A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 07 Σεπτεμβρίου 2016 22:41

Η πολιτική ως αφήγημα

Tου

ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡΙΟΠΟΥΛΟΥ

matrix24.gr

 

 

Το περίφημο "Kennedy-Nixon Debate" στις αρχές της δεκαετίας του '60 άλλαξε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο, αλλά κυρίως μετέβαλε -τύποις και ουσία- τη πολιτική. Επειδή έδειξε με τον πλέον εμφανή τρόπο ότι η πολιτική δεν συνιστά μόνον ιδεολογική προσέγγιση ή ακόμη διαδικασία η οποία περιορίζεται στη κατανομή του οφέλους από τη "κατάληψη" του κράτους.
Πρωτίστως, στην εποχή μας, αποτελεί μια αφήγηση η οποία περιλαμβάνει μια σύνθετη και διατομεακή "ανάγνωση" της πραγματικότητας και ταυτόχρονα μια πρόταση παρέμβασης σε αυτήν. Υπό το πρίσμα αυτό, το πολιτικό αφήγημα περιέχει -πλην των ορθολογικών στοιχείων- μια βιωματική συνιστώσα κινητοποίησης και έγερσης των μαζών, φαινόμενο το οποίο μπορεί να δράσει ανατρεπτικά στις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες.
Δεδομένου ότι η πολιτική συνιστά αφ' ενός ένα εγχείρημα με σκοπό την αποτελεσματική  διαχείριση και τον έλεγχο των κοινωνικών υποθέσεων και αφ' ετέρου μια ακολουθία-σειρά πράξεων δια των οποίων επιδιώκεται η πραγματοποίηση ενός κοινωνικού σχεδίου, για τούτο επισύρει τη προσοχή και το ενδιαφέρον των λαϊκών μαζών.
Προφανώς, η κατάκτηση ενός κοινού σχεδίου εντός του οποίου συναιρούνται οι ατομικές πολιτικές και ιδεολογικές προτιμήσεις δεν είναι εφικτή. Μόνον σε κάποιες περιπτώσεις  εμφανίζονται ως παραμορφώσεις αυτής της αρχής, οι οποίες όμως -ορθώς- προσλαμβάνονται ως ιστορικά ατυχήματα ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Εξ αυτού προκύπτει αβιάστως οτι η πολιτική δεν μπορεί παρά να είναι -από τη φύση της-  δημοκρατική και πλουλαριστική.
Η διαπίστωση αυτή -πλην της προφανούς δυσχέρειας του εγχειρήματος- προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην άσκηση πολιτικής αλλά απαιτεί την ύπαρξη ενός αφηγήματος ως "εργαλείου" κοινωνίας ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση.
Η απίσχναση της ιδεολογίας ως πολιτικού αφηγήματος και ο εγκλωβισμός της, ανάμεσα στην ακαδημαϊκότητα και τον φονταμενταλισμό, ανέδειξε ως αναγκαίο κακό την πολιτική της επικοινωνίας και του λεκτικού φορμαλισμού. Η οποία, επιχειρεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο του πολιτικού και ιδεολογικού αφηγήματος με τη χρήση αποσπασματικών λεκτικών "clichés" ή τυποποιημένων κανόνων "life style".
Όμως, ο ουσιαστικός και συμβολικός ρόλος της πολιτικής δεν υπηρετείται με "εικαστικά" σχήματα μικρού προσδόκιμου επιβίωσης ή με δάνεια απο το "marketing". Απόδειξη αυτού του ισχυρισμού είναι το γεγονός οτι η ισορροπία στη πολιτική ζωή εκφράζεται από το συσχετισμό των δυνάμεων, οι οποίες αντανακλούν κυρίως τα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων, την αντιπαράθεση ιδεών αλλά και τις εθνικές συγκρούσεις. Δηλαδή, από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και του ανθρώπου.
Η πολιτική και η κοινωνική ισορροπία αναδεικνύει, σε κάθε περίπτωση, τη δεσπόζουσα θέση ενός αφηγήματος το οποίο εκφράζει τις θέσεις της κυρίαρχης και κρατούσας τάξης στο όνομα όμως του συνόλου της κοινωνίας. Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή αφ' ενός συμβάλλει στη μείωση της αβεβαιότητας και αφ' ετέρου τροφοδοτεί τους μηχανισμούς συναίνεσης και ιδεολογικής νομιμοποίησης. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρείται η διασφάλιση της κοινωνικής ευημερίας (κατά συνέπεια και της κοινωνικής συνοχής) και ταυτοχρόνως η προοπτική εφαρμογής ενός συνολικού προγράμματος για την οργάνωση της κοινωνίας.
Παρά το γεγονός ότι, κατά καιρούς, πολλά από τα πολιτικά αφηγήματα εμφανίζουν σχετική πληρότητα, εν τούτοις συχνά ενοχοποιούνται για ταυτολογία, κατασκευή και κλειστότητα στις ιδέες, τις θέσεις και τα προγράμματα. Με τρόπο ώστε να αποδυναμώνουν τη κοινωνική δυναμική και να εμποδίζουν τη προώθηση των ανοικτών κοινωνιών, οι οποίες συνδέονται με τις ελευθερίες και τη κοινωνική προστασία.
Ο εκφυλισμός του πολιτικού αφηγήματος σε "ξύλινη γλώσσα" ή/και απουσία αυτού ακυρώνει τη πολιτική ως διαδικασία και ως πράξη ολοκλήρωσης των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων  αλλά και μείωσης της αβεβαιότητας έναντι των κοινωνικών κινδύνων.
Η πολιτική και κοινωνική αδράνεια η οποία επικρατεί στη χώρα ως αποτέλεσμα του "μνημονιακού" collapsus αποστερεί απο τις συνιστώσες του πολιτικού συστήματος να εκφέρουν ένα πολιτικό αφήγημα "ενοποίησης" των προτιμήσεων και των προσδοκιών των πολιτών.
Τούτου δοθέντος, το πρόβλημα συνίσταται στην αναζήτηση μιας πολιτικής αφήγησης αποπαγίδευσης της χώρας από τον "μνημονιακό" βρόγχο και τον παραλυτικό διχασμό.
Ο John Fitzerald Kennedy κέρδισε το "debate", τις εκλογές και το στοίχημα με την ιστορία επειδή ακριβώς είχε την ευκαιρία να απευθύνει στην αμερικανική κοινωνία και στο κόσμο ένα αφήγημα με ενοποιητικό χαρακτήρα και με προοπτική: αυτό της ειρηνικής συνύπαρξης και της αποφυγής ενός πυρηνικού πολέμου. Εν ολίγοις, είχε να διηγηθεί ενα ρεαλιστικό "story" το οποίο συνέβαλε στη μείωση της αβεβαιότητας, την αποτροπή της έντασης και τη διασφάλιση της ευημερίας σε συνθήκες ελευθερίας και ασφάλειας.
Τα σχετικά παραδείγματα στη χώρα μας -αν και σπάνια- είναι ενδιαφέροντα, σημαντικά και συμβολικά ακόμη και στη πρόσφατη μεταπολιτευτική περίοδο. Υπό την έννοια αυτή, αναζητείται στη χώρα ένα αφήγημα δηλαδή ένα περιεκτικό και τεκμηριωμένο πρόγραμμα οικονομικής ανασυγκρότησης αλλά κείμενο ένας αφηγητής ο οποίος μπορεί να προσδώσει  στοιχεία κοινωνικής έγερσης και εθνικής ανάτασης.

 

kyriopoulos-giannis-00-e

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

 

Αναρωτιόνταν κάποτε ο φιλόσοφος Νίτσε; Και τελικά δείχνοντας τον άνθρωπο που δεν είναι μιας κατηγορίας αλλά πολλές τι είναι αυτό που θέλει;

Ένα ερώτημα που απασχόλησε πολλούς διανοητές και απασχολεί ακόμη και σήμερα μιας και δεν βρήκαμε και δεν πιστεύω πως θα καταφέρουμε ποτέ να βρούμε τι είναι αυτό που θέλει ή προτιμά ο άνθρωπος. Ίσως συνεχίζει ο ίδιος ο φιλόσοφος σε άλλα σημείο του τεράστιου έργου του, είμαστε σαν βιτρίνες μαγαζιών στις οποίες συνεχώς τακτοποιούμε, κρύβουμε ή φανερώνουμε τις υποτιθέμενες ιδιότητες που αποδίδουν άλλοι σε εμάς – για να εξαπατάμε τον εαυτό μας. Και πράγματι τον εξαπατάμε. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο κάθε μέρα όλο και καλύτερα ώστε να φτάσουμε σ΄ ένα σημείο να μην μπορούμε πλέον να διακρίνουμε το ψέμα μας από την αλήθεια μας, αν έχει μείνει λίγο φως να την δούμε. Φτάσαμε να πειθόμαστε ως λαός για ελευθερωτές των ένφια και των δανείων των βαρών… κάθε είδους και όταν βλέπουμε την πλάνη να μη ξέρουμε ή να μην έχουμε τη δύναμη πια ή και τη διάθεση ν΄ αντισταθούμε…. Κανένας δεν ψεύδεται τόσο όσο ο αγανακτισμένος άνθρωπος. Αλλά και κανένας δεν πείθεται καλύτερα όσο ο αγανακτισμένος άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα παρά μόνο για το τίποτα..

Και το τίποτα δεν είναι τα υλικά πράγματα, το φαγητό ο πλούτος η εξουσία και η κοσμική δύναμη, γιατί πάντοτε έχει αυτή την αιώνια βασανιστική πείνα ο άνθρωπος καλά τυπωμένη στον γενετικό του κώδικα. Είναι που δεν θέλει τίποτα το πνευματικό γιατί αυτό είναι και το βασανιστικό. Είναι που δεν θέλει κανενός είδους παιδεία γιατί μπορεί να έχει πολλά ε, η ,ο να έχει τα δυσκολονόητα αρχαία, να έχει εξετάσεις να έχει κόπο και μόχθο…. Να καταργηθούν όλα αυτά, να μην έχει τίποτα. Εξ΄ άλλου όλα αυτά είναι τόσο βασανιστικά που έχουν χάσει την αξία τους και τη λειτουργία τους αφού δεν σου μιλάνε , μόνο σε κοιτάζουν χλευαστικά από ένα παρελθόν, που μπορεί να είναι μέρος της ιστορίας σου, της κληρονομιάς ή του πολιτισμού σου αλλά τελικά εμείς να μη θέλουμε τίποτα…..

Εξ άλλου ανταμείβει κανείς άσχημα το δάσκαλο, όταν μένει πάντα μαθητής και μεις ίσως αυτό πάντα θέλουμε να μείνουμε μαθητές ημιμαθείς και όχι περίεργοι, να μη θέλουμε να μάθουμε τίποτα. Να θεωρούμε το σχολείο μας σαν το στρατό σαν κάτι που πρέπει να γίνει, σαν μια ασθένεια τόσων ετών που περνά, να μην έχουμε όρεξη για τίποτε και ειδικά για μάθηση .Όμως όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα. Τελικά τι θέλουμε; Τίποτα…

 

*Φιλόλογος

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016 21:34

Δύο χρόνια φαγούρα!

|

-Δεν έχει κανένας να λάβει τίποτα, εκ των συνεργατών του, άρα γιατί να ακολουθεί τον δήμαρχο, σε κρίσιμα θέματα, που για τον τελευταίο μπορεί να σημαίνουν και το ίδιο το γόητρό του;

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ακριβώς δύο χρόνια πριν. 1η Σεπτεμβρίου του 2014 και ο μέγας νικητής των δημοτικών εκλογών του Μαΐου, κάθεται στην καρέκλα του πρώτου πολίτη της Άρτας και παράλληλα, η ελπίδα πως κάτι καλύτερο θα προκύψει στον τόπο, που υπέστη τα μύρια όσα, απ' την προηγούμενη δημοτική αρχή της αποτυχίας, κάνει την εμφάνισή της.

Πολλοί οι πολίτες, που εκείνη την ημέρα βρέθηκαν στο Δημαρχείο, για να ευχηθούν στο νέο δήμαρχο Χρήστο Τσιρογιάννη και μεταξύ αυτών, πολύπειρος αυτοδιοικητικός, που δεν ανήκε στην ομάδα των υποστηρικτών του, αλλά του είπε το πιό σοβαρό, που σ' αυτό έπρεπε να σταθεί και να φιλοσοφήσει, με αφορμή τη νέα του πορεία, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος. "Κοίτα μην γίνεις, σαν τον προηγούμενο", είπε και είχε δίκαιο καθώς κι εμείς εκείνη την ώρα φέραμε στο νου μας -στο πολύ γρήγορο- το φίλμ της θητείας του αποτυχημένου πρώην δημάρχου... Έδειξε με νεύμα, πως κατανοεί την προτροπή και ευχή, αλλά μάλλον, επί του αντιθέτου...

Ούτε το τρίμηνο, δεν απαιτήθηκε, για να φανεί πως έβαλε στόχο της θητείας του, να αποδείξει σε χρόνο ρεκόρ, πως δεν κάνει για την αποστολή, την οποία απλόχερα του πρόσφεραν, οι πολίτες της Άρτας. Καταγράφεται λοιπόν, ως ο πρώτος δήμαρχος, που σε χρόνο ρεκόρ, διέλυσε τον μύθο, που γι' αυτόν είχαν φτιάξει οι άτυχοι αρτινοί πολίτες... Στον τέταρτο μήνα της θητείας του, βρίσκεται στο ναδίρ της δημοτικότητάς του, ενώ οι πάντες ομολογούν και δημοσίως και στις συζητήσεις στα διάφορα στέκια, πως "καλά να πάθουμε, αφού βγάλαμε χωριάτη δήμαρχο"!

Κάποιοι τον όρο "χωριάτη", μπορεί να τον δουν και να τον αξιολογήσουν ως ρατσιστική εκδοχή της κριτικής ενός δημόσιου άνδρα... Κάνουν λάθος, γιατί όσοι κρίνουν, τον δήμαρχο, που είναι επιβεβλημένο να κάνουν, δεν ορίζουν, ούτε μέμφονται την καταγωγή του δημάρχου, αλλά τη νοοτροπία, η οποία είναι γνωστή, όπως επίσης γνωστό είναι και το μέγεθος του κινδύνου, που φέρει μαζί της, όταν με φόντο αυτή, λαμβάνονται αποφάσεις για το δημόσιο συμφέρον, υποτίθεται...

Θέμα τριών ημερών ήταν... Η πρώτη πρόκληση, αφορά τον ορισμό των αντιδημάρχων, που είναι ως θέμα και πάλι επίκαιρο, με ιδιαίτερα εμφανείς τις συνέπειες στην πορεία του. Το 85% περίπου των δημοτών, είναι στην πόλη της Άρτας και αυτός αποφασίζει, να την... τιμωρήσει. Ορίζει μόνο δύο αντιδημάρχους απ' την πόλη και όλους τους άλλους, απ' τα χωριά. Ούτε τα προσχήματα, δεν κράτησε! Νόμισε πως μ' αυτόν τον ανόητο... τσαμπουκά, ισχυροποιείται ως παράγοντας... Το είχε επισημάνει η “Γ”, απ' την αρχή, επιβεβαιώθηκε με την πορεία. Η πόλη δεν είχε σημείο αναφοράς στην λειτουργία της δημοτικής αρχής... Ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, δεν ακούει κανέναν και με τους ελάχιστους κόλακες, που έχουν απομείνει στην "αυλή" του, γιορτάζει τον... τσαμπουκά του...

Τα δύο χρόνια, ο ίδιος στέκεται μακριά απ' τον κύριο όγκο των δημοτών, που είναι στην πόλη. Την ίδια την πόλη, την αγναντεύει από μακριά και φυσικά τα προβλήματα της καθημερινότητας πολλαπλασιάζονται, μιας και επιμένει προκλητικά, να την αγνοεί. Για να επαναλάβει, την ίδια πρόκληση, με τον ορισμό των αντιδημάρχων, που σήμερα ή αύριο πρέπει να ανακοινώσει και επίσημα, αφού ήδη τους έχει ανακοινώσει απ' το face book! Τρεις αντιδήμαρχοι, απ' την Γραμμενίτσα! Το στοιχείο αυτό, τα λέει όλα...

Παράλληλα, όσες προσπάθειες κάνει, για το σημείο αιχμής του προεκλογικού του λόγου, την καθημερινότητα του πολίτη, οδηγεί σε χειρότερο αποτέλεσμα και τα αναθέματα των πολιτών, πολλαπλασιάζονται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου...

Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, την πολιτική του για τον δημόσιο χώρο. Είναι το βασικό στοιχείο, της λειτουργίας κάθε δημοτικής αρχής και ακριβώς αυτό που παραπέμπει στην αποτελεσματικότητα του δημάρχου και των συνεργατών του. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις και αν κανένας δει σήμερα την εικόνα των δημόσιων χώρων και των πλατειών, θα διαπιστώσει, χωρίς πολλές σκέψεις, πως ήταν που ήταν χάλια, αυτός τα έκανε πραγματικό μπάχαλο!

Και στους άλλους τομείς της καθημερινότητας, το ίδιο! Ίσως και χειρότερα. Ένα στοιχείο που τα λέει όλα. Στα δύο χρόνια της θητείας του, δεν έχει κάνει ούτε μία αλλαγή, στο κυκλοφοριακό. Ν' αλλάξει την ροή ενός δρόμου. Να ορίσει έναν νέο πεζόδρομο και κάποιον που δημιουργεί πρόβλημα, να τον καταργήσει... Την ώρα που το κυκλοφοριακό πρόβλημα, είναι το υπ' αριθμός ένα πρόβλημα της πόλης και είναι αυτό, που διώχνει κόσμο απ' την πόλη, με όση οικονομική αιμορραγία, συνεπάγεται αυτό. Κι άλλο ένα εξ ίσου σημαντικό στοιχείο... Αυτό που προέβαλλε η "Γ", ως κύριο θέμα στο προηγούμενο φύλλο της. Λειτουργεί παράνομο σκουπιδότοπο, στο κέντρο της πόλης, απέναντι ακριβώς απ' το Κάστρο! Ίσως δεν γνωρίζει την σπουδαιότητα του Κάστρου... Ποιός ξέρει...

Τηλεγραφικά τα δείγματα της καταστροφικής παρουσίας του στην Δήμο Αρταίων. Αυτά οδηγούν τους πολίτες, να τον φτύνουν, με κάθε ευκαιρία... Αυτός νομίζει πως ψιχαλίζει και χρησιμοποιεί μια ιδιότυπη ομπρέλα, για να προφυλαχτεί... Είναι κάποιες μακροσκελείς ανακοινώσεις, για τον στρατηγικό σχεδιασμό του Δήμου, που είναι πανομοιότυπο το προεκλογικό του μανιφέστο! Πενήντα και πλέον έργα, αραδιασμένα με ατζαμίδικο τρόπο, που κανενός δεν κινούν το ενδιαφέρον, έστω να τους ρίξει μια ματιά. "Πάλι τα ίδια", είναι η κοινή αντίδραση.

Στο ίδιο διάστημα, δεν φαίνεται ένα έργο! Ένα έργο, που ν' αλλάζει κάτι σ' αυτή την πόλη, για να το θεωρήσει και ο καλών προθέσεων πολίτης, το έργο ως μία καλή αρχή... Κάτι μπερδέματα παρατηρούνται, τα οποία μάλλον αρνητικά σχόλια προκαλούν, κι ας τα θεωρεί ο ίδιος εύσημα, για την πορεία του... Μοιράζει τα χαλίκια στον κάμπο και ευνοημένοι είναι οι ημέτεροι, ενώ οι πολλοί υπόλοιποι, δεν σταματούν να αναθεματίζουν την ώρα και την στιγμή, που ο συγκεκριμένος κύριος, εξελέγη δήμαρχος. Και πολλά άλλα, που αν πρέπει να περιγραφούν με έναν τίτλο, θα έλεγε κανένας πως "εξέλιπεν η σοβαρότης"! Τρεις λαλούν και δυό χορεύουν και η χαμένη τιμή της παραγωγής έργου, για την δημοτική αρχή, έχει πάει περίπατο.

Η συνέχεια, είναι το ζητούμενο, στο οποίο πρέπει, να επικεντρωθεί ο διάλογος, που βεβαίως δεν μπορεί να αφορά το πρόσωπο του δημάρχου, αλλά το μέλλον του τόπου.

Σ' αυτό το χρονικό σημείο, ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, έχει ολοκληρώσει την θητεία του, όσο κι αν φαντάζει παράξενο, αφού έχει συμπληρώσει μόνο τα δύο χρόνια, της πενταετούς θητείας του.

Αναφέρεται πως έχει τελειώσει την θητεία του, γιατί θητεία σημαίνει παραγωγή έργου και πλήρη λειτουργία συνολικά της δημοτικής αρχής, που είναι πάντα το προαπαιτούμενο για την παραγωγή έργου... Η δημοτική ομάδα του κ. Τσιρογιάννη, απ' όποια πλευρά κι αν την αναλύσει κανένας, δεν ήταν ποτέ ενωμένη και δεν μπορεί να είναι τώρα, που πλέον, μοίρασε τα τέσσερα πέμπτα της τράπουλας!

-Δεν έχει κανένας να λάβει τίποτα, εκ των συνεργατών του, άρα γιατί να ακολουθεί τον δήμαρχο, σε κρίσιμα θέματα, που για τον τελευταίο μπορεί να σημαίνουν και το ίδιο το γόητρό του;

Την πραγματικότητα περιγράφει το ερώτημα και σ' αυτό ας προστεθεί και το προσωπικό στοιχείο. Όλους τους δημοτικούς συμβούλους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε διαφορετικές στιγμές τους έχει υποτιμήσει, για να τους πει με νόημα, ο ίδιος πως δεν αξίζει την στήριξή τους...

-Πως λοιπόν, μπορεί να προχωρήσει σε έργα και αλλαγές τα τρία χρόνια που απομένουν;

Η απάντηση του συγκεκριμένου ερωτήματος, ευθέως παραπέμπει στην διαπίστωση, πως με την συμπλήρωση δυό χρόνων, ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, έχει ολοκληρώσει την θητεία του, δημιουργώντας πλείστα όσα προβλήματα...

Απλά και μόνο να σκεφτεί κανένας, πως για τα επόμενα τρία χρόνια, που για την περιοχή θα προκύψουν σημαντικές εξελίξεις, η Άρτα στην ουσία θα είναι χωρίς δημοτική αρχή. Ο ρόλος της, διχασμένης και αλληλοσπαρασσόμενης δημοτικής αρχής, θα είναι διακοσμητικός και χρήσιμος, μόνο γαι τις παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων.

Επίλογος.

-Πόσο αυτή πόλη, θα πληρώνει τις επιπόλαιες επιλογές των πολιτών της;

 

gketsis-apo-gkaniatsa-00-t

|

Η παρεμπόδιση των αλλαγών οι οποίες συνδέονται με την ανάπτυξη μετατρέπεται σε εργαλείο για την αναπαραγωγή της παρούσας πολιτικής ισορροπίας και της κρατούσας τάξης...

 

 

 

Tου

ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡΙΟΠΟΥΛΟΥ

| matrix24.gr

 

Η καθοδική σπείρα της ελληνικής οικονομίας συνεχίζεται για επτά και πλέον έτη με ισχνές και πρόσκαιρες αναλαμπές κυρίως ρητορικών βελτιώσεων ψευδούς ισχύος. Η αρνητική εξέλιξη των μακροοικονομικών δεικτών και ακόμη  η δραματική κατάσταση στις αγορές και τη πραγματική οικονομία δείχνουν ότι τα φληναφήματα για την έξοδο από την κρίση δεν έχουν αναπτυξιακό αντίκρυσμα στο πλαίσιο της "μνημονιακής" εκδοχής.
Η αιτιολογία των φαινομένων αυτών εδράζεται στο συνδυασμό της παρατεταμένης κρίσης και της -εμφανώς- αλυσιτελούς "μνημονιακής" απάντησης. Στο έδαφος βεβαίως της χαμηλής ανταγωνιστικότητας και της  αποδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας. Συνεπώς, στο πλαίσιο αυτό η δημοσιονομική τάξη διακυβεύεται συνεχώς ενώ τα προγράμματα οικονομικής σταθερότητας της διεθνούς εποπτείας αποτυγχάνουν διαρκώς.
Ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαία η εκπόνηση ενός νέου προγράμματος ανασυγκρότησης το οποίο μπορεί να επιτύχει τη θεραπεία των αστοχιών των "μνημονίων". Το οποίο μπορεί  να ενσωματώσει κάποια μέτρα  κεϋνσιανής έμπνευσης -τα οποία έχουν ήδη υποδειχθεί από διάφορες πλευρές- για την κινητοποίηση της οικονομίας.
Εν άλλοις λόγοις, η χώρα χρειάζεται πλέον ένα νέο "μνημόνιο" αποσυμπίεσης του χρέους και διόρθωσης των λανθασμένων μακροοικονομικών  παραδοχών της τριμερούς επιτήρησης. Κυρίως όμως απαιτείται ένα πρόγραμμα ουσιωδών διαρθρωτικών αλλαγών το οποίο θα επιτρέψει την ανάπτυξη πολιτικών στο κράτος και την οικονομία, οι οποίες ενσωματώνουν και την εκδοχή της κοινωνικής συνοχής,  η οποία απεδείχθη οτι παραμένει ο "μεγάλος ασθενής" στη χώρα.
Αναμφιβόλως, ο κοινός παρονομαστής για μια θετική πορεία των εξελίξεων στη χώρα, εξακολουθεί να παραμένει η αναπτυξιακή της προοπτική. Παρά ταύτα, η εστίαση προς τη κατεύθυνση αυτή καθώς επίσης και η σύγκλιση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για την ανασυγκρότηση της χώρας προσκρούει σε πολιτικά εμπόδια και ιδεολογικούς φραγμούς.
Κατά συνέπεια, η επίλυση του αναπτυξιακού προβλήματος της χώρας και η επανεκκίνηση της οικονομίας συνδέεται με τη λύση του πολιτικού προβλήματος. Εντός του οποίου έχουν εμφιλοχωρήσει στερεότυπα και πρακτικές οι οποίες εμφανώς εμποδίζουν την απεμπλοκή της χώρας από τη διπλή παγίδευση της κρίσης και των "μνημονίων".

Για παράδειγμα, η έλλειψη αναγνώρισης της πραγματικής αιτιολογίας της κρίσης και η απουσία ειλικρινούς παραδοχής  για τη κατάρρευση των "μνημονίων" αποτελεί μείζον κώλυμα. Το οποίο ακολούθως σχετίζεται με την πολιτική ασυμφωνία  για το καταλογισμό της πολιτικής ευθύνης για τη κρίση και την υπαγωγή στη διεθνή εποπτεία . Αυτή η διαπίστωση ερμηνεύει, εν τίνι μέτρω, την αδράνεια των μηχανισμών δημοκρατικού διαλόγου, πολιτικής σύγκλισης και κοινωνικής συναίνεσης. Οι οποίοι συνιστούν αναγκαίες προϋποθέσεις για μια πολιτική ευρέων διαρθρωτικών αλλαγών και δι' αυτής την επίτευξη της κοινωνικής και οικονομικής ανασύνθεσης.
Τούτων δοθέντων, επανεμφανίζονται στο πολιτικό προσκήνιο δυνάμεις "κατάληψης" των μηχανισμών λήψης αποφάσεων  από τα "συλλογικά μονοπώλια". Τα οποία ενώ υπαινίσσονται τον κρατισμό κεϋνσιανής φύσης επί της ουσίας αποτελούν μια ευμεγέθη αντιμεταρρυθμιστική γραφειοκρατία. Από τη  θέση αυτή  εμποδίζουν  -σε σύμπνοια με τμήματα των πολιτικών δυνάμεων όλου του φάσματος- τις διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και την οικονομία.
Υπό το πρίσμα αυτό, η παρεμπόδιση των αλλαγών οι οποίες συνδέονται με την ανάπτυξη μετατρέπεται σε εργαλείο για την αναπαραγωγή της παρούσας πολιτικής ισορροπίας και της κρατούσας τάξης. Ούτως, η αβεβαιότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης ενδημούν και ελαχιστοποιούν τις αναγκαίες συνέργειες. Με αυτό το τρόπο ενώ παρεμποδίζεται η ευκταία "στροφή" στην οικονομική πολιτική. Αποτελεί επίσης συνήθη πρακτική η επίκληση ιδεολογικών σχημάτων μανιχαϊστικού χαρακτήρα για το ρόλο τους κράτους και των αγορών. Οι πρακτικές αυτές κατατείνουν, κατά κανόνα, στη προσπάθεια αποκλεισμού της "θέσης του άλλου". Ώστε να οδηγούν στη διατύπωση θέσεων για την οικονομία και την ανάπτυξη οι οποίες αιωρούνται αναμεςα στο δογματικό κρατισμό και τον  ακραίο φιλελευθερισμό.
Ως εκ τούτου, παρεμποδίζεται συστηματικά η αναζήτηση της αναγκαίας σύνθεσης και αποδυναμώνεται η προοπτική ευρέων κοινωνικών και πολιτικών συσσωματώσεων για την απεμπλοκή της χώρας απο την τελμάτωση. Πράγμα το οποίο καθιστά την (εκάστοτε) πολιτική ηγεσία τρωτή και ευάλωτη στο πεδίο της διαπραγμάτευσης και του διεθνούς πολιτικού ανταγωνισμου.
Όμως, σ' ένα κόσμο στον οποίο κυριαρχούν το ατελές δύσκαμπτο κράτος και οι ατελείς "δαρβινικής" φύσης αγορές, η κοινωνική ισότητα και η οικονομική αποδοτικότητα πλήττονται αμφότερες. Συνεπώς, η απουσία συνέργειας εμποδίζει το κράτος να εγγυηθεί και να επιδιώξει την ισότητα και τη κοινωνική συνοχή. Ενώ θέτει φραγμούς στις αγορές για να διασφαλίσουν την διεθνή ανταγωνιστικότητα και την αποδοτικότητα της οικονομίας. Είναι προφανές οτι τα πολιτικά εμπόδια και οι ιδεολογικοί φραγμοί -ένθεν κακείθεν- ενοχοποιούνται για τη δυσχερή θέση της χώρας.
Όμως -πρέπει να σημειωθεί- οτι η ισχυρή επίδραση της διεθνούς εποπτείας καθώς και η δογματική καθήλωση του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου στις πολιτικές δημοσιονομικής αυστηρότητας αποτελούν τα κύρια εμπόδια στην προσπάθεια  αναπτυξιακής προοπτικής.
Εν ολίγοις, οι ακολουθούμενες πολιτικές πάσχουν ως προς την ρεαλιστική ανάγνωση της οικονομικής πραγματικότητας, βασίζονται σε πολιτικές προκαταλήψεις και σε ιδεολογικά στερεότυπα. Ταυτοχρόνως, χρησιμοποιούν τις υπαρκτές ή/και τεχνητές δυσχέρειες ως "εργαλεία" για τον πλήρη κοινωνικό έλεγχο και την ευρεία αντίστροφη ανακατανομή του πλούτου.
Με την ισχυρή αρνητική συμβολή κοινωνικών ομάδων οι οποίες ελέγχουν τους κρίσιμους τομείς της κρατικής λειτουργίας και της οικονομικής δραστηριότητας, το πολιτικό σύστημα  δεν είναι σε θέση να άρει τα εμπόδια και τους φραγμούς. Είναι προφανές οτι η προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών είναι εξαιρετικά δυσχερής και ως εκ τούτου δεν είναι εφικτή -υπό τις παρούσες συνθήκες-  η πυροδότηση της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας.
Εν κατακλείδι, τα πολιτικά εμπόδια τίθενται αφ' ενός από τη συμμαχία των δυνάμεων του δογματικού κρατισμού και των συλλογικών μονοπωλίων και αφ' ετέρου από τη συμπόρευση υποστηρικτών του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και των κρατικοδίαιτων μονοπωλίων. Κοινός τόπος αμφοτέρων είναι η κατάληψη του κράτους και η μονοπωλιακή διαχείριση της κατανομής των πόρων.
Τα σχήματα αυτά επιχειρούν και επιτυγχάνουν μερικώς την ιδεολογική νομιμοποίησή τους -σε μια "διασπασμένη" κοινωνία και με την έννοια αυτή εγείρουν πρόσθετους φραγμούς στην ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της χώρας.

 

kyriopoulos-giannis-00-e

 

 

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016 21:21

Το καλοκαίρι πέρασε…

|

Έχει ο Αύγουστος νέα και ειδήσεις, ή μήπως όλα σιωπούν; Και αν σιωπούν δεν υπάρχει κίνηση και ροή;

 

 

 

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Πάει και αυτό το καλοκαίρι, καλύτερο από το περσινό που βιώναμε την αβεβαιότητα της ευρωπαϊκής τιμωρίας αλλά και συνεχίζουμε να τη βιώνουμε πλέον με τη μορφή της συνήθειας που γίνεται όλο και πιο σκληρή- όλο και πιο οδυνηρή.

Όμως και φέτος το καλοκαίρι πολλοί οι σκληροί συνειρμοί και σκέψεις με την παραμονή των προσφύγων σε χώρους και μέρη μας, ενώ για άλλη μια φορά η Ευρώπη δείχνει το σκληρό της και απάνθρωπο πρόσωπό της σε αδύναμους και διωγμένους , προκαλώντας την ωραία θεωρητική ενοχή κάθε ευρωπαίου διανοούμενου που ζώντας σε μέρη μακρινά και πολιτισμένα μπορεί να γράφει τις δακρύβρεχτες σκέψεις του ,όπου θέλει ή να τις ποστάρει όπου θέλει για ν΄ αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς στη χώρα του κάπου και του πουθενά.

Γιατί για το πουθενά πρόκειται και δεν το έχει καταλάβει ο κάθε ευρωπαίος σπουδαίος πολίτης πως η διάλυση δεν ξεκινά ποτέ από το κέντρο αλλά από το απόκεντρο. Και όταν η δίνη αρχίζει να στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό της τότε δημιουργεί τον κυκλώνα, την καταστροφή.

Αλλά και η καταστροφή μπορεί να είναι και φυσική, ένας φυσικός νόμος, ένας κανόνας, ένας σεισμός που είναι το ίδιο καταστροφικός και στην Ιταλία αλλά και στην Ινδία ή αλλού, μιας και η γη, το χώμα όπου χους ει και εις χουν απελεύσει, αλλά και το πνεύμα εις πνεύμα εμμένει….

Και που είναι το χαμένο μέσα στη ζέστη πνεύμα μας, τον Αύγουστο, στην ξαπλώστρα και την παραλία, στις εκδηλώσεις με σουβλάκια και κλαρίνα, στις γεμάτες ή άδειες αναλόγως πλατείες, στα ουζερί σε ημιθανείς συζητήσεις πού πίνουμε σφηνάκια και τι τυχεροί είμαστε γι΄αυτά… Έχει ο Αύγουστος νέα και ειδήσεις, ή μήπως όλα σιωπούν; Και αν σιωπούν δεν υπάρχει κίνηση και ροή;

Για τις δίπλα πόλεις από μας σίγουρα- εμείς όμως διανύουμε μια καταπληκτική αφασία ,την αφασία του καλοκαιριού και του μυαλού μας. Για να λειτουργήσει και να προκαλέσει κάτι, θέλει πρωτοτυπία, θέλει αλλαγή, θέλει ώθηση, θέλει μελέτη και προγραμματισμό, θέλει εργασία και όχι διακοπή ή διακοπές…..

Αλλά οι διακοπές είναι πλέον μόνιμό μας δικαίωμα και μόνιμη κατάστασή μας…. όποιος περάσει μέσα από τον πεζόδρομο της πόλης μεταξύ 3-5 θα το καταλάβει αυτό μια νεκρή ή νεκρική πόλη. Πουθενά ζωή ,σχεδόν ούτε ένα συναπάντημα. Λές και περνάς από την Πομπηία, λές και αναπνέεις μια στάχτη που έχει καλύψει τα πάντα και δεν σ΄ αφήνει ν΄ ακούσεις, δεν σ΄ αφήνει να δείς και δεν σ΄ αφήνει να ζήσεις…. Μήπως εξερράγη ο Βεζούβιος και δεν το χουμε ακόμη καταλάβει;

sxismenou-mikri-00-a

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016 22:56

Το γαϊτανάκι της ξευτίλας!

|

Στα περήφανα Τζουμέρκα, τα νταούλια της ξευτίλας, ακούγονται πολύ δυνατά... Στέλνουν το μήνυμα, ότι "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ", αλλά κανένας δεν το λαμβάνει... Το αντίθετο... Σαν εθισμένοι με την ξευτίλα...

 

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Κάθε άλλο... Η ηπειρωτική φιλοξενία, είναι καταγεγραμμένη και αν θέλει η Ήπειρος, να επενδύσει σε κάτι, είναι σ' αυτή... Προδιαγράφει από μόνη της, προοπτική. Πολλώ δε μάλλον, όταν ο επισκέπτης είναι ο πρωθυπουργός της χώρας, όποιος πρωθυπουργός, δεν έχει καμία σημασία. Ακόμη κι ένας λόγος, που ο πρωθυπουργός είναι απ' την Άρτα και επισκέπτεται την πατρίδα του...

Η φιλοξενία όμως, πρέπει να διέπεται από μια βασική αρχή, την αξιοπρέπεια... Να μην πάμε σε περιόδους της ιστορίας, όπου σε κάποια χωριά, ο επισκέπτης, για να είναι καλή η φιλοξενία, έπρεπε να συνευρεθεί και με την σύζυγο του οικοδεσπότη...

Οικοδεσπότης και φιλοξενούμενος λοιπόν, πρέπει να έχουν διακριτούς ρόλους και ο καθένας ανάλογα, στα όρια της αξιοπρέπειας, να τονίζει και το ζητούμενό του, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, η επίσκεψη, ιδιαίτερα η πολιτική, δεν θα έχει καμία αξία. Μια φιλοξενία, που μπορεί να προσδίδει οφέλη μόνο στην μια πλευρά, δεν μπορεί να καταγραφεί στην ιστορία.

Βασικές αρχές περί φιλοξενίας, όπως τις παραδίδει και στον υπογράφοντα, η ίδια η ζωή. Δεν λέμε, τίποτα το νέο, αλλά σ' αυτή την πόλη και την περιφέρεια, ο άχαρος ρόλος του δημοσιογράφου, είναι να υπενθυμίζει τα αυτονόητα, χωρίς να βρίσκει ευήκοα ώτα!

Για να περάσουμε, στον απόηχο της επίσκεψης Τσίπρα στο Κομμένο, την Άρτα και το Αθαμάνιο...

[Ο πολιτικός απολογισμός είναι αρνητικός. Ο τοπικός απολογισμός, εξ ίσου αρνητικός, αλλά και απογοητευτικός, γιατί ποτέ όσοι ασχολούνται με τα κοινά, δεν πρέπει να λησμονούν, τον τόπο τους και με κάθε ευκαιρία, όλο και κάτι να προσθέτουν σ' αυτόν. Υπάρχει κανένας σοβαρός αναλυτής των εξελίξεων, που να είδε κάτι, προς αυτή την κατεύθυνση;]

 

Κάθε αρχή φιλοξενίας, με φόντο την αξιοπρέπεια χάθηκε! Και μαζί μ΄ αυτή την απώλεια, αναδείχτηκε και η τραγική ανεπάρκεια των κυρίων που καμώνονται τους παράγοντες και θέλουν να λένε πως υπηρετούν αυτόν τον τόπο!

Όχι μόνο δεν υποδέχτηκαν τον πρωθυπουργό με αξιοπρέπεια, πηγάζουσα και εκ του θεσμικού τους ρόλου, αλλά φερόταν σαν κλόουν, οι οποίοι ντε και καλά ήθελαν να σταθούν δίπλα στον Τσίπρα και να έχουν μια φωτογραφία, την οποία στην συνέχεια, με τον γνωστό τρόπο, θα διοχετεύσουν σε κάποιο μέσο ενημέρωσης, για να δείξουν πολιτικά πρόσωπα με αυξημένο βεληνεκές!

-Γιατί θα ήταν άκομψο, να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, ο οικοδεσπότης δήμαρχος Ν. ΣΚΟΥΦΑ και να μιλήσει, χωρίς περιστροφές για το δίκιο του μαρτυρικού χωριού, που γερμανικές αποζημιώσει ακούει και αποζημιώσεις δεν βλέπει;

Αποτελεί στοιχείο πολιτικής αξιοπρέπειας, για κάθε εκπρόσωπο του λαού, ιδιαίτερα αιρετό της αυτοδιοίκησης, να μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας, σ' όποιον κι απευθύνεται. Και να μεταφέρει χωρίς φτιασιδώματα, αυτό που στην καθημερινότητα λέει ο μέσος πολίτης. Εκτός κι αν ο δήμαρχος Ν. ΣΚΟΥΦΑ Ευστ. Γιαννούλης, δεν έχει ακούσει τι λένε οι κάτοικοι του Κομμένου, για το πως χειρίστηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και πως δεν μπορεί, ούτε να τις αναφέρει, ενώπιον της προστάτιδός του, της κας Μέρκελ. Για ξεπουλημένο παιχνίδι, μιλούν όλοι οι κάτοικοι του μαρτυρικού χωριού!

Αντίθετα, αν δει κανένας την ομιλία του δημάρχου, αλλά και τις προγενέστερες της επίσκεψης, δηλώσεις του συγκεκριμένου δημάρχου, δεν θα ξέρει, κατά που να φτύσει...

Επόμενη στάση ξευτίλας. Η στάση του πρωθυπουργού στο ιστορικό Γεφύρι της Άρτας, ήταν ο ορισμός της ντροπής, για τα δημόσια πράγματα και φυσικά, για την αξιοπρέπεια του οικοδεσπότη!

Αν κάποιος στην Αλεξανδρούπολη ή άλλη απομακρυσμένη πόλη της Ελλάδας, άκουγε την δήλωση του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, σχετικά με την ευαισθησία(!) του πρωθυπουργού, περί τον τόπο μας, θα θεωρούσε πως ο Τσίπρας απ' την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός, ασχολείται μόνο με την Άρτα.

Και η ντροπή της υπόθεσης. Στην πατρίδα του, την Άρτα, ο πρωθυπουργός έκανε στάση, δίπλα στο παγκόσμιο μνημείο, το Γεφύρι της Άρτας. Την κατάντια του χώρου που το φιλοξενεί, που είναι ευθύνη όλων, την διακρίνει κανένας από μακριά. Εκτός απ' τον πρωθυπουργό, την στενή του συνεργάτιδα Όλγα Γεροβασίλη, που είναι βουλευτής Άρτας, τον έτερο βουλευτή Άρτας Βασίλη Τσίρκα και τους άλλους παρατρεχάμενους, όλοι αντελήφθησαν την τραγωδία και την έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού, του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, να φιλοξενεί δίπλα στο παγκόσμιο μνημείο, σε χώρο που είναι επίσης παγκόσμιο μνημείο αδιαφορίας, τον πρωθυπουργό και να είναι όλοι, λες και φορούν παραμορφωτικούς φακούς. Να τα βλέπουν όλα άριστα και ο οικοδεσπότης, να ευχαριστεί για όσα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, για τα όσα έκανε για την Άρτα...

Αν μιλούσαμε, σε κάποιο στέκι νέων και με την δική τους γλώσσα, θα έπρεπε να πούμε στον αξιότιμο κύριο δήμαρχο: "πάρε τα χάπια σου αγόρι μου, για να δεις τι γίνεται". Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει, στο πλαίσιο του κύριου άρθρου, μιας εφημερίδας.

Το τέλος, πιό τραγικό. Στα περήφανα Τζουμέρκα, τα νταούλια της ξευτίλας, ακούγονται πολύ δυνατά... Στέλνουν το μήνυμα, ότι "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ", αλλά κανένας δεν το λαμβάνει... Το αντίθετο... Σαν εθισμένοι με την ξευτίλα! ΣΑ να την είχαν χάσει από καιρό να την... απολαύσουν και την βρήκαν... Έτσι συμπεριφερόταν σημαντικοί και ασήμαντοι παράγοντες. Και πίσω απ' αυτά, εκείνο το άθλιο δημοσίευμα του κρατικού Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, για το πως συγκλονίστηκαν(!) όλα τα Τζουμέρκα, απ' την επίσκεψη Τσίπρα.

[Όλο αυτό το γαϊτανάκι της ξευτίλας, μεταδόθηκε και απ' τα κρατικά κανάλια, αλλά και απ' τα "βοθροκάναλα της διαπλοκής"! Οι κυβερνητικοί νόμιζαν πως αποκομίζουν κομματικά οφέλη και οι φερόμενοι ως παράγοντες της περιοχής, νόμιζαν πως παίρνουν πόντους, σε εθνικό επίπεδο. Και οι δυό κατηγορίες, τον πολιτικό οίκτο, των σκεπτόμενων πολιτών... απολάμβαναν].

Δήλωνε ο δήμαρχος Κεντρικών Τζουμέρκων Μαρίνος Γαρνέλης, πως αν είναι να προβάλλει το δίκιο του τόπου του, δεν θα υπολογίσει τίποτα και πως θα τα πει έξω απ' τα δόντια. Δεν τόλμησε, ούτε κι αυτός, να μεταφέρει στον υψηλό επισκέπτη, αυτό που λένε, όσοι τον εξέλεξαν σ' αυτό το τιμητικό αξίωμα. Πως τα Τζουμέρκα, είναι περήφανα, μόνο στα τραγούδια! Γιατί κάθε ημέρα που περνάει, όλο και περισσότερο καταρρέουν και παράλληλα χάνεται κάθε ελπίδα, ανάπτυξης... Αν και αυτή μπορούσε, με τζουμερκιώτη πρωθυπουργό, να δείξει πως υπάρχει και απαιτούσε ελάχιστο ενδιαφέρον, απ' την πλευρά της κυβέρνησης...

-Είδε κάποιος, στο διάστημα που είναι πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας, να γίνεται κάτι για τα Τζουμέρκα;

Αλλά αυτή την εκδοχή, δεν την είχε στην σκέψη του, ούτε ο δήμαρχος Μαρίνος Γαρνέλης, που αν κρίνουμε απ' τις φωτογραφίες, απολάμβανε τον φωτογραφικό φακό που εστίαζε στον Τσίπρα, αλλά έπαιρνε και αυτός κομμάτι της γοητείας της δημοσιότητας. Κάτι σαν την παροιμία, με τον σταυραετό, για χατίρι του οποίου, είδε καλό και η χελώνα!

ΝΑΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ! Πολυδιαφημίστηκε η επίσκεψη Τσίπρα στο Κομμένο, απ' τα τοπικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ! Η πρώτη επίσκεψη πρωθυπουργού, στο μαρτυρικό χωριό. Ως τέτοια, δημιουργούσε και προσδοκίες, για τον δύσμοιρο τόπο μας. Καμία, δεν αξιολογήθηκε, ούτε αξιοποιήθηκε. Το μόνο θετικό της επίσκεψης, τώρα που η ανάλυση γίνεται με ηρεμία και ψυχραιμία, είναι πως αποκαλύφτηκαν οι πάντες. Κάτι είναι κι αυτό...

 

tsipras-garnelis-00-q

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016 22:48

Αυτός ο τόπος ο μικρός, ο μέγας….

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας που γεννά ανθρώπους και προκαλεί ένα Σέλστο ,την αρχή της επανάστασης στη Μπότση (Μεγαλόχαρη) και δημιουργεί μια νέα ιστορική διάσταση στη στάχτη των ημερών μας. Αν είναι να αναβιώνουμε με γιορτές μνήμης και εορτασμούς  αυτές τι ς στιγμές είναι επειδή σήμερα αν και δε στερούμαστε τον τόπο που σε κάθε του σημείο φωνάζει η ιστορία και όχι μόνο η ιστορία της επαναστατημένης Ελλάδας αλλά και του Πύρρου, των Δεσποτάτων, της νεώτερης ιστορίας τελικά διαπιστώνουμε πως λείπουν οι Άνθρωποι.
Και δε μιλάμε για πληθυσμούς, αλλά για ήρωες που περπατούν και θα περπατούν και ίσως περπατούν και σήμερα  στα σκοτεινά…… Για παραδείγματα που η λυματολάσπη τους δεν τους έχει τυφλώσει νου και ματιά αλλά αντιθέτως τους δείχνει τον πραγματικό δρόμο μέσα στη ζωή. Ίσως να είναι λίγοι και πλέον εκλεκτοί, να μην ανήκουν σε συντεχνίες και κάθε είδους παρέες, να μην  είναι γνωστοί και αναγνωρίσιμοι αλλά σιωπηλοί και συνεπείς με τους ίδιους τους τους εαυτούς και το έργο που επιτελούν.
Και φυσικά ξεγράψαμε από το λεξιλόγιο μας στη γραμμή του μετρίου και της ισοπέδωσης λέξεις όπως άριστος και αριστεία αφού δεν ταιριάζουν πλέον με τα λαϊκά μας τερτίπια ,με τη λαϊκή μας συνείδηση που η ημιμάθεια και άγνοια έγιναν προσόντα στα χέρια δημοσίων θέσεων και ταγών…. και πόσο μάλλον της πολιτικής που αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που οι περισσότεροι εκλεγμένοι εκπροσωπούν.
Η συνείδηση της πραγματικότητας έγινε ανιστορική αφού ποτέ δεν διδαχτήκαμε σωστά την ιστορία μας και όχι μόνο αυτό- τη διδαχτήκαμε στο μέτρο που είχε διάθεση ο κάθε εκπαιδευτικός ενώ η τοπική ιστορία ήταν στη διάθεση των παππούδων μας και στην καλύτερη περίπτωση των γονιών μας να μας τη μάθουν και να μας τη διδάξουν αφού όλες οι εκπαιδευτικές μας εκδρομές είχαν ως τελικό σκοπό το σκυλάδικο , το μπαράκι και το ρεμπετάδικο , ώστε την επόμενη μέρα να κοιμούνται όλοι στο μουσείο ή το αστεροσκοπείο ή στη βουλή μετά από αμαρτωλές νύχτες που ήταν μάλιστα και κατάκτηση…..
Μπερδέψαμε την ελευθερία με την ασυδοσία γιατί κανένας δεν μας δίδαξε πως κάποιοι πολέμησαν για την ελευθερία που δεν είναι και τόσο αυτονόητη, ή κληρονομημένη ή δώρο, αλλά  είναι μια μόνιμη ή θα έπρεπε τουλάχιστον έτσι να είναι μια μόνιμη και πολύτιμη περισυλλογή και προσπάθεια μια διαρκής γνώση και κατάκτηση και όχι μια διαρκής θέση ακινησίας με θέα το καφεπότηρο στη πλατεία.
Δεν ξέρω πάλι που ζω όταν ελάχιστοι γνωρίζουν το Σέλτσο, το Κομμένο, τη γέφυρα Κοράκου, το Μόραλη, το Γαρουφαλιά, την ίδια την πόλη που ζουν , την πολύπαθη Άρτα….


*Φιλόλογος

 

sxismenou-mikri-00-a

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016 22:41

Η Άρτα μετά την Ιονία Οδό...

|

Πρέπει να εκπαιδευτεί η αγορά προκειμένου να ανταποκριθεί σε μια τόσο μεγάλη και οδυνηρή αλλαγή

 

 

 

 

 

Του

ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΪΝΤΑΣΗ

 

Οι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι της χώρας είναι έτοιμοι προς παράδοση… Αυτό βέβαια δεν είναι προϊόν του κυβερνητικού έργου, αλλά της οδηγίας της Ε.Ε., ότι αν δεν ολοκληρωθούν μέχρι τον Μάρτιο του έτους 2017 τότε η χώρα μας (και δη οι φορολογούμενοί της) θα κληθεί να επιστρέψει την συμμετοχή της Ευρώπης στις χρηματοδοτήσεις. Αν δεν πάνε τα πράγματα εντελώς κατά διαόλου, αυτό είναι μια θετική εξέλιξη.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, στο τέλος Ιουλίου κανονικά θα έπρεπε να είναι έτοιμα και να παραδοθούν στην κυκλοφορία κάποια από τα τμήματα της Ιονίας Οδού, που μας ενδιαφέρουν ως περιοχή, όπως η παράκαμψη της Αμφιλοχίας και η σύνδεση παράκαμψης Φιλιππιάδας και Ιωαννίνων… (ή τμήμα αυτών). Βέβαια ο Ιούλιος πέρασε, σε λίγο περνάει ανεπιστρεπτί και ο  Αύγουστος, παρόλα αυτά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να αισιοδοξούμε, γιατί οι Κασσάνδρες πέθαναν πια σ’αυτόν τον τόπο (καθώς τίποτε δεν μπορεί να πάει χειρότερα).
Από κει και πέρα είναι κάτι που το συζητάμε επισταμένως άπαντες και έχει να κάνει με τον ρόλο και την θέση της Άρτας στην μετά την Ιονία Οδό εποχή. Την στιγμή που σε είκοσι πέντε λεπτά θα βρίσκεσαι στην πόλη των Ιωαννίνων, σε δυομιση ώρες στην Θεσσαλονίκη και σε μια ώρα στην Πάτρα, τι μέλλει γενέσθαι για τον εμπορικό κυρίως κόσμο της πόλης μας;  Ήδη τα πολυκαταστήματα στο «εμπορικό πάρκο Ιωαννίνων» συμφερόντων Φουρλή, σε συνδυασμό με τα πολυκαταστήματα JUMBO στον ίδιο χώρο και το Λούρο Πρέβεζας έχει κυριολεκτικά νεκρώσει μια σειρά από εμπορικές επιχειρήσεις στην Άρτα: ξυλουργεία, βιβλιοπωλεία, καταστήματα ρούχων, παιχνιδοπωλεία, επιπλάδικα…
Το πλήγμα για τον εμπορικό κόσμο, θα έχει περαιτέρω παρενέργειες και σε έναν μεγάλο αριθμό επαγγελματιών, οι οποίοι προσφέρουν υπηρεσίες, ήτοι η τριτοβάθμια οικονομία.
Για την Ιονία οδό, σήμερα σκεφτόμαστε όλοι σαν καταναλωτές… Τι ωραία που είναι που θα μπορείς γρήγορα να επισκεφτείς την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Γιάννινα!!! Αν σκεφτείς όμως ως επαγγελματίας, θα διαπιστώσεις ότι η ήδη μικρή πίττα εργασιών σου, θα συρρικνωθεί περισσότερο, με αποτελέσματα στην προσωπική και οικογενειακή σου οικονομία.
Φοβόμαστε τις εξελίξεις; Δεν πρέπει, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είμαστε μικρόνοες. Πρέπει οι επαγγελματικοί σύλλογοι και τα επιμελητήρια της περιοχής να ζητήσουν από τα μέλη τους να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους στην οικονομία. Και αυτό δεν είναι μια υπόθεση «λίγων και ικανών να προσαρμοστούν», αλλά πρέπει να εκπαιδευτεί η αγορά προκειμένου να ανταποκριθεί σε μια τόσο μεγάλη και οδυνηρή αλλαγή. Οι πρακτικές της δεκαετίας του ’50,  και το «εβραϊκό μάνατζμεντ» που πολλοί έμποροι χαίρονται να χρησιμοποιούν (με μόνο σκοπό την εξαπάτηση του πελάτη, με σκοπό το κέρδος) έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί… Και αυτό γιατί άλλη μια κρίση, δεν μπορεί να αντέξει η τοπική οικονομία…

 

kain-ekloges-77-w

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Θα θυμάται, η μεγάλη πλειοψηφία των αναγνωστών της "Γ", τις "φωνές που βάλαμε", όταν κυβερνητικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες της Φιλιππιάδας, έκαναν χαρούλες, επειδή ο καμένος υπουργός Άμυνας, ανακοίνωνε πως παραχωρεί τον χώρο που στεγαζόταν το στρατόπεδο Πετροπουλάκη, στον Δήμο Φιλιππιάδας. Και με ουσιαστική δημοσιογραφική παρέμβαση, είχαμε επισημάνει, πως όλα αυτά είναι ανοησίες, γιατί για να φύγουν οι πρόσφυγες απ' την Ελλάδα, άρα και την περιοχή μας, θα χρειαστούν δεκαετίες, άρα η συγκεκριμένη παραχώρηση, θα έπρεπε να θεωρηθεί δώρον - άδωρον!
Γνωστός απολογητής -κι αυτός δεν ξέρει τίνος είναι- έλεγε πως δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε τις επιτυχίες της δημοτικής αρχής της Φιλιππιάδας, η οποία έχει καλή συνεργασία με την κυβέρνηση και θα έχει σημαντικά κέρδη, απ' την παραμονή των προσφύγων στην περιοχή, αρχίζοντας απ' την παραχώρηση του στρατοπέδου. Και ακολουθούσαν αυτή την ανοησία και σοβαροί άνθρωποι, οι οποίοι θα ήταν χρήσιμοι εκείνη την εποχή, αν έλεγαν στα παιδιά που διοικούν τον Δήμο Ζηρού, πως με τις χαρές τους, βλάπτουν σοβαρά τον Δήμο και την Φιλιππιάδα.
"Οι μετανάστες ήρθαν για να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα", είναι η σαφέστατη δήλωση - προειδοποίηση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτκής Γιάννη Μουζάλα και τώρα πρέπει να κληθούν, οι παριστάνοντες την δημοτική αρχή του Δήμου Ζηρού, να απαντήσουν, αν αυτό είναι υπέρ της περιοχής, ως αποτέλεσμα της ουσιαστικής συνεργασίας, που είχε ο δήμαρχος με την κυβέρνηση. Καλά αυτοί μπορεί να την λένε συνεργασία, ο κόσμος ξέρει και μιλάει, για πλήρη και άνευ όρων υποταγή, η οποία μπορεί να υποκρύπτει και τίποτα άλλο!
Στην Φιλιππιάδα, οι πάντες γνωρίζουν τα προβλήματα που δημιούργησαν οι μετανάστες στην Φιλιππιάδα ή για να το εκφράσουμε καλύτερα, τα προβλήματα που δημιούργησε η παραμονή των μεταναστών, με τους όρους και τις συνθήκες κάτω απ' τις οποίες παραμένουν! Βλέπουν την κατάσταση και συζητούν οι πάντες, για το τι θα γίνει, καθώς έρχεται ο χειμώνας, που τα πράγματα -έτσι κι αλλιώς- θα ζορίσουν... Και θα ζορίσουν, γιατί κανένας δεν πιστεύει πως με τις συνθήκες που επικρατούν εκεί, θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να βγάλουν χειμώνα!
-Μήπως από τώρα, που είμαστε στα τέλη του καλοκαιριού, πρέπει οι παριστάνοντες την δημοτική αρχή, να κινηθούν και να γνωρίζουν το τι θα γίνει;
Αν είχαμε να κάνουμε με ανθρώπους, οι οποίοι θα είχαν εντρυφήσει, στο μείζον πρόβλημα και ήξεραν το τι ακριβώς σημαίνει η δήλωση του αρμόδιου υπουργού Μουζάλα, στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, θα λέγαμε πως ήδη θα έπρεπε να έχουν κινητοποιηθεί, αναμένοντας να μάθουν το τι και πως θα γίνει στην μικρή πόλη. Οι συγκεκριμένοι τύποι όμως, μπορεί και να μην έχουν πληροφορηθεί την δήλωση Μουζάλα, η οποία εκτός των άλλων είναι προπομπός άλλων σημαντικών ανακοινώσεων, που έτσι κι αλλιώς θα καταστήσουν το πρόβλημα της περιοχής πιό σύνθετο!
Μένουν απαθείς, λες και οι πολίτες τους εξέλεξαν, για να κάμνουν αυτά που κάνουν σήμερα σε άλλους τομείς και να μην ανησυχούν καθόλου, για το τι πρόκειται να ακολουθήσει, το ήδη έντονο πρόβλημα που υπάρχει με την παραμονή μεταναστών στο στρατόπεδο Πετροπουλάκη. Για να πουν, όταν το πρόβλημα γίνει έντονο, που είναι σίγουρο πως θα γίνει, πως τους εξαπάτησαν οι κυβερνητικοί, για των οποίων τις αποφάσεις, έκαναν χαρούλες...
Τι να πει κανένας... Η μέχρι τώρα εμπειρία, έδειξε πως η μικρή περιοχή Φιλιππιάδας, δεν αντέχει την λειτουργία του Κέντρου Φιλοξενίας Προσφύγων. Και δεν το αντέχει, εκτός των άλλων λόγων, που είναι γνωστοί και για τον επί πλέον λόγο, πως αυτοί που θα παραμείνουν, γνωρίζοντας πως δεν θα μπορέσουν να φύγουν από κει στο άμεσο μέλλον, θα απαιτήσουν πολλά περισσότερα απ' όσα απολαμβάνουν σήμερα. Κανένας δεν θα έχει την δυνατότητα, να προσφέρει το ελάχιστο παραπάνω, οπότε δεν θα χρειαστούν  ιδιαίτερες αναλύσεις, για να καταλάβει ο καθένας, το τι θα ακολουθήσει.
Δεν είναι μακριά η ώρα που η αγανάκτηση των προσφύγων, για την  ίδια την ζωή τους, θα μετατρέψει το Κέντρο Φιλοξενίας, σε "πεδίο μάχης", το οποίο (σ.σ. "πεδίο μάχης")    πολύ σύντομα, θα μεταφερθεί και στο κέντρο της πόλης και σε άλλα σημεία αυτής.
Τότε και να έχει την διάθεση, η δημοτική αρχή να παρέμβει, δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα απολύτως! Δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα απολύτως, πέραν του να... δοξάζει την μεγαλορρημοσύνη της.
Αυτοί μπορεί να μην χάσουν τίποτα, ιδιαίτερα ο δήμαρχος Ζηρού Ν. Καλαντζής, γιατί όταν ο λαός θα τον στείλει εκεί απ' όπου ήρθε, θα έχει εξασφαλίσει πολλά για τον εαυτό του...
-Η πόλη όμως;
Η πόλη θα μετράει τις πληγές της και γύρευε, το πως και αν θα μπορέσει να τις κλείσει.
Έτσι πρέπει να επανέρθουμε, στο λάθος που έγινε και κάθε φορά θα πληρώνει η Φιλιππιάδα. Που πίστεψαν οι πολίτες της, σε ανθρώπους, που βρέθηκαν εκεί που βρίσκονται, να είναι δηλαδή δημοτική αρχή, όχι από αγάπη για τον τόπο τους, αλλά για άλλους λόγους, τους οποίους σίγουρα θα ερευνήσει ο ιστορικός του μέλλοντος...

Του

ΧΑΡΗ ΠΑΥΛΙΔΗ

 

 

Η ρευστότητα της πολιτικής κατάστασης στη Τουρκία- η οποία επηρεάζει τις σχέσεις με την ΕΕ και απειλεί το μέλλον της συμφωνίας- σε συνδυασμό με την αναβίωση της ξενοφοβίας και του εθνικισμού σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας στην Ελλάδα.
Το γεγονός ότι οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στα νησιά ξεπερνούν τις 10.000- παρά την ισχύ της συμφωνίας- προδιαγράφει τις εξελίξεις στην περίπτωση που η Τουρκία ανοίξει τη στρόφιγγα των προσφυγικών- μεταναστευτικών ροών. Με δεδομένο τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν εγκλωβιστεί στη χώρα, γεννάται το ερώτημα κατά πόσο η κυβέρνηση έχει σχέδιο διαχείρισης, λαμβανομένων υπ’ όψιν των συσσωρευμένων προβλημάτων λόγω της οικονομικής κρίσης τα οποία έχουν επιδεινωθεί από την πτώση της τουριστικής κίνησης στις περιοχές φιλοξενίας.
Προφανώς και εφόσον επιβεβαιωθούν οι δυσμενείς προβλέψεις, τότε αναπόφευκτα τα αντανακλαστικά των κατοίκων αυτών των περιοχών θα στραφούν εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών. Και αυτό είναι φυσιολογικό αφού το εκλυτικό αίτιο της μετανάστευσης αυτών των ανθρώπων- δηλαδή η αναζήτηση ασφάλειας για τις οικογένειές τους, εκπαίδευσης για τα παιδιά τους, αλλά και εργασίας για τους ίδιους- θα έρθει σε σύγκρουση με τις ίδιες ανάγκες που έχουν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών.
Εν προκειμένω μπορεί να είναι ζητούμενο η ενσωμάτωση(αναγκαστική πλέον λόγω του κλεισίματος των συνόρων), αλλά θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί λόγω των συνθηκών που έχουν οδηγήσει στη φτωχοποίηση εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων. Εν ολίγοις αν στις 60.000 προσφύγων και μεταναστών που παραμένουν παγιδευμένοι προστεθούν επιπλέον μερικές ακόμα χιλιάδες, είναι πιθανό το ενδεχόμενο κατάρρευσης της οικονομίας.
Σ’ αυτή την περίπτωση οι εξελίξεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ενδέχεται να ανατρέψουν τις υφιστάμενες εύθραυστες ισορροπίες. Η ενοχοποίηση της δυστυχίας των προσφύγων και των μεταναστών, θα ενισχύσει το λαϊκισμό και θα αυξήσει την επιρροή της ακροδεξιάς σε πληθυσμιακές ομάδες που η ρητορική του φόβου και της ανασφάλειας τους έχει καταστήσει «καλούς αγωγούς» της ξενοφοβίας.
Σ’ αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να τονισθούν οι σοβαρές ευθύνες όλου του πολιτικού συστήματος. Κι αυτό γιατί τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση δεν φρόντισαν εγκαίρως να στείλουν το μήνυμα προς τη κοινωνία ότι η μετανάστευση δεν «εξαφανίζεται» γιατί αποτελεί γεγονός σε παγκόσμια κλίμακα, το οποίο δεν αντιμετωπίζεται με εσωστρέφεια. Μεγάλες είναι και οι ευθύνες των ευρωπαϊκών χωρών, κυρίως της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, που αντιμετωπίζουν τη μετανάστευση ως φαινόμενο και όχι ως μια πραγματικότητα σ’ ένα κόσμο που αλλάζει διαρκώς.
Όλα αυτά όμως έχουν σχετική σημασία για την Ελλάδα που καλείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα τώρα. Το θέμα είναι, μπορεί; Σε καμία περίπτωση! Μόνη της χωρίς την Ευρώπη και χωρίς τη Τουρκία ό,τι και να κάνει θα αποβεί μάταιο.
Όπως επίσης ματαιοπονεί η κυβέρνηση αν πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί μόνη της, χωρίς την ουσιαστική συνδρομή όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, να αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό θέμα που έχει ήδη πάρει εθνική διάσταση. Επί του παρόντος απαιτείται σύνεση και σοβαρότητα.
Η ευρωπαϊκή απομόνωση της Τουρκίας και ο «αντιτουρκισμός» κάθε άλλο παρά βοηθούν τα εθνικά συμφέροντα. Αυτό ας το έχουν υπόψη τους όσοι βρήκαν την ευκαιρία να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας. Η σοβαρότητα της κατάστασης υπερβαίνει εθνικές ψυχώσεις που καταλήγουν σε εθνικές τραγωδίες.
Στη θέση που βρίσκεται η Ελλάδα, οικονομικοκοινωνική και γεωπολιτική, δεν έχει την πολυτέλεια να συμπεριφέρεται ως «Σουηδία», ή να αντιδρά με την χαρακτηριστική αμηχανία χωρών που θεωρούνται «μικρές» όχι για το μέγεθός τους αλλά λόγω του μεγέθους των ηγετών τους. Το προσφυγικό- μεταναστευτικό δίνει την ευκαιρία στην Ελλάδα να ανακτήσει την πρωτοκαθεδρία στην ευρύτερη περιοχή, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και δράσεις από κοινού με την ΕΕ.
Η Ελλάδα οφείλει να πρωτοστατήσει διπλωματικό επίπεδο και να εγγυηθεί τις συνθήκες που διασφαλίζουν τις ανθρώπινες αξίες και τα δικαιώματα, αναγνωρίζοντας τα εμπράκτως. Μόνο έτσι θα γίνει ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή. Παραδίδοντας μαθήματα δημοκρατίας και ελευθερίας στις ευρωπαϊκές χώρες και αξιοποιώντας τα κονδύλια που λαμβάνει ώστε να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες στην παραμονή αυτών των ανθρώπων.
Κάποιοι θα πουν: Και η τρομοκρατία; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Αλλά σκεφθείτε ότι το τίμημα της ισλαμικής τρομοκρατίας το πληρώνουν τόσο οι πρόσφυγες όσο και οι μετανάστες. Αναρωτηθήκατε πόσοι από τα εκατομμύρια που ήρθαν στην Ευρώπη πήραν μέρος στις τρομοκρατικές επιθέσεις και θα έχετε την απάντηση. Μόνο δύο! Ασφαλώς η εγκληματικότητα, η παραβατικότητα καθώς και μια σειρά ζητημάτων που ανακύπτουν είναι λογικό να προκαλούν προβληματισμό. Ωστόσο έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει.
Αντιθέτως αλλάζει ο κόσμος και αυτό οφείλουμε όλοι να το συνειδητοποιήσουμε ώστε να αντιμετωπίσουμε την αύξηση των ροών με διαφορετική προσέγγιση στο πρόβλημα και με διαφορετικό σχεδιασμό στην αντιμετώπισή του σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.

ΠΗΓΗ: NEWS247.GR

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188603
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2703
24645
81320

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 112 επισκέπτες και κανένα μέλος