A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

Λαοκράτη Βάσση

 

Δεν μπορώ να μη πω πως είναι μελαγχολικό που χρειάζεται  να λέγονται και να τονίζονται τα αυτονόητα για την «αριστεία». Υπό την πρόκληση, μάλιστα, είτε της ύβρεως περί «ρετσινιάς» της, που συνιστά μια από τις πλέον απαξιωτικές κακοποιήσεις της, είτε της «αριστοκρατικής φετιχοποίησής» της που συνιστά και τη χειρότερη άρνησή της ως κοινωνικής αξίας.
Παρότι πιστεύω πως παραβιάζω ανοιχτές θύρες με τη συνηγορία μου υπέρ της κουλτούρας της «αριστείας», θα περιοριστώ, με περιληπτική υπαινικτικότητα, στη θεώρησή της, υπό όρους, ως κοινωνικής υπεραξίας και κοινωνικής επένδυσης. Που είναι καρπός της μεταξύ «κοινωνικού δαρβινισμού» και «κοινωνικού εξισωτισμού» λογικής της αριστοτελικής μεσότητας. Όπου, ας μου επιτραπεί η σχηματικότητα, ο «κοινωνικός δαρβινισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «δεξιά». Ο δε «κοινωνικός εξισωτισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «αριστερά».
Τη φετιχοποίησή της αριστείας τη διαπερνά η αριστοκρατική αντίληψη της προνομιακής «καστοποίησής» της στην ήπια εκδοχή της και του «κοινωνικού δαρβινισμού» στην ακραία εκδοχή της. Τη δε ενοχοποίησή της τη διαπερνά η προκρούστεια και ισοπεδωτική αντίληψη του «κοινωνικού εξισωτισμού».

 

Η αριστεία ως αγαθό
Αυτό που εντέλει κάνει την «αριστεία» αγαθό, με την βαθύτερή του σημασία, είναι η αξιακή της βάση. Η ορίζουσα και προσδιορίζουσα, προφανώς με το κατ’ αρετήν της, την κοινωνική της διάσταση και την κοινωνική της ανταποδοτικότητα ως προστιθέμενη θεμελιακή της ιδιότητα.
Που σημαίνει, σε απλά ελληνικά, πως η φύση δίνει τη δωρεά της (φυσική δωρεά: ευφυΐα ή ταλέντο!) κι η Πολιτεία την καλλιεργεί κατ’ αρετήν στο έπακρο, όπως οφείλει. Επενδύει θεσμικά σ’ αυτή τη δωρεά και επανεπενδύει για το καλό όλων τα οφέλη της. Και υπ’ αυτή την έννοια η φυσική υπεραξία της «αριστείας», της ευφυΐας ή του ταλέντου, γίνεται κοινωνική υπεραξία και αγαθό υψηλής κοινωνικής ανταποδοτικότητας.
Αυτό το «κατ’ αρετήν», όμως, της καλλιέργειάς της είναι συνάρτηση της αξιακής δημοκρατικής βάσης και δημοκρατικής φιλοσοφίας της κοινωνίας, άρα και της παιδείας. Αυτή η φιλοσοφία θεμελιώθηκε στην αρχαία Ελλάδα, όπου και η μαγική συναίρεση ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας, αλλά και η κρισιμότατη συνύφανση γνώσης και αρετής, πράξης και αρετής. Για να μείνουμε πολύ ενδεικτικά σ’ αυτά και στη μη χρησιμοθηρική φιλοσοφία ζωής (με κέντρο τον άνθρωπο!), στην οποία και σηματοδοτικά αναπέμπουν.
Στον αντίποδα πάντοτε της «ερυσιχθόνιας» κυρίαρχης εκδοχής του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και των πολλών συμπαρομαρτούντων του. Ενδεικτικά αναφέρω την ποσοτικοποίηση των πάντων, τη γνωσιοκρατική χρηστικότητα, τον κυνικό τεχνοκρατικό πραγματισμό και την ανταγωνιστική ατομοκρατία. Ειδικά η τελευταία στην επιχειρηματική οικονομία και στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό οδηγεί στην κατ’ επίφασιν αριστεία των «γκόλντεν μπόις» και της «ντόπας».

 

Εναρμόνιση ελευθερίας και ισότητας
Την αριστεία την αποθεώνει η αξιακή βάση της δημοκρατικής φιλοσοφίας, όπου η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία εναρμονίζουν ελευθερία και ισότητα, αποτρέποντας τις προρηθείσες ακρότητες και εκτροπές. Δηλαδή απ’ τη μια τον φετιχισμό και τον «κοινωνικό δαρβινισμό» και απ’ την άλλη την ενοχοποίηση και τον «κοινωνικό εξισωτισμό». Με δεδομένο πως, στο κοινωνικό πλαίσιο που το διαπερνά και διαποτίζει η βαθύτερη λογική της ανοιχτής προς τα πάνω κλίμακας της προόδου, ο καθένας ωθείται να αριστεύει σε κλίμα ευγενούς άμιλλας κατά τις δυνατότητές του.
Με τους αρίστους, αυτονοήτως, στην κορυφή της κλίμακας, τιμή και καμάρι όλης της κοινωνίας, να επιβραβεύονται για την κατ’ αρετήν κορύφωση της κοινωνικά πάντοτε ανταποδοτικής αξιοσύνης τους. Καθώς, κατά τον Περικλέους επιτάφιο: «Άθλα γαρ οις αρετής κείται μέγιστα, τοις δε και άνδρες άριστοι πολιτεύουσι» (Διότι, όπου μέγιστα ορίζονται βραβεία αρετής, εκεί και άριστοι πολίται οικούν την πόλιν,  μετ. Ελ. Βεν/λος).

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:28

Το τέλος της γιορτής...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Και όταν σταματούν τα κλαρίνα και τα όμορφα τραγούδια μας, οι γιορτές και οι συνάξεις μας ξαναπέφτουμε πάλι στης περίσκεψης τα δίχτυα. Τι γιορτάσαμε τελικά , τι τραγουδήσαμε τι ονειρευτήκαμε και πού θα ξεπιαστούμε από τον πολιτισμό της πλαστικής καρέκλας που όπως φαίνεται έγινε θεσμός σε κάθε μας συνάθροιση.
Πλαστική καρέκλα σε πανηγύρια, σε γιορτές σε γάμους σε μνημόσυνα μνήμης. Από κει ξεκινά ίσως τελικά η υποβάθμιση και συνεχίζεται λαμπρά καλύπτοντας τα πάντα ο πολιτισμός του πλαστικού που μεταφράζεται σε πολιτισμό του εφήμερου και ανακυκλώσιμου υλικού. Και του χρόνου μια απ΄τα ίδια. Άκουσα εξ΄άλλου από πολλά στόματα πως και τα περσινά δε διέφεραν τα του χρόνου προφανώς δε θα διαφέρουν.
Κι ένα πιο προσεκτικό και διορατικό..αυτί θ΄ακούσει κι έχει ακούσει λόγους και έπεα πτερόεντα που επίσης δε διέφεραν και δε θα κάνουνε τη διαφορά. Κοιμόμαστε στην πλαστική μας καρέκλα που μας οριοθέτησαν ως πολιτισμό και νησίδα αισθητικής. Ξεκουραζόμαστε στην πλαστική ξαπλώστρα κάθε ακροθαλασσιάς  που κανονικά ανήκει σε κάθε πολίτη μιας και σύμφωνα με το σύνταγμα έχουμε κάθε ίσο και ίδιο δικαίωμα ισονομίας και ισότητας απέναντι στην κάθε παραλία και πληρώνουμε το πλαστικό πανάκριβο για ένα μπάνιο σε μια θάλασσα που τελικά ανήκει στην καφετέρια ή το ξενοδοχείο καθώς φαίνεται.
Καταπίνουμε ένα πλαστικό σουβλάκι και φαγητό που χρεώνεται με πλαστικό χρήμα και αντε να μη διαθέτεις πλαστικό στομάχι να το χωνέψεις και δεινοπαθείς γιατί αποφάσισες να το καταπιείς όπως και κάθε πλαστική ιδέα που εύκολα πια προσφέρεται και παραδίδεται και αποδίδεται σε οτιδήποτε.
Φυσικά και γι΄αυτό καίγεται τελικά και τόσος εύκολα μιας και είναι πλαστική. Ανάβουν φωτιές και κατακαίνε τα πάντα, δε μπορούν να τις σβήσουν και καίνε εκτάσεις δασών που ίσως αύριο καλλιεργηθεί καμία πλαστικής φύσεως καλλιέργεια μεταλλαγμένων να ταϊστούμε κι απ΄αυτά να μεταλλαχθούμε ακόμη περισσότερο και ο φαύλος κύκλος του πλαστικού καλά κρατεί κι επικρατεί. Δυστυχώς ο πολιτισμός της πλαστικής ποιότητας έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας εδώ και δεκαετίες και έχουμε κοιμηθεί και ξυπνήσει τόσο καλά μαζί της, έχουμε φάει κι αναπνεύσει τόσο πολύ πλαστικό περίβλημα και πολιτισμό που σε λίγο δε θα μπορούμε ν΄ανασάνουμε το καθαρό αεράκι άλλης πνοής και πλεύσεως που καμιά φορά τολμά κι αυτό ελεύθερο να φυσήξει από καμιά απρόσμενη κορυφή.
Λίγη η σκέψη χωρίς πλαστικές λέξεις μας έμεινε πια, λίγη μη πλαστική γη και νερό, λίγες καθάριες ακρογιαλιές και όνειρα...ας τα υπερασπιστούμε για να μην καούν κι αυτά....

Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 21:51

Ο... χορός των αχρήστων!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

-Πως μπορεί να χαρακτηρίσει κανένας, μια μικρή κοινωνία, η οποία διά των εκπροσώπων της, δεν μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα, το οποίο είναι μεν της εποχής, ως απότοκο των πολλών "δήθεν" που κυκλοφορούν δίπλα μας, αλλά σε άλλε πόλεις, ακριβώς δίπλα μας, προσπαθούν και ίσως φέρουν αποτελέσματα;

Χωρίς περιστροφές... Μια κοινωνία αφασίας, όπου κυριαρχεί ο... χορός των αχρήστων, οι οποίοι τυχαίνει να έχουν την ανοχή του λαού και να δηλώνουν εκπρόσωποί του! Βεβαίως η λειτουργία τους, καμία σχέση δεν έχει με τον ορισμό του εκπροσώπου, αλλά τι να κάνουμε...

-Ποιός μπορεί να ισχυριστεί, πως η Άρτα, στο κέντρο της και σ' όλες τις συνοικίες της (τρίγωνο κλπ), δεν υποφέρει απ' τα εκατοντάδες αδέσποτα σκυλιά, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων, δημιουργούν φόβο σ' όλους τους πολίτες;

Όποιος το ισχυριστεί, θα ζει αλλού ή σε άλλη περίπτωση, θα ζει σε κάποια συνοικία, την οποία δεν έχουν... ανακαλύψει ακόμη τα αδέσποτα σκυλιά... Στο κέντρο της πόλης, οι πολίτες δεν κοιμούνται, γιατί τα αδέσποτα, που με αιτία έχουν συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένο σημείο, λειτουργούν με τα χαρακτηριστικά αγέλης και υπ' αυτά τα χαρακτηριστικά, τις νυχτερινές ώρες δεν επιτρέπεται να περάσει μηχανή ή αυτοκίνητο, γιατί αυτά, θα γαυγίζουν (σ.σ. σκεφτείτε να γαυγίζουν είκοσι σκυλιά μαζί) για δέκα λεπτά και περισσότερο... Στην συνοικία του τριγώνου, οι άνθρωποι και κυρίως μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι, δεν μπορούν τις νυχτερινές ώρες, να μπουν στα σπίτια τους. Στο Νοσοκομείο, θα είσαι τυχερός, αν μπεις στην κεντρική είσοδο και δεν σε κυνηγήσει κάποιο απ' τα πολλά αδέσποτα που βρίσκονται εκεί...

Στην γειτονική Πρέβεζα, το πρόβλημα είναι ανάλογο, ίσως και μικρότερης κλίμακας, κινητοποιήθηκαν οι εκπρόσωποι των πολιτών, γιατί πρέπει ν' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Η ανακοίνωση αναφέρει: "Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ΠΡΕΒΕΖΑ» με γραπτή πρόσκλησή του κάλεσε σε κοινή σύσκεψη τους κάτωθι Συλλόγους της πόλης μας: Επιμελητήριο Πρέβεζας, Εμπορικό Σύλλογο, Εμπορικό Σύλλογο Ιστορικού Κέντρου, Σύλλογο Εστιατόρων και συναφών επαγγελμάτων, Εκπρόσωπο των Κτηνιάτρων, Ιατρικό Σύλλογο, Δικηγορικό Σύλλογο, Σύλλογο «Παρέμβαση για τα ζώα», Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας, Σύλλογο ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ, Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Θωμά, Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Γεωργίου, Πολιτιστικό Σύλλογο Παντοκράτορα, Πολιτιστικό Σύλλογο Νεοχωρίου, προκειμένου να συζητήσουν το σοβαρό θέμα των αδέσποτων ζώων της πόλης μας και από κοινού να δρομολογήσουμε δράσεις για την αντιμετώπισή του".

Στην Άρτα των θαυμάτων... Στην "Γ", που είναι το μόνο μέσο μαζικής ενημέρωσης, το οποίο σε καθημερινή βάση, αναδεικνύει το μείζον πρόβλημα των αδέσποτων και των κινδύνων, υπεβλήθη μήνυση, για συκοφαντική δυσφήμιση... Που σημαίνει ότι η ανάδειξη του προβλήματος, αποτελεί διαδικασία δυσφήμισης, αν και το μείζον πρόβλημα του κέντρου, όλοι γνωρίζουν πως έχει προκύψει.

Στα πολλά ρεπορτάζ που παρουσίασε σε σχέση με το όλο θέμα, η εφημερίδα αξιοποίησε μαρτυρίες και προβλήματα συμπολιτών μας και το ζητούμενο ήταν, να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο θ' αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, για να μην υπάρξουν και άλλα θύματα των αδέσποτων, τα οποία δημιουργούν την εικόνα της ντροπής για την πόλη...

Αν η μήνυση που υποβλήθηκε στην "Γ", φτάσει στο ακροατήριο και ζητηθεί η συμβολή των θυμάτων, για ν' αποδειχτεί το μέγεθος του προβλήματος, αυτή δεν θα προκύψει... Το θεωρούμε σίγουρο και φυσικά μιλάμε για ανθρώπους που θα τους συναντούμε καθημερινά και από κεκτημένη ταχύτητα, θα ζητούν και πάλι απ' την εφημερίδα, να αναδείξει το πρόβλημα...

Δεν θέλουμε να ασχοληθούμε από τώρα με την ουσία του θέματος και της μήνυσης που υπεβλήθη... Έχουμε καιρό και έχουμε, άπειρα στοιχεία, αν χρειαστεί να κατατεθούν όπου μας ζητηθεί... Όμως ο Αγγελάκας, σ' αυτή την περίπτωση, είναι χρήσιμος... "Εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό /σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω", αλλά αυτοί οι πολίτες που ανησυχούν, πως σκέφτονται ότι μπορεί να λυθεί το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν. Όταν προκύψει κάποιο άλλο θύμα, τότε θα φωνάξουν, αλλά είναι σίγουρο πως δεν θα βρουν μέσο, για να προβάλλει έστω, την διαμαρτυρία τους.

-Πως μπορεί να περιγραφεί, αυτή η στάση των πολιτών;

Όλοι το ρωτούν, αλλά κανένας δεν την περιγράφει, όπως ακριβώς είναι... Θα περιοριστούν στον ρόλο των χειροκροτητών του... χορού των αχρήστων! Θα θέλουν να πιστέψουν, ότι όλοι αυτοί που δημιουργούν το πρόβλημα, αλλά και όλοι αυτοί που πρέπει να λύσουν το πρόβλημα, κάτι κάνουν για όσους το αντιμετωπίζουν και δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Αυτοί που δεν μπορούν να μπουν στα σπίτια τους...

Δυό περιπτώσεις, δυό ακριβώς αντίθετες πορείες... Είναι η στάση των εκπροσώπων, μικρών ή μεγάλων φορέων, η οποία κάνει την διαφορά... Στην μια που κινητοποιείται, άσχετα απ' το αν φέρει αποτέλεσμα και στην άλλη που κάνει πως δεν καταλαβαίνει και... χειροκροτεί πρακτικές, οι οποίες εις βάρος της ίδιας της κοινωνίας στρέφονται...

Αυτή είναι η κατάσταση, ας επιβεβαιώσει τα στοιχεία, ο κάθε σοβαρός πολίτης και ας πράξει ανάλογα... Αυτό επιβάλλεται να γίνει, γιατί σε λίγο καιρό, σ' αυτή την πόλη των Βυζαντινών Μνημείων και του φυσικού κάλους, θα υπάρχουν μόνο αυτά και τα αδέσποτα σκυλιά. Όσο κι αν φαίνεται, αυτή η πρόβλεψη, υπερβολική... Που δεν είναι υπερβολική, γιατί ο καθένας μπορεί να κάνει μια βόλτα, στο κέντρο της πόλης και να βγάλει συμπεράσματα...

Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 21:47

Τα της πλατείας...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Κάθε πλατεία κάθε πλατύς χώρος είναι ο ανοιχτός μας χώρος. Εκεί που εκτίθεται ο κάθε πολίτης, εκεί που βγαίνει και μεταβαίνει από τον μικρό και το ιδιωτικό και εσωτερικό χώρο του οίκου του και στέκεται στα δημόσια μάτια. Και αναμετράται μαζί τους και αντιστρόφως. Είναι ο χώρος της παιδείας με την αρχαιοελληνική της προέλευση, μ΄αυτήν της αλληλεπίδρασης και  δράσης αλλά και αντίδρασης.
Είναι ο πρώτος δημόσιος χώρος που ξεκινάς ως παιδί και καταλήγεις ως επίσημος συζητητής και ως ώριμος πολίτης του τόπου και του χώρου που βαραίνει στις πλάτες σου ως παιδί της οικογενείας που μεγαλώνεις και συνεχίζεις, ως εγγόνι της γιαγιάς που σε καμαρώνει , της μάνας που αγωνιά του πατέρα που ονειρεύεται , του τόπου που ελπίζει.
Και εκπαιδεύεσαι στο ήθος και το έθος, συμπληρώνεις το τοπικό εύδαιμον και εύψυχον  αναλόγως του χώρου που σου αφήνουν και σου επιτρέπουν να λάβεις. Και ασκείς τη μαθητεία σου δίπλα στους άλλους με μαθήματα που σου επιτρέπουν ή να λάβεις εντέχνως  μέσα σ΄ ένα συγκεκριμένο περιβάλλον, της πλατείας, του δημόσιου χαρακτήρα και των διορθωτικών ορίων του σπιτιού και της οικογένειας.
Συζητήσεις «μεγάλων» που κρυφακούμε ως παιδιά και κουβαλάμε μέσα στα πυρομαχικά μας στην πορεία της υπόλοιπης ζωής μας. Μαθητείας συμπεριφοράς και πολιτισμού αφομοίωσης εθίμων και δοξασιών, εικόνων που θ΄αναδύονται ως όνειρο μέσα στη μνήμη μας και το συλλογικό ασυνείδητό μας.
Έτσι προσέγγισε ίσως ο συγγραφέας Γιώργος  Πύργαρης με το νέο του βιβλίο, «Τα διηγήματα της πλατείας» από τις εκδόσεις  Historical Quest  φέροντας στο εξώφυλλό του το έξοχο έργο του Σπύρου Βασιλείου, Το Λούξ,1974. Είναι η ιστορία του πικρού μας τόπου σε στιγμές ευτυχίας και μετα-στιγμές γιορτής, θλίψης, χαράς, πόνου, πένθους και ανθρώπινων δικών μας στιγμών που όμως δεν μας ανήκουν αποκλειστικά. Ανήκουν σε όλους μας μιας και είμαστε το κοινωνικό όν του Αριστοτέλη που επιθυμεί και έχει ανάγκη τον δίπλα και τον έτερον -για να αναπτύξει διάλογο, να μπορέσει να εξελιχθεί  και να φτάσει να σκέφτεται όχι ιδιωτικά ως ένας αλλά ως ένα σύνολο να γίνει ο κοινός χώρος, χώρος δημοκρατίας και επιλογής.
Μικρές, γρήγορες ιστορίες σαν ανάσες παιδικές, και εφηβικές στιγμές γεμάτες ορμή και όνειρο, με προσπάθειες  λεκτικής  ανάδυσης άλλων εποχών  και  επιλογών όπως η ιστορία «Αι  μπόσκαι». Διάλογοι εσωτερικών διαδρομών και εξωτερίκευσης που μας παραπέμπουν στην δική μας εντοπιότητα και μικρό χώρο της μνήμης και του τετελεσμένου  παρελθόντος μας .
Η πλατεία -ο κατ΄ εξοχήν τόπος των κοινωνικών αλλά και οικονομικών δραστηριοτήτων του χωριού αλλά και των μικρών και των μεγάλων ελληνικών μας πόλεων. Σε απλόχωρο μέρος, στη μέση περίπου του χωριού και συνήθως δίπλα από την εκκλησία και την κρήνη και τους κελαϊδισμούς του ύδατος, κάτω από βαθύσκια  αιωνόβια δέντρα, με τα μαγαζιά τριγύρω, ήταν ο πνεύμονας, το επίκεντρο της μικρής κοινωνίας. Εκεί στρώνονταν τα τραπέζια και στήνονταν οι χοροί στα πανηγύρια (χοροστάσι). Εκεί οι χωριανοί έκαναν τις «συμμαζώξεις» για την εκλογή οργάνων αυτοδιοίκησης, για τον ορισμό του αγροφύλακα, του δραγάτη, του νεροφόρου, για τον πλειστηριασμό λιβαδιών και για κάθε θέμα που ενδιέφερε το χωριό. Ο αρχαίος δήμος και εκκλησία του δήμου, μια συνέχεια ελληνική. Εκεί αντάμωναν μετά από την εκκλησία τις Κυριακές και αργίες, αλλά και κάθε βράδυ οι χωριανοί για να πληροφορηθούν τα «νέα», ν΄ ανταλλάξουν σκέψεις, να ασχοληθούν με τη λύση προβλημάτων της καθημερινής ζωής ν΄ αναπτύξουν διάλογο να μιλήσουν για κινδύνους, εκλογές,  γάμους και κηδείες.. Ακόμα και σήμερα η πλατεία, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, αποτελεί το σημείο αναφοράς του χωριού εκεί που θα γίνει το πανηγύρι, εκεί που θα συναντηθούν τα ξενιτεμένα  και φευγάτα πουλιά του τόπου εκεί που θα συνεχιστεί η ζύμωση και ροή του τόπου μας. Η πλατεία της καρδιάς μας και της μνήμης μας- οι ιστορίες του τόπου μας και της χαμένης μας αθώας παιδικής ζωής....

Του

Χαράλαμπου Κωνσταντίνου*

 

Το σχολείο συνιστά θεμελιώδη κοινωνικό θεσμό με συγκεκριμένους παιδαγωγικούς, κοινωνικοποιητικούς και κοινωνικούς προσανατολισμούς, με αδιαμφισβήτητη προτεραιότητά του τη διαμόρφωση κοινωνικών στάσεων που άπτονται της ανθρώπινης και κοινωνικής συμπεριφοράς. Με την έννοια αυτή, από τις χαρακτηριστικότερες επιδιώξεις του είναι η δημιουργία προτύπων συμπεριφοράς, κινήτρων και, ασφαλώς, η παιδαγωγική επιβράβευση του μαθητή, η οποία ενισχύει και ανατροφοδοτεί την εκπαιδευτική διαδικασία, διευκολύνοντας και εδραιώνοντας τους μαθησιακούς στόχους.
Προς την κατεύθυνση αυτή, το σχολείο, μέσα από τυπικές-κανονιστικές (βαθμολογίες τριμήνων, διαγωνισμάτων κ.λπ) ή παράλληλες (επαίνους, σημαιοφόρους, παραστάτες κ.λπ.) διαδικασίες αφενός προετοιμάζει τον μαθητή για τους βασικούς κανόνες και τις πρακτικές της ενήλικης κοινωνικής κανονικότητας και αφετέρου επιβραβεύει την προσπάθεια και την επίδοσή του σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς και στόχους που διέπουν τη λειτουργία του.
Η Παιδαγωγική επιστήμη από την πλευρά της υποστηρίζει βάσιμα και τεκμηριωμένα την αναγκαιότητα της θετικής ενίσχυσης και επιδοκιμασίας των προσπαθειών του μαθητή μέσα από πολλές εκπαιδευτικές περιστάσεις, που συμβάλλουν στην οικοδόμηση της αυτοεκτίμησής του, καθώς και τη διαμόρφωση κινήτρων και προτύπων σε αυτόν.
Ωστόσο, αποτελεί γεγονός πως ορισμένα από αυτά τα κίνητρα, όπως είναι η επιλογή και ανάδειξη σημαιοφόρου και παραστατών σημαίας, έχουν γίνει, σε αρκετές περιπτώσεις, σημεία ανάδειξης της ματαιοδοξίας των γονεϊκών προσδοκιών, αιτίες πίεσης της οικογένειας προς τον μαθητή και  λόγοι σύγκρουσης, σε επίπεδο σχολικής μονάδας, μεταξύ εκπαιδευτικών ή  εκπαιδευτικών με γονείς.
Το γεγονός αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία για μια εξισωτική και «δίκην τύχης» αντίληψη σε ό,τι αφορά την επιλογή του μαθητή, ο οποίος, στις συγκεκριμένες τελετές, εκπροσωπεί ουσιαστικά τη σχολική μονάδα του και καλείται να κρατά και μεταφέρει ένα σημαντικότατο εθνικό σύμβολο. Επομένως, οι γονείς οφείλουν να καταστήσουν σαφές στο παιδί τους ότι η βράβευση δεν συνιστά αυτοσκοπό αλλά κίνητρο για την επίτευξη του στόχου.
Στο σημείο αυτό, επιβάλλεται, επίσης, να τονιστεί ιδιαίτερα ότι σε όλες τις περιπτώσεις, όπου είναι καθιερωμένες οι παρελάσεις, οι οποίες συνιστούν ένα είδος στρατιωτικής δραστηριότητας, υπάρχουν και κριτήρια για την επιλογή εκείνων «περί τη σημαία», είτε αυτά είναι σωματικού έως και ρατσιστικού τύπου (παράστημα, ύψος, βάρος κ.λπ.), είτε αποτέλεσμα ηρωικών πράξεων (παράσημα), είτε, επί του προκειμένου και μέχρι σήμερα, συνδέονται με άριστες επιδόσεις.
Δεν αμφισβητείται η βούληση του Υπουργού Παιδείας να θεωρεί όλους τους μαθητές ικανούς Έλληνες πολίτες για να κρατούν ή να συνοδεύουν το εθνικό μας σύμβολο. Αμφισβητείται, ωστόσο, το αν αυτή η βούλησή του στοιχειοθετείται και τεκμηριώνεται παιδαγωγικά και ψυχολογικά σε ό,τι αφορά την αντίληψή του για τον ρόλο του μαθητή στις κοινωνικοποιητικές διεργασίες του σχολείου. Διότι στον διάλογο θα αντιτείναμε τα ακόλουθα: ή να σταματήσουν οι μαθητικές παρελάσεις και να αντικατασταθούν με πολλούς άλλους παιδαγωγικά πιο πρόσφορους τρόπους, για να αποδοθεί τιμή και μνήμη στην ιστορία της πατρίδας μας και στους ηρωικούς προγόνους ή, από τη στιγμή που μία, κατά την εκτίμησή μας, στρατιωτικού τύπου τελετουργική διαδικασία, η οποία, ασφαλώς και  έχει τη δική της παραδοσιακή και ιστορική αξία, υιοθετείται, τότε επιβάλλεται να λειτουργήσει προς όφελος του μαθητή, επιβεβαιώνοντας τον ηθικό και παιδαγωγικό κανόνα ότι οι προσπάθειές του  αναγνωρίζονται και επιβραβεύονται. Εξάλλου, σε ποια συναγωνιστική ή και ανταγωνιστική κοινωνική, επαγγελματική και εκπαιδευτική σημερινή περίσταση η αξιολόγηση και η επιλογή διεξάγονται με όρους «τύχης»;
Με την έννοια αυτή, λοιπόν, είμαστε της άποψης ότι, μέσα από την πρόσφατη ρύθμιση επιλογής σημαιοφόρων, προωθείται ένα μήνυμα και ένα «μάθημα» ήσσονος προσπάθειας σε άτομα που η προσωπικότητά τους βρίσκεται σε διαδικασία διαμόρφωσης, ότι, δηλαδή, π.χ. όλοι δικαιούνται τα ύπατα αξιώματα, όλοι πρέπει να εισάγονται στα Πανεπιστήμια, όλοι είναι ικανοί να γίνονται Υπουργοί κ.ο.κ. Βέβαια, το γεγονός αυτό μπορεί για έναν ενήλικο να αποτελεί μια αντίληψη ορθή ή μη, την οποία έχει ενσωματώσει στο αξιακό του σύστημα και με αυτή, που αποτελεί και δικαίωμά του, να πορεύεται. Για έναν μαθητή, όμως, ο οποίος ακόμη κοινωνικοποιείται και «μαθαίνει», ελλοχεύει βάσιμα ο κίνδυνος να διαμορφώσει μια στρεβλή αντίληψη για την αξιοκρατία, την επίτευξη στόχων, την προσπάθεια και, γενικότερα, την προσωπική και κοινωνική του ταυτότητα.
Επομένως, η επιδίωξη επίτευξης των προσωπικών και σχολικών στόχων του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία σχετίζεται άμεσα με την επίδοσή του και την αριστεία και, κατά ακολουθία,  με την πρόοδό του. Διότι το σχολείο δημιουργεί και καλλιεργεί διαρκώς πρότυπα συμπεριφοράς προς μίμηση. Επιπλέον, και προκειμένου ο μαθητής να συνεχίσει την καταβολή προσπάθειας, το σχολείο επιδοκιμάζει και επιβραβεύει τον μαθητή για να του καλλιεργήσει την επανάληψη της προσπάθειας και να τον κάνει να αισθανθεί την ικανοποίηση από την επίτευξη των στόχων του.
Εξάλλου, σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς το άτομο επιδιώκει την αναγνώριση και την επιβράβευση, δεδομένου ότι αυτές οι ηθικές, προσωπικές και κοινωνικές, πτυχές έχουν αποδειχθεί ισχυρό κίνητρο που ενισχύει τη συνέχιση και την αύξηση των προσπαθειών του. Σε διαφορετική περίπτωση, διαμορφώνονται λογικές ήσσονος προσπάθειας και ισοπεδωτικής αντίληψης, έχοντας, μάλιστα, υπόψη ότι η ατομική, επαγγελματική και κοινωνική πρόοδος επιτυγχάνονται κυρίως με στοχευμένες και όχι με τυχαίες ενέργειες.


*Καθηγητής Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πηγή: alfavita.gr

Του

Κώστα Γκέτση

 

Ότι ήταν να γίνει, έγινε, μιας και μπήκε ο Αύγουστος και η Άρτα, είναι και πάλι ο "φτωχός συγγενής", σ' ότι αφορά την δημιουργία κινήτρων έλευσης επισκεπτών στην περιοχή, μέσω των τουριστικών και πολιτιστικών προγραμμάτων, τα οποία μπορούν και πρέπει να έχουν κοινά χαρακτηριστικά...
Και αυτό το καλοκαίρι η Άρτα, διά της δημοτικής της αρχής, δεν μπόρεσε να μπει στο παιχνίδι της προβολής και να καταστεί προορισμός, βοηθούσης και της Ιόνιας Οδού, η οποία σε όλες τις πόλεις που περνάει, έχει δείξει τις ευεργετικές της επιδράσεις... Δεν μπόρεσε, όχι γιατί έχουν επιδράσει εξωγενείς παράγοντες ή δυνάμεις που θέλουν το κακό μας... Το αντίθετο συνέβη... Οι δυνάμεις στις οποίες έχουν εμπιστευτεί οι πολίτες την προκοπή του τόπου, αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά, κατώτερες των περιστάσεων και πολύ μακριά απ' όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά, σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο επίπεδο της προβολής, που είναι η προϋπόθεση για την απάντηση στην ερήμωση που παρατηρεί κανένας σήμερα στην πόλη μας.
Η αφελής και πρόχειρη απάντηση, οδηγεί στην οικονομική κρίση, αλλά η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό της Άρτας, αλλά όλης της Ελλάδας. Την εποχή αυτή λοιπόν, υπάρχουν πόλεις που δεν ερημώνουν και πόλεις που έχουν την τύχη της Άρτας.
-Τι δεν έγινε και φέτος;
Αυτό που επί πολλά χρόνια, λέμε και ξαναλέμε... αυτό για το οποίο όλοι συμφωνούν, αλλά αυτοί που έχουν την υποχρέωση να το κάνουν πράξη, αποδεικνύονται κατώτεροι της εμπιστοσύνης που του έχουν δείξει οι πολίτες. Η Άρτα λοιπόν, για κάθε καλοκαίρι, είχε την ανάγκη διοργάνωσης εκδηλώσεων, με σημείο αναφοράς τον ξακουστό Άραχθο, ο οποίος φιλοξενεί ένα απ' τα παγκόσμια μνημεία, το Γεφύρι της Άρτας. Έναν μήνα το καλοκαίρι, όλη η ζωή της Άρτας, θα πρέπει να κινείται γύρω απ' το Γεφύρι, με ποιοτικές εκδηλώσεις, οι οποίες θα αποτελέσουν και την αφορμή, για να έρθουν επισκέπτες στην πόλη. Ελάχιστης αξίας, σε σχέση με τα φυσικά χαρίσματα της Άρτας, είναι τα ανάλογα της Καστοριάς και το καλοκαίρι για την όλη της Μακεδονίας, αποδεικνύεται η ζωογόνος δύναμη και για τον υπόλοιπο χρόνο. Και σωστά, μιας και έναν μήνα, οι επισκέπτες απ' όλη την Ελλάδα και πόλεις των Βαλκανίων, είναι δεκάδες χιλιάδες... Αυτό το νούμερο από μόνο του, είναι αρκετό να οδηγήσει την σκέψη κάθε σοβαρού παράγοντα, για να δει τι πρέπει να κάνει...
-Πόσα χρόνια ακόμη, το δώρο της φύσης που λέγεται Άραχθος και το δώρο της ιστορίας που λέγεται γεφύρι της Άρτας, θα μένουν στο περιθώριο και η περιοχή δεν θ' απολαμβάνει αυτά, που μπορούν να δώσουν;
Για τα επόμενα δύο χρόνια, με την παρούσα δημοτική αρχή, είναι σίγουρο πως θα μένουν στο περιθώριο, χωρίς να γνωρίζει κανένας, πότε αυτά θα... εκδικηθούν την περιοχή, η οποία χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα, τ' αφήνει στο περιθώριο. Αν αυτά βρισκόταν σε άλλη περιοχή της χώρας ή το εξωτερικό, θα είχαν προσφέρει πολλά και θα ήταν το σημείο αναφοράς για την ζωή εκεί...
Μπορείς να παρασυρθείς, περιγράφοντας το τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει... Όμως δεν είναι εκεί το ζητούμενο της παρούσας συγκυρίας, η οποία επιβάλλει από τώρα, οι πολίτες να οδηγηθούν σε χρήσιμα συμπεράσματα... Το ζητούμενο είναι, ποιές δυνάμεις μπορούν να κάνουν όσα είναι απαιτούμενα και αναγκαία για το μέλλον του τόπου, ώστε να μην χαθούν κι άλλες δημοτικές θητείες... Σαν και αυτή που βρίσκεται στο δεύτερο μισό της...
Δεν μπορεί να μην γίνεται τίποτα, με το αποτέλεσμα να είναι εμφανές και η δημοτική αρχή, να ψάχνει τρόπους να βάζει τους καταστηματάρχες σε καβγά, την στιγμή που και οι τελευταίοι βιώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο, τα αποτελέσματα της δικής της ανυπαρξίας.
Παρατηρεί κανένας, μια δημοτική αρχή, η οποία βλέπει μπροστά της να περνούν οι προκλήσεις της εποχής και η ίδια ασχολείται μ' αυτά που αναπαράγουν την μιζέρια. Πως να χαρακτηρίσουμε, με όλη την καλή διάθεση που πρέπει να δείχνουμε, την πλήρως αποτυχημένη απόπειρα προβολής του Αμβρακικού, με μια εκδήλωση που ήταν συνέχεια των προηγούμενων... Την περασμένη Κυριακή, που πραγματοποιήθηκε ο Διάπλους του Αμβρακικού, όπου οι αθλητές τερμάτισαν στην Κορωνησία, στο νησί του Αμβρακικού, βρισκόταν λιγότεροι επισκέπτες, απ' όσους τις προηγούμενες Κυριακές και αυτές που θ' ακολουθήσουν. Δεν οδήγησαν ξένες και... εχθρικές δυνάμεις, στο φιάσκο του Διάπλου του Αμβρακικού...

 

[Να μείνουμε λίγο στα του διάπλου του Αμβρακικού. Με λίγη φαντασία και πολλή καλή διάθεση, ο θεσμός που εμπνεύστηκε ο καθηγητής Γιώργος Τσαφούλης, μετά τις τόσες δεκαετίες που πέρασαν, θα μπορούσε να είναι ο θεσμός που θα ήταν αντικείμενο πανελλήνιας προβολής. Όμως ήταν μια διοργάνωση, η οποία... τίμησε και πάλι την μιζέρια, ως σήμα κατατεθέν της περιοχής].

 

Περνούν οι ευκαιρίες δίπλα μας κι εμείς κοιτάζουμε αλλού. Αυτή είναι η αιτία της κατάντιας που παρουσιάζει σήμερα η πόλη και η περιοχή μας. Και αυτή την λογική της αδιαφορίας, διαρκώς βρίσκονται πρόθυμοι παράγοντες, να την υπηρετήσουν... Δυστυχώς...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Πλησιάζει ο Αύγουστος, ο μήνας των πανηγυριών και των εκδηλώσεων που ειδικά στον τόπο μας  αποτελούν κάτι σα θεσμό. Από παντού έρχονται τα ξενιτεμένα μας πουλιά για να γεμίσουν (όσο μπορούν βέβαια) τα  έρημα ορεινά χωριά, να ακούσουν τα όμορφα δημοτικά από κάθε είδους διαβάθμισης έως υποβάθμισης εκδηλώσεις, να χαρούν , να συναντηθούν να γιορτάσουν και φυσικά να χορέψουν.
Φωτογραφίες θ΄ανεβούν στα κοινωνικά δίκτυα με αστραφτερά χαμόγελα και  γεμάτα ποτήρια, αγκαλιές και πισώπλατα μαχαιρώματα.....γιατί έτσι το συνηθίζει ο Έλληνας, ειδικά αν είναι πολτικός, τοπικός παράγοντας, πρόεδρος του κάτι τι, βουλευτής και  εκπρόσωπος...σε κάτι τι επίσης  απροσδιόρστο έως προσδιορισμένο. Να έχει τον πρώτο λόγο, το μικρόφωνο της βραδιάς, την ομιλία, το χαιρετισμό στα πλήθη για να δείξει και ανδείξει είτε τις πλείστες μετά χορευτικές του ικανότητες έως πρωίας ή την δεινότητά του με λόγους που συνήθως άλλοι γράφουν , να περάσει από καρέκλα σε καρέκλα που άλλοι έχουν κουβαλήσει και να μας πεί τις ιδέες του που επίσης άλλοξ έχουν από πριν σκεφτεί....
Θα σηκώσει τα γκρεμισμένα γεφύρια με μαγικές και υπερφυσικές δυνάμεις, θα φτιάξει δρόμους και  μύλους, θα επανδρώσει συλλόγους, θα φωτίσει τον τόπο κι όχι μόνο, θα λάμψει τόσο πολύ που θα τυφλώσει κάθε μάτι κοινού θνητού μιας και αυτός είναι αθάνατος, μοναδικός και ανεπανάληπτος. Τόσο πολύ που εμείς δεν καταλαβαίνουμε και απορούμε συχνά. Τι λέει αναρωτιόμαστε; Τι  πίνουν και μεθάνε με τη δόξα του τόπου μας και μεις δεν γευόμαστε ούτε σταγονίτσα; Από τι γενιά κατάγονται αυτοί οι προφυρογέννητοι της  χώρας αυτής και του τόπου του κλειστού και ο καταληκτικός προβληματισμός μου: τι θα διαιωνίσουν;
Την μετριότητα έως υποβάθμιση που την έχουν επιβάλλει μ΄έναν εισαγόμενο δικό τους ....πολιτισμό που έχει εξοντώσει τελικά κάθε πραγματικό πολιτιστικό επιβίωμα έχοντάς το μετατρέψει  σε αισθητικό έκτρωμα και αποκαϊδι.... Αγαπητοί μας πολιτκοί πολιορκητές και πολιτισμικοί  λαθροθήρες του κάθε τόπου. Μη μπερδεύεστε με τη βιτρίνα του βουνού και της στάνης, του μικρού και κλειστού τόπου  και την αισθητική των ερειπίων που εσείς οι ίδιοι επιβάλλατε και τελικά θέλετε να ξαναχτίσετε και να ξαναδοξαστείτε ως νέοι Νέρωνες του τόπου. Ξέρουμε πως μετά το Κολοσσαίο σας και τον άρτον και θέαμα που θα μας προσφέρετε και που θα τον έχουμε εξαγοράσει πολύ ακριβά, το επόμενο που θα μας προσφέρετε είναι η πυρκαγιά σας  και οι στάχτες  μας για να κοιμηθούμε όλο το χειμώμα αγκαλιά μαζί τους μιας και η δόξα  ανεβαίνει αργά και κατεβαίνει γρήγορα.....

Ἐκεῖ μέσα ἀκαρτερεῖτε
τὴν ἀφεύγατη φθορά.
νά, σᾶς φθάνει. ἀποκριθεῖτε
στῆς νυκτὸς τὴ σκοτεινιά!

(Διονύσιος Σολωμός)

Τετάρτη, 02 Αυγούστου 2017 20:29

Το συνέδριο

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Τους είδαμε όλους εκεί στη μικρή αίθουσα του Σταδίου να δηλώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι θέλουν να μας σώσουν από τον “κακό” ΣΥΡΙΖΑ και τους “ακροδεξιούς” ΑΝΕΛ. Ποιοι ήταν αυτοί τους είδαν όλοι οι Έλληνες. Φαντάσματα και βρυκόλακες του παρελθόντος. Εκείνοι που μας κατέστρεψαν με τις επιλογές τους και ευθύνονται σε πολύ μεγάλο ποσοστό για το κατάντημα της ελληνικής οικονομίας.
Οι άνθρωποι που με το χοντρό κόλπο του Χρηματιστηρίου έφαγαν τις οικονομίες χιλιάδων Ελλήνων φουκαράδων προς όφελος των γνωστών 40 οικογενειών της ελληνικής πλουτοκρατίας και κλεπτοκρατίας. Οι άνθρωποι που από τη μια μεριά έλεγαν ότι “λεφτά υπάρχουν” και από την άλλη έβαλαν στη χώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Οι άνθρωποι που ανέλαβαν τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, για να πλουτίσουν πάλι οι γνωστές οικογένειες και κάποιοι αλλοδαποί “φίλοι” μας που μας πούλησαν προστασία αντί δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και σήμερα στον απόηχο εκείνων των επιλογών μπορεί να βρεθούν και αντιμέτωποι με την ελληνική δικαιοσύνη έπειτα από τις καταγγελίες του εκπρόσωπου της Γαλλικής εταιρίας που έχασε το διαγωνισμό, επειδή απευθύνθηκε χαμηλά, ενώ αυτοί που τον κέρδισαν απευθύνθηκαν ψηλά.
Οι άνθρωποι οι οποίοι μας έβαλαν στην Ο.Ν.Ε με ψεύτικα στοιχεία και από “πλούσιοι” γίναμε φτωχοί. Τώρα πρόσφατα με πλησίασε ένας νεαρός και μου ζήτησε βοήθεια. Είμαι Σέρβος, μου είπε, και θέλω να αγοράσω φαγητό, όχι ναρκωτικά. Τον πίστεψα και του έδωσα ένα (1) ευρώ. Μου απάντησε ότι με αυτό το ποσό δεν μπορώ να αγοράσω ούτε μια τυρόπιτα. Άκουσε φίλε μου, του είπα, να πας να πεις στους ομοεθνείς σου εκεί στη Σερβία μην κάνουν το λάθος που κάναμε εμείς οι Έλληνες και μπήκαμε στην Ευρωζώνη. Γιατί; μου απάντησε ο νεαρός.
Διότι αγόρι μου το ευρώ που σου έδωσα αντιστοιχεί σε 340,1 δραχμές που σημαίνει ότι, αν σήμερα είχαμε το παλαιό εθνικό μας νόμισμα και σου έδινα βοήθεια 340 δραχμών, θα έτρωγες στο καλλίτερο εστιατόριο μπριζόλα γάλακτος, σαλάτα, φέτα τυρί, κρασί ή μπύρα και θα άφηνες και μπουρμπουάρ στο σερβιτόρο. Πίστευα ότι η Φώφη θα προσπαθούσε να προωθήσει νέα άφθαρτα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ και την “Αριστερά” του Θεοχαρόπουλου. Εγκλωβίστηκε πάλι στο κακό παρελθόν.
Αποδέχτηκε και προέβαλε στο Συνέδριο τον Σημίτη. Τον άνθρωπο που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τα δεινά, στα οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Τον άνθρωπο που κατευθύνει τη νέα “παράταξη” στην αγκαλιά της δεξιάς του Μητσοτάκη. Έλειπαν όμως στελέχη όπως ο Άκης και ο Γιάννος, για να συμπληρωθεί το παζλ της διαπλοκής. Αυτοί που διέπρεψαν στις μίζες. Έλειπαν βέβαια και ο Τσουκάτος με τον Μαντέλη που παραδέχτηκαν δημόσια ότι πήραν μίζες!!! Μήπως θα περιληφθούν και αυτοί στις λίστες του “νέου” κόμματος; Είναι κρίμα, Φώφη, να κατηγορείς άλλους, που προς το παρόν έχουν καθαρά χέρια, ότι έχουν “προδώσει όλες τις αξίες” και έχουν “κάψει την ελπίδα” όταν το κόμμα του ΠΑΣΟΚ εξέθρεψε μιζαδόρους τεραστίων διαστάσεων που κατέληξαν ή πρόκειται να καταλήξουν στη φυλακή.
Με τα παλιά φθαρμένα υλικά δε χτίζεται “νέο” κόμμα. Από τη στιγμή που έβγαλες μπροστά τον Σημίτη, το παιχνίδι το έχασες. Κανέναν από τους παλιούς Πασοκτσήδες δεν πρόκειται να πείσεις ότι κάνεις προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Τα πρόσωπα που έχεις δίπλα σου αποτελούν “Δούρειο Ίππο” για τη συγκρότηση Κεντροδεξιάς κυβέρνησης υπό τον Μητσοτάκη.
Ό,τι και να λες πλέον δεν εισακούεσαι. Με το δρόμο που ακολούθησες θα μείνεις πάλι σε μονοψήφιο νούμερο παρά την προσθήκη του Γιωργάκη, που θέλει και αυτός μαζί σου να μας σώσει από το κακό Νομισματικό Ταμείο, στο οποίο αυτός μας έβαλε...

Του

Κώστα Γκέτση

 

Μια υπόθεση εργασίας... Όσοι είναι δίπλα στον Τσίπρα και διαβλέπουν ότι του παρόντος διασυρμού, ακολουθεί και ευρύτερος που θα τον οδηγήσει στα περίγελα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, γιατί δεν τον καλούν, σε μια φιλική πρωτίστως, συζήτηση... Να πάρουν όλα τα ηχητικά ντοκουμέντα που παρουσιάζουν οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί, να καθίσουν να τ' ακούσουν με προσοχή και να βγάλουν συμπεράσματα... Να σκεφτούν αν όλες αυτές οι ανοησίες, που έχουν βγει απ' το στόμα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, δεν συζητούνται ανάμεσα στους πολίτες και αν αυτές δεν οπλίζουν τον πολίτη, με πλείστα όσα επιχειρήματα, για να μην έχει την ελάχιστη αμφιβολία, πως ο συγκεκριμένος πολιτικός, συμπεριφέρθηκε ως κοινός απατεώνας, για ν' αναρριχηθεί στην εξουσία...
Αφορμή λαμβάνουμε, απ' όσα μας έφεραν στην μνήμη, οι εκπομπές ραδιοφωνικών σταθμών, με τα όσα έλεγε ο Τσίπρας, για την απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά, να βγει στις αγορές, το 2014...Στις 13 Απριλίου 2014 στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ όταν η κυβέρνηση Σαμαρά είχε καταφέρει να βγει στις αγορές χωρίς πρώτα να έχει υπογράψει μνημόνιο όπως έκανε ο κ. Τσίπρας, είπε χαρακτηριστικά: "Η περιβόητη “έξοδος στις αγορές” ξέφτισε μέσα σε λίγες ώρες. Ήταν απλά μια πανάκριβη προεκλογική παράσταση, τον λογαριασμό της οποίας θα στείλουν στον ελληνικό λαό. Μια ακόμα κερδοσκοπική έφοδος των αγορών σε βάρος της χώρας. Πάρτι κάνουν πάλι οι τοκογλύφοι με τα έξοδα δικά μας. Το success story, βέβαια, έγινε, για ακόμα μια φορά, φύλλο και φτερό, αντικείμενο ειρωνείας και σαρκασμού από τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, που αυτοί οι ίδιοι και οι αγορές τόσο υπολήπτονται".
Σήμερα η έξοδος στις αγορές, γίνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με τις ίδιες τράπεζες που τότε κατηγορούσε. Με μία διαφορά... Τότε, το 2014 ο κ. Σαμαράς, δεν είχε αναγκαστεί να υπογράψει και νέο μνημόνιο, όπως έπραξε ο κ. Τσίπρας.
Για να έρθει η αποστομωτική απάντηση απ' τον πρώην συνεργάτη του, τον οποίο τότε επαινούσε και τώρα αποκηρύσσει! Αναφέρει σε δήλωσή του, ο Γιάνης Βαρουφάκης:  «Ο κοινός νους απαιτεί από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό είτε να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τους κκ. Σαμαρά-Στουρνάρα είτε να δηλώσει ευθαρσώς ότι η μετακύλιση του ομολόγου Στουρνάρα δεν βοηθά στην απόδραση της χώρας από την Χρεοδουλοπαροικία. Τρίτη επιλογή κ. Τσίπρα δεν έχετε».
Τα πανηγύρια για την έξοδο στις αγορές τελειώνουν και ήρθε η ώρα, οι πολίτες να σκεφτούν σοβαρά, το πόσο υπολογίζει τη νοημοσύνη τους, το Μέγαρο Μαξίμου... Ο Τσίπρας κάνει τα ίδια ακριβώς με αυτά που έκανε ο Σαμαράς και αν δεχτούμε την άποψή του περί την έξοδο απ' τα μνημόνια σήμερα, θα πρέπει με κάθε τρόπο, αυτόν να ψέξουμε, γιατί με τα καμώματά του, αυτή την θετική εξέλιξη που ισχυρίζεται πως ο ίδιος την έφερε σήμερα, την καθυστέρησε τρία χρόνια... Ήταν Ιούλιος του 2014, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, οδήγησε τις εξελίξεις, για να βγει η χώρα στις αγορές και αυτός, με την προτροπή του, προς του κάθε λογής αγανακτισμένους, διέλυσε όλη την χώρα... Γνωστά είναι όλα αυτά...
Για να επανέλθουμε στην υπόθεση εργασίας...
-Όλα αυτά, που ο πολίτης συζητάει καθημερινά, δεν μπορούν να τα λάβουν ως μηνύματα οι άνθρωποι που είναι δίπλα στον πρωθυπουργό;
Το σίγουρο είναι πως τα λαμβάνουν και αυτό σημαίνει πως όλοι αυτοί που αποτελούν το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, αδιαφορώντας για το που πάει η χώρα και που πάνε οι πολίτες... Οι τελευταίοι, είναι περισσότερο από σίγουρο πως οδηγούνται στην καταστροφή, χωρίς να έχουν την ελάχιστη ελπίδα να ανακάμψουν.
Είναι και η "αφασία" των πολιτών, που δεν βγαίνουν στους δρόμους, όπως ακριβώς έβγαιναν, όταν στην πατρίδα μας, συνέβαιναν τα ελάχιστα σε σχέση μ' αυτά που βγαίνουν σήμερα. Είναι όλοι τους "μανούλες", στο να αναλύουν τον κίνδυνο που μπορεί να προκύψει απ' την λαϊκή κινητοποίηση. Αυτή την κινητοποίηση, δεν την βλέπουν σήμερα και έτσι δεν ορρωδούν προ ουδενός! Θα κάνουν και τα πιό απίθανα πράγματα... Μέχρι και ολοκληρωτικές επιλογές, οι οποίες είναι επικίνδυνες, αλλά και πάλι την αντίδραση ελάχιστων προκαλούν. Για του λόγου το αληθές, αξίζει τον κόπο να δει κανένας τα νέα νομοθετήματα που προωθεί, εκείνος ο απερίγραπτος Παππάς. Μέχρι και την ιδιωτική διαφήμιση στα κανάλια, επιχειρεί να ελέγξει, αλλά όλα δείχνουν, ότι και πάλι η πρότασή του, θα αποδειχτεί αντισυνταγματική...
Διπλή αποδεικνύεται, η αναζήτηση με την παράθεση της πραγματικότητας... Απ' την μια οι κυβερνώντες που εμφανίζονται ως αδίστακτοι και απ' την άλλη οι πολίτες, οι οποίοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, το απλούστερο... Πως κάθε ημέρα που περνάει, η προσπάθεια του Τσίπρα και των συν αυτώ, είναι να υποτιμήσουν την νοημοσύνη τους. ΚΙ αυτοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν... Τι να πει κανένας...
Ας μην παρακάμψουμε και τα του τόπου μας... Προνομιούχος ο νομός Άρτας, σε σχέση με όλους τους άλλους νομούς της πατρίδας μας. Ο πρωθυπουργός και η πρώτη τη τάξει υπουργός...
-Μήπως είμαστε εμείς οι μόνοι, που δεν είδαμε κάτι να γίνεται σ' αυτόν τον τόπο;
-Μήπως ελήφθησαν οι αποφάσεις για την ίδρυση Γεωπονικής σχολής ;
Τίποτα δεν είδαμε, οπότε πρέπει να εκλείπουν και οι συναισθηματικοί λόγοι, οι οποίοι θα επέβαλλαν την ανοχή και την σιωπή!

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017 10:31

Το τόσο ανώφελο... μα χρήσιμο...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Το τόσο ανώφελο μα χρήσιμο που συχνά το παραβλέπουμε και πιο συχνά το παρακούουμε είναι ίσως το πιο σημαντικό που έρχεται και μας απασχολεί με την μορφή του μικρού και του εφήμερου ή  πάλι με την μορφή της ασήμαντης λεπτομέρειας, που όμως κρύβει πολύ συχνά την ουσία. Γιατί η ουσία δεν φαίνεται, συνήθως είναι καλά κρυμμένη και τοποθετημένη σε τέτοια σημεία που μόνο τα ιδιαίτερα βλέμματα και ματιές μπορούν να την εντοπίσουν. Και πολύ ευαίσθητα αυτιά να την ακούσουν και πολύ ελεύθερες ψυχές να την αγγίξουν.
Και το πιο σημαντικό και ουσιώδες σε μια πολιτεία, σε μία πόλη σε μία κώμη σε μια κοινή συγκατοίκηση είναι η συμφωνία, είναι η δικαιοσύνη, είναι  οι νόμοι να ισχύουν κοινώς  για όλους. Για τον Πλάτωνα  ιδανικό πολίτευμα θα ήταν αυτό, στο πλαίσιο του οποίου δεν θα μπορεί κανένας να αποστερεί την ελευθερία των άλλων και να δημιουργεί ανισότητα, γιατί αυτό οδηγεί σε πολέμους που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας και του πολιτισμού της. Από αυτή την άλλη, ο Αριστοτέλης περιγράφει ως «άριστο πολίτευμα, εκείνο το πολίτευμα στο οποίο η πόλη είναι δυνατόν να καταστεί ευδαίμων, και επειδή καθώς ειπώθηκε, χωρίς αρετή δεν μπορεί να υπάρξει ευδαιμονία, είναι προφανές ότι η πόλη που συγκροτείται με βάση το άριστο πολίτευμα αλλά και άριστους άρχοντες οι οποίοι διαθέτουν το έυψυχον.
Και όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης διά στόματος Περικλή ή και το αντίστροφο,”το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον”. (Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι). Μεγάλος είναι ο ηγέτης που μπορεί να συλλάβει και να πραγματώσει τέτοιες ρήσεις όχι με τη θεωρία του αλλά με την πράξη του. Μεγάλος είναι ο ηγέτης κάθε κλίμακας, αυτός που μπορεί και ξέρει την έννοια της δικαιοσύνης  και όχι του επαγγέλματός του και της συντεχνίας του. Μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που τελειώνοντας δεν είναι πιο πλούσιος απ΄όταν ξεκίνησε αλλά το ίδιο ή και λιγότερο.... Και φυσικά μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που ακροάται πρωτίστως τον τόπο του και τους πολίτες του και μετά τους κόλακες και τα κοράκια....
Το ανώφελο που μπορεί να είναι η μία και μικρή ασήμαντη λεπτομέρεια για την κορυφή, μπορεί ν΄ αποτελεί σημείο καίριο για την επιβίωση του απλού πολίτη που μοχθεί σε ιδιαίτερα δύσκολες εποχές για το λίγο του, το λίγο πριν τον πνιγμό, τον απόλυτο αφανισμό. Δεν υπάρχουν ελαφρά τη καρδία αποφάσεις, όμορφες κι αστραφτερές, διαφανείς και επιφανειακές. Υπάρχει μόνο η έννοια της βαθύτερης περίσκεψης και συνολικότητας που πρέπει να λαμβάνονται με σκοπό το κοινό καλό και ευδαιμονία.
Η άμεση δημοκρατία σίγουρα είναι πολύ δύσκολη και πολύ ευάλωτη και τρωτή. Γι΄αυτό όμως απαιτεί και ελεύθερους πραγματικά ανθρώπους και πνεύματα, γιατί μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος ελεύθερασκέφτεται....

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188590
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2690
24632
81307

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 99 επισκέπτες και κανένα μέλος