A+ R A-
15 Αυγούστου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 07 Απριλίου 2011 20:51

Blogs-Internet: Ελευθερία ή όχι;

 

 

 

 

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΝΑΚΗ

απ' το aixmi.gr

 

 

 

Σε μια σκηνή της ταινίας «Social network», η πρώην κοπέλα του ιδρυτή του facebook, τον απορρίπτει για μία ακόμη φορά και όταν αυτός φαίνεται εκνευρισμένος, του λέει: «Πήγαινε τώρα σπίτι σου και γράψε άσχημα πράγματα για μένα στο internet, αυτό δεν κάνουν στις ημέρες μας οι θυμωμένοι;».

Στην απονομή των βραβείων Emmy, η Tina Fay στο λόγο παραλαβής ενός από τα πολλά βραβεία της για την σειρά 30 rock, είπε: «Όταν μερικές φορές στη ζωή τα πράγματα σου πάνε καλά, όταν ο κόσμος φαίνεται να σε αγαπάει και να εκτιμά τη δουλειά σου, όταν κερδίζεις μέχρι και σημαντικά βραβεία, μπες στο internet και ψάξε το όνομά σου. Θα βρεις τόσους θυμωμένους να σε βρίζουν, που θα σου φύγει αμέσως η χαρά».

Είχα υποσχεθεί στο Χρήστο πως το επόμενο κομμάτι που θα γράψω μετά τους γάμους των ομοφυλόφιλων, θα είναι για το internet και τα blogs. Στο ενδιάμεσο συνέβη όλο αυτό με το Mega και το Fimotro. Αποφάσισα λοιπόν να το γράψω τώρα εξαιτίας της εξέλιξης αυτής, αν και είχα σκοπό να το καθυστερήσω και άλλο και αυτό γιατί πολύ απλά, δεν είμαι σίγουρος! Είμαι πολύ μπερδεμένος με το θέμα αυτό!

Αν άραγε ζούσε σήμερα ο Βολταίρος, το «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» θα το ξαναέλεγε έτσι ακριβώς ή με μπόλικες διευκρινίσεις; Είχε στο μυαλό του αποκλειστικά και μόνο απόψεις ευγενικά διατυπωμένες που διαφωνούν μεταξύ τους, ή το: «Αυτό που λες», συμπεριλαμβάνει και συκοφαντίες, βρισιές, προσπάθειες εξόντωσης, προπαγάνδα και κάθε άλλου είδους χυδαιότητες που συναντούμε σήμερα στο internet;

Θυμάστε πόσο μαγικό και ελπιδοφόρο ήταν το internet όταν ξεκινούσε; Ένα ελεύθερο, εναλλακτικό μέσο, αποκλειστικά στα χέρια νέων και ψαγμένων ανθρώπων, το οποίο έδειχνε ότι θα γίνει το καταφύγιο νέων ιδεών και απόψεων! Πώς κατάντησε να είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, το καταφύγιο των κόμπλεξ και των απωθημένων; Η απάντηση είναι απλή: Αυτή είναι η κοινωνική μας πραγματικότητα! Αυτή είναι η αλήθεια! Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνία μας, είναι πνιγμένο στα κόμπλεξ και στα απωθημένα! Το internet απλά αντικατοπτρίζει την αλήθεια αυτή και αυτό είναι χρήσιμο σε μια κοινωνία που θέλει να ωραιοποιεί ή να κουκουλώνει στρουθοκαμηλίζοντας, τις άσχημες αλήθειες της.

Φυσικά και διαφωνώ με τις συκοφαντίες, τα ψέματα και όλες αυτές τις χυδαιότητες του internet και φυσικά θα ήθελα να μην υπάρχουν! Πρέπει να πω όμως ότι διαφωνώ το ίδιο και με τις αντίστοιχες χυδαιότητες που πολύ έντεχνα και σαφώς πιο αποτελεσματικά διαπράττονται ανέκαθεν και στα υπόλοιπα μέσα! Μπορεί στο internet οι χυδαιότητες να είναι πιο άτεχνες, είτε γιατί οι θύτες είναι πιο ερασιτέχνες, είτε γιατί νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της ανωνυμίας, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι χυδαιότητες είναι χειρότερες από τις αντίστοιχες έντεχνες των έως τώρα παραδοσιακών μέσων. Και στις δύο περιπτώσεις διαφωνώ και θλίβομαι από τις χυδαιότητες αυτές. Το θέμα για μένα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις δεν επιθυμώ η εξάλειψη των χυδαιοτήτων να είναι προϊόν απαγορεύσεων ή κρατικού ελέγχου, αλλά να είναι προϊόν παιδείας!

Μια κοινωνία που τον σεβασμό, την καλλιέργεια, την αλήθεια και βασικές αρχές όπως: « Η ελευθερία σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», πρέπει να τα επιβάλλει με απαγορεύσεις και κρατικό έλεγχο, τότε η κοινωνία αυτή έχει ηττηθεί τόσο πολύ, που οι χυδαιότητες που διαπράττονται στο internet είναι το λιγότερο από τα προβλήματά της!

Είμαστε μια κοινωνία με τεράστιο έλλειμμα παιδείας, κουλτούρας, κριτικής σκέψης, καλλιέργειας και κατά συνέπεια παράγουμε απίστευτα κόμπλεξ, εγωισμούς, εξουσιομανίες, απωθημένα. Όλα αυτά όπως είναι φυσικό, αποτυπώνονται σε όλο τους το μεγαλείο στο πλέον ελεύθερο μέσο, το internet!

Δύσκολο πράγμα η ελευθερία! Απόλυτα ταυτισμένο με την Παιδεία! Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο! Την ελευθερία την κερδίζεις από την κοινωνία, δεν τη δικαιούσαι! Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός με ασυναίσθητες, πολλές φορές άμυνες. Αν επανειλημμένως καταχράζεσαι την ελευθερία που σου έδωσε και έτσι την καταντάς ασυδοσία, η κοινωνία όπως είναι φυσικό θα απειληθεί από την ασυδοσία σου και τότε θα σου την αφαιρέσει σε χρόνο dt! Πολύ φοβάμαι πως όλοι αυτοί οι χυδαίοι του internet θα στοιχίσουν στο μέσο την ελευθερία του. Είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος που εννοείται ότι κάποιες φορές πολεμούν. Ακριβώς όπως οι τρομοκράτες, που με τις ανεγκέφαλες πράξεις τους, δυναμώνουν το σύστημα το οποίο υποθετικά πολεμούν!

Παρ’ όλα αυτά, δεν επιθυμώ τον έλεγχο του internet και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη προς τον εαυτό μου, γιατί όπως στην αρχή του κειμένου ξεκαθάρισα, είμαι απίστευτα μπερδεμένος με το θέμα αυτό! Νομίζω όμως ότι κλίνω περισσότερο προς την άποψη, του να παραμείνει απολύτως ελεύθερο το internet και τα blogs. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι η χρησιμότητα της ύπαρξης ενός τελευταίου, απολύτως ελεύθερου, ακόμα και ανεξέλεγκτου αν θέλετε, μέσου, ειδικά στην εποχή μας, είναι πολύ πιο σημαντική από όλα τα προβλήματα που αυτή η ανεξέλεγκτη ελευθερία συνεπάγεται.

Ιστορικά, πολλοί ανώνυμοι, παράνομοι κ.τ.λ., έπαιξαν σε πολύ ύποπτους καιρούς, καθοριστικό ρόλο για πολλές και σημαντικές κοινωνικές προοδευτικές εξελίξεις! Ύποπτοι καιροί που κανένας δεν μας εγγυάται ότι δεν θα ξανάρθουν, για να μην σας πω ότι έντεχνα μεταμφιεσμένοι, βρίσκονται ήδη εδώ!

Επειδή σήμερα κάποιοι, πολλοί δυστυχώς, χρησιμοποιούν την ελευθερία και την ανωνυμία του internet με χυδαίο τρόπο, δεν πρέπει να την πληρώσει για λογαριασμό τους το γενικότερο πλαίσιο της ελευθερίας αυτής! Αν δηλαδή, όλοι αυτοί οι χυδαίοι με όλες τις χυδαιότητές τους είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να έχουμε ένα απολύτως ελεύθερο μέσο, τότε προσωπικά είμαι διατεθειμένος να το πληρώσω το τίμημα αυτό, όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές!

Και είναι τόσο δύσκολο, που ακόμη και ΄γω που διατυπώνω αυτήν την άποψη, δεν είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρω στο μέλλον να ανέχομαι πάντα το τίμημα αυτό, χωρίς να αντιδρώ. Όμως θα προσπαθήσω. Και ενώ συμμερίζομαι απόλυτα και σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ, όλους όσους είναι εξοργισμένοι επειδή συκοφαντήθηκαν, εξυβρίστηκαν, απειλήθηκαν αυτοί και οι οικογένειές τους, γενικότερα εισέπραξαν κάθε είδους χυδαιότητα και κατά συνέπεια σκέφτονται να απευθυνθούν ή έχουν ήδη απευθυνθεί στη δικαιοσύνη, παρ’ όλα αυτά, προσωπικά προτιμώ να με βρίζουν άδικα, να με συκοφαντούν, ακόμα και να με απειλούν, παρά να χάσει την ελευθερία του το μοναδικό ελεύθερο μέσο!

Πρέπει να υπάρχουν μεγαλύτερα από εμάς πράγματα, για την εξασφάλιση των οποίων πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε σε θέματα που αφορούν τους εαυτούς μας και ένα από αυτά τα μεγαλύτερα, πιστεύω πως είναι οι συνθήκες απόλυτης ελευθερίας σε κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας. Η λανθασμένη χρήση αυτών των συνθηκών ελευθερίας από τους ανθρώπους, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ενέργειες που θα θίξουν τις συνθήκες αυτές καθ’ αυτές! Εξάλλου η δικαίωση πάντα έρχεται! Για το συκοφάντη και το λασπολόγο, αργά ή γρήγορα όλες οι συκοφαντίες και όλη η λάσπη θα του γυρίσουν μπούμερανγκ, ενώ από την άλλη πλευρά, ο καθαρός άνθρωπος, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!

Ξέρουμε και το ξέρουμε γιατί μας το έχει διδάξει η ιστορία, πως οι κάθε είδους κρατικές παρεμβάσεις και απόπειρες ελέγχου, των μέσων ειδικά, ποτέ δεν είναι περιορισμένες, αλλά σταδιακά αποκτούν καθολικό χαρακτήρα. Αν δηλαδή ξεκινήσει το κακό αυτό δεν θα έχει σταματημό! Δεν θα ησυχάσουν μέχρι να ελέγξουν πλήρως και αυτό το μέσο!

Το απολύτως ελεύθερο και ανεξέλεγκτο περιβάλλον, είναι το τέλειο περιβάλλον για να ανθίσουν οι ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές, επαναστατικές, αφυπνιστικές ιδέες που μπορεί κάποια μέρα να σώσουν ή να αλλάξουν τον κόσμο! Η υπεράσπιση αυτού του περιβάλλοντος διατηρεί αυτή τη δυνατότητα, αυτή την προοπτική, αυτή την ελπίδα ζωντανή! Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το τι θα γράψει ο κάθε κακοπροαίρετος, ανεγκέφαλος και κομπλεξικός στο internet!

Πέμπτη, 07 Απριλίου 2011 10:33

Η αξιοπρέπεια του αστυνομικού…

 

 

 

 

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 


 

«Ήθελα και θέλω τον Αστυνομικό δίκαιο, κοινωνικό, ενημερωμένο, ευαίσθητο όταν πρέπει, αποφασιστικό όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Κυρίως όμως θέλω έναν Αστυνομικό ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ! Δεν ήθελα ποτέ και δεν θέλω μια Αστυνομία υποτακτική στους ισχυρούς και αυστηρή, αμείλικτη, στους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους αυτής της κοινωνίας. Σήμερα στον εργασιακό μας χώρο επίσης δεν είμαστε ούτε «μπλε» ούτε «πράσινοι».


Προσέτρεξα στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Γ» ο νέος αστυνομικός διευθυντής Άρτας Κώστας Βαρέλης, προβληματιζόμενος για την αξιοπρέπεια του αστυνομικού, με αφορμή τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα, που συμβαίνουν μετά τις 11 το βράδυ στην κεντρική πλατεία, με πρωταγωνιστές αστυνομικούς και καταστηματάρχες, οι οποίοι αρέσκονται στα πολλά ντεσιμπέλ και φυσικά δημιουργούν πρόβλημα στους περίοικους, όπως επίσης και στους ανταγωνιστές τους, που καλούν την αστυνομία να επιβάλλει την τάξη, με την ελπίδα ότι κάτι περισσότερο θα κερδίζουν οι καταγγέλλοντες.

Φτάνει λοιπόν το όχημα της αστυνομίας στην πλατεία. Σ’ όποιο καφέ περνάει εκείνη την στιγμή μπροστά υπάρχει νεκρική σιγή, γιατί κάποιος έχει ειδοποιήσει. Ο αστυνομικός με αυταρέσκεια παρακολουθεί… προχωράει στο επόμενο καφέ, που κι εκεί η ίδια εικόνα παρατηρείται, με την διαφορά ότι το προηγούμενο καφέ, έχει ήδη ανεβάσει στην διά πασών την μουσική, πράγμα που θα κάνει και το επόμενο καφέ, όταν το όχημα της αστυνομίας μετακινηθεί μόλις πέντε μέτρα.

Αυτή την εικόνα που παρουσιάζουν οι άνδρες της αστυνομίας, την παρακολουθούν κάθε βράδυ εκατοντάδες πολίτες, οι οποίοι την σχολιάζουν με τα χειρότερα λόγια, αλλά κανένας ακόμη δεν εξαγριώθηκε τόσο, να μπει μπροστά στο όχημα της αστυνομίας και να πει στον αστυνομικό «ποιος δουλεύει ποιόν» κατά την γλώσσα του συρμού.

Και το σημαντικότερο. Σε κάποιες περιπτώσεις, που το όχημα της Αστυνομίας κάνει βόλτα στην κεντρική πλατεία, με στόχο να περιορίσει το ντεσιμπέλ, αξιωματούχος της αστυνομίας, που κι αυτός έπρεπε να προσβάλλεται απ’ την εικόνα της υπηρεσίας του, βρίσκεται εντός του ενός ή του άλλου καταστήματος και διασκεδάζει.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι σκηνές που εξελίσσονται στην κεντρική πλατεία, τις νυχτερινές ώρες καταρρακώνουν την δημόσια εικόνα της αστυνομίας. Και σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζουν με την αγωνία του αστυνομικού διευθυντή Κώστα Βαρέλη που θέλει τον αστυνομικό «δίκαιο, κοινωνικό, ενημερωμένο, ευαίσθητο όταν πρέπει, αποφασιστικό όταν οι συνθήκες το απαιτούν».

Ίσως ο ίδιος πρέπει να κάνει κάποια συζήτηση με όλους τους αστυνομικούς, να συζητήσει το θέμα που συζητάνε όλοι οι συμπολίτες μας και να λάβει αποφάσεις, για το τι πρέπει να γίνει από δω και στο εξής, που ο καιρός θα είναι καλύτερος και την άθλια εικόνα που παραπάνω περιγράφουμε, θα έχουν την δυνατότητα να την παρακολουθήσουν πολλοί περισσότεροι πολίτες.

Και φυσικά σ’ αυτό το μεγάλο θέμα, λόγο πρέπει να έχει και η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων, που εκτός των οικονομικών διεκδικήσεων, θα πρέπει να έχει άποψη και για την εικόνα που βγάζει ο αστυνομικός στον πολίτη.

 

 

 

 

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

 

Μας το έλεγε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου, που έχει γνώση του χώρου και έχει αφιερώσει πολλές ώρες ασχολούμενος με θέματα που αφορούν την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

-Να φύγουμε γιατί είμαστε ανίκανοι να διοικήσουμε και ότι κάναμε μέχρι τώρα δεν ήταν σε σωστή κατεύθυνση, είπε στο περίπου, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχει περίπτωση να μεταφερθούν πιστά τα λόγια του.

Μεταφερόμενα όμως και στο περίπου αποτελούν μια κραυγή αγωνίας, σε μια εποχή που οι πάντες σ’ αυτή την περιοχή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι λειτουργεί ΑΚΟΜΗ το Νοσοκομείο. Επαναλαμβάνουμε άποψη που εκφράζει, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου.

-Τι γίνεται στην πραγματικότητα, αναρωτιούνται πολλοί συμπολίτες μας, με κάθε ευκαιρία που βρίσκονται στο χώρο αυτό και απάντηση δεν λαμβάνουν, μιας και τους τελευταίους μήνες μπροστά στην ανυπαρξία, υπάρχει μια συντονισμένη σιωπή, αφού κάποιοι (όπως ο υφυπουργός που πρόσφατα το επισκέφτηκε)  μπορούν και μεταφέρουν περίεργες απόψεις, ότι τα βρήκαν όλα «μπάχαλο» απ’ τους προηγούμενους, άρα η δική τους ανυπαρξία, είναι επιβεβλημένη και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Σ’ αυτά όλα θα πρέπει να προστεθούν και κάποια ψεύδη, σχετικά με το τι είχε γίνει για τη νέα πτέρυγα, που βρισκόταν η υπόθεση και που βρίσκεται τώρα. Γιατί έχουμε πληροφορίες, οι οποίες θα αποτελέσουν αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας, για το πώς χάθηκαν τα ελάχιστα χρήματα που απαιτούνταν για την επικαιροποίηση της μελέτης και την άμεση χρηματοδότηση του έργου.

Είναι κάποιες στιγμές, που η ανυπαρξία δεν μπορεί να προκαλεί. Το φιλότιμο του καθενός επιβάλλει να αντιδράσει και να αναζητήσει ευθύνες. Γιατί άφησαν μια προσπάθεια, αυτή της νέας πτέρυγας που ήταν στο τέλος της, να χαθεί, για να αποδώσουν ευθύνες στους προηγούμενους, λες και δεν εκλήθησαν να διοικήσουν, αλλά να μοιράσουν ευθύνες.

Θα τελειώσει άμεσα αυτό το καλαμπούρι. Υπάρχουν οι άνθρωποι που έχουν τα χαρτιά στα χέρια τους και θα τα δώσουν στην δημοσιότητα, γιατί δεν μπορεί ο πολίτης να βιώνει την ανυπαρξία διοίκησης στο Νοσοκομείο, με όσα αυτό συνεπάγεται και να ακούει αυτούς που έπρεπε καθημερινά να κάνουν την αυτοκριτική τους, να μοιράζουν ευθύνες και να το παίζουν σωτήρες του τόπου μας.

Πριν όμως αναλυθούν απ’ την δημοσιογραφική έρευνα, λάθη και παραλείψεις, καλά θα κάνουν οι διοικούντες το Νοσοκομείο, αντί να μιλούν πολύ να προσπαθήσουν κάτι να κάνουν. Έστω και τα αυτονόητα.

 

 

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 


Απ’ το προηγούμενο φύλλο της «Γ» είχαμε επισημάνει ότι η διεκδίκηση της παραμονής του ΚΕΥΓ στην Άρτα και της συνέχισης της λειτουργίας του, απ’ τους εκπροσώπους των μαζικών φορέων της περιοχής, είναι εντελώς ερασιτεχνική και αν υπάρξει περίπτωση να προκύψει κάποια θετική απόφαση, αυτή θα έρθει από… σπόντα, με την ελπίδα, ότι οι κινητοποιήσεις σε κάποιο άλλο σημείο της χώρας μας θα είναι περισσότερο αποτελεσματικές και έτσι θα μας πάρει η… χάρη κι εμάς.

Φάνηκε απ’ την πρώτη στιγμή. Στην συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ο δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, είπε πως θα περιμένει απ’ τους δυό κυβερνητικούς βουλευτές να κλείσουν ραντεβού με τον αρμόδιο υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο και από κει να ξεκινήσει ο αγώνας. Πέρασαν δέκα ημέρες περίπου και το πολυπόθητο ραντεβού, όχι μόνο δεν έγινε, αλλά κοντεύει να ξεχαστεί. Ο καθένας εκλαμβάνει την εξέλιξη αυτή, όπως θέλει. Είτε πως δεν έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης οι βουλευτές μας ή παρενέβησαν και ο υπουργός δεν τους έλαβε καθόλου υπ’ όψιν, σε μια στιγμή, που η όποια πολιτική απόφαση πρέπει να θεωρείται θέμα ημερών.

Η συνέχεια τώρα. Αρκούντως διασκεδαστική. Ο δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης συνέταξε επιστολή και την απέστειλε στον αρμόδιο υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο, θεωρώντας ότι δι’ αλληλογραφίας μπορεί να συζητηθεί και να αντιμετωπιστεί ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, όπως τουλάχιστον το καταγράφει, ως τέτοιο, η τοπική κοινωνία.

Έχει πλάκα να πιστεύει κανένας, ότι μόλις φτάσει στο Πεντάγωνο η επιστολή Παπαλέξη για το ΚΕΥΓ, θα… σημάνει συναγερμός, θα συγκληθεί η ηγεσία του ΓΕΣ και… έντρομη θα δει τι θα κάνει, για να… εξευμενίσει την οργή του δημάρχου Αρταίων.

Εντελώς ερασιτεχνική η αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού προβλήματος και το επιχείρημα στην ίδια κατεύθυνση: «Το ΚΕΥΓ επιβάλλεται να συνεχίσει την λειτουργία του για λόγους κοινωνικούς, ιστορικούς, οικονομικούς αλλά και επιστημονικούς», επισημαίνεται στην επιστολή Παπαλέξη.

Όμως τα απλά πράγματα, κάποιοι σα να συμβουλεύουν το δήμαρχο να τα κάνει σύνθετα και να καθίσταται ο ίδιος αναποτελεσματικός. Και τα απλά πράγματα, είναι η άμεση κινητοποίηση, όπως πριν από δέκα πέντε ημέρες επισημαίναμε. Επιτροπή στην οποία θα εκπροσωπούνται όλοι οι μαζικοί φορείς της Άρτας, μεταβαίνει στην Αθήνα και αναγκάζει, θέλοντας και μη τον υπουργό να ακούσει τα επιχειρήματά της και ακολούθως αυτός ας πράξει ότι θέλει, αλλά είναι σίγουρο πως θα αναλάβει τις ευθύνες του και η κυβέρνηση το κόστος της απόφασής της. Αυτό θα πρέπει να καταστεί σαφές στον υπουργό, όχι δι’ αλληλογραφίας, αλλά με ουσιαστική κινητοποίηση, η οποία είναι και μονόδρομος.

Ο Γιάννης Παπαλέξης επέλεξε να κάνει παρεμβάσεις δι’ αλληλογραφίας. Οπότε, αργά ή γρήγορα κι αυτός θα πρέπει να αναλάβει το κόστος των επιλογών του.

Τρίτη, 05 Απριλίου 2011 10:19

Ανησυχητικό το φαινόμενο!

 

 

 

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 


Δυο διαφορετικά περιστατικά, κάποιοι τα συνδέουν και δημιουργείται δικαιολογημένα κάποια σύγχυση. Δεν μπορεί να έχει καμία σχέση το περιστατικό που έγινε την Παρασκευή το απόγευμα στην Βλαχέρνα, όπου όπως απεδείχθη από αμέλεια κάποιων υπαλλήλων πήρε φωτιά η ταβέρνα ΤΟ ΣΤΕΚΙ και κάηκε ολοσχερώς, με το περιστατικό που συνέβη ξημερώματα Δευτέρας στην Πρέβεζα, όπου άγνωστοι έκαψαν με μεγάλη ποσότητα δυναμίτη την καφετέρια BODEGA, της οποίας ιδιοκτήτες είναι και αρτινοί επιχειρηματίες.

Το δεύτερο περιστατικό, αυτό της Πρέβεζας είναι το ανησυχητικό και οδηγεί σε συμπεράσματα, ότι και στην περιοχή μας, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, κάποιοι περίεργοι τύποι, οι οποίοι δεν κάνουν πίσω με τίποτα, προκειμένου να υλοποιήσουν τις εντολές που έχουν λάβει.

Είναι πολλοί αυτοί που απ’ την πρώτη ημέρα, έκαναν λόγο για κυκλώματα νονών, που είναι αυτές τις ημέρες και στην επικαιρότητα, αλλά δεν μπορούν να το επιβεβαιώσουν, μιας και απ’ τους ιδιοκτήτες της επιχείρησης, δεν βγαίνει κάποιος τέτοιος συλλογικός ή κάποια τέτοια πληροφορία. Το αντίθετο μάλιστα, στην συζήτηση που είχαμε με έναν εκ των ιδιοκτητών, έδειχνε να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει το τι έγινε και γιατί έγινε.

Όπως και νάχει το πράγμα. Είτε η καταστροφή προέρχεται από κυκλώματα νονών  ή από άλλους αδίστακτους κακοποιούς, το πρόβλημα αρχίζει να γίνεται έντονο, μιας και η δράση των συγκεκριμένων κακοποιών, δεν μπορεί να σταματήσει σ’ ένα κατάστημα ή σε μια επιχείρηση.

Αν άμεσα δεν γίνουν αποτελεσματικές κινήσεις, ώστε η Αστυνομία να φτάσει στους δράστες, αυτοί θα παγιώσουν την δράση τους στην περιοχή και πρέπει να περιμένουμε και τα χειρότερα. Στο διάστημα αυτό, όλοι οι επιχειρηματίες του χώρου θα είναι «σε αναμμένα κάρβουνα», γιατί όλοι θα σκέφτονται, αν ο επόμενος στόχος αδίστακτων κακοποιών, μπορεί να είναι οι ίδιοι ή κάποιος άλλος.

Φυσικά και η δράση των συγκεκριμένων κακοποιών, είναι ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑ προς την κοινωνία, η οποία διά των εκπροσώπων της, θα πρέπει να δει το συγκεκριμένο περιστατικό στην πραγματική τους διάσταση και να αναλάβει πρωτοβουλίες. Για παράδειγμα, θα πρέπει να προκύψει η ουσιαστική συνεργασία των τοπικών παραγόντων με την Αστυνομία, που θα επιζητεί το αυτονόητο. Την ηρεμία και την ασφάλεια που παρείχαν μέχρι τώρα οι μικρές πόλεις  και αυτό ήταν το αντιστάθμισμα, με όσα στερούνται οι κάτοικοι αυτών, σε σχέση με τις μεγαλουπόλεις.

Είναι σοβαρά ατ πράγματα και έτσι πρέπει να τα δούν όλοι. Σε διαφορετική περίπτωση, θα πρέπει όλοι να προετοιμαστούμε, να βάλουμε στην καθημερινότητά μας, εμπρησμούς καταστροφές περιουσιών, ακόμα και τον κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές.

Κυριακή, 03 Απριλίου 2011 12:22

Πως άρχισε να… ξηλώνεται το πουλόβερ

 

 

 

 

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 


Έχει εξήγηση η σημερινή κατάληξη της τρίμηνης πορείας του Γιάννη Παπαλέξη, ως δημάρχου Αρταίων. Τίποτα δεν ήρθε ως «κεραυνός εν αιθρία». Θα λέγαμε ότι τις εξελίξεις αυτές τις προετοίμαζε ο ίδιος συστηματικά, αξιοποιώντας τις κολακείες κάποιες «ειδικών της επικοινωνίας», οι οποίοι σε κάθε συζήτηση που είχαν μαζί του, ένα πράγμα του επεσήμαναν. «Εσύ είσαι ο δήμαρχος, εσύ αποφασίζεις… Δεν έχεις κανένα λόγο να πάρεις την γνώμη των δημοτικών συμβούλων».

Πήρε φορά ο Γιάννης, θεώρησε ότι είναι ο ηγεμόνας και βαδίζοντας με το δόγμα «ΕΓΩ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ» άρχισε να κάνει λάθη επί λαθών, τα οποία καταγράφονταν στην μνήμη των δημοτικών συμβούλων. Οι δημοτικοί σύμβουλοι σ’ εκείνη την φάση, δεν έδειχναν πρόθυμοι να… κοντραριστούν, θεωρώντας ότι στην συνέχεια, τα πράγματα θα αλλάξουν.

Η αρχή έγινε με τον ορισμό του γενικού γραμματέα Γιάννη Νάκα. Δεν συζήτησε την επιλογή του αυτή, η οποία τον ακολουθάει ως η πρώτη αρνητική, με κανέναν δημοτικό σύμβουλο. Έκανε μ’ αυτή την απόφαση, επίδειξη ισχύος. Κάλεσε την δημοτική ομάδα σε συνάντηση στο δημαρχείο, παρόντος του εκλεκτού του και ανακοίνωσε ότι αυτός θα είναι ο γενικός γραμματέας και χωρίς να ακούσει κάποια διαφορετική πρόταση, λύθηκε η συνεδρίαση.

Όπως ήταν λογικό απολογητές της απόφασης αυτής, ήταν οι δημοτικοί σύμβουλοι και κυρίως οι αντιδήμαρχοι, που αν κρίνουμε απ’ την στάση τους, δεν μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ήταν η καλύτερη επιλογή και με κάθε ευκαιρία ήθελαν να σταματήσουν κάθε τέτοια συζήτηση, που όμως οι πολίτες σ’ αυτή την κριτική επέμεναν.

Ενός κακού μύρια έπονται και η διαπίστωση αυτή, δεν θ’ άφηνε ανενόχλητο το δήμαρχο Γιάννη Παπαλέξη. Επιλέγει, πάλι χωρίς να λάβει κάποια δεύτερη γνώμη, πλην αυτών των γνωστών αυλοκολάκων που είναι αρκετοί, ως σύμβουλο επικοινωνίας, τον αποτυχόντα υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Κώστα Μπόβολο, απόφαση για την οποία πολλοί έλεγαν ότι έχει φόντο τους εσωκομματικούς συμψηφισμούς. Και φυσικά στο κλίμα που έφτιαχναν οι αντιδράσεις των πολιτών, οι πάντες θύμιζαν τις προκλητικές δηλώσεις του νυν σύμβουλου, την εποχή που ο Παπαλέξης προσπαθούσε να βγει στο προσκήνιο. «Η Άρτα έχει δήμαρχο», έλεγε σε κάθε συζήτησή του και φυσικά το έδινε και ως επίσημη δήλωση στα μέσα ενημέρωσης, για να στηρίξει τον φίλο του, τότε δήμαρχο Πάνο Οικονομίδη.

Ο ίδιος τώρα καλείται να επιμεληθεί της καλής εικόνας του δημάρχου, την οποία πέρυσι τέτοια εποχή προσπαθούσε, με κάθε τρόπο να… τσαλακώσει. Τα θυμάται και ο δήμαρχος αυτά.

Ακολούθησαν και άλλες ανάλογες αποφάσεις, οι οποίες στο εσωτερικό της δημοτικής ομάδας δημιουργούσαν εκρηκτικό κλίμα, του οποίου τα αποτελέσματα τώρα έρχονται στην επικαιρότητα και τα πιστεύουν κι αυτοί, που όσο καιρό εμείς τα παρουσιάζαμε για να μην επαναληφθούν, τα θεωρούσαν υπερβολικά.

Έτσι μόνο τυχαία δεν μπορεί να εκληφθεί η στιχομυθία, σύμφωνα με την οποία ο μεσολαβητής του δημάρχου, ακούει απ’ την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, παράγοντα της δημοτικής ομάδας, ότι «αν δεν διώξει το Νάκα και τον Μπόβολο, δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα». Εννοούσε ότι θα βρεί απέναντί του, μεγάλο αριθμό δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας.

Η εξήγηση για το πρόβλημα υπάρχει. Το ζητούμενο είναι αν θα την αναλύσει, έστω και την τελευταία στιγμή, σωστά ο δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, από ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ και χωρίς την βοήθεια των «τεχνικών της επικοινωνίας», που με τις συμβουλές τους, τους δικούς τους στόχους υπηρετούν και καθόλου δεν τους ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα του δημάρχου.

Ωστόσο υπάρχει χρόνος ακόμη…

Σάββατο, 02 Απριλίου 2011 10:41

Tο «δικαίωμα» της ανωνυμίας

 

 

 

Του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΦΥΝΤΑΝΙΔΗ

 

 

 

 


Όπως και να το κάνουμε, το διαδίκτυο έχει ανοίξει νέους δρόμους σε αυτό που λέμε πληροφόρηση. Με μια διαφορά. Υπάρχουν τα επώνυμα sites και τα ανώνυμα blogs. Στην πρώτη περίπτωση, υπάρχει η ευθύνη αυτού που γράφει κάτι. Στη δεύτερη, καμία. Ο καθένας γράφει και μεταδίδει ό,τι θέλει, κρυπτόμενος πίσω από την ανωνυμία του. Γι’ αυτό στερείται κάτι πολύ σημαντικό. Την αξιοπιστία.

Στην Ελλάδα λειτουργούν τώρα πάνω από 55.000 blogs. Και τι δεν γράφεται εκεί… Είναι σαν τα σχόλια που γίνονται σε καφετέριες, μπαρ, παρέες. Εκεί ακούς και βρισίδια και «αποκαλύψεις» για διάσημα πρόσωπα, για πολιτικούς, επιχειρηματίες, ηθοποιούς, αστέρες της τηλεόρασης, ακόμα και για ιερωμένους. Βέβαια, άλλο είναι να τα λέει κανείς μπροστά σε δέκα ανθρώπους και άλλο να τα διαβάζουν χιλιάδες και χιλιάδες. Αυτά τα ανώνυμα blogs είναι η εκδίκηση της γυφτιάς. Αφού εσείς, το κατεστημένο, τα λέτε όπως σας συμφέρει, εμείς θα τα λέμε διαφορετικά κι ας μη σας συμφέρει. Πάντα, όμως, ανώνυμα. Και να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει τόσος θυμός και τόση αγανάκτηση στον Έλληνα για τα όσα τραβάει ιδίως αυτόν τον καιρό, που αυτά τα ξεσπάσματα των bloggers είναι μέσα στο κλίμα της εποχής. Να προσθέσω, όμως, ότι υπήρξαν και περιπτώσεις που μέσα από αυτά τα blogs έχουν λεχθεί και κάποιες μεγάλες αλήθειες που αργότερα υιοθετήθηκαν από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Τίθεται, λοιπόν, ένα μεγάλο ζήτημα. Πώς αντιμετωπίζει κανείς αυτή την ανωνυμία; Σχεδόν αδύνατο. Πώς να ελέγξεις 55.000 bloggers; Πώς να βρεις ποιοι κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους; Παρακολουθώ τώρα το θέμα που προέκυψε με την αγωγή που κατέθεσαν τέσσερα κορυφαία στελέχη του Mega κατά του fimotro, καθώς κατονομάζουν τον κ. Παπαγιάννη ως υπεύθυνο.


Πρώτον, απ’ όσο διαβάζω, ο κ. Παπαγιάννης το αρνείται. Όπως και το fimotro.

Δεύτερον, το fimotro συνεχίζει τις επιθέσεις του, έχοντας για συμπαραστάτες αμέτρητους bloggers, μερικοί από τους οποίους έκαναν και συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το στούντιο του καναλιού.

Τρίτον, παρατηρώ μια αμηχανία από εφημερίδες ή sites να μπουν στον καβγά. Είναι σα να λένε: Θέλετε τώρα αυτοί οι ανώνυμοι bloggers να αρχίσουν να βρίζουν κι εμάς;


Βέβαια, όσοι ζήσαμε και ζούμε στις εφημερίδες είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι γράφουμε. Ο υποφαινόμενος π.χ. έχει δικαστεί πάνω από 50 φορές για περιύβριση αρχής, άσχετο αν σε όλες τις δίκες αθωώθηκε. Μόνο μία φορά καταδικάστηκε και πήγε στον Κορυδαλλό μαζί με άλλους έξι διευθυντές εφημερίδων για παραβίαση του περίφημου τρομονόμου, που ήταν μια σκαστή περίπτωση προληπτικής λογοκρισίας, γι’ αυτό και τελικά κατέπεσε. Πάντως, κανένας από τους εφτά διευθυντές δεν κρύφτηκε πίσω από την ανωνυμία.

Το ίδιο ισχύει για όλα τα Μ.Μ.Ε., έντυπα ή ηλεκτρονικά. Ο καθένας έχει την ευθύνη των όσων γράφει ή μεταδίδει. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τα ανώνυμα blogs. Εκεί μπορεί να διαβάσει κανείς συκοφαντίες, χυδαιολογίες, εκβιασμούς, ακόμα και προτροπές σε δολοφονίες. Πρόσφατα, καταδικάστηκε ένας τέτοιος blogger σε δεύτερο βαθμό για προτροπή σε δολοφονία. Το πώς αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του από την υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος θυμίζει αστυνομικό μυθιστόρημα του Μάρκαρη. Το ίδιο συνέβη πριν από λίγες μέρες και με μια ανώνυμη παρέα bloggers από την Κρήτη, οι οποίοι, επικαλούμενοι δήθεν πολύ υψηλόβαθμο πρόσωπο, είχαν «αποκαλύψει» ότι στις 25 Μαρτίου η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε. Αυτή η «αποκάλυψη», που αναμεταδόθηκε από αμέτρητα blogs, είχε σαν αποτέλεσμα να αποσυρθούν άρον-άρον από τις τράπεζες πάνω από 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Είναι γεγονός ότι η Δικαιοσύνη δείχνει αμήχανη μπροστά σ’ αυτό το φαινόμενο. Υπάρχουν υποστηρικτές της ανωνυμίας των blogs, ιδίως στις Η.Π.Α., όπως και το αντίθετο. Διαβάζω ότι η κυβέρνηση σκέφτεται να φέρει για ψήφιση ένα νόμο που θα βάζει φρένο στην ανωνυμία των blogs. Αλλά αυτό μοιάζει μάλλον ανέφικτο. Θυμίζει αυτό που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου όταν το 1956 ψηφίστηκε στη Βουλή η αναθεώρηση του ποινικού κώδικα: «Πρέπει να προσθέσομεν και ένα ακροτελεύτιον άρθρον. Όταν οι παρανομούντες είναι αμέτρητοι, αναστέλλονται όλα τα άρθρα του ποινικού κώδικος.»!

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα με τους bloggers. Είναι αμέτρητοι και ανεύθυνοι. Και πολύ φοβάμαι ότι οι τέσσερις συνάδελφοι του Mega πολύ θα δυσκολευτούν να αποδείξουν ότι υπεύθυνος για τα όσα συκοφαντικά έχει μεταδώσει το fimotro εναντίον τους είναι ο κ. Παπαγιάννης. Πάντως, ένα είναι αδιαμφισβήτητο: Η ανωνυμία στερείται αξιοπιστίας. Γι’ αυτό, παρόλα όσα μεταδίδει το κάθε blog εναντίον των δημοσιογράφων του Mega, εκείνο παραμένει μακράν πρώτο σε τηλεθέαση, όπως και το δελτίο ειδήσεων των οκτώ. Αυτό είναι η καλύτερη απάντηση, πολύ καλύτερη από την αγωγή που κατατέθηκε.


Από το aixmi.gr

Σάββατο, 02 Απριλίου 2011 10:21

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο

 

 

 

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ
πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ

 

 

 

 

Μέσα σε ένα εξαιρετικά ρευστό κα ταραγμένο τοπίο, διεθνώς και στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την καμπάνια του ώστε να επικοινωνήσει πιο άμεσα με τον ελληνικό λαό, να προχωρήσει σε μια ουσιαστική ανασυγκρότηση, και να μπορέσει να παίξει το ρόλο του στο νέο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο.

 

 

Σύγχρονες μάστιγες


Αυτή τη στιγμή ο κόσμος απειλείται από τρεις μεγάλες μάστιγες:

• Η πυρηνική τραγωδία στην Ιαπωνία απειλεί και ταυτόχρονα προειδοποιεί.

Η αλόγιστη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, που έχει ως στόχο την μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου και μελλοντικά – στη μετά το πετρέλαιο εποχή – τον έλεγχο των σύγχρονων κοινωνιών μέσω του ελέγχου της ενέργειας, έχει τρομακτικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, στη μόλυνση του περιβάλλοντος, στο μέλλον του πλανήτη μας.

Μετά το Τσέρνομπιλ, και πολλά άλλα ατυχήματα σε πυρηνικούς σταθμούς στις ΗΠΑ, έρχεται τώρα η τραγωδία στην Ιαπωνία για να μας αφυπνίσει.
Πρέπει να δημιουργηθεί ένα μεγάλο παγκόσμιο αντιπυρηνικό κίνημα για την κατάργηση όλων των πυρηνικών εργοστασίων και την απαγόρευση δημιουργίας νέων. Πριν είναι πολύ αργά.

• Μια άλλη μάστιγα είναι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι που διεξάγονται με επίκληση ανθρωπιστικούς και άλλους παρόμοιους προσχηματικούς λόγους. Οι εταίροι της σύγχρονης «Ιερής Συμμαχίας» επεμβαίνουν στρατιωτικά και μετατρέπονται σε δυνάμεις κατοχής σε χώρες με ιδιαίτερο οικονομικό και στρατηγικό ενδιαφέρον γι’ αυτούς.
Στην περίπτωση της Λιβύης, η βαρβαρότητα του καθεστώτος Καντάφι στην αντιμετώπιση του λαού που εξεγέρθηκε εναντίον του και η προστασία των θυμάτων αυτής της βαρβαρότητας, προβάλλεται ως δικαιολογία για τη στρατιωτική επέμβαση.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να υποστηρίζει τη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη. Η συμμετοχή, έστω και βοηθητική σε τέτοιες επεμβάσεις, μόνο δεινά έχει προκαλέσει στη χώρα μας. Επιπλέον, αυτή η υποπστήριξη, σε περίοδο σκληρής λιτότητας για τους εργαζομένους, στοιχίζει 6.5 εκατομμύρια ευρώ το μήνα.

Η δική μας θέση είναι σαφής:

Να σταματήσει αμέσως η ξένη στρατιωτική επέμβαση και να παρθούν πρωτοβουλίες από τον ΟΗΕ και οργανισμούς του αραβικού κόσμου για να τερματιστεί ο πόλεμος και να υπάρξει ειρηνική διέξοδος.

• Την τρίτη μεγάλη μάστιγα αποτελεί η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου στους λαούς και ιδιαίτερα στον κόσμο της εργασίας, με πρόσχημα την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης, την οποία οι ίδιες προκάλεσαν. Η ανατροπή δικαιωμάτων και κατακτήσεων δεκαετιών, η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και η οικοδόμηση νέων μοντέλων κοινωνιών, είναι ο στόχος και το αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης.

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα ένα φάντασμα πλανιέται σήμερα πάνω από την Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι το φάντασμα των λαών που αφυπνίζονται, ξεσηκώνονται και παλεύουν για ένα άλλο ειρηνικό κόσμο, για μια πιο δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία.

Αυτά που συμβαίνουν στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τον Αραβικό κόσμο, στο Λονδίνο, το Βερολίνο, το Παρίσι, την Αθήνα και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Ουισκόνσιν των ΗΠΑ και σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, αποτελούν στοιχεία αισιοδοξίας.

Οι δυνάμεις αυτές μπορούν να συγκροτήσουν το αντίπαλο δέος του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

 

ΣΥΡΙΖΑ: Καθήκοντα και προοπτικές


Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του υιοθετεί συνειδητά και υποστηρίζει ενεργά τις επιλογές των δυνάμεων του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, εφαρμόζει σκληρή νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή πολιτική και φυσιολογικά συναντάει την απόρριψη της πολιτικής του από το σύνολο του ελληνικού λαού που υφίσταται τις οδυνηρές συνέπειες αυτής της πολιτικής.

Μπροστά στην πλήρη χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής και στην κλιμάκωση των λαϊκών αντιδράσεων, το ΠΑΣΟΚ υιοθετεί στρατηγική έντασης. Στόχος του είναι να αποπροσανατολίσει την κοινωνία, να περιορίσει τις εσωτερικές διαρροές, να συσπειρώσει τα μέλη του και να προετοιμάσει το έδαφος για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Η στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένη σε αυτή τη στρατηγική έντασης. Κι αυτό επειδή το ΠΑΣΟΚ φοβάται το ΣΥΡΙΖΑ, που παρά το μικρό του μέγεθος, ενθαρρύνει και μετέχει ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα, ασκεί τεκμηριωμένη αντιπολίτευση με εναλλακτικές προτάσεις στην κυβερνητική πολιτική και, παρά τα σοβαρά εσωτερικά του προβλήματα, εργάζεται συστηματικά για την ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και τη συμπαράταξη ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες δίνεται μια δεύτερη μεγάλη ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί τη σημερινή του κατάσταση και να προχωρήσει σε μια ουσιαστική ανασυγκρότηση, ώστε να μπορέσει να παίξει το ρόλο του στο νέο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα.

Προϋποθέσεις γι’ αυτό είναι:

α. Να επεξεργαστούμε και να αποσαφηνίσουμε την πολιτική μας σε κρίσιμα ζητήματα. Ώστε να είναι πειστικό το εναλλακτικό μας σχέδιο και το όραμα μας για μια άλλη κοινωνία μέσα σ’ ένα άλλο κόσμο.

β. Να ενισχύσουμε αυτό που ονομάζουμε «κοινωνική γείωση» και να πετύχουμε μια νέα ποιότητα στην επικοινωνία μας με τον ελληνικό λαό.

γ. Να παίξουμε πιο τολμηρά και πιο αποτελεσματικά το ρόλο μας ως ενωτική δύναμη. Με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προς όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας, το εργατικό και το ευρύτερο μαζικό κίνημα.

δ. Να προχωρήσουμε σε μια γενναία ανανέωση και δημοκρατική εμβάθυνση της φυσιογνωμίας του εγχειρήματος μας. Στο περιεχόμενο και τις μορφές.

Κι αυτό κυρίως σημαίνει:

• Ενίσχυση των ριζοσπαστικών , κινηματικών και οραματικών στοιχείων. Όποιο πολιτικό κόστος και αν έχει αυτό.

• Μέτωπο στις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και τον αθηνοκεντρικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ

• ΣΥΡΙΖΑ παντού.

• Να δώσουμε ενεργό και αποφασιστικό ρόλο στα μέλη μας. Κάτι που είναι βέβαιο ότι θα ενθαρρύνει τη συμμετοχή.

ε. Να συντονίσουμε τη δράση μας και να συγκροτήσουμε μαζί με τις άλλες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ένα νέο διεθνισμό.
Δε θα μας δοθούν πολλές ευκαιρίες στο μέλλον. Τώρα είναι η ώρα να ανταποκριθούμε με τόλμη στις προκλήσεις των καιρών.

Η καμπάνια που ξεκινάμε θα αποτελέσει ένα πολύτιμο εργαλείο και όπλο.
Στο περιεχόμενο, το χαρακτήρα και τις μορφές της πρέπει να υπηρετήσει και τους πέντε στόχους που αναφέραμε προηγούμενα.

Αυτός θα είναι και ο καλύτερος τρόπος ώστε η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουμε αποφασίσει να πραγματοποιηθεί πριν το καλοκαίρι, να αποτελέσει ένα σημαντικό σταθμό στην πορεία του ενωτικού μας εγχειρήματος.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΖΙΩΒΑ*


Κανονικό τσουνάμι τα αντιλαϊκά μέτρα. Στο πέρασμά τους ξεθεμελιώνουν τα πάντα, δεν αφήνουν τίποτε όρθιο, ίχνος από λαϊκή κατάχτηση. Εργασιακές σχέσεις, μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις, τιμές αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων…αλλά και παιδεία, πρόνοια, υγεία. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Κι’ όλα αυτά γίνονται με το πρόσχημα « των αντοχών της οικονομίας »!!! Φθηνό πρόσχημα. Γελοίο επιχείρημα. Αναρωτιέστε μήπως γιατί φθηνό και γελοίο; ΑΠΛΑ ΔΙΟΤΙ: Την ίδια στιγμή που κλείνουν το σχολείο του Αστροχωρίου « για οικονομία », ξοδεύουμε 1.000.000 Ευρώ ημερησίως για τα Ελληνικά στρατεύματα που συμμετέχουν με το ΝΑΤΟ σε Αφγανιστάν, Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο.

Την ίδια ώρα πού κλείνουν το νοσοκομείο της Λευκάδας, Πρέβεζας, Άρτας « για οικονομία », πληρώνουμε 25.200.000 Ευρώ την ώρα, για κάθε στρατιωτικό αεροπλάνο που πετάει στη Λιβύη, φυσικά στα πλαίσια του… « Φιλειρηνικού » προγράμματος αρπαγής των πετρελαίων της περιοχής!

Την ίδια ώρα που ο ασφαλισμένος πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον 5 Ευρώ στο Νοσοκομείο, που πρέπει να πληρώσει στο γιατρό, στο φαρμακοποιό , στο…στο… και ταυτοχρόνως την ίδια ώρα πού οι το κράτος χρωστάει ποσά, πολλών μηνών, στους φαρμακοποιούς και έχει απλήρωτους τους γιατρούς για έως και 18 μήνες, προσφέρει χωρίς την παραμικρή τσιγκουνιά στις τράπεζες δεκάδες ΔΙΣ Ευρώ!!!

Την ίδια ώρα που η εργατιά στενάζει οικονομικά, οι κεφαλαιοκράτες τοποθετούν τον…ιδρώτα τους (600 ΔΙΣ. Ευρώ) στις Ελβετικές Τράπεζες.

Λοιπόν; Δεν μας δουλεύουν Ψιλό γαζί; Θα το ανεχόμαστε ή πρέπει να απαιτήσουμε να σταματήσει ΤΩΡΑ ο εμπαιγμός περί …αντοχών της οικονομίας; Να απαιτήσουμε να σταματήσει ΤΩΡΑ η ταλαιπωρία των ασφαλισμένων, να πληρωθούν άμεσα γιατροί και φαρμακοποιοί; και φαρμακοποιοί.

Είναι αναγκαίο να γίνει, από όλα τα λαϊκά στρώματα, κατανοητό ότι: Η πολιτική της κυβέρνησης, με τη δραστική περικοπή των κρατικών δαπανών και παροχών υπηρεσιών Υγείας – Πρόνοιας, έχει σοβαρές συνέπειες στους ασθενείς και στους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς και φαρμακοποιούς. Η απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στον ΟΠΑΔ αποτελεί προμήνυμα για τις συνέπειες σε όλους τους εργαζόμενους.

Για να αντιμετωπιστεί η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση πρέπει η κυβέρνηση να πάρει άμεσα μέτρα για:

1. Να καταβληθούν απ' τον κρατικό προϋπολογισμό όλες οι απαραίτητες πιστώσεις για να αποπληρωθούν όλες οι οφειλές, έντοκα με βάση το χρόνο καθυστέρησης στους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς αλλά και προς τους ασθενείς που κατέβαλαν χρήματα για φάρμακα, εξετάσεις και θεραπείες.

2. Να εξασφαλιστεί η άμεση κάλυψη από το κράτος όλων των δαπανών για υπηρεσίες και υλικά υγείας για τους χρόνιους πάσχοντες.

3. Να καλύπτονται όλες οι εργαστηριακές, διαγνωστικές εξετάσεις, οι θεραπείες και τα φάρμακα από τον ΟΠΑΔ χωρίς καμία συμμετοχή και εξαίρεση, καθώς και η πλήρης ανάπτυξη υπηρεσιών, μέσα από τα δημόσια Κέντρα Υγείας, που να καλύπτουν τις εξειδικευμένες ανάγκες των γυναικών, των μητέρων και των παιδιών».


*Περιφερειακός Σύμβουλος της «Λαϊκής Συσπείρωσης»

 

 

 

 

Του Δ. ΤΡΙΚΕΡΙΩΤΗ

 

 


Όσο περισσότερο η απειλή της χρεοκοπίας αποκαλύπτει το τρομερό της πρόσωπο στην κοινωνία τόσο η αιτία του κακού – το κομματικό και σπάταλο κράτος – γιγαντώνεται. 

Αντί η κυβέρνηση να ελαττώνει και να συμπτύσσει υπουργεία και αρμοδιότητες, ακολουθώντας αυτό που εφαρμόζει και το τελευταίο ελληνικό νοικοκυριό, αρνείται πεισματικά να περικόψει τις δαπάνες της, αναγγέλλει νέες προσλήψεις και νέες αδηφάγες Γραμματείες – τη στιγμή που θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρα και υποδειγματική σε αυτά που ζητεί από την κοινωνία. 

Τελικά, το γεγονός ότι η κυβέρνηση εθελοτυφλεί για την κραυγαλέα αποτυχία της πολιτικής των τελευταίων μηνών και τα βάζει με τους πάντες εκτός από τον κακό της εαυτό, δεν είναι απλά παράδοξο. Αποκαλύπτει ότι η εξουσία στην Ελλάδα έχει πλέον παγιώσει μια αυταρχική και επικίνδυνη συμπεριφορά. Ζει σε έναν άλλο κόσμο από αυτόν που ζει η υπόλοιπη κοινωνία. Ενδεχομένως να επιδιώκει την κοινωνική αναταραχή σαν ύστατο μέσο ώστε στη συνέχεια να επιβάλλει σα μοναδική λύση, με τη λογική του μικρότερου κακού, την αδιέξοδη πολιτική της, την οποία ωστόσο μέχρι τώρα, με τις πράξεις της, δείχνει ότι ούτε η ίδια πιστεύει – και γι' αυτό δεν μπορεί ν' ασκήσει ούτε διαχειριστικό, ούτε ηγετικό ρόλο... 

Η μικρή μας χώρα θα μπορούσε άμεσα και με απλή πρωθυπουργική βούληση, να εφαρμόσει ένα ολιγομελές υπουργικό σχήμα που θα αντανακλούσε τις οικονομικές ανάγκες και τις αντικειμενικές προτεραιότητες της συγκυρίας. Για παράδειγμα, ένα υπουργείο για την Οικονομία και την Ανάπτυξη στο οποίο θα υπάγονταν οι Υποδομές, ο Τουρισμός και η Γεωργία, ένα υπουργείο για την Ενέργεια και το Περιβάλλον, ένα υπουργείο για την Υγεία, την Κοινωνική Ασφάλιση και την Εργασία, ένα υπουργείο για την Παιδεία και τον Πολιτισμό, ένα υπουργείο για τη Δικαιοσύνη με κύριο αντικείμενο τη διαφθορά και τη διαφάνεια, ένα υπουργείο Εξωτερικών που θα αναλάμβανε και τον τομέα του μεταναστευτικού προβλήματος, ένα υπουργείο Εσωτερικών με κύριο μέλημα τον συντονισμό της ανάπτυξης των Περιφερειών του Καλλικράτη και ένα υπουργείο για την Εθνική Άμυνα και την Προστασία του Πολίτη. Όλα κι όλα οκτώ υπουργεία, πλαισιωμένα από Συμβούλους, προερχόμενους απ' ό,τι καλύτερο διαθέτει ο Ελληνισμός, εντός κι εκτός, κι επιλεγμένους μετά από αξιοκρατικές κρίσεις από διακομματικές επιτροπές στις οποίες θα συμμετείχαν και πανεπιστημιακοί, σχετικοί με το αντικείμενο του κάθε υπουργείου. 

Η πρόταση αυτή και άλλες παρόμοιες μπορεί να ακούγονται γραφικές και επιεικώς ανέφικτες για τα πολιτικά ήθη που κυριαρχούν σήμερα αλλά ωστόσο επιχειρούν να σκιαγραφήσουν μια βασική ιδέα. Ότι δηλ. αυτό που, κατ' αρχήν, χρειάζεται η κοινωνία για να «συνεργαστεί» είναι ένας σύγχρονος ανασχηματισμός του πολιτικού συστήματος, τέτοιος, που θα πείσει την υπνωτισμένη πλειοψηφία ότι αξίζει να εγερθεί και να κάνει τα αναγκαία βήματα, όσο πιο συλλογικά γίνεται. 

Διότι όσο ο αυταρχισμός της εξουσίας εμμένει, σαν υπέργηρη και ανίατη αρρώστια της δημοκρατίας μας, θα οδηγεί αναπόφευκτα και στον αυτοματισμό της κοινωνίας, με αιχμή του δόρατος, τους κινδύνους της αυτοδικίας.  

Κι όσο φαίνεται ότι η τρόικα υποβάλλει τη χώρα στο πείραμα της εσωτερικής υποτίμησης, άλλο τόσο φαίνεται ότι η τοπική εξουσία υποβάλλει την κοινωνία σε ένα πείραμα αυταρχισμού που θυμίζει την ιστορία πάνω στην οποία βασίστηκαν το βιβλίο του Todd Strasser και η ταινία τουDennis Gansel, «Το Κύμα»... 

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13518696
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4885
16786
70248

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 151 επισκέπτες και κανένα μέλος