A+ R A-
15 Δεκεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010 17:10

Και η φωτογραφία τι θα γίνει;

         Ποιος δεν θυμάται εκείνη την φωτογραφία που ο βουλευτής (πρώην ΠΑΣΟΚ) Πρέβεζας Βαγγέλης Παπαχρήστος εικονιζόταν με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, να χορεύουν ζεϊμπέκικο; 

Η φωτογραφία είχε ανασυρθεί απ’ το αρχείο του τότε υποψήφιου βουλευτή Βαγγέλη Παπαχρήστου, για να ενισχύσει την πληροφορία που διαδιδόταν, τότε, από χωριό σε χωριό και από στέκι σε στέκι, ότι δηλαδή ο υποψήφιος βουλευτής και ο υποψήφιος πρωθυπουργός είναι «κολλητοί», άρα κάτι καλό θα προκύψει την επόμενη των εκλογών και το μυαλό του καθενός πήγαινε σε πιθανή υπουργοποίηση του βουλευτή, που αυτόματα σήμαινε και καλή προοπτική για το γειτονικό νομό Πρέβεζας.

Την ιστορία αυτή θυμηθήκαμε, με την απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, η οποία έθεσε εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας τον εκ Πρεβέζης βουλευτή Βαγγέλη Παπαχρήστο.

Και κάποιοι απλοϊκά ερμήνευσαν την απόφασή του να μην ψηφίσει το νομοσχέδιο για τον εργασιακό μεσαίωνα, σημειώνοντας ότι ο εκ Πρεβέζης βουλευτής, αφού είδε και αποείδε να μην γίνεται τίποτα, είπε να κάνει ηρωική έξοδο και να δει την πολιτική του προοπτική σε άλλους χώρους.

Όμως η δήλωση του ίδιου, σε άλλα παραπέμπει: «Κι αν την πολιτική δεν μπορείς να την κάνεις όπως θες, τουλάχιστον μην την εξευτελίζεις», είπε και παραπέμπει, πλέον αλλού τις αναζητήσεις του και τις επιλογές του. Ότι δηλαδή απ’ την στιγμή που τάχτηκε υπέρ του Γ. Παπανδρέου, είχε ταυτιστεί και με αυτά που προεκλογικά έλεγε και πλέον πράττει τα ακριβώς αντίθετα.

Έδειξε πρέπει να επισημάνουμε την αποφασιστικότητα που πρέπει, για να υπερασπιστεί το αυτονόητο. Όσα δηλαδή το κυβερνητικό κόμμα, είχε εξαγγείλει προεκλογικά σε σχέση με τους εργαζόμενους, τους οποίους τώρα θεωρεί τα «εύκολα θύματα».

Ποια θα είναι η προοπτική του Βαγγέλη Παπαχρήστου από δω και στο εξής;

Υποψιαζόμαστε ότι θα αναζητήσει την πολιτική φιλία του έτερου της (τότε) παρέας των αναζητήσεων. Του καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιά Νίκου Κοτζιά, τα άρθρα του οποίου διαβάζετε τακτικά στην «Γ» και περιέχουν ουσιαστική πρόταση για την πολιτική μας ζωή.

Βαγγέλης Παπαχρήστος και Νίκος Κοτζιάς, έχοντες ως πολιτική αφετηρία το ΚΚΕ, είχαν συμπορευτεί με τον Γιώργο Παπανδρέου, την εποχή που ο ίδιος ζητούσε να κάνει την δική του πολιτική υπέρβαση. Ο πρώτος έφυγε σχετικά νωρίς.

Τον ακολουθεί τώρα και ο εκ Πρεβέζης βουλευτής;

         Οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν από την ώρα της εξόδου του βουλευτή της ΝΔ από την Βουλή μέχρι και τον τραυματισμό του στη Βουκουρεστίου, το αγριεμένο πλήθος που διψάει για κάποιο είδος τιμωρίας, η έλλειψη κάποιας παρέμβασης από ψυχραιμότερους παριστάμενους πολίτες, θυμίζουν άγρια κινηματογραφική ταινία και θα ήταν αδιανόητες για την Ελλάδα, μερικούς μήνες πριν.

Η επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα που επιδιώκεται με τους τελευταίους νόμους δεν πρέπει να συνοδευτεί από προπηλακισμούς που επίσης μας γυρνούν στο Μεσαίωνα: είναι προφανές ότι η όποια τιμωρία αξίζει στον οποιοδήποτε βουλευτή ή υπουργό για τις πράξεις και τις απόψεις του δεν μπορεί να στηριχθεί στο νόμο του Λιντς, αλλά στους νόμους, το ήθος και τον όποιο πολιτισμό έχει απομείνει στη χώρα. Όμως για το θλιβερό περιστατικό δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι όσοι χειροδίκησαν: ένα μέρος της ευθύνης έχει ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που εξακολουθεί να χορεύει στο κατάστρωμα παρ ότι ο Τιτανικός έχει ήδη βυθιστεί, πνίγοντας τους επιβάτες που δεν είναι στη πρώτη θέση.

Οι ..ύποπτοι κύκλοι

Είναι εδώ χαρακτηριστική η χθεσινή, ελαφρώς σουρεαλιστική, ανακοίνωση της ΝΔ για το περιστατικό για το οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, ενοχοποιεί το ΠΑΣΟΚ που υποτίθεται ότι με τον προπηλακισμό θέλει να αναγκάσει τη ΝΔ να αλλάξει πολιτική για το.. μνημόνιο : « ο προπηλακισμός Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας υπηρετεί ύποπτες και προβοκατόρικες σκοπιμότητες. Φαίνεται πως το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και έχει καταγγείλει ότι το πρόσφατο νομοθέτημά της οδηγεί σε «εργασιακό Μεσαίωνα», έχει ενοχλήσει πολλούς. Όσοι πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα κάνει έστω και ένα χιλιοστό πίσω από τη γραμμή αυτή, κάνουν μεγάλο λάθος. Παραμένουμε αμετακίνητοι κατά του Μνημονίου και επιμένουμε, με συνέπεια και αποφασιστικότητα, στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών».

Ιρλανδία: μια καταθλιπτική σύγκριση.

Αντιγράφω από ένα mail την καταθλιπτική σύγκριση των όσων ζούμε στην Ελλάδα με τα όσα έγιναν στην Ισλανδία, όταν πριν από 15 μήνες ξέσπασε η κρίση: « Μόλις 15 μήνες μετά , η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων, με το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών. Ήδη ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα. Η εξεταστική επιτροπή είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους, δικό της προϋπολογισμό και δικαίωμα να ζητήσει -ακόμη και να κατασχέσει- στοιχεία από κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες. Επίσης, ανεξάρτητη επιτροπή ετοιμάζει συστάσεις για να γίνουν μεταρρυθμίσεις ώστε να αποφευχθεί παρόμοια κρίση στο μέλλον. Στο πλαίσιο της διαφάνειας, αναρτήθηκε τον Απρίλιο στον ιστότοπο της Βουλής (http://sic.althingi.is/) το πλήρες κείμενο που η κυβέρνηση ονομάζει «Έκθεση της αλήθειας» και οι Ισλανδοί αποκαλούν «Μαύρο πόρισμα» καθώς και εκτεταμένη περίληψη στα αγγλικά. Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αμεροληψία των συντακτών του πορίσματος.

Το βράδυ της ανακοίνωσης 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέικιαβικ και διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ολόκληρη την έκθεση. Για τους περήφανους, πλην εξαπατημένους απογόνους των Βίκινγκς, ήταν μια ομαδική ψυχανάλυση, μια διαδικασία κάθαρσης».

Ο κ. Χατζηδάκης δεν είχε καταλάβει...

Στην Ελλάδα οι υπεύθυνοι σφυράνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Οι εξεταστικές επιτροπές αποφαίνονται με βάση τις κομματικές εντολές, η Δικαιοσύνη δεν έχει συλλάβει ούτε κουνούπι, ο Χριστοφοράκος και σία κάνουν διακοπές στο εξωτερικό και στα τηλεοπτικά πάνελ που έχουν αντικαταστήσει το δημόσιο διάλογο παίζεται το ίδιο θέατρο: φταίει η ΝΔ ,το ΠΑΣΟΚ και τι ποσοστό ευθύνης έχει το κάθε κόμμα; Ο πρώην πρωθυπουργός σιωπά και αποθεώνεται σε συγκέντρωση της ΝΔ ενώ ο υπουργός του επί των Οικονομικών βγάζει βιβλιαράκι στο μοτίβο «όλοι φταίμε, όλοι τα φάγαμε», σύμφωνα με την παροιμιώδη πλέον φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης η οποία υποσχέθηκα σουηδική σοσιαλδημοκρατία αλλά έχει βαλθεί να συναγωνιστεί σε κοινωνική αναλγησία τη Μάργκαρετ Θάτσερ .

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αδυνατούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν πλέον άνθρωποι που ΔΕΝ έχουν να φάνε, ότι πάρα πολλοί άνθρωποι είναι οργισμένοι επειδή δεν έχουν δουλειά ή δε θα έχουν σε 6 μήνες, με τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας, με το γκρίζο μέλλον που επιφυλάσσεται στους νέους και στα παιδιά των μεγαλύτερων, καθώς και με το γεγονός ότι για το απίστευτο αυτό ναυάγιο δεν έχει τιμωρηθεί, ούτε πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς.

Ούτε ο κ. Χατζηδάκης είχε καταλάβει τε μέγεθος της συσσωρευμένης οργής, όταν προσπάθησε χθες να βαδίσει ανάμεσα τους διαδηλωτές στη πλατεία Συντάγματος. Οι συνάδελφοι του θα προσέχουν περισσότερο τώρα, αλλά, αν δεν κάνουν στροφή 180 μοιρών, θα το ξαναβρούν μπροστά τους και μάλιστα σε πιο άγρια εκδοχή : έχουμε ήδη μπει στο αστερισμό της αυτοδικίας...

          Στην Ελλάδα το κράτος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 ήταν σαφώς πιο μικρό από τον χώρο όπου έκανε ο ελληνικός καπιταλισμός την πρωταρχική του συσσώρευση. Αφού Έλληνες έμποροι, εφοπλιστές και βιοτέχνες κινούνταν με άνεση και πετυχημένα σε όλο το μήκος και το πλάτος της αγοράς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Το νεοελληνικό κράτος έφερε πάνω του την σφραγίδα των κομματαρχών της «παλιάς Ελλάδας».

Την σφραγίδα της μεταπρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Του ελέγχου του ξένου παράγοντα. Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος έγινε το κράτος των διώξεων, του αυταρχισμού και «της προστασίας του πολίτη από τον κομμουνιστικό κίνδυνο». Πάνω στο ελληνικό κράτος επικάθησαν και το διοικούσαν οι νικητές του εμφυλίου, Έλληνες και ξένοι. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν, επίσης, οι μαυραγορίτες και συνεργάτες των Γερμανών, οι λαθρέμποροι, εκείνοι που έκλεψαν την περιουσία των διωχθέντων, είτε στη διάρκεια του πολέμου (των εβραίων και των αντιστασιακών), είτε στη διάρκεια του εμφυλίου και των μετέπειτα χρόνων (ιδιαίτερα των αριστερών, δημοκρατικών πολιτών).

Το κράτος αυτό έθρεψε αυταρχικές και βαθιά συντηρητικές δοξασίες, μηχανισμούς, λειτουργίες. Γέννησε και παρήγαγε τους πραξικοπηματίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Το κράτος εχθρός του λαϊκού στοιχείου. Αυτό που ονομάστηκε ποικιλόμορφα «πελατειακές σχέσεις». Σήμερα ζούμε στην Ελλάδα και πάλι έναν ιδιόμορφο αντικρατισμό. Ούτε φιλελεύθερο, ούτε αριστερό, αλλά ούτε καν συντηρητικό. Στην Ελλάδα καταγράφεται το μεγαλύτερο παράδοξο, να εμφανίζει ο κυρίαρχος λόγος ως κύριο υπαίτιο για τα χάλια του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν είναι καν καπιταλισμός της προκοπής, τον δημόσιο υπάλληλο. Υπό κατηγορία βρίσκεται ο νοσοκόμος, ο θυρωρός του υπουργείου, ο δάσκαλος και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας.

Μάλιστα ο ιδιότυπος ελληνικός νεοφιλελευθερισμός φαντάζεται ότι η όλο και πιο πολύπλοκη σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να κυβερνηθεί με ένα όλο και πιο απλό και μικρό κράτος. Πίσω από αυτή την επίθεση κρύβεται ο πραγματικός υπεύθυνος: οι δυνάμεις που χρησιμοποίησαν το ελληνικό κράτος ως λάφυρο, ως πηγή εύκολου κέρδους μαζί με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους. Διότι το πρώτιστο πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου είναι ότι έχουν επικαθήσει επί αυτού μεγάλα συμφέροντα που ως βδέλλες έζησαν από αυτό.

Κρατοφαγοπότες επιχειρηματίες. Άνομα αεριτζίδικα συμφέροντα. Και αφού έκαναν πάρτη πάνω στο σώμα του κράτους, αφού το οδήγησαν με τις λεηλασίες που έκαναν (χάρη σε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική προμηθειών, δημόσιων δαπανών, επιδοτήσεων, απάτης και φοροκλοπής που επέβαλε το πολιτικό σύστημα), τώρα ανακαλύπτουν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην. Προκειμένου δε, να πείσουν επικαλούνται τους δημόσιους υπάλληλους που οι ίδιοι λάδωσαν, όλους όσους έκαναν συνένοχους στο σύστημα που έστησαν.

Σε τελευταία ανάλυση, το ελληνικό κράτος και οι παθολογίες του δεν είναι τίποτα άλλο παρά προϊόν της ποιότητας των δυνάμεων που ηγεμόνευσαν επ’ αυτού. Που το κατείχαν και το χρησιμοποίησαν ως λάφυρο. Αφού λήστεψαν, τώρα εμφανίζονται ως οι παρθένες που γεμάτο παράπονο ανακάλυψαν τις αμαρτίες του κόσμου. Έναν κόσμο που στην πραγματικότητα εκείνοι διέφθειραν. Εκείνοι έφτιαξαν κατά εικόνα και ομοίωση τους. Για πρώτη φορά στην ιστορία τα αφεντικά του συστήματος καταγγέλλουν τους διεκπεραιωτές των υποθέσεών τους.

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010 16:50

Είδα το Φίλιππο, ήταν καλά

          Το Φίλιππο Σαχινίδη τον γνωρίζω από την εποχή που ήταν φοιτητής των οικονομικών στην Βρετανία. Τότε βέβαια ήταν με τους μη ορθόδοξους οικονομολόγους. Και με αυτό δεν λέω μόνο ότι δεν είχε σχέση με τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους του Σικάγο. Είχε κριτική στάση και απέναντι στους κεντρώους κεϋνσιανούς και τοποθετούσε τον εαυτό του μάλλον στην ετερόδοξη μπάντα της οικονομικής σκέψης.

Ένα από τα θέματα που διχάζουν τους οικονομολόγους έχει να κάνει με τη σχέση του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Για την ορθόδοξη παράδοση, όταν αυξάνονται οι κρατικές δαπάνες, «εκτοπίζονται» οι ιδιωτικές. Σε κανονικές συνθήκες αυτό μπορούν να το δεχτούν ακόμα και οι κεντρώοι κεϋνσιανοί. Αλλά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης αυτοί οι μετριοπαθείς κεϋνσιανοί συντάσσονται μαζί με όλους τους ετερόδοξους οικονομολόγους που ισχυρίζονται ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε την ανάκαμψη από τον ιδιωτικό τομέα με την αυτόματη λειτουργία των αγορών. Ήταν από τα επιχειρήματα που αντιμετώπιζε ο Κέυνς από το υπουργείο οικονομικών (το λεγόμενο Treasury) της Βρετανίας μετά την κρίση του 1929 – μια αύξηση των κρατικών δαπανών δεν θα μείωνε την ανεργία γιατί θα επηρέαζε την πάντα ευαίσθητη ψυχολογία του ιδιωτικού τομέα, θα οδηγούσε σε αύξηση των επιτοκίων και άρα σε μείωση των ιδιωτικών επενδύσεων. Και όπως ξέρουμε – αν όχι όλοι και όλες απ΄ ό,τι φαίνεται-, η υπερίσχυση της άποψης του υπουργείου οικονομικών (“the Treasury view”) οδήγησε στην χαμένη, από άποψης ανεργίας, δεκαετία του τριάντα.

Τώρα ο Φίλιππος μας λέει ότι δεν μπορεί στην Ελλάδα ο ιδιωτικός τομέας να συνεχίσει να τρέφει τον δημόσιο. Να υποθέσω ότι έχει απορρίψει όλες τις θεωρητικές του καταβολές; Ότι πιστεύει ότι σε συνθήκες ύφεσης ο ιδιωτικός τομέας είναι έτοιμος να κάνει το θαύμα της ανάκαμψης, φτάνει να μη τον εκτοπίζει ο δημόσιος τομέας; Αυτή είναι η οικονομική θεωρία πάνω στην οποία βασίζεται η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, το φως στο τέλος του τούνελ, που όλο το βλέπει ο προϊστάμενος του Φίλιππα αλλά σχεδόν κανείς άλλος, θα συνεχίζει για όλους εμάς τους υπόλοιπους να μοιάζει με την εμφάνιση του Godot.

Αλλά μήπως ο Φίλιππος δεν σκέπτεται με όρους μακροοικονομικούς; Μήπως θεωρεί ότι το χρέος της Ελλάδας είναι κυρίως μια υπόθεση του δημοσίου; Για να το πιστέψεις αυτό, πρέπει να παραβλέψεις πολλά πράγματα. Να παραβλέψεις το ποσό του χρέους που αντιστοιχεί σε εγγυήσεις που ανέλαβε το κράτος για χρέη ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το ποσό που δόθηκε πιο πρόσφατα στις τράπεζες. Τις προμήθειες που δόθηκαν σε συγκεκριμένα συμφέροντα (για παράδειγμα, φτιάξτε μια πρόταση με τις ακόλουθες λέξεις: αδιαφάνεια, κυβέρνηση, Siemens, ΠΑΣΟΚ). Μήπως ο φορολογικός συντελεστής στα κέρδη δεν μειώθηκε από 40% το 1995 στο 24% το 2010; Είναι ενδεικτικό, επίσης, ότι όταν ο συντελεστής ήταν 25% το 2007, ο εν δυνάμει φορολογικός συντελεστής ήταν μόνο 15.9%. Μια τάση που βεβαίως συνεχίζεται με τον προϋπολογισμό του 2011. Για τη νόμιμη φοροδιαφυγή, ότι πολλές χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις δίνουν ελάχιστα στο κράτος σε σχέση με τους μισθωτούς, θα υπάρχει κάποια εκτίμηση; Να μην συνεχίσω.

Όλοι και όλες έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν γνώμες, θεωρήσεις ακόμα και αξίες. Αλλά ένας οικονομολόγος υπουργός οικονομικών οφείλει να μας εξηγήσει την οικονομική θεωρία που τον εμπνέει. Ειδικά όταν ξέρουμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν είχε μια τόση διαφορετική οπτική γωνιά για την οικονομία. Για να πάρω μόνο μια πτυχή: θεωρεί την οικονομία της αγοράς μια σταθερή οντότητα, που έχει από μόνη της τις δυνάμεις να επιστρέψει σε ισορροπία μετά από ένα σοβαρό κλυδωνισμό; Ή, αντιθέτως, βλέπει, μαζί με τους ετερόδοξους οικονομολόγους, ότι η οικονομία της αγοράς έχει μια εγγενή ροπή προς την αστάθεια; Ότι, δηλαδή, η ίδια η αγοραία οικονομία δημιουργεί κρίσεις, ανισότητες, και διακρίσεις, και έχει την τάση να αναπαράγει ή να ενισχύει τις υπάρχουσες σχέσεις ισχύος της κοινωνίας;

Είδα το Φίλιππο. Ήταν καλά. Μόνο που ξέχασε ποιος ήταν μια φορά.

 

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12318505
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4051
22402
66170

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 105 επισκέπτες και κανένα μέλος