A+ R A-
15 Αυγούστου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 07 Ιουνίου 2017 22:53

Στάχτες και σταχτοθήκες...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Η Άρτα ανήκει στις ελάχιστες ελληνικές πόλεις που έχουν τόσα πολλά αξιοθέατα να παρουσιάσουν στους επισκέπτες τους. Δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί πως πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει να δει και να περιεργαστεί από τον πλούτο των μνημείων της και των αρχαιολογικών ευρημάτων της. Και είναι απολύτως φυσικό. Η Άρτα υπήρξε δύο φορές πρωτεύουσα κράτους. Τη μια, ως Αμβρακία, πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πύρρου, ο οποίος φιλοδόξησε τον 3ο π. Χ. αιώνα να κατακτήσει τη Ρώμη και να επεκτείνει το κράτος του προς τη Δύση. Και την άλλη, ως Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, οι ηγεμόνες του οποίου φιλοδόξησαν, μετά το 1204 μ. Χ., να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανασυστήσουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.   
Όπου κι αν στρέψει, επομένως, το βλέμμα του ο πολίτης, είτε πρόκειται για τον κάτοικό της είτε για τον επισκέπτη της, θα αντικρίσει παντού σύμβολα και σημεία ενός λαμπρού παρελθόντος. Έχει πολλές φορές ειπωθεί πως είναι λίγος ο χρόνος μιας εβδομάδας για να μπορέσει ο επισκέπτης να περιηγηθεί και να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα της πολιτιστικής της και πνευματικής της παράδοσης. Το αρχαίο κλασικό τείχος της Αμβρακίας, ο ναός του Απόλλωνα, η Νεκρόπολη, το Θεατράκι, η Παρηγορήτρια, το Κάστρο, η Αγία Θεοδώρα, ο Άγιος Βασίλειος, το μοναστήρι της Κάτω Παναγιάς και το Θεοτοκιό, η Βλαχέρνα, η Κόκκινη Εκκλησιά, το θρυλικό γεφύρι, το Ιμαρέτ, το Αρχαιολογικό Μουσείο… Όλα αυτά αποτελούν ένα μόνο μέρος των πολιτιστικών θησαυρών της.
Κι όμως! Όσοι κατοικούμε εδώ και περιπλανιόμαστε καθημερινά σ’ αυτή, μοιάζουμε σαν να μη ζούμε σε μια ιστορική πόλη. Και σαν να μη μας ενδιαφέρει καν ούτε ποιος ήταν ούτε ποιος είναι ο τόπος μας. Κυριάρχησε μια σύγχυση επιλογής μέσα μας. Κι ίσως απ’ αυτή τη σύγχυση δεν επιλέγει ο πολίτης τελικά τίποτε, μιας κι εύκολα το καθημερινό στο μάτι γίνεται και καθημερινό στο αυτί και το νου. Τόσο πολύ που περνάς δίπλα στο μνημείο και αρχικά το βλέπεις, μετά όμως το γενικεύεις και τελικά το αφομοιώνεις τόσο πολύ που εξαφανίζεται απ’ το οπτικό σου πεδίο.  
Έτσι φτάνουμε στο σημείο κάθε μας μνημείο όχι μόνο να μην το βλέπουμε αλλά τελικώς να το θάβουμε μέσα στην άγνοιά μας και την απόλυτη απερισκεψία μας. Σαν να μην αποτελεί μέρος ούτε της ιστορίας μας, ατομικής και συλλογικής, ούτε της καθημερινότητάς μας. Πολιτισμός μας εντέλει είναι να θάβουμε την ιστορία μας και την παράδοσή μας κάτω από τραπεζοκαθίσματα παντός είδους και μέσα σε καφέδες πάσης προελεύσεως κάτω απ τις στάχτες μέσα στις σταχτοθήκες μας... Το μόνο που θέλουν κάποιοι σε τούτη την πόλη του λαμπρού παρελθόντος είναι να ευδοκιμούν πάνω απ’ τα μνημεία τους ο καφές και η πλαστική καρέκλα και η σταχτοθήκη αν και πετάμε κάτω και τις γόπες μας....πολιτισμός στον ορίζοντα.... στη Δύση....   
Η πόλη μας κλυδωνίζεται. Καμιά φορά επικίνδυνα. Και γίνεται πεδίο μάχης. Ευτυχώς ιδεολογικής. Από τη μια οι πολίτες εκείνοι, δυστυχώς λίγοι, ελάχιστοι, που μάχονται να μείνουν ζωντανές και να φέγγουν κάτω απ’ το φως του ήλιου οι πέτρες που τους κληροδότησαν οι παλιότερες γενεές. Κι αυτές να περάσουν ακέραιες κι άθικτες στις γενεές που έρχονται. Κι από την άλλη οι πολίτες (ας τους πούμε έτσι) εκείνοι που επιδίδονται στις εμπορικές εκμεταλλεύσεις και πιέζουν από εδώ και από εκεί για λάβουν την άδεια και να ξηλώσουν τις πέτρες αυτές μπαζώνοντας κάτω απ’ τα καφάσια του καφέ, των αναψυκτικών και του οινοπνεύματος όποια ιστορία κουβάλησαν ως τα σήμερα. Κι ας μην έχει πια παρελθόν η πόλη. Μα δε θα ’χει, φυσικά, έτσι ούτε μέλλον. Και τι τους νοιάζει; Αρκεί που θα ’χουν μέλλον ο καφές και το πλαστικό.

 

Υ. Γ. Ο μεγάλος ζωγράφος Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άρτα. Και με νοσταλγική συγκίνηση διηγείται τους περιπάτους του ανάμεσα στα μνημεία της, ιδίως όμως στην Παρηγορήτρια, τον έξοχο αυτόν και μοναδικό στα Βαλκάνια ναό της Άρτας των Κομνηνοδουκάδων. Εμείς, εποχούμενοι και θορυβωδώς, πηγαίνουμε εκεί για καφέ. Ο καφές επικρατεί ως η σφραγίδα του νέου πολιτισμού μας. Και το μήνυμα γράφεται πάνω στις σταχτοθήκες: η έγνοια μας δεν είναι πώς θα σώσουμε γεμίζοντας το χρόνο μας• η έγνοια μας είναι πώς θα σκοτώσουμε αδειάζοντας το χρόνο μας. Ή γεμίζοντάς τον με τον καφέ της Παρηγορήτισσας. Ή της παρηγοριάς, έτσι όπως πάμε…

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 07 Ιουνίου 2017 22:48

Η δημοκρατία σε χαλάρωση…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι δημοκρατίες μπορεί να καταρρεύσουν και τα ήθη των κοινωνιών να εκπέσουν.
Οι αιτίες πολλές…
Ο Αριστοτέλης τόνιζε ότι οι ανισότητες οδηγούν στην αστάθεια, ο Πλάτωνας πίστευε ότι οι λαϊκιστές εκμεταλλεύονται την ελευθερία του λόγου για να παραπλανούν, ο Χάβελ έγραφε ότι η αλήθεια είναι όπλο της δημοκρατίας ( αν ο κύριος πυλώνας ενός συστήματος είναι να ζεις μέσα στο ψέμα, τότε είναι αυτονόητο ότι η θεμελιώδης απειλή την οποία αντιμετωπίζει το σύστημα είναι η αλήθεια), ο φθόνος, που κυριαρχεί, μεταμορφώνει τα ήθη, τα σύμβολα, όταν δεν συμπεριλαμβάνουν όλους, χωρίζουν, η πολιτική γλώσσα τίθεται υπό αμφισβήτηση από την τηλεόραση,…
Αν θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη δημοκρατία, οφείλουμε να την προστατέψουμε: μελετώντας την ιστορία της, για να κατανοήσουμε τις αιτίες διάβρωσής της και επεξεργαζόμενοι τους τρόπους αντίδρασής μας. Άλλωστε, η ιστορία μπορεί να μας διδάξει και να μας προστατέψει.
Ποιες είναι οι εμπειρίες μας από τη σύγχρονη δημοκρατία;
Οι πολιτικοί μιλούν και ενεργούν χωρίς αρχές και δεν λαμβάνουν υπόψη τους το τι λένε ή πράττουν (ή δεν) έχουν συνέπειες.
Αν και το μονοπώλιο της βίας ανήκει στις κυβερνήσεις, συχνά παρουσιάζονται και άλλοι παράγοντες που στην αρχή αγνοούν το νόμο, στη συνέχεια επιδιώκουν την υπέρβασή του και τελικά την αναμόρφωσή του.
Οι λαϊκιστές, που αφθονούν, στρέφουν τους φτωχότερους εναντίον των πλουσιότερων, αντί να βελτιώσουν τις συνθήκες των μη προνομιούχων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί στην κοινωνία εσωτερικές τριβές που υποσκάπτουν τους θεσμούς. Παράλληλα, επιδιώκουν τον εναγκαλισμό του κράτους με υπάκουους κρατικούς υπαλλήλους και ανακαλύπτουν τρόπους να αλλοιώσουν την αλήθεια ( η αλήθεια πεθαίνει με πολλούς τρόπους, βλ. T. Snyder, Απέναντι στην Τυραννία, σελ. 58-60, Εκδ. Παπαδόπουλος, 2017).
Η έννοια του ολοκληρωτισμού, στο πνεύμα της Χ. Άρεντ κυριαρχεί ( η απάλειψη της διαφοράς μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου). Η απόσυρση της σκόνης του χρόνου για να πληγεί ο αντίπαλος. Αγνοούμε ότι η επιθυμία μας για το κρυφό, το ιδιωτικό είναι μια επικίνδυνη πολιτική πράξη.
Το καθήκον των κυβερνήσεων για ασφάλεια και ελευθερία έχει χαλαρώσει… και η πολιτική αντιμετώπισης των παραγώγων της παγκοσμιοποίησης τραυλίζει…
Τα πολιτικά συνθήματα εκτοξεύονται ως ρόπαλα…
Η επίκληση των άστοχων ενεργειών του παρελθόντος, για δικαιολόγηση των ενεργειών του σήμερα, κυριαρχεί.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Να προστατέψουμε τη λειτουργία των θεσμών. Οι θεσμοί μας βοηθούν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας, αλλά χρειάζεται να τους βοηθήσουμε.
Να αναλογιστούμε ο καθένας τις ευθύνες μας σε όλες τις εκφάνσεις της λειτουργίας μας σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Οι λειτουργίες του ενεργού πολίτη λάμπουν σαν φωτεινά σήματα όταν η λειτουργία της δημοκρατίας σκιάζεται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν οι πολιτικοί δεν αισθανθούν τις συνέπειες των πράξεών τους στον τριδιάστατο κόσμο (κυριαρχεί ο διδιάστατος κόσμος της τηλεόρασης) τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει.
Τέλος, το μήνυμα του Τ. Τζέφερσον παραμένει πάντα επίκαιρο: η αιώνια επαγρύπνηση είναι το τίμημα της ελευθερίας…

 

*Καθηγητής , π. πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

massalas-xristos-88-a

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017 20:36

Οι δικοί μας ξένοι...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Ερωτικοί μετανάστες, που έμειναν τελικά στη δική μας πόλη. Κι έγινε αυτή και δική τους, αφού παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένειες και εργάζονται σε τοπικές επιχειρήσεις, συναναστρέφονται με τους ντόπιους...
Οικονομικοί μετανάστες, που αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη και τελικά ριζώσανε  εδώ... Κάθε είδους μετανάστες και «ξένοι», που τελικά αποτελούν το δυναμικό της πόλη που ζούμε όλοι μαζί... από διάφορα μέρη... από κάθε μέρος...
Αξίζει όμως να σταθούμε στη γνώμη τους και στην Ιδέα τους για την πόλη μας και τους κατοίκους της. Αδιαφορία, αγένεια και εχθρικότητα είναι αυτό που έχουν να καταδείξουν και να προσάψουν στους εδώ... σε μας... Δεν υπάρχει το «καλημέρα» το «καλησπέρα» το «τι κάνετε». Λείπει η στοιχειώδης ευγένεια, που ευδοκιμεί τουλάχιστον σε άλλα μέρη της Ελλάδας ακόμη, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, ευτυχώς.
Λείπει η ζεστασιά του χαμόγελου και της ευγενικής ματιάς. Της ανθρώπινης ματιάς που σου ανοίγει το σπίτι και σε κερνά γεύμα και φιλοξενία. Συχνά νιώθω κι εγώ ξένη στον τόπο μου και αναζητώ εναγωνίως τους ξένους για συντροφιά, μήπως μου δείξουν κι εμένα το δρόμο της ανθρωπιάς που κουβαλούν ως μια δική τους κληρονομιά και θα πρέπει ίσως να τη διδάξουν και σε μας... τους ντόπιους... που κρίνουμε με όρους δικούς μας, της δευτεράντζας –που  πρώτη φορά εδώ στην πόλη μου την άκουσα και τη βίωσα, της βαρβαρότητας και συνάμα της βλακείας, της κουτοπονηριάς και μικρότητας, που δεν ταιριάζουν σε τόσο πλούσια πολιτισμικό τόπο, που φυσικά με την ίδια μας συμπεριφορά φροντίζουμε και πάλι να βυθίζουμε...
Τα γεφύρια πέφτουν και όσες νεκρολογίες κι αν γίνουν δεν ξαναχτίζονται σήμερα... Οι τάφοι και τα κληροδοτήματα των προγόνων μας γεμίζουν τραπεζοκαθίσματα καφετεριών, και έτσι δεν πρόκειται ποτέ ν’ αναπαυθεί και να ησυχάσει η ψυχή τους... δε θα χουμε ποτέ την ευλογία τους.
Η αγένεια προς κάθε δικό μας ξένο δε θα ελκύσει κανέναν πραγματικό ξένο που έρχεται να επισκεφθεί την πόλη της Παρηγορήτριας. Της μοναδικής στα Βαλκάνια εκκλησίας που, ενώ θα ’πρεπε να ’ναι μέρα νύχτα ανοιχτή, αυτή είναι κλειστή τα απογεύματα, τις ώρες που δε βολεύονται οι υπάλληλοι της υπηρεσίας και στο πόδι τους δε βρίσκονται να μπουν άλλοι. Κι έτσι οι επισκέπτες της πόλης γυρίζουν άπρακτοι πίσω, αφού έχουν διανύσει τόσα χιλιόμετρα που πήγαν στο βρόντο…
Κι αφού δεν έχουν να δουν τίποτε και να γνωρίσουν τη φιλοξενία και την ξενάγηση που γυρεύουν, δεν είναι πρόθυμοι να καθίσουν ούτε για έναν καφέ, μιας και ο καφές είναι πλέον διεθνής. Εκτός αν σκοπεύουμε να τους τον προσφέρουμε εκεί που εμείς ποθούμε και θέλουμε, εκεί που εμείς συναθροιζόμαστε και είμαστε ευτυχείς πολίτες πρώτης κατηγορίας και σηκωνόμαστε επιδεικτικά από το τραπέζι όταν δεν κάθεται κάποιος ισάξιός μας... μα πού ζω;

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017 20:30

Πικρές αλήθειες

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Καθώς πλησιάζουμε στη συμπλήρωση 43 χρόνων από το δίδυμο έγκλημα του 1974 και την επιβολή τουρκικής κατοχής στο 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, προβάλλει η ανάγκη, παραδόξως, να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό στις διάφορεςορθές διαστάσεις και παραμέτρους του. Και είναι πράγματι παράδοξη αυτή η ανάγκη, πλην όμως υπαρκτή και επιβαλλόμενη, δεδομένης της εθνικής παταγώδους αποτυχίας να χαραχθεί και να ακολουθηθεί ένας ενιαίος εθνικός σχεδιασμός, με συνέπεια και συνέχεια. Όσο προβλεπτή ήταν η τουρκική αδιαλλαξία, άλλο τόσο θα έπρεπε να υπάρχει μια συντεταγμένη πορεία Κύπρου – Ελλάδας που να θωρακίζει τις προοπτικές μιας λύσης που θα τερματίζει τα δεινά του λαού μας και θα αποτελεί αφετηρία ενός νέου ιστορικού κύκλου προοπτικής και ελπίδας για το μέλλον.
Το τελευταίο «επεισόδιο» με τη διαδικαστική και ουσιαστική εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις είναι εξόχως χαρακτηριστικό της απουσίας προνοητικότητας, σταθερότητας και συνεπούς τακτικής και στρατηγικής. Όπως και της μόνιμης απουσίας εναλλακτικών στρατηγικών ή των περίφημων Σχεδίων Β΄. Κάτι που πληρώσαμε ακριβά στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια με την επιδιαιτησία και τα Δημοψηφίσματα του Απριλίου του 2004. Όταν, ενώ υπήρχε απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου ότι δεν θα αποδεχόμασταν χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησία και Δημοψηφίσματα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενη συμφωνία των δύο πλευρών, συρθήκαμε «εκόντες, άκοντες» με πλήρη αμηχανία, στην αποδοχή τους. Να υπενθυμίσουμε ακόμα ότι ενώ η συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 και η συμφωνημένη επιστολή Γκαμπάρι, προέβλεπαν επαρκή διαπραγματευτική βάση και γεφύρωση επί των ουσιωδών πτυχών του Κυπριακού, προ της έναρξης των διαπραγματεύσεων προχωρήσαμε και επί Προέδρου Χριστόφια και επί Προέδρου Αναστασιάδη, σε συμμετοχή σε διαπραγματεύσεις με αμφίσημου και ατελούς περιεχομένου συμφωνίες με την τουρκική πλευρά. Χωρίς καμιά γεφύρωση επί των ουσιωδών πτυχών του Κυπριακού. Αποτέλεσμα, όχι μόνο η αποτυχία κατάληξης σε λύση, αλλά να επικρέμαται ο κίνδυνος επίρριψης ευθυνών στην Ελληνική Κυπριακή πλευρά για το αδιέξοδο. Οι παλινδρομήσεις, η ασυνέπεια στη διαπραγματευτική τακτική και οι αμήχανες και ερασιτεχνικές κινήσεις και πρωτοβουλίες, οδηγούν σε εκφυλισμό τις προσπάθειες  λύσης και ναρκοθετούν την πολιτική αξιοπιστία της πλευράς μας.
Απορίας άξιον είναι επίσης, σε ότι αφορά τις τελευταίες διαπραγματεύσεις, ότι δεν απαιτήσαμε την άμεση και ταυτόχρονη συζήτηση και των άλλων ζωτικών πτυχών του Κυπριακού, δηλαδή της ασφάλειας και των εγγυήσεων, παρά το γεγονός ότι αυτό προνοούσε η συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου του 2014. Είναι παντελώς αδιανόητο η ημερήσια διάταξη των διαπραγματεύσεων να καθορίζεται από τη μια πλευρά, δηλαδή την τουρκική. Η τελευταία κίνηση του Προέδρου Αναστασιάδη, παρ΄ όλο που χαρακτηρίζεται λογική, εν τούτοις είναι φανερό ότι ήλθε πολύ καθυστερημένα. Η διεθνής πτυχή του Κυπριακού θα έπρεπε να είχε συζητηθεί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων των τελευταίων δύο χρόνων, προτού τα κεφάλαια της ασφάλειας και των εγγυήσεων συζητηθούν στην παρουσία των εγγυητριών δυνάμεων. Κυρίως της Τουρκίας η οποία, ως η αδικοπραγούσα, θα πρέπει να αποδεχθεί την αποχώρηση των στρατευμάτων και τον τερματισμό του αναχρονισμού των εγγυήσεων.
Και κάτι τελευταίο. Είναι δυνατόν 43 χρόνια μετά τη δημιουργία του Κυπριακού προβλήματος, να συνεχίζεται ο τραγέλαφος των συζητήσεων  και των αντιπαραθέσεων για τη μορφή της λύσης που επιδιώκουμε; Και δεν είναι αυτό το φαινόμενο ευθεία υπονόμευση της διαπραγματευτικής μας ικανότητας και της πολιτικής μας φερεγγυότητας;
Και όμως το πλαίσιο θα έπρεπε να ήταν δεδομένο και καθολικώς αποδεκτό. Βάση διαπραγμάτευσης πρέπει να αποτελούν τα περί Κύπρου ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στις ατομικές και διακρατικές προσφυγές εναντίον της Τουρκίας και οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου του 1977 και του 1979. Χωρίς βέβαια τις αυθαίρετες ερμηνείες αυτών των συμφωνιών ως δήθεν προνοούσες εθνοτικό διαχωρισμό. Κάτι που αντίκειται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, που υπερέχει κάθε άλλης συμφωνίας ή ερμηνείας συμφωνίας, μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
Η αποτίμηση των 43 χρόνων που πέρασαν από το 1974, με την τουρκική κατοχή να ακρωτηριάζει το σώμα της πατρίδας μας, με παραδοχή λαθών, ασυνέπειας, δολιχοδρομήσεων  και παλινδρομήσεων μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την ευκαιρία για ανασύνταξη δυνάμεων και υπέρβαση των αδυναμιών μας.
Μπορούμε με πρόγραμμα, σχέδιο και σκληρή δουλειά να ανοίξουμε ένα καινούργιο και σωτήριο δρόμο, προοπτικής και ελπίδας για το μέλλον. Φτάνει να παραδεχτούμε με αυτοκριτική διάθεση πικρές αλήθειες.

 

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

omirou-omilia-11-a

 

 

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017 20:27

Καθαρή λύση

Του

Βασίλη Τσίρκα*

 

Η ελάφρυνση του χρέους, στο πλαίσιο της συνολικής συμφωνίας που ζητάει η Κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή, αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργία του δημοσιονομικού διαδρόμου που απαιτείται για να αντιστραφεί το οικονομικό κλίμα και να ξεφύγει η χώρα από την επιτροπεία. Την ίδια ώρα οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις αμφισβητούσαν την ανάγκη μιας ρύθμισης και χλεύαζαν -όταν δεν υπονόμευαν ανοιχτά- την πολιτική διαπραγμάτευση.
Για πρώτη φορά, παρά τις δυσκολίες, τα πλεονάσματα υπερβαίνουν τους στόχους και όλοι στην Ευρώπη αναγνωρίζουν τις μεγάλες προσπάθειες που έχει κάνει η ελληνική Κυβέρνηση. Η ανεργία σπάει το ψυχολογικό φράγμα πέφτοντας κάτω από το εκατομμύριο -που είναι τεράστιο- με τις θέσεις πλήρους απασχόλησης να ξεπερνούν για πρώτη φορά τις θέσεις μερικής απασχόλησης. Η βιομηχανική παραγωγή και οι εξαγωγές ανακάμπτουν, ενώ οι διεθνείς επενδυτές αρχίζουν να κοιτάζουν προς την Ελλάδα, δημιουργώντας ευοίωνες προοπτικές για θέσεις παραγωγικής εργασίας πέραν του τουρισμού.
Η προσπάθεια για την επίτευξη μια συνολικής συμφωνίας συνεχίζεται μετά και τα βήματα που έγιναν στο Eurogroup της 22ας Μαΐου. Από την πλευρά μας υλοποιήσαμε όλες τις δεσμεύσεις που είχαμε αναλάβει και βρισκόμαστε σήμερα πριν από ένα νέο ορόσημο, στις 15 Ιουνίου στο Eurogroup, όπου εκφράζεται από πολλές πλευρές η βούληση για τη γεφύρωση των διαφορών, ώστε να έχουμε μια οριστική και συγκεκριμένη λύση. Μια λύση που θα ανοίξει τον δρόμο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης και την οριστική έξοδο από τα μνημόνια το 2018.
Για τον λόγο αυτό έχουμε διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι η εφαρμογή των μέτρων που νομοθετήθηκαν το προηγούμενο διάστημα στη Βουλή εξαρτάται από την πρόοδο στο ζήτημα της ρύθμισης του χρέους, όπως είχε συμφωνηθεί από όλες τις πλευρές τον Ιούλιο του 2015 και τον Μάιο του 2016.
Η Ελλάδα και η Ευρώπη χρειάζονται μια καθαρή διέξοδο. Και αυτό το αναγνωρίζουν πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι έχουν αποδεχτεί  ότι η Ελλάδα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο σε ζητήματα μεταρρυθμίσεων και έχει υλοποιήσει πλήρως όλες τις δεσμεύσεις της.
Για εμάς αποτελεί στρατηγική επιδίωξη το ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους. Μια λύση όμως που θα αντιστοιχεί στο οικονομικό κλίμα και στα δημοσιονομικά αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας. Μια λύση που θα δίνει οριστικό τέλος στις αμφιβολίες για τη συμμετοχή ή μη του ΔΝΤ στο πρόγραμμα.  Όλες οι πλευρές καλούνται σήμερα να προβούν στις αναγκαίες υποχωρήσεις και να συμβάλουν, ώστε να αποτυπωθούν με σαφήνεια τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, με ρητές δεσμεύσεις και αποτυπώσεις στο χαρτί. Είναι ώρα μετά από μια μακροχρόνια και δύσκολη περίοδο να ανοίξει ο δρόμος για την έξοδο από τη μνημονιακή επιτροπεία.
Κι ενώ η χώρα διανύει μια κρίσιμη περίοδο και βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο, η ΝΔ τηρεί υποκριτική στάση και συνεχίζει να συμπεριφέρεται λες και το ΔΝΤ και τα μνημόνια τα έφερε ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση μέχρι πρόσφατα θεωρούσε το χρέος βιώσιμο και ζητούσε πιστοποιητικά βιωσιμότητας, ενώ είχε δεχτεί πρωτογενή πλεονάσματα 4,2% μέχρι το 2030. Αντί λοιπόν να ζητάνε «τόσα κι άλλα τόσα μέτρα» και να περιμένουν στη γωνία για να αποτύχει η διαπραγμάτευση, θα ήταν πιο ωφέλιμο για τη χώρα να ασκήσουν επιτέλους υπεύθυνη αντιπολίτευση.
Ο ελληνικός λαός επέλεξε στις αρχές του 2015 την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην πιο κρίσιμη και δύσκολη περίοδο της μεταπολίτευσης να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο που δημιούργησε το ηθικά και πολιτικά χρεοκοπημένο πλέον σύστημα της μεταπολίτευσης. Το παλιό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας και ανηθικότητας, επιτίθεται με όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, για να θέσει εμπόδια στη νέα διακυβέρνηση.
Ένα σύστημα που εκτόξευσε το δημοσιονομικό χρέος της χώρας, εκτίναξε την ανεργία και είναι υπεύθυνο για την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, κουνάει σήμερα το δάχτυλο στην Κυβέρνηση που φέρνει για πρώτη φορά τη χώρα μπροστά σε μια ικανοποιητική λύση για το χρέος αλλά και σε ορατή έξοδο από τα μνημόνια.
Σε κάθε περίπτωση η έξοδος από την κρίση πρέπει να γίνει με την κοινωνία όρθια. Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε μια κοινωνικά και δημοσιονομικά βιώσιμη συνολική συμφωνία που θα περιλαμβάνει τη ρύθμιση του χρέους, θέμα για το οποίο οι προηγούμενες κυβερνήσεις συνειδητά δεν έκαναν τίποτα.
Το πραγματικό στοίχημα της επόμενης μέρας μετά τη συμφωνία, είναι η δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας με κανονικές αμοιβές και ασφάλιση. Αξιοποιώντας τα εργαλεία που έχουμε, τις δημόσιες επενδύσεις που θα συμπαρασύρουν τις ιδιωτικές, τους κοινοτικούς πόρους και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους, πρέπει να χτίσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα είναι όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά βιώσιμο.
Το πέρασμα στη νέα εποχή χωρίς μνημόνια και καταναγκασμούς δεν μπορεί να έχει τη σφραγίδα των πολιτικών και των πρακτικών των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα για 40 χρόνια και την κατέστρεψαν.
Θα έχει τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για πρώτη φορά είναι ορατή η οριστική έξοδος από τα μνημόνια. Για πρώτη φορά είμαστε πιο κοντά από ποτέ σε μια συγκεκριμένη λύση για το χρέος.
*Ο Βασίλης Τσίρκας είναι βουλευτής Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ.

 

tsirkas-grafeio-nea-00-a

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:58

Θέση- αντίθεση- σύνθεση

Γράφει η

Κατερίνα Σχισμενου

 

 

Θέση, αντίθεση, σύνθεση. Ήταν τα στοιχεία της δυναμικής εξέλιξης της σκέψης του Χέγκελ και της δυναμικής λογικής, που γνώριζε πως η ανθρώπινη καθημερινότητα είναι γεμάτη αντιθέσεις και αντιφάσεις. Η πραγματικότητα προχωρά αδιάκοπα μέσα από αντιθέσεις της και τις αντιφάσεις της. Ο Χέγκελ λέει ότι δεν μπορείς ν’ αποσπάσεις καμιά ιδέα και καμιά φιλοσοφική σκέψη από την ιστορική πραγματικότητα που τη γέννησε.
Αλλά ο άνθρωπος κατεβάζει διαρκώς καινούριες ιδέες και αυτό είναι και το μεγαλείο του. O λόγος είναι "προοδευτικός". Αυτό σημαίνει ότι η ανθρώπινη γνώση διαρκώς προχωράει προς τα εμπρός και μαζί της "προοδεύει" και ο άνθρωπος. Αυτό είναι και το μεγαλείο της ευρωπαϊκής δυτικής σκέψης, όπως το εξέφρασε ο Χέγκελ και όπως οραματίστηκε την κίνηση της ιστορίας της.
Όποιος μελετήσει την ιστορία, έλεγε, καταλαβαίνει αμέσως ότι η ανθρωπότητα κινείται προς ολοένα μεγαλύτερη γνώση και ανάπτυξη του εαυτού της. H ιστορία δείχνει με σαφήνεια μια εξέλιξη προς τον ορθό λόγο και την ελευθερία. Φυσικά, υπάρχουν πού και πού πισωγυρίσματα. Αλλά, σε γενικές γραμμές, η πορεία τραβάει μπροστά. Επομένως, η ιστορία για τον Χέγκελ έχει ένα στόχο: την εξέλιξη και την ασταμάτητη πρόοδο.
Η ιστορία είναι για τον Χέγκελ μια μακριά κι αδιάκοπη αλυσίδα σκέψεων, αφού μάλιστα οι κρίκοι της δεν έρχονται να δεθούν τυχαία ο ένας με τον άλλο, αλλά ακολουθούν ορισμένους κανόνες. Όποιος μελετήσει διεξοδικά την ιστορία, θα παρατηρήσει ότι, τις περισσότερες φορές, μια νέα ιδέα έρχεται να στηριχτεί σε ιδέες και σκέψεις που εκφράστηκαν παλαιότερα. Και μόλις διατυπωθεί αυτή η νέα σκέψη, δε θ’ αργήσουν ν’ ακουστούν και οι πρώτες αντιρρήσεις, οι πρώτες διαφωνίες. Κάθε θέση περιέχει μέσα της την αντίθεσή της.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, υπάρχουν πάντα δύο αντίθετοι πόλοι, κι ανάμεσα τους δημιουργείται μια ένταση που λύνεται μόνο με μια τρίτη σκέψη, η οποία κρατάει από τα δύο αντίθετα άκρα το καλύτερο και συνεχίζει την πορεία προς τα εμπρός. Πρόκειται για τη σύνθεση των δύο αντίθετων στοιχείων. O Χέγκελ ονόμασε αυτή την εξέλιξη διαλεκτική εξέλιξη.
Τι διδασκόμαστε από τον Χέγκελ; Τι διδασκόμαστε από την ιστορία που σαν ποτάμι μας οδηγεί στην αλλαγή του Ηράκλειτου καθημερινά; Τι από το Σωκράτη που αυτός ουσιατικά μίλησε για διαλεκτική ως μέθοδο; Πως η ευρωπαϊκή σκέψη δεν έχει καμία θέση που να μη μπορεί με τη διαλεκτική της να της ασκήσει έλεγχο και να μην την επαναδιαπραγματευτεί με μια νέα σύνθεση. Πως ξεκίνησε από την ελληνική σκέψη για να κάνει μια τεράστια πορεία νέων θέσεων και αντιθέσεων, που θα αποτελέσουν τη δυναμική της νέας της πνοής, εάν θέλει να ζήσει και να μην εκπνεύσει σαν μη- Ανατολή ή σχεδόν... Δύση....

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:36

Ες γην εναλίαν Κύπρον

Του

Βασίλη Τάτση*

 

«Νήσός τις έστι…» Με το στίχο αυτό από τους «Πέρσες» του Αισχύλου, ο Γιώργος Σεφέρης με το δικό του ποίημα «Η Σαλαμίνα της Κύπρος» (1954)  στέλνει το μήνυμα  της τίσεως προς τη Βρετανική αυτοκρατορία, αλλά και προς κάθε κατεύθυνση. Η νήσος αυτή του νομπελίστα ποιητή μας είναι  η θαλασσοφίλητη Κύπρος για την οποία, ακόμη και στη σημερινή  κυνική πολιτική πραγματικότητα, υπάρχουν ευτυχώς πολιτικοί που μιλούν με τη γλώσσα του Αισχύλου και του Σεφέρη. Η πρώτη φορά που το έζησα αυτό ήταν, πριν πολλά χρόνια, όταν ο κ. Πάτροκλος Σταύρου, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Μακαρίου, μου έκανε την τιμή να αλληλογραφώ μαζί του για κάποιο  διάστημα. Η τελευταία φορά ήταν με τη καθηλωτική  ομιλία του τέως ΠτΒ Γιαννάκη Ομήρου, στην εκδήλωση που οργάνωσε η «Γνώμη», την Παρασκευή 12 Μαίου στο Επιμελητήριο. Μια ομιλία με πνευματικότητα, ποιητικότητα, ιστορικότητα και βαθύ πατριωτισμό.
Ο κ. Ομήρου με παροιμιώδη απλότητα και σεβασμό απότισε φόρο τιμής στο χυμένο αίμα, και στα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά. Ταυτόχρονα, μας υπενθύμισε πως το χρέος μας απέναντι στους Κυπρίους μένει ακόμη ανοιχτό. Μένει ανοιχτό, κυρίως, γιατί  έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι  ακόμη και για τα μεγάλα εθνικά μας ζητήματα  η Ελλάδα  δεν επεξεργάζεται μια εθνική στρατηγική που να έχει ρεαλισμό, συνέπεια και συνέχεια, με αποτέλεσμα  οι αναπόφευκτοι συμβιβασμοί να έρχονται νομοτελειακά  μετά από τις αναβολές, τις υπεκφυγές και τις παλινωδίες. Η μοναδική εξαίρεση που απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα, κατά τη δική μου πάντα υποκειμενική γνώμη, είναι η περίπτωση του Γιάννου Κρανιδιώτη κατά τη δεκαετία του ’90 και η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Οι περισσότερες πτυχές του Κυπριακού προβλήματος, ιδιαίτερα αυτές που έχουν σχέση με την τουρκική αδιαλλαξία, είναι γνωστές. Όμως, με το πέρασμα των χρόνων η επίλυση του Κυπριακού συναντά κι άλλες δυσκολίες που δεν είναι το ίδιο ορατές.  Ο Παντελής Βουτουρής, πρόεδρος του τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (20 Ιουλίου 2014), υποστηρίζει πως «η ταυτότητα της Κύπρου σήμερα είναι μπερδεμένη. Ως δάσκαλος απελπίζομαι όταν οι φοιτητές μου με ρωτάνε «τι είμαστε;»(!) «Ανιστόρητα ιδεολογήματα ευδοκιμούν σήμερα σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους και παρατάξεις, αριστερά και δεξιά. Αυτή η κρίση ταυτότητας δεν είναι άσχετη με τη σημερινή αβουλία και παθητικότητά μας». Και καταλήγει: «Είμαστε, νομίζω, σε μια κατάσταση πολιτικής και πολιτιστικής σύγχυσης, ιδιαιτέρως επικίνδυνη».
Το Κυπριακό, λοιπόν, έχει να αντιμετωπίσει κι έναν άλλο κίνδυνο που έχει να κάνει μ’ αυτό που σήμερα ονομάζεται «κρίση ιστορικότητας». Ιστορικότητα δεν είναι μόνο η γνώση της ιστορίας, είναι κυρίως η δυναμική της ιστορίας. Αυτή η δυναμική της ιστορίας αμβλύνθηκε στην Κύπρο και στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και της προηγηθείσης ευμάρειας. Η ευμάρεια επέδρασε σαν ναρκωτικό, γιατί από τη μια λειτούργησε σαν μπάλωμα της αιμάσσουσας πληγής, δηλαδή  κατευναστικά αλλά όχι θεραπευτικά, και από την άλλη  οδήγησε σε έναν καταναλωτικό εθισμό, ευτέλισε τις αξίες μας και εξαγόρασε τα ιδανικά μας. Όταν όμως μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να εξαρτιέται τόσο πολύ από τον πλούτο, εύκολα δελεάζεται και ακόμη πιο εύκολα χειραγωγείται. Σήμερα, για παράδειγμα, με τα εκκολαπτόμενα σχέδια επίλυσης του Κυπριακού, υπάρχει μια απροκάλυπτη σύνδεση της οικονομίας της Κύπρου και του πολιτικού της προβλήματος , λες κι είναι η κατάλληλη ευκαιρία να εξαγοραστεί η Κύπρος επειδή έχασε την ευμάρειά της.
Η αλλοτρίωση, λοιπόν,  είναι το δικό μας συρματόπλεγμα που μας εμποδίζει να συνειδητοποιήσουμε την ιστορική μας άγνοια, την άμβλυνση του πατριωτισμού μας και την απόσειση της προσωπικής μας ευθύνης. Γι’ αυτό η υπόμνηση  του Γ. Π. Σαββίδη στο  δοκίμιό του «Με μια πινέζα στην καρδιά» ίσως μας χρησιμεύσει  σε κάτι: «Η εθνική μας συνείδηση δεν θα καθαριστεί ποτέ αν περιοριστούμε στα του ελλαδικού οίκου μας, αν αρκεστούμε σε ελεημοσύνες και διαδηλώσεις για την Κύπρο, ρίχνοντας όλο το όνειδος στην δολιότητα των Αμερικάνων, στην αρπακτικότητα των Τούρκων ή και στην τύφλωση κάποιων στρατοκρατόρων μας. Καθένας μας ας ρωτηθεί μόνος μπροστά στον καθρέφτη: «Τι έκανα ως τώρα για να γνωρίσω και να σεβαστώ την Κύπρο; Και τι είμαι διατεθειμένος αλήθεια να κάνω για τους Κύπριους από εδώ και μπρος;»

*Φιλόλογος

 

tatsis-vasilis-omilia-00-a

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:31

Καθαρές κουβέντες...

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Εν μέσω αρξάμενης προεκλογικής περιόδου, το Κυπριακό αρχίζει τη διολίσθηση του σε αντικείμενο περισσότερο συνθηματολογίας παρά μιας ψύχραιμης και νηφάλιας μελέτης των δεδομένων και συνακόλουθης χάραξης της παρούσας και μελλοντικής πορείας.
Ποια είναι τα σημερινά δεδομένα;
Είμαστε για μια ακόμα φορά σε μια κρίσιμη φάση της ιστορίας του κυπριακού προβλήματος. Ο Κυπριακός Ελληνισμός επιθυμεί λύση. Επιθυμεί λύση το συντομότερο δυνατό. Την επιθυμούσαμε και την επιδιώκαμε από την επομένη της τουρκικής εισβολής. Όχι, όμως, οποιαδήποτε λύση. Λύση τερματισμού της κατοχής, απομάκρυνσης των εποίκων, κατάργησης των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960, αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών όλων των νομίμων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενότητα λαού, κράτους, θεσμών και οικονομίας. Εφαρμογή χωρίς μόνιμες παρεκκλίσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μια λύση που δεν θα διασφαλίζει τις ελευθερίες εγκατάστασης, διακίνησης, άσκησης επαγγέλματος και το δικαίωμα περιουσίας, δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή. Λύση που θα φαλκιδεύει δικαιώματα και ελευθερίες και θα καθιστά τους Κύπριους πολίτες, Ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δεν πρόκειται να εγκριθεί από τον Κυπριακό Ελληνισμό.
Οι συνομιλίες των τελευταίων δύο χρόνων δεν έχουν οδηγήσει σε λύση.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τον καθοριστικό ρόλο τον έχει η Τουρκία. Η Τουρκία θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει την αδιάλλακτη πολιτική της ή αν επιτέλους θα συμφιλιωθεί με την ιδέα μιας λύσης στο Κυπριακό που θα αποκαθιστά συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μια λύση που θα αίρει και τα εμπόδια για την ικανοποίηση των ευρωπαϊκών της φιλοδοξιών.
Το μήνυμα μας προς τη Διεθνή και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, πρέπει να είναι ότι τώρα είναι η ώρα για άσκηση πιέσεων προς την Τουρκία για εγκατάλειψη της διαχρονικά αδιάλλακτης στάσης της.  Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε διαπιστώσει μέχρι στιγμής δείγματα γραφής αλλαγής της τουρκικής πολιτικής. Αντίθετα η Τουρκία συνεχίζει και εντείνει τις προκλήσεις της εντός των χωρικών υδάτων και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ το «Μπαρπαρός» διενεργεί παράνομες έρευνες παραβιάζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου. Είναι γι’ αυτό που αποτελεί καθήκον μας να κινητοποιήσουμε και να συνεγείρουμε όλες μας τις δυνάμεις με πρωτοβουλίες και δράσεις για να πάρει το μήνυμα η Τουρκία τόσο από τη διεθνή όσο και από την ευρωπαϊκή κοινότητα ότι δεν μπορεί να συνεχίζει την έκνομη συμπεριφορά της στην Κύπρο.
Αντί εξάντλησης σε εσωτερικές πολιτικές συζητήσεις, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κινητοποίηση διεθνώς και εντός Ε.Ε. για να ασκηθούν πιέσεις και για να αξιοποιηθούν δυνατότητες επιρροών πάνω στην Τουρκία.  Να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για το κορυφαίο θέμα της ασφάλειας. Λύση με εγγυήσεις και εγγυητές είναι αδιανόητη. Οι εγγυήσεις υπήρξαν η πηγή κακοδαιμονίας για την Κύπρο. Θα πρέπει οριστικά να καταργηθούν και να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η συμμετοχή στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. είναι επαρκές εγγυητικό πλαίσιο.
Θα πρέπει ακόμα η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο πρόβλημα της στρατιωτικής κατοχής μιας χώρας - μέλους της από μια άλλη χώρα που ζητά να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ενεργός επικουρική συνδρομή της Ε.Ε. στις προσπάθειες για λύση είναι θεμελιακή της υποχρέωση. Για να είναι η λύση όχι απλώς λειτουργική και βιώσιμη, αλλά και πλήρως συμβατή με τις αρχές και τις αξίες που ισχύουν στην Ευρώπη.
Η ανάδειξη του κομβικού ρόλου Ελλάδας και Κύπρου, ως παραγόντων σταθερότητας στην άκρως ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα υπό το φως της έξαρσης της τρομοκρατίας και άλλων ασύμμετρων απειλών, πρέπει να αποτελεί βασικό πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής των χωρών μας και της κοινής μας στρατηγικής. Αξιοποιώντας τα σημαντικά πλεονεκτήματα που τους παρέχει η γεωγραφική τους θέση, η ιδιότητα τους ως κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι άριστες σχέσεις τους με τις χώρες της  περιοχής, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να επιδιώκουν να συμβάλουν, κατά τρόπο εποικοδομητικό και ουσιαστικό, στην προώθηση και περαιτέρω ενίσχυση των στόχων της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της Ε.Ε., ειδικότερα στη νότια γειτονία της, καθώς και στο στόχο της ενεργειακής ασφάλειας της Ένωσης.
Σε αυτά τα πλαίσια επίσης, η σύναψη τριμερών στρατηγικών συνεργασιών, της Ελλάδας και της Κύπρου μέχρι στιγμής με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, και  την Ιορδανία, καθώς και οι αυξανόμενες προοπτικές συνεργασίας και με άλλες χώρες της περιοχής, σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, ειδικότερα στον τομέα της ενέργειας και στον οικονομικό και εμπορικό τομέα, θα πρέπει να αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση των στόχων της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας για τις χώρες μας και την περιοχή.
Υπό το φως των δεδομένων της σημερινής συγκυρίας θα πρέπει συνεπώς αποφασιστικά να προτάσσουμε και να προβάλλουμε την εμμονή μας σε ορθή, δίκαιη και δημοκρατική λύση. Με προσήλωση στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, την ορθή ερμηνεία των συμφωνιών υψηλού επιπέδου και με συναντίληψη ως προς το περιεχόμενο της λύσης, στη βάση της ομόφωνης απόφασης του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2009.
Ούτε τα μισόλογα, ούτε οι μεγαλοστομίες, ούτε οι ξαφνικές μεταμορφώσεις εν όψει Προεδρικών Εκλογών πρέπει να παραμορφώνουν την ουσία του Κυπριακού και την ανάγκη προσήλωσης στο στόχο μιας σωτήριας για την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Κυπριακό λαό λύσης.
Καθαρές κουβέντες μακριά από πρόσκαιρες σκοπιμότητες και ευκαιριακούς υπολογισμούς.

 

*Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

 

 

omirou-omilia-11-a

 

«Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια», έλεγε στον «μπαγάσα» του, ο Νικόλας Άσημος και το επαναλαμβάνω. Η «Γ», δεν έχει καμία διάθεση ν’ ασχοληθεί με τον συναγωνισμό προς τα κάτω, που επιδιώκουν οι γνωστοί κύκλοι… Θα συνεχίσει να πράττει το αντίθετο...

 

 

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ένα τριήμερο σημαντικών εκδηλώσεων στην Άρτα, με διοργανωτή την εφημερίδα της πόλης, δεν είναι και σύνηθες φαινόμενο, αν και για να ακριβολογούμε, στην ευρύτερη περιοχή, μόνο η «Γ» έχει τολμήσει να διοργανώσει σημαντικές εκδηλώσεις, οι οποίες έχουν καταγραφεί στην συνείδηση των πολιτών, έχουν δημιουργήσει παράλληλα και ένα προηγούμενο, το οποίο στην συγκεκριμένη εφημερίδα, δημιουργεί υποχρεώσεις και το βάρος της ευθύνης, για την συνέχεια.

Επιμέναμε στο τελευταίο κύριο άρθρο της «Γ», πως είναι ιδιαίτερα χρήσιμος, ο ρόλος της εφημερίδας, όταν βλέπει και πέραν απ’ την εκτύπωση και διανομή της… Όπως έπραξε η «Γ», που προσκάλεσε στην Άρτα, τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου και τον δήμαρχο Λευκάρων Σοφοκλή Σοφοκλέους και με την παρουσία τους εδώ δημιούργησαν γεγονότα, τα οποία μπορεί να αξιοποιήσει η τοπική κοινωνία και κυρίως οι μαζικοί φορείς…

Το πρώτο παράδειγμα, η πρωτοβουλία της «Γ» επικαιροποίησε την αδελφοποίηση μεταξύ του Δήμου Αρταίων και του Δήμου Λευκάρων και όπως ειπώθηκε στην συνάντηση ου είχαν οι δυό δήμαρχοι, θ’ ακολουθήσουν σημαντικές εκδηλώσεις, οι οποίες και θα έχουν πολλά να δώσουν και στις δυό πόλεις… Το δεύτερο είναι η ευαισθησία της εφημερίδας, να υπενθυμίσει τον αείμνηστο στρατηγό Βαγγέλη Φλωράκη, που χάθηκε στο καθήκον, πριν δέκα πέντε χρόνια (10 Ιουλίου 2002) και από τότε δεν είχε γίνει καμία εκδήλωση προς τιμήν του, ενώ η προτομή του έστεκε στην πλατεία του Ρωμανού και υπενθύμιζε την υποχρέωση. Η εμπνευσμένη ομιλία του Γιαννάκη Ομήρου, μπροστά στην προτομή του, ήταν ένα μάθημα ιστορίας και παράλληλα η υπενθύμιση της ιστορικής ευθύνης. Άσχετα αν προηγήθηκαν ανιστόρητες τοποθετήσεις, που μπορεί να πήγαιναν και κόντρα στην μνήμη, του στρατηγού… Το τρίτο παράδειγμα, αφορά στην ουσιαστική και πλήρη ενημέρωση, που είχαν την δυνατότητα να πάρουν, όσοι βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής, στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Άρτας. Και το τέταρτο παράδειγμα, η μοναδική εμπειρία που χάρισε στους επισκέπτες της Άρτας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ναζαίων Κεντρικού. Να γνωρίσουν τα Τζουμέρκα και να να γίνουν οι διαφημιστές τους! Μοναδική η εκδήλωση, που διοργανώθηκε εκεί, το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι…

Όλα όσα έχουν περιγραφεί εν τάχει, αποτελούν το χρέος της εφημερίδα, προς τον τόπο που κινείται και λειτουργεί και όλα αυτά, γεμίζουν την εφημερίδα με την απαιτούμενη αισιοδοξία, ώστε να προχωρήσει…

Να κοιτάξει μπροστά και ν’ αφήσει πίσω της, τον ανταγωνισμό προς τα κάτω, που επιχειρούν να καταστήσουν καθημερινότητα, γνωστά κέντρα και γνωστοί τύποι που προκλητικά δηλώνουν πως θέλουν να έχουν λόγο στα δημόσια πράγματα… Και τι δεν ακούσαμε, όταν προετοιμάζαμε τις εκδηλώσεις αυτές, αλλά και κατά τις ημέρες που αυτές ήταν σε εξέλιξη… Κάθε κακοήθεια, που μπορούσε να σκεφτεί ο πιο νοσηρός εγκέφαλος, την ακούσαμε εμείς… Δυό άνθρωποι ασχοληθήκαμε την τεράστια πρωτοβουλία που ανελήφθη και αντί ν’ ακούσουμε από κάποιους παράγοντες του τόπου, τον καλό λόγο, ακούγαμε εικασίες, για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω απ’ τις εκδηλώσεις αυτές… Να τρελαίνεσαι! Το μόνο που δεν ακούσαμε, είναι πως λειτουργούσαμε και ως πράκτορες μυστικών υπηρεσιών… Πάλι καλά…

Απέναντι σ’ αυτό τι θλιβερό τοπίο, υπήρχε ο απλός πολίτης… Οι άνθρωποι που αναζητούν να βλέπουν να γίνεται κάτι σ’ αυτόν τον τόπο και να μην κοιτάζουν ποιος το κάνει. Ή καλύτερα να τιμούν και να επαινούν όποιον τον κάνει, γιατί αυτοί μιλούν με βάση το αυτονόητο… Ότι κάτι πρέπει να γίνεται στην περιοχή μας, κάθε ημέρα… Για να βγει απ’ το τέλμα.

Δεν είναι πρωτόγνωρες για μας αυτές οι αντιλήψεις… Τι έχουμε υποστεί, και σε πιο σημαντικά θέματα… Για παράδειγμα, κάποιοι ήθελαν να καταδικαστούμε εις θάνατον, γιατί σ΄ αυτή την πόλη της… κατηφόρας, «τολμήσαμε» και βγάλαμε μια εφημερίδα, η οποία καταγράφεται ως μία απ’ τις καλύτερης σε όλη την Ελλάδα… Ίσως με την συγκεκριμένη έκδοση, φύσηξε περισσότερος αέρας και χάλασε την βόλεψη των τυπωμένων χαρτιών…

«Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια», έλεγε στον «μπαγάσα» του, ο Νικόλας Άσημος και το επαναλαμβάνω. Η «Γ», δεν έχει καμία διάθεση ν’ ασχοληθεί με τον συναγωνισμό προς τα κάτω, που επιδιώκουν οι γνωστοί κύκλοι… Θα συνεχίσει να πράττει το αντίθετο. Το αντίθετο, που σημαίνει και άλλες εκδηλώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, οι οποίες θ’ αφήσουν έντονο το αποτύπωμά τους και θα καταγραφούν στην ιστορία της περιοχής.

Τέτοια, θα είναι η νέα εκδήλωση, που προγραμματίζουμε και να όλα πάνε καλά, θα πραγματοποιηθεί στην Άρτα, στις αρχές Αυγούστου…

Προχωράμε λοιπόν. Κοιτάζουμε μόνο μπροστά…

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017 21:50

Κύπρος, μια δική μας ιστορία...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Σαραντατρία χρόνια συμπληρώνονται από την «μαύρη» μέρα της Κύπρου όπου τα τουρκικά στρατεύματα -με αφορμή το πραξικόπημα της χούντας της Ελλάδας για την ανατροπή του Mακάριου- πραγματοποίησαν την εισβολή τους.Στις 20 Iούλη του 1974, οι αντιδραστικοί της Άγκυρας εξαπέλυαν την επονομαζόμενη «Aττίλας 1» στρατιωτική επιδρομή και καταπατούσαν ένοπλα την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Kυπριακού Kράτους.Λίγες μέρες αργότερα και ως τις 16 Αυγούστου, με τη νέα στρατιωτική τους επιχείρηση «Aττίλας 2» προέλαυναν στο βόρειο τμήμα της Kύπρου για να καταλάβουν, τελικά, το 38% του κυπριακού εδάφους.
H τουρκική ένοπλη εισβολή άφησε πίσω της 5.000 νεκρούς, 220.000 πρόσφυγες και 1619 αγνοούμενους που βρέθηκαν αργότερα σε τουρκικές φυλακές ή δεν βρέθηκαν ποτέ. Προκάλεσε μια μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία και άνοιξε μια νέα βασανιστική σελίδα στην ιστορία της μαρτυρικής μεγαλονήσου.
O κυπριακός λαός -Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- 15 μόλις χρόνια μετά τον τερματισμό της βρετανικής κατοχής, είδαν πάλι ένα μεγάλο τμήμα της κυπριακής γης να περνά σε ξένη κατοχή. Kαι για πάνω από ένα τρίτο του αιώνα, μέχρι σήμερα, να συνεχίζεται μια βίαιη, διχοτόμηση της πατρίδας τους.
 Τα χρόνια μετά την τραγωδία του 1974, λόγω τις αδιαλλαξίας της Τουρκίας και τις έντονες πιέσεις των Αγγλοαμερικανών, η θέση της «δικοινοτικής- διζωνικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας» για τη λειτουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας επικράτησε, ως ο ύστατος συμβιβασμός της Ελληνοκυπριακής πλευράς.
Στο πλαίσιο αυτό ξεδιπλώνεται ήδη αντίστοιχη επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, υπολογίζοντας και στην κόπωση του λαού λόγω της οικονομικής κρίσης σε Κύπρο και Ελλάδα. Έτσι μέχρι την πρόσφατη διακοπή των συνομιλιών στην Ελβετία, η ενημέρωση του ελληνικού λαού για την πρόοδο τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα να μην είναι ευρέως γνωστό το τι έχει ήδη συμφωνηθεί.
Το Κυπριακό, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, είναι ένα διεθνές ζήτημα, που αφορά εισβολή και κατοχή Κυπριακού εδάφους και ως τέτοιο πρέπει να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται! Αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί.
Η Κερύνεια κατεχόμενη, η Μόρφου επίσης, η Αμμόχωστος πόλη φάντασμα, η Λευκωσία τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα..
Οι ισορροπίες εύθραυστες και οι καιροί επικίνδυνοι σε στροφές σκοτεινές και απρόβλεπτες. Τι κάνουμε- τι γνωρίζουμε -τι δεν πράττουμε, τι περιμένουμε να γίνει;
Με αυτά τα ερωτήματα και την αγωνία υποδεχθήκαμε  και τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου που μας ενημερώσε και να μας βοηθήσε να καταλάβουμε - γιατί; Γιατί ακόμη η Κύπρος δεν έχει θάψει τους νεκρούς της; Γιατί ακόμη η Κύπρος θρηνεί και πόσο εύκολα μπορεί και η Ελλάδα να θρηνήσει; Οι ομιλίες του με μια μεστή και ώριμη ελληνική γλώσσα αιώνων, ποίησης και ομορφιάς, παιδείας και ήθους μας θύμισαν πρόσωπα άλλων εποχών...
Η Κύπρος... όπως την αποδίδει ο ποιητής....

Δακρυσμένο πουλί, στὴν Κύπρο
τὴ θαλασσοφίλητη
ποὺ ἔταξαν γιὰ νὰ μοῦ θυμίζει τὴν πατρίδα,
ἄραξα μοναχὸς μ᾿ αὐτὸ τὸ παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς αὐτὸ εἶναι παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς οἱ ἄνθρωποι
δὲ θὰ ξαναπιάσουν
τὸν παλιὸ δόλο τῶν θεῶν.
Γ. Σεφέρης. Ελένη.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13518692
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4881
16782
70244

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 149 επισκέπτες και κανένα μέλος