A+ R A-
26 Απριλίου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017 21:53

Για τον έρωτα.....

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Που έχουν γίνει τόσα εγκλήματα και τόσες ακόμη υπέροχες πράξεις μιλάμε ακόμη ανοιχτά και με επιμονή έως σήμερα.Τον γιορτάζουμε κάθε χρόνο με καρδούλες και αρκουδάκια, καταναλώνουμε τον έρωτα σε σοκολατάκια και λουλούδια που και καλά κάνουμε-μας θυμίζουν κάτι από Άνοιξη και Αφροδίτη που όπου να ΄ναι  θα εμφανιστούν. Τις γοητευτικές διαδρομές που πήραμε στα μονοπάτια των επιλογών μας ,σε λαβύρινθους και παραλίμνια, σε ανοιχτές θάλασσες και λευκές βουνοκορφές, σε υπόγειες διαδρομές και επικίνδυνες στροφές σε στίχους ποιητών που αφιερώσαμε,με τραγούδια που συνεχίσαμε ν΄ακούμε έως πρωίας και να μας θυμίζουν τις υπέροχες μοναδικές μας στιγμές που κάποτε βιώσαμε και τώρα τραγουδάμε.Και μακάρι να μπορούμε να τις φέρνουμε αβίαστα ακόμη στη μνήμη μας και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε,να φέρνουμε τις εξαίσιες και μοναδικές  μορφές μπροστά μας, επιστροφές και δάνεια θαύματος, ηλιαχτίδες στο σκότος.
Κάποτε συζητώντας με κάποιον πανεπιστημιακό για το μίσος ιδεολογικά αντίθετων έως θανάτου ομάδων και ρωτώντας τον πώς θα μπορούσαν να γεφυρωθούν διαφορές και χάσματα,μου απάντησε με τον πιο φυσικό τρόπο...μα με τον έρωτα φυσικά.Όταν δύο ερωτεύονται τότε οι δρόμοι γίνονται ένας,τα χρώματα και οι αποχρώσεις πολλές, τα χέρια τέσσερα αλλά η καρδιά μία.Αγάπη δεν σημαίνει να κοιτάζονται δύο άνθρωποι στα μάτια, αλλά να βλέπουν προς την ίδια κατεύθυνση  έλεγε ο Antoine De Saint-Exupery προσφέροντας στην ανθρωπότητα τα πιο όμορφα ξεχωριστά τριαντάφυλλα, αυτά του μικρού πρίγκηπα.Έρως ανίκατε μάχαν διακήρυττε αιώνες πριν ο Σοφοκλής τόσο σοφά στην Αντιγόνη του σε  στίχους που ποτέ δεν πρέπει να παψουν να διδάσκονται και ν΄ακούγονται για να διατηρήσουν το περιέχόμενό τους .Κάποια στιγμή μες στη ζωή μας, η εσωτερική μας φλόγα σβήνει. Μα έναν άνθρωπο αρκεί να συναντήσεις και μεμιάς ξαναφουντώνει διατυπώνει μέσα στο ανθρωπιστικό πλάισιο ο Σβάιτσερ για να μας θυμίσει πως ο έρωτας είναι αιώνιος γιατί είναι αέναος και απρόσμενος γιατί είναι όχι ένστικτο αλλά ευγενές, εύθραυστο και πολύτιμο υλικό ψυχής και ουσίας, δυνατός σαν τον θάνατο ισχυρός και κραταιός σαν την απόλυτο φώς του ηλίου απόλυτος σαν το πιο βαθύ σκοτάδι.
Ο έρωτας είναι ανθρώπινος, είναι πόνος και χαρά είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και η ουσία  του, είναι μια πνοή του Θεού μέσα στην καρδιά μας, είναι ο αρχιτέκτονας του σύμπαντος, είναι ο καθρέφτης της ψυχής, χτίζεται απ' το άκτιστο,  πραγματώνεται από το εξωπραγματικό, ισορροπεί πάνω απ' το χάος, σε κινούμενη άμμο περπατά, καθρεφτίζει πρόσωπο στο κάτοπτρο της έλλειψης του θα γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη.Έρωτας είναι....

 

Όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν…
Ενικού αριθμού…
Γένους ούτε θηλυκού
ούτε αρσενικού
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός…
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Κική Δημουλά

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

|

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΑΡΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

 

 

 

 

 

Μπορεί το αγροτικό ζήτημα να έρχεται στην επικαιρότητα κάθε φορά που πραγματοποιούνται αγροτικές κινητοποιήσεις και οι αγρότες διαμαρτύρονται διεκδικώντας λύση στα αιτήματά τους, όμωςαποτελεί ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελεί βασικό ζήτημα της κοινωνίας και της ελληνικής οικονομίας.

Ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο στον πρωτογενή τομέα, μια διαφορετική διαχείριση της γης και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας κι ένα διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλοείναι τώρα περισσότερο αναγκαία από ποτέ.

Πλην του τουρισμού, ο πρωτογενής τομέας θα έπρεπε να αποτελεί τη βαριά βιομηχανία της χώρας, στην οποία οι εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας θα πρέπει να ενσκήπτουν και να υποστηρίζουν.

Όχι γιατί οι αγρότες βγήκαν και πάλι στους δρόμους, αλλά γιατί είναι ο τομέας που η Ελλάδα λόγω της μορφολογίας και του κλίματός της μπορεί να κάνει την διαφορά και να στηρίξει την οικονομία της.

Η αλήθεια είναι ότι σε συντριπτικό βαθμό τα αιτήματα των αγροτών έχουν μείνει ανικανοποίητα και η κατάσταση των αγροτών επιβαρύνεται εξαιτίας της υπερφορολόγησης και του ασφαλιστικού. Το πρόβλημα θα επιδεινώνεται όσο δεν λαμβάνονται σοβαρές αποφάσεις και δεν υλοποιούνται οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις που θα μετατρέψουν τους αγρότες από απλούς παραγωγούς σε επιχειρηματίες, που θα προωθήσουν τα προϊόντα τους στην παγκόσμια αγορά.

Έως σήμερα οι αγρότες αντιμετωπίζονται απλά και μόνο ως μια διαμαρτυρόμενη συντεχνία και όχι ως μια επαγγελματική ομάδα η οποία μπορεί να συνεισφέρει στην έξοδο από την κρίση με την ουσιαστική ενδυνάμωση των εξαγωγών μας. Η προσέγγιση αυτή απαιτεί μια εντελώς διαφορετική στρατηγική από όσες έχουν ακουστεί ή εφαρμοστεί έως τώρα.

Η μείωση των φορολογικών συντελεστών θεωρείται αυτονόητη για να επέλθειη πολυπόθητη ανάπτυξη. Οι προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας κινούνται προς τη θετική κατεύθυνση, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δεσμευθεί για:

Τη μείωση του συντελεστή ΦΠΑ από το 24% στο 13% για τα αγροτικά εφόδια και τις ζωοτροφές.

Την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο κρασί.

Τη μείωση, μεσοσταθμικά, του ΕΝΦΙΑ κατά 30% εντός 2 ετών (20% τον πρώτο χρόνο, και 10% τον δεύτερο).

Τη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα αγροτικά επιχειρηματικά κέρδη από το 29% στο 20% εντός 2 ετών (στο 24% τον πρώτο χρόνο και στο 20% τον δεύτερο).

Η μείωση των φορολογικών συντελεστών είναι το ένα βήμα. Το άλλο θα πρέπει να είναι οι ομαδικές συνέργειες, οι οποίες θα προσδώσουν δύναμη στην παραγωγή επώνυμωναγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων ανά περιοχή και η δημιουργία επενδύσεων θαβελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των καλλιεργειών. Το προβλέπει άλλωστε, το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο και επιβάλλουν οι συνθήκες της αγοράς.

Ένας τρίτος άξονας θα πρέπει να είναι η απρόσκοπτη πρόσβαση σε τραπεζικές δανειοδοτήσεις. Η επαρκής χρηματοδότηση των αγροτών σε συνδυασμό με την άμεση ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών στις καλλιέργειες λόγω καιρικών συνθηκών, θα ενισχύσει την ίδια την αγροτική επιχειρηματικότητασε συνδυασμό βεβαίως, με την παροχή κινήτρων για την αξιοποίηση των διαθέσιμων ευρωπαϊκών πόρων.

Τέταρτον, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση για τη χρήση καινοτόμων τεχνικών παραγωγής, αλλά και σε θέματα προώθησης καιπροβολής των παραγόμενων προϊόντων, με ταυτόχρονη υποστήριξη δράσεων προώθησης –προβολής μέσω χρηματοδοτικών εργαλείων με στόχο τις εξαγωγές.

Τέλος, θα πρέπει να υπάρξει επιτάχυνση και ολοκλήρωση της διαδικασίας

καθορισμού χρήσεων γης ανά περιοχή.

Οι παραπάνω προτάσεις μπορεί να είναι η αρχή για να αντιμετωπιστεί η αγροτική παραγωγή, σε μια νέα σοβαρή βάση. Και ασφαλώς δεν είναι οι μόνες. Οι αγρότες θα πρέπει να τις διεκδικήσουν και να τις πετύχουν. Μόνο τότε θα σταματήσουν να γίνονται αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης και θα μπορέσει να υπάρξει μέλλον για τους ίδιους, αλλά κυρίως για τη νέα γενιά αγροτών και τελικά για την ελληνική οικονομία.

 

papazoglou-xristos-00-q

Ένα προσεγμένο ηπειρωτικό φύλλο, μπορεί να είναι και μια απλή υπόθεση, για όσους υπηρετούν την ιδέα αυτή. Ένα κυριακάτικο φύλλο, με παράλληλη κυκλοφορία, μέσω των μεγάλων πρακτορείων, σε Αθήνα και Ήπειρο

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

«Το χάος του διαδικτύου, οι γκρίζες πηγές που το χρηματοδοτούν, οι θολές εργασιακές συνθήκες και η αναξιοπιστία που διέπει το περιεχόμενό του έχουν καταστήσει διεθνώς απαραίτητη την παρουσία των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης», υποστηρίζει ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και μπορεί να λειτουργήσει, υπέρ της άποψης που κατά καιρούς εκφράζει η «Γ», πως δεν θα είναι πρόοδος το κλείσιμο των εφημερίδων. Γιατί θα κυριαρχήσει η ανευθυνότητα στην ενημέρωση του πολίτη, όπως αυτή έχει καταστεί σαφής, ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες και την ελληνική περιφέρεια.

Όμως τα πράγματα στον χώρο του τύπου, κυρίως αυτού των Αθηνών, μόνο μελαγχολία προσφέρουν, σ’ όσους επιχειρήσουν ν’ ασχοληθούν σοβαρά, με την ανάλυσή τους... Κορυφή του παγόβουνου, οι εξελίξεις στον ΔΟΛ, όπου αποκαλύπτονται ακροβατικές διεργασίες, οι οποίες επιμερίζουν ευθύνες και στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, αλλά και σ’ όσους λειτουργούσαν και λειτουργούν, τα μεγάλα αθηναϊκά φύλλα.

-Μήπως εκεί που έφτασαν τα πράγματα, στο χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων του τύπου, έφεραν τις εξελίξεις, εκεί που έπρεπε να έρθουν;

Μπορεί κανένας να χαρακτηρίσει την παρούσα συγκυρία, στον χώρο των μεγάλων εφημερίδων της Αθήνας, σαν την ώρα των περιφερειακών εφημερίδων, όχι με τα παραδοσιακά και εξαρτημένα απ’ το κράτος, σχήματα που λειτουργούν σήμερα, αλλά με νέες μορφές, τις οποίες η Ευρώπη, έχει καθιερώσει πολλές δεκαετίες πριν.

Η πρώτη σκέψη, για μας που έχουμε περάσει δεκαετίες, υπηρετώντας την ιδέα και την πρόταση της περιφερειακής εφημερίδας, λέει πως είναι η καλύτερη συγκυρία, να προκύψει μια πρωτοβουλία, που θα δώσει απαντήσεις, στα όσα προβλήματα υπάρχουν σήμερα και οδηγούν, στην διάλυση των εφημερίδων, με όσα επακόλουθα, μπορεί ο καθένας να σκεφτεί.

Ένα προσεγμένο ηπειρωτικό φύλλο, μπορεί να είναι και μια απλή υπόθεση, για όσους υπηρετούν την ιδέα αυτή. Ένα κυριακάτικο φύλλο, με παράλληλη κυκλοφορία, μέσω των μεγάλων πρακτορείων, σε Αθήνα και Ήπειρο, μπορεί να είναι η απάντηση στην παρούσα κρίση και την σοβαρότερη που επέρχεται. Ένα φύλλο, με συγκεκριμένη φιλοσοφία, που θα συνδέει άμεσα την ιδιαίτερη πατρίδα, με το γίγνεσθαι της χώρας. Που θα ταιριάζει με πολύ καλό τρόπο, τις εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο, με αυτές στην Περιφέρεια Ηπείρου και την αγωνία για το καλύτερο μέλλον της. Μακριά απ’ τις κοκορομαχίες, που σήμερα παρακολουθούμε στα κυριακάτικα φύλλα, τα οποία εν πολλοίς μελαγχολία και απογοήτευση προσφέρουν στους αναγνώστες. Μακριά απ’ την δημιουργία εντυπώσεων, που ήταν η προσφιλής ενασχόληση μέχρι σήμερα και του πολιτικού συστήματος, αλλά και των εκδοτών. Αυτά που ο απλός πολίτης, περιγράφει ως «παιχνίδια του Ψυχάρη» ή άλλων εκδοτών.

Αντίθετα η καταγραφή των εξελίξεων, όπως ακριβώς είναι και χωρίς την αγωνία της δημιουργίας εντυπώσεων, είναι το ζητούμενο σήμερα για τον αναγνώστη. Ειδικά για τον ηπειρώτη, η διαδικασία της ανάγνωσης εφημερίδας, θα είναι περισσότερο χρήσιμη και δημιουργική, όταν μέσα στο κάδρο των εξελίξεων, που κάθε εβδομάδα θα καταγράφονται, μπαίνει και η ιδιαίτερη πατρίδα, μαζί με την αγωνία για την καλύτερη πορεία της ιδιαίτερης πατρίδας. Και η ιδιαίτερη πατρίδα, εντάσσεται στο καλύτερο μέλλον της περιφέρειας. Της Ηπείρου μας.

Λέμε λοιπόν, με βάση την εμπειρία της έκδοσης της «Γ» και την ομολογία των αναγνωστών, ότι μπορεί να μην υπολείπεται σε θέματα και ποιότητα των μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων, πως μια ηπειρωτική κυριακάτικη εφημερίδα, μπορεί να έχει εξέχουσα θέση, στα περίπτερα της Αθήνας. Λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας και το γεγονός, πως οι εκατοντάδες χιλιάδες ηπειρώτες, πρώτης και δεύτερης γενιά που ζουν στην Αθήνα, θα τιμήσουν και θα στηρίξουν την προσπάθεια αυτή…

Τόσα χρόνια, που στηρίζουν την προσπάθεια του κάθε Ψυχάρη, δε νομίζουμε να έχουν αποκομίσει κάτι το θετικό, ακόμη και σε αυτό που διαβάζουν. Το θετικό θα σημαίνει, αυτό που διακινείται απ’ την ηπειρωτική κυριακάτικη εφημερίδα, να έχει αναφορά και στον τόπο καταγωγής του, του οποίου τα προβλήματα και οι αναζητήσεις, θα μπαίνουν σε πρώτο πλάνο…

Η «Γ» και οι άνθρωποί της, πιστοί στην άποψη της άμεσης και συνεχούς συνεργασίας των αποδήμων, με τους ανθρώπους που διαμένουν στην πατρίδα, θεωρούμε πως το εγχείρημα, που περιγράφουμε παραπάνω, είναι ελκυστικό και ρεαλιστικό. Μόνο που πρέπει να προηγηθεί, χρήσιμος και ουσιαστικός διάλογος, για την αναγκαιότητα του εγχειρήματος.

Απ’ αυτόν τον διάλογο, που ας θεωρηθεί πως ανοίγει σήμερα, θα προκύψουν και οι άνθρωποι που θα βοηθήσουν σε επίπεδο απόψεων και προτάσεων, μιας και αυτό θα είναι και το πρώτο ζητούμενο της νέας εφημερίδας.

 

 

Ένα δείγμα της δουλειάς, που μπορεί να γίνει με φόντο την Ήπειρο, η καρδιά της οποίας μπορεί να χτυπάει κάθε Κυριακή σε όλη την Αθήνα, αποτελεί το φύλλο που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας, ειδικά οι αναγνώστες που παρέλαβαν το φύλλο, απ’ την εκδήλωση της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Που σημαίνει πως οι δυνατότητες υπάρχουν. Λείπει μόνο η ενίσχυση της όποιας απόφασης ληφθεί…

 

gketsis-grafeio-77-a

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017 09:36

Τα μικρά της ιστορίας

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Τα μικρά της ιστορίας που συχνά καταλήγουν σε μεγάλα και τα άδοξα σε ένδοξα ήθελα να τονίσω με τη συνεισφορά των δύο συνεντεύξεων. Του πανεπιστημιακού Θανάση Γκότοβου και του συγγραφέα Δημήτρη Βλαχοπάνου  και την προσέγγιση δύο τελείως διαφορετικών θεμάτων, που ναι μεν φαινομενικά φαντάζουν διαφορετικά και χωρίς καμία απολύτως σχέση, στην πραγματικότητα όμως αφορούν κατά πολύ το χώρο μας τον εσωτερικό και εξωτερικό. Το ζήτημα της πορείας του αρτινού Εβραίου Ισαάκ Μιζάν που κατέληξε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξεκινώντας από την πόλη μας την Άρτα, τόσα χρόνια άγνωστη και θαμμένη στη σκόνη της άγνοιας και αδιαφορίας και από την άλλη μια παράλληλη ιστορία τόσο κοντά μας και με απίστευτες συνέπειες- αν κρίνουμε και από τους σημερινούς απόηχους που φτάνουν από τόσο δίπλα μας, την ιστορία των Τσάμηδων και την αθέατη πτυχή τους, την εποχή της γερμανικής κατοχής στα μέρη μας. Αλλά και πάλι αποδείχτηκε πως είχαμε άγνοια και για τα δύο αυτά ζητήματα.
Και είναι ζητήματα ιστορίας, που σημαίνει πως κάθε πολίτης που ζει, κινείται και δημιουργεί σ΄ αυτόν τον τόπο θα έπρεπε κανονικά να τα γνωρίζει ή έστω να φροντίσει να τα γνωρίσει καλά γιατί όπως φαίνεται ήδη κάποιοι άλλοι τα γνωρίζουν καλύτερα και έρχονται διεκδικώντας  ή απαιτώντας, ή η άλλη περίπτωση  της απόλυτης σιωπής που θα την έπαιρνε μαζί του- την προσωπική του ιστορία και μαρτυρία και θα βυθίζονταν στο σκοτάδι. Έτσι θα λέγαμε ,όχι μόνο εμείς αλλά και τα παιδιά μας ακόμη περισσότερο, πόσο δεν μας αγγίζει η ιστορία, δεν μας αφορά καμία απολύτως πτυχή της γιατί είμαστε τόσο μακριά, αλλά τελικά πόσο κοντά και πολλές φορές πόσο επικίνδυνα κοντά.....
Ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία στην οποία ζει δεν είναι στατική αλλά δυναμική, συνεχώς αλλάζει μπαίνεις μέσα στο ποτάμι του Ηράκλειτου και το νερό ρέει δυνατά και πρός τα μπρός, σε παρασύρει και σε οδηγεί είτε εκεί που θέλει αυτό αν δεν αντισταθείς, ή  όπου θέλεις και μπορείς εσύ αν το γνωρίζεις καλά,αν έχεις γνώση και αυτογνωσία, αν διαθέτεις αντίσταση και παιδεία αν διαθέτεις ερείσματα που μπορείς να πιαστείς όταν βουλιάζεις ή όταν πνίγεσαι.
Δεν ξέρω ποιός θα ήταν ο καταλληλότερος δρόμος της γνώσης πέραν της επίγνωσης και διδασκαλίας ακόμη και μέσα στα σχολεία, μέσα στα βιβλία της ιστορίας μέσω της διδακτικής αλληλεπίδρασης μαθητή και δασκάλου μέσω πάντως της γνώσης. Δεν ξέρω πώς αλλιώς θα γίνουμε πρεσβευτές του τόπου μας και της τοπικής μας ιστορίας, υπερασπιστές της αλλά και συνεχιστές της. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας πλατύνουμε τους ορίζοντές μας, ας ακούσουμε καλύτερα τους τριγμούς και ας αγαπήσουμε τον μικρό μας τόπο γιατί τελικά τι έχουμε;

 

Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνὰ ποὺ ἔχουν σκεπὴ τὸ χαμηλὸ οὐρανὸ μέρα καὶ νύχτα.
Δὲν ἔχουμε ποτάμια δὲν ἔχουμε πηγάδια δὲν ἔχουμε πηγὲς μονάχα λίγες στέρνες, ἄδειες κι᾿ αὐτές...
Σεφέρης.

sxismenou-katerina-nea-00-a

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017 09:30

Ο τελικός μας στόχος η ενότητα…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΣΣΑΛΑ*

 

Στο σύμπαν κάθε συμβάν είναι τυχαίο αλλά μεταβάλλει την πιθανότητα επέλευσης μεταγενέστερων συμβάντων. Το περιεκτικότερο νόημα βρίσκεται στην εξέλιξη της σημερινής πραγματικότητας.
Η πλειονότητα των ανθρώπων προτιμά να ερμηνεύει την ιστορία ως ξεδίπλωμα κάποιου υπερφυσικού σχεδίου, στο σχεδιαστή του οποίου οφείλουμε υπακοή.
Για τους βιολόγους είμαστε αυτοδημιούργητοι, ανεξάρτητοι, μόνοι και εύθραυστοι. Ένα βιολογικό είδος προσαρμοσμένο να ζει σε έναν βιολογικό κόσμο. Είμαστε γενετικές χίμαιρες λόγω του τρόπου που δημιουργήθηκε το είδος μας επί εκατομμύρια χρόνια βιολογικής εξέλιξης.
Για το πραγματικό ιστόρημα του ανθρώπου, η ιστορία πρέπει να περιλάβει τόσο τη βιολογική όσο και την πολιτισμική γνώση. Στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου η ατομική επιλογή προώθησε την κακία, ενώ η επιλογή ομάδων προώθησε την αρετή.
Η επιστήμη, προκειμένου να παραγάγει γνώση σχετικά με τον πραγματικό κόσμο, περιορίζεται στα γεγονότα χωρίς αναφορά σε θρησκείες ή ιδεολογίες. Η μεγαλύτερη συμβολή που μπορεί να έχει η επιστήμη, είναι να δείξει πόσο παράξενο είδος είμαστε και γιατί.
Οι πρόγονοι του homo sapiens κέρδισαν τη μεγάλη λοταρία της εξέλιξης. Το κέρδος ήταν ο πολιτισμός, που βασίζεται στη συμβολική γλώσσα, και η πνευματική καλλιέργεια. Το ότι η προ-ανθρώπινη γενεαλογική γραμμή κατάφερε να φτάσει μέχρι τον homo sapiens ήταν αποτέλεσμα μοναδικών ευκαιριών, συνδυασμένων με εξαιρετικά καλή τύχη. Ο ανθρώπινος νους κατέληξε στη σημερινή μορφή του διανύοντας, με μικρά και μεγάλα βήματα, μια δαιδαλώδη διαδρομή, μια από τις εκατομμύρια δυνατές διαδρομές.
Όλα τα προβλήματα του ανθρώπου οφείλονται στο γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε τι είμαστε και δεν συμφωνούμε τι θέλουμε να γίνουμε.
Και εδώ, καίριο ρόλο διαδραματίζει το θρησκευτικό ένστικτο…
Η ιστορία της θρησκείας είναι το ίδιο παλαιά με εκείνη της ανθρωπότητας. Τα κεντρικά ερωτήματα της θεολογίας αφορούν την ύπαρξη του Θεού και τη σχέση του με την ανθρωπότητα. Οι βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι θέλουν να βρουν έναν τρόπο να προσεγγίσουν και να αγγίξουν τη θεότητα και να ζητήσουν καθοδήγηση και προσωπική εύνοια. Οι περισσότεροι ελπίζουν επίσης σε μετά θάνατον ζωή, στο πέρασμα σε έναν αστρικό κόσμο, όπου θα συναντήσουν μακαρίους όσους έχουν φύγει νωρίτερα. Με άλλα λόγια, η θεολογική πνευματικότητα αναζητά μια γέφυρα μεταξύ του πραγματικού και του υπερφυσικού. Όλοι οι πιστοί είναι δεμένοι σε έναν υπέρτατο νόμο με κέρδος την εγγυημένη αθανασία….
Σε όλη την προϊστορία και στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, οι άνθρωποι χρειάζονται τη θρησκεία να εξηγήσουν την ύπαρξη των περισσότερων φαινομένων γύρω τους. Ο Θεός τα προκάλεσε… Με τον ερχομό της επιστήμης, όλο και περισσότερα φυσικά φαινόμενα έγιναν κατανοητά ως αποτελέσματα συνδεδεμένα με άλλα αναλύσιμα φαινόμενα, και οι υπερφυσικές εξηγήσεις αιτίας-αποτελέσματος υποχώρησαν. Όμως, η ενστικτώδης έλξη της θρησκείας έχει παραμείνει.
Οι μεγάλες θρησκείες προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στον πολιτισμό. Καθαγιάζουν τις βασικές αρχές του κοινωνικού και ηθικού νόμου, παρηγορούν τους πάσχοντες και φροντίζουν τους φτωχούς, και οι διάκονοί τους κάνουν πιο ανεκτές την τυραννία, τον πόλεμο, την πείνα και τις φυσικές καταστροφές. Με έμπνευση από το παράδειγμα των λειτουργών τους, οι πιστοί προσπαθούν να είναι δίκαιοι ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων.
Πέρα όμως από τη θετική τους προσφορά δεν παύουν να αποτελούν εμπόδια στην κατανόηση της πραγματικότητας που χρειάζεται για να λυθούν τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα στον πραγματικό κόσμο. Η πίστη βοηθάει τον άνθρωπο στην αντιμετώπιση της ύπαρξής του, αλλά η πραγματική αιτία του μίσους και της βίας που έχει κατά καιρούς εκδηλωθεί είναι η σύγκρουση πίστης με πίστη, μία έκδηλη έκφραση του αρχαίου ενστίκτου του φυλετισμού. Η πίστη είναι κάτι που κάνει τους κατά τα άλλα καλούς ανθρώπους να τελούν απεχθείς πράξεις, μπορεί να διχάσει τα ανθρώπινα όντα. Για παράδειγμα: στο πλαίσιο της χριστιανικής πίστης ο Θεός είναι υποχρεωμένος να εναντιώνεται στην ομοφυλοφιλία, την αντισύλληψη, τις γυναίκες επισκόπους και τη βιολογική εξέλιξη.
Το πρόβλημα της δημιουργίας είναι ένα πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί. Ο καλύτερος τρόπος να ζούμε σε αυτό τον πραγματικό κόσμο είναι να απελευθερωθούμε από δαίμονες και φυλετικούς θεούς. Η μεγάλη προσπάθεια πρέπει να επικεντρωθεί στην ενότητα του ανθρωπίνου είδους. Μια ενότητα στην οποία θα κυριαρχεί η συνειδητή σκέψη. Η συνείδηση είναι η εγγυήτρια όλων όσων θεωρούμε ανθρώπινα και πολύτιμα. Η μόνιμη απώλειά της θεωρείται ισοδύναμη του θανάτου, ακόμα και όταν το σώμα διατηρεί σημεία ζωής.
Για τις θρησκείες θα πρέπει μάλλον ο άνθρωπος να δεχθεί ταπεινά να σωθεί από έναν Άλλο. Η σωτηρία αποτελεί μια «χάρη» που μόνον ο Θεός, με την άπειρη καλοσύνη του, αλλά και με την παντοδυναμία του, επιλέγει να παράσχει η όχι. Κατά τον απόστολο Παύλο: η κοινή υποταγή μας στο Θεό εξουδετερώνει τις ανισότητες που συνδέονται με τη διαφοροποίηση των κοινωνικών συνθηκών.
Από την ιστορική διαδρομή του δυτικού κόσμου γίνεται σαφές ότι η χριστιανική θρησκεία είναι εφικτή με δημοκρατικές αξίες.
Το θρησκευτικό στοιχείο, παρά τα όρια της ορθολογικής θεολογίας, ενυπάρχει στο δημοκρατικό κόσμο. Σε μια δημοκρατική κοινωνία, που βασίζεται στο σεβασμό των ατομικών ελευθεριών, οι πεποιθήσεις, θρησκευτικές ή μη (αν δεν παραβιάζουν τους νόμους της), μπορούν και πρέπει να διασφαλίζονται και να προφυλάσσονται.
Ο άνθρωπος συνιστά το θεμέλιο της θρησκείας του, μια προσωπική υπόθεση που αγκαλιάζει τον κόσμο και την ύπαρξη. Όποια κι αν είναι η προέλευση της πίστης, ανοίγει το δρόμο σε ένα στοχασμό για τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να σωθούμε από τα απρόοπτα και τις διάφορες μεταπτώσεις που συνεπάγεται για τη ζωή μας το γεγονός ότι ο κάθε άνθρωπος είναι θνητός. Κατά τον Καντ: πρέπει να παραμεριστεί γνώση ώστε να εξασφαλιστεί χώρος για την πεποίθηση…
Το ερώτημα που πλανάται είναι:
Πώς είναι δυνατόν να αληθεύουν ταυτόχρονα περισσότερες ιστορίες Δημιουργίας; Αυτό ίσως ώθησε το Ρωμαίο στωικό φιλόσοφο Σενέκα το νεότερο να δηλώσει: η θρησκεία θεωρείται αληθινή για τους κοινούς θνητούς, εσφαλμένη για τους σοφούς και χρήσιμη για τους κυβερνώντες….
X/B/M-1-1-2017


*Καθηγητής, πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

massalas-xristos-88-a

|

Συνήθως όταν υπάρχει μία πρόταση και δεν υπάρχει καμία άλλη, η απόφαση είναι μονόδρομος και αυτή την άποψη φαίνεται πως έχουν υιοθετήσει, ο πρόεδρος και η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ του Συνεταιρισμού

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

Ο Φεβρουάριος που μπήκε χθες, ίσως αποδειχτεί ο πιό κρίσιμος μήνας, στην ιστορία του Πτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Άρτας και ίσως είναι και αυτός, που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους, αν δεν ληφθούν οι αποφάσεις που πρέπει και μάλιστα στον χρόνο, που έχει τεθεί απ' όσους αποφασίζουν, για το μέλλον του.

Για να προκύψουν οι θετικές εξελίξεις, πρέπει να συμβάλλουν όλοι οι εμπλεκόμενοι παράγοντες, οι οποίοι το πρώτο που πρέπει να επιδείξουν, είναι σοβαρότητα. Βεβαίως με πλήρη ανάλυση των δεδομένων, τα οποία θα οδηγήσουν στο ασφαλές συμπέρασμα, για το τι θέλουμε. Να κλείσει ο Συνεταιρισμός, για να μπορούν να λένε κάποιοι πως αντιστάθηκαν στους κακούς, που συζητούν και το ενδεχόμενο της παρέμβασης ιδιώτη (σ.σ. στρατηγικού επενδυτή, κατά το κοινώς λεγόμενο) ή να λειτουργήσει ως επιχείρηση, η οποία πρώτα απ' όλα θα αποδειχτεί χρήσιμη για τους πτηνοτρόφους, που θα εξασφαλίσουν την απορρόφηση του προϊόντος τους, για τους εργαζόμενους που θα εξασφαλίσουν την εργασία τους και φυσικά για την τοπική οικονομία, η οποία έχει πολλαπλά οφέλη απ' την λειτουργία του.

Καθοριστικό ρόλο σ' αυτή την διαδικασία των κρίσιμων αποφάσεων, θα πρέπει να παίξουν και οι τοπικοί παράγοντες (περιφερειάρχης, βουλευτές, αντιπεριφερειάρχης, δήμαρχοι κλπ), οι οποίοι πρέπει να ενισχύσουν την όποια απόφαση ληφθεί και να φροντίσουν η επιχείρηση αυτή, να έχει μέλλον, γιατί η Πτηνοτροφία στην Άρτα, έχει μέλλον, το οποίο δεν πρέπει να αφεθεί στη τύχη του.

Περισσότερο χρήσιμη θα είναι και η σύνεση, που πρέπει να επιδείξουν οι εργαζόμενοι, οι οποίοι πρέπει να σκεφτούν πως δεν είναι καιρός για τα γνωστά νταηλίκια, αλλά το πως σε τέτοιες εποχές εργασιακής ανομβρίας, οι εκατοντάδες θέσεις εργασίας, δεν προσφέρονται για κινήσεις εντυπωσιασμού, ίσως και μικροκομματικής εκμετάλλευσης. Άλλωστε είναι οι μόνοι, που δεν δέχτηκαν, ούτε την ελάχιστη μείωση στις αμοιβές τους, με φόντο την σωτηρία των θέσεων εργασίας, όπως έχουν κάνει άλλοι εργαζόμενοι και στην πράξη απέδειξαν ότι τιμούν την εργασία τους.

Γιατί τώρα, είναι η απορία όσων δεν παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις στην εν λόγω οικονομική μονάδα. Γιατί τώρα, όσοι αποφασίζουν για τις οικονομικές εκκρεμότητες που έχουν απομείνει, ζητούν την άμεση ανταπόκριση, στην απόφασή τους να κλείσουν. Είναι γεγονός, πως ο Πτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Άρτας, τα τελευταία πέντε χρόνια, έχοντας στο τιμόνι του τον Λεωνίδα Τσιαντή, έκανε άλματα σε ότι αφορά την αποπληρωμή χρεών, που ο ίδιος βρήκε, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του. Και βρίσκεται σήμερα, σε σημείο που θα μπορούσε να κάνει σημαντικά πράγματα, αν οι αρμόδιοι της πρώην Αγροτικής Τράπεζας, που διαχειρίζονται τα υπόλοιπα των χρεών, δεν έθεταν όρους, για άμεση αποπληρωμή των χρεών και δεν έθεταν τον προϋπόθεση πως στην εν λόγω επιχείρηση, με τις συνθήκες που επικρατούν, αν δεν μπει στρατηγικός επενδυτής. Γιατί θα ακολουθήσουν διαδικασίες, οι οποίες θα επιβάλλουν το λουκέτο.

Η λογική λέει, πως με φόντο την αγωνία, να κρατηθεί στην ζωή η επιχείρηση, θα πρέπει να αναζητηθεί ο στρατηγικός επενδυτής, ο οποίος θα εγγυηθεί το πρώτον την συνέχιση της λειτουργία της επιχείρησης και ακολούθως την αναβάθμισή της, που είναι και το ζητούμενο της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του συνεταιρισμού... Όποιος κι αν είναι ο στρατηγικός επενδυτής. Αρκεί να πληροί τους όρους που θέτουν οι αρμόδιοι της τράπεζας, για να προχωρήσει η λειτουργία της επιχείρησης.

Στο σημείο αυτό κάνει την εμφάνισή της η προβοκάτσια, που είναι γνωστό πως έχει κοντά ποδάρια! Χρησιμοποιούν ένα όνομα, για να πουν όχι, όσοι επιμένουν στην έλευση του λουκέτου. Δεν θέλουν αυτόν τον στρατηγικό επενδυτή στον συνεταιρισμό, αλλά αν έρθει το λουκέτο, αυτόν τον επιχειρηματία θα σπεύσουν να αναζητήσουν συνεργασία. Θα πάνε σ' αυτόν τον επιχειρηματία, να παραδώσουν το προϊόν τους και ίσως να λάβουν και το κάτι παραπάνω, απ' όσο λαμβάνουν σήμερα, πουλώντας το προϊόν τους. Όμως αυτός να μην είναι ο συγκεκριμένος επενδυτής... Αξιοζήλευτη η βλακεία, αλλά...

Να μην κρυβόμαστε. Ο μόνος επιχειρηματίας, που έχει εκδηλώσει επίσημα ενδιαφέρον είναι ο κ. Νιτσιάκος, ο οποίος είναι αποδεκτός και απ' την τράπεζα, για να προχωρήσει η συμφωνία και να έχει μέλλον η πτηνοτροφία στην Άρτα.

Όσοι τάσσονται κατά της εξέλιξης αυτής, το κάνουν χωρίς κόστος και εκ του ασφαλούς... Να μην μπει στον Συνεταιρισμό ο Νιτσιάκος λένε, αλλά δεν λένε, το τι θα πρέπει να γίνει και πως θα βρεθεί τρόπος, να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις, που θέτει η τράπεζα. Στην ουσία λένε "γαία πυρί μειχθήτω".

Τι να κάνουμε; Είναι το ερώτημα, που βασανίζει τους σκεπτόμενους συνεταίρους, με τον χρόνο λήψης των τελικών αποφάσεων, να πιέζει ασφυκτικά... Συνήθως όταν υπάρχει μία πρόταση και δεν υπάρχει καμία άλλη, η απόφαση είναι μονόδρομος και αυτή την άποψη φαίνεται πως έχουν υιοθετήσει, ο πρόεδρος και η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ του Συνεταιρισμού, όπως επίσης και η πλειοψηφία των μελών.

Όσοι παράγοντες προαναφέρθηκαν, καλούνται να παίζουν τον ρόλο τους, σ' αυτή την κρίσιμη χρονική συγκυρία. Να στηρίξουν δηλαδή, την απόφαση που θα ληφθεί και από κει και μετά να βοηθήσουν να έχει την ανάπτυξη που της αξίζει, η πτηνοτροφία στην περιοχή.

Όλα τ' άλλα, είναι για να γίνονται κουβέντες στα καφενεία και για να έχουν αφορμή κάποιοι, να δείχνουν πως υπάρχουν...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 01 Φεβρουαρίου 2017 22:14

Το όμορφο χωριό μου, η Άρτα

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Ζούμε το αντίστροφο και το παράδοξο. Αντί να γίνουμε πόλη -ενώ αυξανόμαστε τουλάχιστον πληθυσμιακά και ο τόπος μας διευρύνεται- για κάποιο λόγο εμείς έχουμε την τάση να επιστρέφουμε στην δομή του χωριού. Και τι εννοώ μ’ αυτό. Εννοώ πως κάθε φορά που βλέπω την Σκουφά έρημη και θλιβερή, να μην περπατά κανένας, παρά μόνο η βροχή, να βαδίζουν οι ελάχιστοι φοιτητές της πόλης ακούγοντας σχόλια, αν βρουν έστω και ένα κατάστημα ανοιχτό το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα, μου θυμίζει πως γινόμαστε ολοένα χωριό.
Και φυσικά δεν έχω τίποτε με το χωριό. Παρότι κι αυτό ερημώνεται και περνά σε μιαν αφόρητη μοναξιά χρόνο με το χρόνο. Και οι άνθρωποί του κλείνονται με τις πόρτες τους κλειδωμένες στα σπίτια τους και τα μάτια τους καρφωμένα στην τηλεόραση. Το μυαλό τους άδειο και η ψυχή τους αδιάφορη απέναντι στην ανάγκη της συνομιλίας και της συντροφικότητας.
Η πόλη όμως; Τι είναι, τελικά, η πόλη; Είναι τα κτίρια και οι υπηρεσίες που στεγάζουν; Είναι τα εμπορικά καταστήματα και τα καφέ για τους συνταξιούχους και τους αργόσχολους; Είναι η ανώνυμη μάζα που περιφέρεται στους δρόμους ή αράζει στις πλατείες χωρίς νόημα και σκοπό; Ή είναι ο δήμος με την κλασική σημασία του όρου, που ενσαρκώνει τον πολιτισμό και την παράδοση, που αναλαμβάνει ποικίλες δραστηριότητες πνευματικού χαρακτήρα και δίνει ζωντάνια στην καθημερινή ζωή, διασπώντας τη μονοτονία της και δημιουργώντας πολλά και σημαντικά ενδιαφέροντα  για τους δημότες;
Σε κάθε περίπτωση, πόλη είναι οι άνθρωποι. Πόλη είναι οι πολίτες. Είναι οι ανήσυχοι και ενεργοί εκείνοι άνθρωποι που δεν περπατούν απλά στους πλακόστρωτους δρόμους και τις ανοιχτές πλατείες. Αλλά περπατώντας καταγράφουν με τα μάτια του μυαλού τους και της ψυχής τους τις θετικές και αρνητικές πλευρές του πολιτισμού των μνημείων και του πολιτισμού της καθημερινότητας, φροντίζοντας σε κάθε περίπτωση να έχουν πάντα ένα λόγο να εκφράσουν και μια πρόταση να διατυπώσουν για τη βελτίωση της ατομικής και συλλογικής ζωής.
Τι γίνεται όμως με τη δική μας πόλη; Δυστυχώς οι δημότες απλά περπατούν. Οι περισσότεροι φλυαρώντας για διάφορα γεγονότα της τρέχουσας καθημερινότητας. Αλλά όντας έξω από τα προβλήματα και τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Η έννοια του πολίτη αποτελεί πλέον μια μακρινή ανάμνηση, που τη συναντάμε μονάχα στα εγχειρίδια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και την ιστορία της κλασικής εποχής. Η Άρτα μοιάζει να είναι μια πόλη χωρίς πολίτες. Μια πόλη χωρίς ζωντάνια, χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα.
Τόσες εκδηλώσεις διοργανώθηκαν για το έτος Μόραλη. Έλαμψε με την απουσία της η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Εκείνων μάλιστα που διδάσκουν στα σχολεία θέματα τέχνης και πολιτισμού. Και εκείνων που φιλοδοξούν να εμφανίζονται ως εκφραστές της παράδοσης και της ιστορίας. Και δικαίως τίθεται το εναγώνιο ερώτημα: δεν έχει δασκάλους αυτή η πόλη; Πού είναι; Δεν έχει επιστήμονες αυτή η πόλη; Πού είναι;
Λείπει, φυσικά, ο διάλογος. Λείπει αυτό που λέμε διαβούλευση για τα μικρά και μεγάλα θέματα της πόλης. Λείπει η συνείδηση της κοινωνικότητας και της συλλογικότητας. Μα λείπει περισσότερο το αίσθημα της ευθύνης από τους δημότες εκείνους που και πτυχία διαθέτουν και τίτλους έχουν να επιδείξουν και θέσεις ευθύνης διεκδικούν στην αυτοδιοίκηση και την πολιτική γενικότερα, σκηνή. Και στην περίπτωση αυτή η ευθύνη δεν είναι μόνο ή τόσο συλλογική. Είναι κυρίως ατομική. Ας αναλογιστεί ο καθένας μας το δικό του μερίδιο ευθύνης.


Η πόλις θα σε ακολουθεί.
Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Καβάφης.
Η πόλις.

sxismenou-katerina-nea-00-a

|

Aσπίδα στον κανιβαλισμό


της πολιτικής αντιπαλότητας

 

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

ΜΕΡΟΣ Α'

 

Μπορεί να παρήλθε κάποιος χρόνος από τότε που η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», έθεσε ζήτημα παραίτησης της κυρίας Όλγας Γεροβασίλη από το βουλευτικό αξίωμα, λόγω «ασυμβίβαστου» της βουλευτικής της ιδιότητος, με εκείνη του μετόχου σε Εταιρεία που συναλλάσσονταν με το Δημόσιο, όμως η νομική αλήθεια του είναι διαφορετική και εντεύθεν ο απόηχός της. καταλυτικός στην άγρια αντιπαλότητα ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση

Γιατί για τους υπεύθυνα σκεπτόμενους πολίτες, πέρα και πάνω από διαφορετικές ιδεολογικό- πολιτικές πεποιθήσεις, κομματικές συμπάθειες ή αντιπάθειες, η εν λόγω αλήθεια, όπως στη συνέχεια θα αναλυθεί, πρέπει να παραμείνει επίκαιρη. Και αυτό προκειμένου να αποτελέσει μια οιονεί ασπίδα άμυνας απέναντι στον παρατηρούμενο κανιβαλισμό, που κάποιοι δημοσιογραφικοί και κομματικοί κύκλοι επιδεικνύουν, στην πρεμούρα τους να πλήξουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Και συνάμα να αποδοκιμάσει τα χτυπήματα κάτω από τη μέση ή ακόμη και την ανθρωποφαγία που επιλέγουν οι ίδιοι, αντί της, με σοβαρότητα, κοσμιότητα και κυρίως τεκμηριωμένη και πειστική, προβαλλόμενης κριτικής..

Κατά το «κατηγορητήριο» της εφημερίδας του κ. Θέμου Αναστασιάδη(31/12/2016),. «η κυρία Όλγα Γεροβασίλη διατηρούσε την ιδιότητα της εταίρου στην ομόρρυθμη εταιρεία «ΑΚΤΙΝΟΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΤΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ – ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ ΟΕ, η οποία είχε συμβληθεί με τον ΕΟΠΥΥ αλλά και με το δημόσιο νοσοκομείο της Άρτας, εκλογική περιφέρεια της κυρίας Γεροβασίλη. Η δήλωση «Πόθεν Έσχες» της, όμως, αποδεικνύει πως, παράλληλα με τη βουλευτική της ιδιότητα(σ.σ, εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου 2012, επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου 2012 και στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015,.την ιδιότητα δε αυτή(σ.σ του εταίρου της ανωτέρω ΟΕ) διατήρησε μέχρι τον Ιούλιο 2015, οπότε μεταβίβασε το μερίδιό της στο γιό της).Κατά συνέπεια, η κυρία Γεροβασίλη έπρεπε να είχε εκπέσει του βουλευτικού αξιώματος. Το γράμμα του Συντάγματος είναι σαφές. Εάν ο συνταγματικός νομοθέτης ήθελε σε ορισμένες περιπτώσεις να μην ισχύει το ασυμβίβαστο θα το όριζε εκείνος και δε θα περίμενε την κυρία Γεροβασίλη να το ανακαλύψει…».

Βέβαια, η κυρία Όλγα Γεροβασίλη Γεροβασίλη στην απάντησή της, μεταξύ των άλλων σημείωσε «πως το Σύνταγμα δεν απαγορεύει στους βουλευτές να εργάζονται! Και ότι επί της ουσίας πρόκειται μεν για συμβάσεις παροχής υπηρεσιών προς το Δημόσιο, αλλά για παροχή υπηρεσιών υγείας – εφόσον ζητηθεί – προς τους ασφαλισμένους πολίτες».

Αλλά ας δούμε τι λέει σχετικά με το όλο ζήτημα ο καταστατικός χάρτης της χώρας; Το άρθρο 57, παράγραφος 1 και 2 του Συντάγματος, ορίζει ότι «τα καθήκοντα του βουλευτή είναι ασυμβίβαστα με τα έργα ή την ιδιότητα του ιδιοκτήτη ή εταίρου ή μετόχου ή διοικητή ή διαχειριστή ή μέλους του διοικητικού συμβουλίου ή γενικού διευθυντή ή των αναπληρωτών τους επιχείρησης, η οποία(επιχείρηση), αναλαμβάνει την παροχή υπηρεσιών προς το Δημόσιο ή συνάπτει με το Δημόσιο συναφείς συμβάσεις αναπτυξιακού ή επενδυτικού χαρακτήρα […]».

Ακόμη εάν βουλευτής αποδεχθεί ιδιότητα ασυμβίβαστη με το βουλευτικό αξίωμα, εκπίπτει από το αξίωμα, όπως ρητώς ορίζει το άρθρο 57, παράγραφος 2(σ. σ, «Βουλευτές που υπάγονται στις διατάξεις του πρώτου εδαφίου της προηγούμενης παραγράφου οφείλουν, μέσα σε οκτώ ημέρες αφότου η εκλογή τους γίνει οριστική, να επιλέξουν με δήλωσή τους μεταξύ του βουλευτικού αξιώματος και των παραπάνω έργων ή ιδιοτήτων. Αν παραλειφθεί αυτή η εμπρόθεσμη δήλωση, εκπίπτουν αυτοδικαίως από το αξίωμα του βουλευτή»). Ενώγια την εφαρμογή της παραγράφου αυτής, με το Δημόσιο εξομοιώνονται οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, τα άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τα κρατικά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, οι δημόσιες επιχειρήσεις, οι επιχειρήσεις των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και οι άλλες επιχειρήσεις τη διοίκηση των οποίων ορίζει άμεσα ή έμμεσα το Δημόσιο με διοικητική πράξη ή ως μέτοχος. Μέτοχος επιχείρησης που εμπίπτει στους περιορισμούς της παραγράφου αυτής είναι όποιος κατέχει ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου μεγαλύτερο του ένα τοις εκατό..
Μετά δε την αναθεώρηση του 2008, το Σύνταγμα «απομακρύνθηκε» από τη λογική του γενικού επαγγελματικού ασυμβίβαστου, καθιέρωσε, όμως, κοινοβουλευτικό ασυμβίβαστο με ορισμένες ιδιότητες, μεταξύ των οποίων εκείνης του εταίρου επιχείρησης, η οποία παρέχει υπηρεσίες προς το Δημόσιο.

Τέλος σχετικά με την κατά το ανωτέρω άρθρο του «Σ», έκπτωση από το βουλευτικό αξίωμα, τον λόγο έχει το ΑΕΔ(Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο), όπως προβλέπει το άρθρο 58 του «Σ».

Κατ’ αρχήν, ακόμη και αν δεχθεί κανείς ότι η Αρτινή Υπουργός, είχε όντως «ασυμβίβαστο», αυτό αφορά στο χρόνο: Μάιος 2012- Ιούλιος 2015, που ήταν βουλευτής και κατείχε τις μετοχές της Αρτινής Ο.Ε(σ. σ, εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές Μαίου και Ιουνίου 2012, καθώς και στις του Ιανουαρίου 2015, ενώ στις εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 επανεκλέχτηκε βουλευτής, χωρίς όμως να κατέχει τις επίμαχες μετοχές, αφού στις 30/07/2015 τις είχε μεταβιβάσει στο γιό της). Κατά συνέπεια το αρμόδιο κατά το άρθρο 58 του «Σ» ΑΕΔ, δεν μπορεί να συζητήσει και εντεύθεν να επιβάλλει στην σημερινή βουλευτή αναδρομική έκπτωση από το βουλευτικό αξίωμα, καθόσον το «αδίκημα» σήμερα, είναι ανυπόστατο. Άλλωστε η Κ.Ο. της «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ», αναγνωρίζοντας έμμεσα ότι δεν υπάρχει ζήτημα έκπτωσης της κυρίας Γεροβασίλη, από το βουλευτικό αξίωμα, στην από 5/01/2017 Ερώτηση προς τους Υπουργούς Υγείας & Οικονομικών, με θέμα: «Μείζον πολιτικό, ηθικό και νομικό θέμα από τις δημόσιες συμβάσεις της εταιρίας «Ακτινοδιαγνωστικό Κέντρο Άρτας Κ. Αλεξίου-Ο. Γεροβασίλη Ο.Ε.»», περιορίζεται να ζητήσει να πληροφορηθεί, για τις ενέργειες που προτίθενται να προβούν οι ερωτώμενοι υπουργοί σε σχέση με την συνταγματικώς προβλεπόμενη ακυρότητα των καταρτισθέντων συμβάσεων της «ΑΚΤΙΝΟΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΤΑΣ Κ. ΑΛΕΞΙΟΥ –ΟΛ. ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ ΟΕ», με τον ΕΟΠΥΥ ή με άλλους φορείς του Δημοσίου. Ενώ, η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ανταπαντώντας σε σκληρή σχετική δήλωση του Μαξίμου, με την φράση: « Η περίπτωση της κυρίας Γεροβασίλη θα κριθεί –όπως προβλέπει το άρθρο 58 του Συντάγματος- από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, δηλαδή από την Δικαιοσύνη που έχει αποδείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ότι δεν υπακούει στις κυβερνητικές επιθυμίες και στα κομματικά κελεύσματα», παραδέχεται έμμεσα ότι δεν τίθεται κάν ζήτημα παραίτησης της Αρτινής υπουργού από βουλευτή.

Από τα προ-εκτεθέντα, αναμφίβολα προκύπτει ότι για τους κοινοβουλευτικόυς, γενικό επαγγελματικό ασυμβίβαστο δεν υπάρχει. Μήπως, όμως, η κυρία Γεροβασίλη, συνεπεία του γεγονότος ότι δεν απέρριψε, αλλά αποδέχθηκε την ιδιότητα του μετόχου σε επιχείρηση που παρέχει υπηρεσίες στο Δημόσιο, ήταν με τα μεν δεδομένα του τότε «έκπτωτη» και με τα σημερινά ηθικά («έκπτωτη»), όπως σύσσωμη η αντιπολίτευση, με φωνές υψηλών συχνοτήτων διατείνεται; Ωστόσο, ανεξάρτητα από το τι υποστηρίζει η μία ή η άλλη πλευρά, η απάντηση επί του τεθέντος ερωτήματος, περνάει μέσα από την ορθή ερμηνεία της έννοιας του «ασυμβίβαστου», όπως το περιγράφει το ανωτέρω άρθρο 57, παρ 1 & 2 του «Σ».

Όμως, προκειμένου να φθάσει κανείς στην ουσία της τελευταίας συνταγματικής επιταγής(σ .σ στο τι ακριβώς θέλει να «πει» το πιο πάνω άρθρο 57, παρ. 1 & 2), δεν είναι επιστημονικά δόκιμο να περιοριστεί μόνο στη γραμματική διατύπωσή του. Και αυτό γιατί στην νομική επιστήμη, για την ερμηνεία των κανόνων δικαίου-και προεχόντως των άρθρων του Συντάγματος- οι παραδοσιακές μέθοδοι, εκτός από την γραμματική ερμηνεία(σ. σ, που αποτελεί την αφετηριακή προσέγγιση στον ερμηνευόμενο συνταγματικό κανόνα., όπου το κριτήριο που υιοθετείται είναι η λεκτική διατύπωση του κανόνα), σημαντική θέση έχουν: η λογική ερμηνεία(σ.σ, με την οποία ελέγχεται το πόρισμα της γραμματικής ερμηνείας, με κριτήριο το λόγο και ειδικότερα την παράθεση επιχειρημάτων του τύπου: εξ αντιδιαστολής, της εις άτοπον απαγωγής, από το μείζον στο έλασσον, από το έλασσον στο μείζον, που συντελούν στον έλεγχο και τη λογική παρέμβαση στο συμπέρασμα της γραμματικής ερμηνείας), η ιστορική ερμηνεία(χρησιμοποιεί ως κριτήριο τις ιστορικές συνθήκες διατύπωσης και διαμόρφωσης του ερμηνευτικού κανόνα), η συστηματική ερμηνεία (σ. σ, που ανατρέχει στην εσωτερική σχέση που συνδέει τον ερμηνευόμενο κανόνα με το όλο σύστημα του δικαίου, ώστε το νόημα της υπερκείμενης ενότητας κανόνων να συναρτάται και να αποτελεί νέο νόημα του ερμηνευόμενου κανόνα) και κυρίως. η τελολογική ερμηνεία(σ. σ, πρόκειται για την ερμηνευτική μέθοδο που αναζητά το σκοπό του κανόνα, σε συνδυασμό με την πρόθεση του νομοθέτη και τη σύγχρονη λειτουργία του ερμηνευόμενου κανόνα).

Αλλά για το αν τελικά, το επίμαχο «ασυμβίβαστο», αφορούσε την με τα δεδομένα του τότε(Μάϊος-Ιούνιος 2012-Ιανουάριος 2015-Ιούλιος 2015), διπλή ιδιότητα της κυρίας Όλγας Γεροβασίλη(σ. σ, βουλευτής και μέτοχος εταιρείας που είχε συναλλαγές με το Δημόσιο), θα μιλήσουμε αναλυτικότερα στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του υπό τον ανωτέρω τίτλο άρθρου μας.

 

koliatsos-99-a

|

Όχι να μην μιλήσουμε, για την συνολική τραγωδία, που έφερε στην χώρα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Δεν θέλουμε και πάλι να μελαγχολήσουμε, με την φτώχεια, την δυστυχία και το ξεπούλημα της πατρίδας μας...

 

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυό χρόνια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ή αλλιώς Τσίπρα - Καμένου και την ώρα που γράφονται τούτες οι αράδες, στα μεγάλα κανάλια, γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για τον απολογισμό του έργου της κυβέρνησης και το τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε.
Συνεισφορά σ' αυτόν τον απολογιστικό διάλογο, η σκέψη μας, να δούμε το πως κινείται η παρούσα κυβέρνηση, σε σχέση με την ιδιαίτερη πατρίδα του πρωθυπουργού, την οποία  άλλωστε επέλεξε αυγουστιάτικα, να κάνει ένα σόου με το καγκελάρι και όλα όσα έλαβαν χώρα στο Αθαμάνιο... Λίγες ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η φύση "τα έβαλε" με την περιοχή μας και χτύπησε αλύπητα το Γεφύρι της Πλάκας, το μοναδικό μνημείο της Ηπείρου, το σημείο αναφοράς και για πλείστους όσους λόγους, ακόμη.
Εκείνη την ημέρα ο (δέκα ημερών) πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, συνομίλησε με τον αντιπεριφερειάρχη Βασίλη Ψαθά και σε ζωντανή σύνδεση, διαβεβαίωσε το πανελλήνιο, ότι το μνημείο αυτό, σε χρόνο ρεκόρ θα είναι και πάλι στην θέση του, μιας αποτελεί το μνημείο που συνδέει την ιστορία μας, με την ενότητα του Ελληνικού Λαού.
Ο ενθουσιασμός περίσσεψε στην Ήπειρο, μιας και μέσα στον γενικό οδυρμό όλων των ηπειρωτών, ο ηπειρώτης Αλέξης Τσίπρας, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, ενώ ακολούθησε και η επί τόπου επίσκεψη του αρμόδιου υπουργού Σπίρτζη, που κι αυτός στον ίδιο τόνο, διαβεβαίωνε ότι και πάλι πως σε χρόνο ρεκόρ, το Γεφύρι της Πλάκας, θα είναι εκεί και θα θυμίζει όσα πρέπει να θυμίζει, αλλά και να έλκει κόσμο στα Τζουμέρκα, που αν και μοναδικά, δεν έχουν λάβει ακόμη αυτό που τους αξίζει.
Τυχαίνει, λίγες ημέρες πριν την επέτειο των δύο χρόνων της κυβέρνησης Τσίπρα, να συνεδριάζει υπό τον περιφερειάρχη Αλέξανδρο Καχριμάνη, η επιτροπή της Περιφέρειας Ηπείρου, η οποία εκτίμησε την κατάσταση και κατέληξε στο συμπέρασμα πως "επείγει η λήψη οριστικών αποφάσεων από τις κεντρικές υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού ή και του Υπουργείου Υποδομών, για τη χρηματοδότηση, αλλά και τον τρόπο υλοποίησης του έργου κάτω από αυστηρές προδιαγραφές που θα επαναφέρουν το γεφύρι στην αρχική του μορφή". Η ίδια επιτροπή αποφασίζει ακόμη πως "για την διευκρίνηση των ανωτέρω θα επιδιωχθεί η πραγματοποίηση ευρείας σύσκεψης στην Αθήνα, στην οποία θα παραστούν και τα μέλη της Επιτροπής Παρακολούθησης, όπου θα καταθέσουν τις απόψεις τους για την κατασκευή του ειδικού αυτού έργου".
Επί του απολογισμού της κυβέρνησης Τσίπρα, η συνέχεια... Ένα έργο, για το οποίο θα μιλούσε όλη η Ελλάδα και με χαρακτηριστική άνεση θα μπορούσε να μιλάει ο ηπειρώτης πρωθυπουργός, για συνέπεια λόγων και έργων και για κάποιους ρομαντικούς, να αποτελεί η συνέπεια σ' αυτόν τον τομέα, αντίδοτο στα όσα τραγικά συνόδευσαν την συγκεκριμένη κυβέρνηση, η οποία στις δημοσκοπήσεις, δείχνει να έχει χάσει σε χρόνο ρεκόρ (σ.σ. κάπου ο χρόνος ρεκόρ, είναι πραγματικότητα) την έξωθεν καλή μαρτυρία. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως αν γίνουν αύριο εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορέσει να λάβει ούτε το 50% των ψήφων, που έλαβε δυό χρόνια πριν!
Όχι πως δεν είχαμε τόσα και τόσα, να καταγράψουμε, για την τραγωδία που βρήκε την χώρα μας, με το μόρφωμα ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας μας, αλλά είναι το απλό παράδειγμα, το οποίο μπορεί να τα δείξει όλα. Το μέγεθος της ασυνέπειας και της ελαφρότητα των λόγων του πρωθυπουργού.
-Αλήθεια, αυτά τα δύο χρόνια, που όλα τα μέσα ενημέρωσης του θυμίζουν τις προεκλογικές δηλώσεις, δεν μπορεί να προχωρήσει σε κάποια αυτοκριτική και να πράξει το αποτέλεσμα αυτής;
Ως παρένθεση, ας θεωρηθεί το ερώτημα, για να περάσουμε και στα άλλα απλά του απολογισμού των δυό χρόνων...
Η Ήπειρος συνολικά, ας μπει στο πλάνο και ας θυμηθούμε τις δηλώσεις που έχει κάνει ο πρωθυπουργός... Θαρρούσαμε τότε, πως με τον Τσίπρα πρωθυπουργό, λόγω και της καταγωγής του, η Ήπειρος θα απογειωθεί και θα γίνουν πράγματα, που ούτε μας είχαν περάσει απ' το μυαλό. Καλά την πρώτη ψυχρολουσία, την έλαβαν οι φανατικοί οπαδοί του, με τις δηλώσεις που είχε κάνει για την ΔΩΔΩΝΗ και την ιδιωτικοποίησή της... Ανάλογη είναι η κοροϊδία, που ακολούθησε και το περιεχόμενο για την ανάπτυξη της Περιφέρειας, που είναι η πιό εγκαταλειμμένη σ' όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το απόλυτο τίποτα.
Αυτή η εγκαταλειμμένη Ήπειρος, είδε στο πρόσωπο του τέκνου της, την ελπίδα, για να διαψευστεί με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο. Και σε θέματα που ήταν πολύ απλά, για να γίνουν πράξη.
Όχι να μην μιλήσουμε, για την συνολική τραγωδία, που έφερε στην χώρα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Δεν θέλουμε και πάλι να μελαγχολήσουμε, με την φτώχεια, την δυστυχία και το ξεπούλημα της πατρίδας μας...
Η ζωή μας, έγινε συνώνυμη της μελαγχολίας, την ίδια ώρα που η παρούσα κυβέρνηση, επιχειρεί να μας πείσει, πως έχει λόγους για να είναι ακόμη στην κυβέρνηση και πολύ περισσότερο να γιορτάζει... Αλλά όταν χάνονται το μέτρο και η ντροπή, αυτά είναι τα επακόλουθα...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 22:23

Όταν η σιωπή μιλά...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Όταν η σιωπή μιλά είναι συνήθως πάρα πολύ αργά και μοιραία αργά.Όταν ένα βρέφος βρίσκεται η μάλλον κείτεται στα χέρια της μάνας του νεκρό μετά από σκηνές ενδοοικογενειακής βίας που κανένας υπεύθυνος ή ανεύθυνος δεν μπορεί η δεν ξέρει να περιγράψει, όταν η οικογένεια καλύπτει συμπεριφορές και εγκλήματα είναι βέβαιο πως θα ξανσυμβούν με νομοτελειακή συνέπεια.Είναι γνωστός ο μεσαίωνας ή αλλιώς η απίστευτη βαρβαρότητα που βιώνουν τα πιο ανυπεράσπιστα και ευάλωτα μέλη μιας κοινωνίας που εθελοτυφλεί σε κάθε είδους βία ίσως επειδή η ίδια την εκτρέφει και την εκκολάπτει.Όταν μεγαλώνεις ως μάνα ένα παιδί σε τόσο στερεότυπες και αυστηρές δομές ώστε να δίνεις το δικαίωμα από τη μια να λειτουργεί το αρσενικό φύλο έτσι με τη βία -το δε θηλυκό να υποκύπτει στη βία και να σιωπά χωρίς να μπορεί να προστατεύσει ούτε ένα βρέφος φυσικά..ούτε μια μάνα ούτε μια κακοποιημένη γυναίκα ή παιδί.....τότε....
Και ας μη γελιόμαστε, ας μην κρύβουμε την ποιότητα και τη δομή της κοινωνίας μας που δεν ξέρει η δεν μπορει να προστατεύσει τίποτε πια.Αλλά και πώς να προστατεύσει όταν μόλις τα τελευταία χρόνια ψηφίστηκαν νόμοι κατα του βιασμού και της ενδοοικογενειακής βίας. Μία στις πέντε γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Οι γυναίκες 15-44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασμό ή ενδοοικογενειακή βία παρά από καρκίνο, τροχαία ατυχήματα, πόλεμο ή ελονοσία.130 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.2 εκατομμύρια κορίτσια ανά έτος κινδυνεύουν να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων. Το 40-50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. Το 55%-95% των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγγέλλουν το πρόβλημα…..
Η σιωπή και η απόκρυψη γεννά το αυγό του φιδιού- είναι η αρχή της θυματοποίησης και αποδόμησης της  αξιοπρέπειας η αρχή της πτώσης και εξαθλίωσης, η αρχή του φαύλου κύκλου. Ο μεσαίωνας που ζούμε δίπλα μας , μέσα μας και γύρω μας, πόσο μάλλον σε μικρές επαρχιακές πόλεις με σκληρό κοινωνικό βλέμμα και μικρές ειρκτές με σκληρές και άκαμπτες δομές. Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, αρκεί να σκεφτούμε πως  ο νόμος κατά της ενδοοικογενειακής βίας ψηφίστηκε το 2006 προκειμένου να γίνει η αντίστοιχη προσαρμογή στη νομοθεσία της ευρωπαϊκής Ένωσης και αφού πλήρωσε το ελληνικό δημόσιο τεράστια πρόστιμα γι΄αυτό…. Γιατί άραγε αντιστεκόμαστε τόσο στη Δύση; Μήπως είμαστε και θα ΄μαστε τελικά περισσότερο Ανατολή;Και έχει η βία Ανατολή ή Δύση, έχει πρόσωπο και ποινή όταν μετράς και βρίσκεις έναν δύο πολλούς θανάτους σωματικούς και ψυχικούς, έχει αρχή και τέλος;
Δεν ξέρω τι μπορεί να τη συγκρατήσει πια ή να την αλλάξε ιόταν πολλές φορές είναι στενά δεμένη με πρόσωπα οικογενειακά που πλαισιώνουν ένα ζευγάρι και βυθίζουν τα πάντα στη σιωπή και δικαιολογούν, αυτά συμβαίνουν σε όλα τα σπίτια.....Να γιατί ο μεσαίωνας θα ζει και θα βασιλεύει και σε κάθε άλλο τομέα που αφορά τον Άνθρωπο και τον πολτισμό σε τέτοιες κοινωνίες δομές και κλειστά ενδοοικογενειακά κυκλώματα.Γιατί η αλήθεια πνίγεται και μαθαίνεις να ζεις με τη φρίκη το ψέμα και τη βαρβαρότητα παρέα.Και αυτή κληροδοτείς και στους απογόνους σου,αλλά αν αυτή υπηρετείς τότε είναι φυσικό εκεί να καταλήγεις...

....κι ἡ φρίκη
δὲν κουβεντιάζεται γιατὶ εἶναι ζωντανὴ
γιατὶ εἶναι ἀμίλητη καὶ προχωράει-
στάζει τὴ μέρα, στάζει στὸν ὕπνο
μνησιπήμων πόνος.
Γ. Σεφέρης

sxismenou-katerina-nea-00-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13093450
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
801
10854
96277

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 78 επισκέπτες και κανένα μέλος