A+ R A-
22 Ιανουαρίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 04 Ιανουαρίου 2017 21:18

Μια ζωή ακόμη

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Άραγε πότε σταματά να γράφει ένας συγγραφέας; Αναρωτιέται ο συγγραφέας Θοδωρής Καλλιφατίδης στο νέο του βιβλίο Μια ζωή ακόμα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.  Όταν οι λέξεις πλέον δεν τον υποστηρίζουν; Όταν οι νύχτες του γίνονται βαριές, ασήκωτες και άγρυπνες. Όταν γνωρίζεις με τη συνέπεια του καλλιτέχνη που τον διακατέχει πως πρέπει να δίνεις σήμερα αυτό που έδωσες και χθές. Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης ξαναεπισκέφτεται την Ελλάδα της κρίσης το Σεπτέμβρη του 2015.Οι μουριές της πλατείας Γκύζη που μεγάλωσε συνεχίζουν να θροΐζουν με τον ίδιο τρόπο ακόμη και αν θα περάσουν χρόνια. Η μετανάστευση που ζεί τόσο στη Σουηδία όσο και στην ψυχή του, την περιγράφει ως μερική αυτοκτονία. Δεν πεθαίνεις όπως λέει ο ίδιος αλλά πεθαίνουν μέσα σου πολλά, μεταξύ των άλλων και η γλώσσα σου. Μόνο το Αντιλεξικό του Βοσταντζόγλου τον κρατά, όπως συγκρατεί και μας από την κατρακύλα….  Ακόμη και όταν η Ελλάδα σε προδίδει αρχικά στην παιδική σου ηλικία μέσα στις σελίδες του δούλοι και αφέντες- από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα και τώρα στην εποχή που οι δάσκαλοι και οι γιατροί γίνονται επιχειρηματίες οι μαθητές και ασθενείς πελάτες…. όταν το μυαλό ανοίγει σαν καρπούζι και η καρδιά σφίγγεται σαν σαλιγκάρι.
Πάντα για την Ελλάδα παρατηρεί εύστοχα ή φτώχια ήταν παλιά συντρόφισσα αλλά όχι η εξαθλίωση…. τώρα τη ζούμε σαν μια απειλή…. καθημερινός αέρας… Οι πρόσφυγες και η στάση της Ευρώπης μέσα από ένα έμπειρο μάτι παλιού και νέου πρόσφυγα  που περιγράφει σοφά πως οι δημοκρατικές ελευθερίες εμπεριέχουν την αυτοκαταστροφή τους. Με δημοκρατικές διαδικασίες μπορεί να επιβληθεί η δικτατορία και η τυραννία. Όσο πιο μεγάλη αρχή εξυπηρετούν τόσο πιο εύκολα μπορεί ν΄ ανατραπεί και η αρχή και να γίνει ή να σημάνει το τέλος. Ένας πολιτισμός παρατηρεί με φιλοσοφικό στοχασμό και διάθεση, δεν κρίνεται μόνο από τις ελευθερίες που παίρνει αλλά κι από κείνες που δεν παίρνει. Υπάρχουν πράγματα που δεν απαγορεύονται, αλλά αυτό δε σημαίνει πως επιτρέπονται. Παγκοσμιοποίηση σημαίνει  πως το διεθνές κεφάλαιο μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει, όταν θέλει κι όπου θέλει, έγινε πλέον η νέα μας κοσμοθεωρία με πολλούς και ικανότατους απολογητές.
Τι να γράψεις όταν οι μνήμες σου σ΄ εγκαταλείπουν πια; Όταν εκλείπουν τα χέρια που θα σου δώσουν, θα σε στηρίξουν, θα σε σηκώσουν… Είμαστε εμείς η τραγωδία από τον πρώτο έως τον τελευταίο στίχο…. Είναι το πρώτο κείμενο του συγγραφέα που μετά από πενήντα χρόνια το γράφει κατευθείαν στη γλώσσα που του χαρίστηκε, την ελληνική η μόνη πατρίδα που δεν τον πλήγωσε η μόνη πατρίδα που του απέμεινε.
Αν ξέρεις τι θέλεις να πείς, αυτό μπορεί να ειπωθεί σε όλες τις γλώσσες που ξέρεις, σε όλες τις γλώσσες μπορείς να σιωπήσεις. Αλλά αν δεν έχεις τίποτα να πείς ,το λές καλύτερα στη μητρική σου γλώσσα…. Για μας που αισθανόμαστε μετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα αυτή η σιωπή είναι λυτρωτική είναι η συγκίνηση μιας καθαρής ψυχής που βλέπει τα πράγματα καθαρά και με διαύγεια. Πόσες τέτοιες ψυχές έμειναν πιά;
Το βιβλίο του Θοδωρή Καλλιφατίδη-Μια ζωή ακόμα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡIΟΠΟΥΛΟΥ*

 

Προφανώς η μείωση της εθνικής δαπάνης για την υγεία -σε εξαιρετικά βραχύ χρονικό διάστημα- σε συνδυασμό με τις ατελέσφορες «μνημονιακές» πολιτικές προκάλεσε τεκτονικές δονήσεις στο σύστημα υγείας, οι οποίες κατέστησαν τον υγειονομικό τομέα  έναν από τους πλέον ευάλωτους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στη χώρα.
Η επισήμανση αυτή υπονοεί  τη σημαντική ελάττωση των ανθρωπίνων, οικονομικών και τεχνολογικών πόρων στον υγειονομικό τομέα, σε τέτοιο βαθμό ώστε η αποδυνάμωση της προσφοράς σε συνδυασμό με τη μείωση της δαπάνης των νοικοκυριών να προκαλεί σοβαρές δυσχέρειες και εμπόδια στη πρόσβαση.
Παρά ταύτα, οι δυσμενείς προβλέψεις σχετικά με την εξέλιξη του επιπέδου υγείας του πληθυσμού, κατά την περίοδο της κρίσης, έχουν επιβεβαιωθεί μόνον μερικώς δεδομένου ότι η εξέλιξη των βασικών δεικτών υγείας (νοσηρότητας και θνησιμότητας)  χαρακτηρίζεται απλά από την επιβράδυνση της βελτίωσης αυτών, όπως ακριβώς στην προτέρα περίοδο. Επί του παρόντος, οι μετρήσιμες μη θετικές μεταβολές αναφέρονται στην αύξηση του επιπολασμού στον σακχαρώδη διαβήτη, στην κατάθλιψη και την ισχαιμική καρδιοπάθεια, νοσολογικές καταστάσεις οι οποίες συνδέονται μόνον μερικώς -σε άλλο βαθμό- με συνιστώσες της οικονομικής κρίσης (άγχος, ανεργία, επαπειλούμενη εργασία, δανεισμός, χρέη, δυσκολίες ρύθμισης των λογαριασμών).
Είναι γνωστό ότι τα πλήγματα της οικονομικής κρίσης κατανέμονται άνισα στη κοινωνική κλιμάκωση, με το κύριο βάρος να επωμίζονται οι χρονίως πάσχοντες, οι φτωχοί και  όσοι έχουν χαμηλή εκπαίδευση και πενιχρά εισοδήματα, οι οποίοι -πλην των άλλων- υφίστανται συχνά καταστροφικές δαπάνες για την υγεία, εξ αιτίας των δυσχερειών πρόσβασης. Με την έννοια αυτή, η κρίση αναδεικνύει και ενισχύει τις ανισότητες αλλά και τον «ταξικό» χαρακτήρα της υγείας, για την αντιμετώπιση των οποίων απαιτείται η εκπόνηση πολιτικών που προάγουν την ισότητα στις υπηρεσίες υγείας ως προτεραιότητα της εθνικής υγειονομικής πολιτικής.
Η συμπτωματική αντιμετώπιση των αρνητικών αυτών επιπτώσεων βρίσκεται στην υποστήριξη των μηχανισμών της δημόσιας υγείας και της πρωτοβάθμιας φροντίδας. Ενώ η αιτιολογική θεραπεία απαντάται με την άρση των βλαπτικών παραγόντων, δηλαδή την εξεύρεση απασχόλησης και την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.
Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι το απόθεμα του κεφαλαίου υγεία δεν έχει τρωθεί σοβαρά επί του παρόντος, αλλά προϊόντος του χρόνου η παραμονή ή/και η επίταση των μειζόνων παραγόντων κινδύνου που ενδημούν από μακρού στη χώρα ή έχουν αναδυθεί στην περίοδο της κρίσης μπορεί να καταστεί εξόχως απειλητική.
Ανεξαρτήτως αυτών των διαπιστώσεων, είναι αληθές ότι η πολιτική και κοινωνική  συζήτηση εστιάζεται (καλώς ή κακώς) στο σύστημα ιατρικής περίθαλψης και ιδίως στο νοσοκομειακό τομέα. Η μεταβολή των οικονομικών μεγεθών (στη δημόσια και την ιδιωτική δαπάνη) στον υγειονομικό τομέα  σε συνδυασμό με μια σειρά λανθασμένων πολιτικών (εξωγενούς κυρίως έμπνευσης) επέφεραν την πλήρη αποδόμηση της πρωτοβάθμιας φροντίδας. Έτσι, παρά τη μεταφορά πόρων από την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας προς τη νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη -την περίοδο της κρίσης- η αποσυναρμολόγηση του υγειονομικού τομέα προκαλεί μείζονα λειτουργικά προβλήματα τα οποία συνδέονται με την ένδεια και τη μη αποδοτική κατανομή των πόρων.
Προφανώς, η «πίεση» στις υπηρεσίες ιατρικής περίθαλψης προκαλεί προβλήματα δυσχερούς πρόσβασης και μη αποδεκτής ποιότητας στη φροντίδα υγείας εξ αιτίας κυρίως της έλλειψης προσαρμογής στις παρούσες συνθήκες λιτότητας και αδυναμίας κινητοποίησης διαρθρωτικών αλλαγών. Οι οποίες όπως έχει ήδη επισημανθεί  -πολλαπλώς  και από πολλούς-  έχουν ως επίκεντρο την ολική επαναφορά στην πρωτοβάθμια  φροντίδα υγείας με τη μεταφορά πόρων από τη νοσοκομειακή και τη φαρμακευτική περίθαλψη, που απορροφούν αντίστοιχα το 42% και 28% των πόρων έναντι 30% και 15% των χωρών του ΟΟΣΑ. Η διατύπωση αυτή επισημαίνει ότι πλην της δραματικής μείωσης της εθνικής δαπάνης για την υγεία (από 10.3% του  ΑΕΠ το 2009 σε 8.2% το 2015), της υψηλής ιδιωτικής δαπάνης (που ανέρχεται σε 40.6% της συνολικής) υφίστανται δυο μείζονα θέματα: αφενός η αναγκαιότητα ανάπτυξης πολιτικών για τον ιδιωτικό τομέα και ιδίως για την ενσωμάτωση των ιδιωτικών πληρωμών και παραπληρωμών και αφετέρου για την ανακατανομή των πόρων στο εσωτερικό των υπηρεσιών υγείας και στα  διάφορα επίπεδα περίθαλψης.
Εν κατακλείδι,το βασικό δίλημμα στη πολιτική υγείας είναι ανάμεσα στις φορμαλιστικές πολιτικές λιτότητας που εκπορεύονται από τα «μνημόνια» και αυτές που αναζητούν  την  αποδοτικότητα και εμπνέονται από τις διαρθρωτικές αλλαγές.
Προς την κατεύθυνση αυτή απαιτείται μεσομακροπρόθεσμη προοπτική, κοινωνική και πολιτική συναίνεση και τεκμηριωμένη πολιτική υγείας. Προς τούτο, οι δογματικές ρητορικές και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν υποστηρίζουν τις βελτιωτικές αλλαγές που απαιτούνται για την άρση των αρρυθμιών και την υπέρβαση της κρίσης.
Τα διαθέσιμα στοιχεία καταδεικνύουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες πρόσβασης που οφείλονται στο κόστος του χρόνου και του χρήματος, οι οποίες παραπέμπουν στην ύπαρξη ομάδων του πληθυσμού που δηλώνουν την ύπαρξη ανεκπλήρωτων αναγκών και συνεπώς ανισοτήτων, ιδιαίτερα στη πρωτοβάθμια φροντίδα. Μερικά από αυτά τα προβλήματα  αμβλύνονται και επιλύονται μερικώς με την ανάπτυξη των κοινωνικών δομών αλληλεγγύης στην υγεία και την πρόνοια  και την «προνοιακή» κάλυψη των ανασφάλιστων.
Σε κάθε περίπτωση, οι «τριγμοί» στο δημόσιο και το ιδιωτικό σύστημα υγείας είναι σημεία έντονης και παρατεταμένης κρίσης αλλά σε ουδεμία περίπτωση δεν συνιστούν φαινόμενα κατάρρευσης δεδομένου ότι η ανθεκτικότητα του δημόσιου νοσοκομειακού τομέα παραμένει ισχυρή. Όμως, η παραδοχή αυτή δεν μπορεί να αποτελεί  πρόσχημα για την αποφυγή των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών. Αντιθέτως, η βιωσιμότητα του εθνικού συστήματος υγείας και του ιδιωτικού τομέα υγείας επίσης διασφαλίζεται  με αυτές τις αλλαγές.

Αναγκαίο υστερόγραφο:
Οι επισημάνσεις της έγκυρης βρετανικής εφημερίδας The Guardian εμπεριέχουν μερικές ορθές κοινές διαπιστώσεις, αλλά επίσης πολλές ατεκμηρίωτες και σχηματικές κρίσεις οι οποίες αδικούν το σύστημα υγείας της χώρας και ενδεχομένως προκαλούν βλάβη. Το σύνολο των υπηρεσιών υγείας στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα υγείας εξακολουθεί -παρά τις δυσκολίες-  να είναι σχετικά προσβάσιμο και αξιόπιστο.


*Ο κ. Ιωάννης Κυριόπουλος, είναι MD, MPH, MSc, PhD, Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών της Υγείας ΕΣΔΥ

 

kyriopoulos-giannis-00-e

Η σοβαρή προσέγγιση των εκλογικών εξελίξεων, οδηγεί στην σκέψη, ότι το πρώτο βήμα, η πρώτη κατάκτηση του λαού, διά της ψήφου του, θα είναι το πώς η νέα κυβέρνηση, όποια κι αν είναι, θα είναι πιο σοβαρή και πιο αξιοπρεπής, απ’ την παρούσα κυβέρνηση της κωλοτούμπας και της υποτίμησης της νοημοσύνης του πολίτη.

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Τελικά το «e-mailΧαρδούβελη», που μας οδήγησε στις εκλογές του 2015, ήταν «απλώς οδοντόκρεμα», μπροστά στην επιστολή του αναποτελεσματικά επιχειρούντος να… ευφυολογήσει, με τα προβλήματα του κοσμάκη, υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου! Ότι και να λένε, με τις διαρροές απ’ τους Μαξίμου, η αλήθεια είναι πως με την συγκεκριμένη επιστολή και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αλλά και όλο το επιτελείο, «έχουν κατεβάσει τα παντελόνια» στους δανειστές, έτσι για να… επιβεβαιώσουν τον «τσαμπουκά» που έδειξαν με την απόφαση, για το βοήθημα και τον ΦΠΑ στα νησιά!

Γιατί να μην τα λέμε απλά, τα πράγματα, αφού τέτοια είναι; Απλά πολύ απλά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, για μια ακόμη φορά, αποδείχτηκε «κότα λιράτη»! Συμπεριφέρθηκε σαν τον μαθητή του δημοτικού σχολείου, που όταν απουσιάζει η δασκάλα κάνει τα μάγκα και όταν αυτή επιστρέφει, λέει πρώτος, πως «δεν το έκανα εγώ». Και από πίσω ο Τσακαλώτος. Τι τραγική μορφή κι αυτός! Δεν υπάρχει όμοιός του, στην σύγχρονη πολιτική ιστορία… Να νομίζει ότι με τις αηδίες που παρουσιάζει ως ευφυείς ατάκες, θα ξεγελάσει τον κοσμάκη που δεν έχει να φάει.

Τα ψέματα τελείωσαν… Οι εκλογές, είναι η μόνη λύση, για τα πολλά και οξυμένα προβλήματα, που έχει σωρεύσει στην πατρίδα μας, η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση Τσίπρα. Σε εκλογές, που σε πείσμα του «πρώτη φορά αριστερά», θα τιμωρήσουν παραδειγματικά, όσους νόμισαν πως με ψέματα, μπορούν να μακροημερεύσουν στην εξουσία, αφού αυτός ήταν ο μοναδικός τους στόχος. Εξουσία και δημιουργία του νέου κυκλώματος διαπλοκής, μέσα απ’ το οποίο νόμιζαν, ότι θα μείνουν στην εξουσία, για να παίζουν με τον κοσμάκη που δεν έχει να φάει!

Καμιά φορά στην πολιτική ιστορία, οι πολίτες δεν είχαν προβλέψει, όπως συμβαίνει σήμερα, την πρωτοφανή φθορά που θα παρουσιάσει το κυβερνητικό κόμμα της Αριστεράς. Οι πάντες λένε, πως θα τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα, να φτάσει στα ποσοστά, που είχε πριν ο κοσμάκης τον εμπιστευτεί ως λύση σωτηρίας! Χωρίς περιστροφές όλοι λένε, ότι το ποσοστό του, δεν θα είναι πολύ πάνω απ’ το 10%. Τιμωρία θα πεί κανένας, η οποία πρέπει σε κόμματα, που συμπεριφέρονται όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκτός των άλλων, εξευτέλισε την Αριστερά, μέσα σε χρόνο ρεκόρ!

Τα παρεπόμενα, αυτής της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία θα υποστεί η χώρα για τα επόμενα χρόνια, δεν μπορούν να τιμωρηθούν, με όποιο ποσοστό κι αν δώσουν οι πολίτες στον ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν ακόμη δεν μπει στην Βουλή, κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αιτία, που θα οδηγήσει τον πολύ και πλήρως απογοητευμένο κόσμο, σε επιλογές τύπου Χρυσής Αυγής, σε επιλογές τύπου Σιώρα, που θα αναλάβει όλα τα χρέη, όλων και πολλών άλλων κομμάτων που θα ξεφυτρώσουν και θα οδηγούν το πολιτικό σκηνικό, σ΄ ένα μπάχαλο!

Για να ακολουθήσει η επιλογή της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αναντίρρητα, θα κερδίσει τις εκλογές, με διαφορά – ρεκόρ απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Καμία, επίσης αντίρρηση, πως θα έχει ποσοστό αυτοδυναμίας. Και μετά, θα λυθούν όλα τα προβλήματα; Σε καμία περίπτωση. Η όποια σοβαρή προσέγγιση των εκλογικών εξελίξεων, οδηγεί στην σκέψη, ότι το πρώτο βήμα, η πρώτη κατάκτηση του λαού, διά της ψήφου του, θα είναι το πώς η νέα κυβέρνηση, όποια κι αν είναι, θα είναι πιο σοβαρή και πιο αξιοπρεπής, απ’ την παρούσα κυβέρνηση της κωλοτούμπας και της υποτίμησης της νοημοσύνης του πολίτη.

Σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί, πως ερχόμενη θα λύσει όλα τα προβλήματα, ως δια μαγείας. Έχει δημιουργήσει, τόσα πολλά, πάνω σ’ αυτά που υπήρχαν, η κυβέρνηση Τσίπρα, που ούτε να κάνει τέτοιες σκέψεις, κάθε σοβαρός αναλυτής, δεν επιτρέπεται. Όμως πρέπει να αναμείνουμε την αξιοπρεπή προσπάθεια, βασικό συστατικό της οποία πρέπει να είναι η αξιοπρέπεια, κυρίως στις σχέσεις με τους δανειστές. ΟΙ δανειστές που μπορούν να πεισθούν, για μια σχέση αλληλοσεβασμού, που αυτός θα ξεκινάει, απ’ την ελληνική πλευρά, η οποία έχει το πρόβλημα και πρέπει να είναι η επισπεύδουσα, για την καλή και σοβαρή συνεργασία.

Απ’ την σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια που θα δείξει και στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα κριθεί η νέα κυβέρνηση. Γιατί δεν υπάρχει πλέον πολίτης, να θεωρεί ότι όπως κατάντησε «η πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση την πατρίδα μας, μπορούν άμεσα να λυθούν προβλήματα. Όποιος πολιτικός το ισχυριστεί, θα είναι ψεύτης και όποιος πολίτης το αποδεχτεί, θα είναι αιθεροβάμων!

Με τόσο συγκεκριμένο να διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό για την πατρίδα μας, αλλά και με δεδομένο πως οι δανειστές, ούτε που θέλουν ν’ ακούσουν για κυβέρνηση Τσίπρα, το αίτημα για εκλογές τώρα, ούτε υπερβολικό είναι, αλλά ούτε και μικροκομματική της ΝΔ υπηρετεί, όπως αφήνει να διαρρεύσει η κυβέρνηση, για να απευθυνθεί μόνο σε αφελείς…

Εκλογές και η επόμενη μέρα, σίγουρα θα είναι καλύτερη…

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016 21:54

Στο φώς του Ιονίου…

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ο Γ.Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα στις 23.Απριλίου το 1916 εδώ σ΄αυτόν τον τόπο, της αρχαίας Αμβρακίας, του δεσποτάτου της Ηπείρου, των αγγέλων της Αγίας Θεοδώρας και του παντοκράτορα της Παρηγορήτριας, της αρμονίας του πέτρινου γεφυριού και του κάμπου των λεμονανθών και των πορτοκαλιών,  των ελαιώνων του -φωτός του Ιονίου- την λιτότητα και αυστηρότητα του Ηπειρωτικού τοπίου και ορεινών όγκων.
Αυτόν τον συγκρητισμό, αποσκευή των παιδικών του χρόνων και αναμνήσεων αποτύπωσε σε μια μακρά και υψηλή τέχνη…. Αυτήν την ανθρωποκεντρική τέχνη του τιμήσαμε με  τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ζωγράφου Γ.Μόραλη.
Οι εκδηλώσεις πολλές και ποιοτικές που ξεκίνησαν από δω, ταξίδεψαν στην Αίγινα την Αθήνα, το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος το ίδρυμα Ζογγολόπουλου και κάνοντας έναν κύκλο καταλήγουν δικαιωματικά πάλι εδώ, από εδώ που ξεκίνησε η ιδέα και ολοκληρώθηκε με τον μαθητικό διαγωνισμό, την Ελένη Τσαλδίρη με την παρουσίαση του παιδικού της βιβλίου για το χρώμα στο Μόραλη και το παιδικό εργαστήριο, την εκδήλωση στον Μακρυγιάννη, την ονοματοδοσία της πλατείας και την προτομή του ζωγράφου στον ίδιο χώρο αλλά και την μεγάλη αναδρομική έκθεση του μαθητή του Δ.Ράτσικα. Θα συνεχίσει όμως να εκπέμπει έχοντας τιμήσει και ορίσει ο δήμος Αρταίων  την 23η Απριλίου ως ημέρα Γιάννη Μόραλη για την Άρτα τέχνης και πολιτισμού.
Εάν αναζητούμε ορίζοντες και προοπτική σε τέτοιες εποχές κανένας δεν είναι πιο κατάλληλος να τους ορίσει και να τους κληροδοτήσει από τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη, το Γιάννη Μόραλη αλλά και τους μαθητές του όπως το Δημήτρη Ράτσικα, τον γλύπτη Δ. Τσιρογιάννη τους Ηπειρώτες καλλιτέχνες μας, τους ανθρώπους του πολιτισμού μας.
Ο Μόραλης πάντοτε έλεγε πως ο καλλιτέχνης εκφράζεται με τις πληγές της εποχής του, εμείς ας αναζητήσουμε και ας επαναπατρίσουμε τον καλλιτέχνη μας για να γιατρέψουμε τις πληγές μας, αν καταφέρουμε να ποτέ να τις γιατρέψουμε…..
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στις 23 Απριλίου το 1916 και πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2009.Ο κύκλος δεν έκλεισε αλλά αντιθέτως μεγαλώνει και διευρύνεται όσο θα τον γιορτάζουμε και θα τον τιμούμε με πολλές δράσεις που αφορούν την τέχνη και τον πολιτισμό. Ο Μόραλης ήταν του Ιονίου έτσι έλεγε για το φως που εξέπεμπε το έργο του αλλά και για το ήθος και το μεγαλείο του….. ας μην αφήσουμε αυτό το φως να δύσει ή να χαθεί αλλά ας το κρατήσουμε αναμμένο και γι΄ άλλες γενιές και για άλλους ορίζοντες και επιλογές……

 

… καὶ τὴν τέχνη μας τὴ στολίσαμε τόσο πολὺ ποὺ φαγώθηκε
   ἀπὸ τὰ μαλάματα τὸ πρόσωπό της
κι εἶναι καιρὸς νὰ ποῦμε τὰ λιγοστά μας λόγια γιατὶ ἡ
   ψυχή μας αὔριο κάνει πανιά.
Γ.Σεφέρης. Τελευταίος Σταθμός.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016 21:49

Η τρύπα στο γιορτάσι του Δωδεκάμερου

Γράφει ο

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΥΔΙΚΟΣ*

 

Μ’ αρέσει ν’ ακούω ραδιόφωνο οδηγώντας σε μεγάλες διαδρομές. Και κάθε φορά συντονίζω τον δέκτη σε τοπικούς σταθμού. Μ’ αρέσει να γίνομαι ωτακουστής των πόλεων. Να στήνω αυτί και να ενημερώνομαι για τις έγνοιες και τις διαφορές στις τοπικές κοινωνίες.
Σε μια τέτοια συζήτηση, σε θεσσαλική πόλη, οι δημοσιογράφοι της πρωινής εκπομπής συζητούσαν με τους καλεσμένους τους για τον τρόπο που η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά του τόπου θα μπορούσε να φέρει επισκέπτες στην τοπική αγορά. Αγωνιούσαν για την προοπτική ο τόπος τους να αρπάξει ένα σημαντικό μερίδιο της πληθυσμιακής ροής σε γειτονική πόλη. Διαφωνούσαν για την υποβαθμισμένη καλλιτεχνική εκπροσώπηση στην επίσημη έναρξη της περιόδου των εορτών του Δωδεκαημέρου. Ανέφεραν ως πρότυπο  τον τρόπο που έδρασαν άλλες πόλεις, που εξασφάλισαν την παρουσία δημοφιλών ποπ τραγουδιστών. Απέτισαν φόρο τιμής στις δημοτικές αρχές, οι οποίες ανάγκασαν τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα να αναδείξουν την πρωτοβουλία τους. Σκορδοκαϊλα τους αν ο χώρος γύρο από το δέντρο θύμιζε μια μεταμοντέρνα πίστα ποπ-λαϊκο-ροκάδικου χώρου διασκέδασης.
Προφανώς, δεν ενοχοποιείται η δράση των δημοτικών αρχόντων να μαλακώσουν την ψυχή των δημοτών τους. Να χαϊδέψουν και να ποτίσουν με το ροδόσταμνο της προσμονής όσους ζουν στους δρόμους. Εκείνους που τους έχει κουράσει ο μαραθώνιος της επιβίωσης. Τους γονείς που μετέρχονται μαγικά κόλπα , για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο.
 Όλοι έχουμε ανάγκη από το φως. Να σκορπίσουν τα σκοτάδια από τους λερωμένους δρόμους των πόλεων. Που πνίγονται στην απελπισία και τη μοναξιά σαν πέσει το σκοτάδι. Και η νύχτα είναι μεγάλη. Χρειαζόμαστε τα φώτα. Να στολιστούν οι πόλεις. Να τονωθεί η διάθεσή μας. Μπορεί να αφαιρέσουν λίγα γραμμάρια από τη συνεχή και επιδεινούμενη δυσφορία. Από την ψυχοδιαβρωτική λαίλαπα των Χριστουγέννων, όπως εύστοχα επισημαίνει ο Μανουσέλης στην ΕΦΣΥΝ του Σαββατοκύριακου.
Όμως, κάποιοι δημοτικοί άρχοντες ξεστρατίζουν στις επιλογές τους. Νοιάζονται περισσότερο για τη δική τους προβολή και λιγότερο για τον βουβό πόνο, για την σαρκοβόρα μοναξιά που σέρνει τα πόδια της λίγα μέτρα μακρύτερα από τον υπέρλαμπρο ουρανό του χριστουγεννιάτικου δέντρου τους. Αποδύονται σ’ έναν αγώνα κατάκτησης του ρεκόρ για το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Προσκαλούν δημοφιλείς καλλιτέχνες με σκοπό να γίνουν το επίκεντρο της προσοχής.
Ξεχνούν, όμως, την τρύπα που υπάρχει στη γιορτινή ατμόσφαιρα. Που κάνει τα βήματα όλων μας πιο βαριά όσο έρχεται πιο κοντά το μεγάλο  γιορτάσι. Είναι οι απελπισμένοι. Αυτοί που χτυπήθηκαν ανελέητα από την κρίση. Που έχουν ανάγκη από ένα πιάτο φαϊ-κι όχι μόνο επετειακά. Που δεν θέλουν η δυστυχία τους να μπαίνει στη ζυγαριά του πολιτικού αμοραλισμού. Που αγανακτούν όταν οι μεγάλες δυσκολίες στη ζωή τους γίνονται πυτιά για να ψαρέψουν περισσότερους ψήφους στις εκλογές.
Οι γιορτές επιβαρύνουν τη δυσανεξία. Αναμφίβολα. Όμως, η εντυπωσιοθηρία πληγώνει. Ξοδεύονται χρήματα που μεγαλώνουν την τρύπα της γιορτινής ατμόσφαιρας. Έστω, για όσους μπορούν να σκεφτούν και τους πενόμενους. Τους μοναχικούς. Τους ξεσπιτωμένους. Τα θύματα των πολέμων και των καταστροφών. Αυτούς που δοκίμασαν τη βιαιότητα του βιασμού των ιδεών και του σώματός τους.
    Θα ήταν υπερβολικό να συγκλονιστούν από τη φωτογραφία που δημοσίευσε ο φωτογράφος Κέβιν Κάρτερ στη δεκαετία του 1993. Αποτύπωση μιας ανθρωπιστικής καταστροφής στο νότιο Σουδάν. Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου, δήλωσε ο ίδιος δίνοντας εξήγηση για τα αίτια που τον οδήγησαν, λίγο μετά, στην αυτοκτονία.
Για πολλούς συνανθρώπους μας τέτοιες φωτογραφίες ξεχνιούνται εύκολα. Ωστόσο, η φωτογραφία  Κάρτερ μας στοιχειώνει, μέρες που περιμένουμε το γιορτάσι του Δωδεκάμερου. Δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε πως η φωτογραφία του με το όρνιο που περίμενε υπομονετικά το θάνατο του μικρού κοριτσιού για να το  κατασπαράξει, είναι τραγικά επίκαιρη.
Το Χαλέπι στοιχειώνει τη μνήμη. Οι πρόσφυγες και τα ξεβρασμένα πτώματα των προσφυγόπουλων κρατούν σε εγρήγορση τη συνείδηση. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Είναι μεγάλο το φορτίο του πόνου. Και τα όρνια της εποχής μας αδημονούν να κατασπαράξουν τα κουφάρια των αδύναμων. Ζητούν αίμα. Θύματα. Περικοπές παντού. Ηδονίζονται από τον πόνο.
Το γιορτάσι είναι κοντά. Έχουμε ανάγκη να ξεδώσουμε. Όμως, υπάρχουν και οι πονεμένοι. Τα θύματα της κρίσης. Οι ξεσπιτωμένοι των πολέμων. Ίσως, θα ήταν καλύτερο το γιορτάσι αν κάναμε κάτι και γι’ αυτούς.

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 

avdikos-evagg-00-s

|

-Ποιος μπορεί να ερμηνεύσει αυτή την συμπεριφορά, που αφορά ίσως ένα απ’ τα κυριότερα αιτήματα, που πρέπει να έχει η Άρτα, σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, δεδομένης και της σύνθεσης της κυβέρνησης;

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Είναι και η περισυλλογή, στοιχείο μιας πορείας ευθύνης, σε σχέση με τα ζητούμενα της περιοχής και την πολυπόθητη ανάπτυξη του τόπου, για την οποία όλοι συζητούμε, αλλά οι πολλές απόψεις που υπάρχουν και κατατίθενται, αντί να δημιουργούν το καλύτερο περιβάλλον για την διεκδίκηση, δημιουργούν σύγχυση και στο τέλος η λειτουργία των τοπικών παραγόντων, μοιάζει με τον ανταγωνισμό μικρών παιδιών, όπου το ένα δεν κάνει αυτό που είπε το άλλο, ακριβώς επειδή το είπε το άλλο. Τι είχε Γιάννη, τι είχα πάντα…

Καταθέσαμε και καταθέτουμε έντονο προβληματισμό, σε πάρα πολλές συζητήσεις, για το αίτημα της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, με το ερώτημα αν είναι εξωπραγματικό και δεν συγκινεί κανέναν… Γιατί δεν μπορεί να βλέπεις τον δήμαρχο Αρταίων Χρήστο Τσιρογιάννη, να… ξεσκίζεται για την δημιουργία ξενοδοχείου στο Κάστρο και να μην δίνει σημασία, στο αίτημα αυτό, που μπορεί ν’ αποδειχτεί η σωτηρία της Άρτας. Λες πως κάτι άλλο πιο σημαντικό θα σκέφτεται, οπότε μπορεί και κάποια στιγμή, να το φανερώσει, οπότε ας αναμείνουμε… Αλλά και πάλι πόσο να αναμείνει κανένας, την στιγμή που μιλάμε για μια τελειωμένη πόλη… Και πάει λέγοντας ο προβληματισμός… Για να φτάσουμε σε μια παλιά σκέψη, η οποία απ’ τον καιρό και μόνο επιβεβαιώνεται…

Το αίτημα της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, ως σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, πρέπει να τεθεί αυτόνομο και χωρίς καμία συσχέτιση με την πιθανή συγχώνευση Πανεπιστημίου και ΤΕΙ Ηπείρου, γιατί αυτό αποτελεί μια πονεμένη ιστορία και ως εξέλιξη δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, μιας και το δεδομένο που έχουμε σήμερα, είναι πως οι πρυτάνεις, ούτε που ν’ ακούσουν δεν θέλουν, αυτή την εκδοχή.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το κομβικό σημείο της όλης υπόθεσης, σε σχέση με την δυσερμήνευτη στάση του συνόλου των τοπικών παραγόντων. Είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Να γίνει σκέφτονται, η Γεωπονική Σχολή, αλλά να είναι προϊόν συνένωσης, για να μην χαθεί το ΤΕΙ, που σε καμία περίπτωση η ίδρυσης μιας πανεπιστημιακής σχολής σε μια πόλη, δεν σημαίνει υποβάθμιση ή διάλυση του ΤΕΙ. Και έτσι βρίσκονται στην αναμονή, για μία εξέλιξη, η οποία δεν πρόκειται να προκύψει ποτέ! Για να είναι και καλοί με όσους διοικούν το ΤΕΙ και το μόνο που σκέφτονται, είναι τι θ’ απογίνουν οι καθηγητές του εν λόγω ιδρύματος.

Αυτό χαρακτηρίζεται ως κουτοπονηρία και ως τέτοια, είναι ικανή να υποθηκεύσει ένα κορυφαίο αίτημα, το οποίο μπορεί να συνδυαστεί με την «ανάσταση» της Άρτας.

Άλλη εξήγηση, για την στάση αναμονής, αλλά και αποφυγής, που παρατηρείται απ’ την πλευρά των τοπικών παραγόντων, δεν μπορεί να υπάρξει, την στιγμή που όλοι γνωρίζουμε και συζητούμε, τι θα σημάνει η ίδρυση μιας Πανεπιστημιακής Σχολής και ειδικά Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα.

Για να επανέλθουμε στο βασικό ερώτημα:

-Γιατί τόσον καιρό κανένας τοπικός παράγοντας ή φορέας, δεν αναλαμβάνει την ελάχιστη πρωτοβουλία, για το συγκεκριμένο αίτημα, την στιγμή που οι βασικότεροι εκπρόσωποι της Άρτας, σε ερώτηση της «Γ», απάντησαν πως είναι αναφανδόν υπέρ του αιτήματος;

Προσπαθήσαμε να συζητήσουμε το θέμα, με διάφορους εκ των τοπικών παραγόντων, θέτοντας το παραπάνω ερώτημα, αλλά είναι αλήθεια πως είναι η πρώτη φορά, που κανένας δεν λέει κάτι συγκεκριμένο, με μόνιμη επωδό «να το δούμε το θέμα»! Αλλά το πότε θα το δούμε το θέμα, κανένας δεν το συζητάει!

Για να μπει στην συζήτηση και μια άλλη εξέλιξη, εξόχως ενδιαφέρουσα, αλλά ούτε κι αυτή δείχνει να βάζει σε κινητοποίηση τους αξιότιμους κυρίους και κυρίες τοπικούς παράγοντες. Στην διεκδίκηση της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής, μπαίνει και το Πανεπιστήμιο Πατρών και εξ όσων εμείς μαθαίνουμε, οι Πελοπονήσιοι δεν αστειεύονται!

-Ποιος μπορεί να ερμηνεύσει αυτή την συμπεριφορά, που αφορά ίσως ένα απ’ τα κυριότερα αιτήματα, που πρέπει να έχει η Άρτα, σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, δεδομένης και της σύνθεσης της κυβέρνησης;

Εμείς αδυνατούμε!

Όπως αδυνατούμε να κατανοήσουμε τους λεονταρισμούς, για τα ελάχιστα (το ξενοδοχείο του ιδιώτη) απ’ την πλευρά κυρίως του δημάρχου, ο οποίος για το ξενοδοχείο και μόνο, δείχνει ικανός να θυσιάσει τα πάντα. Ακόμη και το ελάχιστο, στο οποίο μπορεί να ελπίζει να λάβει απ’ την παρούσα κυβέρνηση, αξιοποιώντας βέβαια και την ισχύ της υπουργού Όλγας Γεροβασίλη!

Αλλά έρχεται η ώρα της κρίσης, η οποία ερχόμενη φέρνει μαζί της και τα χειρότερα για τον δύσμοιρο τόπο μας. Η ερήμωση, τότε θα είναι γεγονός και ευδιάκριτη, ακόμη και στον πιο αδιάφορο…

-Για ποιο θέμα, νομίζουν ο δήμαρχος και όλοι οι άλλοι παράγοντες πως θα κριθούν;

-Για το ξενοδοχείο, που και να λειτουργήσει, εκτός απ’ τον περίπατο στο Κάστρο, δεν θα προσφέρει τίποτα άλλο;

-Ή για τον κόκκινο χορό, που θα διοργανωθεί, όπως οι παλιές χοροεσπερίδες των αρτινών της παρακμής;

Και σοβαρεύοντας το όλο θέμα, οι τοπικοί μας άρχοντες, ας λάβουν ένα μήνυμα, το οποίο με κάθε ευκαιρία θα τους μεταφέρει ο απλός πολίτης… Όταν τα σοβαρά και τα μεγάλα τα υποτιμούν, για να κάνουν εντυπώσεις με τα δευτερεύοντα, θα έρθει η ώρα, που θα υποτιμηθούν οι ίδιοι, με χαρακτηριστικό τρόπο!

 

gketsis-grafeio-77-a

Γράφει ο

ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ

 

Στις αρχές Μαρτίου 2015 έθετα τα εξής δυο ερωτήματα: α) Τι μέλλον έχει η Άρτα μας και β) εάν θα καταφέρει να κάνει το άλμα προς ένα καλύτερο αύριο; Επίσης, ρωτούσα _θα μου πείτε άδικα περίμενα απάντηση_ εάν υπάρχει όραμα από τους τοπικούς «άρχοντες» που προεκλογικά λένε πολλά και ωραία, αλλά υπάρχει πρόβλημα στο μετά και συγκεκριμένα στην υλοποίηση και εφαρμογή των εξαγγελιών.

Αναμφίβολα πολλά μπορεί να επισημανθούν για την Άρτα μας, είτε ζούμε στην πόλη, είτε όχι, αν και η απόσταση για όσοι είμαστε μακριά δεν μας απομονώνει και δεν μας κάνει λιγότερο Αρτινούς. Αυτή η σημείωση είναι απαραίτητη, γιατί τις τελευταίες ημέρες ακούστηκαν πολλά απαράδεκτα από ανθρώπους που έχουν λόγο στην πόλη μας.

Ορισμένοι δεν θέλουν να έχουν λόγο όσοι μένουμε -για βιοποριστικούς λόγους- εκτός Άρτας, αν και ψηφίζουμε για δημοτικές εκλογές και βουλευτικές εκλογές στο δήμο και στο νομό, αν και πληρώνουμε δημοτικά τέλη, διότι έχουμε τα πατρικά μας εκεί, τους τάφους των προγόνων μας, κ.α.

Δεν θέλω να τα απαριθμήσω, αλλά ας μην επιλέγουν κάποιοι τον κοινωνικό ρατσισμό: δεν βοηθάει, αλλά αντίθετα διαμορφώνει κλίμα αρνητικό. Το ζήτημα είναι να υπάρξει κοινή προσπάθεια, απ’ όπου βρίσκεται ο καθένας για να πάει ο τόπος μπροστά.

Προ ημερών δέχθηκα ορισμένα sms από κεντρικό παράγοντα της πόλης για να μου επισημάνει ότι είχα λάθος που άσκησα κριτική ότι πήγαμε «ξυπόλητοι στα αγκάθια στο ΚΑΣ» και μου πρότεινε να του πω δια ζώσης τις εορτές, προτάσεις για την Άρτα και τι μπορεί να γίνει. Πρώτα απ’ όλα είναι θετικό ότι θέλησε να πληροφορηθεί προτάσεις, ιδέες και απόψεις, αν και αυτή η πρόσκληση άργησε περίπου δυόμιση χρόνια.

Προφανώς ο καθένας έχει πολλά να πει για την Άρτα και η ταπεινότητά μου έχει να προσφέρει στο δημόσιο διάλογο ορισμένες ιδέες που προτιμώ να της καταγράψω εδώ, παρά να τις πω σε κάποιον από τους τοπικούς μας άρχοντες και να μείνουν ξεχασμένες σε κάποιο συρτάρι.

Δεν κομίζω κάτι καινούργιο, αλλά νομίζω ότι, κάποιες ιδέες ίσως είναι χρήσιμες. Ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα από την πόλη, η οποία –πέρα από τις μεγάλες δυσκολίες που δημιούργησαν η κρίση και η ύφεση– αντιμετωπίζει σειρά από θέματα και προβλήματα που επιβαρύνουν την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής των Αρτινών.
Θεωρώ ότι η εικόνα και η κατάσταση της πόλης μας –μιάς από τις ιστορικότερες πόλεις στην Ελλάδα- δεν είναι αυτή που της αξίζει.

Η Άρτα πρέπει και επιβάλλεται να κάνει μια νέα αρχή. Η Άρτα, χρειάζεται ουσιαστικές παρεμβάσεις. Χρειάζεται δράσεις με σχέδιο και πρόγραμμα, που θα οδηγούν σε χειροπιαστά αποτελέσματα.

Η μεγάλη πρόκληση που έχουν οι τοπικοί «άρχοντες» και όσοι ασχολούνται με τα κοινά είναι να ενεργοποιήσουν δυνάμεις που υπάρχουν στην τοπική μας κοινωνία. Να αξιοποιήσουν τις γνώσεις, τις ικανότητες, τα ταλέντα και τις εμπειρίες των πολιτών της πόλης για να υπάρξει αποφασιστική, αποτελεσματική, δημιουργική πορεία με σχέδιο και προοπτική για την εποχή μετά την κρίση.

Αυτό επιβάλλεται για να γίνει η Άρτα μια πόλη πιο νοικοκυρεμένη, πιο καθαρή, πιο φιλόξενη, πιο ανθρώπινη, πιο ασφαλής και πιο σύγχρονη. Άμεσα, θα πρέπει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για να αναβαθμιστεί το αστικό περιβάλλον και η ποιότητα ζωής των Κατοίκων, αλλά και να υπάρξουν νέες κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες πρόνοιας που θα υπηρετούν το χαρακτήρα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης που θέλουμε να έχει η πόλη μας.

Οφείλει η τοπική διοίκηση να δράσει άμεσα για την αντιμετώπιση των κοινωνικών συνεπειών της κρίσης μέσα από αναζωογόνηση της τοπικής οικονομίας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Προέχει να ενισχύσει την ανάπτυξη νέων στρατηγικών προσανατολισμών όπως είναι ο τουρισμός, η ενεργειακή αξιοποίηση υφιστάμενων πόρων, να υλοποιήσει τις αναπτυξιακές υποδομές και λειτουργίες που θα κάνουν την Άρτα σύγχρονη πόλη πρότυπο και κινητήριο δύναμη ανάπτυξης και προόδου της τοπικής οικονομίας. Πρώτα απ’ όλα όλες οι δράσεις και τα σχέδια θα πρέπει να προσαρμοστούν στις καινούργιες ανάγκες και στα νέα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά δεδομένα.

Οι άξονες πρέπει να είναι:
*Η διαφάνεια, το νοικοκύρεμα και η οικονομική αυτοδυναμία του Δήμου.
*Βιώσιμες λύσεις για την κυκλοφορία, τη στάθμευση και τη λειτουργία της πόλης
*Στήριξη της τοπικής οικονομίας, της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας
*Ανασχεδιασμός στην καθαριότητα της πόλης με έμφαση στην Ανακύκλωση και την ενεργειακή αξιοποίηση των Απορριμμάτων
* Ανάπτυξη κοινωνικής πολιτικής και αλληλεγγύης για όσους έχουν ανάγκη
*Ποιότητα ζωής για όλους με καινοτόμες δράσεις για αειφόρα ανάπτυξη και προστασία του περιβάλλοντος.
*Ανάδειξη της πολιτιστικής και τουριστικής ταυτότητας της πόλης
*Δημιουργία «Ψηφιακής Πόλης» με παροχή ψηφιακών υπηρεσιών και ηλεκτρονικής διοίκησης για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών
*Ανάπτυξη Αστικού Δομημένου Περιβάλλοντος, Υποδομών & Λειτουργιών
* Στήριξη του αγροτικού και κτηνοτροφικού τομέα

Πρέπει άμεσα να υπάρξει μια διαφορετική αντίληψη για την πόλη και τους ανθρώπους της, για την οικονομία και το περιβάλλον, για την κοινωνική συνοχή και τον πολιτισμό της. Μια αντίληψη που θα στοχεύει να κάνει την Άρτα ελκυστική, βιώσιμη και σύγχρονη
πόλη. Να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για τους κατοίκους της, να αναγεννηθεί η ταυτότητα του αστικού της ιστού, να υπάρξει ανθρωπιά και αλληλεγγύη για τους συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη, να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της τοπικής οικονομίας και των επιχειρήσεων της πόλης.

Πολλά μπορεί να επισημανθούν, αλλά θα μείνω στο εξής:
Η οικονομική αυτοδυναμία του Δήμου είναι ο πιο σημαντικός στόχος. Πολιτική ζητιανεύοντας πόρους δεν γίνεται. Ο Δήμος Αρταίων -και κανένας σύγχρονος δήμος– δεν μπορεί πια να βασίζεται μόνο στις κλασικές πηγές χρηματοδότησης από τις κρατικές επιχορηγήσεις.
Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιωτικός τομέας, υγιής επιχειρηματικότητα αλλά και ανταποδοτικά τέλη πρέπει να αποτελούν διαρκείς πηγές εσόδων. Δεν νοείται ένας σύγχρονος Δήμος στην Ευρώπη να μην αξιοποιεί παραγωγικά την περιουσία του ή να μην έχει έσοδα από την αξιοποίηση των απορριμμάτων.

Μόνον ένας οικονομικά αυτοδύναμος Δήμος μπορεί να λειτουργεί αδιατάρακτα, να παράγει έργο, να στηρίζει ουσιαστικά τους δημότες με κοινωνικές δράσεις και, γιατί όχι, σταδιακά να τους ελαφρύνει από τα δημοτικά τέλη.
Κάλλιστα μπορεί να αναζητηθούν νέα έσοδα, χωρίς να επιβαρυνθούν οι δημότες, μέσα από αναπτυξιακές δράσεις και να αξιοποιηθούν ευρωπαϊκά προγράμματα για έργα, αλλά και να αξιοποιηθεί η ακίνητη περιουσία του δήμου.

Το βασικό μήνυμα όμως είναι ότι η Άρτα μπορεί να κάνει μια Νέα Αρχή που θα στηρίζεται σε ένα μοντέλο τοπικής διακυβέρνησης που θα σέβεται τα χρήματα που εμπιστεύεται ο πολίτης, θα δείχνει ευαισθησία και πλήρη στήριξη για όσους συμπολίτες έχουν πραγματικά ανάγκη, θα υποστηρίζει τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις της πόλης που δημιουργούν, καινοτομούν και παράγουν και θα αντιμετωπίζει καθημερινά τον πολίτη με διάθεση εξυπηρέτησης και άμεσης ανταπόκρισης στα προβλήματά του.

Η Άρτα μπορεί να μας ενώσει όλους. Οι προσδοκίες μας, μας επιβάλλουν να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Γιατί ο τόπος μας, η πόλη μας, είναι πάνω από όλα. Οφείλουμε να ξεπεράσουμε κάθε είδους διαχωρισμούς. Επιβάλλεται να συναντηθούμε και να δουλέψουμε μαζί. Γιατί τα περιθώρια για μια ουσιαστική αλλαγή στενεύουν.

Το ερώτημα όμως που τίθεται αμείλικτα είναι: «Έχουν σχέδιο για την Άρτα οι τοπικοί μας ‘‘«άρχοντες’’ ή απλά αυτοσχεδιάζουν;».

ravanos-00-a

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016 20:06

Περί Ξενία και άλλων δαιμονίων

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

Πόλεμος ξέσπασε μετά την απόφαση των 17 μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.) που ομόφωνα απέρριψαν την απόφαση του δήμου Αρταίων να δημοπρατηθεί το Ξενία της Άρτας και να λειτουργήσει ξανά ως ξενοδοχείο. Μια μεγάλη διαμάχη σε διαστάσεις εμφυλίου πολέμου. Άλλοι μίλησαν για αποικιοκρατία άλλοι για τη βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τους δυνάστες. Προφανώς θεώρησαν πως έχουν απέναντί τους έναν κάποιον ιδιώτη, που προσπαθεί να τους εξαπατήσει για προσωπικό όφελος, και όχι το δήμαρχο μιας πόλης, ο οποίος εκπροσωπεί χιλιάδες πολίτες και μεταφέρει απόφαση εκλεγμένου δημοκρατικού οργάνου. Υπήρξε, φυσικά, ένα χάσμα μεταξύ Κ.Α.Σ. και δημάρχου: τα μέλη του Κ.Α.Σ. είναι διορισμένα· ο δήμαρχος είναι εκλεγμένος. Ίσως να βάρυνε κι αυτό. Ίσως το ζήτημα είναι η κατανομή ή η διανομή χρημάτων, συμφερόντων αόρατων διαπλοκών. Από την άλλη όλοι και άλλοι, πολλοί ασκούν την ωραία τους κριτική με την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι τους μιας και ούτε ζουν στην Άρτα ούτε τα παιδιά τους μεγαλώνουν σε μια πόλη χωρίς τη δυνατότητα της επιλογής ούτε έχουν ή μπορούν να έχουν την ανάμνηση του Ξενία και γίνονται προσβλητικοί.

Διχόνοια, μια ωραία ελληνική λέξη που κατέστρεφε και καταστρέφει. Ας καταστρέψει και μας. Ας φτάσουμε στα όρια της αυτοκαταστροφής και ας το υποστηρίξουμε όσο πιο πολύ μπορούμε. Ας κρατήσουμε μέχρι την πολυπόθητη απόφαση αναλόγως τι συμφέρει ποιόν και ποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη και ισχύ να επιβληθεί στην αισθητική και ιστορία μιας πόλης που κρατά όχι μόνο τα μνημεία της αλλά και τα μάτια της κλειστά. Το Ξενία δεν είναι μόνο το ξενοδοχείο με την οποιαδήποτε διφορούμενη αισθητική του και πλέον λειτουργικότητά του ως ερείπιο στο κέντρο αυτού του πανέμορφου χώρου. Ας θυμηθούμε ή μήπως ξεχάσαμε ως τι είχε λειτουργήσει και σε τι καταστροφή έως λεηλασία υπέστη ως χώρος σχολής λαϊκής τέχνης πέτρας, ή όπως αλλιώς είχε βαφτιστεί. Τότε δηλαδή πώς λειτούργησε και γιατί όλα ξεχάστηκαν τόσο γρήγορα τα πάντα και πάλι θα ξεχαστούν αφού για τα επόμενα χρόνια θα μείνει και πάλι κλειστός ο χώρος;

Είτε ως χώρος πολιτισμού μιας και μας λείπουν πολιτιστικοί χώροι, π.χ. μια βιβλιοθήκη(αλήθεια τόσα χρόνια δεν είναι επιτακτική ανάγκη η βιβλιοθήκη ή δεν εξυπηρετεί κτηριακά κανενός συμφέρον για ν΄ ασχοληθούμε το ίδιο έντονα και παθιασμένα μ΄αυτό) ή ένας πολύ-χώρος τέχνης, συνεδριάσεων, εκδηλώσεων, συνεδρίων, ή ως ξενοδοχείο ή απλά ως αναψυκτήριο ή ως κάτι που θα λειτουργεί ως ευ ζην για μας τους κατοίκους εδώ της δύσμοιρης αυτής πόλης το απαιτούμε και το ζητάμε ανοιχτό. Ως επιλογή ορίζοντα και όχι ως κατάληξη έριδας και διαπλοκής. Και θεωρώ πως οι πολίτες μιας πόλης γνωρίζουν καλύτερα τις ανάγκες τους από κάθε πεφωτισμένη δεσποτεία που από πού κι ως πού ξέρει πώς ζούμε εδώ; Ξέρει ή δεν ξέρει τι λείπει και παίρνει αποφάσεις ή απλώς τις υποψιάζεται. Γιατί αν απλώς τις υποψιάζεται τότε μπορεί και να τις μάθει. Μια βόλτα στους κλειστούς χώρους, μια ερώτηση στους απόδημους που έρχονται για δυό τρείς βδομάδες στην μικρή και πικρή πατρίδα και μια ματιά στην εγκατάλειψη, θα τους είναι αρκετά ή μήπως πάλι όχι. Ξέρουμε πως η καθαρότητα του βλέμματος έχει χαθεί, όπως και το θαύμα, θ΄αφήσουμε να χαθεί και η λογική ως τελευταίο καταφύγιο;

Απ΄την άλλη ο μεσαίωνας δε βρίσκεται σε κανένα κάστρο μέσα του κι έξω του αλλά σίγουρα μέσα στο σπίτι του και ακόμη περισσότερο μέσα στο σκότος της ψυχής του και την έκταση της ψυχής του και αυτό είναι δυστυχώς το δύσκολο έως ανέφικτο …..να υπερβείς αυτό το σκότος καθημερινά...

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

|

Φτάσαμε στο μη πάρα πέρα και η κοινή λογική πλέον λέει, πως όποιος και να βγει, απ' τον Τσίπρα θα είναι πολύ καλύτερος, που ακριβώς σ' αυτό το στοιχείο, θα κριθεί το πολιτικό παιχνίδι και ο πολιτικός διάλογος...

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Το δεύτερο εξάμηνο του 2014, η οικονομία της χώρας μας, με την κατασυκοφαντημένη κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, είχε καταφέρει να έχει την πιό ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία της ευρωζώνης και έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως η αξιολόγηση, που αναμενόταν, όπως τούτες τις ημέρες, θα υπογραφόταν, μιας και οι εταίροι δεν είχαν, σε σχέση με την ουσία της αξιολόγησης, να καταλογίσουν στην τότε κυβέρνηση.

Στην ουσία του θέματος, επαναλαμβάνουμε, γιατί το θέμα το είχαν, οι εταίροι μας, με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, όπου anteportasτης εξουσίας ήταν ο νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, δήλωνε με κάθε ευκαιρία, πως αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας (που θα την αναλάμβανε σίγουρα), θα καταργούσε όλες τις συμφωνίες της τότε κυβέρνησης, με ένα νόμο και ένα άρθρο...

Οι ευρωπαίοι εταίροι, είδαν ότι προοπτική συνεννόησης δεν υπάρχει, εγκατέλειψαν στην μέση του... ταξιδιού την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και ανέμεναν κι αυτοί την κρίση του ελληνικού λαού, για να δουν τι περιμένει αυτή την χώρα. Και την περίμεναν πολλά... Ο Τσίπρας ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας και πραγματικά σε χρόνο ρεκόρ τα διέλυσε όλα! Πήρε όλες τις θυσίες που είχε κάνει μέχρι τότε ο ελληνικός λαός, και τις έκανε παιχνίδι στα χέρια του διαστροφικού Βαρουφάκη, για να έρθει στην συνέχεια ο ίδιος και να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο είναι το πιό σκληρό, απ' τα δυό προηγούμενα και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος το εφαρμόζει, προεξοφλεί και την υπογραφή τέταρτου μνημονίου και ο χορός καλά κρατεί...

Τούτος ο Δεκέμβριος, για την πατρίδα μας, έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Δεκέμβριο του 2014, μιας και ο Τσίπρας αυτή την φορά αναμένει την αξιολόγηση, η οποία δεν του προκύπτει, αν και αυτός δεν έχει απέναντί του, έναν ανάλογο Τσίπρα, που να δηλώνει ότι θα καταργήσει τα πάντα. Το αντίθετο μάλιστα! Όλα τα κόμματα τη αντιπολίτευσης, δηλώνουν πρόθυμα, να συμβάλουν για να υπογραφεί η αξιολόγηση και να κάνει η χώρα το ένα βήμα μπροστά, που είναι όσο ποτέ αναγκαίο. Όμως αξιολόγηση δεν προκύπτει, ούτε πρόκειται να προκύψει, με τα... κόλπα που κάνει ο Τσίπρας, για να δείξει κοντά στο λαό και να μετατρέψει σε άλλο παιχνίδι, αυτή την φορά στα δικά του χέρια, και τις υπόλοιπες θυσίες του ελληνικού λαού.

Μοιραία και ο ίδιος έρχεται στην θέση που αυτός έφερε τον Σαμαρά, με μια διαφορά όμως. Τον Τσίπρα σ' αυτή την τραγική πολιτική θέση, δεν τον έφεραν οι αντίπαλοι, προβάλλοντας τον μοναδικό τους στόχο να καταλάβουν την εξουσία, αλλά τον έφεραν οι δικές τους επιλογές, κύριο στοιχείο των οποίων είναι πως αυτός μπορεί να τους ξεγελάει όλους... Και όπως είναι αλάργα νυχτωμένος, οι ευρωπαίοι εταίροι κάθε φορά που κάνει μαγκιές, τον περιμένουν στην γωνία. Να θυμηθούμε πως έτρεξε ως κότα λειράτη, επιστρέφοντας απ' την Κούβα και βλέποντας τον Ερντογάν, να κάνει λόγο για τα "σύνορα της καρδιάς μας". Τότε που παρίστανε τον επαναστάτη στην Κούβα και έβριζε τους εταίρους, απ' τους οποίους την επόμενη ημέρα, πήγαινε να ζητήσει χατίρι!

Δεν είναι το ζητούμενο, αν μπορεί να μείνει ή όχι στην κυβέρνηση ο Τσίπρας και η παρέα του. Το ζητούμενο είναι αν ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός, έτσι όπως τα έχει... καταφέρει μπορεί να κυβερνήσει και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα μιας χώρας, η οποία έχει ήδη καταρρεύσει. Στο ερώτημα αυτό, απαντούν αρνητικά και οι πιό φανατικοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι όμως, για να θυμίζουν την πολιτική τους... διαστροφή, θα συμπληρώσουν πως φταίνε οι ευρωπαίοι και καθόλου ο Τσίπρας. Γνωστά και επικίνδυνα επιχειρήματα, στα οποία ο κάθε σοβαρός πολίτης, δεν μπορεί να δίνει σημασία...

Δυστυχώς δεν μπορεί να κυβερνήσει και κάθε μέρα που περνάει, με τις επιλογές του, προβλήματα, θα προσθέτει στην χώρα και έτσι η απαισιόδοξη σκέψη πολλών πολιτών, ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα και επί πλέον πως ήδη ζούμε την πλήρη καταστροφή, θα κυριαρχήσει.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι εκλογές προβάλλουν ως εθνική αναγκαιότητα, όχι για να βγει εξ αυτών νικητής ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να κάνει κι αυτός την επιθυμία του πράξη. Φτάσαμε στο μη πάρα πέρα και η κοινή λογική πλέον λέει, πως όποιος και να βγει, απ' τον Τσίπρα θα είναι πολύ καλύτερος, που ακριβώς σ' αυτό το στοιχείο, θα κριθεί το πολιτικό παιχνίδι και ο πολιτικός διάλογος.

Η αντίθετη άποψη, που θεωρεί τις εκλογές, ειδικά και σ' αυτή την συγκυρία, πρόβλημα, δεν κάνει τίποτ' άλλο, απ' το να κρύβει το πρόβλημα και να επιτρέπει στον Τσίπρα, να ζει με την εμμονή του. Να βρίσκεται αυτός μαζί με τον Καμένο στην κυβέρνηση, να κάνουν τα παιχνίδια τους και η χώρα να καταστρέφεται.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, αλλά παράλληλα και επικίνδυνα. Και όσο δεν λαμβάνονται οι αποφάσεις, τόσο η καταστροφή θα μεγαλώνει...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016 22:20

Εἶς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι.

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ο ένας για μένα ισοδυναμεί με μυρίους, αν είναι άριστος  είχε πεί πριν αιώνες ο Ηράκλειτος. Οι μύριοι  που είναι μια άμορφη μάζα που παρασύρεται από τους αιδούς, αυτούς που θωπεύουν τ΄ αυτιά και το νου, κοιμίζουν τη σκέψη και την ψυχή, προκαλούν τη σύγχυση  και την πλάνη οδηγούν σε δρόμους αντίθετους από το φώς και την αλήθεια. Μη δε ζούμε και σήμερα τέτοιες εποχές; Θωπείας και πλάνης, άγνοιας που βαφτίζεται με την απόχρωση του λαϊκισμού και μοντερνισμού σε δρόμους ημιμάθειας και άγνοιας  , νεποτισμού και ιστορικής δυσμορφίας; Αυθαίρετα που με χρηματισμό έγιναν νόμιμα, μπάζα που έγιναν κτήρια, θαυμασμός που έγινε φθόνος, αγάπη που έγινε μίσος και φιλότιμο που έγινε χαμέρπεια ,πίστη που μετατράπηκε σε απιστία, βλακεία που βαφτίστηκε σοφία.
Εμείς , το έθνος των ανάδελφον  δεν καταφέραμε ποτέ να δούμε και να υπερασπιστούμε τον πλούτο μας, είτε αυτός ήταν πολιτισμός, είτε ήταν παιδεία, είτε τέχνη, είτε γλώσσα..είτε πόσα ακόμη. Ποτέ δεν καταφέραμε τελικά να επεξεργαστούμε οποιαδήποτε διαφορετικότητά μας ως έθνος ή λαός ως πρόσωπο ή πολίτες γιατί βιαζόμασταν να χωθούμε κάτω από την ομπρέλα των μυρίων ώστε να κάνουμε την σκληρή απρόσωπη κριτική μας στον δίπλα τον απέναντι τον γύρω, τον ίδιο μας τον εαυτό- γιατί τελικά σ΄αυτόν στοχεύσαμε γιατί αυτός ήταν ο στόχος. Η γύμνια και η ανυπαρξία μας που μας έκανε τόσο ευάλωτους και τόσο αδιάκριτους και κακούς, κακόβουλους, κακόπιστους και αγενείς.
Γαυγίζουμε για να καλύψουμε το άδικό μας ή την άγνοιά μας στο πρόσωπο του άλλου σε μια χώρα που πλέον τίποτε δε λειτουργεί. Και αν λειτουργεί είναι από θαύμα ή από την ύπαρξη του ενός αγαθού που ευτυχώς κατ΄ εξαίρεσιν κάπου βρίσκεται κι αυτός και συγκρατεί το χάος και φωτίζει και εκπέμπει. Δειλός μοιραίος και άβουλος κατάντησε ο ένας αλλά  και οι πολλοί και γι΄αυτό φωνακλάδες για να καλύπτουν με τους ήχους το κενό. Το κενό όμως προκαλεί ρήγμα, αφαιρεί το έδαφος τη βάση, προκαλεί κατάρρευση. Τότε είναι εξ΄άλλου που γίνεται και εμφανής  και ανάγκη αναπόδραστη για αλλαγή και επαναπροσδιορισμό, για ανασυγκρότηση και το αναμενόμενο γίνεται απροσδόκητο.
Τα πάντα ρει και ουδέν μένει ξαναλέει ο Ηράκλειτος με σοφία. Τίποτα δε μπορούμε να σταματήσουμε και περισσότερο την ίδια τη ζωή, την ιστορία, την πορεία των μυρίων και το  χρέος του ενός, με τις εναλλαγές του και τις επιπτώσεις του αντίστοιχα επάνω στο μύθο αλλά και τον λόγο. Μακάρι ο λόγος να πάρει υπόσταση και η πνευματικότητα να γίνει για μας λύση και όχι παρά-λυση.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12490423
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
876
876
101776

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 135 επισκέπτες και κανένα μέλος