A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:11

Η δημοκρατία σε χαλάρωση…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η ιστορία μας διδάσκει ότι τα ήθη των κοινωνιών μπορούν να εκπέσουν και οι δημοκρατίες μπορούν να καταρρεύσουν…
Οι αιτίες είναι πολλές…
Oι ανισότητες, η απαξίωση της αλήθειας και του «κοινού καλού», ο καταναλωτισμός, η αξία στο εφήμερο, η φτώχεια, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διαφθορά είναι κάποιες απ’ αυτές. Ο Αριστοτέλης τόνιζε ότι οι ανισότητες είναι παράγοντας αστάθειας και ο Χάβελ έγραφε ότι την αλήθεια, στοιχείο της δημοκρατίας, τα αυταρχικά καθεστώτα την αντιμετωπίζουν ως απειλή ( αν ο κύριος πυλώνας ενός συστήματος είναι να ζεις μέσα στο ψέμα, τότε είναι αυτονόητο ότι η θεμελιώδης απειλή την οποία αντιμετωπίζει το σύστημα είναι η αλήθεια).
Οι δημοκρατίες είναι από φύση τους ανήσυχες και απογοητεύουν, σκάβουν ένα χαντάκι ανάμεσα στην ελπίδα που γεννούν και στην πραγματικότητα που κατασκευάζουν. Το ουσιώδες στις δημοκρατίες είναι ότι έχουν επίγνωση των ελαττωμάτων τους, μεταδίδουν τις κατηγορίες των εχθρών τους και τους παραχωρούν το δικαίωμα να τις μισούν, και υποβάλλονται σε συνεχή αυτό-αξιολόγηση…
Αν θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη δημοκρατία, οφείλουμε να την προστατέψουμε μελετώντας την ιστορία της, για να κατανοήσουμε τις αιτίες διάβρωσής της, και επεξεργαζόμενοι τους τρόπους στήριξής της. Άλλωστε, η ιστορία μπορεί να μας διδάξει και να μας προστατέψει.
Ποιες είναι όμως οι εμπειρίες μας από τη λειτουργία της σύγχρονης δημοκρατίας;
Οι πολιτικοί της μιλούν και ενεργούν χωρίς αρχές και δεν λαμβάνουν υπόψη τους, για ό, τι λένε ή πράττουν (ή δεν) έχουν συνέπειες.
Αν και το μονοπώλιο της βίας ανήκει στις κυβερνήσεις, συχνά παρουσιάζονται και άλλοι παράγοντες που στην αρχή αγνοούν το νόμο, στη συνέχεια επιδιώκουν την υπέρβασή του και τελικά την αναμόρφωσή του.
Οι λαϊκιστές, που αφθονούν, στρέφουν τους φτωχότερους εναντίον των πλουσιότερων αντί να βελτιώσουν τις συνθήκες των μη προνομιούχων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί στην κοινωνία εσωτερικές τριβές που υποσκάπτουν τους θεσμούς. Παράλληλα, επιδιώκουν τον εναγκαλισμό του κράτους με υπάκουους κρατικούς υπαλλήλους και ανακαλύπτουν τρόπους για να αλλοιώσουν την αλήθεια (άλλωστε, η αλήθεια πεθαίνει με πολλούς τρόπους, βλ. T. Snyder, Απέναντι στην Τυραννία, σελ. 58-60, Εκδ. Παπαδόπουλος, 2017).
Η έννοια του ολοκληρωτισμού στο πνεύμα της Χ. Άρεντ κυριαρχεί. Είναι η απάλειψη της διαφοράς μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Είναι η απόσυρση της σκόνης του χρόνου για να πληγεί ο αντίπαλος. Αγνοούμε ότι η επιθυμία μας για το κρυφό και το ιδιωτικό, είναι μια επικίνδυνη πολιτική πράξη.
Το καθήκον των κυβερνήσεων για ασφάλεια και ελευθερία έχει χαλαρώσει και η πολιτική αντιμετώπισης των παραγώγων της παγκοσμιοποίησης τραυλίζει…
Τα πολιτικά συνθήματα εκτοξεύονται ως ρόπαλα…
Η επίκληση των άστοχων ενεργειών του παρελθόντος, για δικαιολόγηση των ενεργειών του παρόντος, κυριαρχεί.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Να προστατέψουμε τη λειτουργία των θεσμών (μπορεί οι θεσμοί να μας βοηθούν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας, αλλά χρειάζονται και τη δική μας βοήθεια).
Να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας σε όλες τις εκφάνσεις της λειτουργίας μας, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, και
Να υιοθετήσουμε… το μήνυμα του Τ. Τζέφερσον: η αιώνια επαγρύπνηση είναι το τίμημα της ελευθερίας… και της δημοκρατίας.


*Ο καθηγητής Χρήστος Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:07

Τυμβωρυχία και σκύλευση...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Τι δουλειά έχουν οι τυμβωρύχοι στην μικρή και προσωπική ζωή μας; Τι δουλειά έχει ο καθένας να εισχωρεί στην δική μας ζωή και να την αναταράσσει, να την ψάχνει να την βρει μέσα από στροφές του δικού του μυαλού και σκοπού;  Πολλές φορές το αναρωτιέμαι αυτό για ανθρώπους που έχει λήξει ή έστω βαλτώσει η ζωή τους εδώ και χρόνια και προσπαθούν από τις ζωές, τις ιστορίες των άλλων κάπου να πιαστούν κάπου να εμπνευστούν, ίσως να γράψουν τα πολύτιμα έργα τους για να τα πουλήσουν σ΄ενα αξιοθρήνητο κοινό που θα χειροκροτά όχι από ενθουσιασμό, αλλά από υποχρέωση. Ποιητικές συλλογές, βιβλία βιογραφιών για ανθρώπους που όντως η ζωή τους αποτελεί άξια γραφής και αναφοράς αλλά όχι προς πώληση και προσωπική εκμετάλλευση και κέρδος. Το κέρδος είναι προσωπικό για τον καλλιτέχνη όταν μπορεί να συνανστρέφεται ανθρώπους όπου η ψυχή τους συνομιλεί με τ’  αστέρια και το χρυσό τους και όχι το χρυσό που θα κροταλίζει στην τσέπη τους. Η τέχνη ήταν ανέκαθεν ένα θαύμα,που σήμερα το βρίσκουμε όλο και πιο δύσκολα. Όχι επειδή έλειψαν τα υλικά του , αυτό το ελαφρύ και σπάνιο υλικό, υπάρχει και βέβαια αλλά το σπαταλήσαμε πολύ εύκολα σε επιφανειακά τοιχώματα ζωής και πράξης. Ξεχάσαμε ή χάσαμε την Ομορφιά μας και το Κάλλος μας. Γεμίσαμε ορθολογισμούς και αριθμούς που θα μας κάνουν πιο πλούσιους αλλά τελικά να που γίναμε πιο φτωχοί και αξιοθρήνητοι από ποτέ. Τι αντιπροσωπεύει η τέχνη και το Κάλλος στην άμοιρη τη ζωή μας; Το μόνο χώρο που δεν έχει πέραση η δύναμη του αριθμού θ΄απαντήσει ο ποιητής. Εμείς το χάσαμε αυτό...ας είναι οι λογαριασμοί μας γεμάτοι, η κοιλιά μας, τα παιδιά μας....αχ άμοιρη τέχνη ιδιωτική και δημόρσια...
 Είμαστε ένας λαός ευήθης και αυθόρμητος και συχνά παρασυρόμαστε στις επιλογές μας και τις αξιολογήσεις μας. Αυτό πάντοτε συνέβαινε με τον Έλληνα και τον ενθουσιώδη χαρακτήρα του αλλά και την άμεση κατάρρευσή αυτής της επίπλαστης γνώσης του ακόμη και για τα πιο αυτονόητα πράγματα, όπως πολύ καλά το διατύπωσε και ο Σοφοκλής  στον Οιδίποδά του το κάθε έργο του- όπου το άτομο -το άτομο που διαφέρει έρχεται σε αντίθεση, συνειδητά ή ασυνείδητα με κοσμικούς νόμους με νόμους ηθικής, δικαιοσύνης προσωπικής ή μη τάξης, μιας κοινωνίας ολόκληρης που μπορεί να βροντοφωνάζει δώστε καφέ και χορούς στο λαό να σας ψηφίζει κάθε μέρα.
 Ειδικά όταν αυτοί οι νόμοι της τάξης και της ηθικής προέρχονται όχι από το δικό μας χώρο, της ζωής μας, αυτής που συναναστρεφόμαστε κάθε μέρα, εδώ στην Άρτα που και φυσικά δεν έχει απελευθερωθεί ακόμη από νοοτροπίες που καλά κρατούν από την τουρκοκρατία και που συνεχίστηκαν για αιώνες και συνεχίζονται..  Ο καθηγητής Richard Clogg στο έργο του για τη νεώτερη Ελλάδα το είχε επισημάνει και θα με βρει απολύτως σύμφωνη. Ο μέγας πολιτευτής εξ΄Αθηνών, ο φωστήρας από κει και πιο πέρα που θα σώσει τη χώρα του, την πόλη του, αφού έρθει να δρέψει τις δάφνες του και μετά να τις σκορπίσει στας Ευρώπας, που θα κάνει τις καλοκαιρινές του διακοπούλες του και θα τα πίνει τα ποτάκια του εκσφενδονίζοντας αφορισμούς και γνώμες θα υπάρχει στο σβέρκο του Έλληνα αφού σ΄αυτόν έχει τελικά πιστέψει.. Τι να ξέρουμε εμείς που δεν πάμε πιο κεί ή έστω δεν φωτογραφίζουμε τις σκοτεινές μας διαδρομές;
 Και φυσικά είμαστε  άσχετοι όσοι δεν ανήκουμε σε συλλόγους, δεν είμαστε πορφυρογέννητοι, δεν είμαστε πρόεδροι κάπου ή με κάποιον, δεν έχουμε καμία απολύτως άποψη για την πόλη που ζούμε  καθημερινά και όχι επιλεκτικά  τρεις μέρες το χρόνο σε κάθε γιορτή και σχόλη δεν έχουμε κάποιο φανερό ή κρυφό συμφέρον. Θα έρθει κάποιος να μας σώσει;

Του

Κώστα Γκέτση

Ξεχάστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεση της Γεωπονικής Σχολής. Να θυμηθούμε... Είχαμε μείνει στην δήλωση της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη, η οποία έλεγε περίπου πως έχει το νου της, στο θέμα αυτό, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι το αίτημα της Άρτας, θα γίνει πράξη... Η ικανοποίηση αυτονόητη και για τον επί πλέον λόγο, ότι η ομιλούσα υπουργός, είναι η πρώτη τη τάξει, στην κυβέρνηση του επίσης αρτινού Αλέξη Τσίπρα...

Τα σχόλια που ακολούθησαν, όπως έχουν καταγραφεί και απ' την "Γ", ανέφεραν ότι "αν δεν γίνει τώρα κάτι σε σχέση με το θέμα αυτό, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ". Όχι γιατί όσοι ακολουθήσουν στην κυβέρνηση, δεν θα είναι ικανοί όσο η κυρία Όλγα, για να κάνουν κάτι, αλλά για να δοθεί η απαιτούμενη έμφαση στην πολιτική ισχύ, που έχει η βουλευτής Άρτας και πρέπει να αξιοποιηθεί και υπέρ του τόπου...

Από τότε δεν μάθαμε νέα... Και δεν μάθαμε γιατί δεν υπάρχουν... Για να έρθει μια θετική εξέλιξη σε ότι αφορά τον χώρο της τριτοβάθμιας και της τεχνολογικής εκπαίδευσης, η οποία όμως έθεσε το μέγεθος της δυσκολίας για το εγχείρημα που αφορά την Άρτα. Ενώθηκαν τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, για να συγκροτήσουν το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και ο καθένας αντιλαμβάνεται την σημασία της απόφασης. Τα δύο ΤΕΙ ενώθηκαν, κατόπιν αξιολόγησης, η οποία γίνεται για όλα τα ΤΕΙ της χώρας και μας οδηγεί στο σημείο της δυσκολίας, που υπήρχε και πλέον αναδεικνύεται και στον πιό απόμακρο παρατηρητή των εξελίξεων.

Το εγχείρημα για την ίδρυση Γεωπονικής Σχολής, στο πλαίσιο της λειτουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όλοι οι τοπικοί παράγοντες και η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης μαζί, το συναρτούν με την πορεία του ΤΕΙ Ηπείρου, με φόντο το αστείο επιχείρημα του τι θα γίνουν όσοι σήμερα, είναι καθηγητές στο γεωπονικό τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου... Ενός τμήματος που φυτοζωεί και καμία χρονιά, δεν κατάφερε να εισαχθούν όλοι οι φοιτητές που προβλέπονται για το τμήμα αυτό. Θα θυμάστε, πως σ' αυτό το τμήμα, πότε εισάγονται δύο και πότε τρεις σπουδαστές!

Η συνέχεια στεναχωρεί τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, οι οποίοι διακρίθηκαν στην αξιοποίηση ακριβών προγραμμάτων, των οποίων τα αποτελέσματα, είναι εμφανή διά γυμνού οφθαλμού...Με διάφορες εκδοχές... Από πολυκατοικίες, μέχρι επιχειρήσεις και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανένας...

Τα τμήματα του ΤΕΙ Ηπείρου ξεχωριστά, αλλά και ως σύνολο το πνευματικό ίδρυμα, την έδρα του οποίου φιλοξενεί η Άρτα, δεν έχει τα προαπαιτούμενα ν' αξιολογηθεί τουλάχιστον άμεσα... Που σημαίνει ότι το εγχείρημα της δημιουργίας Πανεπιστημιακής Γεωπονικής Σχολής, με την κορμό το τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου, δεν πρόκειται να προχωρήσει και αν προχωρήσει, θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμη, μέχρι να προκύψει η αξιολόγηση...

Για να περάσουμε στις δύσκολες αποφάσεις...

-Για να ιδρυθεί Γεωπονική Σχολή στην Άρτα, η πόλη η οποία ερημώνει μέρα με την ημέρα, θα περιμένει πότε θα κάνουν όσοι υπηρετούν στο ΤΕΙ Ηπείρου, όσα δεν έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Αν πρόκειται να περιμένουν, είναι σίγουρο πως Γεωπονική δεν πρόκειται να δούμε, ούτε σε πέντε χρόνια! Η παραδοχή αυτή, οδηγεί σε νέο και καθοριστικό ερώτημα:

-Γιατί δεν αναζητείται και δεν συζητείται το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί απ' το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, η Γεωπονική Σχολή και το ΤΕΙ Ηπείρου, ν' ακολουθήσει τον δρόμο του;

Είναι η αλήθεια. Όσοι επιμένουν να θεωρούν, πως το αίτημα πρέπει να προχωρήσει, με την πρώτη εκδοχή, αποφεύγουν σαν ο διάβολος το λιβάνι, να απαντήσουν στο ερώτημα, που ο απλός πολίτης θέτει και το θέτει με αγωνία...

Δεν είναι αυθαίρετο το συμπέρασμα... Στην χρονική συγκυρία, όπου η Άρτα πρέπει να ωφεληθεί τα μάλα, απ' την πολιτική ισχύ της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη, αλλά και της καταγωγής του πρωθυπουργού, προκύπτει η εξέλιξη που περιγράφεται και μοιάζει ως αγκύλωση! Κι ενώ όλοι διαπιστώνουν, πως η αγκύλωση αυτή δεν ωφελεί, κανένας δεν δείχνει αποφασισμένος, να κάνει την υπέρβαση και να προχωρήσει στην κατάθεση του αιτήματος για ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, ανεξάρτητα απ' την πορεία του ΤΕΙ Ηπείρου.

Έχουμε την αίσθηση, ότι ο διαχωρισμός του αιτήματος, θα χαροποιήσει και τους διοικούντες το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, που με την σειρά τους, θα... τρέξουν το αίτημα, υπό καλύτερους όρους...

Όμως δεν είμαστε αισιόδοξοι, πως οι έχοντες την υποχρέωση να λάβουν αυτό το μήνυμα και να το αξιοποιήσουν δεν θα το πράξουν, μιας και ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ υπηρετούν τις λαϊκιστικές αγκυλώσεις, για τις οποίες κάνουμε λόγο παραπάνω... Αυτή είναι η πραγματικότητα και όποιος δεν την αντιλαμβάνεται, εθελοτυφλεί!

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 21:06

Η σκάλα

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Μέσα στην εβδομάδα ξαναδιαβάζουμε μετά λύπης  για τη γυναικεία κακοποίηση και μάλιστα τόσο κοντά και τόσο μακριά μας τελικά, που, ενώ ο σύζυγος  χτύπησε απάνθρωπα και βάρβαρα έως  θανάτου σχεδόν τη σύζυγό του, ισχυρίστηκε τελικώς πως έπεσε μόνη της από τη σκάλα.
Συχνό και "περίεργο" φαινόμενο η γυναικεία κακοποίηση στις μέρες και στα μέρη μας. Τραγικά τραγικό. Και γιατί είναι τόσο περίεργο και  δύσκολο να περιγραφεί,  αλλά και να αντιμετωπιστεί ακόμη και να  προβλεφθεί; Γιατί είναι  τις περισσότερες φορές αποδεκτό και αναμενόμενο μέσα σε κάθε οικογένεια που ο τρόπος αντιμετώπισης των εντάσεων και των προβλημάτων κάθε φορά είναι η βία...να σηκώνεται το χέρι, η φωνή, η απαγόρευση, ο εκφοβισμός με συμμάχους συχνά τους  γονείς και τον περίγυρο, που σιωπώ...σιωπάς...σιωπά...
Και, αφού  γίνει το κακό  μια φορά, που συνήθως επαναλαμβάνεται κι άλλη, μιας και το αυγό του φιδιού δε μπορεί να σταματήσει την  βία που ξεσπά εναντίον της γυναίκας και μετά των παιδιών των πιο ευάλωτων,  έρχεται ο ηθικοδιδακτισμός από την κάθε οικογένεια, με κατακλείδα ...για το παιδί ή τα παιδιά.... να μείνεις ορθή στη σκάλα για χάρη των παιδιών να μη χαλάσεις το θεσμό και ξαναπέσεις, ας σε ξαναρίξουν , έως τελικής πτώσεως,  και ας μη σηκωθείς ποτέ πια έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου σα γυναίκα. Υποστήριξες το ρόλο του  στυλοβάτη της σκάλας, έτρεξες,  ξενύχτισες, υπέμενες, δούλεψες έκανες παιδιά και σε ρίχνουν τι πιο απλό.....
Πόση είναι η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας που πέφτει από κάθε επονομαζόμενη σκάλα και σκαλοπάτι; Πόσο εύκολα σηκώνεται και συνεχίζει το αυτονόητο που είναι η ζωή της και η καθημερινότητά της, που της απαιτεί η "όμορφη κι αγγελικά πλασμένη" κοινωνία; Και μετά τι; Άντε το πιο πιθανό να ξανασυμβεί. Και αν συμβεί τι να πεις  και τι να σου πούνε; Το χεις συνηθίσει λένε -συμβαίνει καμιά φορά...υπομονή λοιπόν και θάρρος επιβίωσης. Άν είσαι τυχερή δε θα συμβεί το χειρότερο. Θα γλιτώσεις από κάποια θεία πρόνοια και μοίρα από κάποιον Άγιο που σε προστατεύει..... και αν τελειώσει η εύνοια που συχνά και άξαφνα τελειώνει;
Στη χώρα του ήλιου που δεν μπορεί να τον πολυαντικρύσει η Ελληνίδα είναι δυστυχώς συνηθισμένη η γυναικεία κακοποίηση σε κάθε της μορφή και έκφανση. Δεν ξέρω πραγματικά τι μπορεί να προστατεύσει την ακεραιότητά της- την κάθε της ακεραιότητα. Από τη σωματική έως την πνευματική, του δικαιώματός της στην εργασία όπου ειδικά στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να περάσεις από την κάθε είδους κρίση και απόκριση του κάθε φοβερού αφεντικού και των ειδικών μεσαζόντων για να αποκτήσεις μια πολυπόθητη θέση επιβίωσης έως σε κάθε θέση..πνεύματος, κοινωνικής θέσης. Κατά του σεξισμού και κάθε ελφρύτητας, επίτευξης ή μη,και τελικά σκάλας...μόνο που είναι προς τα κάτω και ποτέ προς τα πάνω. Κι αν άνοιγαν όλα τα γυναικεία στόματα τότε πώς θα συγκλονίζονταν αυτός ο κόσμος ο ηθικός κι αγγελικά πλασμένος... Αλλά να που υπάρχει και η σιωπή τελικά . Ή μόνο η σιωπή...

Ζούμε το 2017....ζούμε στον πολιτισμένο  δυτικό κόσμο....ζούμε στην εποχή του Παπαδιαμάντη....και πάλι...

 Όταν ήτο παιδίσκη, υπηρέτει τους γονείς της. Όταν υπανδρεύθη, έγινε σκλάβα του συζύγου της – και όμως, ως εκ του χαρακτήρος της και της αδυναμίας εκείνου, ήτο συγχρόνως και κηδεμών αυτού• όταν απέκτησε τέκνα, έγινε δούλα των τέκνων της• όταν τα τέκνα της απέκτησαν τέκνα, έγινε πάλιν δουλεύτρια των εγγόνων της.....

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 21:02

Κατανάλωση και ηθικές ευθύνες...

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η βάση κάθε ηθικής είναι η άνευ όρων ευθύνη για τον Άλλο. Όμως, το αίτημα αυτό είναι κομμένο στα μέτρα των αγίων και όχι των συνηθισμένων ανθρώπων.
Η κοινωνία, κωδικοποιώντας τα ηθικά καθήκοντα και ανάγοντας την άπειρη ευθύνη στην τήρηση ενός πεπερασμένου συνόλου κανόνων, είναι αυτή που κάνει την κοινή διαβίωση δυνατή, παρά το ανεπίλυτο των συγκρούσεων. Η κωδικοποίηση αυτή είναι ένα καταπραϋντικό και όχι η θεραπεία ενάντια στα διλήμματα που δημιουργούνται από την ηθική ευθύνη χωρίς προϋποθέσεις.
Η λύση της κωδικοποίησης των ηθικών κανόνων μπορεί να προστατέψει ένα άτομο από τη νομική ποινή, ακόμα και από τη δημόσια αποδοκιμασία, αλλά πολύ δύσκολα θα εξαπατήσει τη συνείδηση. Η αγγλική παροιμία το θέτει επιγραμματικά: η ένοχη συνείδηση δεν χρειάζεται κατήγορο.
Η λύση που δόθηκε από την κοινωνία χρειάζεται συμπλήρωση με την παροχή υποκατάστατων για την αυτοθυσία που επανειλημμένα θα απαιτούσε η άνευ όρων ευθύνη για τον «Άλλο».
Στο σχεδιασμό, την παραγωγή και την προσφορά «ηθικών υποκατάστατων» διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο, αν και διαμεσολαβητικό, η καταναλωτική αγορά. Η καταναλωτική αγορά υιοθετεί και αφομοιώνει τη σφαίρα των διανθρώπινων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένης και της έγνοιας για τον Άλλο, δηλαδή την οργανωτική της ηθική αρχή. Ο τελικός στόχος της είναι η εξασφάλιση της συνεχούς κυκλοφορίας των εμπορευμάτων.
Με το τέχνασμα αυτό καθιστά μετρήσιμη την ασαφή και αόριστη ηθική έννοια της «αυτοθυσίας για το καλό του άλλου», τιμολογώντας τις πράξεις καλοσύνης.
Οι αγορές είναι πρόθυμες να μας βοηθήσουν να αμβλύνουμε, ακόμα και να καταστείλουμε τις τύψεις της ένοχης συνείδησης. Το κάνουν μέσα από τα πολύτιμα, συναρπαστικά δώρα που διαθέτουν, τα οποία μπορούμε να αγοράσουμε για να κάνουμε όσους διψούν για την αγάπη μας να χαμογελάσουν και να χαρούν -έστω και για μια στιγμή. Όσο πιο ακριβά είναι τα δώρα, τόσο μεγαλύτερο το αντιστάθμισμα που ο δωρητής προσφέρει στους αποδέκτες τους, και κατά συνέπεια, τόσο ισχυρότερος είναι ο κατευναστικός και καταπραϋντικός τους αντίκτυπος στις τύψεις της συνείδησης του δωρητή. Έτσι, το να ψωνίζουμε γίνεται μια ηθική πράξη και οι ηθικές πράξεις καθοδηγούνται από τα καταστήματα.
Το να αδειάζουμε το πορτοφόλι μας ή να χρεώνουμε την πιστωτική μας κάρτα αντικαθιστά την προσφορά και την αυτοθυσία που απαιτεί η ηθική ευθύνη προς τον Άλλο. Οι καταναλωτικές αγορές, με το να διαφημίζουν και να παρέχουν εμπορευματοποιημένα ηθικά παυσίπονα, απλώς υποθάλπουν, αντί να προλαμβάνουν, την εξασθένηση, το μαρασμό και την κατάρρευση των διανθρώπινων δεσμών. Αντί να βοηθούν στην αντίσταση κατά των δυνάμεων που οδήγησαν τις ανθρώπινες σχέσεις σε κατάρρευση, αντιθέτως συνεργάζονται στο έργο της απίσχνανσης και της σταδιακής καταστροφής τους.
Η οικονομία της κατανάλωσης, άπαξ και τεθεί σε κίνηση, ωθούμενη και συντηρούμενη από την ηθική ενέργεια, δεν έχει όριο. Η από-εμπορευματοποίηση της ηθικής παρόρμησης είναι ένα πρόβλημα που οι κοινωνίες έχουν υποχρέωση να το δουν με την πρέπουσα σοβαρότητα, αν φυσικά τις ενδιαφέρει η ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων...

 

*Ο καθηγητής Χρήστος ΜΑσσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Του

Κώστα Γκέτση

 

Μια ακόμη υπόθεση εργασίας, που όμως μπορεί να επιβάλλει αποφάσεις, έστω και την ύστατη στιγμή σε σχέση με την διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων, που για όλες τις πόλεις είναι το "σήμα κατατεθέν", με φόντο την ιδιαιτερότητα της κάθε πόλης. Ιδιαιτερότητα, που έχει την μοναδική τύχη να διαθέτει η Άρτα, είτε απ' τα δώρα της φύσης, είτε απ' τα ανάλογα της ιστορίας. Φυσικές ομορφιές και μνημεία στην ευρύτερη περιοχή, μπορούσαν να αποτελούν το φόντο της κάθε εκδήλωσης, για να καταστούν αυτές πανελλήνιου ενδιαφέροντος και να φέρουν πολύ κόσμο στην Άρτα.
βεβαίως δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη ο προγραμματισμός του Δήμου Αρταίων, που κάθε χρόνο συντονίζει προσπάθειες, ώστε να παρουσιάσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα, αλλά για το ότι δεν έχει ένα βήμα μπροστά, είναι το σίγουρο... Που σημαίνει ότι θα δούμε μια επανάληψη ίδιων εκδηλώσεων, και με μόνη διαφορά την χρονική παρουσίαση της κάθε μιας εκδήλωσης...
Τα δώρα της φύσης και της ιστορίας λοιπόν, θα μπορούσαν ν' αποτελούν τα σημεία που θα διοργανωθούν οι εκδηλώσεις, για ν' αποτελέσουν το πολιτιστικό γεγονός, που θα λάβει πανελλήνια δημοσιότητα... Το παράδειγμα, πολλαπλώς χρησιμοποιημένο απ' την "Γ". Το Γεφύρι της Άρτας, θα μπορούσε ν' αποτελέσει το σημείο αναφοράς στην διοργάνωση εκδηλώσεων, με χρονική διάρκεια το λιγότερο, ένα δεκαήμερο, κάτι σαν το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που διοργανώνονται στο Νεστόριο της Καστοριάς...
Γράφαμε στην ίδια θέση, πριν δύο χρόνια (Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2015), για την συγκεκριμένη πρόταση:
"Ζητούμενο, εδώ και πολλά χρόνια, είναι το πολιτιστικό καλοκαίρι σ’ όλο το εύρος του Δήμου Αρταίων, να αποκτήσει ταυτότητα. Να προκύψουν ενότητες πολιτιστικών δράσεων, αλλά και πολιτιστικής δημιουργίας, οι οποίες θα αναδείξουν την Άρτα και περάν των ορίων της και σε μια προοπτική θα την καταστήσουν προορισμό και για επισκέπτες, από άλλα σημεία της πατρίδας μας. Όπως έχει γίνει σε μια σειρά ελληνικών πόλεων, που έκαναν το αυτονόητο και απλό. Δημιούργησαν τα πολιτιστικά τους δρώμενα, πάντα με φόντο αυτό που έχουν. Υπάρχουν και χαρακτηριστικά παραδείγματα:
-Τι παραπάνω απ’ την Άρτα, έχει το Νεστόριο της Καστοριάς και το πολιτιστικό καλοκαίρι εκεί, είναι το σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Ελλάδα;
Τίποτα απολύτως. Εκεί βασίζουν το όλο πρόγραμμα στον ποταμό Αλιάκμονα, ενώ χωρίς καμία δόση υπερβολής, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, ότι σε φήμη και σημασία, είναι τεράστια η διαφορά που έχει ο Άραχθος, σε σχέση με το προαναφερόμενο σημείο αναφοράς.
-Γιατί δεκαετίες τώρα, παρά τις συνεχόμενες προτάσεις, δεν μπόρεσε καμία δημοτική αρχή, να καθιερώσει τον θεσμό ενός φεστιβάλ Αράχθου;
Αστεία η όποια δικαιολογία, περί δυσκολίας του εγχειρήματος. Απλό, πολύ απλό, είναι να δημιουργηθεί και να ριζώσει ένας θεσμός. Στην Άρτα, έλειψε η τόλμη και η φαντασία. Όπου το πολιτιστικό γίγνεσθαι, ήταν και θεωρείται απ’ ΟΛΟΥΣ, μια τυπική διαδικασία και τίποτα πάρα πέρα. Τόσο απλά και τόσο συγκεκριμένα. Όπως ακριβώς το κάνει ο νυν δήμαρχος Χρήστος Τσιρογιάννης, το έκανε ο προκάτοχός του Γιάννης Παπαλέξης, κατά ένα μέρος το έκανε και ο Πάνος Οικονομίδης, που όμως στα θετικά του, πρέπει να καταγραφεί η προσπάθεια με την διοργάνωση των ποιοτικών εκδηλώσεων στο πλαίσιο του θεσμού «ΑΠΕΙΡΟΣ ΧΩΡΑ», που κι αυτή έμεινε στην μέση. Να μην πάμε πιο πίσω, γιατί τα ίδια θα συναντήσουμε".
τα λέγαμε και τότε... ΟΙ αντιδράσεις των πολιτών, από τότε μέχρι σήμερα, οι ίδιες... "Μακάρι να γινόταν τέτοιες εκδηλώσεις στην Άρτα, μας έλεγαν όλοι οι συμπολίτες μας, αλλά αυτή η θέληση των πολιτών, ποτέ δεν κατέστη δυνατόν να... ταρακουνήσει τυς αποφασίζοντες και έστω ν' αρχίσουν να συζητούν, αυτό που άλλες πόλεις, έχουν ως κεκτημένο προ δεκαετιών.
Και το παράδειγμα απλό. Ένα δημοτικό σχολείο κι ένα νηπιαγωγείο σχεδίασαν ένα δρώμενο κάτω απ' το γεφύρι (διαβάστε στην σελίδα 33) και απέσπασε τις καλύτερες κριτικές. Έδωσε ζωή στο παγκόσμιο μνημείο, αλλά έδειξε και στους μεγαλοπαράγοντες της περιοχής, ότι η δημιουργία πολιτιστικών εκδηλώσεων στον χώρο αυτό, είναι το ζητούμενο των πάντων. Αυτονόητο, είναι ότι από μόνο του γεφύρι ως αιτία, με αφορμή την διοργάνωση εκδηλώσεων, θα αποτελέσει το κίνητρο, για να επισκεφτούν την πόλη και την περιοχή.
Και η συνέχεια, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα... Στο χέρι όλων μας, είναι αυτός ο κόσμος που θα έρθει να καταστεί μόνιμος επισκέπτης, όπως συμβαίνει σε όλες τις πόλεις που φημίζονται για τον τουρισμό τους, ως αποτέλεσμα της πολιτιστικής τους αναζήτησης.
Δυστυχώς όμως. Επαναφέρουμε ουσιαστικές και χρήσιμες προτάσεις, οι οποίες πριν απο δεκαετίες έπρεπε να γίνουν πράξη... Και προβλέπουμε πως και το επόμενο καλοκαίρι, τα ίδια θα λέμε...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 09:10

Oι προτεινόμενες αλλαγές στα ΑΕI…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο έζησε μια παρατεταμένη κρίση. Τα χαρακτηριστικά της: ομαδοποιήσεις, κομματικές παρεμβάσεις, προπηλακισμοί, καταλήψεις, φθορά της δημόσιας περιουσίας, υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ατιμωρησία, … Η εξάλειψη των παθογενειών αυτών επιχειρήθηκε με το Ν. 3549/07. Η μη συμμετοχή των κομμάτων στον προταθέντα διάλογο δεν έδωσε τη δυνατότητα να αντιμετωπιστούν τα θέματα των ΑΕΙ ως «κοινός εθνικός τόπος».
Η γενική βούληση της κοινωνίας για την ανώτατη εκπαίδευση εκφράστηκε με το Ν. 4009/11. Δυστυχώς, όμως, ο νόμος αυτός δεν εφαρμόστηκε στο σύνολό του και οι διάφοροι Υπουργοί Παιδείας, μετά το 2011, άφησαν πάνω του το αποτύπωμά τους.
Η πλήρης εφαρμογή του θα μας έδινε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τις αδυναμίες του και να σκεφτούμε τις διορθώσεις του. Άλλωστε, η συνεχής βελτίωση του κάθε φορά προηγούμενου νόμου δημιουργεί περιβάλλον που ελαχιστοποιεί τις αντιδράσεις και ενισχύει την αφομοίωση των αλλαγών. Το γεγονός αυτό παραπέμπει σε κλιμακωτές μεταρρυθμίσεις, που άλλωστε ταιριάζουν στην κουλτούρα μας.
Ο σημερινός υπουργός παιδείας ακολουθώντας τους προκατόχους του παίζει με τις αλλαγές… Θα περιμέναμε να μας εξηγήσει τις αδυναμίες του Ν. 4009/11 και τις προτεινόμενες αλλαγές που θα βελτίωναν τη λειτουργικότητά του.
Ο κ. υπουργός ακολούθησε το δικό του δρόμο ο οποίος θα επαναφέρει τις παλιές παθογένειες, που είχαν με τον καιρό μετριαστεί.
Είναι άξιο προσοχής το ότι ο ρόλος της ακαδημαϊκής παράδοσης και της ποιότητας δεν έχουν θέση στις αιτιολογήσεις για τις προτεινόμενες αλλαγές.
Αλήθεια, αποτελεί καινοτομία η ξεχωριστή εκλογή των αντιπρυτάνεων από εκείνη του πρύτανη; Δεν θα ήταν ακαδημαϊκό σωστό ο πρύτανης να επιλέγει τους συνεργάτες του; Την πιθανή αντιπαλότητα, πράγμα σύνηθες, στο πρυτανικό σχήμα θα την πληρώσει το πανεπιστήμιο και κατ’ επέκταση η κοινωνία. Μια συζήτηση με αυτούς που υπηρέτησαν το θεσμό θα ήταν χρήσιμη για τον κ. υπουργό.
Η δυνατότητα να παρακολουθούν οι φοιτητές μαθήματα άλλων τμημάτων θα πρέπει να συνδυαστεί με το σύμβουλο σπουδών, διαφορετικά μπορεί νααποπροσανατολίσει, τους φοιτητές,σε επικίνδυνο βαθμό.
Οι δωρεάν παροχές δεν εκτιμήθηκαν από τους φοιτητές (σίτιση, δωρεάν βιβλία, κ.ά.). Η πρόταση του κ. υπουργού να απαλλάσσει των διδάκτρων το 40% των μεταπτυχιακών φοιτητών, για οικονομικούς λόγους, χωρίς την απαίτηση προόδου στις σπουδές τους δεν είναι μήνυμα ακαδημαϊκού χώρου που πρέπει να έχει στόχο την αριστεία.
Ο κ. υπουργός δεν αισθάνθηκε το βιασμό του ακαδημαϊκού χώρου από την προστασία του ασύλου, τις καταλήψεις και την αυθαιρεσία; Ποιόν ακαδημαϊκό χώρο αντιγράφει;
Ο κ. υπουργός προτείνει διετείς δομές που θα δίνουν επαγγελματικές πιστοποιήσεις ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Μήπως θα έπρεπε να προτείνει την ίδρυση «εθνικού κέντρου δεξιοτήτων» σε συνεργασία με τα ΑΕΙ;
Τέλος
Ο Hegel το 1861, στη λακωνική συμπύκνωση της παγκόσμιας ιστορίας, χαρακτηρίζει τη χώρα μας «τόπο της ομορφιάς». Οι σημερινές συνθήκες πρέπει να διαμορφωθούν έτσι ώστε να δικαιολογούν αυτή την αναφορά και μαζί να καταστήσουν τη χώρα και «τόπο παιδείας» (η ίδρυση και λειτουργία ξενόγλωσσων πανεπιστημιακών τμημάτων είναι η ευκαιρία). Οι δυο αυτές ιδιότητές της, μαζί με τη φωτεινότητά της, μπορούν να της ξαναδώσουν την αισιοδοξία για την επιβίωση στο παρόν και την οικοδόμηση του μέλλοντος.

 

*Ο καθηγητής Χρήστος Β. Μασσαλάς είναι π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

massalas-xristos-88-a

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 09:06

Το Βλέμμα

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Ένα ποίημα ξεπερνά τη γνώση και το χρόνο και βρίσκεται στη δίνη της μοίρας, της σκοτεινής έλξης αλλά και στο φωτεινό γαλάζιο του πρωινού ουρανού. Σ΄ένα βλέμμα που αναζητάς αιώνες και εκστασιάζεσαι διονυσιακά σα Μαινάδα μόλις το διακρίνεις. Λίγοι οι άνθρωποι  με τις δεκαετίες  μας  φορτωμένες  πλέον που μπορούν να συμπορευτούν μαζί μας. Ίσως πιο πολλές οι σιωπές και οι σκιές. Όταν τα χρόνια βαραίνουν πλέον τις νύχτες μας και η απόσταση απ΄την πρώτη εμμονή της δοκιμής των πραγμάτων έχει πλέον ξεθωριάσει. Αναζητάς την Ιδέα.
 Την Ιδέα του ανθρώπου, της αγκαλιάς που θα σε συντρέξει σε ξένη χώρα και έρημο, σε έναστρες νύχτες και  μανιασμένες  καταιγίδες θα περιμαζέψει τις στάχτες σου σε πυρωμένες παλάμες και θα τις σκορπίσει  λυτρωτικά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, Βουνό- κάμπος, Θάλασσα –ουρανός....
 Και όσο κι άν ψάχνουμε το καθάριο βλέμμα  σ΄αυτό που θα καθρεφτιστεί όλο το μεγαλείο της  Αλήθειας συχνά πέφτουμε σε βλέμματα σκοτεινά, ύπουλα γεμάτα λάσπες που πατάμε και γλιστράμε  ή εγκλωβιζόμαστε από το ψέμμα και την πονηριά...τα σκοτεινά βλέμματα των σκοτεινών ψυχών...
 Όμως το καθάριο βλέμμα της μεγάλης ψυχής και των ελάχιστων ανθρώπων που έχουν ξεπεράσει τον μικρό ορίζοντα και πετάνε σε άλλους ουρανούς , το τραγικό βλέμμα που εξιστορεί ιστορίες του αίματος και των ανθρωπίνων παθών  και  μύθων χωρίς καν να βγει μια πρόταση από το στόμα είναι μεγαλειώδες....Χείμαρροι και ποταμοί λάβας,,, το αίμα και η τραγικότητα που κουβαλά το ένα και μοναδικό βλέμμα που μπορεί και εκπέμπει ακτίνες μακρυά. Αιώνες μακρυά, βουνοκορφές ψηλά....
 Το αίμα του βλέμματος και το βλέμμα του αίματος- το βλέμμα του λόγου και του φωτός, το βλέμμα του έρωτα και της πρόκλησης, ή το βλέμμα της αγάπης και της ευτυχίας, της δυστυχίας και της ορφάνιας από κάθε τι ανθρώπινο...δεν ξέρω τι δε μπορεί να χωρέσει σ΄ένα βλέμμα , ξέρω όμως πως χωρά η αιωνιότητα εκεί μέσα του, η μαστοριά της θωπείας και της γοητείας όπως και το αντίστροφο...Η γαλήνη της γαλαζοπράσινης λίμνης και του άγριου ωκεανού. Τα όρια και η υπέρβαση, η έκασταση και η Τέχνη όλη της εξερεύνησης των σκοτεινών μυστηρίων του ανθρώπου και της φύσης του.
 Μακάρι να τιμούσαμε τα μάτια και το βλέμμα μας...μακάρι να στεκόμασταν στο βλέμμα του Άλλου, του δίπλα μας του δικού μας συνανθρώπου και συνοδοιπόρου , του φίλου κι εραστή του αδερφού του πληγωμένου, του δυστυχισμένου, του ηττημένου...σίγουρα θα μαθαίναμε την αξία της οπτικής  "αφής"  και εξερεύνησης, της ευρετικής δύναμης του βλέμματος που μας οδηγεί σε νέα μονοπάτια ψυχής κι ονείρου...
 Κάθε ψυχή είναι και γίνεται ό,τι βλέπει....Πλωτίνος.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 07 Ιουνίου 2017 22:58

ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ;

Του

Κώστα Γκέτση

 

Έντονη η αγωνία του αρθρογράφου, κάθε φορά που πρέπει ν’ αρχίσει την συγγραφή του «κύριου άρθρου», μιας εφημερίδας που θα διαβαστεί από πολλούς, εκ των οποίων οι περισσότεροι μπορεί και να περιμένουν την «στραβή», για «να σε βάλουν στην γωνία» και με κάθε ευκαιρία να σου την πουν, όχι για την ουσία της (και αναγκαίας) διαφορετικής άποψης, αλλά για να υπάρχει η διαφωνία για την διαφωνία… Γνωστές οι τακτικές, τις έχουμε βιώσει σε όλες τις εκδοχές που προκύπτουν, χωρίς όμως ποτέ να διαβλέπουμε και το χρήσιμο αυτής της τακτικής…
Αναγκαίος ο πρόλογος, για την διαφορετική προσέγγιση του ζητούμενου περί την ευρύτερη περιοχή, που είναι η αισιοδοξία και θεώρηση ως καλού, έστω και του ελάχιστου… Έστω και του μισού βήματος, που γίνεται. Μέχρι τώρα κατά την πάγια τακτική της κοινωνίας, το πιο εύκολο ήταν να παρατηρείται η έντονη αγωνία για να μηδενιστεί αυτό το μισό βήμα ενώ πιο εύκολο θα ήταν να αναδειχτεί και εξ αυτού να αναμένουμε, το επόμενο μισό βήμα, για να γίνει ένα ολόκληρο και ακολούθως πολλά βήματα, τα οποία και θα δείξουν αποτέλεσμα…
Δεν είναι αλλά για την οικονομία της συζήτησης, ας θεωρηθεί μισό βήμα, η γενική συνέλευση της ΕΔΕΥΑ, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Άρτα… Στο μισό βήμα ας περιληφθεί το γεγονός, ότι πάνω από εκατό παράγοντες, ανάλογων τοπικών κοινωνιών, επέστρεψαν σ’ αυτές έχοντας την καλύτερη εντύπωση, για την πόλη και την περιοχή που επισκέφτηκαν. Έστω και ο καλός λόγος, που θα μεταφέρουν, σε όσους συναντήσουν, είναι το μεγάλο κέρδος για την Άρτα, γιατί αυτομάτως δημιουργεί την ελπίδα της προβολής της περιοχής. Μην λησμονούμε ότι ο τόπος μας , έχει ΚΑΙ έλλειμμα προβολής…
Για να περάσουμε στο κρίσιμο ερώτημα, το οποίο είναι σίγουρο πως κανένας δεν έθεσε στον εαυτό του, πριν πει για την συγκεκριμένη προσπάθεια «και τι έγινε»…
-Έστω και αυτό το μισό βήμα, δεν πρέπει ν’ αναγνωριστεί ως προσφορά σ’ αυτούς που το έκαναν, με την ελπίδα ότι θα κάνουν το επόμενο;
Αυτό θα ήταν επιβεβλημένο σε κανονικές πόλεις, όπου όλοι, παράγοντες και πολίτες, έχουν τάξει σαν κοινό σκοπό την προκοπή του τόπου που ζουν, άρα και της δικής τους προκοπής. Στην μη κανονική Άρτα και τι δεν ακούσαμε για την διοργάνωση αυτή… Μια διοργάνωση, που απ’ όλες τις πόλεις της πατρίδας μας, γίνεται… μάχη, για το ποια θα την αναλάβει.
Για ν’ ακολουθήσει η κλασσική αρτινή κουτοπονηρία: «Αυτά που τρώνε οι επισκέπτες, θα τα πληρώσουμε εμείς στο νερό», ήταν η μόνιμη επωδός, σε κάποιες συζητήσεις που γινόταν ανά τους καφενέδες της πόλης και κάποιοι παράγοντες, ήταν υποχρεωμένοι ν’ απαντήσουν σ’ αυτή τη επικίνδυνα λαϊκιστική αντίληψη… Και τι να πουν, όταν είναι αναγκασμένοι, ν’ απαντούν σε αθλιότητες…
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα αφού πάντα είχαμε το θάρρος της γνώμης… Και την λέμε αγνοώντας κόστος και περίεργες αναλύσεις, των όσων γράφονται σ’ αυτή την εφημερίδα…
-Δεν ήταν μισό βήμα, στη  κατεύθυνση της προβολής, άρα και προκοπής αυτού του τόπου, η συγκεκριμένη διοργάνωση;
Ήταν πολλά και σημαντικά βήματα, τα οποία θα φανούν σε λίγο καιρό, σε όσους έχουν την καλή διάθεση για τον τόπο μας.
 Ήταν πολλά βήματα, τα οποία εξηγούνται και χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Και με βάση το φιλότιμο, όποιος είχε την δυνατότητα, να έρθει σε προσωπική επαφή με τον δήμαρχο Χρήστο Τσιρογιάννη και όλους όσους συνέβαλαν σ’ αυτή την διοργάνωση, έπρεπε να τους συγχαρεί και να τους ζητήσει την επόμενη δυνατή διοργάνωση, η οποία θα φέρει και πάλι κόσμο στην πόλη. Για να έχουν και οι προαναφερόμενοι παράγοντες, την θετική σκέψη, ότι κάτι καλό έκαναν και πρέπει να το επαναλάβουν… Σε άλλες κανονικές πόλεις ο καλός ο λόγος, συνοδεύει κάθε προσπάθεια που εξελίσσεται… Σε μη κανονικές πόλεις, όπως η Άρτα, αναζητούνται ευφυολογήματα, για το αν την συνέλευση της ΕΔΕΥΑ, θα την πληρώσουν οι πολίτες, με τον λογαριασμό του νερού!
Το μήνυμα πολλών συμπολιτών μας, που δεν έφτασαν στον λογαριασμό του νερού, είναι ταυτόσημο με το μήνυμα της «Γ»: Αξίζουν συγχαρητήρια στον δήμαρχο Χρήστο Τσιρογιάννη και τους συνεργάτες του, γι’ αυτό που έκαναν και πρέπει πάση θυσία, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να εξασφαλίσουν και άλλη ανάλογη διοργάνωση για την Άρτα…


Υ.Γ. Καθόλου δεν μας ενδιαφέρουν οι συνειρμοί, διάφορων καλοθελητών, που πίσω από μια καθαρή άποψη, θα δουν περίεργες εξελίξεις. Το επαναλαμβάνουμε… Καθόλου…

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 07 Ιουνίου 2017 22:53

Στάχτες και σταχτοθήκες...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Η Άρτα ανήκει στις ελάχιστες ελληνικές πόλεις που έχουν τόσα πολλά αξιοθέατα να παρουσιάσουν στους επισκέπτες τους. Δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί πως πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει να δει και να περιεργαστεί από τον πλούτο των μνημείων της και των αρχαιολογικών ευρημάτων της. Και είναι απολύτως φυσικό. Η Άρτα υπήρξε δύο φορές πρωτεύουσα κράτους. Τη μια, ως Αμβρακία, πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πύρρου, ο οποίος φιλοδόξησε τον 3ο π. Χ. αιώνα να κατακτήσει τη Ρώμη και να επεκτείνει το κράτος του προς τη Δύση. Και την άλλη, ως Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, οι ηγεμόνες του οποίου φιλοδόξησαν, μετά το 1204 μ. Χ., να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανασυστήσουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.   
Όπου κι αν στρέψει, επομένως, το βλέμμα του ο πολίτης, είτε πρόκειται για τον κάτοικό της είτε για τον επισκέπτη της, θα αντικρίσει παντού σύμβολα και σημεία ενός λαμπρού παρελθόντος. Έχει πολλές φορές ειπωθεί πως είναι λίγος ο χρόνος μιας εβδομάδας για να μπορέσει ο επισκέπτης να περιηγηθεί και να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα της πολιτιστικής της και πνευματικής της παράδοσης. Το αρχαίο κλασικό τείχος της Αμβρακίας, ο ναός του Απόλλωνα, η Νεκρόπολη, το Θεατράκι, η Παρηγορήτρια, το Κάστρο, η Αγία Θεοδώρα, ο Άγιος Βασίλειος, το μοναστήρι της Κάτω Παναγιάς και το Θεοτοκιό, η Βλαχέρνα, η Κόκκινη Εκκλησιά, το θρυλικό γεφύρι, το Ιμαρέτ, το Αρχαιολογικό Μουσείο… Όλα αυτά αποτελούν ένα μόνο μέρος των πολιτιστικών θησαυρών της.
Κι όμως! Όσοι κατοικούμε εδώ και περιπλανιόμαστε καθημερινά σ’ αυτή, μοιάζουμε σαν να μη ζούμε σε μια ιστορική πόλη. Και σαν να μη μας ενδιαφέρει καν ούτε ποιος ήταν ούτε ποιος είναι ο τόπος μας. Κυριάρχησε μια σύγχυση επιλογής μέσα μας. Κι ίσως απ’ αυτή τη σύγχυση δεν επιλέγει ο πολίτης τελικά τίποτε, μιας κι εύκολα το καθημερινό στο μάτι γίνεται και καθημερινό στο αυτί και το νου. Τόσο πολύ που περνάς δίπλα στο μνημείο και αρχικά το βλέπεις, μετά όμως το γενικεύεις και τελικά το αφομοιώνεις τόσο πολύ που εξαφανίζεται απ’ το οπτικό σου πεδίο.  
Έτσι φτάνουμε στο σημείο κάθε μας μνημείο όχι μόνο να μην το βλέπουμε αλλά τελικώς να το θάβουμε μέσα στην άγνοιά μας και την απόλυτη απερισκεψία μας. Σαν να μην αποτελεί μέρος ούτε της ιστορίας μας, ατομικής και συλλογικής, ούτε της καθημερινότητάς μας. Πολιτισμός μας εντέλει είναι να θάβουμε την ιστορία μας και την παράδοσή μας κάτω από τραπεζοκαθίσματα παντός είδους και μέσα σε καφέδες πάσης προελεύσεως κάτω απ τις στάχτες μέσα στις σταχτοθήκες μας... Το μόνο που θέλουν κάποιοι σε τούτη την πόλη του λαμπρού παρελθόντος είναι να ευδοκιμούν πάνω απ’ τα μνημεία τους ο καφές και η πλαστική καρέκλα και η σταχτοθήκη αν και πετάμε κάτω και τις γόπες μας....πολιτισμός στον ορίζοντα.... στη Δύση....   
Η πόλη μας κλυδωνίζεται. Καμιά φορά επικίνδυνα. Και γίνεται πεδίο μάχης. Ευτυχώς ιδεολογικής. Από τη μια οι πολίτες εκείνοι, δυστυχώς λίγοι, ελάχιστοι, που μάχονται να μείνουν ζωντανές και να φέγγουν κάτω απ’ το φως του ήλιου οι πέτρες που τους κληροδότησαν οι παλιότερες γενεές. Κι αυτές να περάσουν ακέραιες κι άθικτες στις γενεές που έρχονται. Κι από την άλλη οι πολίτες (ας τους πούμε έτσι) εκείνοι που επιδίδονται στις εμπορικές εκμεταλλεύσεις και πιέζουν από εδώ και από εκεί για λάβουν την άδεια και να ξηλώσουν τις πέτρες αυτές μπαζώνοντας κάτω απ’ τα καφάσια του καφέ, των αναψυκτικών και του οινοπνεύματος όποια ιστορία κουβάλησαν ως τα σήμερα. Κι ας μην έχει πια παρελθόν η πόλη. Μα δε θα ’χει, φυσικά, έτσι ούτε μέλλον. Και τι τους νοιάζει; Αρκεί που θα ’χουν μέλλον ο καφές και το πλαστικό.

 

Υ. Γ. Ο μεγάλος ζωγράφος Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άρτα. Και με νοσταλγική συγκίνηση διηγείται τους περιπάτους του ανάμεσα στα μνημεία της, ιδίως όμως στην Παρηγορήτρια, τον έξοχο αυτόν και μοναδικό στα Βαλκάνια ναό της Άρτας των Κομνηνοδουκάδων. Εμείς, εποχούμενοι και θορυβωδώς, πηγαίνουμε εκεί για καφέ. Ο καφές επικρατεί ως η σφραγίδα του νέου πολιτισμού μας. Και το μήνυμα γράφεται πάνω στις σταχτοθήκες: η έγνοια μας δεν είναι πώς θα σώσουμε γεμίζοντας το χρόνο μας• η έγνοια μας είναι πώς θα σκοτώσουμε αδειάζοντας το χρόνο μας. Ή γεμίζοντάς τον με τον καφέ της Παρηγορήτισσας. Ή της παρηγοριάς, έτσι όπως πάμε…

sxismenou-katerina-nea-00-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188598
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2698
24640
81315

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 107 επισκέπτες και κανένα μέλος