A+ R A-
15 Αυγούστου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η κυβέρνηση έχοντας αποδεχτεί το μοιραίο των δημοκρατικών διαδικασιών, θέλει να περιορίσει το χρόνο που θα μείνε εκτός εξουσίας (μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων). Γνωρίζοντας ότι η μόνη συγκολλητική ουσία είναι ο κυβερνητισμός. Προς τούτο είναι διατεθειμένη να ψηφίσει όσα μέτρα ακόμη απαιτήσουν οι δανειστές προσεγγίζοντας το συνταγματικό όριο της τετραετίας . Και έχοντας σαν ορίζοντας νέας εκλογικής αναμέτρησης με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας…
 Αλλά, μπορεί να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο και μάλιστα χωρίς λεφτά εκεί που τώρα τάζει «καθαρή έξοδο»;
 Αρχικά το Μαξίμου σχεδίαζε να προσέλθει στις κάλπες –ει δυνατόν- το φθινόπωρο του 2019, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι όσο μείνει στην εξουσία φθείρεται. Ελπίζοντας από την άλλη ότι σε τρεις-τέσσερις μήνες, στα τέλη χειμώνα του 2020 θα ανοίξει και πάλι το πολιτικό παιχνίδι με αφορμή ένα πιθανό πλοκάρισμα στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 Αν εκεί μπορέσει (σ.σ.: κακά τα ψέματα, μαζί με την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ), η «αντισυμβατική» αντιπολίτευση να έχει 121 έδρες στη Βουλή, θα μπλοκάρει η εκλογή (νέου) Προέδρου (καθώς απαιτούνται 180 βουλευτές στην τρίτη ψηφοφορία). Και η προσμονή των εκλογών (μεταξύ του φθινοπώρου του 2019 και της άνοιξης του 2020) μπορεί να συγκρατήσει ενωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα.
 Διαφορετικά, αν πάει σε εκλογές τώρα ή το φθινόπωρο όπως πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ εισηγούνται εν όψει των δραματικών περικοπών στις συντάξεις και τα προβλήματα από μια ασθμαίνουσα οικονομία, ώστε να διατηρήσει ένα ποσοστό κοντά στο 20%, αυτό δεν αρκεί. Και 25% να πετύχει, σε ενάμιση χρόνο μέχρι την άνοιξη του 2020 (και την προεδρική εκλογή) αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση, με την μορφή που τον γνωρίζαμε σαν κυβερνητικό κόμμα θα έχει διαλυθεί. Θα έχε εκλείψει η αναγκαία συγκολλητική ουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρός (αν όχι συμπαγής), άρα απειλητικός μόνο ως δύναμη εξουσίας. Δεν αντέχει (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, προγραμματικά) να κάνει αντιπολίτευση. Η εποχή που «πετροβολούσε» πέρασε…
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη και προκειμένου να κρατήσει την εξουσία, ναι μεν είναι διατεθειμένος να ψηφίσει τα πάντα που θα του υποδείξουν οι δανειστές αλλά, μήπως αυτή τη φορά δεν αντέξει αφού οι Γερμανοί επανέρχονται δριμύτεροι;
 Όπως έχουμε αναλύσει από ετούτη την στήλη ήδη από το 2017, η αντιπαράθεση (διαφωνία) ΔΝΤ και Γερμανίας είναι δύσκολο να συγκεραστεί. Το ΔΝΤ θέλει καθαρές δεσμεύσεις (ρυθμίσεις) για το χρέος προκειμένου να αποφανθεί για τη βιωσιμότητά του (και έτσι να μείνει στο ελληνικό πρόγραμμα) και η Γερμανία δεν θέλει να δεσμευτεί για μεγάλες απαλλαγές προς την Ελλάδα (στο χρέος). Ειδικά εάν αυτές οι εξαγγελίες δεν συνδυαστούν με συγκεκριμένες δεσμεύσεις εκ μέρους της Ελλάδας (μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.).
 Σε αυτό το περιβάλλον ο νέος υπουργός Οικονομικών (σοσιαλδημοκράτης) Όλαφ Σόλτς φέρεται αποφασισμένος (δεν έχει αναστολές) να φέρει στη Βουλή (Bundestag) ένα νέο σχέδιο παρακολούθησης της Ελλάδας με κίνητρο την… πληρωμή στο ακέραιο του ελληνικού χρέους. Και αντί τον έλεγχο να ασκεί  (τεχνοκρατικά) το ΔΝΤ που δεν διαθέτει ενοχλητικό… κοινοβούλιο, θα αναλάβει (πολιτικά) ο Σολτς… τολμώντας να πηγαίνει ανά εξάμηνο στη γερμανική Βουλή (κάτι το οποίο –υποτίθεται- είχε «κουράσει» του Γερμανούς βουλευτές μέχρι το 2017). Τώρα στην Bundestag πρόεδρος είναι ο πολύς Β.Σόμπλε ο οποίος, ως φαίνεται, θα χαρεί να ελέγχει και από το νέο πόστο του τις οικονομικές (και όχι μόνο) εξελίξεις στην Ελλάδα…
 Κατά συνέπεια, δεν ισχύει η παλαιά βεβαιότητα του Μαξίμου ότι οι δανειστές θέλουν να φύγουν από τη χώρα, άρα δεν θα υποχρεωθούμε σε νέα συμφωνία και (έτσι) εμείς θα τάζουμε δήθεν «έξοδο» από τα μνημόνια και «θα φενακίζουμε τους ψηφοφόρους». Το δίδαγμα είναι απλό: Δεν έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, φοβούνται ότι δεν θα προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, έχουν «ρισκάρει» πάνω από 240 δις στην Ελλάδα και θέλουν να τα πάρουν πίσω. Άρα, σχεδιάζουν να μείνουν εδώ. Και όταν πρόκειται για τα λεφτά, το κοινοβούλιο δεν είναι πρόβλημα. Θα πειστεί και η Bundestag …
 Σε αυτό περιβάλλον, δεν είναι διατεθειμένοι οι δανειστές (κυρίως οι Γερμανοί) να προσφέρουν μεγάλη μείωση του χρέους χωρίς στάδια, βήματα και δικλείδες ασφαλείας όπως απαιτεί το ΔΝΤ. Και έτσι ο Σόλτς ρισκάρει και μένει στην Ελλάδα προτείνοντας ως φαίνεται ένα μετα-μνημόνιο με δεσμεύσεις αλλά, χωρίς χρήματα. Με μόνο στόχο να πάρουν πίσω τα χρήματα (τους). Και μπροστά σε αυτό το σχέδιο (το διακύβευα των χρημάτων) οι Γερμανοί βουλευτές θα υπακούσουν.
 Έτσι όμως καταστρέφεται το εκλογικό αφήγημα του κ.Τσίπρα. Και ενώ θα ήθελε να μείνει στην εξουσία (ή, καλύτερα όπως το αναλύσαμε στην αρχή: δεν θέλει να μείνει μεγάλο διάστημα εκτός εκλογικού κύκλου γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν διαλυτικό και θα του αφαιρούσε κομματικά ερείσματα), ενδεχομένως να μην μπορέσει να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο (χωρίς χρήματα) και –τελικά- να υποχρεωθεί να προσφύγει στις κάλπες προκειμένου να πατάξει την «καυτή πατάτα» στους επόμενους και ο ίδιος να μην αυτο-εξευτελιστεί καταρρέοντας…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Όλη αυτή η ιστορία, με τους σκουπιδοτενεκέδες και τα σκουπίδια, που ανακαλύπτουν οι «εγκέφαλοι» του Μεγάρου Μαξίμου, δεν είναι παρά το αναμενόμενο τέλος της πιο θλιβερής παρέας, που με φόντο το ψεύδος και την αλητεία, εξαπάτησε τον θυμωμένο ελληνικό λαό και έμελε να κυβερνήσει την χώρα, σε μια χρονική συγκυρία, που ότι άλλο, εκτός από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μπορεί να επιζητούσε. Και όπως συμβαίνει πάντα, με τους θλιβερούς πρωταγωνιστές, δημιουργούν την υποδομή για το που θα τους κατατάξει η πολιτική ιστορία. Στον σκουπιδότοπο βεβαίως, που οι… εγκέφαλοι του Μαξίμου, γνωρίζοντες εαυτούς, είπαν να δημιουργήσουν το όνομα του χώρου που θα τους… υποδεχτεί…
Το τέλος του μνημονίου, η περιφρούρηση των τάχα κεκτημένων, εκ της πορείας εξόδου απ’ την επιτήρηση, ουδόλως απασχολούν το πρωθυπουργό της παρακμής Αλέξη Τσίπρα. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι το πώς θα εξασφαλιστεί απ’ την ολική πολιτική του καταστροφή, η οποία σήμερα είναι δεδομένο, ότι έρχεται και με αυξημένη ταχύτητα μάλιστα.
Οι ανεπαρκείς και οι τραγικοί πολιτικοί, έχοντες αυξημένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, διαπιστώνουν πρώτοι το τέλος τους, χωρίς να χρειαστούν την σύμφωνη γνώμη, όσων παρουσιάζουν σαν συνεργάτες και τάχα έχουν λόγο στις εξελίξεις… Σ’ αυτή την δύσκολη συγκυρία, λαμβάνουν αποφάσεις σαν κι αυτές του πρωθυπουργού της καταστροφής. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων! Και ότι μείνει, ενώ γνωρίζουν ότι υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μένει τίποτα. Τίποτα απολύτως.
-Αν δεν βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, ο Τσίπρας και οι περί αυτώ, υπήρχε περίπτωση, ν’ αποκαλέσουν το λαό της Λέσβου (σ.σ. κατά τον πρωθυπουργό, όχι της Μυτιλήνης) «φασιστοειδή»;
Το διέπραξαν κι αυτό, οι ίδιοι άνθρωποι που τους προηγούμενους μήνες επαίρονταν για το ενδεχόμενο, να πάρουν αυτοί οι πολίτες το Νόμπελ Ειρήνης, για τις θυσίες που έκαναν, σε σχέση με το προσφυγικό. Έναν περήφανο λαό, που με τις θυσίες του, τίμησε την Ελλάδα. Βγήκαν τα σκουπίδια της πολιτικής, για ν’ αποκαλέσουν αυτούς τους περήφανους ανθρώπους «φασιστοειδή», γιατί είπαν φωναχτά, αυτό που και οι κυβερνώντες έχουν αντιληφθεί. Ότι δηλαδή, διέλυσαν τα πάντα και κυρίως τα νησιά.


[Ας θυμίζουμε και την Ήπειρο, που πίσω απ’ τα νησιά του Αιγαίου, για τους ίδιους λόγους, ζει την ίδια τραγωδία, άσχετα αν κανένας δεν το δηλώνει φωναχτά, όπως έκαναν οι πολίτες της Λέσβου και της Χίου. Εδώ παίζουν ακόμη καθοριστικό ρόλο οι υπόγειες συμμαχίες, ανάμεσα σε κυβέρνηση και Περιφέρεια και αυτές ακριβώς εμποδίζουν, τους περήφανους ηπειρώτες, να βγουν δυναμικά στους δρόμους… Θυμηθείτε μόνο, το τι έγινε με το αναπτυξιακό συνέδριο στα Γιάννενα].

 

Ο πανικός είναι πάντα κακός σύμβουλος. Ενώ βλέπουν ότι η δημιουργία αντιπάλων και η διαρκής σκανδαλολογία, δεν προσθέτει τίποτα, έστω και δημοσκοπικά, επιμένουν στην ίδια κατεύθυνση. Στο ίδιο… έργο. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων, σε σημείο που δημιουργούν περισσότερους και περισσότερο ορισμένους αντιπάλους…
Μικρής εμβέλειας, το παράδειγμα, αλλά δείχνει το μοτίβο που κινούνται, οι επόμενοι… κάτοικοι του σκουπιδότοπου της πολιτικής ιστορίας της χώρας μας… Προκαλούν οι διορισμένοι στην διοίκηση του Νοσοκομείου Άρτας, βαφτίζοντας την διάλυση, έργο…  Προνομιακός νομός για τον Τσίπρα η Άρτα με βάση και το εκλογικό αποτέλεσμα του 2015, αλλά στις επόμενες εκλογές, θα είναι ο χειρότερος εκλογικά. Θα έχει συμβάλει σ’ αυτό και το θράσος, αυτών που επιλέχτηκαν να διοικήσουν, ένα τόσο σημαντικό οργανισμό. Αλλά τέτοιους ήθελαν… Ας περιμένουν το αποτέλεσμα…
Κοινός τόπος, το ότι οι επικίνδυνοι της πολιτικής, όταν βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, για να κινητοποιηθεί ο λαός… Οι αιτίες υπήρχαν, απ’ την ημέρα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας το τραγικό δίδυμο Τσίπρα - Καμένου.
Τώρα έρχονται και οι αφορμές. Μπορούσε ο ελληνικός λαός, να κάνει λίγη ακόμη υπομονή κι ας του έκοβαν ακόμη περισσότερο τις συντάξεις, ας έβλεπε την οικογενειακή οικονομία, να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Δεν θα μπορούσε, όπως αποδεικνύεται, να ανεχτεί την δική του υπομονή και συμβολή στο να παραμένει ο κάθε Τσίπρας στην εξουσία, να την υποτιμάει τόσο χαρακτηριστικά, με την πρώτη δυσκολία. Η οποία δυσκολία, για τους πολίτες, αποτελεί το αυτονόητο. Να διαδηλώσει γι’ αυτό που θεωρεί σωστό και επιβεβλημένο… Για να χαρακτηριστεί, αυτός ο υπερήφανος πολίτης, που έστειλε τον Τσίπρα στην κυβέρνηση, «φασιστοειδές»!
Εδώ τελειώνουν τ’ αστεία και η ανοχή… Θ΄ αμειφτεί κι αυτός, με το «νόμισμα» που δημιούργησε για τους άλλους. Αυτοί που τότε ανάγκαζαν να κρύβονται, τους βουλευτές και κάθε πολίτη που δεν ήταν μ’ αυτούς, σε λίγο καιρό θα κρύβονται οι ίδιοι. Δυστυχώς, θα πέσουν στον λάκκο που οι ίδιοι έσκαψαν. Και δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν.
Αυτοί οι Πολάκηδες, οι Βούτσηδες (σ.σ. καλώς τον υμνητή του ιδρυτή του αυριανισμού Γ. Κουρή), οι Κατρούγκαλοι και όλος ο εσμός των καταραμένων, έμαθαν στους πολίτες πώς να επιτίθενται κατά παντός. Αυτοί οι ίδιοι, θα πρέπει τώρα, να ψάξουν να βρουν τρύπα, να κρυφτούν…
Λίγη υπομονή. Σε πολιτικό επίπεδο, το επόμενο διάστημα, θα είναι εξόχως συναρπαστικό, μιας και θα σημάνει το τέλος, αυτών που κατέστρεψαν τα πάντα… Κανένας δεν μπορεί ν’ αποκλείσει το ενδεχόμενο των εκλογών, ακόμη και τους επόμενους δυό μήνες…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Επανήλθε το σενάριο των εκλογών, καθώς πλέον μετά την κίνηση του Κινήματος Αλλαγής να ζητήσει προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, έχει διαμορφωθεί ένα ισχυρό αντιπολιτευτικό μέτωπο, με βασικό πυλώνα τη Ν.Δ. που «προκαλεί» τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να στήσει κάλπες.
Η επίσημη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη θητείας της και όπως πρώτοι από αυτή εδώ την ταπεινή γωνιά μιας επαρχιακής εφημερίδας, είχατε πληροφορηθεί εδώ και μήνες για το σενάριο να γίνουν μαζί με τις εθνικές εκλογές και οι αυτοδιοικητικές (περιφερειακές και δημοτικές) τον Οκτώβριο του 2019.
Παρά τις διαψεύσεις όμως και την εμμονή ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, στο Μέγαρο Μαξίμου το πρωθυπουργικό επιτελείο αναλύει τα δεδομένα που θα κρίνουν τον χρόνο των εκλογών, αν και προσωπικά εκτιμώ ότι θα εξαντληθεί η τετραετία και θα στηθούν τριπλές κάλπες: δημοτικές, περιφερειακές και βουλευτικές.
Είναι σαφές ότι οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα εξαρτώνται τα τελευταία οκτώ χρόνια από την πορεία του μνημονιακού προγράμματος –κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Κατά συνέπεια, ο χρόνος των εκλογών εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο θα κλείσει το τρίτο μνημονιακό πρόγραμμα τον Αύγουστο και, κυρίως, από τις δεσμεύσεις που θα αναληφθούν για την περίοδο που θα ακολουθήσει.
Στην κυβέρνηση αποκλείουν πλέον ένα «σενάριο καταστροφής», δηλαδή το να κλείσει το πρόγραμμα με την επίσπευση της περικοπής του αφορολόγητου ορίου (από το 2020 στο 2019), χωρίς την παράλληλη εφαρμογή των αντίμετρων. Ο αποκλεισμός του «καταστροφικού σεναρίου» στο πεδίο της διαπραγμάτευσης συμβαδίζει με αντίστοιχα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις.
Οι μετρήσεις όλων των εταιριών δείχνουν ότι αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετά πίσω από τη ΝΔ, αλλά δεν πρόκειται να υποστεί καθίζηση όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ, ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι θα είναι οι τελικοί νικητές. Γι’ αυτό και το μέτωπο που στήνουν και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλούς και κακούς, στο νέο και στο παλαιό σύστημα.  
Αν δεν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» με τον Πάνο Καμμένο (ενδεχόμενο που απομακρύνεται όσο περνάνε οι μέρες), τότε θα είναι η περικοπή των συντάξεων που θα κρίνει το χρόνο των εκλογών. Αν η κυβέρνηση καταφέρει να πείσει τους δανειστές να αναστείλουν την ψηφισθείσα περικοπή των συντάξεων κατά 1,8 δισ., τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα «λύνονται».
Με βάση αυτό το σενάριο υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο Πρωθυπουργός μπορεί είτε να πάει σε εκλογές αμέσως μετά τον Αύγουστο με ένα αφήγημα μεταμνημονιακής ευφορίας (πράγμα που χαρακτηρίζεται λογικό) είτε να περιμένει να κυλήσει ο χρόνος ούτως ώστε η οικονομική ανάκαμψη και η συνεπακόλουθη μείωση της ανεργίας να βελτιώσουν περαιτέρω το πολιτικό κλίμα για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βέβαια, το σενάριο της αναστολής της περικοπής των συντάξεων δεν φαίνεται να προχωράει και το πιο πιθανό είναι να οδηγεί η κυβέρνηση στο κλείσιμο του προγράμματος με το συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων.
Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, αναπτύσσονται δύο εκτιμήσεις μεταξύ των κορυφαίων υπουργών: Η πρώτη εκτίμηση θεωρεί πολιτικά διαχειρίσιμο τον συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων. Κατά αυτήν την εκτίμηση, το συνολικό άθροισμα είναι επ’ ωφελεία των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων τα οποία συνιστούν το προνομιακό εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το 2019, είτε τον Μάιο (μαζί με τις ευρωεκλογές) είτε τον Οκτώβριο (μαζί με τις αυτοδοικητικές).
Η άλλη εκτίμηση είναι ότι οι περικοπές στις συντάξεις δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμες, ακόμα και αν συνοδευτούν από τα αντίμετρα. Σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση, πέρα από αυτή καθαυτή την οικονομική ζημιά για τους συνταξιούχους, οι περικοπές στέλνουν ένα ιδιαίτερα αρνητικό μήνυμα στους ασθενέστερους οικονομικά. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το φθινόπωρο του 2018 με ένα πολιτικό αφήγημα στο οποίο η «ανυπακοή σε παράλογες απαιτήσεις λιτότητας» θα έχει κεντρική θέση.
Προς το παρόν, ο πρωθυπουργός περιμένει τις εξελίξεις και αποφεύγει να διατυπώσει τη δική του κρίση. Ουσιαστικά παίζεται το παιχνίδι με την κολοκυθιά για το χρόνο των εκλογών. Εξάλλου ποτέ ιστορικά δεν έχουν προαναγγελθεί εκλογές μήνες πριν. Όλοι σημάδια περιμένουν να δουν και να τα διαβάσουν. Μόνο που με την παρούσα κυβέρνηση έχουν ανατραπεί οι σταθερές και ως εκ τούτου η ανάλυση δεν μπορεί να γίνεται με τον γραμμικό τρόπο.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ιδιαίτερα έντονη και λογική η αγωνία πολλών συμπολιτών μας, για τα ονόματα αυτών που ενδιαφέρονται ν’ ασχοληθούν, είτε με τον Δήμο Αρταίων, είτε με άλλους δήμους της περιοχής, γιατί μέσω αυτών, μπορούν να δουν και ποιό θα είναι το μέλλον του κάθε Δήμου ξεχωριστά, αλλά και της περιοχής συνολικότερα.
Το ψάχνουμε από δω, το ψάχνουμε από κεί, ακούμε ονόματα και συλλογισμούς περί αυτά, όλα όμως με κοινό παρανομαστή… Δεν εμπνέουν, πολύ δε περισσότερο δεν γοητεύουν τον πολίτη… «Μία απ’ τα ίδια», λένε οι περισσότεροι, για να περάσουν σε μια μελαγχολική διαπίστωση, η οποία μπορεί ν’ αλλάζει και τα μέχρι τώρα δεδομένα. «Μ’ αυτά τα ονόματα που ακούγονται, θα δεις που θα τις πάρει πάλι, τις εκλογές ο Τσιρογιάννης», μας έλεγε συμπολίτης μας, που και δημοσίως έχει δηλώσει πως ο εν ενεργεία δήμαρχος, είναι η χειρότερη επιλογή για τον τόπο… «Τον έφερε πολλά χρόνια πίσω», λένε χαρακτηριστικά. Ανάλογες διαπιστώσεις, έχουν γίνει και από άλλους επώνυμους της περιοχής, ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την έντονη αγωνία, για το μέλλον του τόπου.
Κινδυνεύει να γίνει κουραστικό το ερώτημα, που θέτουν πολλοί και αφορά, το ποιος μπορεί να… χτυπήσει τον Τσιρογιάννη και αυτό έρχεται ως επιβεβαίωση της διαπίστωσης που καταγράφεται παραπάνω και αφορά στο ότι όσα ονόματα ακούστηκαν μέχρι σήμερα, δε γοητεύουν τον πολίτη, άρα δεν έχουν προοπτική…
Όμως σε κάθε αδιέξοδο, είναι δεδομένο πως υπάρχει και η διέξοδος. Μόνο που πρέπει ν’ αναζητηθεί με επιμονή και ουσιαστικό διάλογο, που θα αναλύσει όλα τα δεδομένα και ανάλογα με αυτά, θα μπορεί απ’ αυτόν να προκύψει η πρόταση…
Το πρώτο θέμα, που πρέπει ν’ αναλυθεί σχολαστικά, είναι το εκλογικό σύστημα που θα γίνουν οι εκλογές. Σίγουρη θεωρείται η καθιέρωση της απλής αναλογικής και αυτό ως δεδομένο, προσεγγίζει την αισιόδοξη πλευρά της αναζήτησης.
Με τον ισχύον εκλογικό σύστημα και με τον τρόπο που δημιουργούνται οι αυτοδιοικητικές παρατάξεις – συνδυασμοί, είναι διαπιστωμένο πως δεν γίνεται τίποτα, αν πίσω από κάθε προσπάθεια, δεν υπάρχει κάποιο κόμμα, αλλά και η διάθεση του ασχολούμενου - υποψηφίου, να γίνει θεατρίνος για κάποιο διάστημα, με την ελπίδα ότι θα κερδίσει τις εκλογές και μετά να πράξει τα χειρότερα. Σ’ αυτό το… γήπεδο, δεν προσέρχεται να… αγωνιστεί κανένας σοβαρός άνθρωπος. Κανένας σοβαρός νέος επιστήμονας… Γιατί για να είναι τέτοιοι, θα πρέπει να θέτουν ως προϋπόθεση, την επιτυχία στην συνέχεια. Αντίθετα με μεγάλη προθυμία προσέρχονται σ’ αυτό το… γήπεδο, τα κομματικά «παράγωγα», που η εκλογή τους ενδιαφέρει και καθόλου η επιτυχία…
Αντίθετα η απλή αναλογική, δημιουργεί τα προϋποθέσεις, για να εισέλθουν στην αυτοδιοίκηση, οι άνθρωποι που περιγράφουμε παραπάνω… Αυτόνομες παρατάξεις, με την προβολή του ιδανικού και του οράματος… Αυτού ακριβώς, που έχει ανάγκη ν’ ακούσει και να στηρίξει ο απλός πολίτης, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αηδιασμένος, με όσα βλέπει να γίνονται σε όλους τους Δήμους.
Σε τέτοιες προσπάθειες και πρωτοβουλίες, με χαρακτηριστική άνεση, αλλά και καλή διάθεση προσέρχεται ο επιτυχημένος επαγγελματίας, ο νεαρός επιστήμονας και μπορούν να συνθέσουν μια αξιόμαχη ομάδα, η οποία θα κινείται με βάση το όραμα και τα όσα ονειρεύονται πολίτες, για την πόλη τους και τα χωριό τους…
Προσέρχονται με άνεση, γιατί γνωρίζουν ότι δεν θα θέσουν την καλή τους διάθεση, στην υπηρεσία, ενός άξεστου κομματικού παραγοντίσκου, για να την μετατρέψει ο τελευταίος, σε εργαλείο, κάθε περίεργης επιλογής…
Όλα τα δεδομένα καταγεγραμμένα, αλλά πρέπει να προκύψει το καθοριστικό γεγονός, για να πάρουν σάρκα και οστά, οι ιδέες και προτάσεις. Το καθοριστικό γεγονός, είναι η ψήφιση του νόμου, που θα καθιερώσει την απλή αναλογική.
Τότε, θεωρείται σίγουρο πως ο διάλογος, για την επόμενη περίοδο στην αυτοδιοίκηση, θα είναι εξόχως ενδιαφέρων. Θα έχουν την δυνατότητα, σημαντικοί άνθρωποι που έχουν όραμα για την πόλη που ζουν, να βγουν στο προσκήνιο. Να δηλώσουν παρόντες και να καλέσουν και άλλου σοβαρούς πολίτες, να συμπορευτούν, όχι για την «καρέκλα», αλλά για να γίνει πράξη το όραμα. Την ίδια στιγμή, οι αμετανόητοι εραστές του παλιού, όπως είναι οι εν ενεργεία δήμαρχοι, που ζώστηκαν τ’ άρματα, για να μην περάσει η απλή αναλογική, όχι μόνο δεν θα βρίσκουν υποψηφίους, πρόθυμους να μετατραπούν σε ενεργούμενα, αλλά δεν θα βρίσκουν συνομιλητές. Μη νομίζετε και όσοι παράγοντες της αυτοδιοίκησης, συναινούν στο δημαρχοκεντρικό πλαίσιο, δεν το κάνουν με ιδιαίτερη χαρά… Εξαιρούνται οι άεργοι, που μπορεί να λάβουν κάποιους μισθούς…
Βρισκόμαστε στο τέλος εποχής. Η αυτοδιοίκηση που αφορά το μέλλον όλων των πολιτών, πρέπει ν’ αλλάξει σελίδα. Και την θέση των περίεργων, πρέπει να πάρουν οι σοβαροί άνθρωποι, που ως τέτοιοι θα έχουν οράματα και ιδανικά και θ’ απεχθάνονται τα τερτίπια, που μετήλθαν όσοι είναι σήμερα στα πράγματα και ετοιμάζουν το «αντάρτικο», κατά της απλής αναλογικής…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

 

Σήμερα έχω να σας πω κακά αλλά, και  καλά νέα. Τα καλά, προέρχονται μόνο από τις διεργασίες μέσα στην κοινωνία και, κατά συνέπεια, είναι κακά για τους αερολογούντες πολιτικούς, για τους επαγγελματίες των κομματικών επετηρίδων, για όσους «έεδεσαν» την χώρα με συμφωνίες για υπερφορολόγηση και θηριώδη πλεονάσματα,  για τους καθ έξιν βερμπαλιστές και κενολόγους…
 Θα ξεκινήσω από τα κακά νέα για τους πολίτες:

1. Οι δανειστές όχι μόνο δεν συμφωνούν στην ανάγκη μείωσης του χρέους ως αναγκαίας συνθήκης υποχώρησης του πλεονάσματος και ως βασικής  προϋπόθεσης αναθέρμανσης της οικονομίας μας αλλά, Γερμανία και ΔΝΤ βρίσκονται  στον αντίποδα των «λύσεων». Οι Γερμανοί δεν θέλουν να ρισκάρουν ευρώ. Και αυτό όχι τόσο για τα χρήματα (αφού δεν θα χάσουν σεντς, ενώ τα δανεικά στην Ελλάδα προέρχονται από ομόλογα του ESM τα οποία βγαίνουν με επιτόκιο κάτω του 0,5%) αλλά, γιατί έχουν γαλουχήσει έτσι την κοινή τους γνώμη, περί πακτωλού –δήθεν- χρημάτων που κατευθύνονται στην Ελλάδα και για «τεμπέληδες» που ζουν στην Νότια Βαλκανική… Και, κατά συνέπεια, δεν μπορούν να περάσουν από τα κοινοβούλιά τους με ευκολία μια γενναία( και αναγκαία) διαρρύθμιση του χρέους. (Και μετά αναρωτιούνται γιατί κερδίζει η ακροδεξιά στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη…)
 Σε αντιστάθμισμα, οι Βόρειο-Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι να μην επιμείνουν στις «μεταρρυθμίσεις», στο βαθμό που δεν θα επιμείνει και η Ελλάδα στο καυτό ζήτημα του χρέους. Και αυτό είναι κάτι που βολεύει (εκλογικά, κομματικά),, τον κ.Τσίπρα .(Σ.σ.: 1-0 από τα αποδυτήρια για τους πολίτες και για τους φόρους που θα πρέπει να πληρώνουν προκείμενου να εξυπηρετηθεί όλο αυτό το χρέος…)

2. Η εποπτεία θα συνεχιστεί με ανά τρίμηνο αξιολογήσεις από τους δανειστές έναντι τριών αξιολογήσεων έως τώρα σε διάστημα 32 μηνών (από τον Αύγουστο του 2015 και το γ’ μνημόνιο). Άρα, θα έχουμε πιο στενή παρακολούθηση: από μια το 10μηνο (γ΄ μνημόνιο) σε μια το τρίμηνο το… μετα-μνημόνιο. Κατά συνέπεια μην περιμένετε να κενωθούν οι σουίτες στο Χίλτον. Θα πληρώνουμε και την ακριβή φιλοξενία των επιτηρητών…

3. Τα πρόσθετα μέτρα για το θηριώδες πλεόνασμα θα ληφθούν, όπως η περικοπή των συντάξεων έως 18%, η αποκοπή των οικογενειακών επιδομάτων (-10% στο επίδομα γάμου και μείον 5% για κάθε τέκνο από τις επικουρικές) και στη συνέχεια η μείωση του αφορολογήτου... Και αυτό γιατί ποτέ καμία χώρα δεν πέτυχε ένα τόσο μεγάλο πλεόνασμα (3,5% του ΑΕΠ) για ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα (2017-2022) και 2,1% ακολούθως για πολλές δεκαετίες. Άρα η συμφωνία για το πλεόνασμα απαιτεί την υλοποίηση της συμφωνίας για τις περικοπές στις συντάξεις… Πόσο μάλιστα όταν το περσινό πλεόνασμα επιτεύχθηκε με το τρικ του πρόσθετου δανεισμού (για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων του δημοσίου προς τους πολίτες, ενώ οι αναλογούσες εισφορές αποθεματοποιήθηκαν και καταγράφηκαν σαν πλεόνασμα χρήσης της γενικής κυβέρνησης…) και δεν μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενο…

4. Άρχισαν οι χειροδικίες. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προπηλακίστηκαν στις Πρωτομαγιάτικές εκδηλώσεις και αναμένεται, δυστυχώς, κλιμάκωση ενόσω θα εντείνονται τα μέτρα και θα αυξάνεται η δόση του εμπαιγμού. Ότι δήθεν βγαίνουμε από το τούνελ όταν, ταυτόχρονα, οι κυβερνώντες σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές, φρόντισαν να επικυρωθούν τα πιο σκληρά μέτρα και να μονιμοποιηθεί η εποπτεία για τα πολλά επόμενα χρόνια. Τώρα θα πείτε γιατί αυτές οι ακραίες συμπεριφορές είναι σε βάρος των πολιτών. Γιατί όλοι εμείς δεν έχουμε ανάγκη ακροτήτων και την χρήση βίας για τον αγώνα επιβίωσης και τις προοπτικές για την χώρα και την οικογένειά μας. Οι ακρότητες αποπροσανατολίζουν και προσφέρουν βήμα σε λούμπεν στοιχεία που μέσα στην αναμπουμπούλα, θέλουν να κατσικωθούν στην καρέκλα της εξουσίας χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόταση. Το βλέπουμε ήδη να εξελίσσεται. Αυτό έγινε το 2014-15. Ακόμη χειρότερα σήμερα, το σχέδιο της κοινωνικής αναταραχής μπορεί να γίνει εφαλτήριο ακόμη και για αντιδημοκρατικές δυνάμεις…

Και τώρα τα καλά νέα!
α/Ήδη οι αρνητικές (για τους κυβερνώντες) δημοσκοπήσεις έχουν προκαλέσει έριδες μεταξύ των εταίρων (ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων τους. Όλοι παραδέχονται ότι αυτή η συμμαχία δεν μπορεί να είναι βιώσιμη για τους επόμενους μήνες. Έστω και εάν η νεόκοπη υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου ανέφερε ότι πρόκειται για «προγραμματική συμφωνία των δύο κομμάτων». Αν αυτό είναι αλήθεια (σ.σ. που δεν αποκλείεται καθώς πρόκειται για «προγραμματική συμφωνία» με πρόγραμμα την… κατακράτηση της εξουσίας που, εν προκειμένω, είναι δύναμη αναπαραγωγής των δύο κομμάτων…), τότε έχουμε την πλήρη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ…
 Η εσωκομματική αντιπολίτευση («53», Φίλης κ.λπ.) συνεχίζουν και αμφισβητούν το «βάδισμα της χήνας» με τον ακραίο Καμένο, ενώ οι δεξιοί-λαϊκιστές των ΑΝΕΛ αμφισβητούν ανοικτά τους κοινωνικά ανεκτικούς (ή ελευθεριακούς) του ΣΥΡΙΖΑ.
 Όλα αυτά όμως έχουν στο υπόβαθρό τους το φάντασμα της απώλειας της εξουσίας. Είτε γιατί δεν συγκεντρώνεται ποσοστό 3% που είναι το κατώφλι για την Βουλή είτε γιατί η «κυβερνητική εταιρία» θα διαλυθεί οσονούπω…
β/Μέσα στην κρίση και προκειμένου οι πολίτες να ανταπεξέλθουν των δυσκολιών, άρχισαν να αυτενεργούν. Στήθηκαν δουλειές, ελήφθησαν αποφάσεις οικονομικής αυτονόμησης, πραγματοποιήθηκαν μικρές αποδοτικές επενδύσεις.
 Την ίδια στιγμή το κομματικό-κυβερνητικό σύστημα προέβλεψε μόνο εμπόδια (φόροι, ασφάλιστρα, επιβαρύνσεις)  χωρίς ίχνος σχεδιασμού για την επόμενη ημέρα.
 Όλα αυτά οδήγησαν σε μια πρωτοφανή, για τα ελληνικά δεδομένα, χειραφέτηση των πολιτών. Που εάν δεν τροποποιηθεί η συμπεριφορά των δημοκρατικών κομμάτων, εάν δεν προχωρήσουν σε επεξεργασίες και θέσεις για την διάχυση της ανάπτυξης και των ωφελημάτων στο σύνολο των δρώντων πολιτών, αυτή η αποστασιοποίηση κινδυνεύει να  μετατραπεί σε αντι-πολιτική. Και εδώ χτυπά το καμπανάκι της αναγκαίας και γοργής μετεξέλιξης των δημοκρατικών κομμάτων σε φορείς που θα επιταχύνουν την ανάπτυξη και θα αναδιανείμουν τον πλούτου επί τη βάσει των δραστηριοτήτων και αναγκών των πολιτών.
 Κατά συνέπεια, όσοι κομματικοί επιμένουν στην παλαιά πεπατημένη της εξάρτησης των πολιτών, της επετηρίδας, του «ξύλινου λόγου», όσοι νομίζουν ότι με την επίκληση του «κομματικού καθήκοντος» και όχι με επεξεργασμένες θέσεις και δεσμευτικές πολιτικές θα κερδηθεί η μάχη της ανάπτυξης, της απασχόλησης, της εξωστρέφειες της παραγωγής και  του ασφαλιστικού συστήματος, ας ετοιμάζονται από τώρα για την επώδυνη προσγείωση. Οι καιροί ου μενετοί… Άλλο οι πυγολαμπίδες, οι κωλοφωτιές που λέμε στην Ήπειρο, και άλλο το λαμπυρίζων φως διεξόδου από το τούνελ των φόρων και της εποπτείας…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει το θηριώδες πλεόνασμα του 4% επί του ΑΕΠ (για το 2017) λογικά ο πολίτης θα περίμενε αυτό να σημάνει κάτι διαφορετικό στο μέλλον για την τσέπη του. Ας πούμε να μην γίνουν οι νέες περικοπές στις συντάξεις από τα τέλη του έτους ύψους έως 18%.
 Ακόμη-ακόμη, από την στιγμή που τον Αύγουστο η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια, ο εργαζόμενος θα περίμενε καμία αύξηση, κάποια φοροελάφρυνση, έστω βελτίωση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού (υγεία, παιδεία, κοινωνικές παροχές). Ή, να μην ισχύσει η μείωση του αφορολογήτου για μισθωτούς και συνταξιούχους στα 5.636 ευρώ (κάτι που συνεπάγεται επιπλέον φόρος έως 650 ευρώ το χρόνο).
 Αλλά, εις μάτην. Τίποτε από αυτά δεν θα ισχύσουν. Αντίθετα θα ενταθεί η (ατομική-οικογενειακή) κρίση. Οι άνεργοι δύσκολα θα βρουν δουλειά υπό αυτές τις συνθήκες, οι μισθωτοί θα παραμείνουν με τους μισθούς πείνας και το παρτ-τάιμ και οι συνταξιουχοι θα ζουν υπό το φάσμα «και άλλων-και άλλων» περικοπών.
1.Είδατε με ποιόν τρόπο επιχαίρει το υπουργείο Οικονομικών για τα (αχρείαστα και επικίνδυνα για την κοινωνία και οικονομία) υπερβολικά πλεονάσματα; «Το πετύχαμε λέει, ενώ εσείς  (ΔΝΤ) το αμφισβητούσατε». Άρα φέρτε και άλλες απαράδεκτες συμφωνίες για καταστροφικά πλεονάσματα 3,5% (και πέραν του 2022 του συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ)…
2.Ακόμη χειρότερα. Το πλεόνασμα δεν προήλθε μόνο από την υπερφορολόγηση (έμμεση φορολογία, ΦΠΑ, ειδικοί φόροι, ΕΝΦΙΑ-ενοίκιο στα σπίτια μας, τεκμήρια, μείωση αφορολογήτου ορίου κ.α.) αλλά, και από την αύξηση του χρέους. Οι οφειλές προς τους προμηθευτές, τους εν αναμονή συνταξιούχους κ.α. πληρωθήκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου από δανεικά και όχι τους φόρους, τις εισφορές κ.λπ.
Ειδικά για το ασφαλιστικό, μόνο ο ΕΦΚΑ και το επικουρικό ΕΤΕΑΕΠ πήραν από τον ESM σχεδόν 1,4 δις το 2017 για να πληρώσουν συντάξεις. Με αποτέλεσμα ο ΕΦΚΑ να παρουσιάζει πλεόνασμα χρήσης 800 εκ. ευρώ το 2017 και το ΕΤΕΑΕΠ να έχει (συνολικά) αποθεματικά στην Τράπεζα της Ελλάδας… 3,6 δις ευρώ!
 Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ το 2017 το ασφαλιστικό έβγαλε πλεόνασμα 3 δις ευρώ, ενώ την ίδια ώρα περισσότεροι από 240.000 (πρώην) ασφαλισμένοι αναμένουν τη σύνταξή τους έως και 7 έτη... Και αυτά μετράνε στο πλεόνασμα χρήσης της «Γενικής κυβέρνησης».
 Έτσι, το 2017 μιλάνε για πλεόνασμα 4% του ΑΕΠ όταν το χρέος εκτινάχθηκε στα 317,4 δις από 315 δις το 2016 (συν 2,4 δις όταν το κρατικό χρέος –λήξεις ομολόγων- ανακυκλώνεται και οι τόκοι πληρώνονται από το πλεόνασμα…). Και χρέος 311,7 δις το 2015.
 Κοντολογίς, το πλεόνασμα προήλθε, κυρίως, από αύξηση του δανεισμού. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που κατά τα επόμενα χρόνια το ΔΝΤ προβλέπει λιγότερο πλεόνασμα (αφού δεν θα δανειζόμαστε από τους θεσμούς για να… πληρώνουμε τις οφειλές του κράτους προς τους προμηθευτές). Πέραν δηλαδή της φοροαφαίμαξης και την αναμενόμενη-γενικευμένη στάση πληρωμών. Κάτι που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ο Τσακαλώτος.
Δηλαδή, εκτός από τα χρέη που μεταβιβάζουμε στην επόμενη γενιά, τώρα τους μεταβιβάζουμε και το (δήθεν) πλεόνασμα για να βγούμε από τα μνημόνια χωρίς να έχουμε στηρίξει την ανάπτυξη, την παραγωγικότητα και τις εξωστρέφεια της οικονομίας μας!
3.Στα τέλη του έτους και παρά τα πλεονάσματα (ίσως γιατί η κυβέρνηση εμφανίζει σαν πλεόνασμα την πληρωμή των υποχρεώσεων έναντι των πολιτών με αύξηση του χρέους), θα ισχύσει η περικοπή των (παλαιών) κύριων και επικουρικών συντάξεων έως 18%.
Παρά το γεγονός ότι περιμένομε από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) να κρίνει το ασφαλιστικό επί τριών προσφυγών:
-Την ανταποδοτικότητα και το ύψος των εισφορών (ήδη η ψηφοφορία διεξήχθη και είναι κόλαφος για τον νόμο Κατρούγκαλου).
-Τον επανακαθορισμό των παλαιών συντάξεων από 1/1/2019 με βάσει τους νέους μειωμένους συντελεστές του νόμου 3487/16.
-Την περικοπή των παλαιών συντάξεων σε περίπτωση μεικτού αθροίσματος (κύριας και επικουρικής) άνω των 1.300 ευρώ (καθαρά 1.160 ευρώ) που ισχύει από τον Ιούλιο του 2016.
4.Το αφορολόγητο όριο από 8.636 ευρώ σήμερα για μισθωτούς και συνταξιούχους θα πέσει στα 5.636 ευρώ όπως συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές τον Μάιο του 2017 (γ’ αξιολόγηση). Αυτό σημαίνει επιπλέον φόρος έως 650 ευρώ για κάθε μισθωτό που λαμβάνει μισθό πάνω από… 400 ευρώ μεικτά το μήνα και για κάθε συνταξιούχο που… απολαμβάνει σύνταξη πάνω από 450 ευρώ… Και όλα αυτά προκειμένου να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές  στους επιχειρηματίες για να κάνουν (υποτίθεται)… επενδύσεις.
 Κατά συνέπεια, το ΔΝΤ όντως επείγεται να φέρει νωρίτερα την μείωση του αφορολογήτου (σ.σ. πρόκειται για την δεύτερη μείωση επί Τσακαλώτου, που συμφωνήθηκε τον Μάιο του 2017 προκείμενου να ισχύσει από 1/1/2020, αφού το αφορολόγητο το παρέλαβε στα 9.550 ευρώ, είναι 8.636 και θα πάει στα 5.636 ευρώ).
 Κατά συνέπεια και ανεξαρτήτως Μνημονίων, υβριδικής «εξόδου», ημι-αυτόματου συστήματος  ή καθαρής επιτήρησης, οι άνεργοι (λόγω απουσίας αναπτυξιακού σχεδίου και υπερφορολόγησης η ανάπτυξη θα καθυστερήσει σε αυτόν τον δόλιο τόπο), οι μισθωτοί (μείωση αφορολογήτου και χαμηλοί μισθοί) και οι συνταξιούχοι (περικοπή κύριων και επικουρικών συντάξεων έως 18%, μείωση αφορολογήτου) θα παραμείνουν τα μεγάλα θύματα της μετα-μνημονιακής Ελλάδας. Όπως και να βαφτίσει αυτή την περίοδο η κυβέρνηση.
 Για τούτα και άλλα πολλά, που έχουν να κάνουν με τα εθνικά θέματα, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο, δεσμευτικό, απλό και υλοποιήσιμο Εθνικό Σχέδιο Διεξόδου με Προοδευτικό-Λαϊκό  πρόσημο. Διαφορετικά, η κοινωνική αποσύνθεση θα φέρει πολιτική αναταραχή και εθνικές καταστροφές.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ήταν τον περασμένο Δεκέμβριο, που η «Γ» δημοσιοποίησε το πρόβλημα κυρίας,η οποία διατηρεί κεντρικό κατάστημα στην Άρτα και έλεγε πως δεν μπορεί να βρει μια εργαζόμενη, γιατί στην πρόκλησή της, όσες προσήλθαν, ήθελαν μεν να εργαστούν, αλλά χωρίς ασφάλιση, γιατί όπως έλεγαν, δεν ήθελαν να χάσουν την κάρτα ανεργίας, αλλά και το επίδομα που παίρνουν κάθε χρόνο, εξ αιτίας της κατοχής της κάρτας ανεργίας. «Που πάμε», είχαμε επισημάνει τότε… Σε μια χώρα που το μείζον πρόβλημα, είναι η ανεργία κυρίως των νέων, οι ίδιοι οι νέοι, να δηλώνουν απροθυμία να εργαστούν, όταν προκύπτουν και οι ελάχιστες θέσεις ακόμη…
Αυτή η διαπίστωση, που έγινε με βάση την κατάσταση που διαμορφώνεται στην Άρτα, αποτελεί μείζον θέμα, για την χώρα που οικοδομεί, η κυβέρνηση της Αριστεράς. Εις επίρρωσιν, της διαπίστωσης αυτής ήρθε το κύριο άρθρο της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», της περασμένης Κυριακής, που ασχολήθηκε με την κατάσταση που διαμορφώνεται με φόντο τα επιδόματα, τα οποία δημιουργούν τους επαγγελματίες και παράλληλα ιδεολόγους της αεργίας. Με φόντο, τον στόχο της αριστερής κυβέρνησης, που θέλει τους νέους να τους αντιμετωπίζει σύμφωνα με την λαϊκή ρήση «να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Να ελέγξει τις στρατιές των ανέργων (σ.σ. και ακολούθως ιδεολόγους αέργους), για την όποια εκλογική μάχη ακολουθήσει.
Το ευρύτερο παράδειγμα έχει σημασία. Στην Κέρκυρα, μεγάλος ξενοδοχειακός όμιλος, ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να προσλάβει εξακόσια (600) άτομα, για μόνιμη απασχόληση. Μετά από πολύ καιρό, προσήλθαν και αποδέχτηκαν να εργαστούν, μόνο 120 άτομα και είναι δεδομένο πως ο εν λόγω όμιλος, έχει μεγάλο πρόβλημα, σε σχέση με την υλοποίηση του σχεδιασμού του. Και σ’ αυτόν τον κολοσσό, παρουσιάστηκαν νέοι, οι οποίοι επιθυμούν να εργαστούν χωρίς ασφάλιση, για να μην χάσουν την κάρτα ανεργίας. Στο εν λόγω άρθρο καταγράφονται και άλλα τρανταχτά παραδείγματα, που πρέπει να επικαιροποιήσουν το μεγάλο ερώτημα:
-Ποια μπορεί να είναι η τύχη μιας χώρας, που επιχειρεί να καταστήσει κοινή ιδεολογία την αεργία και το πιο δυναμικό της κομμάτι, οι νέοι να επιθυμούν να ζήσουν, με το επίδομα;
Ποιος είπε πως μπορεί να ενδιαφέρει την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου, να προκύψει το καλύτερο μέλλον της χώρας, μέσα απ’ την ανάπτυξη και την εργασία. Ελεγχόμενους άεργους, επιθυμούν να έχουν, για να μπορούν να ελέγχονται και να νομίζουν ότι μ’ αυτούς θα κερδίζουν τις εκλογές. Αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, άσχετα αν είναι περισσότερο από σίγουρο το ότι όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές, αυτοί θα υποστούν συντριπτική ήττα. Δεν θα ξέρουν που θα βρεθούν την επόμενη ημέρα…
Και η αντίφαση, που πλέον δεν μπορεί ν’ αποτελεί έκπληξη, αν ο καθένας παρατηρήσει με προσοχή, τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Βγαίνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και εκφράζει την θλίψη του, που τα καλύτερα μυαλά φεύγουν στο εξωτερικό. Με χαρακτηριστική, την δήλωση που έκανε λόγο, ότι ο ίδιος θα κάνει τα’ αδύνατα δυνατά, για να επιστρέψουν τα παιδιά στην πατρίδα μας…
Όμως αυτή είναι η φιλοσοφία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… Να δημιουργηθούν ευάλωτοι στρατοί, τους οποίους θα ελέγχουν με το ελάχιστο… Με το ξεροκόμματο, που θα τους πετάνε ως δόλωμα… Το οποίο δόλωμα αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματικό, σύμφωνα και με τα επίσημα στοιχεία περί την ανεργία και την εργασία…
Φτάσαμε στο σημείο, που ο νέος βολεύεται με το ξεροκόμματο που τους πετάει η εξουσία… Οι νέοι που υπό κανονικές συνθήκες, έπρεπε να ζουν με το όραμα της εργασίας, άρα και της δημιουργίας και της προκοπής.
Για να έρθουν και τα χειρότερα, για την δύσμοιρη πατρίδα, που την έτυχε να κυβερνηθεί απ’ τον Τσίπρα… Οι νέοι άεργοι και επιδοματίες, το μόνο που δεν μπορούν να κάνουν είναι να ονειρευτούν για το μέλλον τους. Μακριά απ’ αυτούς κάθε σκέψη για την δημιουργία οικογένειας και παρατηρείς, σαραντάρηδες ακόμη, να ζουν με την μαμά και τον μπαμπά. Κάποιοι αφελείς, κάνουν λόγο ακόμη και σήμερα, για το δημογραφικό πρόβλημα της πατρίδας μας… Έρχονται και τα χειρότερα… Ο πληθυσμός της Ελλάδας, θα συρρικνωθεί και ο Καμένος θα παριστάνει τον τζάμπα μάγκα, απέναντι στους Τούρκους!
Κοντός ψαλμός αλληλούια… Γνωρίζουν πολύ καλά, όλοι όσοι κυβερνούν σήμερα, πως με την πολιτική των επιδομάτων και τ’ αποτελέσματα που αυτή φέρνει, διαλύουν την χώρα, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Το ζήτημα, είναι το πώς αυτοί θα παραμείνουν στην εξουσία…
Όμως δεν θα τα καταφέρουν ο Τσίπρας και η παρέα του… Ούτε να κερδίσουν τις εκλογές, που τους ενδιαφέρει, αλλά ούτε και ν’ αλλάξουν τον ρου της ιστορίας. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις, κανένας δεν μπορεί να λησμονεί την διαπίστωση του κορυφαίου οικονομικού αναλυτή και συμβούλου σε θέματα προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης Bryan Tracy: «Κάθε μεγάλη επιτυχία έρχεται μετά από μια μακριά περίοδο σκληρής, πολύ σκληρής δουλειάς προς μια μοναδική κατεύθυνση, έχοντας έναν ξεκάθαρο στόχο».

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ*

 

Πολύ σκόνη έχει σηκωθεί από πολλούς αυτοδιοικητικούς, δημάρχους και περιφερειάρχες για την απόφαση της κυβέρνησης να καταθέσει σύντομα στη Βουλή νομοσχέδιο με το οποίο θα εφαρμοστεί η απλή αναλογική και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν πρέπει να μας ξενίζει, διότι ήταν πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ και άρα δεν τίθεται καμία σοβαρή συζήτηση για την κίνηση του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη που κινείται με βάση αυτά που πίστευε και πιστεύει τόσο ο ίδιος όσο και όλο το κυβερνών κόμμα. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε και πως τοποθετούμαστε σε αυτή την προοπτική ως πολίτες, μη έχοντας και την εμπειρία της άσκησης διοίκησης είτε σε δήμο, είτε σε περιφέρεια. Πάγια άποψή μου είναι ότι η τοπική αυτοδιοίκηση, άρα δήμοι και περιφέρειες είναι πεδία σύνθεσης, συνεννόησης και συνεργασίας. Άρα είναι οξυγόνο για την αυτοδιοίκηση η απλή αναλογική που φοβίζει μόνο όσους θεωρούν ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες είναι ουσιαστικά φέουδα με ότι αυτό σημαίνει.
Είναι κοινά παραδεκτό ότι στις τοπικές κοινωνίες πολλά μας ενώνουν και λιγότερα μας χωρίζουν και αυτή η εκτίμηση ενισχύθηκε μετά και την έλευση των μνημονίων, όπου και πολλά τείχη έπεσαν. Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να υπερβεί τον παλαιοκομματισμό και δομές περασμένων δεκαετιών και εάν δεν ερχόταν η απλή αναλογική από το υπουργείο Εσωτερικών, έπρεπε η ίδια να την ζητήσει και όχι να αντιδρά όπως είδαμε πριν λίγα εικοσιτετράωρα με το όχι των δημάρχων και των περιφερειαρχών.
Η ενισχυμένη αναλογικής που εφαρμόστηκε στην τοπική αυτοδιοίκηση έχει υποστεί σημαντικό πλήγμα και πολλοί υποστηρίζουμε ότι δεν έχει καμία πολιτική, κοινωνική και λειτουργική επιβεβαίωση, καθώς επί της ουσίας αποκλείει ικανότατα στελέχη από την αυτοδιοίκηση.
Η απλή αναλογική είναι απόλυτη ανάγκη επιβίωσης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και ουσιαστικά θα πλήξει και την παντοκρατορία του δημάρχου και του περιφερειάρχη. Ολοι γνωρίζουμε ότι η ενισχυμένη αναλογική, η ενισχυμένη πλειοψηφία καθιστούν τα αιρετά συμβούλια νομιμοποιητικούς μηχανισμούς των προσωπικών επιλογών δημάρχων ή περιφερειαρχών.
Είναι σαφές ότι η ισχυρή πλειοψηφία ευνοεί το καθεστώς της μη διαβούλευσης, της απροθυμίας συναίνεσης, κ.α. και άρα η απλή αναλογική πρέπει να έρθει για να ενισχυθεί η αντιπροσωπευτικότητα και να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα στη συμμετοχικότητα των πολιτών, ένα στοιχείο που υποβάθμισε εδώ και δεκαετίες τις πολιτικές και συλλογικές διαδικασίες. Είναι μείζον η απλή αναλογική να οδηγήσει και σε ανασχεδιασμό των οργάνων διοίκησης και ενίσχυση των συμμετοχικών διαδικασιών σε τοπικό επίπεδο.
Στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. το εκλογικό σύστημα στηρίζεται στην αναλογική εκπροσώπηση. Π.χ. στο Βέλγιο και στην Αυστρία τα δημοτικά συμβούλια έχουν ρόλο αντίστοιχο είτε της επιτροπής διαβούλευσης είτε ακόμη και του νομοθέτη για τοπικά ζητήματα και η εκλογή του δημάρχου πραγματοποιείται από το δημοτικό συμβούλιο. Η Δανία εφαρμόζει σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης και εδώ ο δήμαρχος εκλέγεται από το δημοτικό συμβούλιο και είναι υπεύθυνος για τη διοίκηση του δήμου. Στην Ιρλανδία, επίσης υπάρχει σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης, το δημοτικό συμβούλιο εκλέγεται με άμεση και καθολική ψηφοφορία. Και εδώ ο δήμαρχος ή ο επικεφαλής του δημοτικού συμβουλίου εκλέγεται κάθε χρόνο ανάμεσα από τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι η αναλογικότερη εκπροσώπηση σε δήμους και περιφέρειες, όπως και στην περιφέρεια της Ηπείρου, αλλά και στους δήμους της, θα επιφέρει μια άλλη κουλτούρα σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, η οποία θα στηρίζεται στην αυθεντική εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης.
Ας τολμήσουμε, ας μη φοβηθούμε και ως πολίτες να στηρίξουμε την απλή αναλογική που μπορεί να οδηγήσει στις απαραίτητες πολιτικές διεργασίες διαλόγου, συνεννόησης, σύνθεσης και συναίνεσης με τελικό στόχο τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής συνείδησης.
Η ώρα είναι τώρα.

 

* Ο Αρης Ραβανός είναι Ηπειρώτης με καταγωγή από την Άρτα και είναι δημοσιογράφος – πολιτικός συντάκτης στην Αθήνα, στο Βήμα, στα Νέα και στο σάιτ in.gr. 

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 21:50

H μνημονιακή Οδύσσεια και η Ιθάκη

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Ο δρόμος για την Ιθάκη είναι ακόμα μακρύς. Οι κακοτοπιές πολλές και κατ’ ουσία η Οδύσσεια του ελληνικού λαού θα διαρκέσει ακόμα. Το μνημονιακό ταξίδι ενδεχομένως να τελειώσει τυπικά με τη λήξη του τρίτου προγράμματος, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η περιπέτεια τελειώνει. Παρά το γεγονός ότι συμπληρώθηκε περίπου μια δεκαετία από την «Ελληνική μεγάλη ύφεση» και η Ελλάδα συμπληρώνει αυτή την εβδομάδα οκτώ χρόνια (σ.σ. την προσεχή Δευτέρα συμπληρώνονται ακριβώς οκτώ χρόνια από την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ως Πρωθυπουργός ανακοίνωνε την προσφυγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης και άρα στην έλευση του μνημονίου) σε καθεστώς μνημονίων, θα χρειαστεί πολύ μεγάλη προσπάθεια για να βρει την δημοσιονομική Ιθάκη. Η κατάσταση δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, όσοι επενδυτές και να έρθουν από το εξωτερικό σε μια καθημαγμένη χώρα. Οι προτροπές του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα _πήγε και αυτός προχθές στο Καστελόριζο και είπε ότι το μνημόνιο τελειώνει_  και οι καλές κουβέντες των ξένων παραγόντων δεν λύνουν το πρόβλημα. Η χώρα έχει ακόμα παθογένειες που δεν αντιμετωπίζονται από τη μια μέρα στην άλλη και τα προβλήματα είναι παρόντα σε συνδυασμό με την ελληνική γραφειοκρατία και την υψηλή φορολόγηση. Στο παρελθόν ο Αλ. Τσίπρας έχει μιλήσει για τον κεϋνσιανισμό ως λύση στο πρόβλημα, μόνο που και στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτή μπορεί να προέλθει με δυο τρόπους: α) με την ενίσχυση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και β) με ενίσχυση της ζήτησης που συνδέεται με την παραγωγή. Και οι δυο τρόποι είναι εκτός σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Προ καιρού ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς Γιάννης Δραγασάκης είπε μια μεγάλη αλήθεια: «Η έξοδος από τα μνημόνια δεν θα είναι πανάκεια, δηλ. δεν θα περνάμε από την ‘‘κόλαση’’ στον ‘‘παράδεισο’’. Θα δανειζόμαστε από τις αγορές, άρα πρέπει πάλι να έχουμε τον νου μας, καθώς οι αγορές επιβάλλουν την πειθαρχία τους». Παράλληλα σημείωσε ότι «τα μέσα υλοποίησης των στόχων θα είναι στη δική μας ευχέρεια». Παλαιότερα είχε μιλήσει για τη «βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ» υπό το βάρος της ευθύνης της διακυβέρνησης, δείχνοντας ουσιαστικά το δρόμο του ορθολογισμού, όχι βέβαια με πατερναλιστική διάθεση, στον Πρωθυπουργό. Το κρίσιμο στοιχείο είναι να επικρατήσει ο ρεαλισμός στον ύψιστο βαθμό και να διορθωθούν πολλά κακώς κείμενα στο δρόμο προς την έξοδο από το μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018 και βεβαίως να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την μεταμνημονιακή περίοδο. Εξάλλου, κοινή είναι η παραδοχή, ότι το τέλος των μνημονίων δεν θα έρθει αυτόματα ως μια τυπική διαδικασία το προσεχές καλοκαίρι, αλλά θα κριθεί από τι θα πράξει η κυβέρνηση από εδώ και πέρα. Είναι σαφές ότι η επιτροπεία δεν ολοκληρώνεται από τη μια μέρα στην άλλη, ενώ η χώρα θα συνεχίσει να έχει υποχρεώσεις στα πλαίσια του ευρωπαϊκού πλαισίου. Το κρίσιμο από εδώ και πέρα είναι να ολοκληρωθεί τάχιστα η τέταρτη αξιολόγηση, χωρίς παλινωδίες και καθυστερήσεις, αλλά και να προχωρήσει η εφαρμογή όσων μέτρων, προϊόν της συμφωνίας με τους δανειστές, έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή. Παράλληλα, πρέπει τάχιστα να προχωρήσει –αφού εγκριθεί και από τους πιστωτές_ το εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση που ήδη έχει ολοκληρωθεί και ήταν αποτέλεσμα πολλών συζητήσεων. Η χώρα δεν αντέχει άλλο να βρίσκεται σε αυτή την μνημονιακή Οδύσσεια που πρέπει να τελειώσει και να φθάσουμε επιτέλους μετά από αιματηρές θυσίες στην Ιθάκη, τον τελικό προορισμό. Πέρα από τις κοκοραμαχίες στη Βουλή και τους καβγάδες στα τηλεοπτικά πάνελ, η πολιτική τάξη της χώρας οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν πρέπει να γίνουν ξανά τα λάθη του παρελθόντος στην πορεία προς την μεταμνημονιακή Ελλάδα. Είναι κοινή παραδοχή ότι εάν το πολιτικό σύστημα, η επιχειρηματική τάξη, ακόμα και τα ΜΜΕ, δεν έχουν μάθει από τα λάθη των περασμένων ετών, η χώρα ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να ξανακυλήσει. Και επειδή το τιμόνι της διακυβέρνησης έχει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει ο Πρωθυπουργός να μην επιτρέψει καθυστερήσεις και παλινωδίες και να μην ξανακυλήσει η χώρα. Εάν συμβεί αυτό και πάλι θα είναι έγκλημα!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Λες και τους καταργούν, κάνουν κάποιοι δήμαρχοι στο άκουσμα της κυβερνητικής απόφασης, για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, πρώτου και δεύτερου βαθμού. Λες και ήρθαν απ’ το πουθενά όσοι πρωτοστατούν και προκλητικά προσπαθούν, να κάνουν τους πολίτες να λησμονήσουν πως η καθιέρωση της απλής αναλογικής ΚΑΙ στην αυτοδιοίκηση, ήταν πάγιο αίτημα του κινήματος της αυτοδιοίκησης, απ’ τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Τότε που όσοι υπηρετούσαν την αυτοδιοίκηση, είχαν και οράματα... Τιμούσαν την άποψη, για το ρόλο που είχε να παίξει στην στήριξη της δημοκρατίας, ο θεσμός αυτός...
Προδίδονται, ως φορείς κακών προθέσεων, οι συμπαθείς δήμαρχοι... Θα χάσουν τα κεκτημένα του δημαρχοκεντρικού θεσμού, όπου μόνοι τους μπορούν ν’ αποφασίζουν για δεκάδες αναθέσεων έργων, που οι ίδιοι τα βαφτίζουν επείγοντα, ενώ εκ του θεσμού έχουν την δυνατότητα, να στραγγαλίζουν κάθε αντίθετη άποψη, που επιβάλλεται να υπάρχει και ν’ ακούγεται σε κάθε συνεδρίαση του κάθε δημοτικού συμβουλίου...
Νοσοκόμες, δασκάλες, χωροφύλακες και άλλοι συμπαθείς κλάδοι, δείχνουν πρώτοι το ενδιαφέρον, για συμμετοχή σε δημοτικά ψηφοδέλτια, αφού έτσι μπορούν να πάρουν την πολυσυζητημένη μετάθεση στον τόπο συμφερόντων τους...
-Αυτοί που εκλέγονται για το λόγο αυτό, έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν διαφορετική άποψη, την στιγμή που επιθυμούν να επανεκλεγούν για να εξασφαλίσουν και νέα μετάθεση;
Μία κατηγορία δημοτικών συμβούλων, η οποία δίνει μια αβάντα στην ισχύ του κάθε βλαχοδήμαρχου... Όσοι, εκτός των παραπάνω συμπαθών κλάδων, μετέχουν σε δημοτικά ψηφοδέλτια, επιθυμούν να εκλεγούν, για να γίνουν ένα ή δύο χρόνια αντιδήμαρχοι ή πρόεδροι κάποιας δημοτικής επιχείρησης, όπου ο μισθός είναι ελκυστικός... Ο ενδιαφερόμενος να οριστεί, αποκλειστικά με απόφαση του δημάρχου, αντιδήμαρχος δεν είναι τρελός, να διαφωνήσει μαζί του, για να χάσει το αξίωμα, που θα φέρει τον ελκυστικό μισθό... Συνήθως διαφωνούν, όσοι αποχωρούν από θέσεις με αμοιβή, για ν’ αποτελεί κι αυτό, έναν δείκτη της ποιότητας με την οποία λειτουργεί, η κάθε δημοτική αρχή...
-Όλα αυτά, δεν αποτελούν τον ορισμό της παθογένειας, για έναν καθαρά λαϊκό - δημοκρατικό θεσμό, ο οποίος μπορεί να έχει προοπτική, μόνον όταν στις διαδικασίες του, ανθούν όλες οι απόψεις;
Ακριβώς όλες αυτές τις παθογένειες, έρχεται να διαγράψει η απλή αναλογική, όσο κι αν κατασυκοφαντείται, απ’ τους ισχυρούς(!) δημάρχους και περιφερειάρχες... Γιατί η νέα σελίδα στην αυτοδιοίκηση, επιβάλλει περισσότερο διάλογο και ευρύτερες συναινέσεις... Αυτά είναι τα δυό στοιχεία, που θα χαρακτηρίσουν τον κάθε δήμαρχο ή περιφερειάρχη, ως πραγματικό λαϊκό ηγέτη, που θα απολαμβάνει άλλων προνομίων, τα οποία με την σειρά τους, δεν θα δυσφημούν τον θεσμό της αυτοδιοίκησης, αλλά θα τον τιμούν...
Ο βαθύτατα δημοκρατικός παράγων, μπορεί να πετύχει τις ευρύτερες συναινέσεις, για ν’ αποδειχτεί ότι όσοι σήμερα, έχουν... λυσσάξει κατά της απλής αναλογικής, στερούνται κάθε δημοκρατικής ευαισθησίας. Το αποδεικνύει η εικόνα των παρατάξεων, στις οποίες ηγούνται... Μετά το πρώτο... μοίρασμα της τράπουλας, οι πρώτες αποχωρήσεις και διαφοροποιήσεις, είναι αναμενόμενες.
-Με την εικόνα που παρουσιάζει η αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού σ’ όλη την χώρα, δεν είναι επιβεβλημένη η αλλαγή σελίδας, για ν’ αποκτήσουν οι τοπικές κοινωνίες, δημοκρατικές ηγεσίες;  
Οι δημοκρατικές ηγεσίες, είναι αυτές που θ’ αναζητήσουν το χαμένο κύρος της αυτοδιοίκησης και θ’ απαλλάξουν όσους από δω και στο εξής, αναλάβουν την τιμητική θέση του δημάρχου ή του περιφερειάρχη, απ’ όσα τους συμβαίνουν σήμερα... Δακτυλοδεικτούμενοι, είναι οι περισσότεροι, για να μην κρυβόμαστε...
Η συνέχεια, με πολλά περισσότερα ενδιαφέροντα, αλλά και ελπίδες... Αυτός που θα καταφέρει να είναι ο δημοκρατικός ηγέτης, μιας μικρής ή μεγάλης πόλης, είναι σίγουρο πως θ’ αποδειχτεί και αποτελεσματικός... Ο δημοκρατικός παράγων, αποδεικνύεται αποτελεσματικός, γιατί μπορεί και θέλει ν’ αφουγκράζεται τον πολίτη και να λειτουργεί με βάση την κοινή λογική...
Άλλωστε η ιστορία των τελευταίων χρόνων, στον χώρο της αυτοδιοίκησης, έχει διδάξει πολλά, σε σχέση με το πόσο δημοκρατικός και αποτελεσματικός, μπορεί να είναι ο κάθε δήμαρχος και περιφερειάρχης. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σε εντυπωσιάζουν απ’ την διάθεση που δείχνουν για ν’ ακούσουν τις απόψεις των πολιτών και την ημέρα που κάθονται στην ακριβή καρέκλα, δηλώνουν χωρίς να ερυθριούν, πως «εγώ αποφασίζω»!
Είναι ο καιρός... Η αυτοδιοίκηση πρέπει ν’ αλλάξει σελίδα στην λειτουργία της και θ’ αλλάξει αν απαλλαγεί απ’ τα διάφορα περιφερόμενα «κουτσαβάκια», που όταν πάρουν εξουσία, δηλώνουν παντογνώστες  και πως «αυτοί αποφασίζουν»!
Μπορεί να εγγυηθεί η απλή αναλογική, ότι το σημερινό μοντέλο, θα εκλείψει... Και αντί για «κουτσαβάκια», θα έχουμε μπροστά μας δημοκρατικούς παράγοντες, των οποίων η επιβίωση, θα εξαρτάται, κάθε ημέρα, απ’ τις ευρύτερες συναινέσεις, που οι ίδιοι θα διαμορφώνουν...
Βεβαίως η καθιέρωση της απλής αναλογικής θα προχωρήσει... Είναι αίτημα των καιρών... Για τις έντονες αντιδράσεις των νυν δημάρχων, το μόνο που μπορεί να πει κανένας, είναι ότι το είδος αυτό, εξαφανίζεται και δικαιούται να κάνει λίγη φασαρία παραπάνω...

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13518720
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4909
16810
70272

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 168 επισκέπτες και κανένα μέλος