A+ R A-
21 Ιανουαρίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 06 Σεπτεμβρίου 2017 21:11

Ο άνθρωπος είναι η παιδεία του

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Τι να ΄ναι ο άνθρωπος  τελικά, αυτό το περίεργο πλάσμα που η Σφίγγα το έθεσε ως αίνιγμα και ο Οιδίποδας λύνοντάς το βρέθηκε να πλέει στα σκοτεινά νερά της αυτογνωσίας του και της ανθρώπινης πλάνης. Ακόμη κι αν νομίζει  πως έχει κατακτήσει τη γνώση ακόμη κι αν πιστεύει πως έχει κατακτήσει τον μίτο της Αριάδνης για τα σκοτάδια του τελικά βρίσκεται περιπλανώμενος σε δρόμους σκοτεινούς  και δύσβατους για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Τι είναι ο άνθρωπος που γεννιέται με τις προϋποθέσεις ενός ζώου περπατώντας στα τέσσερα και μπουσουλώντας; Λειτουργεί με τα ένστικτα και τις άναρθρες κραυγές για να καταλήξει να περπατά στα δύο καμαρώνοντας την κριτική του καθαρού του λόγου; Να μπορεί όρθιος να δει το φεγγάρι αλλά και το λαμπρό φως έξω από τη σπηλιά της νηπιακής του και παιδικής του ηλικίας  μέσω της παιδείας της εκπαίδευσης.
Αυτή, που ο φιλόσοφος θα προσφέρει στους δεσμώτες του σκότους και θα τους οδηγήσει με κάθε κίνδυνο έξω από τα παράθυρα και τα τείχη που τους έχουν «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.».... Και τα τείχη χτίζονται μέρα νύχτα από ανθρώπους σκοτεινούς και ύπουλους που δουλεύουν υπογείως και ίσως καμία φορά φανερά για την κοινή δήθεν σωτηρία και ευτυχία βυθίζοντας ακόμη κι ένα έθνος, μια ολόκληρη ανθρωπότητα καμιά φορά στο σκότος και τον όλεθρο.
Και ο άνθρωπος περπατά για δεκαετίες όρθιος δίποδος, προσπαθώντας να δεί το φως ή να το εντοπίσει και να το εκτιμήσει ενίοτε κι άλλες φορές να το αποποιηθεί και να βυθιστεί στην όμορφη πλάνη του και το ψέμα του. Ο άνθρωπος και η γνώση, η παιδεία και ο άνθρωπος, η εκπαίδευση και ο τραχύς δρόμος του εξανθρωπισμού του. Επειδή καταλήγουμε μετά την τετραποδία μας σε δίποδα δε σημαίνει πως αμετάκλητα βαφτιζόμαστε και άνθρωποι.
Για να γίνεις άνθρωπος δεν αρκεί να μιλάς την ανθρώπινη λαλιά....δεν αρκεί να ξέρεις να χαμογελάς αλλά και να δακρύζεις. Δε σημαίνει πως περπατάς μόνος σου εκτός αν είσαι θηρίο ή θεός και συνήθως θηρία είμαστε με πιστοποίηση απανθρωπιάς και βαρβαρότητας. Είμαστε κτήνη που στρεφόμαστε αρχικά εναντίον του χώρου που μας φιλοξενεί ,του πλαισίου που μας γεννά και κατόπιν εναντίον του συνανθρώπου.
Άνθρωπος εναντίον του ανθρώπου, ο πιο καταστροφικός και άγριος πόλεμος. Είμαστε οι άγριοι που δεν μπορούμε την Άνοιξη αλλά ευχόμαστε το μεσαίωνα και το σκότος. Είμαστε οι άθλιοι που βασανίζουμε κάθε ζωντανή ψυχή είτε είναι παιδιού , φίλου, συντρόφου, ζώου, φυτού για να επιδείξουμε την απόλυτη εξουσία μας και κυριαρχίας μας επί του σύμπαντός μας, είτε είναι αυτό προσωπικό κλειστό το σπίτι μας, η πόλη μας, ο τόπος μας η χώρα μας, όπου φτάνει η θλιβερή μας εμβέλεια.
Κι συνεχίζουμε αναζητώντας και επενδύοντας στην παιδεία και την εκπαίδευση των παιδιών της νέας γενιάς, του δίπλα μας ενώ το μέσα μας είναι γεμάτο αγκάθια, σκόνη και λάσπη, κόλαση ζωντανών σκιών και παραλογισμό που κανένα φωτεινό μάτι και βλέμμα δεν μπορεί ν΄αναγνωρίσει και να φανταστεί. Μπορεί να κατεβάζουμε κοπάδια, μπορεί η κοιλιά μας να βρίθει βαρύτητας και να χτενίζουμε περίτεχνα τα μαλλιά μας βάζοντας κάθε στολίδι και χρυσό, η ψυχή όμως χωρίς παιδεία είναι μια έρημος σκοτεινή, είναι ένας άγονος χέρσος  τόπος, ένας δρόμος χωρίς φως και γυρισμό…

Παιδεία είναι αυτό που επιβιώνει όταν όλα όσα έχουν μαθευτεί ξεχνιούνται….
B.F. Skinner.

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017 08:58

Η κατάντια της Άρτας...

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

Δεκάδες εμπόρους απ' την Άρτα, συναντήσαμε στην Πρέβεζα το περασμένο Σάββατο και μπορεί να ήταν πολλαπλάσιες οι δεκάδες, που εμείς δεν μπορέσαμε να δούμε, λόγω του αδιαχώρητου που παρατηρήθηκε και βεβαίως ήταν αναμενόμενο... Οι περισσότεροι εξ αυτών μας ρωτούσαν, γιατί στην Άρτα, δεν γίνεται μια ανάλογη προσπάθεια, ώστε και οι έμποροι της Άρτας, να εξασφαλίσουν το κάτι παραπάνω, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, με τους συναδέλφους τους στην Πρέβεζα.

[Ειρήσθω εν παρόδω... Στην ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ της Πρέβεζας, η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών καταστημάτων, ξεπούλησε όπως δήλωσαν οι εκπρόσωποί τους]...

Απαντούσαμε, πως δεν είναι δικό μας θέμα ή δική μας παράλειψη, που στην Άρτα, δεν διοργανώνεται, αν και επιβάλλεται να διοργανωθεί, μέσα στο καλοκαίρι, ακόμη και τον Σεπτέμβριο, μια ανάλογη βραδιά. Η εφημερίδα, τρία χρόνια κάνει το καθήκον της. Υπενθυμίζει το γεγονός, καταγράφει την κατάσταση που επικρατεί στον εμπορικό κόσμο της πόλης και ζητεί απ' όσους έχουν χρέος να το κάνουν, να προχωρήσουν σε μια τέτοια πρωτοβουλία, γιατί θα είναι πρωτίστως υπέρ της πόλης και ακολούθως υπέρ των εμπόρων, οι οποίοι επιμένουμε πως δικαιούνται την κάθε ευκαιρία, για το κάτι παραπάνω.

Την ίδια προσπάθεια και έκκληση έκανε (του αξίζουν έπαινοι, για να μην ισοπεδώνουμε τα πάντα) και ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, ο οποίος φαίνεται πως αξιολόγησε σωστά το τι γίνεται στην Πρέβεζα και σκέφτηκε πως θα είναι καλό να γίνει και στην Άρτα... Πριν τα Χριστούγεννα, η "Γ" είχε παρουσιάσει την επιστολή που απέστειλε ο δήμαρχος Χρ. Τσιρογιάννης προς τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Άρτας, με την οποία ζητούσε να διοργανωθεί ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ στις 16 Δεκεμβρίου, που θα γινόταν και τα εγκαίνια του Παραμυθένιου Χωριού. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση απ' τον πρόεδρο, φυσικά και όλη την διοίκηση του Εμπορικού Συλλόγου Άρτας. Και τότε, όσοι αποτελούν την διοίκηση του Εμπορικού Συλλόγου, θεωρούσαν πως δεν είναι οι έμποροι της Άρτας, αυτού του επιπέδου, για να έχουν ανάγκη απ΄ την διοργάνωση ΛΕΥΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ. Μαγκιά τους ή μάλλον δεν κατάλαβαν ποιά είναι η αποστολή τους, στην εποχή της κρίσης.

Ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, δείχνει πεπεισμένος για την αναγκαιότητα της διοργάνωσης και την επόμενη φορά (21-8-2017) απευθύνεται προς τον Εμπορικό Σύλλογο, το Επιμελητήριο Άρτας και τον Σύλλογο Ιδιοκτητών Καταστημάτων Υγειονομικού Ενδιαφέροντος και ζητάει να προχωρήσουν στην διοργάνωση ΛΕΥΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, δηλώνοντας μάλιστα και την διάθεση της δημοτικής αρχής, να στηρίξει και οικονομικά την προσπάθεια αυτή, ζητώντας να ορίσουν οι συγκεκριμένοι φορείς, την ημερομηνία της διοργάνωσης. Μάθαμε ότι δεν έλαβε καμία απάντηση ακόμη...

Να διευκρινιστεί, ότι στην Πρέβεζα, η δημοτική αρχή δεν συμμετέχει στην διοργάνωση, αλλά και πάλι η πρωτοβουλία του Εμπορικού Συλλόγου και των Ιδιοκτητών Καταστημάτων Εστίασης, γνωρίζει μεγάλες δόξες.

Να επανέρθουμε, στους εμπόρους της Άρτας που είδαμε στην ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ της Πρέβεζας.

-Γνωρίζοντας και τις τελευταίες εξελίξεις σε σχέση με την διάθεση και της δημοτικής αρχής, για την διοργάνωση της ΛΕΥΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, γιατί δεν συγκεντρώνουν υπογραφές, να γίνει μια έκτακτη γενική συνέλευση του Εμπορικού Συλλόγου και ν' αποφασίσουν όλοι οι έμποροι για το θέμα;

Πάλι στην μελαγχολία θα... πέσουμε... Αν υπήρχαν έμποροι οι οποίοι πίστευαν πραγματικά στην σημασία μιας τέτοιας διοργάνωσης, θα είχαν κινηθεί για να εξηγήσουν στον πρόεδρο και την διοίκηση, το αναγκαίο να γίνει σήμερα κιόλας... Όλα δείχνουν ότι κι αυτοί βολεμένοι με την κατάντια της Άρτας είναι και έτσι λένε καμιά μακακία, για να περνάει η ώρα...

Κι αν κάποιοι ισχυριστούν πως δεν μπορούν να παρέμβουν στον Εμπορικό Σύλλογο, ας πληροφορηθούν και το παράδειγμα της Πρέβεζας. Κι εκεί ο Εμπορικός Σύλλογος, διά του προέδρου του, εξέφραζε την αφασία που εκφράζει ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Άρτας και δεν γινόταν τίποτα. Τότε συγκεντρώθηκαν τριάντα δραστήριοι έμποροι και δημιούργησαν νέο Εμπορικό Σύλλογο, τον Εμπορικό Σύλλογο Ιστορικού Κέντρου. Είναι αυτός ο σύλλογος, που πρωταγωνιστεί στην διοργάνωση της ΛΕΥΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ και φέρνει τα όσα θετικά αποτελέσματα, έχουν ήδη γίνει γνωστά. Που σημαίνει ότι αν και στην Άρτα είχαμε δραστήριους εμπόρους, θα είχαν παρακάμψει το εμπόδιο της αφασίας, της παρούσης διοίκησης του Εμπορικού Συλλόγου Άρτας.

-Που επιστρέφουμε τον συλλογισμό μας;

Τ' είχε Γιάννη, τ' είχα πάντα! Λείπουν οι δραστήριοι και γρήγοροι εκπρόσωποι των μαζικών φορέων της περιοχής μας. Τα όσα περιέχονται στο παρόν σημείωμα, δεν επιτρέπουν σε κανέναν, να έχει αντίθετη άποψη. Αυτό θα ήταν λίγο... Υπό την προϋπόθεση, ότι απέναντί τους, θα βρισκόταν δραστήριοι πολίτες...

Τα παραδείγματα σε σχέση με το δέον γενέσθαι στην Άρτα, είναι πάρα πολλά... Όμως δεν προέκυψε έστω και η ελάχιστη προσπάθεια, για να γίνει κάτι με την ελπίδα, ότι θα δείξει πως πολλά μπορούν να κάνουν και οι πολίτες, οι οποίοι -δυστυχώς- μένουν στους αφορισμούς και δεν κάνουν τίποτα...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

 

«Εγὼ μὲν ὁ αὐτός ειμί καὶ οὐκ ἐξίσταμαι ...» είχε πει κάποτε, δια στόματος Θουκυδίδη, ο μεγάλος πολιτικός Περικλής, όταν οι Αθηναίοι τόσο εύκολα- αφού ταλαιπωρήθηκαν σ’ έναν παρανοϊκό εμφύλιο πόλεμο, ενώ οι ίδιοι τον επέλεξαν- τελικά τον κατηγόρησαν, λόγω  της ήττας, που έβλεπαν να έρχεται.
Λίγοι εμμένουν και υπερασπίζονται τη γνώμη τους, όταν αυτή πλησιάζει σε άκρα γκρεμών, έτοιμοι να πηδήξουν μέσα στο ηφαίστειο, σαν τον Εμπεδοκλή. Λίγοι πλέον με  εμφανή χαρακτηριστικά ήθους μπορούν να υπερασπιστούν τα λόγια που εκστομίζουν. Βέβαια τα λόγια είναι πουλιά και τα πουλιά πετάνε σ’ ελεύθερους ουρανούς και σύννεφα  αφού εγκαταλείψουν τη φωλιά τους, όμως, πάλι λίγες φορές αυτή η φωλιά έχει σταθερά ερείσματα και όχι σαθρό υπόβαθρο να καταρρεύσει, όταν ο άνεμος ρωτά, το ‘πες ή δεν το πες;
Και τότε έρχεται όπως και τονίζει ο μεγάλος Αλεξανδρινός...»Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα-που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι-να πούνε.» Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει-έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντας το πέρα-πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του….
Τι λέω; Τι μουρμουρίζω; Τι μουγκρίζω; Και τι ξαμολάω; Αναλόγως φυσικά με την ιδιότητα. Αν είσαι βόδι, μουγκρίζεις, αν είσαι μύγα φτύνεις, αν είσαι κουνούπι τσιμπάς και αν είσαι Περικλής μεγαλουργείς….  Έχεις το πλαίσιο της δημοκρατίας, όπου μπορείς να υποστηρίξεις πως η γη είναι τετράγωνη- έως στρογγυλή, όχι πια με το φόβο να καείς σε μεσαιωνικά καζάνια και φωτιές ιεροεξεταστών- κατάκτηση του ελληνικού πνεύματος.
Έχεις τη δυνατότητα να εκφρασθείς το ίδιο- λόγω πάλι της ισονομίας, ισότητας και δικαιοσύνης, αφού αυτό το πολίτευμα υπηρετείς, αλλά άλλο η δημοκρατία στην Ελλάδα όπου πέθαινες για το ήθος σου και την λαμπρότητα του πνεύματός σου και άλλη η ρωμαϊκή διάσταση του αυτοκράτορα και αυλοκολάκων που πάλι ο Αλεξανδρινός με το μεγάλο του ποίημα Δαρείος ανατολικής χροιάς μας περιέγραψε... «Και νάταν μόνο αναβολή, πάλι καλά. Αλλά να δούμε αν έχουμε κι ασφάλεια στην Aμισό. Δεν είναι πολιτεία εκτάκτως οχυρή...»
Έχεις μια γνώμη ή πολλές σε κάθε συρταράκι; Μια αναλόγως την περίσταση και την πονηρή περίπτωση; Είσαι Ανατολή ή Δύση, παραμύθι ή λόγος, ανδρικού ήθους ή μειράκιον, καθαρού πνεύματος ή υπερμεγεθών βούρλων που αναπτύσσονται σε λάσπες και λιμνάζοντα νερά; Άλλο το ‘πα κι άλλο το ξείπα, άλλο ο όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος κι άλλο η διαφάνεια και ο πόνος του να υπερασπίζεσαι και να μάχεσαι γι όσα λες. Φαντάσου να έλεγε και να ξέλεγε ο Σωκράτης που έμεινε παρέα με το κώνειο, ο Καποδίστριας παρέα με τη δολοφονία, ο Τζορντάνο Μπρούνο με την πυρά...Να κάψεις δε σημαίνει πως διαψεύδεις.
Αγαπάς το φως ή το λυκόφως που όλα βρίσκονται αγκαλιά σε μια γλυκιά ροζ αχλή σαν αυτή που σκορπούν τα παραμύθια της Χαλιμάς και κοιμούνται τα παιδιά στις μητρικές αγκαλιές ευτυχισμένα... Υπηρετείς το λαό σου μικρό η μεγάλο πληθυσμιακά –δεν έχει σημασία ή τον όχλο της σκέψης σου και χάνεσαι στον λαβύρινθο του ψέματός σου μην  μπορώντας να σ’ αγαπήσει μια Αριάδνη και να σου χαρίσει ένα μίτο μπας και δεις μια χαραμάδα φως;
Αγαπάς  τον Περικλή ή τον Νέρωνα και καις την πόλη σου για να δοξάσεις με τη συνοδεία της λύρας  την ματαιοδοξία και άγνοιά σου;
 Είσαι εσύ ένα μεγάλο ναι ή ένα μεγάλο όχι ή ένα μεγάλο Τίποτα….

Της

Σοφίας Βούλτεψη

 

Ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές της παγκόσμιας Ιστορίας κάποιοι άνθρωποι ξεχώριζαν και πρώτοι έδιναν τη μάχη κατά του σκοταδισμού, της εκμετάλλευσης, του ανθρώπινου πόνου. Γίνονταν ατρόμητοι πολεμιστές, μεγάλοι διανοητές, σπουδαίοι επιστήμονες, σημαντικοί αθλητές και, βέβαια, πολιτικοί ταγοί.
Στις πιο μεγάλες μάχες του ελληνισμού, στους απελευθερωτικούς αγώνες, στους αγώνες κατά της ξένης Κατοχής, ακόμη και στις πιο μαύρες μέρες των αλλεπάλληλων εθνικών διχασμών, πάλι κάποιοι ξεχώριζαν και έμπαιναν μπροστά στους συλλογικούς αγώνες.
Οι μπροστάρηδες αυτοί προέρχονταν από τα λαϊκά στρώματα, από τις φτωχογειτονιές και από την απομονωμένη ύπαιθρο. Προέρχονταν και από την αστική τάξη, παιδιά εύπορων οικογενειών, που απαρνήθηκαν την άνετη ζωή τους και βρέθηκαν στα πεδία των μαχών, θυσιάζοντας περιουσίες και την ίδια τους τη ζωή.
Ωστόσο, το χάρισμα και η υπερπροσπάθεια και η θυσία τους δεν θα είχαν την ίδια αξία αν δεν ένιωθαν πρώτοι μεταξύ ίσων, αν όλα αυτά τα έκαναν για τον εαυτό τους, για την κυριαρχία τους πάνω στους άλλους, για την επιβεβαίωση του «εγώ» τους, με το βλέμμα στη μελλοντική εξαργύρωση της πρωτιάς τους.
Δεν είναι, λοιπόν, το ζητούμενο η πρωτιά για την πρωτιά, η χωρίς ηθικό περιεχόμενο πρωτιά, η μοναχική πορεία προς την κορυφή
«Η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας (καλό)», είπε ο Κολοκοτρώνης στην ιστορική ομιλία του προς τους νέους στην Πνύκα (7 Οκτωβρίου 1838).
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να επιδιώκεις την πρωτιά για λογαριασμό όλων, να θέτεις την πρωτιά σου στην υπηρεσία του συνόλου, να γίνεσαι παράδειγμα, παρασύροντας τους πολλούς στην ανοδική σου πορεία, να είσαι πρώτος όχι για τον εαυτό σου, αλλά για το κατά Αριστοτέλη Κοινό Καλό.
Επομένως, η πρωτιά ανήκει σε όλους. Αλλά για να ανήκει σε όλους πρέπει οι πρώτοι να υπάρχουν! Αν δεν υπάρχουν, τότε χάνεται κάθε ελπίδα και για τους πολλούς, χάνεται κάθε ελπίδα να αμφισβητηθούν οι αυταρχικές και ολιγαρχικές εξουσίες. Γι’ αυτό και τα κάθε λογής αυταρχικά καθεστώτα κόβουν τα κεφάλια των πρώτων.
Σκοτώνουν τους πρώτους για να τους σκοτώσουν όλους!

 

Υ.Γ. Κι’ επειδή τούτες τις μέρες θυμηθήκαμε τον στρατηγό Μακρυγιάννη, ας θυμηθούμε και τούτο από τα Απομνημονεύματά του:
«Όλοι οι προκομμένοι άντρες των παλαιών Ελλήνων, οι γοναίγοι όλης της ανθρωπότης, ο Λυκούργος, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Λεωνίδας, ο Θρασύβουλος, ο Δημοστένης και οι επίλοιποι πατέρες γενικώς της ανθρωπότης κοπιάζαν και βασανίζονταν νύχτα και ημέρα μ᾿ αρετή, με ᾿λικρίνειαν, με καθαρόν ενθουσιασμόν να φωτίσουνε την ανθρωπότη και να την αναστήσουν να ᾿χη αρετή και φώτα, γενναιότητα και πατριωτισμόν. Όλοι αυτείνοι οι μεγάλοι άντρες του κόσμου κατοικούνε τόσους αιώνες εις τον Άδη ᾿σ έναν τόπον σκοτεινόν και κλαίνε και βασανίζονται δια τα πολλά δεινά οπού τραβάγει η δυστυχισμένη μερική πατρίδα τους. Χάνοντας αυτείνοι, εχάθη και η πατρίδα τους η Ελλάς, έσβυσε τ᾿ όνομά της. Αυτείνοι δεν τήραγαν να θησαυρίσουνε μάταια και προσωρινά, τήραγαν να φωτίσουν τον κόσμο με φώτα παντοτινά. Έντυναν τους ανθρώπους αρετή, τους γύμνωναν από την κακή διαγωή και τοιούτως θεωρούσαν γενικώς την ανθρωπότη και γένονταν δάσκαλοι της αλήθειας»...

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:14

Η αγωνία για το τοπικό προϊόν!

Του

Κώστα Γκέτση

 

Κεντρίζει το ενδιαφέρον, ειδικά σ' όσους έχουν αυξημένη την ευαισθησία, για τα τοπικά μας προϊόντα, η είδηση που "παίζει" σ' όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αφορά την αγωνία της κάθε τοπικής κοινωνίας, για το τοπικό προϊόν.

Διαβάζουμε λοιπόν: "Το Orange Festival 2017, το πρώτο θεματικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό φεστιβάλ της Ελλάδας, άνοιξε την αυλαία του για φέτος, από τις 16 Ιουνίου και θα διαρκέσει έως τις 15 Σεπτεμβρίου στη Λακωνία". Η πρώτη προσέγγιση... Ένα καλοκαίρι ολόκληρο, το βλέμμα των κατοίκων της Λακωνίας, αλλά και των επισκεπτών, που λόγω και αυτού του γεγονότος, μπορεί να είναι πάρα πολλοί, θα είναι στραμμένο στο τοπικό προϊόν, το πορτοκάλι.

Και η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα: "Μία παλέτα από ποικίλες δράσεις, εκδηλώσεις, αθλοπαιδιές, σεμινάρια, εργαστήρια, μαγειρική, που καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την υγεία, την εκπαιδευτική ψυχαγωγία, την διασκέδαση και το πορτοκάλι, συνθέτουν ένα πλούσιο πρόγραμμα που εστιάζει γεωγραφικά στην Λακωνία".

Επιπρόσθετη, πλην χρήσιμη πληροφορία. Για την διοργάνωση, την οποία πρότειναν οι αγροτικοί φορείς της Λακωνίας, συνέπραξαν όλοι οι μαζικοί φορείς της περιοχής, με σαφές το ζητούμενο, την όσο το δυνατόν ευρύτερη προβολή του πορτοκαλιού, που μπορεί να απαντήσει στην παρατεταμένη οικονομική κρίση και την ανάγκη που αυτή δημιουργεί, η οποία εστιάζει στον πρωτογενή τομέα. Γνωστό επίσης, ότι η συνολική διαδικασία παραγωγής και διακίνησης πορτοκαλιού, στην συγκεκριμένη περιοχή, αποτελεί την βάση της τοπικής οικονομίας.
Μακρύς ο πρόλογος, πλην αναγκαίος, για την δική μας ουσιαστική αναζήτηση, η οποία θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, το οποίο ο υπογράφων, για σειρά ετών, παραθέτει, χωρίς να μπαίνει κανένας στον κόπο, να δικαιολογήσει, έστω τα ελάχιστα...
-Είδε κανένας, στην Άρτα, να γίνεται μια προσπάθεια τιμής και προβολής του πορτοκαλιού;

Σε καμία περίπτωση, δεν αναφερόμαστε στους ερασιτεχνισμούς, που επιδόθηκε η δημοτική αρχή, με την ελπίδα ότι μπορεί να κερδίσει εντυπώσεις. Υπερβολικό, αλλά πρέπει ν' αναφερθεί... Εκείνα τα πανηγυράκια, μάλλον δυσφήμισαν το τοπικό προϊόν. Είδατε πως αποφασίζουν εκείνοι, να τιμήσουν το τοπικό προϊόν.

Το δεδομένο, για την δική μας αναζήτηση, είναι οι επισπεύδοντες για μια τέτοια διοργάνωση, η οποία θα δώσει προοπτική και επιπρόσθετη αξία στο προϊόν. Χωρίς δεύτερη σκέψη, οι αγροτικοί φορείς της περιοχής, με πρώτο και καλύτερο τον Αγροτικό Συνεταιρισμό, που αντικατέστησε την Ένωση Συνεταιρισμών. Αυτός που λαμβάνει μερίδια απ' την διακίνηση της παραγωγής και η αποστολή του, πρέπει να ενισχύσει την κάθε προσπάθεια που αφορά στην ανάπτυξη της κάθε παραγωγής, για την Άρτα περισσότερο την παραγωγή πορτοκαλιού, που είναι ένα απ' τα βασικά προϊόντα. Το ίδιο πρέπει και μπορεί να γίνει και για τ' άλλα προϊόντα, ελιά, ακτινίδιο κλπ

-Που είναι ο συνεταιρισμός, οεοοο...

Αν κάποιος έχει νέα του, ας μας τα πει... Αν επίσης κάποιος εκ των διοικούντων, έχει κάποιο νέο να μας πει, το περιμένουμε εναγωνίως... Έστω για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, μιας και απ' την υπερβολική απραξία, είναι πολλοί αυτοί που ρωτούν, αν είναι εδώ ή βρίσκονται κάπου για διακοπές...

Δεν είναι η κάθε αναζήτηση, ευχάριστη υπόθεση... Οι αναζητούντες το καλύτερο, σπάνια χαίρονται και τις περισσότερες φορές μελαγχολούν. Μια μελαγχολία, ας την πάρουμε κι εμείς...

Τα τελευταία νέα που έχουμε απ' τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Άρτας - Φιλιππιάδας, αναφέρουν ότι πρώην και νυν, "ακονίζουν τα μαχαίρια τους". Όχι πως τώρα βγήκαν αυτά τα μαχαίρια... Είναι καιρό σε δράση και το καλοκαίρι, που δεν ευνοεί τις μάχες, δίνει την ευκαιρία, για το αναγκαίο "ακόνισμα"...

Θα είχε πλάκα, αν κανένας πίστευε πως τα μαχαίρια... ακονίζονται, γιατί πρώην και νυν, έχουν διαφωνία για την υλοποίηση του προγράμματος και του τι έχει προσφέρει ο καθένας, στην υπόθεση που λέγεται ανάπτυξη της τοπικής παραγωγής, με πρωτοβουλίες σαν κι αυτές που αποτελούν τον πρόλογο της παρούσης αναζήτησης... Θα επικρατούσε η απόλυτη ικανοποίηση, αν έστω μία πληροφορία ανέφερε πως πρώην και νυν, εκεί στον αγροτικό συνεταιρισμό μαλώνουν, γιατί δεν έκαναν το κάτι παραπάνω...

Στην περίπτωσή μας, αυτό που κυριαρχεί, είναι το τίποτα, που σημαίνει ότι αλλού πρέπει ν' αναζητηθεί η αναγκαιότητα των μαχαιριών... Ας την αναζητήσουν οι αγρότες... Αυτοί άλλωστε χάνουν...

Πρόλογος κι αυτός, για να μπούμε στην τελική ευθεία... Πρόλογος στον πρόλογο, για να καταλήξουμε κάπου. Να καταλήξουμε στο τι μπορεί να γίνει στην Άρτα, για να προβληθούν τα τοπικά προϊόντα και να ενισχυθεί η τοπική παραγωγή...

Τίποτα δεν θα γίνει... Αυτοί που πρέπει να είναι επισπεύδοντες, στην αναζήτηση πρωτοβουλιών, προτιμούν και μάλλον ικανοποιούνται απ' τον καβγά του πρώην και του νυν και αδιαφορούν για την δική τους παραγωγή, άρα και το δικό τους συμφέρον...

Καθαρές κουβέντες, χωρίς φόβο και πάθος... Ας μην αγωνιούν οι φτωχοί αγρότες, για τον πρώην και το νυν. Αυτοί δεν χωρίζουν το ελάχιστο, αλλά το πολύ παραπάνω...

-Ο φτωχός αγρότης που δεν έχει ούτε το ελάχιστο, γιατί θα πρέπει ν' αγωνίζεται;

Λέμε πως θα έπρεπε ν' απαιτούσε πρωτοβουλίες, τις οποίες περιγράφει στην αρχή του, ετούτο το σημείωμα. Δεν θα γίνει ποτέ... Πιθανολογούμε πως... ηδονίζονται με τον καβγά... Χωρίς να οριοθετούν την διαφορά του ελάχιστου, που αφορά αυτούς, με το παραπάνω που αφορά τους καβγαδίζοντες!

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:11

Γιατί δεν μπορώ να γίνω ήρωας...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Γιατί δεν μπορώ να γίνω ήρωας ή ηρωίδα και να τιμήσω τον τόπο μου όπως θα έπρεπε  να κάνει ο κάθε αγωνιστής και μονομάχος της σύντομης αυτής ζωής μας; Γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι το μεγαλειώδες και τόσο ελεύθερο σαν του Καραΐσκάκη που εκκολάφθηκε στα εδάφη μας, του Μάρκου Μπότσαρη  και των Σουλιωτών που πλησιάζει ο εορτασμός του Σέλστου, του Μακρυγιάννη και τόσων άλλων αγωνιστών;
Γιατί δεν μπορώ να γίνω προτομή σαν αυτή του Κρυστάλλη και να γράψω ηρωικούς στίχους σαν του Κοτζιούλα και του Σολωμού να βγεί έστω ένας εμπνευσμένος στίχος σαν «το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός  ευθύς εγιόμισε άνθια», ή σαν αυτόν «μην είδατε την ομορφιά που την κοιλάδα αγιάζει»;
Γιατί δεν μπορώ να διατυπώσω κάτι το τόσο μεγαλειώδες που να μείνει σαν εμπνευσμένη έκφραση και να φωτίζει τη σκέψη του λαού μου και την εφυία της σύλληψης αλλά και πρωτοτυπία της έκφρασής μου; Γιατί καμία πράξη μου δε γίνεται μεγάλη αλλά μικρή σπασμωδική κίνηση ελάχιστης έως μηδενικής εμβέλειας;
Γιατί δεν έχω διαβάσει μήπως ούτε τον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ενώ κυβερνώ; Μήπως επειδή δεν ξέρω να μιλώ όχι μόνο μια ξένη γλώσσα αλλά ούτε να κατέχω και τη δική μου που δίνει ροή και ρυθμό στη σκέψη και έτσι μπορεί να πάρει φόρμα το μεγαλειώδες μου ηρωικό αν τελικά γεννηθεί;
Και από την άλλη πού να γεννηθεί; Απ΄όσο γνωρίζω το μεγαλειώδες δε γεννιέται σε χορτασμένα στομάχια και νυσταγμένα κεφάλια. Το ηρωικό δε ξεκίνησε από κανένα γραφείο και δημόσια υπηρεσία βραδείας καύσεως. Από καμιά γρατσουνίτσα από προσωπικό παραπάτημα που την βαφτίσαμε πληγή. Από καμία εσωτερικής φύσεως τάξη παρακμιακής σκέψης λόγω βαρεμάρας και σκοτώματος του χρόνου που περίσσευε πληρωμένος ή προπληρωμένος.
Το ηρωικό ή έστω το μεγαλειώδες δε συμπαθεί τα κόμματα αλλά τις τελείες, ούτε το στόμφο αλλά τον ελλειπτικό λόγο. Και φυσικά όχι το πιρούνι αλλά το μαχαίρι. Προτιμά την πληγή από το κοψιματάκι, το αίμα από το μελάνι, το σύννεφο από το χώμα, το χάος από την γραμμική νεκρική σιγή του τίποτα απολύτως. Την τρέλλα του μεσημεριού από την χαύνωση της πρωινής ραθυμίας στα πουπουλένια κρεβάτια μας. Την αγρυπνία των σκοτεινών ωρών της αβύσσου απ΄την ροδοδάκτυλη αυγή.
Τότε γράφονται οι ηρωικές αποφάσεις , τότε δολοφονείται ο Καποδίστριας και τότε στρέφει ο Καρυωτάκης το πιστόλι στον κρόταφο αφού όλο του το βράδυ έκανε πρόβες θαλάσσιου θανάτου στ΄ακρογιάλια της Πρέβεζας. Έτσι ξημέρωνε ο Μποντλέρ και έτσι τελείωνε τη σιωπή του ο Παπαδιαμάντης με το σταθερό χέρι της ψυχής του Χαλεπά.
Όλοι ήρωες κι άλλοι ακόμη πολύ μεγαλύτεροι και πιο καθημερινοί και αφανείς που ούτε τολμώ από σεβασμό και ντροπή να κοιτάξω στα μάτια συναντώντας τους στην καθημερινή μου πορέια εδώ μαζί σας..αφανείς και σκοτεινοί. Ίσως γιατί όπως έγραφε ο μεγάλος μας ποιητής...οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά....

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:05

Η πολιτική πέθανε, ζήτω η Πολιτική...

Του

Ελευθέριου Τζιόλα

           

Από την ''ξύλινη γλώσσα'', στο facebook και το tweeter.

 

            Η έκπτωση αξιών, αρχών και πολιτικής ουσίας συντελείται, χωρίς ανακοπή, ή οποιαδήποτε, έστω μερική, ανάσχεση, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα αυτών της περιόδου της κρίσης. Η έκπτωση αυτή, προσλαμβάνοντας χαρακτηριστικά εκκένωσης και κάθε έννοιας από το πραγματικό, βαθύτερο πολιτικό της νόημα, αποτελεί μέρος της συνολικότερης απαξίωσης της Πολιτικής.

            Η παλαιότερη συζήτηση περί ''ξύλινης γλώσσας'' δεν υφίσταται πλέον, όχι γιατί η τρέχουσα, χρησιμοποιούμενη γλώσσα πολιτικής επικοινωνίας ανανεώθηκε και μετασχηματίσθηκε, γενόμενη πιο ελκτική, πιο φρέσκια, πιο αντιπροσωπευτική των νοημάτων και των ζητουμένων, ώστε να μην υπάρχει λόγος μιας ''γλώσσας'' πιο λειτουργικής, ικανής να αποδώσει, να εκφέρει πιο ζωντανά, πιο σύγχρονα τη σκέψη, την ανάλυση, τους στόχους και την προοπτική. Η σχετική συζήτηση (και το ενυπάρχον αίτημα, περί αλλαγής της ''ξύλινης γλώσσας''), δεν υφίσταται γιατί το σύνολο της πολιτικής συζήτησης, του δημόσιου διαλόγου, της ουσιώδους επικοινωνίας έχει παρακμάσει, έχει εκπέσει, ώστε τα θέματα που συνδέονται με την ποιότητα του ''μέσου'' που συνήθως σφραγίζει και το μήνυμα, δηλαδή τη ''γλώσσα'', να έχουν, μαζί με τα πρώτα υλικά, συμπαρασυρθεί στο απορριμματοφόρο...

            Παράλληλα, η ισοπεδωτική ''ευκολία'', η προχειρότητα της ταχείας αντίδρασης και της αβασάνιστης θέσης, η αβαθής αποδοχή απόψεων, η ανάδραση με επιφανειακές συμφωνίες στα socialmedia, με προέχουσα τη θέση τoυ facebook, όπου μ΄ ένα like''έχεις τοποθετηθεί'', με μία εξυπνακίστικη ατάκα ''έχεις καθαρίσει'', ή μ΄ένα tweetέχεις καλύψει τη ζωτική ανάγκη κατεύθυνσης του έθνους (!), διαμορφώνει μια κατάσταση τελματώδους ρηχότητας κι ένα περιβάλλον α-πολιτικό, με διάχυτο έναν λεκτικό εκβαρβαρισμό.  

Δεν υπάρχουν σημάδια, πέρα από ορισμένες αξιομνημόνευτες (αντι)στάσεις και όντως δημιουργικές προσπάθειες ελάχιστων ανθρώπων του πνεύματος, που να δείχνουν ότι μπορεί να αντιστραφεί θετικά αυτή η κατάσταση, απέναντι σε μια τέτοια απαξιωτική καταιγίδα, όταν, μάλιστα, αυτή αποκτά πλανητικές διαστάσεις.

            Σ' αυτό περιβάλλον, το οποίο απαιτεί πολυεπίπεδες απαντήσεις και συστηματική προσπάθεια αναπροσανατολισμού, η πολιτική επιβίωση αποκτά στοιχεία προσαρμογής τέτοια που ακυρώνουν την πρωταρχική σημασία και την ουσία της Πολιτικής, τείνουν στον χαμαιλεοντισμό, ή στον   μεταμορφισμό, συνιστώντας, μάλλον, πολιτική λαθροβίωση, κι ούτε κάν επιβίωση.  

Τί είναι το νέο ''αφήγημα'' που (ανα)ζητείται ;

 

            Έτσι, η έννοια του πολιτικού Σχεδίου, ή ακόμα του πολιτικού Προγράμματος, αντικαταστάθηκε από την έννοια του '' αφηγήματος''.

            Νέο αφήγημα αναζητεί η κυβέρνηση κι ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τις υπουργικές και στελεχιακές του επισημάνσεις. Ενώ, η Θεσσαλονίκη (η ΔΕΘ), αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξεδιπλώσει ο πρωθυπουργός το νέο του αφήγημα, αφού το περίφημα ''πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης'' (του 2015) και σαν όρος, και σαν σημαινόμενο, και σαν περιεχόμενο παράγει αρνητικά ανακλαστικά και ενοχικούς συνειρμούς.

            Η ''Ν.Δ.'' στον ίδιο ''αφηγηματικό αστερισμό'' κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «δεν έχει αφήγημα, αφού το successstory της δεν περπατάει», αλλά και η κυβέρνηση ανταπαντά ότι «δεν έχει αφήγημα η Ν.Δ., αφού η υπόθεση της “σύντομης παρένθεσης” κατέπεσε». Επίσης, «απουσία αφηγήματος» καταμαρτυρεί στη ''Ν.Δ.'' η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εν αντιθέσει με τον Ε. Βενιζέλο, που κρίνει τη ''Ν.Δ.'' αξιανάγνωστη και με ''αφήγημα επαινετής προσπάθειας''. Παράλληλα, ακούμε ότι «η Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν έχει άλλο αφήγημα από την πάση θυσία επιστροφή στη νομή της εξουσίας», ενώ και η ίδια η ηγεσία της θέτει ως κεντρικό της καθήκον τη ''διατύπωση ενός νέου, σύγχρονου αφηγήματος για την Ελλάδα και το μέλλον της''. Ακόμα, κριτικές προς το ''Ποτάμι'', υπογραμμίζουν ότι «το μόνο αφήγημα του Ποταμιού είναι ο επικεφαλής του».

            Η έννοια του αφηγήματος, εδώ, δεν αποτελεί ένα επιτυχημένο δάνειο από τη σφαίρα της λογοτεχνίας, -σφαίρα εν πολλοίς εξοστρακισμένη από τους καριερίστες της πολιτικής-, αλλά, έναν lightμεταμορφισμό της έννοιας του Σχεδίου ή/και του Προγράμματος, που προϋποθέτουν υψηλότερες απαιτήσεις και έχουν αξιώσεις στη διαμόρφωση και εκτύλιξη τους. Ένας μεταμορφισμός, που δεν είναι μόνον εννοιολογικός, αλλά ουσιώδης, αφού συνδέεται και παραπέμπει όχι στην αυστηρότητα, τη συνεκτικότητα, τις προτεραιότητες και τις δεσμεύσεις ενός Σχεδίου, παρά στη γλαφυρότητα μιας αφήγησης, στην υπνωτική ατμόσφαιρα ενός μυθιστορήματος και στην παραμυθία ενός καλύτερου μέλλοντος !

            Ούτε, μπορεί να περάσει απαρατήρητη, η σταδιακή, και για την τρέχουσα περίοδο, πλήρης ακύρωση της έννοιας του ''οράματος'' (ως έννοια ιδεολογική και αρχών μετασχηματισμού) και η ενσωμάτωση της, η χώνευση της, στην έννοια του ''αφηγήματος'', πράγμα που συνιστά μια ακόμα επιλογή αποκαθήλωσης ηθικών - ιδεολογικών αξιών που απαρτίζουν το ''όραμα''.

            Η εγκατάσταση του ''αφηγήματος'', στη θέση και αντί των όσων καίριων παραπάνω αναφέρθηκαν, οδηγεί και στην ακύρωση της έννοιας, - κυρίως της ανάγκης -, της στρατηγικής, ως το νήμα που δένει, διατρέχει και πραγματώνει τους στόχους του Σχεδίου, με τους συσχετισμούς, με την μεταβαλλόμενη πραγματικότητα και με την συστοιχημένη κίνηση προς το όραμα.

            Δεν είναι, βέβαια, λίγες οι περιπτώσεις που χρησιμοποιείται η έννοια ''στρατηγική'' στην τρέχουσα πολιτική διάλεκτο. Όμως, σε καμία των περιπτώσεων δεν κατέχει το πραγματικό της νόημα. Δεν αποτελεί μια επιχειρησιακή αντίληψη - οργάνωση - γραμμή, παρά ένα τέχνημα, μια τακτική, ένα επινόημα. Η στρατηγική υποβαθμίσθηκε και μεταλλάχθηκε σε κάποια ''κόλπα'', σε μια συνταγή εντυπωσιασμού και ελιγμών, με σημαντική τη θέση των επικοινωνιακών μέσων και τεχνικών, ώστε να εγκλωβίζει την κοινή γνώμη αποσπώντας μία κάποια συναίνεση της και να μειώνει ή/και να ακυρώνει την απήχηση της κυρίαρχης αντιπολίτευσης. Έπαψε, δηλαδή, να αποτελεί την επιχειρησιακή επεξεργασία για την εκδίπλωση, την ανάπτυξη και την πραγμάτωση ενός κοινωνικού και πολιτικού Σχεδίου, ενός Προγράμματος.

Ταυτότητα και περιεχόμενο ή ''πρόσημα'' ;

 

            Ένα, ακόμα, γλωσσικό, εννοιολογικό σύμπτωμα άξιο προσοχής, με εκτεταμένη χρήση είναι ο όρος ''πρόσημο''.

            Όταν οι πολιτικοί παράγοντες αναφέρονται στον χαρακτήρα, στην ταυτότητα μιας πολιτικής, αντί να μιλήσουν για την ουσία, τους σκοπούς και την ποιότητά της, μιλάνε για το πρόσημό της. ''Ποιό θα είναι το πρόσημα της πολιτικής της Ν.Δ. ;'', διερωτάται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, η ''κυβέρνηση δεν έχει θετικό πρόσημο στην πολιτική της, ούτε θετικό προσανατολισμό'' αντιτείνει η ''Ν.Δ.". Ενώ, και ''η Δημοκρατική Συμπαράταξη οφείλει να αποκτήσει θετικό πρόσημα στις πολιτικές και τις παρεμβάσεις της'', και το ''Ποτάμι'', επίσης, αναλόγως.

            Το ίδιο, βέβαια, είναι εξαιρετικά σύνηθες σε κάθε στιγμή αδυναμίας ή αμηχανίας πολιτικών στελεχών, που δεν έχουν την ικανότητα να δουν βαθύτερα και να αναλύσουν μια πολιτική, ή μια εξέλιξη. Τότε ο βολικός χαρακτηρισμός ''θετικό'' - ''αρνητικό'' είναι ένα σωσίβιο, αλλά και ένα κούφιο μήνυμα.

            Τα πρόσημα είναι δύο : θετικό (+), αρνητικό (-). Επιμένουν, λοιπόν, να τοποθετούν τους εαυτούς στις πολιτικές με θετικό πρόσημο (!) και τους αντιπάλους τους με αρνητικό. Στην έσχατη επέκταση της αυτή η αντίληψη, δηλαδή, μέχρι το σημείο εκείνο όπου γίνονται πλήρως ξεκάθαρες, λαγαρές οι διαφορές, δεν περιλαμβάνει το συντηρητικό και το προοδευτικό, το νεοφιλελεύθερο και το σοσιαλιστικό, αλλά θετικό και αρνητικό πρόσημο. Η κατ΄ αυτόν τον τρόπο απάλειψη των διαφορών και των εν δυνάμει εναλλακτικών προοπτικών, συνεπάγεται μια πολιτική απονεύρωση, ένα ιδεολογικό γκρί, έναν απλωμένο χυλό.

            Αυτό το άνευ περιεχομένου ισοζύγιο (θετικό - αρνητικό), αυτή η επίπεδη αριθμητική εκκενώνει απόλυτα την Πολιτική από την αποστολή και περιεχόμενό της και εγκαθιστά μια α-πολιτική οπτική για τα πράγματα, χωρίς κοινωνική ρίζα και αναφορές, χωρίς ταυτότητα, κινητήριο όραμα και εναλλακτικές.

          

Κι όμως, το κρίσιμα αναγκαίο μπορεί, και πρέπει, να γίνει.

 

            Μέσα απ΄ όλα αυτά, και άλλα, που συνιστούν στάσεις προσαρμογής , -αντί για αγώνα ανατροπής -, ενός περιβάλλον γενικευμένης πολιτικής έκπτωσης, οι απαντήσεις δεν είναι πλέον, μέσα σ΄ αυτό το μαζικό τέλμα, ούτε απλές, ούτε εύκολες. Το, δε, υπαρκτό και διαθέσιμο δυναμικό, με ήθος, ανάστημα, ποιότητα και ικανότητες, δηλαδή, ο απολύτως κρίσιμος, καταλυτικός παράγοντας για τη δημιουργία μιας επιταχυνταντικής αλυσιδωτής διεργασίας, ενώ πράγματι υφίσταται, είναι λιγοστό, διάσπαρτο και ασυντόνιστο. Το δυναμικό αυτό, σαν ένα είδος ''άλας της γης'', απαιτείται να δείξει την μέγιστη μεταξύ των στελεχών του αλληλοκατανόηση, αλληλεγγύη και αλληλοτροφοδοσία και να καταπιαστεί με τον συντονισμό του και το πράγματι εγερτήριο, ανορθωτικό έργο του.

            Εξ άλλου, κι ο μέσος επταετής πολιτικός κύκλος (στην προκειμένη περίπτωση ο επταετής κύκλος της κρίσης, 2010 -2017), που αποτελεί τον επιβεβαιωμένο από την ιστορία μας, χρονικό κύκλο μετάβασης από την μία περίοδο στην επόμενη, τείνει να ολοκληρωθεί.

            Τρία κομβικά στοιχεία πρέπει, - και οι διάσπαρτες σημαντικές επεξεργασίες δείχνουν ότι και μπορούν -, να αποτελέσουν, τις ελάχιστες ενότητες για την εγερτήρια αυτή διαδικασία, για την ουσιαστική νοηματοδότηση της νέας Πολιτικής : Ανάλυση, Σχέδιο, Υποκείμενο (κοινωνικό - οικονομικό- πολιτικό).

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:38

Πολιτισμός. Τι άλλο έχουμε;

Του

Κώστα Γκέτση

Θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν, ακόμη και οι πιό δύσπιστοι ή αυτοί που θεωρούν όλα τ' άλλα χρήσιμα, ότι πλην του πολιτισμού και όσα μέσω αυτού μπορεί μια περιοχή, όπως η Ήπειρος, να πετύχει, δεν έχουμε τίποτ' άλλο... Να μην μιλήσουμε για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ηπείρου, τα οποία αν έχουν την δυνατότητα να κάνουν ένα βήμα παραπάνω, το οποίο μπορεί ήδη το έχουν κάνει, αλλά πέραν αυτού, τίποτ' άλλο δεν μπορούμε να περιμένουμε...

Καυχάται η διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου, ότι έχει πετύχει πολλά σε σχέση με την προώθηση του τουρισμού στην Ήπειρο και δεν μπορεί κανένας να φέρει αντίρρηση. Σ' αυτή την προσπάθεια, το φόντο αποτελεί ο πολιτισμός μας, η προβολή των μνημείων σ' όλες τις περιφερειακές ενότητες, για ν' ακολουθήσει το φυσικό κάλος, που κι αυτό παίζει τον ρόλο του.

-Η προβολή του πολιτισμού της Ηπείρου, είναι σε στέρεα βάση και δεν έχει βήματα περαιτέρω να κάνει;

Εκεί είναι το σημαντικό σημείο, του ζητούμενου που είναι ο πολιτισμός και η σωστή διαχείριση των όσων παραλάβαμε, αλλά και αυτών που πρέπει να δημιουργήσουμε, ως συνέχεια, όπως άλλωστε επιβάλλεται. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που πάσχει η Ήπειρος και φυσικά το πληρώνει σ' όλους τους τομείς, με πρώτον αυτόν της ανάπτυξης, την οποία επιχειρούν κάποιοι να την προσεγγίσουν τόσο στραβά και με λάθος εργαλεία, που στο τέλος μπορεί και να μετράμε αρνητικά αποτελέσματα.

Δυστυχώς όλο αυτό το κεφάλαιο που λέγεται πολιτισμός της Ηπείρου, το αφήσαμε οι πολίτες πρώτα και ακολούθως η πνευματική ηγεσία ή το αντίστροφο, στα χέρια όσων υπηρετούν σκοπιμότητες, με πρώτους και καλύτερους τους αιρετούς της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι -δυστυχώς- και αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, το εντάσσουν στις σκοπιμότητες, που μόνο με τον πολιτισμό δεν έχουν σχέση. Το χαρακτηριστικό παράδειγμα, έρχεται απ' τον Δήμο Ζηρού, που έβαλε το σπουδαίο Κάστρο των Ρωγών, στην διαδικασία της σκοπιμότητας. Να πάρουν λεφτά για να το καθαρίσουν οι ημέτεροι, λες και ο καθαρισμός και η προστασία του κάθε μνημείου, είναι θέμα μιας εργολαβίας, την οποία πρέπει ν' αναλάβει ο κολλητός του κάθε δημάρχου και όχι μια καθημερινή αναζήτηση.

Ακριβώς πάνω στην διαπίστωση, πρέπει ν' αναδειχτεί ο ρόλος της πνευματικής ηγεσίας, η οποία έχει τον τρόπο, αλλά και την υποχρέωση να προβάλλει το αυτονόητο, το οποίο στην συνέχεια θα γίνει ο οδηγός της ζωής... Υπάρχουν στην Ήπειρο, οι πνευματικές δυνάμεις, οι οποίες θ' αναλύσουν την κατάσταση και θα βάλουν ένα τέλος, σ' αυτό το τραγικό παιχνίδι σκοπιμοτήτων, ακόμη και με βάση τον πολιτισμό. Αυτές τις πνευματικές δυνάμεις, θα έπρεπε να είχε καλέσει να είναι σε ετοιμότητα για παραγωγή έργου και ιδεών, η διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου και οι αιρετοί όλων των Δήμων, μιας κανένας εκ των παραγόντων αυτών, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έχει την υποδομή να μιλήσει για ένα σχέδιο δημιουργίας του ηπειρωτικού πολιτιστικού κινήματος, το οποίο σε πρώτη φάση, θα πρέπει ν' αποτελεί τον σύμβουλο όλων των αιρετών... Να ξεκαθαρίσει το πως πρέπει να κινηθούμε σε σχέση με τον πολιτισμό μας.

-Τι ρόλο θα μπορούσε να έχει το πολιτιστικό κίνημα στις ημέρες μας και μήπως αποτελεί πολυτέλεια;

Το ερώτημα αυτό μπορεί να έχει ως βάση την λαϊκιστική τάση, που επιχειρεί να ξεχαστεί κάθε πολιτιστική αξία, με το στρεβλό επιχείρημα, ότι ο κόσμος δεν έχει να φάει, με τον πολιτισμό θ' ασχοληθεί... Δεν το αγνοούν, τους βολεύει να παρουσιάζουν έτσι το θέμα. Γιατί στις ημέρες μας, όπου κανένας δεν γνωρίζει το που πάμε και πως πάμε, ο πολιτισμός και οι δράσεις περί αυτόν, μπορούν να μας δώσουν το στίγμα της αναζήτησης και της επιτυχίας. Η "Γ" είχε την ικανοποίηση, να περιλάβει στις σελίδες της, άρθρα με σημαντικές υπογραφές, τα οποία ανέλυσαν πλήρως τον ρόλο του πολιτισμού στις ημέρες μας... Που οδηγούσαν στο συμπέρασμα, πως η μόνη διέξοδος στα πολλά αδιέξοδα, είναι η σωστή προσέγγιση των θεμάτων που αφορούν στον πολιτισμό μας...

Κι επειδή πολλές φορές, πολλά γράφονται έτσι για να γράφονται, η "Γ" έχει αποδείξει πως διαφοροποιείται από τέτοιες επιλογές και πρακτικές, έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα. Στο σημερινό της φύλλο, φιλοξενεί μια συζήτηση με τον καθηγητή - γλύπτη Θόδωρο Παπαγιάννη, η οποία επιχειρεί να προσεγγίσει το πως μπορεί να λειτουργήσει η φωτισμένη πνευματική ηγεσία, σε σχέση με το θέμα αυτό και πως με την ισχυρή φωνή της, θα επιχειρήσει να βάλει τέλος σ' όλα τα παράταιρα που συμβαίνουν και σε γενικές γραμμές υποτιμούν τον πολιτισμό μας. Απ' αυτή την συζήτηση, προκύπτει για την "Γ", η υποχρέωση, να επικοινωνήσει και με άλλε προσωπικότητες του πολιτισμού και της πολιτικής, ώστε αυτές οι συζητήσεις, ν' αποτελέσουν τον λόγο του διαλόγου, για το αναζητούμενο πολιτιστικό κίνημα της Ηπείρου, που δεν υπάρχει και πρέπει να προκύψει, ως αντίδοτο στην πολλαπλή κατηφόρα που έχουμε πάρει...

Ο καθηγητής Θόδωρος Παπαγιάννης, έχει ήδη κάνει μια πρόταση σε σχέση με την ομάδα προσώπων που πρέπει να πειστούν να αποτελέσουν την πρωτοπορία της επιβεβλημένης προσπάθειας για τον πολιτισμό στην Ήπειρο και θεωρούμε πως απ' αυτούς πρέπει να αναμένουμε πολλά σε σχέση, με το πως θα βάλουμε τον πολιτισμό της Ηπείρου, στην πραγματική του διάσταση, αλλά και σε πρώτο πλάνο στην ζωή μας.

Εδώ είμαστε λοιπόν, το συναρπαστικό ταξίδι της δημιουργίας στον χώρο του πολιτισμού τώρα αρχίζει...

Του

Λαοκράτη Βάσση

 

Δεν μπορώ να μη πω πως είναι μελαγχολικό που χρειάζεται  να λέγονται και να τονίζονται τα αυτονόητα για την «αριστεία». Υπό την πρόκληση, μάλιστα, είτε της ύβρεως περί «ρετσινιάς» της, που συνιστά μια από τις πλέον απαξιωτικές κακοποιήσεις της, είτε της «αριστοκρατικής φετιχοποίησής» της που συνιστά και τη χειρότερη άρνησή της ως κοινωνικής αξίας.
Παρότι πιστεύω πως παραβιάζω ανοιχτές θύρες με τη συνηγορία μου υπέρ της κουλτούρας της «αριστείας», θα περιοριστώ, με περιληπτική υπαινικτικότητα, στη θεώρησή της, υπό όρους, ως κοινωνικής υπεραξίας και κοινωνικής επένδυσης. Που είναι καρπός της μεταξύ «κοινωνικού δαρβινισμού» και «κοινωνικού εξισωτισμού» λογικής της αριστοτελικής μεσότητας. Όπου, ας μου επιτραπεί η σχηματικότητα, ο «κοινωνικός δαρβινισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «δεξιά». Ο δε «κοινωνικός εξισωτισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «αριστερά».
Τη φετιχοποίησή της αριστείας τη διαπερνά η αριστοκρατική αντίληψη της προνομιακής «καστοποίησής» της στην ήπια εκδοχή της και του «κοινωνικού δαρβινισμού» στην ακραία εκδοχή της. Τη δε ενοχοποίησή της τη διαπερνά η προκρούστεια και ισοπεδωτική αντίληψη του «κοινωνικού εξισωτισμού».

 

Η αριστεία ως αγαθό
Αυτό που εντέλει κάνει την «αριστεία» αγαθό, με την βαθύτερή του σημασία, είναι η αξιακή της βάση. Η ορίζουσα και προσδιορίζουσα, προφανώς με το κατ’ αρετήν της, την κοινωνική της διάσταση και την κοινωνική της ανταποδοτικότητα ως προστιθέμενη θεμελιακή της ιδιότητα.
Που σημαίνει, σε απλά ελληνικά, πως η φύση δίνει τη δωρεά της (φυσική δωρεά: ευφυΐα ή ταλέντο!) κι η Πολιτεία την καλλιεργεί κατ’ αρετήν στο έπακρο, όπως οφείλει. Επενδύει θεσμικά σ’ αυτή τη δωρεά και επανεπενδύει για το καλό όλων τα οφέλη της. Και υπ’ αυτή την έννοια η φυσική υπεραξία της «αριστείας», της ευφυΐας ή του ταλέντου, γίνεται κοινωνική υπεραξία και αγαθό υψηλής κοινωνικής ανταποδοτικότητας.
Αυτό το «κατ’ αρετήν», όμως, της καλλιέργειάς της είναι συνάρτηση της αξιακής δημοκρατικής βάσης και δημοκρατικής φιλοσοφίας της κοινωνίας, άρα και της παιδείας. Αυτή η φιλοσοφία θεμελιώθηκε στην αρχαία Ελλάδα, όπου και η μαγική συναίρεση ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας, αλλά και η κρισιμότατη συνύφανση γνώσης και αρετής, πράξης και αρετής. Για να μείνουμε πολύ ενδεικτικά σ’ αυτά και στη μη χρησιμοθηρική φιλοσοφία ζωής (με κέντρο τον άνθρωπο!), στην οποία και σηματοδοτικά αναπέμπουν.
Στον αντίποδα πάντοτε της «ερυσιχθόνιας» κυρίαρχης εκδοχής του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και των πολλών συμπαρομαρτούντων του. Ενδεικτικά αναφέρω την ποσοτικοποίηση των πάντων, τη γνωσιοκρατική χρηστικότητα, τον κυνικό τεχνοκρατικό πραγματισμό και την ανταγωνιστική ατομοκρατία. Ειδικά η τελευταία στην επιχειρηματική οικονομία και στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό οδηγεί στην κατ’ επίφασιν αριστεία των «γκόλντεν μπόις» και της «ντόπας».

 

Εναρμόνιση ελευθερίας και ισότητας
Την αριστεία την αποθεώνει η αξιακή βάση της δημοκρατικής φιλοσοφίας, όπου η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία εναρμονίζουν ελευθερία και ισότητα, αποτρέποντας τις προρηθείσες ακρότητες και εκτροπές. Δηλαδή απ’ τη μια τον φετιχισμό και τον «κοινωνικό δαρβινισμό» και απ’ την άλλη την ενοχοποίηση και τον «κοινωνικό εξισωτισμό». Με δεδομένο πως, στο κοινωνικό πλαίσιο που το διαπερνά και διαποτίζει η βαθύτερη λογική της ανοιχτής προς τα πάνω κλίμακας της προόδου, ο καθένας ωθείται να αριστεύει σε κλίμα ευγενούς άμιλλας κατά τις δυνατότητές του.
Με τους αρίστους, αυτονοήτως, στην κορυφή της κλίμακας, τιμή και καμάρι όλης της κοινωνίας, να επιβραβεύονται για την κατ’ αρετήν κορύφωση της κοινωνικά πάντοτε ανταποδοτικής αξιοσύνης τους. Καθώς, κατά τον Περικλέους επιτάφιο: «Άθλα γαρ οις αρετής κείται μέγιστα, τοις δε και άνδρες άριστοι πολιτεύουσι» (Διότι, όπου μέγιστα ορίζονται βραβεία αρετής, εκεί και άριστοι πολίται οικούν την πόλιν,  μετ. Ελ. Βεν/λος).

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:28

Το τέλος της γιορτής...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Και όταν σταματούν τα κλαρίνα και τα όμορφα τραγούδια μας, οι γιορτές και οι συνάξεις μας ξαναπέφτουμε πάλι στης περίσκεψης τα δίχτυα. Τι γιορτάσαμε τελικά , τι τραγουδήσαμε τι ονειρευτήκαμε και πού θα ξεπιαστούμε από τον πολιτισμό της πλαστικής καρέκλας που όπως φαίνεται έγινε θεσμός σε κάθε μας συνάθροιση.
Πλαστική καρέκλα σε πανηγύρια, σε γιορτές σε γάμους σε μνημόσυνα μνήμης. Από κει ξεκινά ίσως τελικά η υποβάθμιση και συνεχίζεται λαμπρά καλύπτοντας τα πάντα ο πολιτισμός του πλαστικού που μεταφράζεται σε πολιτισμό του εφήμερου και ανακυκλώσιμου υλικού. Και του χρόνου μια απ΄τα ίδια. Άκουσα εξ΄άλλου από πολλά στόματα πως και τα περσινά δε διέφεραν τα του χρόνου προφανώς δε θα διαφέρουν.
Κι ένα πιο προσεκτικό και διορατικό..αυτί θ΄ακούσει κι έχει ακούσει λόγους και έπεα πτερόεντα που επίσης δε διέφεραν και δε θα κάνουνε τη διαφορά. Κοιμόμαστε στην πλαστική μας καρέκλα που μας οριοθέτησαν ως πολιτισμό και νησίδα αισθητικής. Ξεκουραζόμαστε στην πλαστική ξαπλώστρα κάθε ακροθαλασσιάς  που κανονικά ανήκει σε κάθε πολίτη μιας και σύμφωνα με το σύνταγμα έχουμε κάθε ίσο και ίδιο δικαίωμα ισονομίας και ισότητας απέναντι στην κάθε παραλία και πληρώνουμε το πλαστικό πανάκριβο για ένα μπάνιο σε μια θάλασσα που τελικά ανήκει στην καφετέρια ή το ξενοδοχείο καθώς φαίνεται.
Καταπίνουμε ένα πλαστικό σουβλάκι και φαγητό που χρεώνεται με πλαστικό χρήμα και αντε να μη διαθέτεις πλαστικό στομάχι να το χωνέψεις και δεινοπαθείς γιατί αποφάσισες να το καταπιείς όπως και κάθε πλαστική ιδέα που εύκολα πια προσφέρεται και παραδίδεται και αποδίδεται σε οτιδήποτε.
Φυσικά και γι΄αυτό καίγεται τελικά και τόσος εύκολα μιας και είναι πλαστική. Ανάβουν φωτιές και κατακαίνε τα πάντα, δε μπορούν να τις σβήσουν και καίνε εκτάσεις δασών που ίσως αύριο καλλιεργηθεί καμία πλαστικής φύσεως καλλιέργεια μεταλλαγμένων να ταϊστούμε κι απ΄αυτά να μεταλλαχθούμε ακόμη περισσότερο και ο φαύλος κύκλος του πλαστικού καλά κρατεί κι επικρατεί. Δυστυχώς ο πολιτισμός της πλαστικής ποιότητας έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας εδώ και δεκαετίες και έχουμε κοιμηθεί και ξυπνήσει τόσο καλά μαζί της, έχουμε φάει κι αναπνεύσει τόσο πολύ πλαστικό περίβλημα και πολιτισμό που σε λίγο δε θα μπορούμε ν΄ανασάνουμε το καθαρό αεράκι άλλης πνοής και πλεύσεως που καμιά φορά τολμά κι αυτό ελεύθερο να φυσήξει από καμιά απρόσμενη κορυφή.
Λίγη η σκέψη χωρίς πλαστικές λέξεις μας έμεινε πια, λίγη μη πλαστική γη και νερό, λίγες καθάριες ακρογιαλιές και όνειρα...ας τα υπερασπιστούμε για να μην καούν κι αυτά....

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12487516
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3234
33287
98869

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 64 επισκέπτες και κανένα μέλος