A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011 19:55

Μπορούμε να αναμείνουμε κάτι καλό...

Σαράντα και πλέον άτομα παραβρέθηκαν στην πρώτη συνάντηση που διοργάνωσε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ στην Άρτα και παρατηρώντας κανένας τα ίδια τα στελέχη, αλλά και την πορεία τους στην πολιτική ζωή του τόπου μας, θα διαπιστώσει ότι έχουν την δυναμική να λειτουργήσουν την οργάνωση του νέου κόμματος στην Άρτα, σε σωστές βάσεις και φυσικά έχουν την δυνατότητα παρεμβάσεων στις εξελίξεις ή και οι ίδιοι να δημιουργήσουν εξελίξεις.
Καθοριστικός ο ρόλος, στην οργάνωση του κόμματος της κας Μπακογιάννη στην Άρτα, του πρώην υφυπουργού Υγείας Γιώργου Παπαγεωργίου, ο οποίος αξιοποίησε κατά τον καλύτερο τρόπο, τις ημέρες των εορτών που βρέθηκε στην Άρτα και είχε την δυνατότητα να συζητήσει με πολλούς πολιτικούς του  φίλους και να φτάσει στην πρώτη συνάντηση στελεχών, η οποία έδειξε την δυναμική που προαναφέρουμε.
Απ’ όσους παραβρέθηκαν και είναι πλέον η πρώτη προσωρινή οργανωτική επιτροπή, εκτιμάται ότι υπάρχουν και άλλα στελέχη του κεντρώου χώρου, που ήθελαν να δώσουν το παρόν σ’ αυτή την συνάντηση, αλλά λόγοι πέραν της θέλησής τους, δεν τους επέτρεψαν να είναι εκεί και φυσικά με το νέο κάλεσμα της οργάνωσης θα δώσουν το παρόν και θα λειτουργήσουν στις γραμμές του κόμματος, όπως επιβάλλει η φυσιογνωμία του.
Αλλάζουν λοιπόν τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό της Άρτας και στα ήδη οργανωμένα κόμματα, που μέχρι τώρα έπαιζαν ρόλο στις εξελίξεις στον τόπο μας, προστίθεται ένα ακόμη, το οποίο φιλοδοξεί με τον προγραμματικό του λόγο να δημιουργήσει νέα δεδομένα, στον πολιτικό διάλογο, αλλά και στις συνολικότερες παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν για το μέλλον του τόπου μας.
Γενικά θα πρέπει, η νέα οργάνωση κόμματος στην Άρτα, να αντιμετωπιστεί υπό το πρίσμα της προσφοράς στον τόπο μας και όχι με την γνωστή διάθεση της αντιπαλότητας, που μπορεί να… ανακαλυφτεί, για να έχουμε κουβέντα να κάνουμε.
Η πολιτική ζωή και στην χώρα μας, αλλά περισσότερο στην Άρτα, έχει ανάγκη, από περισσότερες φωνές και όχι απ’ την μίζερη αντιπαράθεση που μέχρι τώρα δεν οδήγησε πουθενά.
Ας αναμείνουμε λοιπόν κάτι καλό και απ’ την οργάνωση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ στην Άρτα.

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ 

Η πρωτοβουλία του πολιτευτή της ΝΔ Γιώργου Στύλιου, να γίνει η Άρτα η πόλη των ΤΕΙ, σαφώς και είναι αναγκαία και σαφώς και πρέπει να στηριχτεί απ’ όλους, ανεξάρτητα από κομματικές ή άλλες τοποθετήσεις. Καλώς ή κακώς τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η Άρτα έχει συνδέσει την μοίρα της με το ΤΕΙ Ηπείρου και είναι σίγουρο ότι όποια εξέλιξη κι αν προκύψει, θα έχει ευθεία αντανάκλαση στην τύχη της περιοχής μας.
Βεβαίως η προσπάθεια συντονισμό της δράσης των τοπικών παραγόντων και των εκπροσώπων των μαζικών φορέων της περιοχής έχει αργήσει να ξεκινήσει, μιας και σήμερα ή αύριο λήγε η προθεσμία υποβολής προτάσεων στο αρμόδιο υπουργείο, αλλά θα πρέπει για μία ακόμη φορά, να πούμε «κάλιο αργά παρά ποτέ». Και φυσικά η πρωτοβουλία αυτή, θα έπρεπε να είχε αναληφθεί απ’ τους κυβερνητικούς βουλευτές, που έχουν την δυνατότητα επικοινωνίας με την αρμόδια υπουργό, άρα έχουν και κάποιες πληροφορίες, για το τι σκέφτεται και πως θα αντιμετωπιστεί η περίπτωση της Άρτας. Όμως είναι κοινή παραδοχή, ότι οι δύο κυβερνητικοί βουλευτές του νομού μας, ελάχιστα έχουν ασχοληθεί με το ΤΕΙ και την προοπτική του, άρα και σ’ αυτή την φάση, κανένας δεν θα περίμενε περισσότερη ευαισθησία.
Εν προκειμένω όμως και η πρωτοβουλία που ανέλαβε ο πολιτευτής της ΝΔ Γιώργος Στύλιος, είναι χρήσιμη και μάλλον στην κατάλληλη ώρα. Θα πρέπει και με βάση αυτή να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι τοπικοί παράγοντες και οι εκπρόσωποι των μαζικών φορέων, ώστε το αίτημα, για περαιτέρω ανάπτυξη του ΤΕΙ Ηπείρου, να γίνει υπόθεση όλων μας, διεκδικώντας εκ νέου, κατ’ αρχήν την λειτουργία των δύο τμημάτων, που με το έτσι θέλω κατήργησε η κα Διαμαντοπούλου και από κει και πέρα, με βάση την χωροταξική κατανομή της τεχνολογικής εκπαίδευσης, να γίνει δεκτή η πρόταση του προέδρου του ιδρύματος για την δημιουργία και νέων τμημάτων στην Άρτα.
Αυτό είναι και το ζητούμενο όλων σ’ αυτή την φάση, αλλά κανένας δεν δραστηριοποιείται κανένας δεν λαμβάνει πρωτοβουλίες και κινδυνεύουμε, όχι να μην ωφεληθούμε απ’ τις επικείμενες αλλαγές στην τεχνολογική εκπαίδευση, αλλά να χάσουμε και την έδρα του ΤΕΙ, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η πρωτοβουλία του πολιτευτή της ΝΔ Γιώργου Στύλιου, θα ευαισθητοποιήσει και άλλους παράγοντες, μιας και ο ίδιος προτίθεται να συναντηθεί με όλους, για να τους υπενθυμίσει ότι είναι υποχρέωση όλων ο κοινός αγώνας για το ΤΕΙ και επί πλέον για να παραμείνει η Άρτα έδρα του ιδρύματος, να είναι η Άρτα η πόλη των ΤΕΙ.
Να σημειώσουμε και το αυτονόητο. Κανένας εκ των τοπικών παραγόντων δεν δικαιούται να ολιγωρήσει σ’ αυτήν την καθοριστική στιγμή, αν θέλει να δηλώνει πως ενδιαφέρεται για το μέλλον του τόπου μας.

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ 

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011 19:48

Καταναλωτισμός ή Αειφορία;

Ο καταναλωτισμός δεν είναι απλά ο τρόπος ζωής κάποιων κακομαθημένων η εύπορων ατόμων και κοινωνικών ομάδων που «καταναλώνουν άρα υπάρχουν». Ούτε είναι μόνο η βασική παράμετρος του καπιταλισμού που μέσα από τον κατά Μαρξ "εμπορευματικό φετιχισμό" (οπού τα εμπορεύματα μετατρέπονται σε αντικείμενα λατρείας, η δύναμη των οποίων μεταφέρεται στον καταναλωτή κάτοχο τους) επιδιώκει την εσαεί ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ο καταναλωτισμός είναι ουσιαστικά το σημερινό καθολικό πολιτισμικό πρότυπο της ανθρωπότητας. συμπεραίνει το Ινστιτούτο Worldwatch στην «Κατάσταση του Κόσμου 2010, Ο Πολιτισμός μας σε Μετάβαση: Από τον Καταναλωτισμό στην Αειφορία» όπου ορίζει τον «καταναλωτισμό» ως έναν πολιτισμικό προσανατολισμό που οδηγεί τους ανθρώπους στο να βρίσκουν νόημα, ευχαρίστηση και καταξίωση κύρια μέσα από όσα αυτοί καταναλώνουν. Για ανάγκες κατά κανόνα «τεχνητές» προσθέτουμε.
Και ως τέτοιο αποτελεί το πολιτισμικό υπόβαθρο του προβλήματος των μεγάλων κρίσεων που εξελίσσονται πάνω από τα κεφάλια μας, της οικονομικής, της περιβαλλοντικής, της ενεργειακής, της διατροφικής κρίσης και της παγκόσμιας φτώχειας . Η υπερκατανάλωση αγαθών συνυπάρχει με την πείνα και την φτώχεια και οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπάταλη πόρων και μεγαλύτερη παραγωγή αποβλήτων. Προβλήματα που η διαχείριση τους γίνεται κάθε μέρα και πιο δύσκολη ακόμα και στο επίπεδο μιας μικρής πόλης.
Όντας συστατικό στοιχειό όλων των κοινωνιών ο καταναλωτισμός απέκτησε τα τελευταία κυρίαρχη θέση στην ζωή μας. Οι κυρίαρχες ελίτ σε πολίτικο επίπεδο τον χρησιμοποίησαν ως μέσο χειραγώγησης, ως δείκτη ευημερίας αλλά και ως μοντέλο ανάπτυξης. Η Αριστερά στις πολύχρωμες εκδοχές της ουδέποτε ουσιαστικά άσκησε ουσιαστική κριτική στον καταναλωτισμό τόσο γιατί ουσιαστικά ασπάστηκε τον πολιτισμικό αυτό προσανατολισμό, αγνόησε την εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου και φοβήθηκε το πολιτικό κόστος. Δεν είδε όμως την φάκα γύρω από το τυρί. Ο καταναλωτισμός έπληξε το ηθικό και ιδεολογικό της οπλοστάσιο με τρόπο καίριο και άμεσο και διέλυσε τους ιστούς συνοχής και αλληλεγγύης που υποτίθεται προσπαθούσε να υφάνει.
Είναι καιρός να συνομολογήσουμε πως δεν φτάνουν οι τεχνολογικές, οικονομίες και πολιτικές αναδιαρθρώσεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης, της παγκόσμιας φτώχειας και της οικολογικής διακινδύνευσης χωρίς μια σχεδιασμένη προσπάθεια για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μας από τον καταναλωτισμό και την οικονομική μεγέθυνση στην αειφορία. Και αποτελεί άποψη μου ότι η Δημοκρατική Αριστερά σαν ένα σύγχρονος αριστερός και οικολογικός πολιτικός σχηματισμός οφείλει στο επερχόμενο 1ο Συνέδριο της να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο όχι αποσπασματικά σαν πολιτική και οικονομική οντότητα αλλά σαν πολύπλευρη ύπαρξη που επιδιώκει την ευτυχία σε μια βιώσιμη κοινωνία.


Ο κ. Τάκης Παπαθεωδορόπουλος, είναι πολιτικός μηχανικός ΜSc και μέλος Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και Συντονιστής της Οργάνωσης Πάτρας


Του ΤΑΚΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ξεκινώντας από την παρατήρηση ότι το μείζον πολιτικό ζήτημα σήμερα δεν είναι η εκλογική απήχηση του Α ή του Β κόμματος, η δημοτικότητα του Α ή του Β πολιτικού, ούτε, πόσο δε μάλλον, η μεταγραφική παραπολιτική φιλολογία, αλλά αντιθέτως η προσπάθεια να διαμορφωθεί μία πολιτική θέση, η οποία θα περιέχει στοιχεία που θα αφορούν την κοινωνία, η οποία θα ενθουσιάσει, θα πείσει, θα κινητοποιήσει τους πολίτες, η οποία θα αντιστρέψει το κλίμα της κατήφειας, της μελαγχολίας, της οργής, της απαισιοδοξίας και θα στρέψει τους Έλληνες προς μία μεγάλη εθνική προσπάθεια διαρκείας, στο τέλος της οποίας όλοι θα είναι περήφανοι για το επίτευγμά τους, χρειάζεται μία πρώτη στοιχειώδης προσέγγιση των στοιχείων που θα έπρεπε να περιλαμβάνει μία τέτοια πρόταση.
Το πρώτο και κύριο είναι η αναφορά στο συνολικό και όχι στο μερικό. Μία τέτοια πρόταση οφείλει να διευκρινίζει ποιους αφορά, σε ποιους απευθύνεται, να καθορίζει με τη μέγιστη δυνατή ευκρίνεια τη συλλογικότητα. Και τούτο διότι σε στιγμές κρίσης το συλλογικό υποκείμενο, το «εμείς», όχι μόνο δεν είναι σαφές, αλλά είναι επικίνδυνα αντιφατικό. Σε στιγμές κρίσης, όταν δύσκολες επιλογές πρέπει να γίνουν, όταν τα εισοδήματα των πολιτών πλήττονται, μπορεί να ξεσπάσει ένας άγριος ταξικός πόλεμος, χωρίς καν τα στοιχεία μίας ενσυνείδητης ταξικής σύγκρουσης, αλλά αντιθέτως με σκληρά, συντεχνιακά χαρακτηριστικά: οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, οι μικροί και οι μεσαίοι επιχειρηματίες εναντίον των ιδιωτικών υπαλλήλων, οι ελεύθεροι επαγγελματίες εναντίον των συνταξιούχων κ.ο.κ. Η κάθε επαγγελματική κατηγορία, ακόμη και το κάθε μισθολογικό επίπεδο, θα μάχεται να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα, υποδεικνύοντας εμμέσως ή και αμέσως μία άλλη κοινωνική ομάδα για να «πληρώσει την νύφη».
Σε μία στιγμή που η μόνη δυνατότητα για να υπερβούμε την κρίση είναι η συλλογική στράτευση στο ιδανικό της οικοδομήσεως της Νέας Πολιτείας, μία τέτοια εξέλιξη θα είναι καταστροφική. Κανείς δεν θα γλιτώσει και -το χειρότερο- η Ελλάδα θα υποστεί μία ανυπολόγιστη καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει σε χρόνο και με τρόπο που δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν.
Όμως η ορθολογική επίκληση της ανάγκης για συλλογική δράση δεν αρκεί σε μία πληττόμενη κοινωνία. Και τούτο γιατί αυτή η αναφορά στη συλλογικότητα θέτει έναν στόχο μελλοντικό και αβέβαιο, ενώ οι συνέπειες που υφίσταται ο καθένας ατομικά ή κάθε κοινωνική κατηγορία είναι άμεσες, βέβαιες και παρούσες. Σε αυτήν την κρίση πρέπει οι πολιτικοί να αποφασίσουν ποιοι θέλουν να κινητοποιηθούν και υπέρ ποίων τελικά θα αποβεί η προσπάθεια. Λέει η Αριστερά: οι εργαζόμενοι θα την πληρώσουν, άρα να μη δεχτούν τίποτε και να αντισταθούν, αναπαράγοντας έτσι τον κλασικό, ταξικό, διχαστικό της λόγο. Λέει μία ορισμένη Δεξιά, αλλά και ένα τμήμα της διαχειριστικής, ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας: προς Θεού να μη διακυβευτεί το ευρωπαϊκό εγχείρημα και αναβιώσουν οι εθνικισμοί, προς Θεού να μην ακουστεί η λέξη «προστασία», διακυβεύεται το ευρωπαϊκό μας κεκτημένο. Πρέπει όμως να αποφασίσουν ως τι θέλουν να μιλάνε. Θέλουν να μιλάνε ως εκπρόσωποι των τάξεων; Θέλουν να μιλάνε ως εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας ή έστω ως Ευρωπαίοι; Ή θέλουν να μιλάνε ως Έλληνες;
Θα απαντούσε κανείς, δεν μπορούν να συντρέχουν σε ένα πρόσωπο όλες αυτές οι ιδιότητες; Να είναι και δημόσιος υπάλληλος και Έλληνας και Ευρωπαίος; Αυτό είναι αληθές, όπως αληθές είναι στο ίδιο πρόσωπο να συντρέχουν και άλλες ακόμα: να είναι Παναθηναϊκός, τρίτεκνος και νιτσεϊκός. Πλην όμως το ενδιαφέρον για τη διαπραγμάτευσή μας είναι η πολιτική επιλογή των όρων της συλλογικής αναφοράς. Με δύο λόγια, το ερώτημα είναι στην παρούσα κρίση η λύση είναι ταξική, εθνική ή ευρωπαϊκή; Και η απάντηση είναι ότι καμία ταξική προσέγγιση, αλλά και καμία υπερεθνική αναφορά δεν μας αφορά ως Έλληνες, ως εθνικό σύνολο.
Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν, ούτε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν έχει διεθνείς διαστάσεις. Όμως οι κοινωνικές παράμετροι θα εξισορροπηθούν μόνο με σταθμίσεις εθνικής ωφέλειας και η διεθνής παράμετρος θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από την εθνική σκοπιά, από τη σκοπιά της υπερασπίσεως του εθνικού κράτους και της εθνικής κοινωνίας και όχι μέσα από τη σκοπιά του πρωταθλητισμού του ευρωπαϊκού ιδεώδους. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο όποιος Έλληνας πρωθυπουργός, στην Ευρώπη εκπροσωπεί το Ελληνικό Έθνος, γιατί από τους Έλληνες έλαβε εντολή και όχι από τους ευρωπαϊκούς λαούς, τους Ευρωπαίους πολίτες ή οτιδήποτε σχετικό.
Μόνο λοιπόν η αναφορά στην ταυτότητά μας, στην ιστορία μας, στις κοινές μας περιπέτειες, στη γλώσσα μας, η αναφορά δηλαδή σε όσα μας ενώνουν, η έμφαση σε αυτά, η αφύπνιση της συνειδήσεώς μας μπορούν να αποτελέσουν την κοινή βάση μας για υπέρβαση της κρίσης. Αλλιώς το έλλειμμα, το χρέος, η ανταγωνιστικότητα, η ανάπτυξη, το παραγωγικό πρότυπο, το κόστος δανεισμού και η αύξηση των επιτοκίων θα παραμείνουν πρόβλημα των κ. Κ. Παπακωνσταντίνου, Σαχινίδη και Κουσελά, που το διαχειρίζονται ως λογιστές και όχι ως πολιτικοί, οπότε και θα αποτύχουν.
Η επίκληση όμως της εθνικής συλλογικότητας ως προαπαιτούμενο οικοδόμησης της κοινωνικής κινητοποίησης για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν λειτουργεί αυτόματα. Προϋποθέτει αξιοπιστία, προϋποθέτει πολιτικούς που δεν ανακαλύπτουν τον πατριωτισμό όταν «τα βρίσκουν σκούρα», αλλά τον «δαιμονοποιούν» όταν θέλουν να πραγματώσουν τα ιδεολογήματά τους.
Άρα η εθνική κινητοποίηση όχι μόνο δεν είναι εφικτή, αλλά απολύτως απαραίτητη. Μπορεί όμως να πραγματοποιηθεί με μία conditio sine qua non (θεμελιώδη προϋπόθεση): με ένα άλλο πολιτικό σύστημα και με άλλους πολιτικούς όρους.


Του ΜΑΚΗ ΒΟΡΙΔΗ  

O εκσυγχρονισμός που δοκίμασε να φέρει το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση από το 1996 ήταν ένας εκσυγχρονισμός χωρίς επίθετο. Επρόκειτο για μια πολιτική που είχε ορθά εντοπίσει τις καθυστερήσεις και υστερήσεις της ελληνικής κοινωνίας, αλλά οι λύσεις που ήθελε να δώσει ήταν ημιτελείς. Δεν είχαν επαρκή δημοκρατική διασφάλιση και έτειναν να λειτουργούν κοινωνικά άδικα. Το γεγονός αυτό δημιούργησε μεγάλες εντάσεις στο εσωτερικό του κόσμου του ΠΑΣΟΚ. Ένας κόσμος που συγκροτούσε στη μνήμη του το μεγάλο κοινωνικό έργο δικαιοσύνης της δεκαετίας του ’80, ιδιαίτερα στην περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης από τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Πολιτικές όπως εκείνες της ανακατανομής εισοδήματος, του ΕΣΥ και των ΚΑΠΗ, χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη λαϊκών ανθρώπων και αποτέλεσαν κριτήριο αξιολόγησης κάθε άλλης κυβερνητικής πολιτικής.
Μετά τη μεγάλη ηθική και πολιτική ήττα του εκσυγχρονισμού στα έτη 2002-2004, ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ θεώρησε ότι ο νέος ηγέτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, θα συνδυάσει μια υπερήφανη εξωτερική και κοινωνικά δίκαιη πολιτική με τον εκσυγχρονισμό. Έναν εκσυγχρονισμό δημοκρατικά δίκαιο και κοινωνικά ευαίσθητο. Σε αυτά τα πλαίσια, τον στήριξε ακόμα και στις πιο πικρές για εκείνον στιγμές. Ύστερα από μεγάλες ήττες. Στο πρόσωπό του πίστεψε ότι βρήκε το σύγχρονο δημοκρατικό ηγέτη που θα φρόντιζε με τις πολιτικές του τον κόσμο του καθημερινού μόχθου. Που θα στηριζόταν, όπως και διακήρυττε, στον κόσμο που διέθετε δυναμισμό και ταλέντο. Ότι θα έβγαζε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού από το περιθώριο. Χάρη σε αυτό τον προγραμματικό λόγο της "πολιτικής αυτονομίας" από τα μεγάλα συμφέροντα και της στήριξης στα ταλέντα και στην εργατικότητα του λαού, ο νέος ηγέτης κέρδισε την εσωκομματική μάχη, κύρια ενάντια σε συγκεκριμένα συγκροτήματα συμφερόντων.
Μετά τη νίκη του το 2007, τα μεγάλα και άνομα συμφέροντα τυλίχτηκαν γύρω από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για να σκοτώσουν το προοδευτικό του πρόγραμμα και τους ανθρώπους που δεν ήλεγχαν στο περιβάλλον του. Και εκείνος δεν αντιστάθηκε. Ήδη στις αρχές του 2009, ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να μην στηριχτεί στο βασικό επιτελείο της αρχικής περιόδου που θήτευσε ο ίδιος στο υπουργείο Εξωτερικών, τότε που αναβάπτισε το πολιτικό του όνομα. Αντίθετα, επέλεξε να επιστρέψει στο επιτελείο που είχε στα όχι και πολύ πετυχημένα χρόνια της θητείας του στο υπουργείο Παιδείας, καθώς και σε όσους συνδέθηκαν μαζί του στο υπουργείο Εξωτερικών, όταν πλέον είχε ήδη πάρει βηματισμό εθνικού ηγέτη. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα στηριζόταν σε όλο το επιτελείο που συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη του το 2007-2008, αλλά και σε εκείνους που οδήγησαν τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ στις εκλογικές ήττες του 2006 και 2007. Για πρώτη φορά στην ιστορία των κομμάτων, όσο γνωρίζω, ένας ηγέτης διαλύει το επιτελείο με το οποίο αναδείχτηκε ως σημαντικός πολιτικός –αυτό της αρχικής περιόδου στο υπουργείο Εξωτερικών–, καθώς και το επιτελείο με το οποίο νίκησε στα δύσκολα (2007), ενώ επέλεξε να κυβερνήσει με εκείνα τα επιτελεία που ευθύνονται για σειρά από ήττες.
Δεν θέλω να κάνω εδώ ανάλυση των αιτιών αυτών των επιλογών του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, αυτό θα το κρίνει μαζί μας η ιστορία σε έναν επόμενο χρόνο. Θέλω, όμως, να συγκρατηθεί η βαθύτερη αιτία που άνθρωποι που στήριξαν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σήμερα πολιτικά σε άλλη πορεία. Δεν είναι δική τους επιλογή. Οι ίδιοι πρεσβεύουν, στηρίζουν και αναπτύσσουν όλα αυτά τα στοιχεία πολιτικής με τα οποία το ΠΑΣΟΚ πέτυχε στην εξωτερική πολιτική στη δεκαετία του ’90 και ο νέος του ηγέτης νίκησε στην πιο δύσκολη στιγμή. Άλλος είναι αυτός που ανέκρουσε πρύμνη έναντι αυτής της πολιτικής και δέθηκε εκ νέου με επιτελεία δεξιόστροφα και χωρίς επάρκεια κοινωνικών ευαισθησιών.

 


Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ  

Θέλουν να γκρεμίσουν την ιστορία και τη μνήμη της πόλης;


Μα καλά τι έχουν πάθει όλοι στην Άρτα; Θέλουν να γκρεμίσουν την ιστορία και τη μνήμη της πόλης; Συγχωρέστε μου την ένταση, αλλά μόλις έχω επιστρέψει από την Καστοριά και τα ανακαινισμένα αρχοντικά της στη συνοικία Ντολτσό. Που γίνεται αυτό που έγινε στην Άρτα; Στο ιστορικό κέντρο της πόλης χάθηκαν, μόλις τα τελευταία χρόνια, οι πανέμορφες οικίες Κομπορόζου, Βενέτη, Παπαβασιλείου και τόσες άλλες. Σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος ανακαινίζουν, διατηρούν, φωτίζουν την ιστορία και τη μνήμη τους, εμείς εδώ μόνο γκρεμίζουμε!!!
Το κακό ξεκίνησε τα τελευταία είκοσι χρόνια με τις συνεχείς κατεδαφίσεις ακόμα και ιστορικών κτηρίων, όπως το κυνηγετικό περίπτερο και το υδραγωγείο. Το Ξενία και το Τουριστικό Περίπτερο βρίσκονται σε πλήρη εγκατάλειψη και η μόνη ελπίδα τους είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Ας έρθουμε τώρα στο θέμα μας, το αρχοντικό Παπακώστα. Εδώ έχουμε την πλήρη παράνοια σε συνδυασμό με την απίστευτη ολιγωρία των κρατικών υπηρεσιών αλλά και του Δήμου Αρταίων.
Το 1980 κατεπείγον έγγραφο του Υπουργείου Πολιτισμού καταγγέλλει τον Δήμο Αρταίων, ότι ήθελε να γκρεμίσει το αρχοντικό, ώστε να διέρχονται φορτηγά(!!!) Τελικά ο Δήμος γκρέμισε το μισό αρχοντικό που σημειωτέον είναι καστρόσπιτο με πολεμίστρες και οχυρωματικό σχέδιο. Στέκει όρθιο τουλάχιστον 2 αιώνες, αλλά εν έτη 2011 οι νεοΑρτινοί βάλθηκαν να το γκρεμίσουν κι αυτό. Ας είναι διατηρητέο από το 1981, ας είναι το σημαντικότερο κτήριο της Άρτας για το Υπουργείο Πολιτισμού, όλα εδώ γκρεμίζονται(!!!). Μετά την εγκατάλειψη της πόλης τα τελευταία οχτώ (8) χρόνια το αρχοντικό βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, όπως πολλά πράγματα στην Άρτα άλλωστε. Ήδη από το 1998, όταν άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα κεραμίδια, ο τότε Δήμαρχος κ. Βάγιας, έστειλε έγγραφο στους κληρονόμους Παπακώστα να επισκευάσουν τη στέγη του σπιτιού.
Έκτοτε υπάρχει ένας φοβερός φαύλος κύκλος μεταξύ Δήμου, Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων, κληρονόμων και αστυνομίας. Εδώ και έξι (6) χρόνια αρθρογραφώ συνέχεια για το θέμα προσπαθώντας να το διατηρήσω στην επικαιρότητα. Όταν όμως είδα, ότι δεν γίνεται τίποτα, μαζί με τους γνωστούς- αγνώστους που παλεύουμε για να σώσουμε ότι σώζεται, καταθέσαμε μηνυτήρια αναφορά κατά των κληρονόμων αλλά και κάθε υπεύθυνου, για τη διατήρηση του αρχοντικού δηλαδή της Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων Ιωαννίνων κατά κύριο λόγο.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον περιβόητο κύριο Πανταζή που πριν 2 χρόνια έβγαλε 6000 ευρώ για την κατεστραμμένη στέγη αλλά μετά από 3 μήνες έστειλε άλλο έγγραφο, ότι οι δύο υπάλληλοι δεν θα έρθουν γιατί ο ένας έπαθε λουμπάγκο και ο άλλος πήρε σύνταξη! Δεκατρία χρόνια δεν ήρθε στην Άρτα για το αρχοντικό, αλλά για τα «ψαροπλιά» ήρθε αμέσως και μαζί με τον τέως Δήμαρχο άλλαξαν την εισήγηση για την διατήρηση της ψαραγοράς. Είμαστε μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αν το καταλάβατε…
ΥΓ1 Δήμαρχε Παπαλέξη κάνε με τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Αρταίων τις απαραίτητες εργασίες στη στέγη και στείλε τον λογαριασμό στους ιδιοκτήτες. Αυτά λέει ο νόμος(!!!) ΥΓ2 Έξι (6) χρόνια οι κληρονόμοι Παπακώστα έκλεισαν δρόμο της πόλης χωρίς καμία συνέπεια; Αν το κτήριο ήταν στην οδό Σκουφά θα έκλεινε η Σκουφά για έξι χρόνια;


Του ΣΤΑΘΗ ΜΠΑΡΤΖΩΚΑ  

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011 19:33

Ικανοποιημένοι οι καταστηματάρχες!

Ιδιαίτερα ικανοποιημένοι, έμειναν οι καταστηματάρχες της κεντρικής πλατείας, απ’ τα όσα ειπώθηκαν στην συνάντηση που είχαν με τον δήμαρχο Γιάννη Παπαλέξη και τους αντιδημάρχους, όπου συζήτησαν το θέμα της πλατείας και της λειτουργίας των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, παράλληλα και με την χρήση δημοτικών χώρων. Να θυμίσουμε αυτό που αγανακτεί τους πάντες. Ότι οι ιδιοκτήτες των καφενείων της πλατείας, χρησιμοποιούν το χώρο που ανήκει στους πολίτες για να θησαυρίζουν.
Από το δεδομένο αυτό αρχίζει ο προβληματισμός:
-Πως είναι δυνατόν, αυτοί που έχουν ως σκοπό και στόχο να διευρύνουν τα κέρδη τους, απ’ την χρήση της πλατείας, απ’ την εκμετάλλευση του χώρου που ανήκει σε όλους και πρωτίστως στα παιδιά της πόλης, να μένουν ικανοποιημένοι απ’ την πρώτη συνάντηση που είχαν με το νέο δήμαρχο Αρταίων;
Κάτι δεν πάει καλά, θα είναι το πρώτο σχόλιο του καθενός, που θέλει να αναλύει τα πράγματα επί της ουσίας. Κι αυτό γιατί είναι πιθανό να δόθηκαν υποσχέσεις, για την «προστασία» των κεκτημένων τους. Για το ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Άλλωστε στην συνέντευξη που παραχώρησε στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ο δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, ερωτηθείς για το θέμα της πλατείας είπε: «Δώστε μας λίγη προθεσμία γιατί αυτή τη στιγμή πρέπει να βγάλουμε άλλες αποφάσεις να λειτουργήσει ο Δήμος. Όμως άμεσα, πολύ σύντομα το θέμα αυτό το θέμα το οποίο ταλανίζει την κοινωνία της Άρτας θα μπει στο τραπέζι της διαβούλευσης έτσι ώστε να γίνει αυτό που θέλει η αρτινή κοινωνία κι η αρτινή γνώμη κι ο κοινός νόμος κι ο κοινός νους. Εμείς όμως να ξέρετε ένα πράγμα δεν ήρθαμε εδώ ούτε να κλείσουμε τα μαγαζιά, ήρθαμε να βάλουμε μια τάξη για να μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η πόλη για το καλό όλων μας».
Η λίγη προθεσμία και η διαβούλευση, κατά την δική μας άποψη, αλλού παραπέμπουν. Σα να λέει δηλαδή ο δήμαρχος, «αφήστε να κουβεντιάσουμε με τους ενδιαφερόμενους» και σα να αφήνει να διαφανεί και κάποιος περίεργος προβληματισμός:
-Μήπως είχε δίκαιο ο Πάνος, που άφησε την πλατεία, ως «ξέφραγο αμπέλι» για να κονομάνε συγκεκριμένοι ιδιοκτήτες καφενείων και όλη η υπόλοιπη  πόλη να ακολουθεί την κατηφόρα της κρίσης.
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε, ότι το θέμα το οποίο έκανε «σημαία» στην προεκλογική περίοδο ο νέος δήμαρχος Αρταίων Γιάννης Παπαλέξης, θέλει ώρα να το θέσει σε «διαβούλευση» για να κερδίζουν  χρόνο οι ιδιοκτήτες καφενείων.
Γιατί η εικόνα της πλατείας, απ’ την ώρα που θα άλλαζε θα έφτιαχνε και την εικόνα του νέου δημάρχου και των συνεργατών του.
Εδώ είμαστε, θα παρακολουθήσουμε την «διαβούλευση» του νέου δημάρχου, ο οποίος δεν μπορεί να ξεχάσει τους όρους του συρμού και θα καταθέσουμε την άποψή μας.

Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ 

Η αντιπαράθεση ιδιοκτητών κέντρων διασκέδασης και ιδιοκτητών καφέ της πλατείας, συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και οι εξελίξεις που παρακολουθούμε, επιβάλουν την άμεση εφαρμογή των νόμων, ώστε κανένας να μην είναι παραπονεμένος και ούτε να δημιουργούνται στις πλατείες, οι εικόνες που έτσι κι αλλιώς προκαλούν την αγανάκτηση των πολιτών.
Μάθαμε ότι ο ιδιοκτήτης του πιο παράνομου καφέ της πλατείας, περιέρχεται τα άλλα καταστήματα του είδους, με σκοπό να δημιουργήσει μέτωπο κατά των ιδιοκτητών κέντρων διασκέδασης. Και πώς να το δημιουργήσουν; Να αναζητήσουν πιθανές παρανομίες που έχουν τα κέντρα διασκέδασης, να στραφούν οι έλεγχοι στις άδειες των κέντρων διασκέδασης, θεωρώντας ότι οι ίδιοι, θα ξεπεράσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι έχουν και ήδη έχουν καταγγελθεί από τους ιδιοκτήτες των κέντρων διασκέδασης.
Αν οι ιδιοκτήτες καφέ της πόλης μας, ακολουθήσουν τις επιλογές του ιδιοκτήτη του πιο παράνομου καφέ της πλατείας κακό του κεφαλιού τους θα κάνουν. Θ’ ανοίξουν, εις βάρος τους, καινούργιες πληγές και άντε να ξεμπερδεύουν νομιμοποιώντας τα καταστήματά τους. Θα γίνει η Άρτα, ένα απέραντο θέατρο αντιπαραθέσεων και κανένας δεν θα γνωρίζει τι πρόκειται να γίνει.
Οι καταστηματάρχες μπορούν να κάνουν την δουλειά τους και να κοιτάζουν, πως εκμεταλλευόμενοι την δημόσια περιουσία να κερδίζουν περισσότερα., όμως ο καθοριστικός ρόλος είναι στις αρμόδιες υπηρεσίες, με πρώτη και καλύτερη το Δήμο Αρταίων, που πρέπει να βάλει το δάχτυλο στην πληγή και να λάβει καθοριστικές αποφάσεις. Οι πολίτες που παρακολουθούν αυτές τις εξελίξεις και στις περισσότερες περιπτώσεις αγανακτούν, για την αντιπαράθεση που ξέσπασε με φόντο την εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας και απαιτούν απ’ την δημοτική αρχή το αυτονπόητο: Να εφαρμοστούν οι σχετικοί νόμοι και όλα τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος να λειτουργήσουν με βάση τη σχετική νομοθεσία σ’ όλα τα επίπεδα. Απ’ το ωράριο λειτουργίας, μέχρι και την ανάπτυξη των τραπεζοκαθισμάτων, στους χώρους που προβλέπει ο νόμος και φυσικά ανάλογα με τον εσωτερικό ωφέλιμο χώρο που διαθέτει κάθε κατάστημα. Επίσης η ανάπτυξη των τραπεζοκαθισμάτων, να γίνεται αποκλειστικά μπροστά στην πρόσοψη του καταστήματος και ούτε ένα μέτρο παραπάνω.
Με αυτή την πρόταση πορεύτηκε η δημοτική αρχή προεκλογικά, με αυτή συμφώνησαν οι πολίτες, αυτή καλείται να υλοποιήσει άμεσα, γιατί εκτός των άλλων, το πώς θα αυξάνουν τα έσοδά τους οι επιχειρηματίες της πλατείας, ουδόλως απασχολεί το μέσο πολίτη, που βλέπει καθημερινά τα δικά του προβλήματα να αυξάνονται.
Ας τολμήσει λοιπόν η δημοτική αρχή, να βάλει τάξη σ’ αυτόν τον χώρο των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί απ’ την στιγμή που θα εφαρμόσει τους νόμους.


Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ 

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010 17:10

Και η φωτογραφία τι θα γίνει;

         Ποιος δεν θυμάται εκείνη την φωτογραφία που ο βουλευτής (πρώην ΠΑΣΟΚ) Πρέβεζας Βαγγέλης Παπαχρήστος εικονιζόταν με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, να χορεύουν ζεϊμπέκικο; 

Η φωτογραφία είχε ανασυρθεί απ’ το αρχείο του τότε υποψήφιου βουλευτή Βαγγέλη Παπαχρήστου, για να ενισχύσει την πληροφορία που διαδιδόταν, τότε, από χωριό σε χωριό και από στέκι σε στέκι, ότι δηλαδή ο υποψήφιος βουλευτής και ο υποψήφιος πρωθυπουργός είναι «κολλητοί», άρα κάτι καλό θα προκύψει την επόμενη των εκλογών και το μυαλό του καθενός πήγαινε σε πιθανή υπουργοποίηση του βουλευτή, που αυτόματα σήμαινε και καλή προοπτική για το γειτονικό νομό Πρέβεζας.

Την ιστορία αυτή θυμηθήκαμε, με την απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, η οποία έθεσε εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας τον εκ Πρεβέζης βουλευτή Βαγγέλη Παπαχρήστο.

Και κάποιοι απλοϊκά ερμήνευσαν την απόφασή του να μην ψηφίσει το νομοσχέδιο για τον εργασιακό μεσαίωνα, σημειώνοντας ότι ο εκ Πρεβέζης βουλευτής, αφού είδε και αποείδε να μην γίνεται τίποτα, είπε να κάνει ηρωική έξοδο και να δει την πολιτική του προοπτική σε άλλους χώρους.

Όμως η δήλωση του ίδιου, σε άλλα παραπέμπει: «Κι αν την πολιτική δεν μπορείς να την κάνεις όπως θες, τουλάχιστον μην την εξευτελίζεις», είπε και παραπέμπει, πλέον αλλού τις αναζητήσεις του και τις επιλογές του. Ότι δηλαδή απ’ την στιγμή που τάχτηκε υπέρ του Γ. Παπανδρέου, είχε ταυτιστεί και με αυτά που προεκλογικά έλεγε και πλέον πράττει τα ακριβώς αντίθετα.

Έδειξε πρέπει να επισημάνουμε την αποφασιστικότητα που πρέπει, για να υπερασπιστεί το αυτονόητο. Όσα δηλαδή το κυβερνητικό κόμμα, είχε εξαγγείλει προεκλογικά σε σχέση με τους εργαζόμενους, τους οποίους τώρα θεωρεί τα «εύκολα θύματα».

Ποια θα είναι η προοπτική του Βαγγέλη Παπαχρήστου από δω και στο εξής;

Υποψιαζόμαστε ότι θα αναζητήσει την πολιτική φιλία του έτερου της (τότε) παρέας των αναζητήσεων. Του καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιά Νίκου Κοτζιά, τα άρθρα του οποίου διαβάζετε τακτικά στην «Γ» και περιέχουν ουσιαστική πρόταση για την πολιτική μας ζωή.

Βαγγέλης Παπαχρήστος και Νίκος Κοτζιάς, έχοντες ως πολιτική αφετηρία το ΚΚΕ, είχαν συμπορευτεί με τον Γιώργο Παπανδρέου, την εποχή που ο ίδιος ζητούσε να κάνει την δική του πολιτική υπέρβαση. Ο πρώτος έφυγε σχετικά νωρίς.

Τον ακολουθεί τώρα και ο εκ Πρεβέζης βουλευτής;

         Οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν από την ώρα της εξόδου του βουλευτή της ΝΔ από την Βουλή μέχρι και τον τραυματισμό του στη Βουκουρεστίου, το αγριεμένο πλήθος που διψάει για κάποιο είδος τιμωρίας, η έλλειψη κάποιας παρέμβασης από ψυχραιμότερους παριστάμενους πολίτες, θυμίζουν άγρια κινηματογραφική ταινία και θα ήταν αδιανόητες για την Ελλάδα, μερικούς μήνες πριν.

Η επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα που επιδιώκεται με τους τελευταίους νόμους δεν πρέπει να συνοδευτεί από προπηλακισμούς που επίσης μας γυρνούν στο Μεσαίωνα: είναι προφανές ότι η όποια τιμωρία αξίζει στον οποιοδήποτε βουλευτή ή υπουργό για τις πράξεις και τις απόψεις του δεν μπορεί να στηριχθεί στο νόμο του Λιντς, αλλά στους νόμους, το ήθος και τον όποιο πολιτισμό έχει απομείνει στη χώρα. Όμως για το θλιβερό περιστατικό δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι όσοι χειροδίκησαν: ένα μέρος της ευθύνης έχει ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που εξακολουθεί να χορεύει στο κατάστρωμα παρ ότι ο Τιτανικός έχει ήδη βυθιστεί, πνίγοντας τους επιβάτες που δεν είναι στη πρώτη θέση.

Οι ..ύποπτοι κύκλοι

Είναι εδώ χαρακτηριστική η χθεσινή, ελαφρώς σουρεαλιστική, ανακοίνωση της ΝΔ για το περιστατικό για το οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, ενοχοποιεί το ΠΑΣΟΚ που υποτίθεται ότι με τον προπηλακισμό θέλει να αναγκάσει τη ΝΔ να αλλάξει πολιτική για το.. μνημόνιο : « ο προπηλακισμός Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας υπηρετεί ύποπτες και προβοκατόρικες σκοπιμότητες. Φαίνεται πως το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και έχει καταγγείλει ότι το πρόσφατο νομοθέτημά της οδηγεί σε «εργασιακό Μεσαίωνα», έχει ενοχλήσει πολλούς. Όσοι πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα κάνει έστω και ένα χιλιοστό πίσω από τη γραμμή αυτή, κάνουν μεγάλο λάθος. Παραμένουμε αμετακίνητοι κατά του Μνημονίου και επιμένουμε, με συνέπεια και αποφασιστικότητα, στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών».

Ιρλανδία: μια καταθλιπτική σύγκριση.

Αντιγράφω από ένα mail την καταθλιπτική σύγκριση των όσων ζούμε στην Ελλάδα με τα όσα έγιναν στην Ισλανδία, όταν πριν από 15 μήνες ξέσπασε η κρίση: « Μόλις 15 μήνες μετά , η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων, με το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών. Ήδη ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα. Η εξεταστική επιτροπή είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους, δικό της προϋπολογισμό και δικαίωμα να ζητήσει -ακόμη και να κατασχέσει- στοιχεία από κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες. Επίσης, ανεξάρτητη επιτροπή ετοιμάζει συστάσεις για να γίνουν μεταρρυθμίσεις ώστε να αποφευχθεί παρόμοια κρίση στο μέλλον. Στο πλαίσιο της διαφάνειας, αναρτήθηκε τον Απρίλιο στον ιστότοπο της Βουλής (http://sic.althingi.is/) το πλήρες κείμενο που η κυβέρνηση ονομάζει «Έκθεση της αλήθειας» και οι Ισλανδοί αποκαλούν «Μαύρο πόρισμα» καθώς και εκτεταμένη περίληψη στα αγγλικά. Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αμεροληψία των συντακτών του πορίσματος.

Το βράδυ της ανακοίνωσης 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέικιαβικ και διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ολόκληρη την έκθεση. Για τους περήφανους, πλην εξαπατημένους απογόνους των Βίκινγκς, ήταν μια ομαδική ψυχανάλυση, μια διαδικασία κάθαρσης».

Ο κ. Χατζηδάκης δεν είχε καταλάβει...

Στην Ελλάδα οι υπεύθυνοι σφυράνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Οι εξεταστικές επιτροπές αποφαίνονται με βάση τις κομματικές εντολές, η Δικαιοσύνη δεν έχει συλλάβει ούτε κουνούπι, ο Χριστοφοράκος και σία κάνουν διακοπές στο εξωτερικό και στα τηλεοπτικά πάνελ που έχουν αντικαταστήσει το δημόσιο διάλογο παίζεται το ίδιο θέατρο: φταίει η ΝΔ ,το ΠΑΣΟΚ και τι ποσοστό ευθύνης έχει το κάθε κόμμα; Ο πρώην πρωθυπουργός σιωπά και αποθεώνεται σε συγκέντρωση της ΝΔ ενώ ο υπουργός του επί των Οικονομικών βγάζει βιβλιαράκι στο μοτίβο «όλοι φταίμε, όλοι τα φάγαμε», σύμφωνα με την παροιμιώδη πλέον φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης η οποία υποσχέθηκα σουηδική σοσιαλδημοκρατία αλλά έχει βαλθεί να συναγωνιστεί σε κοινωνική αναλγησία τη Μάργκαρετ Θάτσερ .

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αδυνατούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν πλέον άνθρωποι που ΔΕΝ έχουν να φάνε, ότι πάρα πολλοί άνθρωποι είναι οργισμένοι επειδή δεν έχουν δουλειά ή δε θα έχουν σε 6 μήνες, με τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας, με το γκρίζο μέλλον που επιφυλάσσεται στους νέους και στα παιδιά των μεγαλύτερων, καθώς και με το γεγονός ότι για το απίστευτο αυτό ναυάγιο δεν έχει τιμωρηθεί, ούτε πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς.

Ούτε ο κ. Χατζηδάκης είχε καταλάβει τε μέγεθος της συσσωρευμένης οργής, όταν προσπάθησε χθες να βαδίσει ανάμεσα τους διαδηλωτές στη πλατεία Συντάγματος. Οι συνάδελφοι του θα προσέχουν περισσότερο τώρα, αλλά, αν δεν κάνουν στροφή 180 μοιρών, θα το ξαναβρούν μπροστά τους και μάλιστα σε πιο άγρια εκδοχή : έχουμε ήδη μπει στο αστερισμό της αυτοδικίας...

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188600
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2700
24642
81317

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 109 επισκέπτες και κανένα μέλος