A+ R A-
20 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 09:28

Ιδεολογία και Προπαγάνδα

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η αμφισβήτηση των αξιών ήταν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του 20ου αιώνα. Η κενότητα των αξιών κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο για μια οποιαδήποτε πίστη. Το κενό των ιδεών ήρθαν να το γεμίσουν οι ιδεολογίες (η ιδεολογία μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα γενικό ερμηνευτικό σύστημα ιδεών και παραστάσεων). Στην ιδεολογία συστηματοποιείται η «κοινή γνώμη» και βρίσκουν έκφραση οι άμεσες, οι κρυφές επιθυμίες της. Οι σύγχρονες ιδεολογίες είναι θρησκευτικά υποκατάστατα και έχουν στη διάρθρωσή τους πολλά χαρακτηριστικά με τις θρησκείες «σωτηρίας»
Η προπαγάνδα, στην ακραία της μορφή, είναι η προσπάθεια για την επιβολή μιας ιδεολογίας, και για το σκοπό αυτό εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες της συλλογικής σκέψης (απλοποίηση, λογική δικαιολόγηση, ροπή προς το μύθο, σύμβολα, συναισθηματική κινητικότητα, υποσυνείδητες τάσεις,…).
Ο προπαγανδιστής, που προσπαθεί να επιβάλει μια ιδεολογία, δεν μπορεί να συμβάλει στην εξύψωση της ανθρώπινης υπόστασης. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα…
Πρέπει να τονιστεί, η διαφωτιστική δραστηριότητα αυτή καθεαυτή δεν είναι απαραίτητα βλαβερή, πράγμα που γίνεται κατανοητό, αν σκεφτούμε, πώς οι τόσο χρήσιμες και διαδεδομένες σήμερα «δημόσιες σχέσεις» δεν είναι τίποτε άλλο από μια ήπια μορφή προπαγάνδας. Προσπαθούν, όχι να επιβάλουν απόψεις, αλλά να διαφωτίσουν…
Το ερώτημα που εγείρεται είναι: είναι δυνατή μια ηθικά θεμιτή και κοινωνικά ωφέλιμη «προπαγανδιστική» δραστηριότητα;
Ίσως θα μπορούσε να υπάρξει μια «προπαγάνδα της αλήθειας» που, χωρίς να είναι δεμένη σε μια ιδεολογία, χωρίς να προσπαθεί να υποδουλώσει και να φανατίσει, να είναι σε θέση να διαδώσει ορισμένες απόψεις καθολικού κύρους με μεγαλύτερη πειστικότητα και να βοηθήσει στην καταπολέμηση των αδυναμιών της συλλογικής σκέψης…

*Καθηγητής, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 21:05

Η αισιοδοξία έρχεται…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Ευτυχής η συγκυρία, η οποία καθιστά την επιτυχία της δημοτικής αρχής, αδιαμφισβήτητη και τους επαίνους αυτονόητους. Την ημέρα που αρχίζει την λειτουργία της, η 5η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, η οποία εκτός των άλλων βγάζει, έστω και για λίγες ημέρες, την Άρτα απ’ την αφάνεια, ανακοινώνεται και η απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής, με την οποία χρηματοδοτείται η μελέτη, για την κατασκευή σύγχρονου Εκθεσιακού Κέντρου, στον χώρο που φιλοξενείται και σήμερα η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση…

Η δημιουργία σύγχρονου Εκθεσιακού Κέντρου στην Άρτα, είναι ένα αίτημα δεκαετιών, που κι αυτό, όπως πολλά άλλα καρκινοβατούσε, ανάμεσα σε διάφορες δικαιολογίες, οι οποίες στην ουσία επιχειρούσαν να κρύψουν την ατολμία, σε σχέση με την προβολή κι διεκδίκηση ενός αιτήματος. Παρά το γεγονός, ότι αποτελεί την σύγχρονη ανάγκη, για να κάνει η πόλη και η περιοχή ένα βήμα μπροστά, όλες οι δημοτικές αρχές μέχρι σήμερα, χρησιμοποιούσαν το αίτημα για να βγάζουν λόγους και να υπόσχονται, χωρίς στην ουσία να κάνουν τίποτα.

Σε άλλη σελίδα, δημοσιεύουμε το σχετικό ρεπορτάζ για το θέμα αυτό και ακόμη την μακέτα του κτιρίου, που μας βάζει να φανταστούμε ότι πρόκειται για ένα αισθητικά αναβαθμισμένο κτίριο, το οποίο θα μπορεί να φιλοξενεί, όλες τις σύγχρονες ανάγκες στην διοργάνωση, μιας έκθεσης, που θα μπορεί να ορίζεται ως πανελλήνια και να φέρνει κόσμο απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ακόμη, στην περιοχή μας…

Και είναι η αναζήτηση του αναγκαίου, στον τομέα ατό, αποτελεί την καλή… πάσα, για να δούμε την εν λειτουργία 5η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, που άνοιξε χθες τις πύλες και τα πρώτα σχόλια, όλων όσων την επισκέφτηκαν, αλλά και όσων συμμετέχουν σ’ αυτή, είναι ιδιαίτερα κολακευτικά για τους διοργανωτές. Έκαναν στον τομέα της προετοιμασίας, αυτό που απαιτεί μια τέτοια διοργάνωση. Την απαιτούμενη αναβάθμιση, ώστε μέσω αυτής, να πολλαπλασιάζει το ενδιαφέρον των επισκεπτών. Και οι τελευταίοι με την σειρά τους, να δίνουν αυτό που οι διοργανωτές ζητούν… Την μεγάλη συμμετοχή.

Σε ότι αφορά των αριθμό των εκθετών – επιχειρήσεων που παίρνουν μέρος στην έκθεση, είναι περισσότεροι, με περισσότερους ακόμη και τους επιχειρηματίες που ήρθαν απ’ την άλλη Ελλάδα, θεωρώντας πως απ’ αυτή, έχουν κάτι να ωφεληθούν.

Το παρατηρήσαμε κατά την πρώτη ημέρα της λειτουργίας της Έκθεσης… Οι επισκέπτες που κυκλοφορούν στους διαδρόμους της έκθεσης, δεν το κάνουν για να περάσουν την ώρα τους, χωρίς να έχουν κάποιο ενδιαφέρον… Όλοι έχουν σκοπό να δουν το περίπτερο του ενδιαφέροντός τους και από και μετά να γίνεται πράξη, το ζητούμενο των εκθέσεων του είδους… Να προκύψουν οι εμπορικές συμφωνίες, οι οποίες θα είναι και το κέδρος της επιχείρησης, η οποία για την συμμετοχή της, σε δύσκολες εποχές, καταβάλλει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, για την συμμετοχή τους.

Αρτινός επιχειρηματίας, που και τα προηγούμενα χρόνια, πήρε μέρος στις εκθέσεις που διοργανώθηκαν, έλεγε στην «Γ», ότι η συμμετοχή, δεν είναι μια χαμένη υπόθεση. Φέρνει αποτέλεσμα, είπε και ο ίδιος για φέτος αναμένει περισσότερα αποτελέσματα, μιας και έχει αποκτήσει και την εμπειρία του πως πρέπει να κινηθεί η επιχείρησή του, σε μια τέτοια έκθεση…

Με την Πανελλήνια Έκθεση, είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι η πόλη και η περιοχή, έχει κάνει το ένα βήμα μπροστά… Και αν συνδυαστεί με την απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Αρταίων, για την χρηματοδότηση της οριστικής μελέτης, για την κατασκευή μόνιμου εκθεσιακού κέντρου, στον χώρο που σήμερα πραγματοποιείται η πανελλήνια έκθεση, μπορεί ο καθένας να φανταστεί, το τι έχει να ωφεληθεί η περιοχή και ο επιχειρηματικός κόσμος… Που σημαίνει, ότι δικαιούμαστε να αισιοδοξούμε, για το καλύτερο, ειδικά σ’ αυτόν τον τομέα…

 

•••

Όμως βγαίνοντας απ’ την Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, πέφτεις πάνω στο παζάρι της παλιάς εποχής. Μια διοργάνωση, η οποία έχει φανατικούς υποστηρικτές, αλλά και φανατικούς εχθρούς…

Οι τελευταίοι κάνουν λόγο, για ένα τζίρο κάποιων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία φεύγουν απ’ την αγορά της Άρτας και πάνε σε άλλες πόλεις. Για να προχωρήσει ο διάλογος, με το απλό ερώτημα, για το αν η αγορά της Άρτας, δεν μπορεί να κρατήσει αυτόν τον τζίρο, μη κινούμενη ανάλογα με τις απαιτήσεις των καταναλωτών…

Οι εχθροί του παζαριού, που κάθε χρόνο, αποσπασματικά κάνουν τον διάλογο αυτό, ζητούν απ’ την δημοτική αρχή, την κατάργηση του θεσμού, πράγματα που δεν θα γίνει ποτέ, γιατί κανένας δήμαρχος, δεν είναι χαμένος ν’ αφήσει τα έσοδα που φέρνει το παζάρι…

Και η συζήτηση, θα συνεχίζεται, χωρίς ποτέ να προκύψει συμφωνία, για τον απλούστατο λόγο, πως όσοι δεν θέλουν την διοργάνωση του παζαριού, θυμούνται την διαφωνία τους, κάθε χρόνο στις αρχές Σεπτεμβρίου…

Για να μπορούμε κι εμείς, να ευχηθούμε και του χρόνου, να είμαστε καλά…

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Ημέρα της πολυγλωσσίας αυτή την βδομάδα κι έρχεται να μας θυμίσει ο κατεξοχήν φιλόσοφος της γλώσσας και της λογικής, ο Ludwig Wittgenstein ο οποίος θα μας προσδιορίσει τα όρια της γλώσσας ως όρια του ανθρώπου. Στο Tractatus Logico-Philosophicus θα μιλήσει για τις επτά του θέσεις οι οποίες είναι οι παρακάτω.
Ό κόσμος είναι όλα όσα συμβαίνουν. - Αυτό πού συμβαίνει, το γεγονός, είναι η ύπαρξη καταστάσεων- πραγμάτων. - Η σκέψη είναι ή λογική εικόνα των γεγονότων. Ή σκέψη είναι ή πρόταση με νόημα. - Η πρόταση είναι μιά συνάρτηση αλήθειας των στοιχειωδών προ- τάσεων. - Ή γενική μορφή μιας συνάρτησης αλήθειας είναι [ρ, ξ, Ν (ξ)].- Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, γι' αυτά πρέπει να σωπαίνει.
Η γνώση, η αντίληψη η έκφραση αλλά και η σιωπή είναι όλα όσα πρέπει ή θα έπρεπε να μας προσδιορίζουν. Η αναλυτική φιλοσοφία γι΄ άλλη μια φορά μας βοηθά και μας κατευθύνει να καταλάβουμε την σημασία και την δομή της γλώσσας μας, πού ούτε τυχαία είναι αλλά και λογική δομή έχει και καθόλου απλή δεν είναι.
Η απεικονιστική θεωρία τού νοήματος είναι για τον Wittgenstein ένα λάθος και ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μεταφυσικού μύθου. "Αν πάψουμε να ψάχνουμε την κρυμμένη ουσία της γλώσσας και ερευνήσουμε την πραγματική λειτουργία της, θα δούμε πως ή ονομασία δεν αποτελεί το αναγκαίο θεμέλιο τής σχέσης τής γλώσσας με τον κόσμο. Αντίθετα, αυτή προϋποθέτει κιόλας ένα σωρό πράγματα ,και πρώτα άπ'  όλα τη γνώση των περιστάσεων, του πλαισίου αναφοράς για την εφαρμογή τής λέξης ή τής πρότασης. Ακόμη κι αv ή πρόταση ήταν ένα είδος εικόνας, πάλι θα έπρεπε να ξέρουμε πώς θα τη χρησιμοποιήσουμε  Η έννοια νόημα  είναι όπως ή έννοια «παιχνίδι». Τα παιχνίδια είναι πολλών και διαφόρων ειδών και δεν έχουν όλα τους ένα γνώρισμα πού να τα κάνει παιχνίδια. Το ίδιο και οι χρήσεις τής γλώσσας παρουσιάζουν ακόμα μεγαλύτερη πολυμορφία...
Σίγουρα είναι αρκετά δύσκολο και δύσβατο να μπλέξουμε στα γρανάζια και τις λεπτές αποχρώσεις της αναλυτικής φιλοσοφίας, όμως είναι σημαντικό να σκεφτούμε τα όρια που μας ανοίγει η γλώσσα μας. Όχι μόνο αυτή που μιλάμε από την ενδομήτριο κιόλας ζωή μας. Όχι μόνο αυτή που θα εμβολιαστούμε και θα βαφτιστούμε από τη στιγμή που τα χείλη στον πηλό...δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου...
Ο κόσμος δεν έχει ούτε είχε ποτέ στενά όρια. Τα όριά του είναι πλατιά σαν την σκέψη και το πρώτο ταξίδι κάθε Οδυσσέα που ψάχνει την Ιθάκη του, χαίρεται όμως και μαθαίνει από το ταξίδι....Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει• και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί....πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη. ...θα μας μουρμουρίσει σοφά ο Αλεξανδρινός και θα τιμήσει τη λαλιά του ο μεγάλος μας ποιητής- « Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά• κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος• «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν». Γ. Σεφέρης.
*Ludwig Wittgenstein

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

 

Την περασμένη Παρασκευή(22/09/2017) στην αίθουσα του «Σκουφά», η Ένωση Φοροτεχνικών Ελεύθερων Επαγγελματιών Άρτας-Φιλιππιάδας(Ε. Φ.Ε.Ε.Α.Φ) σε συνεργασία με την Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους(Ε.Γ.Δ.Ι.Χ), διοργάνωσε ενημερωτική εκδήλωση με θέμα: « Ο Εξωδικαστικός Μηχανισμός ρύθμισης οφειλών των επιχειρήσεων με βάση τον νέο ν.4469/2017». Στην εν λόγω ανοιχτή εκδήλωση κύριος ομιλητής ήταν ο κ. Φ. Κουρμούσης, Ειδικός Γραμματέας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, ο οποίος αφού πρώτα ανέλυσε τις διατάξεις του πιο πάνω νόμου, στη συνέχεια απάντησε σε σειρά σχετικών ερωτήσεων του κοινού.

Αναφερόμενος, ο ομιλητής, στην ακολουθητέα διαδικασία για την έγκριση του προτεινόμενου από τον «κόκκινο δανειολήπτη»(συμπεριλαμβανομένων των συν-οφειλετών και των εγγυητών του δανείου) σχεδίου ρύθμισης των συνολικών οφειλών του προς τους δανειστές του(σ. σ, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κ.ά), μεταξύ των άλλων, επεσήμανε την υποχρέωση να δηλωθούν τα συνολικά περιουσιακά στοιχεία του(ς)(σ. σ, ακίνητα, καταθέσεις σε τράπεζες ελληνικές και ξένες, μετοχές κ.λ.π), θεωρώντας την, ως την βασική προϋπόθεση, ώστε στη συνέχεια η επιχείρηση, λαμβανομένων υπόψη και των υπολοίπων κριτηρίων, να κριθεί εάν είναι βιώσιμη ή μη και αν, αντίστοιχα, εντάσσεται ή όχι στη ρύθμιση.

Ο κ Κουρμούσης, απαντώντας σε σχετική παρέμβαση του γράφοντος, και ειδικότερα στο ερώτημα - απορία του: «γιατί ο κακοπληρωτής οφειλέτης, ο γνωστός «μπαταχτσής»(σ. σ, ο δυνάμενος αλλά αρνούμενος να αποπληρώσει το δάνειό του), να ζητήσει να ενταχθεί στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης των χρεών του, όταν με την προ-εκτεθείσα διαδικασία είναι υποχρεωμένος, εκτός των άλλων, να αποκαλύψει και τις τυχόν τραπεζικές καταθέσεις του, χάνοντας, όμως έτσι, την ιδιότυπη ασυλία που του προσφέρουν οι αρμόδιες αρχές, με το να μην έχουν, μέχρι τώρα, κινήσει την προβλεπόμενη διαδικασία κατάσχεσής τους;», περιορίστηκε να δηλώσει ότι: «… αιτούμενος ο «μπαταχτσής» την ένταξή του στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης των χρεών του, μεταξύ των άλλων συναινεί και στην έρευνα για τον εντοπισμό όλων των περιουσιακών του στοιχείων…».

Αλλά όπως ανέφερε ο γράφων κατά την παρέμβασή του- και εν πολλοίς το επιβεβαίωσε ο ομιλητής στην απάντησή του- η ελληνική οικονομική αρχή, με την λειτουργική, πλέον, onlineσύνδεση: «Τράπεζας Ελλάδος - Εγχώριων και Αλλοδαπών Τραπεζών- Ασφαλιστικών Οργανισμών- ΔΟΥ-ΔΕΚΟ κ.ά», με ένα κλικ στον υπολογιστή, θα μπορεί να αποκαλύπτει και εντεύθεν να κατάσχει νόμιμα τις τυχόν καταθέσεις του «μπαταχτσή», ακόμη και αν τις έχει «παρκαρισμένες» σε τράπεζες του εξωτερικού. Γιατί, και το εσωτερικό δίκαιο(σ. σ, βλ .ν. 4484/201, ν.δ. 356/1974, ν. 4336/2015 κ.ά, όπως ισχύουν), είναι ικανό για το …ξετρύπωμα των τραπεζικών καταθέσεων αυτών που χρωστάνε αλλά δεν πληρώνουν. Αλλά και το παρεμφερές νομικό πλαίσιο που διαλαμβάνουν οι διακρατικές σχέσεις της χώρας με εκείνες του εξωτερικού είναι υπαρκτό και επαρκές, ώστε, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να επιτρέπει τον εντοπισμό και εντεύθεν την κατάσχεση αυτών των καταθέσεων του «μπαταχτσή οφειλέτη».

Το συμπέρασμα επομένως που προκύπτει, επεσήμανε ο γράφων, είναι: «ότι, λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, ο ν. 4469/2017, στην ουσία δεν…ακουμπάει τους «μπαταχτσήδες δανειολήπτες». Οι οποίοι, αν και στην πλειονότητά τους είναι και μεγάλο-οφειλέτες και θα έπρεπε επομένως αυτοί να είναι τα κατά προτεραιότητα και πλειοψηφία υποκείμενα του νόμου, όλως αντίθετα τη θέση τους καταλαμβάνουν οι μικροί και οι μικρομεσαίοι αδύναμοι δανειολήπτες».

Και όσο η πολιτεία, ενώ μπορεί, δεν αποκαλύπτει τα περιουσιακά στοιχεία ενός τέτοιου δανειολήπτη, αλλά περιμένει ο ίδιος να αποκαλύψει οικειοθελώς το περιουσιακό του προφίλ, ουσιαστικά θα τον αφήνει στο «απυρόβλητο».

Παράλληλα, με την ταυτόχρονη κατάρριψη του αντιθέτου ισχυρισμού της κυβέρνησης, πρώην και νυν, που λέει: πως κάθε λαμβανόμενο μέτρο που αποσκοπεί στην ελάφρυνση των δανειακών βαρών των «κόκκινων» δανειοληπτών, δεν μπορεί να νομοθετείται , αν εν τοις πράγμασι προάγει την κουλτούρα του «μπαταχτσή», ουσιαστικά δίνει συγχωροχάρτι στον τελευταίο, ο οποίος αν και μπορεί, επιλέγει να μην αποπληρώνει τα δάνειά του. Όπως αβάσιμη, παραπλανητική και εν πολλοίς εκβιαστική, είναι και η άρνηση των δανειστών, να εγκρίνουν ευνοϊκότερες νομοθετικές ρυθμίσεις, για τους, πλέον αδύναμους «κόκκινους δανειολήπτες», επικαλούμενοι το ψευδές και ανυπόστατο επιχείρημα ότι έτσι θα ευνοηθούν οι «μπαταχτσήδες».

Ωστόσο το κακό δεν σταματάει εδώ, αλλά με τον νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, οξύνεται ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της υπέρ-χρέωσης για τους αδύναμους δανειολήπτες.

Πρόκειται για την έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, που ύστερα από την ασφυκτική πίεση που άσκησαν και ασκούν οι δανειστές στις αδύναμες να αντισταθούν ελληνικές κυβερνήσεις, είναι, πλέον επικείμενη. Οι οποίοι, όμως πλειστηριασμοί, με τον πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό αντίκτυπο που θα έχουν, είναι βέβαιο ότι θα επιφέρουν τον αρμαγεδδώνα στην ελληνική κοινωνία.

Γιατί, πραγματικά είναι αδιανόητο οι δανειστές, που στην ουσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των γνωστών funds, να απορρίπτουν την προτεινόμενη στην κυβέρνηση νομοθετική ρύθμιση, κατά την οποία: προτού το «κόκκινο δάνειο» ξεπουληθεί στο ξένο fund(σ. σ, συνήθως στο εξευτελιστικό ποσοστό του 5%-10% της αξίας του), να παρέχεται η δυνατότητα στον οφειλέτη να το αγοράσει εκείνος στην ίδια τιμή. Είναι ένα μέτρο λογικό, δίκαιο, ηθικά και κοινωνικά καταξιωμένο, έχει εφαρμοστεί στην Κύπρο(σ. σ, μέσα σε 45 ημέρες από την αναγγελία της πώλησης του δανείου, προτιμάται η αγορά του από τον οφειλέτη και στην τιμή πώλησής του στο Fund), μελετάται η εφαρμογή του στην Ισπανία, αλλά η καθιέρωσή του βρίσκει σφοδρή αντίδραση από τους δανειστές στην Ιρλανδία.

Από το άλλο μέρος, ενώ ένα τέτοιο μέτρο φέρεται, ως αδήριτα αναγκαίο, δυστυχώς ουδέποτε είχε ή έχει την σοβαρή υποστήριξη είτε των πρώην είτε της νυν ελληνικής κυβέρνησης, κατά τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Αντίθετα κάποιοι καθ ύλην αρμόδιοι υπουργοί, συνήθως με προηγούμενη θητεία σε μεγάλους διεθνείς χρηματοοικονομικούς οργανισμούς(σ. σ. ΔΝΤ, παγκόσμια τράπεζα, μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα κ.λ.π) εμφανίζουν μια περίεργη διαπραγματευτική μαλθακότητα, ενδοτικότητα και κυρίως αδυναμία να εναντιωθούν στην επιβολή από τους δανειστές, κάποιων σκληρών αλλά και αμφίβολης αποτελεσματικότητας μέτρων.

Κάτι τέτοιο, για παράδειγμα συνέβη, προ ημερών, όταν ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Δ. Παπαδημητρίου απέρριψε, την πρόταση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τριανταφυλλίδη για την εφαρμογή «προτιμησιακού» καθεστώτος εξαγοράς του κόκκινου δανείου από τον ίδιο τον δανειολήπτη, προτού η τράπεζα το πουλήσει σε funds. Ο κ. Παπαδημητρίου, μάλιστα, υποστήριξε ότι η πρόταση αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι ο οφειλέτης θα γνώριζε εκ των προτέρων «ότι είναι προς το συμφέρον του να μην πληρώσει». «Μια τέτοια, όμως, ρύθμιση θα ενθάρρυνε τη δημιουργία στρατηγικών κακοπληρωτών», είπε. Απαντώντας δε στις αναφορές του βουλευτή ότι το μέτρο εφαρμόστηκε επιτυχώς στην Κύπρο ο κ. Παπαδημητρίου έκανε λόγο για «μονομερή ενέργεια» που δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα.

Ακόμη ο ίδιος, όπως και πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες, αντιδρώντας στις επίμονες προειδοποιήσεις ότι, με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, με ένα κλικ στον υπολογιστή θα ξεσπιτώνονται φτωχά νοικοκυριά υπέρ νέων αγοραστών-ιδιοκτητών, από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου και έναντι εξευτελιστικού τιμήματος, η απάντηση-κλισέ, είναι: «ας προσφύγουν στον νόμο Κατσέλη ή στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών».

Αλλά αν συνδέσουμε τον «ανενόχλητο» από την ελληνική πολιτεία «μπαταχτσή», ο οποίος τις συνήθως ύποπτης προελεύσεως καταθέσεις του συμβαίνει να τις έχει παρκαρισμένες σε κάποια τράπεζα του εξωτερικού, τότε ας δούμε πως ,με την… ευρεσιτεχνία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, επέρχεται το άκρον άωτον της εύνοιας του συστήματος προς αυτόν. Πράγματι, στο μέτρο που τα συναρμόδια υπουργεία Οικονομικών και Δικαιοσύνης, δεν κινούν την μέσω της υπάρχουσας πλατφόρμας της Τράπεζας της Ελλάδος, διαδικασία, για τον εντοπισμό του μεγάλο-καταθέτη τράπεζας του εξωτερικού, τότε τι το ευκολότερο και το απολύτως νόμιμο για τον «μπαταχτσή οφειλέτη», με υποθηκευμένη την ακίνητη περιουσία του υπέρ δανείστριας εγχώριας τράπεζας να «χτυπήσει» το πλειστηριαζόμενο από την τελευταία ή από το Fund που το αγόρασε ακίνητο, ακόμη και από το εξωτερικό, μέσω στενού συγγενικού ή φιλικού του προσώπου, και σε δεύτερο χρόνο να γίνει η μεταβίβασή του, σε πρόσωπο της επιλογής του; Δηλαδή ο…γάτος «μπαταχτσής οφειλέτης», όντας ανενόχλητος από το σύστημα, σνομπάροντας στη συνέχεια τους, κατ’ έμπνευση των μνημονιακών κυβερνήσεων και των δανειστών, νόμους και… γραφές , τελικά μπορεί να επανακτήσει το υποθηκευμένο του ακίνητο έναντι πινακίου φακής. Και το εξωφρενικότερο, ούτως εχόντων των πραγμάτων, έχει επιτύχει και τη διαγραφή σχεδόν του συνολικού υπόλοιπου χρέους του.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017 22:14

Έχει μέλλον, ο τόπος μας;

|

-Με τέτοιους Δήμους και τους περιγραφόμενους δημάρχους, μπορεί ο τόπος να ζητάει καλύτερες ημέρες;

 

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Κάποτε σε κάποιον Δήμο της περιοχής (σ.σ. μπορεί να μην είναι αναγκαστικά αυτός της Άρτας), ένας ιδιοκτήτης καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος, αποφάσισε να κόψει ένα δένδρο, γιατί του προκαλούσε πρόβλημα, στην υλοποίηση του στόχου που είχε θέσει, ώστε να εκμεταλλευτεί τον δημόσιο χώρο, που του είχε παραχωρηθεί... Στον συγκεκριμένο Δήμο, είχε οριστεί αντιδήμαρχος, ένα πολυπράγμων και θορυβώδης τύπος, στον οποίο έπεσε στην αντίληψη, η τραγική πράξη, οπότε σκέφτηκε να πάει κατευθείαν στον εισαγγελέα, να καταθέσει μήνυση και όπως διατεινόταν στη συντροφιά του "να δείξει στον παράνομο, τι εστί (σ.σ. τυχαίο το όνομα) Περικλής..." Μέχρι να φτάσει αυτός στον εισαγγελέα, ο επιχειρηματίας ετοίμασε έναν φάκελο (σ.σ. προφανώς με εξηγήσεις για την πράξη του, δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι άλλο) και με αυτόν ανά χείρας έφτασε στον δήμαρχο... Δεν χρειάστηκε πολύ... Ο δήμαρχος άνοιξε τον φάκελο, προφανώς επείσθη απ' το περιεχόμενο του φακέλου και αμέσως έδρασε. Επικοινωνεί με τον πολυπράγμονα Περικλή και τον ρωτάει που βρίσκεται. Όταν γεμάτος χαρά ο πολυπράγμων, του ανακοίνωσε ότι εκείνη την στιγμή προέβαινε σε ιστορική ενέργεια, εννοώντας την μήνυση που ήθελε να καταθέσει, άρχισαν τα γαλλικά απ' την πλευρά του δημάρχου... Η κατάληξη: "Να τσακιστείς να φύγεις από κει και να μου φέρεις αμέσως τώρα, την παραίτησή του". Αυστηρός ο δήμαρχος, δεν... μάσαγε. Ως γάτα βρεγμένη, ο πολυπράγμων Περικλής, έφτασε στο δημαρχιακό γραφείο, με την παραίτηση ανά χείρας, ζητώντας παράλληλα συγνώμη απ' τον δήμαρχο, τον οποίο μπορεί και να εξέθεσε. Η τύχη του δένδρου δεν απασχόλησε ποτέ την Δικαιοσύνη και ο πολυπράγμων Περικλής, έμεινε στην πόλη, για να περιφέρει την μαγκιά(!) του. Βλέπετε ο κάθε αντιδήμαρχος, παίρνει και κάποιον μισθό...

Τεράστιος ο πρόλογος, για την αναζήτηση που πρέπει να επιχειρηθεί και φυσικά πρέπει ν' αποτελεί μέρος του συλλογισμού κάθε σοβαρού πολίτη, σε σχέση με το μέλλον του τόπου που ζει... Ελπίδα σε κάθε περίπτωση, πρέπει να είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, μιας και ως θεσμός είναι καθαρά λαϊκός και πρέπει σε κάθε εκδοχή της δημόσιας ζωής, να είναι δίπλα στον πολίτη.

Αυτά αποτελούν την θεωρία, η οποία όμως σε κάποιες περιπτώσεις Δήμων και δημάρχων, έχουν γίνει πράξη και σημειώθηκε η αναζητούμενη πρόοδος. Σε πολλές περιπτώσεις και Δήμους της πατρίδας μας, όπου λειτούργησαν δήμαρχοι με άποψη για το θεσμό που υπηρετούσαν και ενστερνιζόμενοι την βασική απαίτηση, που ο θεσμός απ' την ύπαρξή του, έχει προβάλλει...

Η παρουσία στις λειτουργίες της αυτοδιοίκησης, απαιτεί αιρετούς απαλλαγμένους από προσωπικές επιδιώξεις και αφοσιωμένους, στον στόχο που είναι η προκοπή του τόπου, άρα και των πολιτών... Και προ παντός... Μακριά από κόλπα, σαν κι αυτό που περιγράφει ο πρόλογος του παρόντος σημειώματος...

Για να περάσουμε στην περιοχή μας και να αναζητήσουμε, σε ποιά κατηγορία δημάρχων ανήκουν όσοι περιφέρονται γύρω μας και υποτίθεται πως έχουν τάξει σκοπό της ζωής τους, να υπηρετήσουν τον τόπο και τον πολίτη... Να καταστούν δηλαδή, πραγματικοί αυτοδιοικητικοί...

Η λειτουργία που συνοδεύει τους δημάρχους της εποχής μας, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν εκλεγεί με την σημαία της ανανέωσης, αφορά στο μεγαλύτερο μέρος της, στην αναζήτηση τρόπων, που θα αναθέσουν μελέτες ή έργα... Μια βιομηχανία μελετών, έχει στηθεί σε κάθε Δήμο, με περιπτώσεις, οι οποίες έχουν προκαλέσει ακόμη και τους πιό αδιάφορους, ν' ασχοληθούν με τέτοια θέματα. Ένα παράδειγμα... Ανατέθηκε μελέτη για το ποιά δένδρα, πρέπει να κοπούν στα όρια ενός Δήμου και η μελέτη καθυστερούσε. Οι κάτοικοι του χωριού, που υπήρχε πρόβλημα επικινδυνότητας μ' έναν πλάτανο, έλεγαν στον δήμαρχο, ότι το δένδρο πρέπει να κοπεί, γιατί υπάρχει περίπτωση να θρηνήσουμε θύματα... Τον Σεπτέμβριο που θα ολοκληρωθεί η μελέτη, έλεγε ο δήμαρχος... Μόνο που στα μέσα Αυγούστου, έπεσε το δένδρο, αλλά έπεσε περασμένα μεσάνυχτα και ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα... Έπεσε κοντά στα χαράματα κι εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν, εκεί τα μικρά παιδιά, που κάθε ημέρα έπαιζαν στην παιδική χαρά...

Σε άλλον Δήμο της περιοχής μας, για το ίδιο έργο με τα ίδια χαρακτηριστικά, ο ένας εργολάβος προσφέρει έκπτωση 55% και κατασκευάζει το έργο, όπως ακριβώς είχε ζητηθεί και ο ημέτερος εργολάβος προσφέρει έκπτωση 1,5% και το έργο ανατίθεται στον ημέτερο... Ποιός μίλησε για διασπάθιση του δημόσιου χρήματος;

Για να ακολουθήσει το νέο "κόλπο" των ανακοινώσεων, κάποιων πονηρών δημάρχων. Προτείνουν κάποια έργα, για να ενταχτούν σε κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης και τα παρουσιάζουν ως κατασκευαζόμενα έργα, λες και ο πολίτης, δεν βλέπει αν γίνεται ή όχι το διαφημιζόμενο έργο...

Δεν υπάρχει τελειωμός, στις ιστορίες τρέλας και σκοπιμότητας, που εξελίσσονται στους Δήμους της περιοχής μας. Έχουν καταγραφεί και πολύ πιό συγκεκριμένα απ' την "Γ" και πλέον είμαστε σε θέση, να υπερτονίσουμε το ερώτημα και με κάθε τρόπο να ζητήσουμε απαντήσεις:

-Με τέτοιους Δήμους και τους περιγραφόμενους δημάρχους, μπορεί ο τόπος να ζητάει καλύτερες ημέρες;

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017 22:09

Τέχνη και διαμαρτυρία

...η τέχνη ενώνει και δημιουργεί γέφυρες μεταξύ των ανθρώπων και των λαών, συνεργασίες και παιδεία, δομεί και προκαλεί το διάλογο και  τη δημοκρατία, προκαλεί ανάσες ελευθερίας και υψηλές πτήσεις τόσο αναγκαίες στις μέρες μας.

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Την περασμένη Κυριακή έπεσε η αυλαία των ντοκουμέντα 14- 2017 που διεξήχθησαν ταυτόχρονα στο Κάσσελ της Γερμανίας και στην Αθήνα. Μια πολυσυζητημένη αυτή τη φορά διοργάνωση που προκάλεσε αρκετό προβληματισμό αλλά και κριτική όχι μόνο η ίδια διοργάνωση  και εκδήλωση αλλά και η συνεργασία της με την Αθήνα και την Ελλάδα.
Κι από τις δύο πλευρές ακούστηκαν διάφορες απόψεις για το «Αντίδωρο» της τέχνης  και του πολιτισμού που ταξίδευε μεταξύ της Αθήνας και του Κάσσελ αλλά και την συνεργασία και συμμετοχή τόσο Γερμανών όσο και Ελλήνων καλλιτεχνών.
Βέβαια η τέχνη αγαπά τον διάλογο, συχνά εκπέμπει ή ενέχει την κριτική όπως και τα περισσότερα έργα που είδαμε να εκτίθενται και στις δύο πόλεις ενώ βρεθήκαμε στο κλείσιμο της εκδήλωσης στο Κάσσελ με μια δική μας συμμετοχή που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση και προβληματισμό το «Γάμο στο Κομμένο» ένα έργο του κορυφαίου Γερμανού πανεπιστημιακού και τζαζίστα  Günter Sommer.
Το έργο βασίζεται στο ματωμένο γάμο της Αλεξάνδρας Μάλλιου στο Κομμένο και τη σφαγή που ακολούθησε  και έφτασε ν΄ακουστεί στα documenta 14  στο Κάσσελ  της Γερμανίας μιας και έκλεινε ο κύκλος των εκδηλώσεων με μια ελληνική φωνή.
Πολύ το μεικτό κοινό, Γερμανών διανοούμενων και φίλων της Ελλάδας, Ελλήνων που ήθελαν να υποστηρίξουν την εκδήλωση και να δείξουν την συμπαράστασή τους στην Ελλάδα της κρίσης αλλά και στην γλώσσα και δύναμη της τέχνης η οποία μπορεί να δημιουργήσει και να γεννήσει το διαφορετικό, το διάλογο αλλά και συχνά να οδηγήσει στη γνώση και την αλήθεια.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων συμμετείχε και  το Arbeitskreis Distomo  με μια παρέμβαση για τις γερμανικές αποζημιώσεις και διαμαρτυρία μετά στο σημείο όπου θα ακολουθούσε το κλείσιμο των documenta 14. Δεν πρέπει εξ΄άλλου να μας διαφεύγει πως η τέχνη έχει και την πολιτική της διάσταση και βαρύτητα, μιας και ιδιαίτερα αυτή  την φορά οι εκδηλώσεις των documenta 14 είχαν και την μορφή της παρέμβασης.
Η documenta 14 εγκαινιάστηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου, που ήταν επίσης η ημέρα μνήμης για τον Halit Yozgat, ο οποίος δολοφονήθηκε στο ίντερνετ καφέ που ανήκε στην οικογένειά του στην οδό Holländische Straße στη συνοικία Nordstadt του Κάσσελ στις 6 Απριλίου 2006. Η Κοινότητα Φίλων του Χαλίτ έκλεισε  την έκθεση στο Κάσσελ με μια εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, του μουσικού ο οποίος δολοφονήθηκε στην Αθήνα από οπαδό του ακροδεξιού κόμματος Χρυσή Αυγή στις 18 Σεπτεμβρίου 2013.
Με τον Χαλίτ και τον Παύλο το Κάσσελ και η Αθήνα θρηνούν τον θάνατο δύο θυμάτων δολοφονίας που εκπροσωπούν όλα τα θύματα βιαιοπραγιών με ρατσιστικά κίνητρα καθώς και αυτούς των οποίων η δολοφονία καταδεικνύει πράξη βίας που διαπράχθηκε με την ανοχή του κράτους. Γι΄αυτό και η έκθεση  είχε αρκετά κριτικό και παρεμβατικό  χαρακτήρα.
Ίσως γι΄αυτό να προκάλεσε και τόσες συζητήσεις από γερμανικής ιδίως πλευράς όπου πολλές φορές ο γερμανικός τύπος ήταν ιδιαιτέρως σκληρός τόσο απέναντι στον διευθυντή  ΄Ανταμ Σίμτσεκ όσο και σε κάποιες δράσεις και το χρηματικό σκέλος  των εκδηλώσεων με αρκετά αρνητικά σχόλια εις βάρος των Ελλήνων, καθώς και το τι τελικά διδάχτηκε η  Γερμανία και το Κάσσελ από την Αθήνα της κρίσης και την καλλιτεχνική παραγωγή.
Εμείς όμως υποστηρίζουμε πως η τέχνη ενώνει και δημιουργεί γέφυρες μεταξύ των ανθρώπων και των λαών, συνεργασίες και παιδεία, δομεί και προκαλεί το διάλογο και  τη δημοκρατία, προκαλεί ανάσες ελευθερίας και υψηλές πτήσεις τόσο αναγκαίες στις μέρες μας. Μας μαθαίνει να διαχειριζόμαστε την μνήμη που πολλές φορές πονά μιας και η μνήμη του ανθρώπου είναι συχνά ένας κύκλος αίματος….

 

 

 

Του

Αντώνη Κολιάτσου

 

 

 

 

 

 

Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα

ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν.

Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις.

Τζορτζ Όργουελ

(Μέρος-Β΄)

 

«…Στο από 27/07/2017 άρθρο μας στην φιλόξενη «Γ», υποστηρίξαμε την άποψη όπως οι καθ’ ύλην αρμόδιοι παράγοντες πάρουν θέση επ’ αυτού(σ. σ, επί του ανακύψαντος περιστατικού της «αφαίρεσης-συντήρησης-φύλαξης» των εικόνων του Άη Γιώργη), επισημαίνοντας ότι η ένθεν και εκείθεν ασύστολα καλλιεργούμενη σχετική φημολογία προκαλεί ζημιά στο όμορφο αυτό χωριό των Ανατολικών Τζουμέρκων και πως πρέπει να παύσει να διχάζει την μικρή «βουργαρελιώτικη» κοινωνία...».

«…Ότι με το παραπλεύρως δημοσιευόμενο έγγραφο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Άρτας(σ. σ Αριθμ. Πρωτ.198715/127879/1648/07-08-2017), αναφορικά με τα της συντήρησης των εικόνων της Ι. Μονής Αγίου Γεωργίου Βουργαρελίου , διαφαίνεται η πρόθεση της αρχαιολογικής υπηρεσίας να δοθεί τέλος στην επί μήνες συντηρούμενη σχετική με το θέμα «εικονολογία…».

Με τις πιο πάνω γραμμές, που κατά μία έννοια συνιστούν την κραυγή αγωνίας του γράφοντος, για την συντηρούμενη «διαίρεση» της μικρής τοπικής κοινωνίας, και την μόνιμη επωδό των συνομιλιών μεταξύ των βουργαρελιωτών που επί της ουσίας αυτές(οι γραμμές) αποτελούν, άρχιζε το (Μέρος Α΄) προηγούμενου άρθρου μας, με κύριο τίτλο:«η «εικονολογία» στο Βουργαρέλι, καλά κρατεί…».

Αναφερόμενοι, στη συνέχεια στην απάντηση της αρχαιολογίας σχετικά με το όλο θέμα, καταγράψαμε τη συνήθη διαδικασία που ακολουθείται αναφορικά με την εκτέλεση έργων συντήρησης και αποκατάστασης των εκκλησιαστικών φορητών εικόνων, των ξυλόγλυπτων, των τοιχογραφιών των κτιρίων κ.ά, παρέχοντας, ειδικότερα, κάποιες πρόσθετες συναφείς με το όλο ζήτημα πληροφορίες. Και, όπως διευκρινίσαμε, αυτό το κάναμε προκειμένου, ακόμη και ο πλέον δύσπιστος αναγνώστης της προρρηθείσας απάντησης της προϊσταμένης της οικείας αρχαιολογικής υπηρεσίας, να έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία, για να μπορέσει να κρίνει-πάντα με κρίση αγαθού ανθρώπου- αν τελικά με αυτή(την απάντηση), δίνεται όντως τέλος στα φημολογούμενα ή επιχειρείται κάποιου είδους «κουκούλωμα» της όλης υπόθεσης.

Τέλος, συνοψίζοντας τα προεκτεθέντα, καταλήγαμε στη διαπίστωση: «ότι, στην πράξη, η τέτοιου είδους συντήρηση, είναι μία διεργασία σύνθετη , που απαιτεί επιστημονική γνώση, αισθητική καλλιέργεια και καλλιτεχνική δεξιότητα, ενώ διέπεται από τους κανόνες, τις αξίες, τις μεθόδους και τις τεχνικές, που αποφασίζονται, σε παγκόσμιο επίπεδο, στα πραγματοποιούμενα συνέδρια, που ερείδονται επί των αρχών του γνωστού «Χάρτη της Βενετίας του 1964».

Ωστόσο, κάποιοι από τους αναγνώστες του (Μέρους Α΄) του εν λόγω άρθρου, με αφορμή την μη δημοσίευση του (Μέρους Β΄) στο αμέσως επόμενο φύλλο της «Γ», ως άλλοι μετά Χριστόν προφήτες, θεωρώντας δεδομένητην περεταίρω δήθεν δημοσιογραφική αποσιώπηση του συμβάντος, έσπευσαν να εγκαλέσουν τον γράφοντα: για «υποστολή της σημαίας της κριτικής του», ως και για « ηθική συναυτουργία στο κρύψιμο των σκουπιδιών της υπόθεσης κάτω από το… χαλί».

Κατ’ αρχήν, οι ανωτέρω… κατήγοροι, φαίνεται να ξεχνούν ότι ο γράφων, μέσα από τα γραπτά του έχει αποδείξει ότι παραμένει δογματικά πιστός στην πιο πάνω ρήση του Τζόρτζ Όργουελ. Και επομένως, πως ο ίδιος, μπορεί να δηλώνει με περισσή πειστικότητα ότι, με την σχετική με το ζήτημα αρθρογραφία του, ουδέποτε είδε εαυτόν σε ρόλο σημαιοφόρου κάποιας πλευράς εκ των «εικονολογούντων» του Βουργαρελίου. Κατά συνέπεια είναι εντελώς αβάσιμο, αν όχι ύποπτο, να εγκαλείται γιατί, δήθεν, υπέστειλε τη σημαία της αρχήθεν αντικειμενικής κριτικής του.

Εξ ‘ άλλου από την μελέτη της προηγηθείσας του σημερινού (Μέρους Β΄) αρθρογραφίας του, που σημειωτέον εξαντλείται στην αναλυτική περιγραφή της διαδικασίας η οποία ακολουθείται για την συντήρηση και αποκατάσταση των εκκλησιαστικών φορητών εικόνων, των ξυλόγλυπτων, των τοιχογραφιών των κτιρίων κ.ά, σαφώς προκύπτει, πως ούτε υπερασπίζεται ούτε μάχεται κάποια από τις πλευρές της «εικονολογίας. Αντίθετα, θεωρώντας χρέος του να απαλλάξει τον αναγνώστη από ενδεχόμενες αγκυλώσεις αμφισβήτησης, συνεπεία τυχόν υφιστάμενης σχετικής παραπληροφόρησης, θέλησε να τον καταστήσει επαρκώς πληροφορημένο πολίτη, έτοιμο, για να μπορέσει στη συνέχεια να κρίνει αντικειμενικά, αν τελικά όλα έχουν καλώς ή όχι.

Ωστόσο, εκεί που ο γράφων, ως αρθρογράφος, αρνείται να προχωρήσει σε εκπτώσεις, είναι στο πάθος με το οποίο υποστήριξε και υποστηρίζει την άποψη ότι η «εικονολογία» κάνει κακό στο Βουργαρέλι και πως για το καλό του χωριού πρέπει αυτή να σταματήσει…χθες.

Από την άλλη, εάν κάποιοι εξακολουθούν να παραμένουν σκεπτικιστές, με συνέπεια στα τεθέντα ερωτήματα επάνω στο ζήτημα της συντήρησης, αποκατάστασης και φύλαξης των εικόνων της Ι.Μ Αγίου Γεωργίου να μην βρίσκουν πειστικές τις δοθείσες απαντήσεις, ας ζητήσουν επισήμως από τους καθ’ οιονδήποτε τρόπο εμπλεκόμενους στην υπόθεση, τις επί πλέον απαραίτητες διευκρινίσεις..

Και εάν παρόλα αυτά, οι εν λόγω, για δικούς τους λόγους, παραμένουν δύσπιστοι, ας πάρουν την ευθύνη να απαλείψουν τη δυσπιστία τους, ενεργώντας περαιτέρω με κάθε νόμιμο διατιθέμενο μέσο…

Εκείνο, όμως, που δεν πρέπει να κάνουν, είναι να συντάσσονται, αβασάνιστα, με τους ασύστολα, ανεύθυνα και υποβολιμαία ανά τους καφενέδες του Βουργαρελίου «εικονολογούντες», υπό την προϋπόθεση, βέβαια, πως οι τελευταίοι, όντως υπάρχουν και ενεργούν κατά τα ανωτέρω.

Είναι, επομένως, χρέος της κάθε πλευράς να προσέλθει σε έναν έντιμο και ειλικρινή διάλογο, από τον οποίο, μετά τις αρμοδίως παρεχόμενες τεκμηριωμένες όσο και πειστικές απαντήσεις επί των τιθέμενων ερωτημάτων-αποριών, να προκύψει ο τερματισμός της «εικονολογίας» και εντεύθεν του υφιστάμενου διχασμού της μικρής «βουργαρελιώτικης» κοινωνίας.

Με αυτές τις σκέψεις και επιθυμίες ,όπως εναργώς άλλωστε διατυπώνονται και στην σχετική αρθρογραφία του, ο γράφων, είναι αποδεδειγμένα απόλυτα ειλικρινής, όταν δηλώνει: ούτε εικονοκλάστης ούτε εικονολάτρης , απλά συνεπής «εικονολογιομάχος».

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 21:35

Πίσω απ' την έκθεση της Περιφέρειας

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

-Και τι την ήθελαν την έκθεση των τοπικών προϊόντων και γιατί την διοργάνωσαν στην πλατεία Σκουφά;
Ανόητα ερωτήματα, που είναι και παράλληλα σχόλια, από ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται πως θέλουν να έχουν και λόγο στην δημόσια ζωή, για να συνεισφέρουν στην αγωνία για το καλύτερο... Μιλάμε βεβαίως για την έκθεση "ΚΕΡΝΑΜΕ ΗΠΕΙΡΟ", που διοργάνωσε και στην Άρτα, η περιφέρεια Ηπείρου, αφού είχαν προηγηθεί ανάλογες και στην Θεσπρωτία και στην Πρέβεζα...
-Πόση μιζέρια ακόμη;
-Πόσο μίζερη προσέγγιση των τοπικών μας προϊόντων;
Δηλαδή όσοι ήθελαν να σχολιάσουν αρνητικά την πρωτοβουλία αυτή της Περιφέρειας Ηπείρου, ήθελαν να έχουμε στην απομόνωση και χωρίς καμία προβολή την προσπάθεια που γίνεται στον πρωτογενή τομέα, ο οποίος συνδυαζόμενος και με τον τουρισμό, αποτελεί το μέλλον της πατρίδας μας και ειδικά της φτωχής μας περιοχής. Ωραία λογική!
Για να σοβαρέψουμε λίγο την προσέγγιση του όλου θέματος... Η πρωτοβουλία της Περιφέρειας Ηπείρου, όπως φάνηκε και στην Άρτα, αφορά την ουσιαστική στήριξη των προσπαθειών που κάνουν νέοι επιχειρηματίες, για να δώσουν το στίγμα της ανάπτυξης στην περιοχή μας. Και αν δεν υπήρχε η Περιφέρεια Ηπείρου, η οποία τόσες και τόσες προσπάθειες έχει κάνει, όλοι οι πολίτες της περιοχής, θα ζούσαν με την άποψη πως στην Ήπειρο δεν γίνεται τίποτα και το ακόμη χειρότερο, πως δεν προσπαθεί κανένας.
Είχαμε την δυνατότητα να συνομιλήσουμε με πολλούς επισκέπτες της εν λόγω έκθεσης και κοινός λόγος όλων ήταν το πως στην Ήπειρο, παράγονται τόσα πολλά και τόσο σημαντικά προϊόντα, τα οποία δεν γνώριζε η πλειοψηφία των επισκεπτών.
Η θεωρία των βημάτων, αποδεικνύεται χρήσιμη, στην προσέγγιση της σημαντικής προσπάθειας, που κάνει η Περιφέρεια Ηπείρου. Το πρώτο βήμα, που μέχρι τώρα, δεν είχε επιχειρηθεί να γίνει από κανένας, είναι να γνωρίσουν ΟΛΟΙ οι ηπειρώτες τα προϊόντα της πατρίδας τους, για να τα επιλέξουν όπου τα βρουν και να μην οδηγηθούν στην αγορά, κάποιου ανάλογου είδους, το οποίο θα έχει εισαχθεί από άλλες χώρες. Οι συζητήσεις τις οποίες προαναφέρουμε, μας οδηγούν στο συμπέρασμα, πως όσοι γνώρισαν τα πολλά προϊόντα της Ηπείρου, θα τα επιλέξουν στην πρώτη αναζήτηση που θα κάνουν.
Για να περάσουμε στο επόμενο βήμα, που είναι εξ ίσου σημαντικό... Αυτοί που μέσα απ' τις εκθέσεις γνώρισαν τα προϊόντα, θα γίνουν οι διαφημιστές τους και θα προτείνουν σε κάθε συζήτηση, ακόμη και με μη ηπειρώτες, να τ' αναζητήσουν, σε διάφορα σημεία πώλησης και μακριά απ' την Ήπειρο. Στην Αθήνα, ας πούμε και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα.
Στα δυό πρώτα βήματα, προκύπτει και ο απολογισμός... Οι έχοντες τις επιχειρήσεις παραγωγής τοπικών προϊόντων, θα νοιώσουν την ψυχολογική ανάταση που προσφέρει, σε κάθε περίπτωση, η στήριξη των πολιτών. Για να μπορέσουν κι αυτοί με την σειρά τους να κάνουν το επόμενο βήμα και να βγουν στην πανελλήνια αγορά, αλλά και στις αγορές του εξωτερικού, πιό ισχυροί, άρα και πιό χρήσιμοι.
Όταν στην αρχή της θητείας του, ο αντιπεριεφεριάρχης Βασίλης Ψαθάς, μιλούσε και ξαναμιλούσε, για την στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων, κάποιοι τον κοίταζαν ως εξωγήινο, μιας και η κυρίαρχη και κουτοπόνηρη λογική, στην όποια αναζήτηση του καλύτερου αντιπαραθέτει τις σκοπιμότητες και μια σειρά ιστορίες για αγρίους, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται και η κοινή γνώμη.
Αυτό που είδαν, όσοι καλοπροαίρετα προσήλθαν στην έκθεση "ΚΕΡΝΑΜΕ ΗΠΕΙΡΟ" στην πλατεία Σκουφά, διαπίστωσαν, με όσα είδαν. Πως υπάρχει ο κόσμος της παραγωγής και της προκοπής, που μπορεί να ορίσει και το επόμενο βήμα της αναζήτησης, για την επιβίωση και την προκοπή του τόπου μας.
Όλοι αυτοί που πήραν μέρος στις τρεις διοργανώσεις που έγιναν μέχρι τώρα, με την ψυχολογική αβάντα που πήραν, μπορούν να βρεθούν και σε μια μεγαλύτερη ανάλογη έκθεση στο κέντρο της Αθήνας, για να προκύψουν πολλαπλά οφέλη, με πρώτο και καλύτερο το μήνυμα πως η τελευταία σε ανάπτυξη Περιφέρεια της Ευρώπης, έχει ήδη μπει σε τροχιά προκοπής... Και δημιουργεί, για να μην πάρει από πίσω, όλους τους ανόητους (σ.σ. δυστυχώς το είδος... ευδοκιμεί), που και πίσω απ' την πιό σημαντική προσπάθεια, θ' αναζητήσουν σκοπιμότητες, για να τις θέσουν στην δημόσια συζήτηση και να μολύνουν ότι καλό μας προκύπτει.
Ο αντιπεριφερειαρχης Βασίλης Ψαθάς, που εργάστηκε σκληρά για την διοργάνωση αυτής της έκθεσης, είναι ο κομιστής του πιό αισιόδοξου μηνύματος, άσχετα αν κάποιοι δεν θέλουν να το λάβουν. Κομίζει μήνυμα, πως η Ήπειρος δεν πρέπει να είναι και δεν είναι, η φτωχή και μίζερη περιφέρεια της πατρίδας μας, για να προκαλεί και τον οίκτο των υπολοίπων. Πως η Ήπειρος και με τις επιχειρήσεις, που πήραν μέρος στις εκθέσεις, που προαναφέρουμε, πορεύεται το δρόμο του νοικοκυριού και της προκοπής...

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 21:32

Liberté, égalité, fraternité….

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Συχνά παρατηρώ τους σχολιασμούς διαφόρων και διαφορετικών κάθε φορά που περνά απ΄την πατρίδα μας και κανένας ξένος. Ένας ξένος σημαίνει μη Έλλην και πας μη Έλλην βάρβαρος. Τι ξέρει ο πρωθυπουργός της Γαλλίας από πολιτισμό;Ίσως ψιθύρισε  ο δόλιος έναν χαιρετισμό στα ελληνικά για να δείξει μ΄αυτόν τον τρόπο ίσως όχι μόνο πως αποδέχεται την αρχαιότητα της ελληνικής γλώσσας και είχε την ευγένεια να μας το θυμίσει, αλλά και να δείξει το σεβασμό του στο μόνο ίσως που αυτή τη στιγμή που διαθέτουμε και το αγνοούμε τη γλώσσα μας. Και που διαθέτει κάθε λαός, η ταυτότητά του.
Αυτή που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε κάποιους και μας παιδεύει και οφείλει να εκπαιδεύει φυσικά. Και προφανώς ο Μακρόν έχει λάβει τέτοια εκπαίδευση- αλήθεια εμείς ψιθυρίσαμε τίποτα στα γαλλικά που χρόνια παλεύουν οι δάσκαλοί μας να μας μάθουν στο σχολείο μας ή το χουμε ξεπεράσει κι αυτό το κώλυμα ως δείγμα αριστείας και ελιτισμού; Τι κάποια γλώσσα μιλάνε άραγε οι εκλεγμένοι μας; Να μιλάνε εκτός των όμορφων κελαρυστών ελληνικών τους  και καμιά άλλη ξένη λαλιά ή άραγε όχι; Έτσι για λόγους ψιθυρίσματος σε τέτοιες άβολες καταστάσεις όταν ξεπέφτει κανένας ξένος στην αυλή μας....
Το επόμενο ερώτημα πο με απασχόλησε ήταν η εμμονή και η φοβερή εξυπνάδα όλων των Ελληναράδων νταήδων καλά ριζωμένων  στο θρόνο της πατριαρχικής τους μαγκιάς περί του τεκνού καυμένου Μακρόν  που τον ξετρέλανε η κατά τόσα έτη δεκαετίες μήνες και ημέρες γυναίκα του και πρώτη κυρία της Γαλλίας.
Μα πού ζω και που δε ζω θ΄άναφωνήσω γι άλλη μια φορά. Πόσο ανατολή και σεξισμό διαθέτει το μυαλό του κάθε σχεδόν μέσου Έλληνα που βγήκε σε καθε κοινωνικό και δημόσιο δίκτυο να πει την εξυπναδούλα του, να γελάσει χαιρέκακα  (καλά να πάθει αυτός) ν΄ακουστούν έννοιες απίστευτες και άντε στην καλύτερη περίπτωση να φωτογραφηθεί η κομψή γόβα της μεγάλης κυρίας δίπλα στο τσαρούχι. Άραγε και σημειολογικά να θέλει να πεί κάτι;
Πως είμαστε ανώτεροι και πιο έξυπνοι;  Μήπως πιο μάγκες που γελάμε με τα παθήματα των άλλων- μην τύχει κάτι τέτοιο στα δικά μας τα βλαστάρια- και άλλα πολλά,χήρες ζωντοχήρες με παιδιά , ξένες  μη ξένες, παπούτσι απ΄τον τόπο σου με βούλα και περιουσία να διαιωνίσει το σπάνιο είδος μας , το τόσο εξαιρετικό κι όμορφο, που πλέον καμία καρέκλα δε μας χωρά απ΄την βαρύτητα της σοφίας και την ακτινοβολία της αστραφτερής μας εξυπνάδας που έχει τόσο υπερβολή που αγγίζει τα όρια της βλακείας.
Λόγια του καφενέ και της καφετέριας  με λεξιλόγιο που κανένας  Μακρόν( εξ΄άλλου αυτός αποτυχημένος είναι με το γάμο που κανε)  ή λόγιος ή τέλος πάντων Ευρωπαίος  δεν μπορεί να τα γνωρίζει και να μας τα πει, και  πάλι καλά που δεν μπορεί να καταλάβει ευτυχώς. Η σκέψη μας η γλώσσα μας και η φιλοξενία μας, τα δυνατά μας στοιχεία  και σημεία, όπως και τα πνιχτά μας γελάκια και πλάγια βλεμματάκια. Σιγά την κομψότητα και την ευγένεια...τι ξέρει ένας ξένος....άλλα ήθη -άλλος πολιτισμός.Πας μη Έλλην βάρβαρος μάλλον, ευτυχώς που η εσωτερική βαρβαρότητα σκεπάζεται με επιστρωματώσεις  λαμπερής εξυπνάδας και κρύβεται στον κανπό του δημόσιου καπνίσματός μας και φραπέ- μαγκιά μας. Τον ξαποστείλαμε γρήγορα γρήγορα μη μείνει περισσότερο εδώ στην λαμπερή μας χώρα. Άντε σπιτάκια μας πάλι, στην όμορφη επαρχία μας...Σιγά τι διαθέτουν οι Γάλλοι, σιγά τι έχουμε να μάθουμε από δαύτους....
Liberté, égalité, fraternité….

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 21:26

Μια ιστορία που διδάσκει…

Γράφει ο

ΓIANNHΣ ΚΑΪΝΤΑΣΗΣ

 

Η περίπτωση της ανόδου της ομάδας του ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ στην Β’ Εθνική Κατηγορία, είναι πραγματικά μια ιστορία, από την οποία όλοι μπορούμε να διδαχθούμε…
Η ομάδα ξεκίνησε με μια μέτρια πορεία πέρσι τον Σεπτέμβρη, δούλεψε στην συνέχεια εντατικά, αλλά το γεγονός ότι είχε χάσει αρκετούς βαθμούς στα πρώτα παιχνίδια, την έφερε δευτεραθλήτρια στο πέρας της αγωνιστικής. Προσέφυγε μαζί με άλλες τρεις ομάδες, προκειμένου να μπορέσουν να περάσουν στην Β’ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, καθώς πολλές από τις ομάδες της Football league δεν είχαν τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην κατηγορία αυτή.
Στο μεταξύ ανακοινώθηκε ότι οι ομάδες της Γ’ Εθνικής Κατηγορίας, θα ανέβαιναν κατά την διαδικασία του τοπικού, δηλαδή με μπαράζ… Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί απογοήτευση στην διοίκηση του ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ, καθώς πλέον ένας και μόνο αγώνας, θα έκρινε την άνοδο (και όχι η βαθμολογία), με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, έτσι ώστε να δημιουργείται πέραν της καχυποψίας και ανασφάλεια για το αποτέλεσμα της συμμετοχής. Η Διοίκηση είχε φτάσει στο σημείο, ακόμη και να παραιτηθεί από την συμμετοχή στην Γ’ ΕΘΝΙΚΗ, καθώς ο πρωταθλητισμός 4 συνεχών περιόδων ήταν ιδιαίτερα δαπανηρός και χωρίς αποτέλεσμα.
Τότε ανακοινώνει η ΕΠΟ, ότι για μια κενή θέση, θα έπρεπε να γίνει μπαράζ μεταξύ των δευτεραθλητριών και τις κάλεσε να καταθέσουν εγγυητική επιστολή 300.000 ευρώ. Άλλος μεγάλος αγώνας να συγκεντρωθούν αυτά τα χρήματα και ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ στο παρά τρία κυριολεκτικά μπόρεσε να εκδόσει εγγυητική επιστολή τράπεζας και να την καταθέσει στα γραφεία της ΕΠΟ, μαζί με την ομάδα της Δόξας Δράμας.
Στο μεταξύ απορρίπτεται η προσφυγή των δευτεραθλητριών και μόνος δρόμος πλέον είναι ο αγώνας μπαράζ… Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ αισθάνεται έτοιμος να αγωνιστεί, έναντι μιας ομάδας ασθενέστερης στο χρονικό εκείνο σημείο. Όμως η ΕΠΟ εκδίδει ανακοίνωση που λέει ότι δεν θα γίνει τελικά μπαράζ… Θρήνος!!! Η απογοήτευση είναι μεγάλη, γίνονται σκέψεις ακόμη και για το τοπικό. Μετά γίνεται δεκτή προσφυγή της Δόξα Δράμας και η ίδια η ΕΠΟ επαναπροκηρύσσει τον αγώνα. Όμως ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ πλέον δεν αισθάνεται έτοιμος, οι ημερομηνίες πια είναι υπερ της ΔΟΞΑΣ, που είχε πολλούς επαγγελματίες παίκτες.
Η ανακοίνωση ότι ο ΗΡΑΚΛΗΣ, αποχωρεί και ο ΠΑΝΕΛΕΥΣΙΝΙΑΚΟΣ παίζει στο τοπικό, ήταν η αλλαγή της κατάστασης!!! Όλοι μέχρι και την Δευτέρα περιμένουν με κομμένη την ανάσα, να δουν αν η ΕΠΟ θα πάρει την μεγάλη απόφαση να ανεβάσει χωρίς μπαράζ και τις δυο ομάδες, πράγμα το οποίο και κάνει. Την επόμενη ημέρα απορρίπτει και ένσταση της Χαλκίδας η οποία ζητάει να γίνει νέο μπαράζ. Η ΑΡΤΑ είναι πια στην Β’ ΕΘΝΙΚΗ!!! Το χρονικό αυτό το παρουσιάζουμε, ως ένα μήνυμα ελπίδας. Όταν όλα δείχνουν ότι πάνε κατά διαόλου, σε αυτό το κράτος- λοταρία, μπορεί να σου κάτσει και κάτι καλό. Και αυτό ισχύει σε όλα τα πράγματα, όπως και στο ποδόσφαιρο…

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12197380
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1264
1264
90097

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 87 επισκέπτες και κανένα μέλος