A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 03 Νοεμβρίου 2016 09:22

Η μεγάλη καμπή του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑ

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ*

 

Η ήττα την οποία υπέστη η κυβέρνηση με την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες είναι μία ήττα καθολική και πολλαπλών διαστάσεων.  Κατά αρχάς, το προφανές, σε πρώτη ανάγνωση, ότι η κυβέρνηση και η στενή ομάδα του Μαξίμου -Τσίπρας, Παππάς, Γεροβασίλη κ.λπ.- όχι μόνο απέτυχαν να διευθετήσουν κατά το δοκούν το τηλεοπτικό τοπίο, αλλά βρίσκονται πλέον μπροστά σε μια  πραγματικότητα απολύτως αρνητική για την κυβέρνηση.
Ας δούμε τις βασικές της παραμέτρους.
Αρχικώς, αντί για τέσσερα ευκολότερα ελεγχόμενα κανάλια θα βρεθεί μπροστά σε δέκα εχθρικά κανάλια. Εκείνα που οδηγούνταν σε κλείσιμο έχουν προφανώς στραφεί ενάντιά της· αλλά και οι τέσσερεις εκλεκτοί «υπερθεματιστές», ιδιαίτερα οι δύο νέοι αδειοδοτηθέντες –ο Μαρινάκης και ο Σαββίδης– μετά το φιάσκο που τους οδήγησε σε οικονομική αιμορραγία και εξευτελισμό,  θα στραφούν και αυτοί αναπόφευκτα άμεσα ή σε βάθος χρόνου ενάντια στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Διότι είναι διαφορετικό πράγμα να συμμετέχεις σ’ ένα κλειστό και στενό κλαμπ «αδειούχων» και διαφορετικό σε μια αγορά δέκα τουλάχιστον καναλιών που ήδη μαστίζεται από διαφημιστική συρρίκνωση και κρίση. Παράλληλα στο ίδιο πεδίο, εκείνο των τηλεοπτικών σταθμών η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε σύγκρουση –στην οποία και ηττήθηκε– με τους δημοσιογράφους και τους τεχνικούς των καναλιών τους οποίους καταδίκαζε σε ανεργία, όταν συχνά επρόκειτο μάλιστα για οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς, μετά από αυτή την παταγώδη αποτυχία το τηλεοπτικό τοπίο, συνολικά, θα γίνει περισσότερο εχθρικό και αφιλόξενο για την κυβέρνηση. Για να μην αναφερθούμε στον μεγάλο απόντα της τελικής αδειοδότησης,  τον Καλογρίτσα, που αποτελούσε την κεντρική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ –συνδεδεμένη μάλιστα και με την παράλληλη έκδοση εφημερίδας. Ο οποίος όχι μόνο «κάηκε» ολοκληρωτικά, αλλά θα οδηγηθεί σε πλείστες όσες περιπέτειες – φορολογικές, δανειακές, περιπλοκές με τις τράπεζες κ.ο.κ. και επομένως, από στρατηγικός σύμμαχος με την πρώτη ευκαιρία κινδυνεύει να στραφεί κι αυτός ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως σημαντικότερη είναι η ήττα της κυβέρνησης απέναντι στους δικαστικούς, ήττα που απειλεί να προσλάβει σαρωτικές διαστάσεις. Διότι ενώ μέχρι πρόσφατα η κυβέρνηση φαινόταν να προχωρά, κουτσά-στραβά, στον έλεγχο του δικαστικού σώματος, χρησιμοποιώντας το μαστίγιο και το καρότο ταυτόχρονα, δηλαδή τις διώξεις εναντίον των μη αρεστών δικαστών  και τις οικονομικές παροχές προς όφελός τους. Αυτές οι κινήσεις ενορχηστρωμένες από δύο μάλιστα αρμόδιους υπουργούς, τον Παρασκευόπουλο  και τον Παπαγγελόπουλο,  της είχαν επιτρέψει να ελέγξει με δικούς της ανθρώπους την ηγεσία του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ εκπαραθύρωσαν και τον Ντογιάκο.  
Και όμως, τελικώς, τα κατάφεραν  να οδηγηθούν σε μια μετωπική και ατελέσφορη σύγκρουση με το δικαστικό σώμα. Διότι στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν με αντισυνταγματικό τρόπο τον περιορισμό του αριθμού των καναλιών με τον νόμο Παππά, οδηγήθηκαν αναπόφευκτα σε σύγκρουση με την Τρίτη εξουσία το δικαστικό σώμα συλλήβδην. Σύγκρουση η οποία ξέφυγε από κάθε έλεγχο μια και εκφράστηκε ανοιχτά με απροκάλυπτους εκβιασμούς και διαπόμπευση της προσωπικής ζωής ανωτάτων δικαστών. Και το επιστέγασμα, οι δηλώσεις  Γεροβασίλη το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, του Παππά και άλλων κυβερνητικών στελεχών, που χαρακτηρίζουν ανοικτά τους δικαστές, όργανα της διαπλοκής και των δανειστών! Αυτά μάλιστα, από την πλέον διαπλεκόμενη κυβέρνηση –από τη γάτα των Ιμαλάϊων μέχρι τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα, και την πλέον υποτακτική στις επιταγές της τρόικα. Έτσι, μία σύγκρουση που αφορούσε την «τέταρτη εξουσία», δηλαδή τον Τύπο, οδήγησε σε αποξένωση και αντιπαλότητα τόσο με την «τέταρτη» όσο και με την τρίτη εξουσία!
Στην κυβέρνηση πια απομένει ο έλεγχος της νομοθετικής εξουσίας, της Βουλής, και της εκτελεστικής, δηλαδή του κράτους. Πρόκειται για μία πρωτοφανή στην μεταπολιτευτική περίοδο διαίρεση ανάμεσα στους πυλώνες της πολιτείας  η οποία θυμίζει την ανάλογη σύγκρουση της κυβέρνησης Παπανδρέου με τον Τύπο και τον Άρειο Πάγο επ’ ευκαιρία του σκανδάλου Κοσκωτά, αλλά ποτέ δεν είχε προσλάβει τόσο ανοικτή και απροκάλυπτη διάσταση μεταξύ πολιτείας και δικαστών.
Μια κυβέρνηση που στηρίζεται σε μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, 153 εδρών, η οποία έχει απολέσει αναμφίβολα τη λαϊκή συναίνεση για τις πολιτικές της, και αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και αυξανόμενες εσωτερικές αντιθέσεις, βρέθηκε στο σημείο καμπής της διαδρομής της.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μέχρι σήμερα, από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 2016, η πορεία της κυβέρνησης μπορούσε να αναπαρασταθεί από δύο αποκλίνουσες καμπύλες. Η μία ήταν εκείνη της σχέσης με την πραγματική οικονομία,  το διεθνές περιβάλλον και τους δανειστές που ήταν καθοδική –από το κακό στο χειρότερο– και σημαδεύεται από τα capital control’s, το νέο μνημόνιο, το υπερταμείο, την κατακρεούργηση την συντάξεων κ.λπ. Ταυτόχρονα όμως κατά παράδοξο τρόπο η καμπύλη της πολιτικής ζωής, είχε αντίστροφη πορεία: Πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά μέσω της προεδρικής εκλογής, εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ τον Ιανουάριο του 2015, καθολική επικράτηση στο δημοψήφισμα παρά τον ψευδεπίγραφο και  αυτοκτονικό του χαρακτήρα, επικράτηση στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Και όλα αυτά, συνοδευόμενα με άλλες παράπλευρες νίκες, όπως η εκλογή ενός απόλυτα ελεγχόμενου πρόεδρου Δημοκρατίας, ο σταδιακός έλεγχος της κορυφής των δικαστικών οργάνων, η σταδιακή υποταγή ενός μεγάλου μέρους του Τύπου,  κ.λπ.  Έτσι, η κυβέρνηση φαινόταν να πηγαίνει κατά κρημνών στην πραγματική διαχείριση της οικονομίας, των εξωτερικών σχέσεων, του μεταναστευτικού κλπ, και ταυτόχρονα να επικρατεί στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο! Ο Τσίπρας ήταν ο μεγάλος νικητής των εσωτερικών πολιτικών αναμετρήσεων παρά τις καταστροφές που επισώρευε στην κοινωνία.
Στις 26 Οκτωβρίου του 2016, αυτή η διχοτόμηση έπαψε να υπάρχει. Η εσωτερική πολιτική καμπύλη ήρθε να συναντήσει αιφνίδια, την καμπύλη της οικονομίας, των εξωτερικών σχέσεων, του διαρκώς καταβαραθρούμενου κύρους της χώρας.
Η απόφαση του ΣΤΕ σηματοδοτεί  την αρχή του τέλους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-AΝΕΛ, ακόμα και της ίδιας της μακροημέρευσης των πολιτικών κομμάτων που την συγκροτούν. Δηλαδή, επί τέλους, η πραγματική κοινωνία αρχίζει να επιβάλει την παρουσία της απέναντι στην πολιτική εξουσία και να διαμορφώνει την πορεία της. Η αστική τάξη των ιδιοκτητών του Τύπου, οι υψηλόβαθμοι δικαστικοί, οι δημοσιογράφοι και οι τεχνικοί των καναλιών, έρχονται να συναντήσουν τους συνταξιούχους, τους δανειολήπτες,  τους υγειονομικούς  στην απόρριψη της κυβέρνησης.
Αίφνης, ο βασιλιάς αποκαλύπτεται στα μάτια όλων γυμνός, όπως πράγματι ήταν. Στο εξής, η σύμπτωση αυτών των δύο πτωτικών «γραφημάτων», της κοινωνικής και οικονομικής  πραγματικότητας και της πολιτικής, θα δημιουργήσει συνθήκες χιονοστιβάδας.  Μετρημένοι  είναι πλέον οι  μήνες της κυβέρνησης  προτού κατακρημνιστεί.

*Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και επικεφαλής του Κινήματος Άρδην. Περισσότερα για την πολιτική συγκυρία, στο πρόσφατο βιβλίο του "Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, η Υπέρβαση", που κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

 

karampelias-88-a

Το ότι καθυστερεί να καταρρεύσει αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι τίποτ' άλλο απ' την επιβεβαίωση της αδυναμίας να παρέμβουν στην κοινωνία, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις...

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Άντε να βρεις άκρη, στο χάος που δημιουργεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τα... καμώματά του και όσο κανένας δεν βρίσκει άκρη, τόσο περισσότερα δεινά σωρεύονται στην χώρα και προϊόντος του χρόνου, αυτά, θα είναι πολύ δύσκολο, να αρθούν και να προκύψει η όποια ελπίδα, για την πατρίδα μας...

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος λοιπόν, είναι ο ηγέτης της μεγαλύτερης "ομάδας" εξ όσων συνιστούν το κυβερνητικό κόμμα... Της γνωστής ομάδα "53+", η οποία "τα πήρε όλα" στο τελευταίο συνέδριο και έχει το μεγαλύτερο ποσοστό στο Πολιτικό Γραφείο και μπορεί να είναι το αντίβαρο, σε όσες επιλογές κάνει ο Τσίπρας... Πρώτο δείγμα αυτό της πρότασης για την εκλογή της Όλγας Γεροβασίλη στο κορυφαίο όργανο, την οποία η τάση Τσακαλώτου, δεν εξέλεξε... Γνωστά, να μην τα επαναλαμβάνουμε, μιας και το πολιτικό του πράγματος, είναι αλλού....

Ο πολύς Τσακαλώτος λοιπόν, έχει υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο σε επίπεδο ιδιωτικοποιήσεων, δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Και ως υπουργός Οικονομικών, είναι ο άμεσα υπεύθυνος για την εφαρμογή του, σε όλα τα επίπεδα. Και λογικά μένει στην κυβέρνηση, γιατί είναι εντάξει, με τα καθήκοντα που έχει αναλάβει... Ο ίδιος όμως, ως επικεφαλής εσωκομματικής τάσης, εκδίδει ανακοίνωση, με την οποία επιχειρεί να προστατεύσει τον υπουργό Ενέργειας Πάνο Σκουρλέτη, τον οποίο ο Τσίπρας προορίζει για τα... αζήτητα! Και γιατί τον καλύπτει; Γιατί μπορεί (σ.σ. ο Σκουρλέτης) να εγγυηθεί την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας! Αντιλαμβάνεστε, πως ο Τσακαλώτος, εννοεί εγγύηση για την μη ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, τις... τζάμπα μαγκίτσες που κάνει το άλλοτε "alterego" του πρωθυπουργού Τσίπρα.

Ένα χαρακτηριστικό δείγμα της ασκούμενης πολιτικής, είναι αυτό... Ίσως το πιό χαρακτηριστικό δείγμα, αλλά η κυβερνητική πολιτική βρίθει τέτοιων αντιφάσεων, τις οποίες όμως, χωρίς ίχνος ντροπής τα στελέχη του κυβερνητικού κόμματος παρουσιάζουν ως σοβαρή πολιτική και κανένας δεν τα... παίρνει με τις λεμονόκουπες...

Έτσι κυβερνάται η πατρίδα μας... Με Τσακαλώτους και Σκουρλέτηδες, που απ' το πουθενά, έχουν γίνει οι καθοριστικοί παράγοντες της πολιτικής ζωής του τόπου μας και όλη η πορεία τους, είναι μια ευθεία πρόκληση στη νοημοσύνη των πολιτών...

Κι εδώ είναι χρήσιμη, η άποψη που με κάθε ευκαιρία και ιδιαίτερη πειστικότητα, παρουσιάζει και υπερασπίζεται ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας: "Εφαρμόζει με ταχείς ρυθμούς τη συμφωνία που υπέγραψε με την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τον ESM και με το "καλημέρα σας" στέλνει στη λαϊκή οικογένεια το βαρύ και ασήκωτο λογαριασμό του τρίτου μνημονίου".

Εκεί ακριβώς είναι το κόλπο... Να παίζουν... θέατρο οι Τσακαλώτοι και ο κοσμάκης να πληρώνει τα δυσβάστακτα γραμμάτια, που έχει υπογράψει ο Τσίπρας, για να είναι αρεστός, σ' αυτούς που τον επέβαλαν και τον διατηρούν ως πρωθυπουργό της χώρας μας. Για την συνέχεια, δεν γνωρίζουμε...

-Όμως αξίζει, αυτή την κοροϊδία, αλλά και την ανοχή της, ο υπερήφανος ελληνικός λαός;

Σε κάθε ανάλυση, αυτό το ερώτημα πρέπει να προβάλει, μιας και με την απάντησή του, ο κάθε πολίτης μπορεί να φτάσει στο ζητούμενο, που είναι το τι κάνουμε σήμερα ή καλύτερα του τι πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός...

Αν τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον είχαν περιβάλλει με τόση προστασία, οι εταίροι - δανειστές, θα ήταν γεγονός η κατάρρευση της κυβέρνησης, εδώ και πολύ καιρό... Αντιστέκονται όμως οι εταίροι, γατί δεν γνωρίζουν, αν την επόμενη ημέρα βρουν τόσο υποτελή έλληνα πρωθυπουργό. Που θα έχει και τον ταμπέλα του αριστερού, για να προκαλεί τους πάντες...

Μίλησε με ιδιαίτερη έμφαση, ο πρωθυπουργός της υποτέλειας, για την Αριστερά! Εκεί που βρίσκονται οι συνεπείς αγωνιστές της Αριστεράς, θα τρίζουν τα κόκκαλά τους... Μιας και είναι ο μόνος έλληνας πλέον, που δεν μπορεί να μιλάει για Αριστερά... "Εκτός από την Αριστερά της απόδρασης και του εθνικού απομονωτισμού, υπάρχει και η Αριστερά που δεν φοβάται, δεν διστάζει να αναλάβει ευθύνες", είπε στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας, για να αποδείξει πως εκτός του είναι αμετανόητος, επιμένει να προκαλεί!

Δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει για Αριστερά, ο πρωθυπουργός της προδοσίας και της υποτέλειας, έχουν δηλώσει κατά καιρούς διακεκριμένοι αγωνιστές της Αριστεράς, γιατί οι ίδιοι γνωρίζουν πόσο επικίνδυνο είναι, να χρησιμοποιεί ένας πολιτικός της ποιότητας του Τσίπρα, την Αριστερά ως άλλοθι. Αν η Αριστερά, στην πλειοψηφία της, δεν είχε υποθηκεύσει το μέλλον της στον Τσίπρα και μόνο που ένας τέτοιος πολιτικός θα την χρησιμοποιούσε ως άλλοθι, θα ήταν αιτία πολέμου και μαζικών κινητοποιήσεων. Στην εποχή μας όμως, με τον Τσίπρα όλα μπορούν να συμβαίνουν και να περνούν απαρατήρητα!

Και όσο περνούν απαρατήρητα, η προδοσία θα κεφαλαιοποιείται και με φόντο αυτή, η καταστροφή της πατρίδας μας, η διάλυση των πάντων, θα αποτελεί μια τυπική διαδικασία... Χωρίς καμία ελπίδα βεβαίως...

Μοιραία η αναζήτηση, θα πρέπει να κινηθεί στο υπάρχον πολιτικό σύστημα και στις δυνάμεις που το συγκροτούν... Που όμως, αυτές είναι σε χειρότερη κατάσταση... Και είναι σε χειρότερη κατάσταση, γιατί με φόντο την πλήρη διάλυση και δεδομένη την οργή και την αγανάκτηση των πολιτών, δεν έχουν την δυνατότητα να την μορφοποιήσουν και με βάση αυτή να κάνουν την υπέρβαση, η οποία θα δείχνει πως μια κυβέρνηση σαλτιμπάγκων, αποδείχτηκε πολύ σύντομα, σε χρόνο ρεκόρ πόσο επικίνδυνη και κατέρρευσε σε χρόνο ρεκόρ!

Το ότι καθυστερεί να καταρρεύσει αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι τίποτ' άλλο απ' την επιβεβαίωση της αδυναμίας να παρέμβουν στην κοινωνία, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις και καθιστούν τον ΣΥΡΙΖΑ, μοναδικό παίχτη, άρα ικανό και για τα πολύ χειρότερα...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016 21:45

Για την καθαρότητα του βλέμματος...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να
μπορέσει να  γεννήσει ένα άστρο που χορεύει..
Νίτσε.

Οι χυδαίοι άνθρωποι βλέπουν τα ευγενικά και γενναιόφρονα αισθήματα σαν κάτι να τους λείπει, να τους λείπει η ορθότητα, άρα -να τους λείπει-, η αληθοφάνεια. Όταν μιλούν γι’ αυτό, κλείνουν πονηρά το μάτι, σαν να λένε: «Κάποιο συμφέρον υπάρχει κρυμμένο πίσω απ’ αυτό• δεν μπορεί να δει κανείς τι υπάρχει μέσα σε όλα τα πράγματα», και υποψιάζονται πως το ευγενικό πλάσμα γυρεύει να κερδίσει κάτι μ’ έναν ελιγμό. Όταν όμως πεισθούν, με αναμφισβήτητο τρόπο, πως ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καμιά εγωιστική πρόθεση, και πως περιφρονεί το μικρό κέρδος, τότε βλέπουν τον άνθρωπο αυτόν σαν έναν τρελό• του δείχνουν περιφρόνηση όταν τον βλέπουν να χαίρεται και γελούν με τη λάμψη των ματιών του. Και αναρωτιούνται: «Πώς μπορεί να είναι χαρούμενος όταν πάθει κάποια ζημιά; Πώς μπορεί να ζητά να ζημιώσει; Σίγουρα, το πάθος της ευγένειας θα είναι μπερδεμένο με κάποια αρρώστια του λογικού!».
 Αυτά έγραφε τον προηγούμενο αιώνα ένας φιλόσοφος που δεν έχασε ποτέ την καθαρότητα του δικού του βλέμματος και σκέψης και έτσι μπόρεσε να υπερβεί το μέτρο αλλά και το μέτριο και να περάσει σε μια άλλη σφαίρα.
Πόσοι από μας σήμερα μπορούν τελικά να δούν καθαρά μ΄ ένα βλέμμα διαύγειας αλλά και ελευθεροφροσύνης την πραγματική αλήθεια, να βγούν στο φώς του Πλάτωνα χωρίς να κλείσουν τα μάτια τους ή ν΄ αρνηθούν την λαμπρότητα της αλήθειας που συχνά καίει τα μάτια και προκαλεί ταραχή στην σκέψη και στην πυραμίδα των αξιών μας αναθεωρώντας και κρίνοντας; Και ακόμη περισσότερο πόσοι από μας διακρίνουν τον απέναντι τους, τον δίπλα τους, ο δάσκαλος τον μαθητή του, ο ιεράρχης το ποίμνιό του, ο γονιός το παιδί του όταν μάλιστα αυτός ο απέναντί μας είναι ξεχωριστός, διαφορετικός και ιδιαίτερος και τρέχουμε φοβισμένοι να τον ισοπεδώσουμε, να τον κάνουμε σαν ένα απ΄ όλους, σαν έναν αγενή και βάρβαρο που απλά πρέπει να διαιωνίσει το είδος του γιατί ίσως με αυτά τα βάρβαρα ένστικτα διαιωνίζεται η ανθρωπότητα. Το κοπάδι που πρέπει να πορευτεί και να ζήσει.
Δεν ξέρω αν κάποιος πραγματικά ευγενής και σοφός, ειλικρινής και ευθύς και δίκαιος, αδιάβλητος κατάφερε να επιβιώσει στη χώρα- ειδικά αυτή του φωτός. Πέθανε καταδικασμένος στη φυλακή, ήπιε το κώνειο, έγινε αντικείμενο χλευασμού και περιθωριοποίησης και μετά θάνατον δοξάστηκε με κάθε λαμπρό φύλλο δάφνης γιατί απλά ήταν νεκρός, άρα ακίνδυνος και σιωπηλός πλέον. Ευτυχώς που καμία χυδαία φύση δεν ξεχνά ποτέ τον σκοπό της αλλά και πάντα βρίσκει την δύναμή της να επιβάλλει τη βία της και το δικό της νόμο. Και ευτυχώς καμία ευγενής φύση δεν καταλαβαίνει το απόλυτα αναγκαίο και πάει λίγο πιο κει, που δεν έχει ούτε φαγητό, ούτε ποτό, αλλά γνώση, τέχνη, όνειρο.
Ευτυχώς που κάποιοι σιωπούν, δεν τρέχουν και ακόμη περισσότερο- στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες, διακρίνουν ,έχουν καθαρό βλέμμα και πνεύμα…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016 21:39

Ένα 24ωρο στην Άρτα

Αρκεί ένα 24ωρο σε μια ολοσχερώς άγνωστη πόλη να σε κάνει να την ερωτευτείς; Ε λοιπόν Ναι.

 

 

 

 

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΤΤΑ

greekgastronomyguide.gr

 

Δεν μου συμβαίνει συχνά, ίσως σπάνια. Αλλά αυτό το ένιωσα προχθές κάνοντας μια μικρή περιήγηση -ένα κομμάτι οργανωμένο σε αξιοθέατα και το άλλο περιπλανώμενος- στην Άρτα.
Την άγνωστη αυτή πόλη, την πέρναγα επί χρόνια -μπορεί και σαράντα- τράνζιτο, δεκάδες φορές κατευθυνόμενος προς τα Γιάννενα, σταματώντας κάθε φορά για δυο-τρία λεπτά μπροστά στο φημισμένο γιοφύρι της.
Είναι αλήθεια ότι τις μόνες φορές που άκουγα κάτι, τα τελευταία χρόνια, για την Άρτα ήταν από τους φοιτητές της Παραδοσιακής Μουσικής των ΤΕΙ Άρτας που τους συναντούσα στα απανταχού πανηγύρια και μου μιλούσαν για την σπουδαία δουλειά που γίνεται στη Σχολή. Εδώ δα, η πόλη κέρδισε την πρώτη συμπάθειά μου και γι’ αυτό με ευχαρίστηση δέχτηκα την πρόσκληση να μιλήσω για την «γαστρονομία και το ρόλο της στην διαμόρφωση της ταυτότητας ενός τόπου», αλλά κυρίως για να την γνωρίσω.
Τα συμπεράσματα του συνεδρίου θα καλύψουν επόμενο άρθρο μου. Αυτό που παρατήρησα πάντως σε γενικές γραμμές ήταν ότι όλοι οι ομιλητές είχαν πάθος και θέληση να αντιμετωπίσουν την Τουριστική ανάπτυξη με προσοχή και υπευθυνότητα. Οι τεχνοκράτες και οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης μίλησαν για την ανάγκη ένταξης διαφόρων έργων σε προγράμματα ΕΣΠΑ και να τεθούν προτεραιότητες. Οι επαγγελματίες, όπως αυτοί που κάνουν εναλλακτικό τουρισμό στα Τζουμέρκα, όσοι ασχολούνται με τον Αμβρακικό κλπ. έδωσαν μεγαλύτερη βάση στην πίστη στις αξίες της φύσης και του πολιτισμού του τόπου και στην ανάπτυξη των πρωτοβουλιών της κοινωνίας των πολιτών.

 

gefiri-nea-kali-99-c


Τελικά ίσως η τουριστική καθυστέρηση του τόπου να μην έκανε κακό, τουλάχιστον να προστάτεψε την πόλη.
Έμεινα έκθαμβος από την περιήγηση – από έναν συμπαθέστατο και πολύ καταρτισμένο αρχαιολόγο – στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας, από τα πιο καλοστημένα μουσειολογικώς μουσεία της χώρας (λειτούργησε πρόσφατα) αλλά και με το σπάνιο περιεχόμενο από την αρχαία Αμβρακία. Εμένα εδώ, λόγω επαγγελματικής διαστροφής, μ’ ενθουσίασε η αναπαράσταση της τυπικής αρχαίας κατοικίας με την αίθουσα των συμποσίων που είχαν τοποθετηθεί όλα τα σχετικά κεραμικά σκεύη.
Οι βυζαντινές εκκλησίες, η μία πιο εντυπωσιακή από την άλλη. Η Παναγιά η Παρηγορήτισσα – σε πιάνει δέος βλέποντας την εσωτερική κατασκευή της-, η Αγία Θοδώρα, η Παναγιά της Βλαχέρνας και σε κάθε βήμα σου εκκλησιές. Η Δρ. αρχαιόλογος Βαρβάρα Παπαδοπούλου, προϊσταμένη της εφορείας Αρχαιοτήτων Άρτας ήταν απόλυτη και ξεκάθαρη στην ομιλία της. «Άρτα: τα ερείπια του παρελθόντος θεμέλια του μέλλοντος».
Πριν το ύπνο πέρασα από τους καλοφτιαγμένους πεζόδρομους και σε διάφορα καλόγουστα καφενεία – μεζεδοπωλεία άκουσα τα «παιδιά» να παίζουν τις μουσικές τους. Αλήθεια, ένα από τα στοιχεία που θα συγκροτήσουν την μελλοντική ταυτότητα της Άρτας – ταυτότητα πολιτιστική, υπαρξιακή και τουριστική – θα μπορούσαν να είναι και αυτές οι ήπιες, φιλικές, παρεΐστικες μουσικές! Άρτα η  πόλη της μουσικής.
Την άλλη μέρα, πάλι από επαγγελματική διαστροφή, πήγα στη Δημοτική Αγορά. Την καταχάρηκα. Με καθοδήγησε η Χρυσάνθη η «μανάβισσα». Οι Δημοτικές αγορές, εκτός από την σημαντική λειτουργία τους, από την ανάπτυξη εμπορικών αλλά κυρίως ανθρώπινων σχέσεων, μπορεί να γίνει και ένα τουριστικό αξιοθέατο. Το αξιοθέατο που ζητούν οι ταξιδιώτες-περιηγητές. Να συναναστραφούν με την αυθεντικότητα των ανθρώπων και των προϊόντων.
Η περιοχή έχει πολύ ψωμί. Η Άρτα -αλλά και η ευρύτερη περιοχή και όλη η Ήπειρος- διαθέτει καντάρια πολιτιστική κληρονομιά (αρχαιότητες, βυζαντινά μνημεία, νεότερος πολιτισμός),  φυσικό κάλος με εντυπωσιακά τοπία (βουνά, ποτάμια, λιμνοθάλασσες), αγροτική παραγωγή με σημαντικούς και πρωτοπόρους παραγωγούς. Διαθέτει τέλος και ανθρώπους δραστήριους και ικανούς, να ανταπεξέλθουν στις σύγχρονες συγκυρίες του διεθνούς ανταγωνισμού.
Είναι παρθένα αλλά και με τόση όρεξη να αποδείξει τις αξίες της και την δυναμική της.
Ο δρόμος – Ιόνια Οδός – επιτέλους έρχεται και θα σπάσει η απομόνωση της πόλης τόσο από τον Βορρά όσο και από τη Πάτρα και την Αθήνα. Το θέμα είναι όταν θα φθάσει ο κόσμος να έχουμε διαμορφώσει αυτό που θέλουμε να είναι και να γίνει η Άρτα. Ο κόσμος μαχητικός, προσδοκά πολλά από αυτήν την συνάντηση. Η πρωτοβουλία του προέδρου του Επιμελητηρίου Χρήστου Παπάζογλου ανέβασε μονομιάς ψηλά τον πήχυ. Ο κόσμος θέλει τα πρακτικά, δεν θέλει να περιμένει το συνέδριο του επόμενου χρόνου, επιθυμεί οι εφαρμογές, και οι προσαρμογές να γίνουν άμεσα, να φτιαχτούν ομάδες εργασίας. Όσοι στηρίζουν τις ελπίδες του για τα προγράμματα ΕΣΠΑ και άλλοι που αναπτύσσουν   δραστηριότητες που παράγουν απασχόληση, ποιότητα ζωής και αειφορία να βρεθούν μαζί για να μπορέσουν να συνομιλήσουν και να κάνουν συνθέσεις.
Το μέλλον της Άρτας μόλις ξεκίνησε.

 

 

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016 21:49

Τι σημαίνει η ισχύς του Τσίπρα...

...αν μελαγχολείς, κοιτάζοντας και καταγράφοντας τις εξελίξεις που έχουν αφετηρία το Μέγαρο Μαξίμου, πολλαπλάσια θα είναι η μελαγχολία, αν κοιτάξεις τι γίνεται στο πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικό γίγνεσθαι... Τότε η μελαγχολία, θ' αυξάνεται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου...

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Ενισχυμένος, ιδιαίτερα ενισχυμένος βγήκε απ' το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, γεγονός που έκανε πολλούς να σχολιάσουν πως ούτε και στα σοβιετικά καθεστώτα, δεν εκλεγόταν σε ανάλογα συνέδρια, οι ηγέτες με τέτοια ποσοστά!

-Καλό ή κακό, αυτό που έγινε;

Αν είχες απέναντί σου, έναν ηγέτη ο οποίος είχε αποδείξει πως έχει όραμα για τον τόπο, αλλά και διάθεση για ρήξεις επί της ουσίας και όχι στα λόγια, το ότι βγήκε από ένα συνέδριο υπερενισχυμένος, θα ήταν ευχής έργο, μιας και με την επί πλέον δύναμη που του έδωσε το κόμμα του, θα μπορούσε να λειτουργήσει με μεγαλύτερη άνεση υπέρ της πατρίδας και των πολιτών που εκπροσωπεί.

Φευ! Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Η δύναμη που μπορεί να έλαβε απ' το κόμμα του, ο Αλέξης Τσίπρας, θα χρησιμοποιηθεί όπως αυτός θέλει, για να κάνει τα δικά του... παιχνίδια, με φόντο την παραμονή του, στο Μέγαρο Μαξίμου. Κι αν χρειαστεί να βάλει την υπογραφή του, στις πιό επαίσχυντες συμφωνίες που θα του προταθούν, δεν θα φέρει την παραμικρή αντίρρηση και στην συνέχεια, βαφτίζοντας "το κρέας σε ψάρι", θα ισχυριστεί πως διαπραγματεύτηκε και έφερε το καλύτερο για την πατρίδα μας... "Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει", έλεγαν οι παλιότεροι και σήμερα τα πράγματα, δείχνουν πως η λαϊκή σοφία μιλάει, σα να είχε προβλέψει το φαινόμενο Τσίπρα και την καταστροφή της πατρίδας μας, η οποία αν δεν είναι γεγονός, όπως κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν, είναι προ των πυλών...

Αυτή η τακτική του Τσίπρα, μέχρι δυό μήνες πριν, ήταν η καλύτερη για τους δανειστές, οι εκπρόσωποι των οποίων είχαν αποφασίσει να γίνουν και οι προστάτες του. Κάπου όμως χάλασε "η συνταγή" και πλέον οι εκπρόσωποι των δανειστών, τον θεωρούν κάτι σαν "στημένη λεμονόκουπα"! Έχει αναλυθεί η εξέλιξη αυτή και για κάποιους ήταν η αναμενόμενη, μιας και έτσι λειτουργούν οι δανειστές, οι οποίοι ουδόλως ενδιαφέρονται, για την χώρα που αντιμετωπίζει το πρόβλημα και τους πολίτες που ζουν σ' αυτή, αλλά για τους αριθμούς τους οποίους έχουν μπροστά τους...

Και ο περιφερόμενος ως "έξυπνος" πολιτικός σκέφτηκε πως το καλό το παλικάρι, ξέρει κι άλλο μονοπάτι, για να απευθύνει έκκληση σωτηρίας, πέραν του Ατλαντικού, στους άλλους προστάτες του, οι οποίοι δεν τον έχουν απορρίψει ακόμη... Έτσι προκύπτει και η επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, για να δώσει κι ο απερχόμενος πλανητάρχης την δική του ενίσχυση, στην προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία ο Τσίπρας και το σύστημα που έχει δημιουργήσει... Δύσκολο είναι να πετύχει την αποστολή του, σε διεθνές επίπεδο, ενώ στο εσωτερικό, ούτε που το συζητάει κανένας, ως σοβαρό γεγονός... Φαίνονται οι στόχοι και απορρίπτονται, χωρίς δεύτερη κουβέντα...

Όμως αν μελαγχολείς, κοιτάζοντας και καταγράφοντας τις εξελίξεις που έχουν αφετηρία το Μέγαρο Μαξίμου, πολλαπλάσια θα είναι η μελαγχολία, αν κοιτάξεις τι γίνεται στο πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικό γίγνεσθαι... Τότε η μελαγχολία, θ' αυξάνεται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου...

Ειδικά αν αρχίσεις απ' την λεγόμενη κεντροαριστερά, που θα έπρεπε να είναι το αντίπαλον δέος του συστήματος Τσίπρα, είναι για γέλια. Μόλις χθες ο πολύ Σταύρος, έχασε έναν ακόμη βουλευτή και έτσι όπως το πάει, αν η θητεία της παρούσης Βουλής, ολοκληρωθεί, μπορεί στο τέλος να μην έχει ούτε τον εαυτό του. Απ' την άλλη η Φώφη, κινείται μεταξύ σφύρας και άκμονος, μιας και είναι σίγουρο, πως και το καλύτερο να κάνει, θα βρεθούν απέναντί της οι "βαρόνοι", για να της βάλουν τρικλοποδιά και να διαλύσουν ότι καλό πάει να γίνει... Σ' αυτό το τοπίο της λεγόμενης κεντροαριστεράς, η μόνο σοβαρή φωνή του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλου, δεν μπορεί να ακουστεί, μιας και η φασαρία που κάνουν οι άλλοι δυό, είναι τέτοιας έντασης, που δεν επιτρέπεται ν' ακουστεί τίποτ' άλλο...

Που σημαίνει πως, η μόνη ελπίδα, μπορεί να επικεντρωθεί στη ΝΔ του Κυριάκου... Όμως κι εκεί... Δεν τον αφήνουν ν' αγιάσει, τον πρόεδρό τους, όλα τα βαρίδια, που φέρνει απ' τον παρελθόν αυτή η παράταξη και είναι σίγουρο πως δύσκολα θα μπορέσει να απαλλαγεί απ' αυτά... Που σημαίνει πως ενώ οι πολίτες, πρώτη φορά κινούνται δημοσκοπικά με τον τρόπο που κινούνται και τα αποτελέσματα είναι γνωστά, αυτά ακριβώς τα αποτελέσματα, δεν μπορούν να μεταμορφωθούν σε κίνημα λαϊκής οργής, το οποίο μπορεί να επισπεύσει τις εξελίξεις, για τους λόγους που προαναφέρονται και είναι αυτοί που συζητούν όλοι οι πολίτες...

Κατάρα κι αυτή... Ο κόσμος να υποφέρει, οι πάντες να συμφωνούν πως δεν πάει άλλο, με το σύστημα -καθεστώς για ν' ακριβολογούμε- Τσίπρα, αλλά το τσακ που θα μπορέσει να επισπεύσει τις εξελίξεις, να είναι ακόμη πολύ μακριά. Πρώτη φορά, στην μεταπολιτευτική ιστορία, συμβαίνει αυτό και ακριβώς για τον λόγο αυτό, επιζητεί ιδιαίτερη και προσεκτική ανάλυση. Αυτό που δεν συμβαίνει σε κεντρικό επίπεδο, ίσως και γιατί η βαθύτερη ανάλυση των εξελίξεων, δεν μπορεί να εντυπωσιάζει, όσο ένας ανόητος καβγάς μεταξύ Άδωνη και κάποιου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ... Είναι κι αυτά τα τερτίπια των καναλιών και των δημοσιογράφων των Αθηνών, που βγάζουν εκτός κάδρου την ουσία, με όσα συνεπάγονται και ακολουθούν την επιλογή αυτή...

ΓΙα να περάσουμε στα δύσκολα. Υπό τις παρούσες συνθήκες και το τι συμβαίνει απέναντι απ' τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι σχεδόν ακατόρθωτο σήμερα, να προκύψουν εξελίξεις, οι οποίες θα μορφοποιήσουν την λαϊκή οργή και θα επισπεύσουν τις εξελίξεις, να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές και τότε οι ίδιοι πολίτες, ν' αποφασίσουν γα το μέλλον τους, με την σοβαρότητα που απαιτεί η κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και η μόνη ελπίδα, που μπορεί να προκύψει, είναι η σοβαρότητα που πρέπει να επιδείξει ο ελληνικός λαός... Διαφορετικά...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016 21:44

Το μπερδεμένο νόμπελ…

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

 

 

 

Sol omnibus lucet.
(Ο ήλιος λάμπει για όλους).
Πετρώνιος.


Αυτή τη φορά Νόμπελ λογοτεχνίας πήγε σε μια άλλη αγκαλιά, γεμάτη ποίηση, τραγούδια, σε μια γενιά που μπορεί και καθορίζει και την επιλογή των νόμπελ, κάθε είδους και κάθε μορφής. Όλοι ενθουσιάστηκαν όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και ανέβασαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  τα αντίστοιχα τραγούδια με τα βραβευμένα στιχάκια. Βιβλιοκριτικοί και πιο κριτικοί στάθηκαν στη σημειολογία του φετινού Νόμπελ, μας μπέρδεψαν ή μπερδεύτηκαν θ΄ αναρωτηθεί ο Γιάννης N. Μπασκόζος  απ΄ το περιοδικό ο Αναγνώστης. Ίσως ήθελαν να βραβεύσουν μια γενιά αλλά γιατί όχι μια άλλη, ίσως τη νεανική τρέλλα αλλά αυτή γέρασε, ίσως ν΄ανοίξουν το δρόμο τους και προς την αμερικανική λογοτεχνία και ποίηση στην αντίπερα όχθη του ωκεανού ίσως ίσως ίσως….
Ίσως να είναι τελικά και σημείο των καιρών μας να έχει πέραση ό,τι  αποτελεί ή θ΄αποτελέσει μια ράβδο χρυσού ως έργο τέχνης που όλοι θα μένουν έκθαμβοι μπροστά στο χρυσό, κάπως έτσι είχε περιγράψει και ο Τίτος Γάιος Πετρώνιος, στο περιβόητο «Σατυρικόν» (61 μ.Χ.) γλαφυρά και αθυρόστομα την ασύδοτη εποχή του Νέρωνα. Δεν ξέρω αν ζούμε στην εποχή του Νέρωνα που κάποιος πολιτικός που θα μας καίει και θα μας πυρπολεί θα γράφει τραγούδια και άσματα όσο η δική του έμπνευση θα ξυπνά απ΄αυτό θέαμα. Ούτε γνωρίζω αν όσα συνέβαιναν την εποχή του Νέρωνα δεν θα ξανασυμβούν ή δεν επαναλαμβάνονται με άλλα πρόσωπα και άλλες δομές σήμερα αλλά με την ίδια συνέπεια στην μη ηθική για να μην την ονομάσω ανηθικότητα και παράλογο, την αδικία και την βαρβαρότητα με την επίφαση του πολιτισμού και της δήθεν πνευματικής γενιάς  που ευτυχώς στις μέρες μας τραγουδά και ψελλίζει στίχους του Μπόπ Ντύλαν ικανοποιημένοι για τις επιδόσεις τους σε κάθε επίπεδο  με τακτοποιημένα τα τέκνα σε κάθε δημόσια θέση ή σε κατι άλλο καλό και αποδοτικό και την επανάσταση που έκαναν κάποτε κι αυτοί ως φοιτητές στην κωλότσεπη ως έτοιμη απάντηση και εισιτήριο για κάθε σπουδή και αυτοσπουδή.
Αν δεν πήραν ποτέ Νόμπελ ο Κούντερα, ο Καβάφης,  οι τόσοι και τόσοι που σιωπηλά μιλούν με το έργο τους περί της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι μας  και της μελαγχολίας που τελικά θα πρέπει να συνοδεύει τον ιδιοφυή άνθρωπο και να κλείσουμε με το αιώνιο ερώτημα από την χώρα του ξεχωριστού και μοναδικού….. Τι αντέχει επάνω στις πλάτες του αυτός ο πλανήτης; Μάλλον τα πάντα τελικά…

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016 21:40

Η διαχωριστική γραμμή

|

Ο ελληνικός λαός είπε να ξεκολλήσει από τις νοοτροπίες του παρελθόντος. Ο Τσίπρας αξίζει την υποστήριξή μας εφόσον τα έβαλε με το κατεστημένο και τα βαριά ονόματα που το εκπροσωπούν...

 

Tου

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΛΚΙΑ

 

Στις 10-10-2016 έγινε στη Βουλή η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τη διαπλοκή και τη διαφθορά σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων. Ελέχθησαν εκατέρωθεν πολλά, κυρίως παλαιά. Ότι επί 27 χρόνια τα γνωστά κανάλια λειτουργούσαν με προσωρινή άδεια (!!!) χωρίς να δώσουν ούτε ένα ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο. Ότι τα ΜΜΕ πήραν δάνεια από ελληνικές τράπεζες με εξασφάλιση “αέρα”. Ότι τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ πήραν χωρίς σοβαρές εγγυήσεις δάνεια, τα οποία σήμερα δεν εξυπηρετούνται και φθάνουν το αστρονομικό ποσό των 210 εκατομμυρίων ευρώ για την Ν.Δ και 186 για το ΠΑΣΟΚ. Δεν άκουσα να αρθρώνουν σοβαρό πολιτικό λόγο οι νεόκοποι αρχηγοί των ανωτέρω κομμάτων για τον τρόπο αποπληρωμής των δανείων τους. Κάνουν όμως σκληρή κριτική στους άλλους, ενώ έπρεπε να σιωπούν.
Ελέχθησαν και τα γνωστά για το “σκάνδαλο” της SIEMENS που έδινε μίζες σε κάποια πολιτικά κόμματα της Ελλάδας, για το ρόλο του Χριστοφοράκου που χαιρετάει από τη Γερμανία την ελληνική δικαιοσύνη που τον άφησε ελεύθερο, για κάποιο δάνειο 300.000 ευρώ του “ΚΗΡΥΚΑ ΧΑΝΙΩΝ”, κ.λπ. Στην ουσία ο κ. Μητσοτάκης είχε καλή πρωτολογία, αλλά με τρόπο που θύμιζε εκείνο το κοντό ανθρωπάκι της Γερμανίας τη 10ετία 1930 που προσπαθούσε με τα ψεύτικα επιχειρήματα να πείσει το ακροατήριό του ότι το μαύρο είναι άσπρο. Θα ήταν περισσότερο πειστικός αν δέχονταν ότι οι καναλάρχες έπρεπε να είχαν πληρώσει έκτοτε για τις συχνότητες, τις οποίες απέκτησαν δωρεάν, ασκώντας την κριτική του για τον αριθμό τον νέων αδειών.
Με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε έδειξε ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συμφέροντα των μη αδειοδοτηθέντων καναλαρχών και λιγότερο για την ποσοτική και ποιοτική ενημέρωση των πολιτών. Άκομψη πολιτικά ήταν και η προσπάθεια συμψηφισμού του δήθεν Συριζαίου Καλογρίτσα με τους Βαρδινογιάννη, Κοντομηνά, Κυριακού, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Αλαφούζο και λοιπούς μεγαλοκαρχαρίες της ενημέρωσης. Δεν υπάρχει σύγκριση ανεξάρτητα αν ο Καλογρίτσας “κόπηκε” τελικά, γιατί δεν κατέβαλε το 1/3 της αξίας της άδειας που έλαβε. Τέλος, αποτυχημένη ήταν και η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να κατηγορήσει τον Τσίπρα για δημιουργία μονόπλευρης ενημέρωσης με τα 4 “νέα” κανάλια του διαγωνισμού υπέρ αυτού και του κόμματός του. Με τους Αλαφούζο (ΣΚΑΪ) και Κυριακού (ΑΝΤΕΝΑ) θα κάνει τη δική του διαπλοκή ο Τσίπρας; Είναι για γέλια. Με το Μαρινάκη που ο πατέρας του υπήρξε βουλευτής Πειραιά της Ν.Δ. ή με τον Γεωγιανό επιχειρηματία Σαββίδη; Από τη συζήτηση εκείνης της μέρας προέκυψε όμως κάτι περισσότερο ουσιαστικό, το οποίο αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πολιτικών αρχηγών Τσίπρα και Μητσοτάκη, η οποία διαφεύγει των συνηθισμένων πολιτικών αναμετρήσεων στη Βουλή.
Κάποια στιγμή ο Τσίπρας, λάβρος για την αήθη κριτική που δέχονταν ιδιαίτερα από τη Ν.Δ., είπε από το βήμα την Βουλής μετά λόγου γνώσεως που λένε και οι νομικοί: “Εμάς δεν μας κρατάει κανένας”. Μεγάλη κουβέντα φίλοι μου, για ένα νέο πολιτικό αρχηγό, ο οποίος από οργανωτής κατάληψης σχολείων σαν μαθητής έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας, κερδίζοντας γόνους οικογενειών από τζάκια που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 60 χρόνια.
Πόσοι άραγε πολιτικοί άνδρες άραγε του χθες και του σήμερα έχουν το θάρρος να πουν από το βήμα της Βουλής ότι δεν τους κρατάει κανένας; Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί;
Για το λόγο αυτό καλύτερα να πορευθούμε με ένα πρωθυπουργό που δεν τον κρατάει κανένας, και ας είναι άπειρος στην πολιτική και κάνει κάποια λάθη, παρά να αναθέσουμε τη διακυβέρνηση της χώρας σε πολιτικούς και κόμματα, των οποίων είναι φανερή η διαπλοκή με το μιντιακό και επιχειρηματικό κατεστημένο και περιμένουν την ευκαιρία να απλώσουν την εξουσία για να τακτοποιήσουν με νυχτερινή τροπολογία την απαλλαγή τους από τα δάνεια που χρωστούν σήμερα στις τράπεζες.
Γνωρίζουν άλλωστε το δρόμο που άνοιξε ο Σαμαράς με το Βενιζέλο, οι οποίοι απάλλαξαν πάσης αστικής και ποινικής ευθύνης τα στελέχη των τραπεζών που χορήγησαν τα θαλασσοδάνεια στα κόμματά τους. Τέτοιους κυβερνήτες θέλετε;
Ο ελληνικός λαός είπε να ξεκολλήσει από αυτές τις νοοτροπίες του παρελθόντος. Ο Τσίπρας αξίζει την υποστήριξή μας εφόσον τα έβαλε με το κατεστημένο και τα βαριά ονόματα που το εκπροσωπούν. Και όταν τελειώσει το έργο του, εδώ είμαστε να τον κρίνουμε και τον συγκρίνουμε με τους προηγούμενους. Με αυστηρότητα κα αντικειμενικότητα. Όχι με κραυγές.

 

xalkias-giorgos-nea-00-a

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016 23:14

Ψυχραιμία και προσοχή!

|

Έχει τόσες αφορμές και προκλήσεις η τοπική κοινωνία για να προχωρήσει σε αντιπαραθέσεις, δεν χρειάζεται να προστεθεί και μία, που είναι άνευ λόγου και αιτίας, όπως αυτή της εκλογής του νέου Μητροπολίτη.

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Οι παράγοντες της Άρτας (υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι κλπ) είχαν λάβει πρόσκληση, απ' την Ιερά Μητρόπολη Άρτας, να παραβρεθούν το Σάββατο στην χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Θεολόγου και ακολούθως στο γεύμα, που είχε προετοιμαστεί στο ξενοδοχείο ΗΛΕΚΤΡΑ της πλατείας Συντάγματος. Μάλιστα η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη, είχε προγραμματίσει να επισπεύσει την επιστροφή της απ' τα Γιάννενα, όπου βρισκόταν στην Παρασκευή και παραβρέθηκε σε πολιτική εκδήλωση.

Ήρθαν έτσι τα πράγματα, που ούτε χειροτονία έγινε, αλλά ούτε και το γεύμα, το οποίο είχε οργανώσει η Ιερά Μητρόπολη Άρτας, υπερβαίνοντας τα ήθη της Ιεραρχίας, όταν αυτή βρίσκεται σε αναμονή εκλογής Μητροπολίτη, που αν μην τι άλλο, οι ίσες αποστάσεις είναι εκ των ων ουκ άνευ!

-Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Πολύ απλά, πως ο πρώην Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος, στην διαδικασία εκλογής του διαδόχου του, υπέστη χαρακτηριστική ήττα, η οποία ήρθε να ακυρώσει το γενναίο και ουσιαστικό μήνυμα, που επιχείρησε να μεταφέρει και στην ιεραρχία της ελληνικής εκκλησίας, σε σχέση με την ανανέωσή της. Που με θυσία την θέση του, προσπάθησε να επικοινωνήσει το αυτονόητο... Ότι το ισόβιο του αξιώματος, που απολαμβάνουν οι μητροπολίτες, πρωτίστως έχει σχέση με την δυνατότητα άσκησης των αυξημένων καθηκόντων, που έχει ένας Μητροπολίτης και όχι μ' αυτό καθ' αυτό το όριο της ζωής του κάθε ιεράρχη. Πρωτοποριακή άποψη, την οποία κάποιος έπρεπε να πει φωναχτά, χωρίς όμως να κάνει το λάθος, που έκανε ο πρώην Άρτας κ. Ιγνάτιος!

Γιατί ο άξιος ιεράρχης της Άρτας, με την παραίτησή του, η οποία έβλεπε απ' την μια το ορθόν του πράγματος, σε σχέση με το ισόβιο, επεχείρησε να φέρει στην ιεραρχία, μια άλλη παθογένεια, που είναι η κατά έναν τρόπο, κληρονομικότητα. Που σήμαινε αυτό, ότι ο κάθε μητροπολίτης, σύμφωνα με την λογική και πρακτική του κ. Ιγνατίου, θα μπορούσε σε κάποια χρονική στιγμή, ν' αποχωρήσει και να ορίσει ο ίδιος τον διάδοχό του. Για να αντιτείνει η συντριπτική πλειοψηφία, ως εφάνη εκ του αποτελέσματος, πως με τον τρόπο αυτό, οι ίδιοι θα απεμπολούσαν ένα εκ των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, που έχουν ως ιεράρχες και αυτό είναι η εκλογή των νέων μητροπολιτών.

Ο ενθουσιασμός για το νέο και χρήσιμο, που ο ίδιος είχε καταθέτοντας την παραίτησή του, δεν του επέτρεψε να κάνει τον σαφή διαχωρισμό, ανάμεσα στο νέο που φέρνει και είναι επιβεβλημένο για την εκκλησία και την κοινωνία και στο περίεργο, που ήταν η είσοδος της κληρονομικότητας, στις εργασίες των συνόδων των αρχιερέων!

Αυτή η σύγχυση, χαρακτήρισε τις επόμενες κινήσεις του... Απ' την στιγμή που εξέδωσε την εγκύκλιο προς όλες τις ενορίες της Μητρόπολης Άρτας, για την αποχώρησή μέχρι και την απόφασή του, να προκύψει πρωτοφανής κινητοποίηση, για την χειροτονία του εκλεκτού του, την οποία αυτό θεωρούσε σίγουρη, αλλά δεν έγινε ποτέ! Στην πρώτη εγκύκλιο, άφησε να εννοηθεί πως είναι σίγουρη η εκλογή του εκλεκτού του αρχιμανδρίτη Θεολόγου. Και προϊόντος του χρόνου, με τις επιλογές του και τις κινήσεις του, είχε καταφέρει να πείσει όλη την Άρτα, πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση, να μην είναι ο επόμενος Μητροπολίτης, ο αρχιμανδρίτης Θεολόγος.

[Λίγο έλειψε να με βρίσει πολυπράγμων παράγοντας της Άρτας, που κινείται και στις παρυφές της εκκλησίας, όταν την περασμένη Πέμπτη το πρωί, σε τυχαία συνάντηση μας στην οδό Σκουφά, του είπα πως οι πληροφορίες δεν είναι καλές, για την εκλογή του Θεολόγου. "Αυτή την στιγμή, έχει 57 μητροπολίτες και αύριο θα είναι 67. Δεν θα χρειαστεί και δεύτερη ψηφοφορία", μου είπε κάνοντας και ένα σχόλιο για την ποιότητα των πληροφοριών που είχα, λέγοντας "τι δημοσιογράφος, είσαι εσύ"].

-Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

Βασανιστικό το ερώτημα, μιας και οι επιδράσεις της σιγουριάς του πρώην Μητροπολίτη κ. Ιγνάτιου, ήταν ποικίλες στην κοινωνία. Αν αρχίσουμε απ' την άτυχη δήλωση του αντιπεριφερειάρχη Βασίλη Ψαθά, περί την αποδοχή του αποτελέσματος και την εκλογή Μητροπολίτη, μέχρι τις δηλώσεις κάποιων κυριών του κύκλου ή άλλων οργανώσεων, το συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει, είναι πως η κοινωνία και οι πιστοί δεν έχουν ανάγκη από τέτοια σχόλια και τέτοιες αντιδράσεις, γιατί η αποδοχή του νέου εψηφισμένου Μητροπολίτη πρέπει να θεωρείται και είναι δεδομένη, για τον απλούστατο λόγο, πως μόνο η Ιερά Σύνοδος, εκλέγει Μητροπολίτες και όχι το εκκλησίασμα ή ο δήμαρχος ή ο περιφερειάρχης ή όποιος θεωρεί πως έχει την δυνατότητα άσκησης επιρροής στην Ιερά Σύνοδο.

Πρακτικά αυτό, σημαίνει πως τις επόμενες ημέρες, περί τις 20 - 25, που θα έρθει στην Άρτα, ο νέος Μητροπολίτης κ.κ. Καλλίνικος και θα γίνει η ενθρόνισή του, πρέπει να κυριαρχήσει η ηρεμία και η ψυχραιμία, που επιβάλλει το αυτονόητο. Πως με όλες τις θεσμικές προϋποθέσεις, έγινε η εκλογή του νέου Μητροπολίτη Άρτας κ.κ. Καλλινίκου και με αυτόν πρέπει να πορευτούν οι πιστοί και η κοινωνία.

Γιατί και την ΄συτερη στιγμή, μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου, το ερώτημα είναι βασανιστικό:

-Ποιός μπορεί με βεβαιότητα, να ισχυριστεί, πως ο Θεολόγος, θα ήταν καλύτερος απ' τον Καλλίνικο;

Κανένας απολύτως. Γιατί ούτε του ενός, ούτε του άλλου, έχουμε δείγματα γραφής και παραμένει κενή περιεχομένου, η αντίληψη πως ο δικός μας άνθρωπος, είναι και ο πιό ικανός. Μια τέτοια άποψη, δεν στέκει σε καμία ανάλυση και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, γιατί έχει αποδειχτεί πως εκεί που οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούσαν για την εκλογή Μητροπολίτη, με την πάροδο του χρόνου, ευγνωμονούν την Ιερά Σύνοδο, για την επιλογή που έκανε... Οι γειτονικές περιπτώσεις της Πρέβεζας και των Ιωαννίνων, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές...

Έχει τόσες αφορμές και προκλήσεις η τοπική κοινωνία για να προχωρήσει σε αντιπαραθέσεις, δεν χρειάζεται να προστεθεί και μία, που είναι άνευ λόγου και αιτίας, όπως αυτή της εκλογής του νέου Μητροπολίτη.

Καθοριστικό ρόλο σ' αυτή την κατεύθυνση, θα πρέπει να παίξει και ο πρώην Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος, που αν κάνει και δημόσια την αυτοκριτική του, δεν θα είναι κακό... Μπορεί να είναι και επιβεβλημένο.

Ένας κύκλος, μιας νόμιμης διαδικασίας έκλεισε, η Άρτα έχει νέο Μητροπολίτη, πρέπει να τον περιβάλει με εκτίμηση και εμπιστοσύνη, για να περιμένει το καλύτερο.

 

gketsis-apo-gkaniatsa-00-t

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016 23:10

Η τιμή και το χρήμα...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν.

Πρωταγόρας


Ξαναδιαβάζοντας  για άλλη μια φορά το ηθογραφικό αυτό αριστούργημα του Κερκυραίου πεζογράφου Κωνσταντίνου Θεοτόκη που περιέγραψε τόσο μοναδικά αλλά και διεισδυτικά τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα από τις περιπέτειες του χρήματος από κάθε πλευρά, δεν έχω παρά να παρατηρήσω πόσο μεγάλος και επίκαιρος συγγραφέας ήταν και είναι. Και αυτό γιατί μεγάλος θεωρείται ένας συγγραφέας όταν μπορεί και διαβάζεται για τη δύναμη της γραφής του αλλά και των ηρώων που συνθέτει και μετά από πενήντα και εκατό και ποιος ξέρει ακόμη πόσα χρόνια.
Μεγάλος είναι και ο συγγραφέας που ηθογραφεί πλάθει τους χαρακτήρες του με τέτοιον τρόπο σα να τους συναντάς και σήμερα δυστυχώς….. Η κοινωνία της εποχής του Κωνσταντίνου Θεοτόκη πόσο απέχει από τη δικά μας και την διαφθορά της πολιτικής του Γεώργιου Θεοτόκη, λίγα χρόνια πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους, όταν ήταν πρωθυπουργός της χώρας. Παρά τις αναγνωρισμένες αρετές του πρωθυπουργού Θεοτόκη και παρά το γενικότερο έργο του για την ανοικοδόμηση του ελληνικού κράτους, οι δυσκολίες για τους απλούς πολίτες και τα εγγενή προβλήματα διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας, δεσπόζουν, δημιουργώντας ιδιαιτέρως πιεστικές καταστάσεις για τους Έλληνες της εποχής.
 Η παθογένεια της τότε ελληνικής κοινωνίας είχε προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε οι πολίτες της Κέρκυρας  αλλά και της Ελλάδας γενικότερα να υπολογίζουν την ψήφο τους στις εκλογές όχι με βάση το έργο της κυβέρνησης, αλλά με βάση το κατά πόσο ικανοποιήθηκαν οι προσωπικές τους επιδιώξεις, τα «ρουσφέτια» τους. Η διαφθορά αυτή των πολιτικών πραγμάτων της χώρας, υποδήλωνε και υποδηλώνει την αδυναμία της κοινωνίας να συμπράξει για χάρη του γενικότερου οφέλους και πηγάζει βέβαια από την οικονομική ανέχεια που χαρακτήριζε τη ζωή των περισσότερων πολιτών.
Η Ελλάδα αδυνατούσε όπως και αδυνατεί  να διασφαλίσει συνολικά για τους πολίτες της την απαιτούμενη ευημερία κι αυτό τους ωθούσε σε μια ατομικιστική προσπάθεια για να διασώσει ο καθένας την οικογένειά του, έστω κι αν αυτό γινόταν με αθέμιτα μέσα, έστω κι αν με αυτό τον τρόπο έβλαπταν τα συμφέροντα του συνόλου ή την πλήρωνε ο πιο ευάλωτος, προσωπικά δράματα και αδιέξοδα.
-Πόσο μακριά είμαστε και μείς σήμερα απ΄ αυτό;
Πόσο μακριά είμαστε από τους σκλάβους στα δεσμά τους όταν ζείς καθημερινά την πίεση των χρημάτων της ανάγκης ενώ άλλοι κάνουν πάρτυ  και τσιμπούσια στο όνομα του λαού; Kαι σε προσωπικό επίπεδο οι άνθρωποι αναγκάζονταν να προχωρήσουν σε επώδυνους συμβιβασμούς που μπορεί αν είσαι γυναίκα στην στενή επαρχία να παίρνει τις διαστάσεις της Ελισάβετ Μουτζάν Μαρτινέγκου….
Άλλο χρήμα κι άλλο τιμή, άλλο αξιοπρέπεια και άλλο συμβιβασμός, άλλο διαύγεια και συνέπεια και άλλο ψεύδος και ευτελισμός….. Άλλο άσπρο κι΄ άλλο μαύρο, άλλο εγώ κι άλλο οι άλλοι …

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016 23:04

Η «Ωραία Κοιμωμένη» του Τατοϊου

Του

ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΥΔΙΚΟΥ*

 

«Το Τατόι βγαίνει και πάλι από τη λήθη». Είχα διαβάσει τη φράση στην εφημερίδα Καθημερινή, τον περασμένο Απρίλιο(Λιάλιος). Τότε, δεν προχώρησα σε επεξεργασία. Όμως, ο έξυπνος λόγος βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στη σκηνή προκαλώντας συνειρμούς και τροχιοδρομώντας τη σκέψη στις ράγες της αφηγηματικής παράδοσης.
     Όμως, η επιγραμματική διατύπωση στην εφημερίδα φαίνεται πως αποκτά άλλες διαστάσεις στις πολιτικές και πολιτειακές φαντασιώσεις μιας άλλης εφημερίδας που κινείται στον φιλοβασιλικό-και όχι μόνο-χώρο. Με άλλα λόγια, βαυκαλίζεται με την προοπτική της παλινόρθωσης του θρόνου. Με την ολοκλήρωση του ιστορικού κύκλου, που συνδέει τις φαντασιώσεις των φιλοβασιλικών με το γνωστό παραμύθι του Σαρλ Περό, η «Ωραία Κοιμωμένη» τους  θα συνέλθει από την κατάσταση του ύπνου. Και η ζωή θα αρχίσει από κει που σταμάτησε με το δημοψήφισμα του 1974.
    Παιχνίδια που παίζει η επιθυμία στο μυαλό! Η ιστορία της «Ωραίας Κοιμωμένης» αποτελεί το στημόνι πολλών παραμυθιών και αφηγηματικών μοτίβων. Οι άνθρωποι αδυνατούν να συμβιβαστούν με τον θάνατο. Με το τέλος. Συχνά, δημιουργεί υποκατάστατα. Τέτοια είναι και τα παραμύθια, που διασώζουν την πίστη του λαϊκού ανθρώπου σε μια κυκλική αντίληψη της ιστορίας. Ό,τι πεθαίνει, επανέρχεται ανανεωμένο.
     Η βασική ιδέα στην «Ωραία Κοιμωμένη» είναι η αντίληψη του θανάτου ως μιας απουσίας που διαρκεί ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα(εκατό χρόνια). Η φθορά είναι προσωρινή. Απουσία η αποσύνθεση και η αναδημιουργία μέσα από την καταστροφή , που είναι κεντρική σε πολλές κοσμολογίες και λαϊκές παραδόσεις. Ο προσωρινός θάνατος βιώνεται ως συνέπεια μιας προδιαγεγραμμένης μοίρας. Η ύβρις απέναντι στις δυνάμεις που ορίζουν τον κόσμο προκαλεί την οργή και τη συνακόλουθη ποινή.
      Η νεκροφάνεια της «Ωραίας Κοιμωμένης», όμως, δεν είναι ανεπίστροφη. Οι δυνάμεις που κυβερνούν τον κόσμο έχουν προβλέψει την αποκατάσταση της προσωρινής αναστολής της ζωής. Αυτό είναι που θερμαίνει τα όνειρα των φιλοβασιλικών, που μάλλον θα έχουν σε περίοπτη θέση αυτή την αφηγηματική παράδοση.
      Αυτό το μοτίβο υπάρχει στη σκέψη φιλοβασιλικού ακαδημαϊκού σε εξωχώριο πανεπιστημιακό ίδρυμα. Είναι απόλυτα βέβαιος ότι η «Ωραία Κοιμωμένη(βασιλευομένη δημοκρατία) δεν ολοκλήρωσε τον ιστορικό της κύκλο. Και όχι μόνο αυτό.  Βρήκε και το πρόσωπο που θα αναλάβει το ρόλο του  τυχερού  βασιλόπουλου του παραμυθιού  που επισκέφτηκε το παλάτι  την ώρα που ολοκληρωνόταν  ο ιστορικός κύκλος της τιμωρίας δίνοντας ζωή στην «Ωραία Κοιμωμένη». Είναι ο πρίγκιπας Νικόλαος που θα αποκαταστήσει την ιστορική συνέχεια.
      Κάθε πολιτική και κοινωνική ομάδα έχει δικαίωμα να συντηρεί το μύθο της. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει. Τα παραμύθια, όμως, δεν έχουν ευθύνη για τις επιλογές των ανθρώπων. Η αφηγηματική παράδοση βοηθάει τους ανθρώπους να σπάσουν τις κοινωνικές συμβατικότητες δημιουργώντας κόσμους ελευθερίας.
     Σ’ αυτό θα μπορούσαν  να  βοηθήσουν τα βασιλικά κτήματα του Τατοϊου. Έκανα αυτές τις σκέψεις ένα πρόσφατο κυριακάτικο πρωινό , που για πρώτη φορά αποφάσισα να περπατήσω από τον «Λεωνίδα» στη Βαρυμπόμπη ως το παλάτι. Συνοδοιπόρος μου ο Γιώργος. Όπως κάθε Έλληνας, είχε έτοιμα σχέδια για την αξιοποίηση του κτήματος. Προϋπόθεση; Να πάρει το κουμάντο της χώρας από τους «άχρηστους» πολιτικούς.
      Είν’ αλήθεια πως τα λόγια του διέτρεξαν όλο το μήκος της σπονδυλικής μου στήλης. Η κρίση και οι πολιτικές αστοχίες μπορούν να αναθερμάνουν τις φαντασιώσεις όσων θέλουν το παραμύθι «Ωραία Κοιμωμένη» να λειτουργήσει ως εκπληρούμενη προφητεία.
      Πέρα από τις φαντασιώσεις και τις επιθυμίες, το Τατόι υποβάλλει την αίσθηση ενός άλλου χρόνου. Ένα σκηνικό «Ωραίας Κοιμωμένης». Αν όσοι ασχολούνται με το δάσος είναι αξιέπαινοι για την περιποίησή του, τα κτίρια αποπνέουν μια μούχλα. Ο χρόνος σταμάτησε στη δεκαετία του 1970. Όλα τα κτίρια που στέγαζαν παραγωγικές δραστηριότητες σε πληγώνουν με την εγκατάλειψη. Στο παλάτι  είναι διάχυτη η αίσθηση μιας στοιχειωμένης ιστορίας. Παντού εγκατάλειψη. Παντού εμφανή τα δείγματα της ασέβειας προς την ιστορική και πολιτισμική μας κληρονομιά.
      Το ενθαρρυντικό στο Τατόι είναι η πρωτοβουλία των «φίλων» του. Παλεύουν. Ενημερώνουν. Είναι η φωνή όλων των Ελλήνων που τιμούν την κληρονομιά. Που κλείνουν το παραμύθι της «Ωραίας Κοιμωμένης» δίνοντας το δικό τους τέλος. Η πολιτεία είναι καιρός να βοηθήσει. Να γίνει το Τατόι ένα πάρκο της νεοελληνικής ιστορίας και πολιτισμού.


*Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 

avdikos-evagg-00-s

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188592
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2692
24634
81309

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 101 επισκέπτες και κανένα μέλος