A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

|

Φτάσαμε στο μη πάρα πέρα και η κοινή λογική πλέον λέει, πως όποιος και να βγει, απ' τον Τσίπρα θα είναι πολύ καλύτερος, που ακριβώς σ' αυτό το στοιχείο, θα κριθεί το πολιτικό παιχνίδι και ο πολιτικός διάλογος...

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Το δεύτερο εξάμηνο του 2014, η οικονομία της χώρας μας, με την κατασυκοφαντημένη κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, είχε καταφέρει να έχει την πιό ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία της ευρωζώνης και έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως η αξιολόγηση, που αναμενόταν, όπως τούτες τις ημέρες, θα υπογραφόταν, μιας και οι εταίροι δεν είχαν, σε σχέση με την ουσία της αξιολόγησης, να καταλογίσουν στην τότε κυβέρνηση.

Στην ουσία του θέματος, επαναλαμβάνουμε, γιατί το θέμα το είχαν, οι εταίροι μας, με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, όπου anteportasτης εξουσίας ήταν ο νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, δήλωνε με κάθε ευκαιρία, πως αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας (που θα την αναλάμβανε σίγουρα), θα καταργούσε όλες τις συμφωνίες της τότε κυβέρνησης, με ένα νόμο και ένα άρθρο...

Οι ευρωπαίοι εταίροι, είδαν ότι προοπτική συνεννόησης δεν υπάρχει, εγκατέλειψαν στην μέση του... ταξιδιού την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και ανέμεναν κι αυτοί την κρίση του ελληνικού λαού, για να δουν τι περιμένει αυτή την χώρα. Και την περίμεναν πολλά... Ο Τσίπρας ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας και πραγματικά σε χρόνο ρεκόρ τα διέλυσε όλα! Πήρε όλες τις θυσίες που είχε κάνει μέχρι τότε ο ελληνικός λαός, και τις έκανε παιχνίδι στα χέρια του διαστροφικού Βαρουφάκη, για να έρθει στην συνέχεια ο ίδιος και να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο είναι το πιό σκληρό, απ' τα δυό προηγούμενα και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος το εφαρμόζει, προεξοφλεί και την υπογραφή τέταρτου μνημονίου και ο χορός καλά κρατεί...

Τούτος ο Δεκέμβριος, για την πατρίδα μας, έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Δεκέμβριο του 2014, μιας και ο Τσίπρας αυτή την φορά αναμένει την αξιολόγηση, η οποία δεν του προκύπτει, αν και αυτός δεν έχει απέναντί του, έναν ανάλογο Τσίπρα, που να δηλώνει ότι θα καταργήσει τα πάντα. Το αντίθετο μάλιστα! Όλα τα κόμματα τη αντιπολίτευσης, δηλώνουν πρόθυμα, να συμβάλουν για να υπογραφεί η αξιολόγηση και να κάνει η χώρα το ένα βήμα μπροστά, που είναι όσο ποτέ αναγκαίο. Όμως αξιολόγηση δεν προκύπτει, ούτε πρόκειται να προκύψει, με τα... κόλπα που κάνει ο Τσίπρας, για να δείξει κοντά στο λαό και να μετατρέψει σε άλλο παιχνίδι, αυτή την φορά στα δικά του χέρια, και τις υπόλοιπες θυσίες του ελληνικού λαού.

Μοιραία και ο ίδιος έρχεται στην θέση που αυτός έφερε τον Σαμαρά, με μια διαφορά όμως. Τον Τσίπρα σ' αυτή την τραγική πολιτική θέση, δεν τον έφεραν οι αντίπαλοι, προβάλλοντας τον μοναδικό τους στόχο να καταλάβουν την εξουσία, αλλά τον έφεραν οι δικές τους επιλογές, κύριο στοιχείο των οποίων είναι πως αυτός μπορεί να τους ξεγελάει όλους... Και όπως είναι αλάργα νυχτωμένος, οι ευρωπαίοι εταίροι κάθε φορά που κάνει μαγκιές, τον περιμένουν στην γωνία. Να θυμηθούμε πως έτρεξε ως κότα λειράτη, επιστρέφοντας απ' την Κούβα και βλέποντας τον Ερντογάν, να κάνει λόγο για τα "σύνορα της καρδιάς μας". Τότε που παρίστανε τον επαναστάτη στην Κούβα και έβριζε τους εταίρους, απ' τους οποίους την επόμενη ημέρα, πήγαινε να ζητήσει χατίρι!

Δεν είναι το ζητούμενο, αν μπορεί να μείνει ή όχι στην κυβέρνηση ο Τσίπρας και η παρέα του. Το ζητούμενο είναι αν ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός, έτσι όπως τα έχει... καταφέρει μπορεί να κυβερνήσει και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα μιας χώρας, η οποία έχει ήδη καταρρεύσει. Στο ερώτημα αυτό, απαντούν αρνητικά και οι πιό φανατικοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι όμως, για να θυμίζουν την πολιτική τους... διαστροφή, θα συμπληρώσουν πως φταίνε οι ευρωπαίοι και καθόλου ο Τσίπρας. Γνωστά και επικίνδυνα επιχειρήματα, στα οποία ο κάθε σοβαρός πολίτης, δεν μπορεί να δίνει σημασία...

Δυστυχώς δεν μπορεί να κυβερνήσει και κάθε μέρα που περνάει, με τις επιλογές του, προβλήματα, θα προσθέτει στην χώρα και έτσι η απαισιόδοξη σκέψη πολλών πολιτών, ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα και επί πλέον πως ήδη ζούμε την πλήρη καταστροφή, θα κυριαρχήσει.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι εκλογές προβάλλουν ως εθνική αναγκαιότητα, όχι για να βγει εξ αυτών νικητής ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να κάνει κι αυτός την επιθυμία του πράξη. Φτάσαμε στο μη πάρα πέρα και η κοινή λογική πλέον λέει, πως όποιος και να βγει, απ' τον Τσίπρα θα είναι πολύ καλύτερος, που ακριβώς σ' αυτό το στοιχείο, θα κριθεί το πολιτικό παιχνίδι και ο πολιτικός διάλογος.

Η αντίθετη άποψη, που θεωρεί τις εκλογές, ειδικά και σ' αυτή την συγκυρία, πρόβλημα, δεν κάνει τίποτ' άλλο, απ' το να κρύβει το πρόβλημα και να επιτρέπει στον Τσίπρα, να ζει με την εμμονή του. Να βρίσκεται αυτός μαζί με τον Καμένο στην κυβέρνηση, να κάνουν τα παιχνίδια τους και η χώρα να καταστρέφεται.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, αλλά παράλληλα και επικίνδυνα. Και όσο δεν λαμβάνονται οι αποφάσεις, τόσο η καταστροφή θα μεγαλώνει...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016 22:20

Εἶς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι.

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ο ένας για μένα ισοδυναμεί με μυρίους, αν είναι άριστος  είχε πεί πριν αιώνες ο Ηράκλειτος. Οι μύριοι  που είναι μια άμορφη μάζα που παρασύρεται από τους αιδούς, αυτούς που θωπεύουν τ΄ αυτιά και το νου, κοιμίζουν τη σκέψη και την ψυχή, προκαλούν τη σύγχυση  και την πλάνη οδηγούν σε δρόμους αντίθετους από το φώς και την αλήθεια. Μη δε ζούμε και σήμερα τέτοιες εποχές; Θωπείας και πλάνης, άγνοιας που βαφτίζεται με την απόχρωση του λαϊκισμού και μοντερνισμού σε δρόμους ημιμάθειας και άγνοιας  , νεποτισμού και ιστορικής δυσμορφίας; Αυθαίρετα που με χρηματισμό έγιναν νόμιμα, μπάζα που έγιναν κτήρια, θαυμασμός που έγινε φθόνος, αγάπη που έγινε μίσος και φιλότιμο που έγινε χαμέρπεια ,πίστη που μετατράπηκε σε απιστία, βλακεία που βαφτίστηκε σοφία.
Εμείς , το έθνος των ανάδελφον  δεν καταφέραμε ποτέ να δούμε και να υπερασπιστούμε τον πλούτο μας, είτε αυτός ήταν πολιτισμός, είτε ήταν παιδεία, είτε τέχνη, είτε γλώσσα..είτε πόσα ακόμη. Ποτέ δεν καταφέραμε τελικά να επεξεργαστούμε οποιαδήποτε διαφορετικότητά μας ως έθνος ή λαός ως πρόσωπο ή πολίτες γιατί βιαζόμασταν να χωθούμε κάτω από την ομπρέλα των μυρίων ώστε να κάνουμε την σκληρή απρόσωπη κριτική μας στον δίπλα τον απέναντι τον γύρω, τον ίδιο μας τον εαυτό- γιατί τελικά σ΄αυτόν στοχεύσαμε γιατί αυτός ήταν ο στόχος. Η γύμνια και η ανυπαρξία μας που μας έκανε τόσο ευάλωτους και τόσο αδιάκριτους και κακούς, κακόβουλους, κακόπιστους και αγενείς.
Γαυγίζουμε για να καλύψουμε το άδικό μας ή την άγνοιά μας στο πρόσωπο του άλλου σε μια χώρα που πλέον τίποτε δε λειτουργεί. Και αν λειτουργεί είναι από θαύμα ή από την ύπαρξη του ενός αγαθού που ευτυχώς κατ΄ εξαίρεσιν κάπου βρίσκεται κι αυτός και συγκρατεί το χάος και φωτίζει και εκπέμπει. Δειλός μοιραίος και άβουλος κατάντησε ο ένας αλλά  και οι πολλοί και γι΄αυτό φωνακλάδες για να καλύπτουν με τους ήχους το κενό. Το κενό όμως προκαλεί ρήγμα, αφαιρεί το έδαφος τη βάση, προκαλεί κατάρρευση. Τότε είναι εξ΄άλλου που γίνεται και εμφανής  και ανάγκη αναπόδραστη για αλλαγή και επαναπροσδιορισμό, για ανασυγκρότηση και το αναμενόμενο γίνεται απροσδόκητο.
Τα πάντα ρει και ουδέν μένει ξαναλέει ο Ηράκλειτος με σοφία. Τίποτα δε μπορούμε να σταματήσουμε και περισσότερο την ίδια τη ζωή, την ιστορία, την πορεία των μυρίων και το  χρέος του ενός, με τις εναλλαγές του και τις επιπτώσεις του αντίστοιχα επάνω στο μύθο αλλά και τον λόγο. Μακάρι ο λόγος να πάρει υπόσταση και η πνευματικότητα να γίνει για μας λύση και όχι παρά-λυση.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

capital.gr

 

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος, ομότιμος καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ήταν για πολλά χρόνια πρόσωπο του οποίου η επιστημονική γνώμη δεν περνούσε απαρατήρητη.
Στη νομοθεσία των τελευταίων δεκαετιών έχουν ενσωματωθεί απόψεις του για την ποινική μεταχείριση  -από το κοινό έγκλημα ως την τρομοκρατία- το οικογενειακό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε γενικές γραμμές ανήκει αυτούς που θεωρούν ως έσχατο μέσο τη στέρηση της ελευθερίας.
Όταν η ακαδημαϊκή του ιδιότητα τον κατέστησε υπουργό Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, είχε την ατυχία να συνυπάρχει με έναν άλλο πανεπιστημιακό που είχε έναν παραπλήσιο χαρτοφυλάκιο: τον Γιάννη Πανούση, υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Η σύγκριση δυο προσώπων ομοειδούς προέλευσης  θόλωσε προφίλ του Παρασκευόπουλου.
Ενώ ο Πανούσης αντιμετώπισε με πολιτικό σθένος, προσωπική παρρησία και επιστημονική καθαρότητα τα ακραία φαινόμενα που εκδηλώθηκαν εκείνη την περίοδο στις παρυφές και εντός του ΣΥΡΙΖΑ και έφτασαν από το συγχρωτισμό με κατάδικους για τρομοκρατία ή τον κοινό ποινικό κώδικα, ως την αποδοχή  πάσης φύσεως εκτροπών Εξαρχειώτικης προέλευσης, ο ίδιος έδειχνε κατά κάποιο τρόπο φοβισμένος απέναντι στο φαινόμενο. Κέρδισε μια νέα κυβερνητική θητεία, αλλά τελικά βρέθηκε εκτός κυβέρνησης.
Ως βουλευτής, αλλά και πρώην υπουργός, ανέπτυξε μια θέση για τη σημαία- εθνικό σύμβολο κάθε κράτους- που κινείται ανάμεσα στη βλακεία και την πρόκληση. Ήταν περιττή και εξοργιστική ταυτόχρονα. Βρήκε την ώρα...
Δεν μπορεί να προβληθεί ούτε καν ως επιστημονική γνώμη από κάποιον που θέλει να διατηρεί τεκμήρια σοβαρότητας και αξιοπιστίας.
Υπάρχουν περιοχές της συλλογικής συνείδησης, της θεσμικής μνήμης και του εθνικού συμβολισμού που δεν μπορεί να αγγίξει ούτε η επιστήμη -όπως είναι η οφειλόμενη σχέση των Ελλήνων πολιτών προς τη σημαία. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά από σεβασμό σε όσους έχασαν τη ζωή τους προς υπεράσπιση της, ή όσους ορκίζονται σ αυτήν και την τιμούν γιατί τους λέει κάτι.
Ο Παρασκευόπουλος παραβίασε αυτό το όριο. Όχι στα γραπτά του, ούτε στα επιστημονικά του συγγράμματα, ούτε καν στο αμφιθέατρο. Το έκανε ως βουλευτής ενός κόμματος που θα δυσκολευτεί να τον καλύψει ως το τέλος, αν αυτή είναι η πρόθεση του.
Αργά ή γρήγορα ο Τσίπρας θα καταλάβει ποια θηλιά του πέρασε στο λαιμό ο μόνος βουλευτής στην ιστορία του ελληνικού Κοινοβουλίου που διανοήθηκε να διατυπώσει τέτοια άποψη για τη σημαία.
Η ιστορία με τη Χρυσή Αυγή είναι άλλη υπόθεση. Δεν είναι ο πρώτος που αναζητά μια "σοβαρή Χρυσή Αυγή" που θα ενταχθεί στο σύστημα. Ίσως παρασυρόμενος από μια παλαιά άτυπη σύγκλιση των ιδρυτών των δυο μεγάλων κομμάτων της Μεταπολίτευσης,  ότι η ακροδεξιά έπρεπε να μείνει εγκλωβισμένη στον πολιτικό φορέα της συντηρητικής παράταξης. Αλλά τότε ως ακροδεξιά νοούνταν οι βασιλοχουντικοί. Τώρα έχουμε να κάνουμε με νεοναζιστικό μόρφωμα.
Εν πάση περίπτωση πρόκειται για πολιτική θέση. Το πρόβλημα με τον Παρασκευόπουλο είναι η θέση του για τη σημαία. Έπρεπε να έχει τεθεί ήδη εκτός ΣΥΡΙΖΑ με πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού. Και εκτός Βουλής με δική του Πρωτοβουλία. Ως έμπρακτη απόδειξη ότι αντιλαμβάνεται τι εννοούσε ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ντιτού ότι έλεγε: "Καταλαβαίνεις τον ανόητο από τη μανία που έχει για περιττές ακριβολογίες".

Τετάρτη, 07 Δεκεμβρίου 2016 21:13

Πολιτισμός και εκπαίδευση

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

 

Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,
τί πόθους καὶ τί πάθος
πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!
κι ἀλλάξαμε ζωή.
Γ.Σεφέρης.Άρνηση.

 

Δύσκολοι και συχνά στεγνοί οι καιροί μας. Δύσκολες και οι εποχές για να παραχθεί άραγε και πολιτισμός ή έστω να διατηρηθεί ; Έρημο τοπίο για να βγεί η καινούργια φωνή και δρόμος ή μήπως μιλάει ο πολιτισμός μας και σήμερα και δεν τον ακούμε ή μάλλον δεν τον εντοπίζουμε.
Και φυσικά παράγεται πολιτισμός, και φυσικά υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι και πνευματικοί που με τη σιωπηλή τους και διακριτική τους εργασία και έργο δημιουργούν κοιτίδες πολιτισμού και αντίστασης κατά της βαρβαρότητας.
Ποια ορίζεται ως βαρβαρότητα; Αλλά και τι είναι πολιτισμός και ποιος τον οριοθετεί ή τον ορίζει; Αυτό δεν μπορεί να το περιγράψει κανένας σύγχρονος για την εποχή του γιατί μόνο ο χρόνος και η ιστορία μπορούν να θέσουν το όριο της αιωνιότητας από το κοινότυπο και μέτριο -το πρώτο σκαλί προς την τέχνη και τον πολιτισμό -ποιοι μπορούν να το δρασκελίσουν;
Σίγουρα πάρα πολλοί λίγοι έως ελάχιστοι, λίγοι είναι οι εξαιρετικοί και σπάνιοι ελαχιστότατα τα διαμάντια και εμείς οφείλουμε ακριβώς να τα γνωρίσουμε να τους διαβάσουμε να τους διακρίνουμε στις ακρογιαλιές του Ομήρου, τα μάρμαρα του Σεφέρη, το πέλαγος του Ελύτη, τους ήρωες του Ρίτσου, τις πινελιές του Θεόφιλου, και τις στροφές του Κορνάρου, οι σιωπές του Παπαδιαμάντη …..και…και..μεγάλος ο δρόμος και οι επιλογές ευτυχώς ακόμη περισσότερες. Άρα έχουμε πλούτο… και τι πλούτο, αιώνων και ποικίλο και είναι πάντοτε μια σπάνια τύχη ιδιαίτερα σε μαθητές όταν μπορούν πέραν του σχολείου σε εκπαιδευτικές εκδρομές να έρχονται σ΄επαφή με όλον αυτόν τον πολιτισμό και κληρονομιά που ο δικός τους στενός χώρος δε διαθέτει και μπορούν να βρούν καταφύγιο στις ανησυχίες τους και αναζητήσεις τους στην πρωτεύουσα ή σε άλλες πόλεις που αποφασίζουν με το διδακτικό προσωπικό που θα τους συνοδεύσει να επισκεφθούν.
Αυτό βέβαια είναι το ελληνικό παράλογο κατ΄ εμέ που γι άλλη μια φορά αναδύεται και με κάνει ν΄ αναρωτιέμαι πού ζω.
Είναι δυνατόν να διαφωνούν έως τσακωμού μαθητές για τη νυχτερινή ζωή σε σκυλάδικο ή  γυφτολαϊκό κατάστημα με πανάκριβη είσοδο ενώ σκέφτονται να δώσουν το ελάχιστο για μια έκθεση, ένα θέατρο, μια παράσταση που ποτέ δεν είδαν ή δεν είχαν την ευκαιρία να δούν στον τόπο τους και μάλιστα οι ίδιοι οι συνοδοί τους να συναινούν;
Και οι συνοδοί τους είναι εκπαιδευτικοί, ή αλλιώς παιδαγωγοί, δηλαδή αυτοί που διαπλάθουν και μεταδίδουν τη γνώση και τον πολιτισμό.
Ή μήπως είναι τελικά αυτός ο πολιτισμός που μας έχει κυριεύσει τα τελευταία χρόνια ή καλύτερα δεκαετίες και πλανάται πάνω και μέσα στις ψυχές και το νού μας, αποτελεί την αισθητική επιλογή μας και επιλογή μας γενικότερα και μετά αναρωτιόμαστε τις πταίει…… έρημο τοπίο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Ο Σαμαράς για να χάσει την κυβέρνηση, χρειάστηκε να λειτουργήσει με τον τρόπο που λειτούργησε ο Τσίπρας, με φόντο την αγωνία του, να γίνει πρωθυπουργός. Ο Τσίπρας καταρρέει, χωρίς κανένας να τον πιέζει. Αντίθετα σε βασικά εθνικά θέματα, έχει και τη στήριξη της αντιπολίτευσης...

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Κατά τον προσφιλή του τρόπο, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έχει πάντα στο… τσεπάκι του, το «χαρτί» των εκλογών, για να το χρησιμοποιήσει ως «μπαμπούλα», είτε προς το εσωτερικό του κόμματος, είτε και προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος, για το οποίο το πρώτο και κύριο που έχει συμφωνηθεί, λέει πως πρέπει, σε κάθε χρονική συγκυρία, με κάθε τρόπο, πρέπει να αποφεύγονται οι εκλογές. Δικαίως, γιατί όλη αυτή η… φασαρία, μόνο το καλύτερο δεν μπορεί να εγγυηθεί.

Όμως την τραπούλα, για να… κάνει χαρτιά, την έχει ο Αλέξης Τσίπρας… Ο άνθρωπος που έγινε δυό φορές πρωθυπουργός, μετά από εκλογές, που δεν τις είχε ανάγκη η χώρα ή για να ακριβολογούμε, έβλαψαν την χώρα. Κι αν μία στο εκατομμύριο… υποψιαστεί πως κάτι μπορεί να κερδίσει απ’ τον αιφνιδιασμό των εκλογών, θα τις κάνει χωρίς να υπολογίσει τίποτα. Ειδικά τώρα, που έχει και το χαρτί των εθνικών θεμάτων ανοιχτό, ένα χαρτί που πάντα ήταν προνομιακό, για εκλογικά παιχνίδια. Γνωστά παιχνίδια, που ως τέτοια δεν είχαν να συνεισφέρουν κάτι, στην υπόθεση των εθνικών προτεραιοτήτων, για τις οποίες ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός, ελάχιστη σημασία δίνει και το μαρτυρούν αυτό, οι συνεχόμενες τραγικές αποτυχίες. Με κυβέρνηση Τσίπρα, η Ελλάδα έχει καταφέρει το πιο τραγικό. Να απολογείται στην Αλβανία και τον προκλητικό πρωθυπουργό της Έντι Ράμα. Ποτέ δεν έχουμε δει ανάλογη στάση μειοδοσίας, στα θέματα αυτά. Ποτέ, το επαναλαμβάνουμε. Όμως είναι ικανός και τις προκλήσεις του Ράμα, να τις… βαφτίσει εθνική διαπραγμάτευση και στιβαρή στάση… Με φόντο τον Κοτζιά! Αν είναι δυνατόν…

Ο έτερος σημαντικός παίχτης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μας το είπε και στην Άρτα… Μόνη λύση, η άμεση προσφυγή στις κάλπες, γιατί στην πατρίδα μας, δεν αρμόζει να έχει τον Τσίπρα πρωθυπουργό.

-Αυτό είναι η αλήθεια, αλλά στην ουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει τις εκλογές;

Το λογικό είναι να μην τις θέλει, σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, όση κι αν είναι η επιθυμία του να γίνει πρωθυπουργός. Κι αυτό γιατί, αν σκεφτεί λογικά, θα πρέπει να περιμένει, να υπογράψει ο Τσίπρας, όλα τα αντιλαϊκά και επικίνδυνα μνημόνια και αποφάσεις, που απαιτούν οι δανειστές και ο ίδιος να εμφανιστεί, στη νέα προεκλογική περίοδο, όποτε κι αν προκύψει, ως άσπιλος και αμόλυντος… Ως ο πολιτικός που δεν έχει κάνει τόση ζημιά, στον ελληνικό λαό και τις ασθενείς τάξεις. Όχι πως δεν έχει κάνει, αλλά δεν έχει κάνει αυτή που επιμένει να κάνει Τσίπρας…

Θολό το τοπίο λοιπόν και αυτό το θολό τοπίο, μπορεί ο καθένας ανά πάσα ώρα και στιγμή, να το καθιστά γκρίζο, για να διακινήσει τάχα τις πληροφορίες που έχει ή το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο όταν βρίσκει τα δύσκολα, διαρρέει πληροφορίες για εκλογές και άλλα τέτοια, με αποκλειστικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό, απ’ το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η ίδια η κατάσταση της χώρας μας.

Για να πάμε στα πιο δύσκολα…

-Με την πολιτική κατάσταση, η οποία έχει τα χαρακτηριστικά του «κρυφτού» που παίζουν τα μικρά παιδιά, μπορεί κανένας, να αναμένει κάποια θετική εξέλιξη, σε κάποιο απ’ τα πολλά ανοιχτά θέματα της πατρίδας μας;

Αστεία πράγματα! Ούτε που να το σκεφτεί κανένας δεν μπορεί και η τραγική εικόνα, που παραπάνω περιγράφεται, θα γίνεται πιο τραγική, μέχρι που η πατρίδα μας, να καταστεί ανίσχυρος παίχτης στο διεθνές στερέωμα, υπολειπόμενος και της Αλβανίας και στο εσωτερικό, η καταστροφή να είναι το κυρίαρχο γεγονός.

Θέλουμε, δεν θέλουμε, αυτή είναι η εικόνα της χώρας μας, με τα χειρότερα να έρχονται. Τα οποία χειρότερα, δεν θα μοιάζουν με αυτά που ζήσαμε μέχρι σήμερα, όπου η αγανάκτηση είναι στην καθημερινότητά μας. Τα χειρότερα, για τον λαό, την λαϊκή οικογένεια, θα έχουν τα χαρακτηριστικά της Βουλγαρίας, ίσως και χειρότερα… Τα έχουν προβλέψει πολύ καιρό πριν, σοβαροί αναλυτές, αλλά ο λαός που πρώτος έπρεπε να είχε δείξει αντανακλαστικά, δεν τα αξιολόγησε και πλέον, είναι ανίσχυρος, έστω και για την τιμή των όπλων, ν’ αντιδράσει…

Μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η συνεννόηση όλων των πολιτικών δυνάμεων, με φόντο την αναγνώριση απ’ όλες τις πλευρές, των λαθών που έχει κάνει η καθεμιά ξεχωριστά και όλες μαζί… Και πρέπει να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, γιατί αν διαχρονικά δεν είχαν προκύψει, λάθη, δεν θα είμαστε σήμερα, στην πιο τραγική κατάσταση της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας.

Η συνεννόηση και η αυτοκριτική όμως, είναι έννοιες που για τις πολιτικές δυνάμεις της πατρίδας μας, είναι άγνωστες. Και ως έννοιες και ως πρακτική. Δεν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο, που πάντα ήταν το αναγκαίο, αλλά σήμερα αποτελεί τον μονόδρομο.

Για να αναζητήσουμε την συνέχεια και να μελαγχολήσουμε, μιας και πρέπει να συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που παραπέμπει στο χειρότερο και αποκλείει κάθε ελπίδα για το καλύτερο…

Εκτός κι αν προκύψει πρωτοφανής και ουσιαστική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, που μακριά από κόμματα και… νταβατζήδες, θ’ αποφασίσει να πάρει την τύχη στα χέρια του και να επιβάλλει την συνεννόηση και την κοινή εθνική πορεία…

gketsis-grafeio-77-a

 

 

Τετάρτη, 07 Δεκεμβρίου 2016 21:04

Η Αβάνα, η γαλοπούλα και ο οβελίας

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

protothema.gr

 

Αν, όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ισχύει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», μάλλον πρέπει να δούμε και τις… θετικές πλευρές από το μακρινό ταξίδι που έκανε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ως την Αβάνα για να αποχαιρετίσει τον Φιντέλ Κάστρο.
Άθελά του προφανώς, ο κ. Τσίπρας απομυθοποίησε την υποτιθέμενη κρισιμότητα των στιγμών, την οποία -εν μέσω άνοστων αστεϊσμών, όπως οι παραλληλισμοί με τους γάμους της Γκρέις Κέλι και της Νταϊάνα- επικαλούνταν ο αλλοπρόσαλλος υπουργός του επί των Οικονομικών που αποδεικνύεται επικίνδυνα ανίκανος ακόμη και να μάθει να μιλάει σωστά ελληνικά.  
Διότι αν «ο Δεκέμβρης είναι ο πιο κρίσιμος μήνας, από το καλοκαίρι του 2015», όπως ισχυρίστηκε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος από το βήμα της Βουλής, με ποιο θράσος ο πρωθυπουργός πήρε το αεροπλάνο και πέταξε ως την Καραϊβική για να εκφωνήσει επικήδειο στον εκλιπόντα Κουβανό ηγέτη; Μπορεί να είναι δικαιολογία ότι άδραξε την ευκαιρία για να επιτεθεί σε εκείνους με τους οποίους υποτίθεται ότι διαπραγματεύεται;
Πολύ περισσότερο που λίγο πριν ξεκινήσει η πτήση του εκλιπαρούσε τον Επίτροπο Π. Μοσκοβισί και τον τραπεζίτη Μ. Κερέ να δείξουν λίγη γενναιοδωρία για το δημόσιο χρέος, ώστε να μην κινδυνεύσει η καρέκλα του, αλλά και να έχει… καύσιμα το πρωθυπουργό αεροπλάνο για να πετάξει πάνω από τον Ατλαντικό. Χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία, όμως, φθάνοντας στον προορισμό του αποκάλεσε «δυνάστες» τους εταίρους – δανειστές της χώρας μόλις βρέθηκε μπροστά σε ένα διαφορετικό κοινό, όπως ήταν οι ηγέτες χωρών του τρίτου κόσμου που τον πλαισίωναν στον αποχαιρετισμό του Κάστρο και άκουγαν μάλλον ευχάριστα τον έμμεσο εξάψαλμο κατά της… άκαρδης Ευρώπης που έβγαινε από τα χείλη του.
Γι΄ αυτό και τόσο το ταξίδι του στην Αβάνα όσο και τα όσα περιείχε ο επικήδειος στον Φιντέλ που εκφώνησε, πέρα από ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να ισχυριστεί ο καθένας που συμπαθούσε ή όχι τον εκλιπόντα Κουβανό, το μόνο βέβαιο είναι ότι λειτούργησαν απομυθοποιητικά για την –υποτιθέμενη- υπερήφανη –δήθεν- διαπραγμάτευση την οποία κάνουν ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του και που η κατάληξή της μοιάζει προδιαγεγραμμένη.
Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να προδικάσει ότι, με μεγαλύτερη ή μικρότερη καθυστέρηση, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα δεχθεί στο τέλος όλα όσα θα θελήσουν να της επιβάλουν οι αποκληθέντες «δυνάστες», συνεχίζοντας τη γνωστή τακτική των συνεχών υποχωρήσεων που, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, συνοδεύονται από πολεμικές ιαχές με τις οποίες επιχειρείται να καλλιεργηθούν ψευδαισθήσεις περί επικράτησης.
Το έργο, άλλωστε, είναι γνωστό και πολυπαιγμένο: μπαίνουν γονυπετείς στο Χίλτον και αφού αποθέσουν τα πάντα στα πόδια της Ντέλιας Βελκουλέσκου, με πρώτη και καλύτερη την προσωπική τους αξιοπρέπεια, βγαίνουν έξω επιδιδόμενοι πότε σε αστείους λεονταρισμούς και πότε σε γελοίους πανηγυρισμούς. Ποιός, για παράδειγμα, ξεχνά τον περιλάλητο Κατρούγκαλο που τρόλαρε αδίστακτα τους συνταξιούχους υποσχόμενος επερχόμενες αυξήσεις τις μέρες που οι απόμαχοι της δουλειάς έρχονταν αντιμέτωποι με την κατακρεούργηση του εισοδήματός τους;  
Επειδή, πάντως, οι κυβερνητικοί ιθύνοντες βρίσκουν παραλληλισμούς με το καλοκαίρι του 2015, θα είχε ενδιαφέρον να προχωρούσαν και σε ανάλογες κινήσεις με τις οποίες θα ενέπλεκαν τους πολίτες στο ζήτημα της υποτιθέμενης διαπραγμάτευσης, όπως έγινε αρχικά με το διαβόητο δημοψήφισμα του περυσινού Ιουλίου και κατόπιν με τις κάλπες «εξπρές» του Σεπτεμβρίου.
Τώρα, βεβαίως, το… τροπάρι με τις εκλογές φαίνεται να έχει αλλάξει, αφού, για την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, «το σενάριο των εκλογών είναι επικίνδυνο για την χώρα», όπως υποστήριξε ο εκπρόσωπος της Δ. Τζανακόπουλος.
Διότι, λέει, «διακόπτει την 2η αξιολόγηση, διακόπτει τη συζήτηση και το momentum για τη ρύθμιση του χρέους, διακόπτει και τη μεγάλη προσπάθεια που γίνεται έτσι ώστε να ενταχθεί η χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης».
Αν, όμως, έχουν έτσι τα πράγματα και πλέον οι άνθρωποι, οι οποίοι αποθέωναν σε κάθε ευκαιρία την προσφυγή στις κάλπες, πιστεύουν ότι «οι εκλογές είναι επικίνδυνες», γιατί δεν δοκιμάζουν την εναλλακτική ενός δημοψηφίσματος; Θα είχε ενδιαφέρον, επιστρέφοντας από την Αβάνα, ο Αλέξης Τσίπρας να έμπαινε στον… πειρασμό να ρωτούσε πόσοι από τους Έλληνες επιθυμούν να κλείσει εκείνος την αξιολόγηση, υπογράφοντας στην πραγματικότητα ένα ακόμη Μνημόνιο και πόσοι θέλουν να τον δουν να αφήνει το Μαξίμου. Και ας έκανε μετά το αντίθετο, όπως εκείνος ξέρει…
Ας μην τρέφονται, ωστόσο, αυταπάτες. Το πιθανότερο είναι ότι ο Τσίπρας δεν θα κάνει ούτε εκλογές ούτε δημοψήφισμα. Και δεν θα κάνει τίποτε από τα δυο, διότι όλο και κάποιος θα του έχει θέσει υπόψη του τη ρήση του Αμερικανού Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν σύμφωνα με την οποία «μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο καιρό ή λίγους για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα». Αλλά και αν δεν του είπαν για τον Λίνκολν, μπορεί ευρισκόμενος στην Κούβα να αναρωτήθηκε ο ίδιος τους λόγους για τους οποίους οι Κάστρο αποφεύγουν επί τόσες δεκαετίες να προκηρύξουν εκλογές στη χώρα τους.
Συμπέρασμα; Οι πολυπληθείς εν Ελλάδι μετακλητοί υπάλληλοι που «τρούπωσαν» τους τελευταίους 22 μήνες σε θέσεις του Δημοσίου, ας μην αγωνιούν. Χριστουγεννιάτικη «γαλοπούλα» θα φάνε στις καρέκλες τους. Για τον πασχαλινό «οβελία» βλέπουμε...

 

tziovaras-grig-55-a

|

-Με την πολιτική κατάσταση, η οποία έχει τα χαρακτηριστικά του «κρυφτού» που παίζουν τα μικρά παιδιά, μπορεί κανένας, να αναμένει κάποια θετική εξέλιξη, σε κάποιο απ’ τα πολλά ανοιχτά θέματα της πατρίδας μας;

 

Του
ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Κατά τον προσφιλή του τρόπο, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έχει πάντα στο… τσεπάκι του, το «χαρτί» των εκλογών, για να το χρησιμοποιήσει ως «μπαμπούλα», είτε προς το εσωτερικό του κόμματος, είτε και προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος, για το οποίο το πρώτο και κύριο που έχει συμφωνηθεί, λέει πως πρέπει, σε κάθε χρονική συγκυρία, με κάθε τρόπο, πρέπει να αποφεύγονται οι εκλογές. Δικαίως, γιατί όλη αυτή η… φασαρία, μόνο το καλύτερο δεν μπορεί να εγγυηθεί.
Όμως την τραπούλα, για να… κάνει χαρτιά, την έχει ο Αλέξης Τσίπρας… Ο άνθρωπος που έγινε δυό φορές  πρωθυπουργός, μετά από εκλογές, που δεν τις είχε ανάγκη η χώρα ή για να ακριβολογούμε, έβλαψαν την χώρα. Κι αν μία στο εκατομμύριο… υποψιαστεί πως κάτι μπορεί να κερδίσει απ’ τον αιφνιδιασμό των εκλογών, θα τις κάνει χωρίς να υπολογίσει τίποτα. Ειδικά τώρα, που έχει και το χαρτί των εθνικών θεμάτων ανοιχτό, ένα χαρτί που πάντα ήταν προνομιακό, για εκλογικά παιχνίδια. Γνωστά παιχνίδια, που ως τέτοια δεν είχαν να συνεισφέρουν κάτι, στην υπόθεση των εθνικών προτεραιοτήτων, για τις οποίες ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός, ελάχιστη σημασία δίνει και το μαρτυρούν αυτό, οι συνεχόμενες τραγικές αποτυχίες. Με κυβέρνηση Τσίπρα, η Ελλάδα έχει καταφέρει το πιο τραγικό. Να απολογείται στην Αλβανία και τον προκλητικό πρωθυπουργό της Έντι Ράμα. Ποτέ δεν έχουμε δει ανάλογη στάση μειοδοσίας, στα θέματα αυτά. Ποτέ, το επαναλαμβάνουμε. Όμως είναι ικανός και τις προκλήσεις του Ράμα, να τις… βαφτίσει εθνική διαπραγμάτευση και στιβαρή στάση… Με φόντο τον Κοτζιά! Αν είναι δυνατόν…
Ο έτερος σημαντικός παίχτης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μας το είπε και στην Άρτα… Μόνη λύση, η άμεση προσφυγή στις κάλπες, γιατί στην πατρίδα μας, δεν αρμόζει να έχει τον Τσίπρα πρωθυπουργό.
-Αυτό είναι η αλήθεια, αλλά στην ουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει τις εκλογές;
Το λογικό είναι να μην τις θέλει, σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, όση κι αν είναι η επιθυμία του να γίνει πρωθυπουργός. Κι αυτό γιατί, αν σκεφτεί λογικά, θα πρέπει να περιμένει, να υπογράψει ο Τσίπρας, όλα τα αντιλαϊκά και επικίνδυνα μνημόνια και αποφάσεις, που απαιτούν οι δανειστές και ο ίδιος να εμφανιστεί, στη νέα προεκλογική περίοδο, όποτε κι αν προκύψει, ως άσπιλος και αμόλυντος… Ως ο πολιτικός που δεν έχει κάνει τόση ζημιά, στον ελληνικό λαό και τις ασθενείς τάξεις. Όχι πως δεν έχει κάνει, αλλά δεν έχει κάνει αυτή που επιμένει να κάνει Τσίπρας…
Θολό το τοπίο λοιπόν και αυτό το θολό τοπίο, μπορεί ο καθένας ανά πάσα ώρα και στιγμή, να το καθιστά γκρίζο, για να διακινήσει τάχα τις πληροφορίες που έχει ή το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο όταν βρίσκει τα δύσκολα, διαρρέει πληροφορίες για εκλογές και άλλα τέτοια, με αποκλειστικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό, απ’ το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η ίδια η κατάσταση της χώρας μας.
Για να πάμε στα πιο δύσκολα…
-Με την πολιτική κατάσταση, η οποία έχει τα χαρακτηριστικά του «κρυφτού» που παίζουν τα μικρά παιδιά, μπορεί κανένας, να αναμένει κάποια θετική εξέλιξη, σε κάποιο απ’ τα πολλά ανοιχτά θέματα της πατρίδας μας;
Αστεία πράγματα! Ούτε που να το σκεφτεί κανένας δεν μπορεί και η τραγική εικόνα, που παραπάνω περιγράφεται, θα γίνεται πιο τραγική, μέχρι που η πατρίδα μας, να καταστεί ανίσχυρος παίχτης στο διεθνές στερέωμα, υπολειπόμενος και της Αλβανίας και στο εσωτερικό, η καταστροφή να είναι το κυρίαρχο γεγονός.
Θέλουμε, δεν θέλουμε, αυτή είναι η εικόνα της χώρας μας, με τα χειρότερα να έρχονται. Τα οποία χειρότερα, δεν θα μοιάζουν με αυτά που ζήσαμε μέχρι σήμερα, όπου η αγανάκτηση είναι στην καθημερινότητά μας. Τα χειρότερα, για τον λαό, την λαϊκή οικογένεια, θα έχουν τα χαρακτηριστικά της Βουλγαρίας, ίσως και χειρότερα… Τα έχουν προβλέψει πολύ καιρό πριν, σοβαροί αναλυτές, αλλά ο λαός που πρώτος έπρεπε να είχε δείξει αντανακλαστικά, δεν τα αξιολόγησε και πλέον, είναι ανίσχυρος, έστω και για την τιμή των όπλων, ν’ αντιδράσει…
Μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η συνεννόηση όλων των πολιτικών δυνάμεων, με φόντο την αναγνώριση απ’ όλες τις πλευρές, των λαθών που έχει κάνει η καθεμιά ξεχωριστά και όλες μαζί… Και πρέπει να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, γιατί αν διαχρονικά δεν είχαν προκύψει, λάθη, δεν θα είμαστε σήμερα, στην πιο τραγική κατάσταση της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας.
Η συνεννόηση και η αυτοκριτική όμως, είναι έννοιες που για τις πολιτικές δυνάμεις της πατρίδας μας, είναι άγνωστες. Και ως έννοιες και ως πρακτική. Δεν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο, που πάντα ήταν το αναγκαίο, αλλά σήμερα αποτελεί τον μονόδρομο.
Για να αναζητήσουμε την συνέχεια και να μελαγχολήσουμε, μιας και πρέπει να συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που παραπέμπει στο χειρότερο και αποκλείει κάθε ελπίδα για το καλύτερο…
Εκτός κι αν προκύψει πρωτοφανής και ουσιαστική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, που μακριά από κόμματα και… νταβατζήδες, θ’ αποφασίσει να πάρει την τύχη στα χέρια του και να επιβάλλει την συνεννόηση και την κοινή εθνική πορεία…

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 01 Δεκεμβρίου 2016 09:59

Στον απόηχο της επίσκεψης Ομπάμα…

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

(Μέρος-Β΄)Στο προηγούμενο Μέρος Α΄ του άρθρου μας, με τίτλο: «η επίσκεψη Ομπάμα θα τονώσει το ηθικό μας», μεταξύ των άλλων σημειώναμε: «θα λέγαμε ότι οι εν λόγω «ανοηταίνοντες» πολιτικοί κάνουν λάθος και κινδυνεύουν να γίνουν γραφικοί, όταν ελαφρά τη αντιπολιτευτική καρδία προχωρούν στην υποβάθμιση της παρέμβασης του Μπάρακ Ομπάμα υπέρ της Ελλάδας, παραβλέποντας ότι ο υψηλός Αμερικανός επισκέπτης: δεν είναι πρόεδρος κάποιου χωριού των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι ο ίδιος ηγείται της Αμερικής και μέχρι την 20η Ιανουαρίου 2017 λαμβάνει αποφάσεις, ότι ο λόγος του είναι ισχυρός και η υποστήριξή του, σε όποιον την προσφέρει, είναι σημαντική».

Βέβαια, για τους πιο πάνω, μπορεί ο Αμερικανός Πρόεδρος: να μην… έφερε από την Αμερική τα δισεκατομμύρια δολάρια για να διασώσει την ελληνική οικονομία και να μην τράβηξε, φανερά, το αυτί του Σόϊμπλε, για την εμμονή του στην επιβολή της λιτότητας στην Ευρώπη και περισσότερο στην Ελλάδα. Μπορεί ο ίδιος να μην έστειλε τους αμερικανικούς πεζοναύτες για να… απελευθερώσουν την βόρεια Κύπρο από την Τουρκική κατοχή και να μην κατήγγειλε τον αυταρχικό Ταγίπ Ερντογάν για την επιθετικότητά του εναντίον της Ελλάδας. Όμως, όταν, οι ίδιοι, στην προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσουν τα της επίμαχης επίσκεψης, εκλαμβάνουν τα πιο πάνω «μπορεί να μην», ως μια ακόμηφιλελληνική «αμερικανιά», που εξαντλείται στα «προεδρικά ωραία λόγια», που εκφέρονται απλά για να χαϊδέψουν κυβερνητικά αυτιά, δείχνουν να αγνοούν ότι. στη διπλωματία χρειάζεται αβρότητα και πως στη γλώσσα της δεν υπάρχουν οι λέξεις: πίεση, πειθώ, επιβολή κ.ά.

Κατά συνέπεια, οι ίδιοι, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ουδέποτε Αμερικανός Πρόεδρος- και περισσότερο ο ευγενής και χαρισματικός Μπάρακ Ομπάμα, με σκληρή ή ακόμα και δεικτική γλώσσα, θα μιλούσε:

-στον Ερτογάν, απαιτώντας, χάρη της ενότητας του ΝΑΤΟ, του προσφυγικού και της γεωπολιτικής σταθερότητας στο τρίγωνο «Ουκρανία- Συρία-ΝΑ Μεσόγειος» ,να σταματήσει τις απειλές για επικείμενη καταγγελία της συνθήκης της Λωζάνης και προσάρτησης της βόρειας Κύπρου, εάν Ελλάδα και Κύπρος δεν αποδεχθούν λύση του Κυπριακού, με εκ νέου εγγυήτριες χώρες τις Αγγλία-Ελλάδα-Τουρκία..

- στη Μέρκελ, καλώντας την να τερματίσει την πολιτική της λιτότητας στην Ευρώπη καιπροεχόντως στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, επισημαίνοντάς της, τον κίνδυνο, ο αναδυόμενος,μέσα από τις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις στη γειτονική Ιταλία, την Αυστρία, Ολανδία Γαλλία, Ισπανία κ.ά, λαϊκισμός και Ακροδεξιά, να παίρνουν κεφάλι, γεγονός που θα έθετε τη διάλυση ευρωζώνης και ΕΕ προ των πυλών και την ακύρωση του ευρώ αναπόφευκτη. Αναμφίβολα θα επρόκειτο για μία εξέλιξη, που θα λειτουργούσε ως θρυαλλίδα, η οποία θα συντάραζε τα θεμέλια της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας.

-στον Σόϊμπλε, δια της Μέρκελ, επισημαίνοντάς του ότι οι επιπτώσεις της, με προτεσταντική συνέπεια επιβαλλόμενης, λιτότητας από τον ίδιο, απειλεί την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα των πιο πάνω χωρών και εξ’ αποτελέσματος την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Και θα πρόσθετε ότι, η συνέχιση της λιτότητας, ως το απόλυτο αντί-αναπτυξιακό μέτρο, πέρα από την συνεπαγόμενη οικονομική καταστροφή της χώρας ,όπου εφαρμόζεται, συνάμα θέτει σε κίνδυνο και τα μεγαλύτερου ενδιαφέροντος γεωπολιτικά και ενεργειακά συμφέροντα της Δύσης, καθιστώντας την αυξημένη περιφρούρησή τους, αναγκαία όσο ποτέ…Πόσω δε μάλλον που στην παρούσα συγκυρία, εξ’ αιτίας της αναζωπύρωσης του πολέμου κατά των Τζιχαντιστών στη Συρία, της εξ’ αυτού γιγάντωσης των προσφυγικών ροών προς χώρες της Δύσης και των γενικότερων ανακατατάξεων που κυοφορούνται στην Ν.Α. Μεσόγειο, το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την περιοχή είναι εντονότερο(σ.σ, ο Ρωσικός στόλος, πλέει στο Αιγαίο, παρέα με τον 6 ο αμερικανικό) και η αβεβαιότητα για την αμερικανική πολιτική στην ευρύτερη περιοχή, του απρόβλεπτου νεοεκλεγέντος αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ., μεγαλώνει.

Από το άλλο μέρος, είναι πλέον ή βέβαιο ότι ο εκάστοτε πλανητάρχης, όσο και οι υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ως εκφραστές της αναμφισβήτητης παντοδυναμίας της αμερικανικής συμπολιτείας, πάντα έχουν περισσότερους εναλλακτικούς τρόπους για να περάσουν τη γραμμή τους, στους συμμάχους τους. Υπό αυτή την έννοια, και σε συσχετισμό με τα πιο πάνω αναφερθέντα, δεν θα ήταν εκτός πραγματικότητας, αν κάποιος υπεστήριζε ότι με το που είδε τον Πρόεδρο Ομπάμα, στην πρόσφατη ομιλία του στο Βερολίνο, να «χρίζει» τη Γερμανίδα Καγκελάριο άτυπη πολιτική ηγέτιδα της νέας «παγκοσμιοποίησης», όπως ο ίδιος την οριοθέτησε στην ομιλία του στο ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος, είναι λογικό να πιστεύει ότι, στην προηγηθείσα κατ’ ιδίαν 3-ωρη συνάντησή τους, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Αμερικανός Πρόεδρος ανέδειξε πειστικά την ανάγκη(σ.σ, βλ. τους προ-εκτεθέντες λόγους) να βρεθεί λύση και στο ελληνικό πρόβλημα. Προειδοποιώντας την, ταυτόχρονα, ότι ο «λιτότητο-λάτρης» υπουργός της επί των οικονομικών, με τις εμμονές του στη λιτότητα, θέτει σε κίνδυνο τα ύψιστα πολιτικά, οικονομικά, γεωπολιτικά, και ενεργειακά συμφέροντα της Δύσης, αλλά και αυτής της ίδιας της Γερμανίας. Ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανό, η Μέρκελ, με την- και με ενθάρρυνση Ομπάμα - υποψηφιότητα για την καγκελαρία, φαίνεται να έχει πεισθεί ότι ήρθε η ώρα ο ξεροκέφαλος Βόλκφανγκ Σόϊμπλε. να «αυτοπεριορισθεί» και αν δεν το κάνει μόνος του, να «περιορισθεί» ή ακόμη και να «θυσιασθεί» από την ίδια τη Μέρκελ. Πως; Μαμε τον εξοβελισμό του από το ΥΠΟΙΚ κατά τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης συνασπισμού «Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανό-Κοινωνιστών» και Σοσιαλιστών, που ακατά πάσα πιθανότητα ναμένεται να πραγματωθεί από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2017

Εξ’ άλλου σε όλους εκείνους που, εν προκειμένω, αμφισβητούν τη δυνατότητα του Αμερικανού Προέδρου να «επιβάλλει» τη γραμμή του(σ.σ, όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας του) ακόμη και στη Γερμανία του Σόϊμπλε, έρχεται να τους διαψεύσει η δυνητική χρήση δύο «αμερικανικών υπέρ-όπλων». Το ένα έχει να κάνειμε τα πρόστιμα μαμούθ, που καλούνται να καταβάλλουν στο αμερικανικό δημόσιο οι δύο γερμανικές εταιρείες κολοσσοί Volkswagen(18 δις δολ.) και Deutsche Bank(14 δις δολ.), αντίστοιχα, η μεν πρώτη για την ψεύτικη μέτρηση ρύπων των diesel αυτοκινήτων της στις ΗΠΑ και η δεύτερη για τις εκεί πωλήσεις από την τράπεζα, σύνθετων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, την περίοδο της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Αναμφίβολα θα πρόκειται για μια καταστροφική για την γερμανική οικονομία εξέλιξη, εάν οι Αμερικανοί, με ή χωρίς συμβιβασμό των δύο πλευρών, αποφάσιζαν τα πιο πάνω πρόστιμα να καταστούν απαιτητά. Αλλά και μια δυνατή «σφαλιάρα», για τον πολύ κ. Σόϊμπλε, ο οποίος, με βάση την δομή του Γερμανικού ΥΠ.ΟΙΚ, έχει την πρώτη ευθύνη για το πιο πάνω σκάνδαλο. Το δεύτερο, πάντα με αμερικανική παρέμβαση, είναι το ΔΝΤ, στην επιμονή του για 1,5% πρωτογενή ελληνικά πλεονάσματα μετά το 2018( όρος προκειμένου να εξακολουθήσει συμμετέχει στο πρόγραμμα διάσωσης), αντίθετα με τον Σόϊμπλε που επιμένει στο 3,5%, να βγάλει επισήμως έκθεση, που θα χαρακτηρίζει το ελληνικό χρέος «μη βιώσιμο». Τότε,τόσο ο Γερμανός ΥΠ.ΟΙΚόσο και η Καγκελάριος Μέρκελ, θα αποδεικνύονταν ότι είπαν ψέματα στους βουλευτές της Bundestag(σ.σ, το γερμανικό κοινοβούλιο), όταν τους διαβεβαίωναν για το αντίθετο(σ.σ, το χρέος είναι βιώσιμο), προκειμένου να εξασφαλίσουν την ψήφο τους.

Επομένως, στο μέτρο που η ανωτέρω εκτίμηση, δηλαδή ότι ο Ομπάμα έχρισε ως άτυπη πολιτική ηγέτιδα της νέας «παγκοσμιοποίησης» τη Μέρκελ και ότι η παρέμβαση υπέρ της Ελλάδας του ιδίου, έχει πραγματικό αντίκρισμα, ίσως να εξηγείται το γεγονός ότι, αν και το ελληνικό ζήτημα σε αδρές γραμμές διευθετήθηκε από τους Ομπάμα και Μέρκελ, κατά την επίσκεψη του πρώτου στο Βερολίνο(σ.σ, από πληροφορίες έγκυρων κύκλων του εξωτερικού, λέγεται ότι η κόντρα ΔΝΤ-Βερολίνου έληξε με την απόφαση το αμερικανό-καθοδηγούμενο Διεθνές Ταμείο να μην συμμετάσχει στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας ως δανειστής, αλλά ως παρέχων τεχνογνωσία και συμβουλές περί την καλή εκτέλεσή του κ.ά), εν τούτοις, προς αποφυγή πιθανών προσκομμάτων, που ενδεχομένως θα έθετε ο Σόϊμπλε κατά την διαδικασία διαπραγμάτευσης, κρίθηκε σκόπιμο, να μην θιγεί το όλο ζήτημα κατά την κοινή συνέντευξη των δύο ηγετών στο Βερολίνο.

Παρόλα αυτά, μετά την επικράτηση στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016 του Ρεπουμπλικάνου κ. Ντόναλντ Τραμπ, ως 45ου Προέδρου των ΗΠΑ, έναντι της δημοκρατικής συνυποψήφιας κ. Χίλαρι Κλίντον, είναι λογικό να υποστηρίξει κάποιος, ότι η επίσκεψη Ομπάμα στη χώρα μας, αλλά και στο Βερολίνο, εκ των πραγμάτων είχε «μειωμένη παρεμβατική ισχύ». Εν τούτοις, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής του, ότι η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική είναι ενιαία και δεν μεταβάλλεται στα βασικά σημεία της, ακόμα και αν γίνει αλλαγή προσώπων στο ανώτατο πολιτειακό επίπεδο. Και αυτό γιατί το αμερικανικό σύστημα διαθέτει ισχυρούς Συνταγματικούς Θεσμούς που διέπουν τη λειτουργία της, με την ευχέρεια στον εκάστοτε Αμερικανό Πρόεδρο, να προχωρήσει τις μεγάλες αλλαγές που άπτονται των διαχρονικών συμφερόντων της μεγάλης πέραν του Ατλαντικού συμπολιτείας, να είναι περιορισμένες,.

 

koliatsos-99-a

Πέμπτη, 01 Δεκεμβρίου 2016 09:52

Η Άρτα των λεμονανθών

Γράφει η
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Περπατώντας μέσα σε μια γκρίζα πόλη, που συχνά γίνεται πιο γκρίζα με τη βροχή και την επαρχιακή της περιβολή, σκέφτομαι πού μπορώ να βρω μια αχτίδα φωτός, μια ανάσα και μια γωνιά να με εκφράσει και να με υποστηρίξει που επέλεξα να ζήσω στα πάτρια εδάφη μου.
Περιπλανιέμαι αμίλητη στους άδειους δρόμους που περιπλανήθηκε και ο Καρυωτάκης πριν φτάσει στην Πρέβεζα της τελικής του ευθείας…
Περιπλανιέμαι στη δυτική νεκρόπολη της Αμβρακίας και στο μικρό θέατρο του Διονύσου, το μικρότερο ελληνικής εποχής, και αισθάνομαι μια νεκρική σιωπή να με τυλίγει αλύπητα και να μου επιβάλλεται.
Φτάνω στο επιβλητικό και πανέμορφο κάστρο της περίφημης Άρτας του δεσποτάτου της Ηπείρου και βρίσκω μια αντίσταση πάνω στην πύλη του την αμπαρωμένη, που με γυρίζει πίσω σαν να ’μαι ξένη στον τόπο μου. Δεν είναι αυτή η πόλη μου, δεν μπορεί να ’ναι αυτή η πόλη μου!
Συνεχίζω κατηφορίζοντας σκεφτική στο ναό του Αγίου Βασιλείου, που παραμένει πάντα κλειστός, θαμμένος σχεδόν στη σιωπή και στη λήθη, σαν να μην ακούστηκαν ποτέ οι φωνές των δασκάλων εκεί και σαν να μην πέρασε ποτέ η γνώση απ’ το μέρος αυτό που το λάμπρυνε η ξακουστή Σχολή Μανωλάκη.  
Περιφέρομαι στους μικρούς και στενούς δρόμους της παλιάς πόλης με την αισθητική των ερειπίων –που είναι κι αυτά βέβαια μια μορφή αισθητικής, αλλά κάτι δεν με ικανοποιεί.
Πού είναι αυτή η λαμπρότητα, πού η αίγλη και η αρχοντιά που κόσμησε για αιώνες την πόλη μου και μου την είχαν περιγράψει και τάξει οι γονείς μου και οι προηγούμενες γενιές, έτσι που να με πείσουν και να με βοηθήσουν να συνεχίσω εδώ τη ζωή μου, την πορεία μου, την εργασία μου, αφήνοντας την δική μου παρακαταθήκη στα παιδιά μου;
Και αναρωτιέμαι μετέωρη πάνω απ’ τα ερείπια και τα χαλάσματα: πρέπει, άραγε, η ανάσα που θα παίρνω να είναι απ’ αλλού φερμένη, από άλλη διάσταση και εποχή, για να μπορέσω να επιβιώσω και να συνεχίσω με τη δυναμική της νιότης μου το ταξίδι μου μέσα στην πόλη μου;
Απ’ όσο γνωρίζω, η ευτυχία μπορεί να προέρχεται από μέσα μας ή από μακριά μας, απ’ το συγκυριακό και το απρόσμενο, μέσα στο ταξίδι του προσωπικού μας χρόνου, από υπόγειες διαδρομές και υπόγεια ρεύματα. Μπορεί. Αλλά το περιβάλλον που κινείται και ζει κάποιος παίζει έναν πρωταρχικό και προσδιοριστικό ρόλο… Η πόλη! Η πόλη με την ιστορία της και την παράδοσή της, με τον πολιτισμό της και την καθημερινότητά της είναι αυτή που γεμίζει την ύπαρξή μας με το καλό ή το άσχημο. Και την αδειάζει, ωστόσο. Αναλόγως.
Μας κληροδότησε η ιστορία μια πόλη που όπου κι αν πας θα σ΄ακολουθεί . Την Αμβρακία και την Άρτα. Κι άφησε σε κάθε στροφή της, σε κάθε γωνιά της, σε κάθε τετράγωνο το αποτύπωμά της, τα ίχνη της. Που νιώθουμε λίγο – λίγο να σβήνουν. Γιατί;
Ευτυχώς βέβαια που συνεχίζει υπάρχει η πορτοκαλιά. Ευτυχώς  που συνεχίζει να υπάρχει η λεμονιά με τους λεμονανθούς της να ευωδιάζουν και να σκορπούν γύρω μας το άρωμά τους χωρίς την άδειά μας… Όλο και κάτι θα πάρει απ’ τη γη μας ο ξένος και θα το κουβαλήσει μαζί του στον τόπο του. Ο κάθε ξένος και αυτός που νοιώθει ξένος στον τόπο του….

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016 10:42

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ. Λύση χωρίς το αστικό;

Άλλη μια κίνηση δημιουργίας εντυπώσεων… Απ’ αυτές που γίνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, για να θολώνουν τα νερά… Να δείχνουν πως ασχολούνται και στην ουσία να μην κάνουν τίποτα...

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Άλλη μια ευρεία σύσκεψη στο Δημαρχείο της Άρτας, για το πολυθρύλητο κυκλοφοριακό της Άρτας, που παίρνει τα χαρακτηριστικά του θρύλου του γεφυριού της Άρτας. Που όλη μέρα κάποιοι ετοιμάζουν λύσεις και το βράδυ, όλες αυτές χάνονται κάπου, όπως και όσοι αποφασίζουν χάνουν την μνήμη τους, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πως αποφασίζουν κάποια μέτρα και δεν υλοποιούν κανένα.

Προσωπικός απολογισμός… Σ΄αυτή την άθλια πόλη, πρέπει να έχω υπογράψει πάνω από πεντακόσια άρθρα, το κοινό χαρακτηριστικό των οποίων ήταν η αναζήτηση λύσης για το κυκλοφοριακό στο κέντρο της πόλης. Που τώρα μπορεί να μην αναζητείται, αλλά να καταζητείται, εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα… Αυτό σημαίνει πως πολλαπλάσιες ήταν οι συζητήσεις, με ειδικούς και μη, οι οποίες ακολουθούσαν την δημοσίευση του κάθε άρθρου. Τα έχουμε ακούσει όλα, τα έχουμε δει όλα, όπως έχουμε δει το άγχος και την ταλαιπωρία, που υφίστανται όλοι όσοι αποφασίσουν να κινηθούν στο κέντρο της πόλης. Καθόλου τυχαίο, πως το κέντρο ως κοινωνική αναφορά και διεργασία, έχει μεταφερθεί στο Τρίγωνο, όπου οι χώροι συνάντησης, ευημερούν, σε πλήρη αντίθεση με τους ίδιους του κέντρου. Γνωστά και χιλιοειπωμένα… Ας μην επαναληφθούν…

Το τραγικό σε σχέση με το κυκλοφοριακό της πόλης, όπως όλοι καταλήγουν στις συζητήσεις που γίνονται για το θέμα, είναι πως δεν μπορεί να λυθεί, γιατί το μόνο που κάνει η κάθε δημοτική αρχή, όταν ασχολείται με το πρόβλημα, το μόνο που κάνει, είναι να το οξύνει. Κι αυτό, γιατί διαχρονικά δημιουργούνται εχθρικές συνθήκες για το αστικό λεωφορείο…

Πόλη που δεν δημιουργεί συνθήκες, για να λειτουργεί άνετα το αστικό λεωφορείο, μέσα στην πόλη, δεν πρόκειται να λύσει ποτέ το πρόβλημα της κίνησης ανθρώπων και οχημάτων, έχουν αποφανθεί πολλοί ειδικοί, σε μελέτες που έχουν γίνει, όχι για την Άρτα, αλλά για πολλές πόλεις της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού.

-Τι συμβαίνει στην Άρτα;

Αυτό που απεύχονται, οι μελέτες που προαναφέρουμε… Κάθε δήμαρχος που αναλαμβάνει, βάζει και στο μυαλό του, το πώς θα βγάλει το αστικό απ’ το κέντρο της πόλης, λες και η έννοια του αστικού έχει αναφορά στις εθνικές οδούς και άλλους ανάλογους δρόμους. Και όλη αυτή η πρεμούρα, οδηγεί στο να δημιουργούνται εχθρικές συνθήκες για την κυκλοφορία ή καλύτερα την λειτουργία του αστικού, που ο ρόλος του είναι σημαντικός.

Σε αντίθεση με άλλες πόλεις, όπου οι συνήθεις πρωτοβουλίες των Δήμων, αφορούν δράσεις, οι οποίες θα ευαισθητοποιούν κυρίως τη νέα γενιά, για την χρησιμότητα του αστικού λεωφορείου και την αναγκαιότητα της μετακίνησης όλου του πληθυσμού, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι ο Δήμος Πυλαίας, όπου κάθε χρόνο, αφιερώνει δεκάδες δράσεις, για την ευαισθητοποίηση της χρήσης αστικού, ενώ παράλληλες είναι και οι δράσεις, που θα διευκολύνουν την κίνηση του αστικού.

Στην Άρτα, ο πρόεδρος του Αστικού ΚΤΕΛ Κώστας Σακκάς, όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, αν και ο ίδιος δεν το λέει, έχει βαρεθεί να κάνει προτάσεις, για την καλύτερη λειτουργία του αστικού… Στην αρχή εισπράττει επαίνους, για το περιεχόμενο των προτάσεων, αλλά μόλις περνούν λίγες ημέρες, αυτές ξεχνιούνται, όπως και οι προηγούμενες. Για να ξαναπροκύψει μια αφορμή, να κληθεί και πάλι, να ξανακαταθέσει προτάσεις, γνωρίζοντας πως κι αυτές θα ξεχαστούν, αλλά ο ίδιος επιμένει να είναι συνεπής, απέναντι στο καθήκον που έχει αναλάβει. Φαύλος κύκλος, που στην ουσία επιβεβαιώνει πως όσο κι αν θέλουν να δείχνουν κάποιοι πως ασχολούνται με το κυκλοφοριακό πρόβλημα, απλά το οξύνουν, γιατί δεν αρχίζουν από κει που πρέπει. Απ’ την χρήση του αστικού. Έρευνα, που έχει παρουσιαστεί απ’ το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αναφέρει πως στην Ελλάδα σήμερα το 72% όλων των διαδρομών με αυτοκίνητο αντιστοιχεί σε μετακινήσεις μέσα στην πόλη. Στην Άρτα, αυτό το ποσοστό, μπορεί να είναι και αρκετά αυξημένο…

-Πως να χαρακτηρίσουμε, την τελευταία συνάντηση που έγινε για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού προβλήματος, στην Άρτα;

Απλά μια κίνηση δημιουργίας εντυπώσεων… Απ’ αυτές που γίνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, για να θολώνουν τα νερά… Να δείχνουν πως ασχολούνται και στην ουσία να μην κάνουν τίποτα.

Αν δεν συζητηθεί το πώς το αστικό, θα κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης στην πόλη και αν αυτό δεν γίνει πράξη, λύση στο κυκλοφοριακό πρόβλημα, δεν πρόκειται να προκύψει…

 

gketsis-grafeio-77-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188601
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2701
24643
81318

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 110 επισκέπτες και κανένα μέλος