρέπει να βάλουν στην σκέψη τους, ποιοί είναι αυτοί που στο νέο περιβάλλον, μπορούν να λειτουργήσουν και να δημιουργήσουν το ζητούμενο...
-Είναι πολλοί αυτοί που έδωσαν εξετάσεις και στο πεδίο της συνεννόησης;
 Έχουμε παρατηρήσει περιπτώσεις, στην λειτουργία των δημάρχων, όπου η συνεννόηση, άρα και η συναίνεση ήταν το αυτονόητο και αυτοί κατάφεραν(!) να δημιουργήσουν έντονη αντιπαράθεση, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα...
Είναι και οι άλλοι... Αυτοί που δεν λειτούργησαν ποτέ στην κοινωνία και επιχειρούν να την... κουρσεύουν, μέσω του κομματικού σωλήνα, όπου έμαθαν να λειτουργούν και να περιμένουν. Αυτοί που θα εμφανιστούν "με φούρια και με κουστουμιά καινούργια" και μιλήσουν για ανανέωση και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να κατασπαράξουν την πόλη, η οποία θα τους εμπιστευτεί...
-Αλήθεια όλοι οι παραπάνω, όλων των κατηγοριών που προαναφέρονται, μπορούν να δημιουργήσουν την υποδομή της ευρείας συναίνεσης;

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Μπορεί σε πολλούς τομείς να υστερεί η χώρα μας (τεχνολογικό, παραγωγικό, οικονομικό κ.α.) αλλά, είμαστε πρωτοπόροι στην… μετα-πολιτική.
Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις είναι η διαφαινόμενη μεταστροφή της κυβέρνησης στο θέμα των βλημάτων (που θα πουλούσαν στην Σαουδική Αραβία αλλά, ουδείς μπορεί να πει μετά βεβαιότητας που θα πήγαιναν)…
 Και πέραν του ηθικού μέρους αναφορικά με τους πολέμους και τους «εξοπλισμούς by pass», προκειμένου να χαθούν τα ίχνη των οπλικών συστημάτων -μην αποκαλυφθούν οι εγκληματίες και οι πραγματικοί οργανωτές των μαζικών εκκαθαρίσεων-, μόλις έπιασαν την κυβέρνηση με το «δάκτυλο» στο μελί, κάνει μια έτσι και το.. σκουπίζει. Πλέον, μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι αυτή η αγοροπωλησία δεν θα γίνει. Και, φυσικά, οι μεσάζοντες (σ.σ. που πάντα «δώρα φέρουν»), έμειναν χωρίς προμήθειες…
 Φυσικά και αποκαλύφθηκε η «δουλειά» από την σύγκρουση δύο μεσαζόντων. Σε αυτό εν μέρει έχει δίκαιο ο πρωθυπουργός. Πήγε κάποιος εκλεκτός της πλευράς των πωλητών αλλά, στην κατηγορία «πτερού», να μπει σφήνα σε παλαιές σχέσεις ως αντιπρόσωπος των αγοραστών. Και την αρχική εξουσιοδότηση ως «διαπραγματευτής» επιχείρηση να την μετατρέψει σαν «πληρεξούσιος». Ώστε να μοιράσει το κρυφό τίμημα της συμφωνίας. Και όλα αυτά ενόσω το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας κλονίζεται για την συσσώρευση πλούτου και δεκάδες επιφανείς της αραβικής χερσονήσου (πρίγκιπες και πορφυρογέννητοι) βρίσκονται στη φυλακή μέχρι να πληρώσουν έως και το 80% της περιουσίας τους(;) για να κερδίσουν την ελευθερία τους…
 Δεν μιλάω καν γι’ αυτό... Μιλάω για την ευκολία με την οποία η κυβέρνηση έλεγε ότι αυτά τα βλήματα λήγουν και πρέπει να τα ξεφορτωθούμε και, όταν πιάστηκε ο «μεσάζων», μόλις  φάνηκε το δάκτυλο του υπουργού στο ίδιο κάδρο με ένα βάζο μέλι, τσουπ, (μετα)στροφή και πίσω. Ούτε πώληση, ούτε προμήθεια, ούτε ζημιά…
 Αυτό είμαστε. Έχουμε αναγάγει την μετα-πολιτική στη στρατόσφαιρα της πολιτικής επιστήμης. Μιλάμε για μια αναγκαιότητα, για μια αδήριτη επιλογή και, μόλις αποκαλυφθεί ότι απλώς είπαμε ψέματα για αλλότριους σκοπούς, τα παίρνουμε πίσω. Μιλάμε για αριστερά και "Λαό» αλλά, ρωτάμε τους δανειστές "μήπως δεν τους φορολογούμε πολύ;" Εμείς έχουμε ειδικούς διαχειριστές που ισορροπούν στο νήμα που άλλοι έστησαν χωρίς προστατευτικό δίκτυ από κάτω. Και μας τάζουν ψίχουλα για το χειροκρότημα. Με το φιλοθεάμων κοινό, ναι μεν έχει ανάγκη από "άρτο" αλλά, ταυτόχρονα, να είναι έτοιμο να χειροκροτήσει κάθε στραβοπάτημα.
-Γιατί, τι άλλο εκτός από μη πολιτική είναι αυτό που βιώνουμε;
-Μήπως είναι αριστερά να κυβερνάς με τον Καμένο; Να πουλάς, τη υποδείξει των ΗΠΑ, όπλα στο πιο φανατικό και  μισητό καθεστώς της Μ.Ανατολής που εξοντώνει αμάχους και παιδιά; Να ψηφίζεις μνημόνια με μόνο περιεχόμενο δημοσιονομικά μεγέθη (μέτρα) και να μετατρέπεις σε φτωχούς τους υπηκόους σου και μετά να τους τάζεις επιδόματα φτώχειας;
-Είναι, χωρίς επιθετικούς χαρακτηρισμούς, κυβέρνηση σύγχρονου κράτους αυτή που, ενώ έχει ανεργία στο 23%, της… περισσεύουν (2017) από ανικανότητα πάνω από 350 εκ. στον ΟΑΕΔ; Όταν υπάρχει ύφεση, αποδιάρθρωση του κρατικού και παραγωγικού μηχανισμού, όταν δεν γίνονται επενδύσεις και οι νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό και αυτή να επιβάλει κεφαλαιακούς ελέγχους (στην κυκλοφορία των χρημάτων) κοινώς capital control; Ακόμη και στη Ζιμπάμπουε, αναλόγως με το κατά κεφαλήν Εθνικό Προϊόν, καλύτερη μοιάζει η κατάσταση με αναλήψεις 15 δολάρια την ημέρα…. Πώς θα αναθερμανθεί η «οικονομία» με όλα αυτά τα εμπόδια;
-Λέγεσαι κυβέρνηση με ελάχιστη εθνική συνείδηση να εκχωρείς τον εθνικό πλούτο (δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς) για 99 χρόνια στους δανειστές ; Να δεσμεύεις και τα εγγόνια σου για πλεονάσματα πάνω από 2% μέχρι το 2060; Λες και είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που χρωστάει. Λες και η ελληνική είναι η μόνη οικονομία που αντιμετωπίζει δυσκολίες….
 Αυτά συμβαίνουν γιατί καμία από τις ιδέες τους, εάν είχαν, δεν εφαρμόζεται. Λόγω ατομικής ανικανότητας, λόγω πλήρους αναξιοπιστίας της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα: Τρεις συζητήσεις προκάλεσε το τελευταίο διάστημα ο κ.Μητσοτάκης με αντικείμενο την ασφάλεια και τη διαφθορά. Αλήθεια, τι έμεινε σαν γεύση στον πολίτη απ όλα αυτά; Μόνο το ότι δεν έχει καμιά χρήσιμη ιδέα για κανένα τομέα. (Γιατί, το ότι δεν έχει η ΝΔ εναλλακτική πρόταση για την οικονομία και συνολική πρόταση για την κοινωνία το γνωρίζαμε).
Έτσι, η «πολιτική» διοίκηση έχε περάσει στην … μεταπολιτική.
 Μετά από αυτά τι μένει; Μα η ατάκα του Τσίπρα που καληνύχτισε τον Μητσοτάκη σαν… Ανδρέας του 1989 προς Κώστα (Μητσοτάκη). Αλλά, ποτέ σαν  Αλέξης προς Κυριάκο. Αυτό είναι το ζητούμενο; Αλλά, και η επωνυμία του νέου πολιτικού φορέα της κεντροαριστεράς: "Κίνημα Αλλαγής". Χωρίς, μέχρι στιγμής, να δούμε την ορμή ενός «Κινήματος» ή το ανατρεπτικό πρόγραμμα μιας «Αλλαγής».

Υ.Γ. Αλήθεια, το κόμματα των κ.κ.Αλέξη και Κυριάκου δεν πρωτοστάτησαν το 1989 στην παραπομπή του Α.Παπανδρέου; Και τώρα τι ακριβώς αντιγράφει; Γι΄αυτό σας λέω ότι ζούμε την μεταπολιτική: ο καθένας λέει ότι να’ ναι, σε άσχετη στιγμή και αναμένει το χειροκρότημα παρασυρμένος από τον μικρόκοσμό του. Μα το κοινό, πλέον, περιμένει να τους δει να πέφτουν στο κενό χωρίς δίχτυ για να το φχαριστηθεί…

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:26

Τα παιδιά της Βαλαώρας

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Έχω ξανααναφερθεί στην ιδιαιτερότητα των βορείων προαστείων της πόλης μας. Η Βαλαώρα της Άρτας, ο λαβύρινθος των αδιεξόδων και της άλλης ζωής αυτής που συχνά προτιμούμε να μη βλέπουμε και να μην ακούμε. Η φτώχεια, η ιδιαιτερότητα, οι άλλοι πολίτες που δεν έχουν την άνεση, το χώρο, το φώς, την δυνατότητα των πιο προνομιούχων. Δεν απέχει καθόλου από το κέντρο της πόλης μια ή μάλλον πολλές κατηφόρες που όλες οδηγούν σε ίσιους και επίπεδους δρόμους μόνο οι δικοί τους είναι στενοί και ανηφορικοί. Δεν κάνουν  τους δρόμους και τα πεζοδρόμια τις πόλεις αλλά οι πολίτες της –«Άνδρες πόλις και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί.» (Η πόλη [και η δύναμή της] είναι οι άντρες και όχι τα τείχη ούτε τα άδεια πλοία) είχε πεί ο Θουκυδίδης.
Πόλη είναι τα παιδιά, το κεφάλαιο μας, και μάλλον δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό αρκετά. Παιδιά περιπλανώμενα σε σκοτεινούς και δύσβατους δρόμους ,της ανεργίας της απόλυτης φτώχειας έως εξαθλίωσης. Δεν τα βλέπουμε, στην ίδια μας την αυλή; Δε θέλουμε να τα δούμε και να τα αντιληφθούμε ή μάλλον και μπορεί να μην μας ταιριάζει αυτή η αισθητική και θέα. Κι όμως υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει και να  μας χτυπά την πόρτα της αδιαφορίας μας.
Δεν υπάρχει μόνο η πόλη που λάμπει και θάλλει όπως και θα μπορούσε να λάμψει και να θάλλει σε τέτοιους δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς. Υπάρχει και το πιο σκοτεινό και βαθύ πρόβλημα, μιας γενιάς που χάνεται στην ανυπαρξία του μέλλοντος μέσα στις λάσπες του παρόντος, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από οικονομικά κραταιούς γονείς ή άλλους πιθανούς βοηθούς που γίνεται πια απίθανη η καθημερινότητα παρά πιθανή....
Και τελικά πού πάμε και πού καταλήγουμε; Πού πάνε και πού θα πάνε αυτά τα παιδιά; Πού θα καταλήξει αυτή η γενιά που πληρώνει όχι λάθη και επιλογές δικές της αλλά μιας άλλης γενιάς «πεφωτισμένης» που μόνο φως και λύσεις δεν πρόσφερε αλλά χρηματιστήρια, φούσκες οικονομικές, καταλήψεις , ρουσφετο-φιλοσοφία, προοπτική των ακριβών αμαξιών και εξοχικών και των δελφίνων, που καλά συνεχίζει και τους βολεύει ή τους προβάλει στην πολιτική συνέχεια, στην επιχείρηση στην ευτυχισμένη καρέκλα. Είναι όμως λύση ή μάλλον παραλυσία έως αναπηρία τελικά;
Ζούμε στην εποχή των δεινοσαύρων που συνεχώς ξεθάβονται με νέο πρόσωπο και ίδιο επίθετο για να συνεχίσουν  το αποτελείωμα μιας χώρας που έχει αναγεννηθεί τόσες πολλές φορές από τις στάχτες τις που σε λίγο μόνο με αποκαΐδια θα μπορεί να πορεύεται πλέον. Κι έτσι θα πορεύεται η Ελλάδα...με λίγους ευνοημένους μπροστά και μια γενιά χαμένη πίσω. Πώς θα φτάσουμε επομένως στην κορυφή ξεκινώντας από την κατηφόρα;

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Η είδηση δεν είναι η εκλογή της Φώφης, με το σαρωτικό -κατά έναν λόγο- ποσοστό. Ήταν αναμενόμενο, όχι μόνο μετά την πρώτη Κυριακή και την διαμόρφωση του τοπίου, το οποίο δεν μπορούσε ν' αλλάξει. Και απ' την πρώτη Κυριακή, οι προβλέψεις Φώφη έβλεπαν, χωρίς ν' αποκλείουν σε κάποιους να ζητούν το διαφορετικό.

Η είδηση, είναι η επιβεβαίωση της συμμετοχής των πολιτών, σε μια απόπειρα να μετατραπεί ένα διαλυμένο και με πολλές αμαρτίες στην πλάτη τουκόμμα, σ' ένα νέο κόμμα αρχών, το οποίο θα μπορέσει να παρέμβει στο σημερινό θλιβερό πολιτικό γίγνεσθαι, στο οποίο τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί και δεν διαφαίνεται ούτε η ελάχιστη προοπτική για το καλύτερο...

Η Φώφη Γεννηματά, έκανε το πρώτο βήμα, το οποίο δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει κανένας. Γνωρίζοντας την παθογένεια που κουβαλούσε το ΠΑΣΟΚ, που από μόνο του δεν μπορούσε να περάσει στη νέα εποχή, άνοιξε τις διαδικασίες και διείδε ότι μέσα απ' τα συντρίμμια, μπορεί να προκύψει το καλύτερο. Η Δημοκρατική Παράταξη ή η Κεντροαριστερά, θα μπορούσαν με την έλευση και άλλων δυνάμεων, με καθαρές διαδικασίες και καλή διάθεση, να μετατραπούν στο κόμμα της νέας εποχής και αυτό είναι που αναμένουν τώρα όλοι οι πολίτες, ακόμη κι αυτοί που δεν πήραν μέρος στην διαδικασία, αλλά καθημερινά παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις.

Το μεγάλο ζητούμενο:

-Θα διαχειριστεί με βάση την εντολή των πολιτών, τη μεγάλη νίκη που πήρε σ' αυτή την εκλογική αναμέτρηση, η Φώφη Γεννηματά;

Οι διαδικασίες που προηγήθηκαν ήταν τόσο καθαρές και συγκεκριμένες, που δεν πρόκειται να επιτρέψουν στη νέα αρχηγό, καμία παρερμηνεία και καμία προσωπική επιλογή και λειτουργία. Αυτό το γνωρίζει καλύτερα απ' όλους η μεγάλη νικήτρια των εκλογών, για την οποία πρέπει να σημειωθεί, πως η ωριμότητά της πλέον είναι χαρακτηριστική.

Αυτό δεν αφαιρεί το δικαίωμα απ' τον κάθε πολίτη, να αγωνιά και να παρακολουθεί βήμα - βήμα τη νέα ηγεσία, για τον αν κάνει πράξη την αγωνία και την εντολή των πολιτών, που πήραν μέρος στην εκλογική διαδικασία.

Γράφει ο Γιάννης Σιδέρης στο έγκυρο ενημερωτικό site"liberal.gr": "Η Φώφη Γεννηματά εξέπληξε. Καθ’ όλη τη διαδρομή της ως την προεδρία του κόμματος, σε όποιο πόστο, δεν είχε επιδείξει οργανωτικό δυναμισμό, ούτε είχε φιλοτεχνήσει προφίλ που θα προετοίμαζε για ηγετική εμφάνισή της στην απελθούσα εκλογική διαδικασία. Παρουσιάστηκε ηγετική, συνεργατική και μειλίχια, χωρίς να ενδώσει σε πολώσεις και άγονους διαξιφισμούς". Αυτό είναι και το δεδομένο της ελπίδας που δημιουργείται.

Γιατί αν η νέα αρχηγός της κεντροαριστεράς έδειξε αυτά τα χαρίσματα στην δύσκολη πορεία, μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές και να καταγραφεί η μεγάλη συμμετοχή, τι θα την εμποδίσει τώρα, να κινηθεί με βάση την λαϊκή εντολή. Δεν προκύπτει κάτι που να είναι ικανό, να δημιουργήσει πρόβλημα και ν' αναγκάσει την Φώφη, να κινηθεί πέραν των συμφωνηθέντων και επιβεβαιωθέντων, απ' την λαϊκή εντολή.

Προέχει βεβαίως οι διαδικασίες που πρέπει ν' ακολουθήσουν να μην πάρουν χρόνο, μιας και το πολιτικό παιχνίδι, είναι τόσο ρευστό, που κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει, το πως θα κινηθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, για να ακυρώσει την προσπάθεια που έγινε. Δεν είναι μακριά απ' τις σκέψεις του κ. Τσίπρα, να προχωρήσει άμεσα σε εκλογές, ώστε να βρει το νέο φορέα ανέτοιμο, άρα αδύναμο να παρέμβει και να μπορέσει να ελπίζει και ο ίδιος να μπορέσει, έστω και με τρικ, να παραμείνει ζωντανός στην πολιτική διαδικασία.

Η μία παράμετρος του προβλήματος είναι αυτή. Η σημαντικότερη όμως είναι αυτό που ζητούν οι πολίτες. Οι πάντες να βιαστούν, ώστε το κόμμα της κεντροαριστεράς να είναι έτοιμο και πλήρες, αφού όλοι γνωρίζουν ότι στην πολιτική τίποτα δεν θα είναι ίδιο σήμερα, μ' αυτό που θα προκύψει αύριο.

-Θα λειτουργήσει με βάση και αυτές τις παραμέτρους των εξελίξεων η Φώφη;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, για τα οποία κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Εδώ μπορεί να προκύπτει και η διαρκής επαγρύπνηση όλων των πολιτών, που συνέβαλλαν στην μεγάλη κατάκτηση της συμμετοχής, που την πρώτη Κυριακή ξεπέρασε τον αριθμό των 210.000, τον οποίο κανένας δεν περίμενε και θορύβησε αρκούντως, όσους ενοχλεί η ισχυρή κεντροαριστερά...

Όμως πρέπει να είμαστε σε αναμονή, γιατί μπορεί οι εξελίξεις ν' απαιτούν να βιαστεί η νέα αρχηγός της κεντροαριστεράς, αυτό όμως δεν μπορεί να επιβάλλει να γίνουν επιπόλαιες κινήσεις, οι οποίες και θα υποθηκεύσουν το όλο εγχείρημα. Παράλληλα η αισιοδοξία, θα πρέπει να είναι το χαρακτηριστικό που καθημερινά και με κάθε τρόπο, θ' αναδεικνύεται...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η χώρα μετά από 10 χρόνια ύφεσης και πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, όπου χάθηκε το 26% του Εθνικού Εισοδήματος, σχεδόν 1 εκ. θέσεις εργασίας και απωλέσθη  το 40% των περιουσιών, πλησιάζει σε ένα κομβικό σημείο: Την αποχώρηση των δανειστών και τις προσπάθειες μιας αυτόνομης οικονομικής πορείας από τα μέσα του 2018 και μετά.
Ωστόσο, γι΄αυτήν την (αυτόνομη;)  πορεία όχι μόνο δεν έγινε η κατάλληλη προετοιμασία, όχι μόνο δεν έπιασαν τόπο οι θυσίες του Ελληνικού Λαού αλλά, κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να (ξανα)κυλήσουμε στις ίδιες συνθήκες που εκδηλώθηκαν με την κρίση: το χρέος και η απουσία ζήτησης (κατανάλωσης) να πνίγει κάθε αναπτυξιακή ικμάδα. Και αυτό καθώς για την επόμενη 5ετία θα πρέπει να βγάζουμε πλεόνασμα άνω των 7 δις ευρώ (3,5% του ΑΕΠ) ετησίως προκειμένου να πληρώσουμε τους τόκους του χρέους. Ταυτόχρονα, σημαντικές δημόσιες επιχειρήσεις θα ιδιωτικοποιηθούν χωρίς ευκρινές αντίτιμο. Και αυτό το τίμημα θα πάει στο χρέος (όπως με τις μονάδες παραγωγής ρεύματος της ΔΕΗ). Μέσω των πλειστηριασμών θα αλλάξουν χέρια πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι φτωχοί και οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν περισσότερους φόρους (ή θα λάβουν μικρότερες συντάξεις) προκειμένου να υποστηριχτούν φοροαπαλλαγές στις (μεγάλες) επιχειρήσεις (σ.σ. οι οποίες, στο σύνολό του σε λίγα χρόνια, θα είναι ξένων συμφερόντων…).
 Δηλαδή, την στιγμή που υπάρχει το ορόσημο της 20ης Αυγούστου του 2018 που λήγει το γ’ μνημόνιο δεν ανοίγεται για περίοδος κόπων αλλά και ευκαιριών, θυσιών αλλά και ελπίδων για τον τόπο. Παρά μόνο έχουμε νέα μέτρα. Αυτή τη φορά όχι για το έλλειμμα ή το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών όπως το 2010 αλλά, μέτρα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Με περαιτέρω φτωχοποίησης του Λαού και ταξική αναδιάρθρωση στα δημόσια οικονομικά και την συγκέντρωση επιχειρήσεων… Και αυτό το ρόλο ανέλαβε να υλοποιήσει , στην συγκυρία, η αριστερά (ή τέλος πάντων ότι ονομάζεται αριστερά στην Ελλάδα).
Η κυβέρνηση ΣΤΡΖΑ/ΑΝΕΛ υπέγραψε την παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, την επίτευξη πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022 (και, ακολούθως, άνω του 2% του ΑΕΠ), την μείωση των συντάξεων κατά 18% από 1/1/2019 και την μείωση του αφορολογήτου στα 5.636 ευρώ από 1/11/2020 (σ.σ. ανεξαρτήτως επίτευξης των στόχων για τα πλεονάσματα του 3,5%). Και όλα αυτά, οι δυσβάστακτη φορολογική λαίλαπα για τους συνταξιούχους και τους φτωχούς εργαζόμενους γίνεται προκειμένου να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές στις επιχειρήσεις.
 Κοντολογίς ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράφει τα υψηλά πλεονάσματα ώστε οι δανειστές να πάρουν εγκαίρως και στο ακέραιο τους τόκους τους. Και αυξάνει τις επιβαρύνσεις στο Λαό προκειμένου το κεφάλαιο να τύχει ευμενέστερης αντιμετώπισης από την εφορία. Καταπληκτικό! Το ίδιο που επιχειρεί να κάνει και ο Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ: προτείνει αύξηση της φορολογίας για τους περισσότερους πολίτες, ειδικά για τη μεσαία και εργατική τάξη, προκειμένου να μειώσει την φορολογία σε όσους έχουν εισόδημα άνω του 1 εκ. ευρώ. Μόνο που στην Ουάσιγκτον υπάρχει Γερουσία που αντιδρά…
Τέτοια καπιταλιστική αναδιάρθρωση βεβαίως δεν θα μπορούσε να κάνει η ΝΔ. Η οποία, μόνο κατ΄ όνομα (Μητσοτάκης) είναι νεοφιλελεύθερη. Οι δε βαρόνοι του κόμματος, έστω «ξεδοντιασμένοι» και οι ίδιοι από τις καταστροφική για την συντηρητική παράταξη αναπαραγωγή των αποτυχημένων γόνων σαν πολιτικών διαδόχων, απειλούν με… παλινόρθωση και επιστροφή στον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό (Λαϊκισμό).
 Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ δεν θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά για το Κεφάλαιο. Ωστόσο, πρέπει πλέον να ξεχωρίζουμε το εγχώριο από το αλλοδαπό κεφάλαιο. Το δεύτερο, σε λίγους μήνες  μέσω πλειστηριασμών και ιδιωτικοποιήσεων, θα ελέγχει την όποια παραγωγική διαδικασία (ξενοδοχεία, μονάδες ΔΕΗ κ.λπ.). Ενώ το ντόπιο κεφάλαιο, που πρόσκαιρα κινήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (καθώς οι «προμήθειες γα τα έργα είχαν πάει στα ύψη», σύμφωνα με ομολογία μεγάλου επιχειρηματία), τώρα βλέπουν ότι ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός που εφαρμόζει ο Τσίπρας -τη υποδείξει των δανειστών πάντα- του ξεβράζει από την διανομή του εθνικού πλούτου.
 Έτσι, αποκαμωμένη η εθνική επιχειρηματική(;) τάξη προσπαθεί να ανακατανείμει την πολιτική επιρροή.
 Αλλά, φευ, ο πολίτης δεν πείθεται εύκολα, ενώ απουσιάζει η (πειστική) εναλλακτική λύση.
 Η ΜΟΝΗ προοπτική υπάρχει στην κεντροαριστερά. Υπό την προϋπόθεση ότι και αυτή θα απογαλακτιστεί από τους βαρόνους, θα αποδεχτεί τον ρόλο των νέων ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στην πραγματική οικονομία. Θα υποστηριχτεί δηλαδή μια γνήσια ΑΝΑΝΕΩΣΗ προσώπων και ιδεών. Και στη συνέχεια  θα εκπονήσουν  ένα νέο Εθνικό Σχέδιο για τη χώρα. Εθνικό Σχέδιο με ανάπτυξη και εργασία στους νέους, με μέτρα αντιμετώπισης του Δημογραφικού. Και όχι ένα τρικ για «εθνική» κυβέρνηση (σ.σ. δηλαδή Οικουμενική) που θέλουν ορισμένοι προκειμένου να γίνουν (ξανά) υπουργοί, καθιστώντας έτσι την Χρυσή Αυγή…  αξιωματική αντιπολίτευση.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017 20:48

Η βία των ημερών μας

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Ημέρα του παιδιού, ημέρα κατά της βίας των γυναικών...Πόσο κοντά άραγε να βρίσκονται αυτά τα δύο σημεία γυναίκες και παιδιά που πορεύονται απροστάτευτα πια στο χέρι κάθε γονιού τιμωρού , κάθε ισχυρού και κραταιού που θέλει να τιμωρήσει να βασανίσει- να κάνει τι;
Προφανώς και μόνο να διαιωνίσει τη βία που εκκολάπτει καλά τ΄αυγά της κάθε φορά, σε κάθε παιδική ψυχική και ο κύκλος της βίας και του πόνου συνεχίζονται. Ημέρες, γιορτές φιέστες και ομιλίες που συνήθως δεν βρίσκουν ούτε τον αποδέκτη τους αλλά και αν αφυπνίσουν και οδηγήσουν ποιόν; Την κακοποιημένη γυναίκα σε όποια υπηρεσία ή μάλλον το κακοποιημένο παιδί- πού στην πρόνοια, σε οργανισμούς και ιδρύματα που τις περισσότερες φορές τα  κρούσματα βίας είναι περισσότερα εκεί μέσα απ΄ό,τι έξω.
Δεν είναι μόνο γνώρισμα κάθε κοινωνίας που βυθίζεται- όπως για  παράδειγμα η ελληνική, που λόγω κρίσης οι ανάγκες πληθαίνουν και οι υποχρεώσεις δεν βγαίνουν και ο κάθε απογοητευμένος έως απελπισμένος δεν ξέρει πια πώς να εκτονωθεί και πώς να εκφραστεί μιας και είναι γεγονός πως έχουμε και τεράστιο έλλειμμα παιδείας πια ως λαός.
Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά περπατάμε, συνεχίζοντας το αρχαίο μας δράμα που μας φόρτωσε η αρχαία κληρονομιά συν τοις άλλοις και η ελληνική μας γραφικότητα να πλέουμε στο κύμα ανυπεράσπιστοι. Απλά η κρίση σηκώνει πιο εύκολα χέρι στον ανυπεράσπιστο και τον αδύναμο, στον αφανή και μικρό. Παιδιά κακοποιημένα , γυναίκες και μητέρες σε άθλια κατάσταση να μην ξέρουν πού ν΄απευθυνθούν αλλά κι αν απευθυνθούν τι θα αλλάξουν, πώς θα προστατευθούν πού θα φιλοξενηθούν και για πόσο μιας και συνήθως είναι άνεργες ή άπορες  και η κακή τύχη και βασανισμένη μοίρα συνεχίζεται.
Πορεύονται παιδιά και γυναίκες σ΄ένα σκοτεινό πεδίο αυτό της βίας. Και μεις μικροί και αδιάφοροι ξέρουμε μόνο να λέμε τους ωραίους μας λόγους και προϋπολογισμούς, τα πλαίσια των νομοθεσιών- που τέτοια θα μείνουν και όπως άκουσα πρόσφατα και ακούω από χείλη καλά τακτοποιημένα, Θεέ μου μην τύχει και σε μας καμία αναποδιά....
«Εξετάζοντας τα αίτια του φαινομένου κακοποίησης, θα πρέπει να το δούμε μέσα στο εκάστοτε κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, στο οποίο εμφανίζεται. Αυτό σχετίζεται με το πόσο ανεκτική και επιτρεπτική είναι μια κοινωνία στην άσκηση βίας ως μέσο πειθαρχίας και διαπαιδαγώγησης του παιδιού.  Οι υποβαθμισμένες μορφωτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ενοχοποιούνται για την επιθετική συμπεριφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κακοποίηση δε μπορεί να εμφανιστεί και σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα.» Λένε οι μελέτες και οι μελετητές και έχω να προσθέσω πως κάθε πόρτα που κλείνει έχει πολλές ιστορίες να αφηγηθεί που συνήθως μένουν κρυφές και σκοτεινές εκτός αν γίνουν τέχνη, ποίηση, λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφος ή και έγκλημα... Ας δούμε, ας ακούσουμε, ας μάθουμε επιτέλους...

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Είχαμε τονίσει  την περασμένη εβδομάδα, για την Κυριακή που ακολουθούσε, πως θα είναι καθοριστική για το μέλλον της πατρίδας μας, με την προϋπόθεση πως οι πολίτες, θα ξεπερνούσαν την περίεργη αδιαφορία που τους έχει επιβάλει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και θα έπαιρναν μέρος στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του ηγέτη της κεντροαριστεράς και του νέου φορέα που είναι υπό δημιουργία.
Οι προβλέψεις - επιθυμίες του Μεγάρου Μαξίμου, ανέφεραν πως οι πολίτες που θ' ακολουθούσαν το κάλεσμα της κεντροαριστεράς, δεν θα ξεπερνούσαν τις 80.000 και θα ήταν για την κυβέρνηση μια λεπτομέρεια, την οποία με χαρακτηριστική ευκολία θα ξεπερνούσε και θα εξακολουθούσε να κάνει όσα κάνει, με τον κοσμάκη να υποφέρει. ΟΙ πολίτες τους διέψευσαν και ο αριθμός των πολιτών που πήγαν στην κάλπη, ήταν περίπου τριπλάσιος απ' αυτόν που θα βόλευε!
210.000 πολίτες πήραν μέρος σ' αυτή την καθοριστική διαδικασία και χωρίς ιδιαίτερη κινητοποίηση, ανάγκασαν τον Τσίπρα, να κάνει διάγγελμα και να εξαγγείλει το κοινωνικό μέρισμα, σε λιγότερο από 24 ώρες, μετά την επίσημη ανακοίνωση του αριθμού των πολιτών που πήγαν στην κάλπη.
Το μέγεθος της δύναμης που δίνει σ' αυτούς που πρέπει να διαχειριστούν την συνέχεια, ο αριθμός των πολιτών που πήραν μέρος σ' αυτή την εκλογική διαδικασία, φάνηκε απ' τον πανικό του ίδιου του πρωθυπουργού. Αυτό τα λέει όλα, όπως πολλά λένε και οι αναλογισμοί που κάνουν κάποιοι σε σχέση με την αναγωγή του αριθμού αυτού, σε εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο έτσι κι αλλιώς δείχνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΖΑΝΕΛ καταρρέει!
Ο πολίτης έδειξε πως ήλθε η ώρα, ν' αλλάξουν όλα στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας, μετά την τραγική εμπειρία που έχει τα τελευταία χρόνια και την πλήρη απογοήτευση που εισέπραξε, απ' τον πολλά υποσχόμενο νέο πολιτικό Αλέξη Τσίπρα.
-Θα αξιοποιήσουν την δυναμική που έδωσαν σ' αυτή τη νέα προσπάθεια οι πολίτες, όσοι θα πρέπει να διαχειριστούν την συνέχεια;
Αυτό το βασανιστικό ερώτημα, απασχολεί όλους, με τους κυβερνητικούς παράγοντες να πιστεύουν ακόμη, πως κάτι θα... στραβώσει και θα γυρίσουμε στα παλιά. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά και η ανάλυση που προκύπτει εξ αυτής. Η οποία υποστηρίζει πως και να θέλουν να διαλύσουν ότι δημιουργήθηκε, αυτοί που έλαβαν την εντολή του λαού, δεν μπορούν να το κάνουν, ακριβώς γιατί η εντολή είναι συγκεκριμένη και περιέχει την δυναμική που καμία άλλη διαδικασία των τελευταίων ετών, δεν περιείχε.
Οι δυό πρωταγωνιστές της επόμενης Κυριακής, η κα Γεννηματά και ο κ. Ανδρουλάκης, με βάση την πρόταση για την καλύτερη και χρήσιμη για το λαό, αξιοποίηση του μηνύματος της μεγάλης συμμετοχής, θα κριθούν.
Δεν είναι τίποτα δεδομένο. Ούτε η Φώφη Γεννηματά έχει δεδομένη τη νίκη στις επόμενες εκλογές, αλλά ούτε και ο Νίκος Ανδρουλάκης, που πάει με ένα μείον (σ.σ. σ' ότι αφορά το ποσοστό της πρώτης διαδικασίας) σ' αυτή την διαδικασία, μπορεί να ελπίζει, αν δεν προκύψει η πρόταση επί της επόμενης μέρας και το πως θα λειτουργήσει, για να ενώσει τους πολίτες και να καταστήσει το νέο κόμμα, αυτό που θ' ανατρέψει τα πράγματα.
Ο διάλογος που προηγήθηκε και οι απόψεις που κατατέθηκαν απ' τους νικητές, αλλά και τους ηττημένους των εκλογών, δείχνουν ότι κανενός δεν περνάει απ' το μυαλό, να κάνει ούτε κατά το ελάχιστο, κάτι διαφορετικό απ' αυτό που λέει το μήνυμα της συμμετοχής των πολιτών και που το δίνουν ξεκάθαρα και οι εικόνες, στις οποίες κατά τον καλύτερο τρόπο, παρουσιάζεται η αγωνία του πολίτη, για την επόμενη ημέρα... Οι ουρές που οι τελευταίοι σχημάτισαν και σ' αυτές περίμεναν ώρες, μόνο και μόνο για την συμμετοχή. Για να φωνάξουν κι αυτοί, ότι ζητούν ότι όλοι μαζί πρέπει να δώσουμε την μάχη του αυτονόητου, να δώσουμε την μάχη της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, άρα και του μέλλοντος της πατρίδας μας των του λαού της.
Βεβαίως, όσο πλησιάζουμε στην επόμενη κάλπη, μπορεί να προκύψουν παρεκτροπές, μέσα στην αγωνία των μονομάχων, να κερδίσουν τις εντυπώσεις, άρα και την μάχη, αλλά αυτές δεν είναι ικανές να αποπροσανατολίσουν απ' τον στόχο της αλλαγής, που είναι όσο ποτέ επίκαιρος.
Πρέπει να θεωρείται σίγουρο, πως όλα θα εξελιχτούν ακριβώς, όπως επέβαλλαν οι πολίτες με την συμμετοχή τους, στην εκλογική διαδικασία της περασμένης Κυριακής. Αν κάτι δεν πάει καλά, τότε τέτοια ευκαιρία, για να κάνει ένα βήμα μπροστά η πατρίδα μας, δεν πρόκειται να προκύψει, τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια...
Αυτό το δεδομένο, έχουν κατά νου και οι πρωταγωνιστές και για τον επί πλέον αυτό λόγο, η αισιοδοξία θα πρέπει να κυριαρχήσει...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Αναμφίβολα όλα παίζουν ρόλο στην πολιτική αλλά, τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα.
 Έτσι, σαφώς οι διαδικασίες και η μαζική συμμετοχή για την ανάδειξη της ηγεσίας στην Κεντροαριστερά επηρεάζουν καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό. Οπωσδήποτε η πρόταση μομφής κατά Καμένου, όταν ωριμάσει το κλίμα με πολλές ακόμη γαργαλιστικές λεπτομέρειες για τις προμήθειες μέσω του Οίκου των Σαούντ, θα παίξει το ρόλο της. Αλλά, η κυβέρνηση δεν πέφτει από τις δημοσκοπήσεις (αν αρχίσει να τσιμπάει στα γκάλοπ η Κεντροαριστερά). Ούτε κλονίζεται η πλειοψηφία από την πρόταση μομφής της αντιπολίτευσης. Τους έχω ικανούς (του 145 του ΣΥΡΙΖΑ) ομοθυμαδόν να καταγγείλουν τον άθλιο ρόλο Καμένου στην πώληση των βλημάτων και, στη συνέχεια, να ψηφίσουν κατά της αποπομπής του υπουργού Άμυνας. Γιατί διαφορετικά καταρρέει η κυβέρνηση. Άρα, κατά τους ίδιους, δεν θα συνεχιστεί το θεάρεστο έργο σωτηρίας της χώρας. Και κατά το κοινώς λεγόμενο, οι ίδιοι θα χάσουν μισθούς και προνόμια. Κουκιά μετρημένα δηλαδή …
 Και όμως, αυτή η κυβέρνηση έχει να αντιπαλέψει δύο γεγονότα μέσα στο 2018 που θα προσδιορίσουν την ημερομηνία των εκλογών. Είτε το θέλει είτε (πιθανότατα) όχι η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου… Κρατήσετε τις ημερομηνίες 30 Απριλίου και 21 Δεκεμβρίου. Αναλυτικά:
 Σε πέντε μήνες από τώρα, στα τέλη του προσεχούς Απριλίου αναμένεται να ολοκληρωθούν να αυστηρά stress test των τραπεζών. Και ναι μεν δεν θα γίνουν τα AQR (asset quality review) δηλαδή ο έλεγχος της ποιότητας του ενεργητικού των  τραπεζών όπως ήθελε το ΔΝΤ αλλά, δεν θα είναι και ο σύνηθες, διαδικαστικού χαρακτήρα, έλεγχος. Θα είναι ένας νέου τύπου αναβαθμισμένος (αυστηρός) έλεγχος... Εξάλλου, από 1/1/2018 και μετά για κάθε «κόκκινο» δάνειο- σύμφωνα με τις νέες αρχές της ΕΚΤ- οι τράπεζες πρέπει να έχουν κάνει πρόβλεψη στο 100% της οφειλής. Είναι σαν να λέμε ότι οι τράπεζες πρέπει να έχουν (σήμερα) προβλέψεις (διαθέσιμα κεφάλαια από ανακεφαλαιοποίηση κλ.π) της τάξης των 108 δις. Όσα είναι τα «κόκκινα» δάνεια στο σύνολο τους. Και τώρα γι αυτά τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν έχουν ούτε 50 δις κεφάλαια…
 Αν δεν προχωρήσουν τάχιστα και εντός του Νοεμβρίου οι πλειστηριασμοί, δύσκολα οι τράπεζες θα ασκήσουν πιέσεις στους στρατηγικούς κακοπληρωτές προκείμενου να επιστρέψουν στα γκισέ και να αρχίσουν να πληρώνουν. (Κατ’ αρχήν μιλάμε για εκείνους που, ενώ έχουν, δεν πληρώνουν εκμεταλλευόμενοι τα όλο κλίμα της… σεισάχθειας). Συν τα χρήματα από τους πλειστηριασμούς που θα μπουν στα ταμεία τραπεζών (όσο λίγα και εάν είναι αυτά εν τέλει…)
 Αλλά, κάτι τέτοιο εκτρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ από το κλίμα του «Δεν πληρώνω» που τον έφερε στην κυβέρνηση το 2015. Γιατί, μπορεί η τρόικα να (του) επέβαλε την λιτότητα αλλά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψηφίστηκε από τους εργάτες. Ψηφίστηκε από τους δημοσίους υπαλλήλους (και δεν τους πείραξε), ψηφίστηκε όμως από τους υπερχρεωμένους και τώρα, κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται σε προεκλογική περίοδο.
 Εάν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να βγει «κόκκινη» κάποια τράπεζα, εάν απαιτηθεί και νέα -τέταρτη εντός λίγων ετών- ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (με χρήματα των φορολογουμένων ή, ακόμη χειρότερα, με τα χρήματα των καταθετών), είναι προφανές ότι ο Α. Τσίπρας δεν στέκεται πολιτικά... Θα προκηρύξει εκλογές πριν την παράδοση των stress test με το επιχείρημα ότι τα μνημόνια τελειώνουν σε λίγους μήνες και απαιτείται νέα δημοκρατική εντολή προς το ΣΥΡΙΖΑ για την οργάνωση της ζωής των πολιτών σε καθεστώς μη αυστηρής επιτήρησης…
 Η δεύτερη ημερομηνία είναι η 21η Δεκεμβρίου. Ημερομηνία κατά την οποία ο ΕΦΚΑ θα πιστώσει τις συντάξεις του Ιανουαρίου του 2019. Αυτές θα είναι μειωμένες έως 18% (αποκοπή της προσωπικής διαφοράς μετά τον ανακαθορισμό των παλαιών συντάξεων). Παράλληλα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρακρατηθεί επιπλέον φόρος έως και 66 ευρώ το μήνα. (Στα 5.636 ευρώ το αφορολόγητο το 2020 ή νωρίτερα εάν το αποφασίσει η τρόικα προκείμενου να φέρει «μπροστά» τις φοροαπαλλαγές στις επιχειρήσεις- από 8.636 ευρώ. Και με συντελεστή παρακράτησης σήμερα το 22% σημαίνει 616 ευρώ το χρόνο παραπάνω φόρος).
 Μετά από αυτή την εξέλιξη, την δεδομένη για τα τέλη του επόμενου έτους περικοπή των συντάξεων (αναπόδραστη εξέλιξη-δεν εξαρτάται από κάποια έκθεση ή τα stress test), είναι προφανές ότι εκλογές δεν γίνονται. Άρα, οι Τσίπρας-Καμένος έχουν ημερομηνία λήξεως και αυτή είναι η 21η Δεκεμβρίου. Σε 13 μήνες δηλαδή…
 Τώρα, μετά την παρουσίαση των γεγονότων έχετε το χρονικό τόξο προκήρυξης των νέων πρόωρων εκλογών. Αυτές θα γίνουν μεταξύ Απριλίου του 2018, ενόσω ο κόσμος θα ετοιμάζεται για διακοπές, στα τουριστικά μέρη θα στρώνουν τραπεζάκια έξω και οι πολίτες θα βρίσκονται σε μια ευχάριστη διάθεση εν  αναμονή του καλοκαιριού, και έως το φθινόπωρο πριν ισχύσουν οι νέες δραματικές περικοπές.

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Με χαρά και ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε το κλείσιμο της  περιοδικής έκθεσης PORTaRT  στο αρχαιολογικό Μουσείο της Ηγουμενίτσας. Περιελάμβανε έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής και ψηφιδωτού, 31 εικαστικών από την Ήπειρο. Με διαφορετικό ύφος, θεματολογία, τεχνικές και υλικά, κάθε καλλιτέχνης καταθέτει τη δική του πρόταση και σηματοδοτεί μέσα από το έργο του την έναρξη μίας προσωπικής επικοινωνίας με τον θεατή. Την ίδια στιγμή, μέσα από τις αρμονικές αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν τα έργα που εκτίθενται, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για έναν ευρύτερο διάλογο που αναπτύσσεται ανάμεσα στη σύγχρονη εικαστική δημιουργία στην Ήπειρο. Η έκθεση είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Θεσπρωτίας με το Σωματείο Πτυχιούχων Ανωτάτων Σχολών Εικαστικών Τεχνών Ηπείρου και τελεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ηπείρου. Με αυτή την ευκαιρία κάναμε μια συζήτηση με τον εικαστικό Δημήτριο Ράτσικα για την συγκεκριμένη έκθεση που όπως τόνισε ο καλλιτέχνης αποτελεί ρητό στόχο του καταστατικού του συλλόγου να γίνουν εκθέσεις στις πρωτεύουσες των νομών της Ηπείρου ώστε να γίνει γνωστό το έργο των καλλιτεχνών.
Σημαντικός κι ο διαχωρισμός των έργων τέχνης και της έκθεσης μιας και  συχνά, σύμφωνα με τη νέα τάση της παγκοσμιοποίησης, το να αναμειγνύονται κάπως όλα μαζί δεν αποτελούν και καλό οδηγό για τον σαστισμένο και ανυποψίαστο θεατή. Πορεία με κανέναν οδηγό και σύνορο είναι καμιά φορά κακός σύμβουλος από τους μάνατζερ και τοποτηρητές της τέχνης και τους δικούς τους νόμους που επιβάλλουν, τους κανόνες του χρήματος, πού πόσο απέχει από την τέχνη.....
Από τα βάθη των αιώνων έρχεται μια αρχή βέβαια που μας ψιθυρίζει πως η τέχνη δεν έχει όρια και πως κανένας καλλιτέχνης δεν αγγίζει την τελειότητα. Πρώτοι οι Έλληνες  διακήρυξαν την ελευθερία της τέχνης απομακρύνοντάς την από το ιερατείο και φέρνοντάς την προς τον άνθρωπο , μια ανθρώπινη συνθήκη που θα συνεχιστεί ανθρωποκεντρικά ως ευρωπαϊκή κληρονομιά, φτάνοντας έως τον Μόραλη και τους συνεχιστές του μιας και ο ίδιος ο Δημήτριος Ράτσικας ήταν μαθητής αυτού του μεγάλου δασκάλου και η τέχνη του πρωτίστως  ανθρωποκεντρική.
Στην πρόσφατη ατομική έκθεση η «Περιπέτεια της εικόνας», του Δημήτρη Ράτσικα, σε επιμέλεια Γιάννη Μπόλη, στην γκαλερί Άλμα στο Κολωνάκι, «ο συναισθηματισμός υποχωρεί, παρά τα φαινόμενα. Υπάρχει σαφής ενσυναίσθηση της ανθρώπινης συνθήκης, γι’ αυτό και οι όροι του κάλλους διυλίζονται και αποκτούν οργανική υπόσταση»  θα παρατηρήσει ο δημοσιογράφος της Καθημερινής  Νίκος Βατόπουλος.
Κι εμείς παρατηρώντας κάθε φορά το έργο του καλλιτέχνη που συνεχώς παράγει και γεννά σε μια απίστευτη διαλεκτική με το σύγχρονο πολιτισμό και τέχνη που κινείται από χώρους εσωτερικούς και ιδιωτικούς και απλώνεται σε χώρους μουσείων και γκαλερί του Παρισιού και της Γαλλίας που ο ίδιος παρακολουθεί και αφουγκράζεται με τον δικό του ρυθμό και τέχνη μένουμε εκστασιασμένοι πολλές φορές στην ανθρώπινη και προσωπική συνθήκη του καλλιτέχνη με το μοντέλο, το έργο και το ύφος.
Η ελληνικότητα συμπεριλαμβάνεται στην ευρωπαϊκή παραγωγή και εκτίμηση της τέχνης,υπάρχει το διεθνές στίγμα που δεν είναι τυχαίο, συνάδουν οι σπουδές που δεν περιορίζονται μόνο σε επίπεδο τοπικό αλλά και ευρωπαϊκό. Ενυπάρχει η εκπαίδευση από έναν κι όχι μόνο σπουδαίο δάσκαλο, το Γιάννη Μόραλη, το Ν. Νικολάου, το G.Sinver, τον R.Licata, F.Molnar  όπου δίπλα του μαθήτευσε στην πειραματική αισθητική στο εργαστήριο έρευνας και ψυχοφυσιολογίας της όρασης στο Institute d’Esthetique et des Science de l’art της Σορβόνης στο Παρίσι. Να πώς επισυνάπτεται η ανθρώπινη συνθήκη και μεγαλείο.....

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Η ερχόμενη Κυριακή, κατά τις ίσες πιθανότητες, μπορεί ν' αποδειχτεί μια μέρα σταθμός για την πολιτική ιστορία της πατρίδας μας, αλλά και το μέλλον της χώρας ή ακριβώς το αντίθετο, μια μέρα δηλαδή που θα στερήσει απ' την πατρίδα μας, την ενεργό παρουσία στις κρίσιμες εξελίξεις που ακολουθούν, της Δημοκρατικής Παράταξης, κατά τους μεν, της κεντροαριστεράς, κατά τους άλλους...
Μ' αυτό το αδιαμφισβήτητο δεδομένο, προκύπτει καταλυτικό το καθήκον των δημοκρατικών πολιτών της χώρας, να πάρουν μέρος στην διαδικασία της εκλογής του προέδρου της παράταξης, η οποία -επιμένουμε να θυμίζουμε- πως θα κληθεί να παίξει καθοριστικό ρόλο, απ' την ημέρα της εκλογής της και μετά.
Για την εκτίμηση πολλών πολιτών, που έχουν την αγωνία της ύπαρξης της δημοκρατικής παράταξης, όλα αυτά δεν θα κριθούν απ' το ποιός θα είναι ο επόμενος αρχηγός, αλλά απ' τον αριθμό των πολιτών, που θα πάρουν μέρος στην διαδικασία, όπως άλλωστε όλοι οι υποψήφιοι αρχηγοί, τονίζουν με κάθε ευκαιρία και σε κάθε επικοινωνία που έχουν με τους πολίτες...
Θα είναι αδιαμφισβήτητα κερδισμένο το στοίχημα της παράταξης, η οποία περιήλθε στην ανυποληψία των περασμένων ετών για τους γνωστούς λόγους, αν ο αριθμός των πολιτών που θα νοιώσουν την ανάγκη να συνεισφέρουν στην προσπάθεια που ολοκληρώνεται, ξεπεράσεις τις 300.000. Στόχος που για τους γνωρίζοντες, είναι εφικτός και λογικός, μιας και οι πολιτικές εξελίξεις, με αυτό το δεδομένο, μπορούν να προχωρήσουν προς όφελος των πολιτών.
Οι λόγοι που η δημοκρατική παράταξη περιήλθε στην ανυποληψία, είναι γνωστοί και έχουν αναλυθεί επαρκώς, όσο επαρκώς πρέπει ν' αναλυθούν και οι λόγοι, που δυό χρόνια μετά ζητείται η ισχυρή παρουσία της κεντροαριστεράς και του σοβαρού πολιτικού λόγου, στις εξελίξεις που ακολουθούν...
Η ισοπέδωση των πάντων, κάθε πολιτικής έννοιας και αξίας, κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας, είναι ένας εκ των λόγων που επιβάλλουν την αναζήτηση της ισχυρής κεντροαριστεράς, η οποία πρέπει να βάλει τέλος, στην τραγωδία που υφίσταται η πατρίδα μας, για ν' αναζητήσουμε στην συνέχεια την ανατροπή της.
-Είναι ο μόνος δρόμος αυτός ή θα μπορούσαν να είχαν επιλεχτεί άλλοι τρόποι ουσιαστικής παρέμβασης στο διεφθαρμένο πολιτικό σκηνικό της πατρίδας μας;
Το ερώτημα θέτουν κυρίως, όσοι είναι έντονα πληγωμένοι απ' την ιστορική κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, η οποία και έστρωσε τον δρόμο προς τον Τσίπρα, για να βιώνουμε όσα σήμερα βιώνουμε, τόσο έντονα... Και είναι λογικό, μέχρι ν' αναλυθούν διαθέσεις και συμπεριφορές, οι οποίες είναι απέναντι σε κάθε άλλη απόπειρα ανατροπής της κατάστασης, που επικρατεί σήμερα στην χώρα μας...
Θα ήταν αποτελεσματικότερη η επιλογή, να επιχειρηθεί η ανατροπή που όλοι ζητούν, μέσα από διαδικασίες κινήματος, με την ενεργό και δυναμική παρουσία του λαού... Αυτή όμως η πρόθεση, δεν διαφαίνεται ούτε στα πιό καλά όνειρα των αισιόδοξων... Μην λησμονούμε, πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μαζί μ' όλα τα δεινά που έφερε στον τόπο, έφερε και το χειρότερο... Αυτό που δεν περίμενε κανένας να δει, συλλογιζόμενος με δεδομένη την ιδιοσυγκρασία του έλληνα, που ήταν πάντα μπροστάρης, στις όποιες κινητοποιήσεις επέβαλε η πολιτική συγκυρία... Την αποστασιοποίηση και την ιδιώτευση, που είναι σήμερα τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας... Βλέπεις, με κάθε ευκαιρία την άρνηση του πολίτη, να κινητοποιηθεί. Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί στην πατρίδα μας...
Δεδομένης της αρνητικής διάθεσης του πολίτη, σ΄ ότι αφορά την μαζική κινητοποίησή του, απ' την οποία θα έβγαινε και η φυσική ηγεσία, θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα, σε μια πιό light διαδικασία, η οποία μπορεί να φαίνεται εύκολη και ελκυστική, σ' αυτόν που αρνείται να βγει στο πεζοδρόμιο...
Λογικά λοιπόν, αυτή η διαδικασία εκλογής του αρχηγού της δημοκρατικής παράταξης, είναι πιό ελκυστική και μπορεί να σηκώσει τον πολίτη απ' τον καναπέ. Να κάνει το απλούστατο. Να συμμετάσχει σε μια διαδικασία, η οποία θα δώσει την δύναμη σ' αυτόν που θα εκλεγεί, να κάνει όσα ο πολίτης δεν έκανε, όσο κι αν πληγώθηκε και οργίστηκε, τα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας απ' τους Τσίπρα και Καμένο... Για να μπορεί με το δεδομένο της μεγάλης συμμετοχής, άρα και της διατύπωσης της αγωνίας, να επισπεύσει τις εξελίξεις, τις εκλογές ακόμη, ώστε να έρθει το καλύτερο...
Το αντίθετο άλλωστε είναι το ζητούμενο του Τσίπρα και των συνεργατών του. Να προκύψει η ελάχιστη συμμετοχή, ώστε να ελπίζει στην πολιτική του επιβίωση... Φαίνεται καθαρά και απ' τον τρόπο με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου, προσεγγίζει αυτή την καθοριστική διαδικασία και το πως επιχειρεί να την υποβαθμίσει...

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13093435
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
786
10839
96262

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 73 επισκέπτες και κανένα μέλος