A+ R A-
15 Αυγούστου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017 10:31

Το τόσο ανώφελο... μα χρήσιμο...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Το τόσο ανώφελο μα χρήσιμο που συχνά το παραβλέπουμε και πιο συχνά το παρακούουμε είναι ίσως το πιο σημαντικό που έρχεται και μας απασχολεί με την μορφή του μικρού και του εφήμερου ή  πάλι με την μορφή της ασήμαντης λεπτομέρειας, που όμως κρύβει πολύ συχνά την ουσία. Γιατί η ουσία δεν φαίνεται, συνήθως είναι καλά κρυμμένη και τοποθετημένη σε τέτοια σημεία που μόνο τα ιδιαίτερα βλέμματα και ματιές μπορούν να την εντοπίσουν. Και πολύ ευαίσθητα αυτιά να την ακούσουν και πολύ ελεύθερες ψυχές να την αγγίξουν.
Και το πιο σημαντικό και ουσιώδες σε μια πολιτεία, σε μία πόλη σε μία κώμη σε μια κοινή συγκατοίκηση είναι η συμφωνία, είναι η δικαιοσύνη, είναι  οι νόμοι να ισχύουν κοινώς  για όλους. Για τον Πλάτωνα  ιδανικό πολίτευμα θα ήταν αυτό, στο πλαίσιο του οποίου δεν θα μπορεί κανένας να αποστερεί την ελευθερία των άλλων και να δημιουργεί ανισότητα, γιατί αυτό οδηγεί σε πολέμους που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας και του πολιτισμού της. Από αυτή την άλλη, ο Αριστοτέλης περιγράφει ως «άριστο πολίτευμα, εκείνο το πολίτευμα στο οποίο η πόλη είναι δυνατόν να καταστεί ευδαίμων, και επειδή καθώς ειπώθηκε, χωρίς αρετή δεν μπορεί να υπάρξει ευδαιμονία, είναι προφανές ότι η πόλη που συγκροτείται με βάση το άριστο πολίτευμα αλλά και άριστους άρχοντες οι οποίοι διαθέτουν το έυψυχον.
Και όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης διά στόματος Περικλή ή και το αντίστροφο,”το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον”. (Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι). Μεγάλος είναι ο ηγέτης που μπορεί να συλλάβει και να πραγματώσει τέτοιες ρήσεις όχι με τη θεωρία του αλλά με την πράξη του. Μεγάλος είναι ο ηγέτης κάθε κλίμακας, αυτός που μπορεί και ξέρει την έννοια της δικαιοσύνης  και όχι του επαγγέλματός του και της συντεχνίας του. Μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που τελειώνοντας δεν είναι πιο πλούσιος απ΄όταν ξεκίνησε αλλά το ίδιο ή και λιγότερο.... Και φυσικά μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που ακροάται πρωτίστως τον τόπο του και τους πολίτες του και μετά τους κόλακες και τα κοράκια....
Το ανώφελο που μπορεί να είναι η μία και μικρή ασήμαντη λεπτομέρεια για την κορυφή, μπορεί ν΄ αποτελεί σημείο καίριο για την επιβίωση του απλού πολίτη που μοχθεί σε ιδιαίτερα δύσκολες εποχές για το λίγο του, το λίγο πριν τον πνιγμό, τον απόλυτο αφανισμό. Δεν υπάρχουν ελαφρά τη καρδία αποφάσεις, όμορφες κι αστραφτερές, διαφανείς και επιφανειακές. Υπάρχει μόνο η έννοια της βαθύτερης περίσκεψης και συνολικότητας που πρέπει να λαμβάνονται με σκοπό το κοινό καλό και ευδαιμονία.
Η άμεση δημοκρατία σίγουρα είναι πολύ δύσκολη και πολύ ευάλωτη και τρωτή. Γι΄αυτό όμως απαιτεί και ελεύθερους πραγματικά ανθρώπους και πνεύματα, γιατί μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος ελεύθερασκέφτεται....

Του

Σάκη Μουμτζή

 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης συνεχίζει τις αποκαλύψεις του και συνεχίζει επίσης να λύνει απορίες μας. Έτσι, χθες μας πληροφόρησε γιατί ο Α.Τσίπρας επέλεξε τον Π.Καμμένο και όχι τον Στ.Θεοδωράκη, ως κυβερνητικό εταίρο. Ο Στ. Θεοδωράκης ήταν υπέρ της, πάση θυσία, παραμονής της Ελλάδος στο ευρώ, ενώ ο Π.Καμμένος, φανατικός αντιμνημονιακός, δεν θα έφερνε αντιρρήσεις στον σχεδιασμό των Τσίπρα—Βαρουφάκη για ρήξη με τους δανειστές.
Μάλιστα, όπως είπε ο πρωθυπουργός στο assets του, θα αφήνουν τον Καμμένο να «παίζει» στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και αυτός δεν θα ανακατεύεται στα κοινωνικά θέματα που αφορούν την ιδεολογική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ως εδώ όλα καλά και κατανοητά. Όμως, στην συνέχεια ανακύπτει η εξής απορία. Μετά την θεαματική κυβίστηση της 13ης Ιουλίου 2015 που έκανε ο Α.Τσίπρας, κατανόησε όπως εξομολογείται αυτοκριτικά ο ίδιος, πως ο μόνος βατός δρόμος είναι αυτός των μνημονίων. Δύσκολος και επώδυνος, αλλά ο άλλος δρόμος οδηγεί στο Γουδή.
Εφ΄όσον λοιπόν η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτήν την θεμελιακή παραδοχή, γιατί συνέχισε να συγκυβερνά και μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου με τον Π.Καμμένο; Τι πιο λογικό, αφού η προοπτική της ρήξης με τους εταίρους είχε διαγραφεί από την ατζέντα του Α.Τσίπρα, να αναδιαμορφώσει και την κυβερνητική συμμαχία.
Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να απευθύνει πρόσκληση στον Στ.Θεοδωράκη να γίνει το Ποτάμι  κυβερνητικός εταίρος του. Κι όμως δεν το έκανε, όπως είναι γνωστό. Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας ξανασφράγισε την συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.
Μήπως λοιπόν ο Α. Τσίπρας έχει, ακόμα και σήμερα, στο πίσω μέρος του μυαλού του την σύγκρουση με τους δανειστές μας  και θεωρεί τον Π.Καμμένο πιστό σύμμαχο σε αυτήν την πορεία; Μια υπόθεση κάνω. Ένα ερώτημα θέτω.
Όμως, το τελευταίο χρονικό διάστημα κυριαρχεί στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ η επιστροφή στην κανονικότητα. Το πώς την εννοεί, είναι ένα ζήτημα. Γιατί, αν κρίνω από τις αήθεις επιθέσεις υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ κατά της Δικαιοσύνης, τον «διάλογο με τις συλλογικότητες των μολότοφ» κλπ, υπάρχει για τους Συριζαίους μια ιδιόμορφη αντίληψη για την κανονικότητα.
Μια αντίληψη που ουσιαστικά την αναιρεί. Ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που επαγγέλλεται τις ρήξεις και τις συγκρούσεις είναι φυσιολογικό να αποστρέφεται κάθε τι που παραπέμπει σε ήπιο πολιτικό κλίμα, σε σεβασμό των θεσμών, σε αποδοχή των κανόνων τις αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Έτσι, η προσπάθεια που καταβάλλει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει πως επιζητεί την κανονικότητα, όπως αυτή ορίζεται από τα ευρωπαϊκά—δημοκρατικά κεκτημένα-- υπονομεύεται από τις δικές της συμπεριφορές.
Και βέβαια, σε αυτές τις πολωτικές και επιθετικές πρακτικές  βρίσκει ο ΣΥΡΙΖΑ έναν άξιο και έμπιστο συνεταίρο στο πρόσωπο του Π.Καμμένου. «Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι».
 Η δεδομένη πολιτική φυσιογνωμία των ΑΝΕΛ, εξηγεί απόλυτα γιατί ο Τσίπρας δεν προτίμησε τον Σταύρο τον Σεπτέμβριο του 2015. Κάτι μάλλον ανησυχητικό.
Ας το έχουν υπ΄όψη τους αυτό διάφοροι περιφερόμενοι «μαϊντανοί» και κάποιοι ροζέ αριστερούληδες που επιζητούν ρόλους σε ένα σχήμα της κεντροαριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι πολιτικές συμμαχίες όταν είναι ευκαιριακές ονομάζονται οπορτουνισμός, σύντροφοι! Και αυτοί που τις προωθούν οπορτουνιστές.

 

Πηγή: liberal.gr

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:36

Ο νταής της διπλανής πόρτας...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Ο νταής της διπλανής πόρτας και ο φονιάς της κάθε σκάλας δε βρίσκεται μόνο δίπλα μας. Βρίσκεται μέσα μας, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι που με επιμέλεια φροντίζουμε και τον εκκολάπτουμε, τον διαμορφώνουμε από μικρό παιδί ως έφηβο και ενήλικα άνδρα από μια ταυτόχρονα κακόπιστη και ναρκισσιστικά υποταγμένη μάνα με μια στάση και θέση βασιλομήτορος. Και έναν πατέρα που με κάθε και σε κάθε περίσταση σηκώνει το χέρι. Σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια ανατρέφει με συνέπεια πια τον νταή της και τα πολλά υποσχόμενα θύματα γένους θηλυκού. Και που η ίδια διαθέτει τη δύναμη, να κάνει την κάθε επιθετική κίνηση απέναντι στη φίλη, την ερωμένη, την αδερφή, την γυναίκα, την κάθε γυναίκα μιας και η ίδια ήταν κάποτε τέτοιο θύμα, θύμα μιας μακράν πατριαρχικής κοινωνίας, που τώρα σαδιστικά αναπαράγει στην "Άλλη".
Δεν μπορώ να διακρίνω την ψυχική ασθένεια -πού αρχίζει και πού τελειώνει κάθε φορά και ποιός την έχει σε υψηλότερο και πιο επικίνδυνο βαθμό σ΄ αυτή την κοινωνία που μόνο η πατριαρχία μπορεί να οριοθετήσει τα τόσο θανατηφόρα όριά της με θύμα τη γυναίκα, το κορίτσι το κάθε παιδί και ευάλωτο. Και αν διέρρευσε το βίντεο του Καλλιμάρμαρου, σίγουρα δε βγήκε στη φόρα η καθημερινή κακοποίηση της άμοιρης αυτής γυναίκας που είχε έτοιμες τις πρακτικές της για τέτοια εκδοχή όπως φάνηκε από τη συμπεριφορά της. Κλάμα, να τον ηρεμήσει να τρέξει σα δαρμένο σκυλί από πίσω του τελικά....
Εγκληματίες;  Όλοι μας , από τους άλλους νταήδες που τον "έδειραν" παραδειγματικά ...γιατί έθιξε την δική τους τιμή και υπόληψη, οι άβουλες δεσποινιδούλες των ακριβών ρούχων  και καλλυντικών που απομακρύνθηκαν κομψά και με μια δόση αηδίας απ΄το "άτυχο" αυτό συμβάν τα παιδιά που εκπαιδεύονται στο κάθε Καλλιμάρμαρο και κάθε σπίτι για την καλύτερη...οικογένεια και ενδοοικογενειακή βία. Μόνο που γίνονται όλα στο σκοτάδι...όπως ο άλλος νταής που τελικά τη σκότωσε τη γυναίκα του με χτυπήματα ενώ αρχικά υποστήριξε πως έπεσε από τη σκάλα. Πόσες γυναίκες έπεσαν οικειοθελώς από τη κάθε σκάλα του οίκου τους;
Δεν με πείθει πλέον καμία υπηρεσία που λειτουργεί κατά της βίας των γυναικών με εξαιρετικούς δημοσιοελληνικούς ρυθμούς καθημερινώς μιας και τι έγκλημα έχει αποφευχθεί; Και τι εκπαίδευση έχει αποδοθεί παρά μόνο όμορφες φιέστες επαρχιακού χαρακτήρα με κάθε υψηλής πολιτικής στάθμης κυρία που έρχεται να επιβεβαιώσει το ενδιαφέρον της για ψήφους και κάθε γραμματεία που φιλοξενεί οικογένειες ψηφοφόρων οικτρά παραδομένες και παραδαρμένες ψυχές σε κρίματα και εγκλήματα;
Αλλά τι έγκλημα είναι αυτό που άφησε το γεμάτο αγάπη για τέχνη και θέαμα σχεδόν αδιάφορο μετά την έλευση του νταή; Το πραγματικό έγκλημα.  Εδάρθη ο νταής, πάμε να δούμε τη συναυλία , είμαστε πια ήσυχοι ασφαλείς, η κοινωνία μας λειτουργεί  πανέμορφα, σοφά και θαύμα και από θαύμα. μετά την απόκρυψη της κάθε κακοποίησης σειρά έχει ο γάμος, η γιορτή το ξεφάντωμα και μετά ας θάψουμε τα θύματά μας, που είμαστε δυστυχώς εμείς οι ίδιοι οι ίδιες και δεν το έχουμε αντιληφθεί...
Κακοποίηση κάθε φύσεως και κάθε βαθμού εναντίον μας, εναντίον της ψυχής μας και του σώματός μας, γιατί αυτό τελικά παραδίδουμε στα παιδιά μας και τους γύρω μας...κανιβαλισμό της γυναίκας και του ανθρώπου. Η βία επάνω μας και γύρω μας ως καθημερινή πρακτική. Η υποκρισία μιας ολόκληρης κοινωνίας  που όσο και αν θέλει να πείσει μέσα από συναυλίες αλληλεγγύης , αλήθειας , ευτυχίας, δικαιοσύνης, ισότητας, με τέτοια δημόσια εγκλήματα επιβεβαιώνει το ακριβώς αντίθετο. Πηχτός μαύρος μεσαίωνας...

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί....

Του

Γιώργου Στασινού*

 

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά νέες φράσεις, μία εκ των οποίων είναι η ενεργειακή φτώχεια.
Στα χρόνια της κρίσης υπάρχουν στη χώρα μας χιλιάδες οικογένειες που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα. Πάνω από το 30% των νοικοκυριών καθυστερούν την πληρωμή των λογαριασμών του ρεύματος και ανάλογα ποσοστά είναι εκείνων, που δεν έχουν δυνατότητες θέρμανσης τον χειμώνα.
Όλα τα παραπάνω έχουν συνέπειες στην υγεία των πολιτών. Το ερώτημα είναι, τι μπορεί να κάνει η Κυβέρνηση για να βοηθήσει τους πολίτες;
Προφανώς οι ενέργειες που θα πρέπει να γίνουν είναι πολλές και σχετίζονται με την μείωση του ενεργειακού κόστους και παράλληλα με την εξοικονόμηση ενέργειας.
Υπάρχουν χρήματα που θα μπορούσαμε σαν χώρα να εκμεταλλευτούμε και δεν το κάνουμε; Υπάρχουν, αφού τα ζητήματα εξοικονόμησης ενέργειας είναι πρώτης προτεραιότητας για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρήματα του νέου ΕΣΠΑ για εξοικονόμηση ενέργειας από τα ενεργοβόρα κτίρια, δημόσια και ιδιωτικά, ξεπερνούν το ένα δισεκατομύριο ευρώ, αλλά δυστυχώς ακόμη τα κοιτάμε από απόσταση. Οι λόγοι είναι πολλοί και οφείλονται σε καθυστερήσεις υποχρεώσεων της χώρας και σε αργοπορεία ενεργοποίησης των απαραίτητων προσκλήσεων προς τους δικαιούχους.
Περιθώρια άλλα δεν υπάρχουν.
Εντός του έτους θα πρέπει να ενεργοποιηθούν οι προσκλήσεις για ενεργειακή αναβάθμιση δημοσίων κτιρίων και ταυτόχρονα το νέο εξοικονομώ κατ΄οίκον. Παράλληλα οι διαδικάσίες ένταξης των έργων θα πρέπει να ολοκληρωθούν το πρώτο τρίμηνο του 2018. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι αν δεν καταφέρουμε να αναβαθμίσουμε ενεργειακά, αλλά και στατικά, το κτιριακό μας απόθεμα μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων που μας δίνονται, θα βρεθούμε αργότερα με μη λειτουργικά κτίρια και με καμία οικονομική δυνατότητα αναβάθμισής τους.
Επειδή στο παρελθόν χάθηκαν πολλά ευρωπαϊκά χρήματα, που δίνονταν για υποδομές και καταφέραμε να τα σπαταλήσουμε, χωρίς αυτές να ολοκληρωθούν, θα πρέπει να φανούμε πιο υπεύθυνοι και πιο αποτελεσματικοί στον τομέα της εξοικονόμησης ενέργειας των κτιρίων.

 

*Το άρθρο του Προέδρου του ΤΕΕ Γιώργου Στασινού για την άμεση ανάγκη για ενεργοποίηση των προγραμμάτων εξοικονόμησης ενέργειας δημοσίευσε η εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:58

Μελαγχολία παντού...

Του

Κώστα Γκέτση

 

Η πρόοδος κάθε τόπου, εξαρτάται απ' τους εκπροσώπους του, απ' τους ανθρώπους δηλαδή που φιλοδοξούν να υπηρετήσουν τα συμφέροντά του και να πάνε όλοι μαζί, ένα βήμα πιό μπροστά. Κοιτάζοντας την περιοχή και το που πάει, με ιδιαίτερη μελαγχολία διαπιστώνεις, ότι ο δύσμοιρος αυτός τόπος, μόνο βήματα πίσω κάνει και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια ελπίδα... Από που ν' αρχίσεις και που να τελειώσεις...
Απ' την τοπική οικονομία; Πάει απ' το κακό στο χειρότερο και τίθενται εν αμφιβόλω, εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Ο Πτηνοτροφικός Συνεταιρισμός, η επιχείρηση που μαζί με την ΒΙΚΗ και την ΙΟΝ, απασχολούν εκατοντάδες εργαζόμενους, δεν είναι στα καλύτερά του. Για να φτάσεις στο σημείο να διαβάζεις ανακοίνωση, πως έγινε συνάντηση με τους κυβερνητικούς βουλευτές, στην οποία υπήρξε ενημέρωση... Και το αποτέλεσμα ή η προοπτική; αστεία πράγματα, υπάρχει τακτική, για να μην ανακοινωθεί τίποτα, λες και η σωτηρία μιας επιχείρησης, είναι το εθνικό μυστικό(!) το οποίο δεν πρέπει ν' ανακοινωθεί, μην και το... πιάσουν οι εχθροί και... χαλάσει η δουλειά! Και η αγωνία τόσου κόσμου, που κινείται γύρω απ' τον Συνεταιρισμό, συναρτώντας το μέλλον του μ' αυτό, ας την να υπάρχει... Η ΒΙΚΗ σε διαδικασία πώλησης, με ότι μπορεί αυτό να σημαίνει και για τις θέσεις εργασίας, που με ιδιαίτερο αγώνα κρατούσαν οι διοικούντες το εν λόγω εργοστάσιο... Και η ΙΟΝ, δεν δείχνει αποφασισμένη, να κάνει το ένα βήμα πιό μπροστά. Είναι καλό που παραμένει σταθερή και δεν υπάρχει καν υποψία πως κάτι μπορεί να... στραβώσει κι εκεί...
Απ' την άλλη πλευρά... Όσο κι αν το ψάξεις η μία θέση εργασίας, δεν προκύπτει από πουθενά. Ειδικά τώρα, που τελείωσαν και τα έργα της Ιόνιας Οδού, η ανεργία στην περιοχή ανεβαίνει μέρα με την ημέρα, αν και δεν είναι επίσημα καταγεγραμμένη. Η ανάπτυξη που έρχεται, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς παράγοντες, δεν φαίνεται ούτε με το μικροσκόπιο και σ' αυτόν τον τόπο, ούτε με μικροσκόπιο, δεν μπορείς να δεις μια νέα θέση εργασίας.
-Που θα πάει, μ' αυτά τα δεδομένα, ο τόπος;
Ρητορικό το ερώτημα, μιας και δεν πρόκειται κανένας ν' απαντήσει, για να περάσουμε στο επόμενο κεφάλαιο, που αφορά στο που πάει και η κοινωνία, με τα δεδομένα της οικονομικής κατάστασης, που εν τάχει περιγράφονται παραπάνω.
Με την ανεργία να κυριαρχεί, έρχεται και η κοινωνική διάλυση, με όλα όσα μπορεί να σημαίνει ο όρος αυτός. Υπό τις τραγικές συνθήκες, που έχει περιέλθει η περιοχή, η κοινωνία είναι έτοιμη να διαλυθεί πλήρως, γιατί τώρα είναι σε προχωρημένη διάλυση.
Δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν κοινωνικές διαδικασίες, την εποχή που πρέπει να χαρακτηριστούν εκ των ων ουκ άνευ, μιας και την διάλυση επιδιώκουν και οι κάθε λογής κυβερνώντες. Απ' την κυβέρνηση, μέχρι την αυτοδιοίκηση. Μιλάμε με έμφαση για τον κοινωνικό αυτοματισμό, που είναι το χειρότερο για την εποχή και για μια φτωχή περιοχή...
Και την ώρα που πρέπει να προκύψει η κοινωνική συνοχή και παρέμβαση, ο κάθε πολίτης κοιτάει πως θ' αντιπαρατεθεί με τον διπλανό του, για διαφορές οι οποίες δεν έπρεπε να συζητούνται, ούτε και για πλάκα...
Μαζί μ' όλα αυτά, έρχονται όλες οι άλλες παρενέργειες... Ναρκωτικά, εγκληματικότητα, πορνεία και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανένας... Και όπως είναι πλήρως αναλυμένο, τα πρώτα θύματα των παρενεργειών, θα είναι τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, τα οποία θα μπουν σε δρόμο χωρίς γυρισμό.
Πάλι στα ίδια θα γυρίσουμε, μιας και είναι νομοτέλεια, στην τεχνική της ανάλυσης, να αναζητείς το ποιός δημιουργεί την τραγική κατάσταση που περιγράφεται. Η μιζέρια και η απραξία, σπρώχνουν την κοινωνία στην διάλυση κι εδώ έρχεται ο καθοριστικός ρόλος των εκπροσώπων παραγόντων, για να μην πούμε των ηγετών, με τον φόβο ότι θα ξευτιλίσουμε τον όρο.
Ακριβώς στο σημείο, έρχεται να παίξει τον καθοριστικό ρόλο, ο κάθε παράγοντας και εκπρόσωπος. Να ενώσει την κοινωνία, σε χρήσιμες αναζητήσεις, να την κινητοποιήσει, γιατί μόνο έτσι θα προκύψει το καθοριστικό, άρα και ζητούμενο αποτέλεσμα.
-Είδατε κανέναν εκ του συνόλου των παραγόντων της περιοχής, να έχει βάλει ψηλά στην ατζέντα του, την προσπάθεια αυτή;
Αν κάποιος ισχυριστεί πως έχει δει τέτοιες προσπάθειες, θα είναι το πιό σύντομο ανέκδοτο, που μπορεί να είναι κα χρήσιμο, γιατί θα ευθυμήσουμε κιόλας! Αυτό μας λείπει, άλλωστε στην γκρίζα εποχή που ζούμε...
Για να περάσουμε και σε άλλο περισσότερο βασανιστικό ερώτημα:
-Με ποιόν τρόπο, θα πρέπει αυτή η κοινωνία ν' αναζητήσει την ηγεσία της, ώστε να ελπίσει στην προοπτική της;
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα και η μελαγχολία πολλαπλασιάζεται... Όπου κι αν ψάξεις, αντί για πνευματική και πολιτική ηγεσία, θα συναντήσεις λιμοκοντόρους, που κοιτάζουν το μπόι τους, στον ίσκιο τους, όταν αρχίζει να σουρουπώνει! Μακριά, πολύ μακριά, απ' την κοινωνική αγωνία, έχουν μάθει στην προσβολή... Να ξεγελάσουμε τους πολίτες και σ' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο, να μην μείνει τίποτα...
Σ' έναν κείμενο, που φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα κοινές διαπιστώσεις, επιβάλλεται ο επίλογος ν' αφορά το τι θα κάνουμε και το τι πρέπει να γίνει... Μόνο που αυτό, δεν είναι η αποστολή της αρθρογραφίας... Η επικαιροποίηση που έγινε είναι το βήμα που μπορεί να κάνει ο αρθρογράφος... Από κει και πέρα, για να προκύψει κάτι θετικό, πρέπει ν' ακολουθήσει ο σοβαρός δημόσιος διάλογος, για το πως μπορεί μια κοινωνία σαν και της μικρής μας πόλης, μπορεί να βγει απ' το τέλμα, στο οποίο σπρώχνεται τόσο μεθοδικά, δεκαετίες τώρα...

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:53

Πατριωτισμός…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Στις μέρες μας γίνεται συχνά επίκληση του πατριωτισμού. Τι δεν είναι πατριωτισμός;
Δεν είναι πατριωτικό να μην πληρώνεις φόρους, να επικαλείσαι το ψέμα για να δικαιολογείς τις ανεπάρκειές σου, να διορίζεις άσχετους φίλους σε θέσεις ευθύνης, να προκαλείς το δημόσιο αίσθημα με τις ενέργειές σου, να καλλιεργείς σχέσεις με διεφθαρμένους ηγέτες,…
Πρέπει να γίνει σαφές: πατριωτισμός σημαίνει να υπηρετείς τη δική σου χώρα.
Ο εθνικιστής δεν είναι το ίδιο με τον πατριώτη. Ο εθνικιστής δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Ο εθνικισμός δεν διαπνέεται από οικουμενικές αξίες, αισθητικές ή ηθικές. Ο εθνικιστής περιφρονεί τους άλλους…
Σε αντίθεση, ένας πατριώτης θέλει η πατρίδα του να λειτουργεί σύμφωνα με τα ιδανικά της, δηλαδή με τον καλύτερο εαυτό της. Ο πατριώτης ενδιαφέρεται για τον πραγματικό κόσμο, μέσα στον οποίο του παρέχεται η δυνατότητα να αγαπά και να στηρίζει την πατρίδα του.
Ο πατριώτης έχει οικουμενικές αξίες, βάσει των οποίων αξιολογεί τη χώρα του, επιδιώκοντας το γενικό καλό και φυσικά το καλό της δικής του χώρας.
Αυτό που διαχέεται από τους δήθεν πατριώτες είναι το ψεύδος και η εκμετάλλευση της κρίσης. Το αποτέλεσμα είναι η κυριαρχία του φόβου και της θλίψης… που δημιουργούν το περιβάλλον καταστροφής των θεσμών.
Το μήνυμα είναι: δεν πρέπει να το επιτρέψουμε…
Θάρρος σημαίνει ότι αντιστεκόμαστε στο χειρισμό του τρόμου. Θάρρος σημαίνει ότι είμαστε πατριώτες και αγωνιούμε για το κοινό καλό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία.

*Ο καθηγητής Χρ. Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιαννίνων

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:49

Ευτυχισμένες οικογένειες

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Ποιές είναι οι ευτυχισμένες οικογένειες; Αυτές που έχουν ή δεν έχουν μυστικά; Αυτές που αν κάποιος ψάξει το παρελθόν τους μπορεί να σκοντάψει σε χίλια δυό αγκάθια των προγόνων τους, που μπορεί να είναι από πιο λαμπερό αποθηκευμένο χρυσό σε θυρίδες τραπεζών έως το πιο σκοτεινό μυστικό καλά κλεισμένο μέσα σε χρόνια, σε δεκαετίες που τον τελευταίο μόλις καιρό τολμούν κάποιοι ν΄αναμοχλεύσουν. Τα χρόνια της κατοχής, τις υπόγειες συνεργασίες, την προδοσία των φίλων μας, ακόμη και των αγαπημένων μας για εκδίκηση, πόσο μάλιστα αν αυτοί ήταν Εβραίοι έως και στενοί συγγενείς. Ακόμη και το ίδιο μας ή τα ίδια μας τα παιδιά.
Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι υπέρλαμπρες και θάλλουν στα ακριβά εστιατόρια γνωρίζοντας όμως πολύ καλά τους κώδικες σιωπής μεταξύ τους γιατί έτσι μπορούν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν τη χρυσή τους πορεία. Είναι άνθρωποι με καλό γούστο και ακριβά κοσμήματα , που οι παππούδες τους όμως στην κατοχή δούλεψαν με κάθε παράνομο- νόμιμο μέσο και τρόπο- σκότωσαν ανθρώπους, αποκεφάλισαν την Ελλάδα, συμμετείχαν στην αλληλοσφαγή της ελληνικής φυλής με τον εμφύλιο οδήγησαν του Εβραίους στα κρεματόρια κατακλέβοντας τις περιουσίες τους και το χρυσό τους που βρέθηκε...τυχαία στην κατοχή τους.
Όμως τα μεγαλύτερα εγκλήματα είναι αυτά- μεταξύ τους, τα μικρά και προσωπικά, οι θάνατοι που τους κυβερνά ένα άλυτο μυστήριο, τα πρόσωπα που εξαφανίστηκαν με τρόπο σκοτεινό, η σιωπή που διευκολύνει τα πάντα....Κληρονομούμε από τους προγόνους μας τις περιουσίες τους  τα χρήματά τους αλλά ποτέ τις εμπειρίες τους. Και πώς άραγε κληρονομείται η προδοτική ή μοχθηρή εμπειρία; Πώς εμφανίζεται στον απόγονο ένας ίδιος χαρακτήρας που λες πως από κάπου ξεφύτρωσε και όχι τυχαία;
Άραγε αν συνέβαιναν παρόμοια ιστορικά γεγονότα που ν΄ απαιτούσαν την ευψυχία η την προδοσία πάλι οι ίδιοι δεν θα δρούσαν έτσι κληρονομώντας μια τέτοια μαύρη ψυχή και σκέψη; Μάλλον ναι μιας και η δύναμη του χρυσού και της εξουσίας ,του πλούτου των ισχυρών οικογενειών που σφάζονται για ένα καλό κομμάτι κληρονομιάς έτσι ξέρουν να λειτουργούν. Πώς θ΄αρπάξουν, τι θ΄αρπάξουν, ακόμη κι αν είναι ο σύζυγος της πρώτης ξαδέρφης, η αδερφή , ο ανιψιός  οι δύο γυναίκες με κοινό σύζυγο, κάθε είδους συνδυασμός  που συμβαίνει σε κάθε κοινωνία υπογείως και δυστυχώς και υπεργείως βγαλμένοι μέσα από χαρακτήρες λογοτεχνικών έργων που δεν είναι καθόλου τυχαίοι.
Κανείς μας δεν είναι για τον παράδεισο...όλοι κάτι έχουμε κάνει ένα μικρότερο η μεγαλύτερο έγκλημα, μια απάτη, μια απιστία το διττό και σκοτεινό της ανθρώπινης ύπαρξης που ξέρει μέχρι ενός σημείου να κρύβεται και να καμουφλάρεται...δύσκολα όμως θα ξαναλάμψει... Πάντοτε θαύμαζα τους συγγραφείς όπως τον Δημήτρη Στεφανάκη στο τελευταίο του αριστούργημα-Ευτυχισμένες οικογένειες-(εκδ.Μεταίχμιο) που γινόταν το βλέμμα και η ψυχή όχι του ήρωα αλλά της ηρωίδας. Που μπορούσαν να καταγράψουν όχι μόνο μια καλοστημμένη πλοκή και άρτια ιστορία, αλλά μια πολύπλοκη προσωπικότητα σαν αυτή της Λήδας Δημητριάδη που είναι μια ελληνίδα του σήμερα και του κάθε σήμερα, του χθες και του αύριο.
Πάντοτε θαύμαζα τη δυναμική γραφή που σε βυθίζει στη ζωή και τη σκέψη του άλλου, στα δικά του εσωτερικά μονοπάτια και τ΄ακολουθείς με εγρήγορση και περιέργεια να δεις πού θα σε οδηγήσουν μιας και δεν μπορείς να υποψιαστείς το τι κρύβει κάθε φορά η ιστορία. Μαεστρία της γραφής του συγγραφέα, αύρα γαλλικής λογοτεχνίας και αγγλικής ποίησης που σε οδηγούν σ΄έναν  πλατύ κοσμοπολιτισμό σπάνιο για την μικρή μας Ελλάδα που όμως της χρειάζεται αυτό το άνοιγμα, τόσο πολύ, ειδικά στις τέχνες και τα γράμματα και γι΄αυτό οφείλουμε να ευχαριστήσουμε γι΄αυτό το υπέροχο ταξίδι τον συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη. Ευχόμαστε να  έχουμε την τιμή να τον έχουμε και σύντομα κοντά μας μιας και ξέρουμε από τον ίδιο πάλι -πώς η λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή.....

Πέμπτη, 06 Ιουλίου 2017 12:41

Επιμένουμε στο αυτονόητο...

Του

Κώστα Γκέτση

 

Εγώ θα σου φωνάζω και λέγε με τρελό,
που γράφει στην ζωή του παραμύθια...
Στιχουργός: Γιώργος Οικονομέας

 

 

Στην κατάσταση που πάνε να διαμορφώσουν, κάποιοι -ελάχιστοι βεβαίως- στην Άρτα και την ευρύτερη περιοχή, η υπεράσπιση του αυτονόητου, μοιάζει με τον τρελό, που γράφει στην ζωή του παραμύθια! Αυτοί οι ελάχιστοι, μη έχοντες την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία κάνουν μεγάλο θόρυβο (σ.σ. οι παλιότεροι έλεγαν πως ο τενεκές που είναι άδειος, κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο) και επιμένουν να προκαλούν, με ζητούμενο (σ.σ. απ' την πλευρά τους) να μην κυριαρχήσει η κοινή λογική, αλλά η λογική(!) που οι ίδιοι φτιάχνουν, για να πλασαριστούν ως θύματα της "κακούργας" κοινωνίας...
Διαβάζουμε σε blogspot αμφιβόλου ποιότητας, πως η κοινωνία της Άρτας και κάποια τοπικά μέσα (την "Γ" εννοεί, αλλά δεν θέλει να το πει...) πρέπει να ζητήσουν συγνώμη, από καταδικασθέντα για την διακίνηση κοκαΐνης, γιατί λέει ήταν αδερφός διασήμου, και στοχοποιήθηκε, ενώ είναι αθώος...
Να και  η λογική , που προαναφέρουμε...
-Είναι αθώος ο καταδικασθείς, έστω και με κάποιους μήνες φυλάκιση, έστω κι αν αυτή η ποινή επιβάλλεται με αναστολή;
Κατά την κοινή λογική, η καταδίκη είναι καταδίκη, μόνο που το δικαστήριο, δίνει μια ευκαιρία στον καταδικασθέντα, να κερδίσει χρόνο, για ν' αποδείξει πως μετά την πράξη για την οποία καταδικάστηκε, δεν θα υποπέσει στο ίδιο αδίκημα. Είναι αυτό που λέμε ο σωφρονισμός, που επιζητεί, ανάμεσα στ' άλλα, κάθε δικαστική απόφαση. Αυτό έχει εισπράξει, μετά και τον μεγάλο ντόρο η κοινωνία της Άρτας και αυτό επιθυμεί να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ώστε να κλείσουν τα μέτωπα, που αφορούν στο μείζον πρόβλημα της διακίνησης ναρκωτικών.
Αυτή η λογική έρχεται σε πλήρη αντίθεση και ουσιαστικά αντιπαλεύει την λογική, που οι ελάχιστοι στον αριθμό, μπορεί και στην σκέψη, να επιβάλλουν! Γιατί οι υποψιασμένοι με το μέγεθος του προβλήματος των ναρκωτικών στην Άρτα, ούτε που ν' ακούσουν θέλουν, για αθωότητες και άλλες ανοησίες, οι οποίες αν κατοχυρωθούν στην περιοχή, είναι σίγουρο πως οι έμποροι του θανάτου, θα κάνουν πιό εύκολα την δουλειά τους...

[Υπάρχει και μια διαφορά... Το ότι πρέπει ο χρήστης, ν΄ αντιμετωπίζεται ως ασθενής και να βρίσκει την συμπαράσταση της κοινωνίας, αν αποφασίσει να μπει στον αγώνα της απεξάρτησης. Καμία αντίρρηση... Όμως και σ' αυτό το ευαίσθητο θέμα, υπάρχει η κόκκινη γραμμή, που τίθεται στις περιπτώσεις, που ο χρήστης επιζητεί την ευαισθησία ως άλλοθι, για να μοιράζει κάποιες δόσεις, προκειμένου να βρει αυτός και την δική του δόση].

Να επανέρθουμε στο μείζον θέμα της διακίνησης ναρκωτικών στην περιοχή μας και την κοινή λογική, η οποία πρέπει να καθοδηγεί κάθε κίνηση και κάθε προσπάθεια, για να μειωθούν τα θύματά τους... Οι εκπτώσεις που επιχειρεί να επιβάλει στην κοινωνία, η λογική των ολίγων, είναι ο μεγάλος κίνδυνος... Ο κάθε απαίδευτος, πλασάρει ένα περίεργο στυλάκι, λέει ανοησίες όπου βρεθεί κι όπου σταθεί και έτσι γίνεται "αόρατος" σε ότι αφορά τις εμπορικές δραστηριότητες... Να μην ξεχνάμε πως εμπόριο, είναι εμπόριο, άσχετα απ' το μέγεθος των διακινούμενων προϊόντων.
Αν η κοινωνία, με φόντο όσα παραπάνω περιγράφονται, δείξει ελαστικότητα και ανοχή, τότε αρχίζουν τα δύσκολα... Τα πρώτα θύματα, θα είναι τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, η οποία στην εποχή της κρίσης, δεν έχει την δυνατότητα να ελέγξει τα πράγματα... Είναι πολύ εύκολο, το παιδί της λαϊκής οικογένειας, να πέσει στα δίχτυα των επιτήδειων, που με την ταμπέλα των χρηστών, οι οποίοι πέτυχαν την ανοχή της κοινωνίας, κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους!
-Τι δεν καταλαβαίνουν, όσοι επιχειρούν να προσεγγίσουν την λογική των ελάχιστων;
Όταν τα πράγματα, είναι τόσο απλά και συγκεκριμένα, όσοι δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος και λένε το γνωστό "και τι έγινε", ρίχνουν νερό στον μύλο του συστήματος διακίνησης ναρκωτικών και χωρίς να το θέλουν γίνονται κρίκοι της αλυσίδας, η οποία απειλεί όλα τα παιδιά του κόσμου και δεν χτυπάει μόνο την πόρτα του γείτονα...
Ένα σύστημα που στην μικρή μας κοινωνία, αν κανένας έχει την διάθεση να δει τα πράγματα πως είναι ακριβώς, το βλέπει καθημερινά... ή καλύτερα κάθε βράδυ, με τις περίεργες κινήσεις, που γίνονται παντού...
Εκεί ακριβώς που τα βλέπουμε κι εμείς... Και γινόμαστε έξαλλοι, με τα όσα βλέπουμε, αλλά περισσότερο θυμώνουμε με όσους, ενώ βλέπουν το μέγεθος της τραγωδίας, λένε "και τι έγινε"! Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα, σοβαρού κι εργατικού νέου, με τον οποίο έτυχε να αναλύουμε τα γεγονότα και τις πληροφορίες, σε σχέση με τα ναρκωτικά... Μας έλεγε: "Και γιατί να τα βάλετε με όλους αυτούς", εν είδει παραίνεσης, σε σχέση με τις επιλογές που κάνουν όσοι απαιτούν να επιβληθεί η λογική της αφασίας...
Είμαστε εδώ, στο σημείο που πρέπει, να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα... Αλλοίμονο, αν μετά από 35 χρόνια μάχιμης δημοσιογραφίας, βάλουμε στην ζυγαριά, το τι πρέπει να γραφεί με το τι θα κάνουν ή θα πουν, αυτοί που λίγο ή πολύ έχουν καταδικασθεί, για την εμπλοκή τους με τα ναρκωτικά... Τότε ας αφήσουμε, την δουλειά αυτή και ν' αναζητήσουμε την τύχη μας σε χώρους, που μπορεί να φέρνουν πιό εύκολα κέρδη...
Δεν το συζητούμε με κανέναν... Εδώ θα είμαστε και θα κάνουμε τον υπέρ πάντων αγώνα, για να είμαστε αυτοί που δεν φ' αφήσουν ήσυχους, όσους επιλέγουν και υπό τον φόντο της διάκρισης ως χρήστες, να διακινούν τον θάνατο!
Στην εποχή της κρίσης, ήρθαν και παγιώθηκαν επιλογές αδιαφορίας... Να μην μιλήσει κανένας γιατί δεν ξέρει από που έρχεται και που τελειώνει, η φιλοσοφία όσων έχουν ταυτίσει την ζωή τους, με τις ευκολίες...
Θα λέγαμε πως μπορεί σε όλα ν' αδιαφορεί ο κάθε πολίτης και ακολούθως η κάθε οργανωμένη κοινωνία. Θα επιχειρήσουμε να συμπορευτούμε και με την άποψη που θέλει περίεργη την εποχή, η οποία επιβάλλει την αδιαφορία... Όμως για την ζωή των παιδιών μας, δεν δικαιούται να αδιαφορεί... Άλλωστε και ο συγγραφέας Μανώλης Δουκίδης, έλεγε πως "η πραγματική ζωή αρχίζει εκεί που σταματά η βολεμένη καθημερινότητα".

 

Σοβαρό λάθος,
απ' αυτά που γίνονται όμως...

 

Η διαφορετική άποψη σε σχέση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου, για την γνωστή υπόθεση των αρτινών, που κατηγορήθηκαν ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης, ποινή η οποία και κατέπεσε, ήταν αυτή που περιείχε το κύριο άρθρο της "Γ", στο φύλλο που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα. Μπορεί να συγκέντρωσε θετικές και αρνητικές γνώμες, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε άρθρο άποψης...
Όμως σ' αυτό κάναμε ένα σοβαρό λάθος, που όμως μπορεί να πει κανένας, πως συμβαίνει στις εφημερίδες, αν λάβει κανένας υπ' όψιν του, την πίεση του χρόνου που επιβάλλει μια τέτοια πολυσέλιδη έκδοση, όταν μάλιστα δεν έχει την πολυτέλεια να έχει πολλούς συνεργάτες...
Βασίστηκε το εν λόγω κείμενο στις δηλώσεις του εκ των συνηγόρων υπεράσπισης Κώστα Τράμπα, τις οποίες αποδώσαμε στον έτερο συνήγορο υπεράσπισης Δημήτρη Λαμπράκη, που κι αυτός έκανε δηλώσεις για την απόφαση, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
Ένα λάθος, που έγινε και πρέπει να διορθωθεί, με την σημείωση, πως δεν έγινε από πρόθεση, μιας και είναι αποδεδειγμένο πως η "Γ" σέβεται και εκτιμάει τον γνωστό δικηγόρο Δημήτρη Λαμπράκη, του οποίου άλλωστε έχει δημοσιεύσει πάρα πολλά άρθρα. και βεβαίως η συγνώμη, είναι αυτονόητη...

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων βρίσκεται σε αδυναμία να κατανοήσει τους φιλοσόφους. Το λεξιλόγιο, η δομή των νοημάτων, η αφαίρεση και η συνεχής αναφορά σε ομοτέχνους τους, διακόπτουν γρήγορα κάθε προσπάθεια κατανόησής τους. Το γεγονός αυτό, μάλλον, συντηρεί το κύρος τους.
Στο πεδίο της ακατανοησίας έχουν προστεθεί και οι οικονομολόγοι. Δεν είναι πολλοί οι «αμύητοι» που θα αμφισβητήσουν τις αναλύσεις τους και ιδιαίτερα των οικονομικών επιτελείων των κυβερνήσεων. Βέβαια, στην περίπτωση της πατρίδας μας, οι πολίτες βιώνουν την αναντιστοιχία μεταξύ των δηλώσεων του επιτελείου του υπουργείου οικονομικών και του επιπέδου διαβίωσής τους. Παρόλα αυτά, οι διαφωνούντες θα αντιμετωπιστούν ή αντιμετωπίζονται όπως αντιμετώπιζε ο ιερέας το ποίμνιό του το μεσαίωνα, δηλαδή ότι αυτά είναι ζητήματα που δεν χρειάζεται να τους απασχολούν. Η γοητεία απαιτεί δυσνόητη γλώσσα, προσιτή στους μυημένους, ενώ οι άλλοι πρέπει να αρκεστούν στην πίστη.
Στο πρόσφατο παρελθόν οι κομματικοί στρατοί ακολουθούσαν τη «σοφία» του κόμματος και τώρα οι απελπισμένοι τις απλουστευμένες εκδοχές αντιμετώπισης της κρίσης από τους κάθε πολιτικής απόκλισης λαϊκιστές.
Το πρόβλημα στις μέρες μας είναι ότι για να μάθουμε να κάνουμε κριτική σε αυτούς που μας κυβερνούν ή προσπαθούν να μας κυβερνήσουν, χρειαζόμαστε κριτικό πνεύμα. Ιδιαίτερα, οι νέοι πρέπει να ιεραρχήσουν τα προβλήματα που τους απασχολούν και να απαιτήσουν κατανοητές απαντήσεις που οδηγούν στη λύση τους. Η γλώσσα της πολιτικής έχει χάσει την ουσία και το νόημά της, δεν εμπνέει και μάλιστα απομακρύνει τους νέους από τους πολιτικούς θεσμούς.
Σύμφωνα με διακεκριμένους κατανοητούς πολιτικούς διανοητές ( π.χ. Tony Judt: Τα δεινά που μαστίζουν τη χώρα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2012), η σημερινή πολιτική τάξη δεν αντιμετωπίζει με ευαισθησία τις ηθικές και κοινωνικές της ευθύνες. Η εποχή μας, όσον αφορά την πολιτική, είναι εποχή πυγμαίων.
Εκείνοι που θα ξαναφέρουν την πολιτική στα σωστά της μέτρα είναι μόνο οι ενεργοί πολίτες. Οι δημοκρατίες υπάρχουν μόνο χάρη στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων. Το έλλειμμα δημοκρατίας που μαστίζει τον κόσμο οφείλεται στο ότι οι πολίτες απεμπόλησαν την πολιτική και την άφησαν στα χέρια των μικρών και μοιραίων που γέννησαν τη διαφθορά και τη συναλλαγή.
Ζούμε σε μια περίοδο μετάβασης... Η χρεοκοπία της δημοκρατίας μαστίζει τον κόσμο ολόκληρο και το χρήμα αντικατέστησε τους θεσμούς της.
Είναι καιρός να εγκύψουμε στην ουσία της δημοκρατίας και να εργαστούμε όλοι να δούμε την πραγματική της λειτουργία. Διαφορετικά θα ψάχνουμε στα λεξικά να εξηγήσουμε τους δυσνόητους όρους που φέρνουν την ευημερία των αριθμών και τη δυστυχία στη ζωή μας.
Δεν ξέρουμε τι είδους κόσμο θα κληρονομήσουν τα παιδιά μας, αλλά δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε άλλο τους εαυτούς μας, υποθέτοντας ότι θα μοιάζει κάπως με το δικό μας.

 

*Ο καθηγητής Χρήστος Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Όταν κάποιοι μες στην παραζάλη τους αποφάσισαν πραξικοπιματικά να βγάλουν τα λουλούδια απ΄ τις γλάστρες και τα παρτέρια, να καταργήσουν τη φυσική τους ύπαρξη επειδή με την παρουσία τους "βρώμιζαν" το χώρο τους τότε αναγκάστηκα να σκεφτώ τη συμβολική πράξη της αποκαθήλωσης αυτής.
 Γιατί αυτός ο λαός που τόσο αγάπησε το φως και το Κάλλος δεν μπορεί σήμερα να ζήσει με την ομορφιά, όχι το φτιασίδι της ομορφιάς, όχι την ομορφιά του αλουμινίου και του καλού νοικοκύρη που κυνηγά τη σκόνη, το έντομο, την μειονότητα, τη ρωγμή, τον φτωχό και διαφορετικό αλλά την απλή ομορφιά ενός άνθους.
 Τότε κατάλαβα πως για να δεις την ομορφιά πρέπει να την έχεις κάπου μέσα σου εγγεγραμμένη ως παιδεία, ως μαθητεία ως ανάσα ή εστω ως αξία και στόχο. Όταν οι πράξεις μας προσβάλλουν και διαγράφονται απροκάλυπτα ως βάρβαρες και απάνθρωπες θέλοντας να επιβάλλουμε τη δική μας ανύπαρκτη αισθητική έως νόμο και τάξη για το τι είναι Αγαθό...τότε καταντάμε τύραννοι.
 Και οι τύραννοι κάπου θα βρουν κανένα Αρδιαίο τουλάχιστον αυτόν, αλλά και πάλι κάποια υποψία παιδείας χρειάζεται για να τον συναντήσεις και ν΄ αντιληφθείς τι σημαίνει όχι μόνο να στερείς στον άλλον την προοπτική της ελευθερία ς αλλά πιο πολύ την ανάσα του, αυτή της πρωινής αύρας και βραδινής σιωπής που μόνο τα άνθη, τα λουλούδια η αισθητική μας παιδεία μπορεί να μας προσφέρει απλόχερα και διαλεκτικά.
 Ίσως ο χώρος μου να μην ευνοεί τα άνθη και την ομορφιά και να τα εισάγουμε -και τότε καλά μας συμβαίνει- πλέον σε εκδηλώσεις από άλλες πόλεις και απορώ ο κάμπος της Άρτας δεν έχει άνθη; Ενώ π.χ. τα Γιάννενα έχουν; Πού ζώ;
 Γιατί φυσικά το άνθος, τα άνθη η ομορφιά η τέχνη η αισθητική αποτελούν για τον άνθρωπο την ουσία του, τη ζωή στο επάνω του διαμέρισμα εκεί που συνομιλεί με το θείο και το θεϊκό το βλέμμα και την ομορφιά των άλλων ψυχών...Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο να γεμίζει την κοιλιά του αλλά πιο πολύ να γεμίζει  το μυαλό του και την ψυχή του, το πνεύμα του ν΄ανθίζουν τα συναισθήματά του, τα όνειρά του....αλλιώς οι μαργαρίτες δεν ανήκουν στους αγρούς αλλά στα γουρούνια...
Μήν είδατε την ομορφιά που την Κοιλάδα αγιάζει; (Κρητικός, Σολωμός).

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13518719
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4908
16809
70271

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 167 επισκέπτες και κανένα μέλος