A+ R A-
26 Απριλίου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:53

Πατριωτισμός…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Στις μέρες μας γίνεται συχνά επίκληση του πατριωτισμού. Τι δεν είναι πατριωτισμός;
Δεν είναι πατριωτικό να μην πληρώνεις φόρους, να επικαλείσαι το ψέμα για να δικαιολογείς τις ανεπάρκειές σου, να διορίζεις άσχετους φίλους σε θέσεις ευθύνης, να προκαλείς το δημόσιο αίσθημα με τις ενέργειές σου, να καλλιεργείς σχέσεις με διεφθαρμένους ηγέτες,…
Πρέπει να γίνει σαφές: πατριωτισμός σημαίνει να υπηρετείς τη δική σου χώρα.
Ο εθνικιστής δεν είναι το ίδιο με τον πατριώτη. Ο εθνικιστής δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Ο εθνικισμός δεν διαπνέεται από οικουμενικές αξίες, αισθητικές ή ηθικές. Ο εθνικιστής περιφρονεί τους άλλους…
Σε αντίθεση, ένας πατριώτης θέλει η πατρίδα του να λειτουργεί σύμφωνα με τα ιδανικά της, δηλαδή με τον καλύτερο εαυτό της. Ο πατριώτης ενδιαφέρεται για τον πραγματικό κόσμο, μέσα στον οποίο του παρέχεται η δυνατότητα να αγαπά και να στηρίζει την πατρίδα του.
Ο πατριώτης έχει οικουμενικές αξίες, βάσει των οποίων αξιολογεί τη χώρα του, επιδιώκοντας το γενικό καλό και φυσικά το καλό της δικής του χώρας.
Αυτό που διαχέεται από τους δήθεν πατριώτες είναι το ψεύδος και η εκμετάλλευση της κρίσης. Το αποτέλεσμα είναι η κυριαρχία του φόβου και της θλίψης… που δημιουργούν το περιβάλλον καταστροφής των θεσμών.
Το μήνυμα είναι: δεν πρέπει να το επιτρέψουμε…
Θάρρος σημαίνει ότι αντιστεκόμαστε στο χειρισμό του τρόμου. Θάρρος σημαίνει ότι είμαστε πατριώτες και αγωνιούμε για το κοινό καλό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία.

*Ο καθηγητής Χρ. Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιαννίνων

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:49

Ευτυχισμένες οικογένειες

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Ποιές είναι οι ευτυχισμένες οικογένειες; Αυτές που έχουν ή δεν έχουν μυστικά; Αυτές που αν κάποιος ψάξει το παρελθόν τους μπορεί να σκοντάψει σε χίλια δυό αγκάθια των προγόνων τους, που μπορεί να είναι από πιο λαμπερό αποθηκευμένο χρυσό σε θυρίδες τραπεζών έως το πιο σκοτεινό μυστικό καλά κλεισμένο μέσα σε χρόνια, σε δεκαετίες που τον τελευταίο μόλις καιρό τολμούν κάποιοι ν΄αναμοχλεύσουν. Τα χρόνια της κατοχής, τις υπόγειες συνεργασίες, την προδοσία των φίλων μας, ακόμη και των αγαπημένων μας για εκδίκηση, πόσο μάλιστα αν αυτοί ήταν Εβραίοι έως και στενοί συγγενείς. Ακόμη και το ίδιο μας ή τα ίδια μας τα παιδιά.
Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι υπέρλαμπρες και θάλλουν στα ακριβά εστιατόρια γνωρίζοντας όμως πολύ καλά τους κώδικες σιωπής μεταξύ τους γιατί έτσι μπορούν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν τη χρυσή τους πορεία. Είναι άνθρωποι με καλό γούστο και ακριβά κοσμήματα , που οι παππούδες τους όμως στην κατοχή δούλεψαν με κάθε παράνομο- νόμιμο μέσο και τρόπο- σκότωσαν ανθρώπους, αποκεφάλισαν την Ελλάδα, συμμετείχαν στην αλληλοσφαγή της ελληνικής φυλής με τον εμφύλιο οδήγησαν του Εβραίους στα κρεματόρια κατακλέβοντας τις περιουσίες τους και το χρυσό τους που βρέθηκε...τυχαία στην κατοχή τους.
Όμως τα μεγαλύτερα εγκλήματα είναι αυτά- μεταξύ τους, τα μικρά και προσωπικά, οι θάνατοι που τους κυβερνά ένα άλυτο μυστήριο, τα πρόσωπα που εξαφανίστηκαν με τρόπο σκοτεινό, η σιωπή που διευκολύνει τα πάντα....Κληρονομούμε από τους προγόνους μας τις περιουσίες τους  τα χρήματά τους αλλά ποτέ τις εμπειρίες τους. Και πώς άραγε κληρονομείται η προδοτική ή μοχθηρή εμπειρία; Πώς εμφανίζεται στον απόγονο ένας ίδιος χαρακτήρας που λες πως από κάπου ξεφύτρωσε και όχι τυχαία;
Άραγε αν συνέβαιναν παρόμοια ιστορικά γεγονότα που ν΄ απαιτούσαν την ευψυχία η την προδοσία πάλι οι ίδιοι δεν θα δρούσαν έτσι κληρονομώντας μια τέτοια μαύρη ψυχή και σκέψη; Μάλλον ναι μιας και η δύναμη του χρυσού και της εξουσίας ,του πλούτου των ισχυρών οικογενειών που σφάζονται για ένα καλό κομμάτι κληρονομιάς έτσι ξέρουν να λειτουργούν. Πώς θ΄αρπάξουν, τι θ΄αρπάξουν, ακόμη κι αν είναι ο σύζυγος της πρώτης ξαδέρφης, η αδερφή , ο ανιψιός  οι δύο γυναίκες με κοινό σύζυγο, κάθε είδους συνδυασμός  που συμβαίνει σε κάθε κοινωνία υπογείως και δυστυχώς και υπεργείως βγαλμένοι μέσα από χαρακτήρες λογοτεχνικών έργων που δεν είναι καθόλου τυχαίοι.
Κανείς μας δεν είναι για τον παράδεισο...όλοι κάτι έχουμε κάνει ένα μικρότερο η μεγαλύτερο έγκλημα, μια απάτη, μια απιστία το διττό και σκοτεινό της ανθρώπινης ύπαρξης που ξέρει μέχρι ενός σημείου να κρύβεται και να καμουφλάρεται...δύσκολα όμως θα ξαναλάμψει... Πάντοτε θαύμαζα τους συγγραφείς όπως τον Δημήτρη Στεφανάκη στο τελευταίο του αριστούργημα-Ευτυχισμένες οικογένειες-(εκδ.Μεταίχμιο) που γινόταν το βλέμμα και η ψυχή όχι του ήρωα αλλά της ηρωίδας. Που μπορούσαν να καταγράψουν όχι μόνο μια καλοστημμένη πλοκή και άρτια ιστορία, αλλά μια πολύπλοκη προσωπικότητα σαν αυτή της Λήδας Δημητριάδη που είναι μια ελληνίδα του σήμερα και του κάθε σήμερα, του χθες και του αύριο.
Πάντοτε θαύμαζα τη δυναμική γραφή που σε βυθίζει στη ζωή και τη σκέψη του άλλου, στα δικά του εσωτερικά μονοπάτια και τ΄ακολουθείς με εγρήγορση και περιέργεια να δεις πού θα σε οδηγήσουν μιας και δεν μπορείς να υποψιαστείς το τι κρύβει κάθε φορά η ιστορία. Μαεστρία της γραφής του συγγραφέα, αύρα γαλλικής λογοτεχνίας και αγγλικής ποίησης που σε οδηγούν σ΄έναν  πλατύ κοσμοπολιτισμό σπάνιο για την μικρή μας Ελλάδα που όμως της χρειάζεται αυτό το άνοιγμα, τόσο πολύ, ειδικά στις τέχνες και τα γράμματα και γι΄αυτό οφείλουμε να ευχαριστήσουμε γι΄αυτό το υπέροχο ταξίδι τον συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη. Ευχόμαστε να  έχουμε την τιμή να τον έχουμε και σύντομα κοντά μας μιας και ξέρουμε από τον ίδιο πάλι -πώς η λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή.....

Πέμπτη, 06 Ιουλίου 2017 12:41

Επιμένουμε στο αυτονόητο...

Του

Κώστα Γκέτση

 

Εγώ θα σου φωνάζω και λέγε με τρελό,
που γράφει στην ζωή του παραμύθια...
Στιχουργός: Γιώργος Οικονομέας

 

 

Στην κατάσταση που πάνε να διαμορφώσουν, κάποιοι -ελάχιστοι βεβαίως- στην Άρτα και την ευρύτερη περιοχή, η υπεράσπιση του αυτονόητου, μοιάζει με τον τρελό, που γράφει στην ζωή του παραμύθια! Αυτοί οι ελάχιστοι, μη έχοντες την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία κάνουν μεγάλο θόρυβο (σ.σ. οι παλιότεροι έλεγαν πως ο τενεκές που είναι άδειος, κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο) και επιμένουν να προκαλούν, με ζητούμενο (σ.σ. απ' την πλευρά τους) να μην κυριαρχήσει η κοινή λογική, αλλά η λογική(!) που οι ίδιοι φτιάχνουν, για να πλασαριστούν ως θύματα της "κακούργας" κοινωνίας...
Διαβάζουμε σε blogspot αμφιβόλου ποιότητας, πως η κοινωνία της Άρτας και κάποια τοπικά μέσα (την "Γ" εννοεί, αλλά δεν θέλει να το πει...) πρέπει να ζητήσουν συγνώμη, από καταδικασθέντα για την διακίνηση κοκαΐνης, γιατί λέει ήταν αδερφός διασήμου, και στοχοποιήθηκε, ενώ είναι αθώος...
Να και  η λογική , που προαναφέρουμε...
-Είναι αθώος ο καταδικασθείς, έστω και με κάποιους μήνες φυλάκιση, έστω κι αν αυτή η ποινή επιβάλλεται με αναστολή;
Κατά την κοινή λογική, η καταδίκη είναι καταδίκη, μόνο που το δικαστήριο, δίνει μια ευκαιρία στον καταδικασθέντα, να κερδίσει χρόνο, για ν' αποδείξει πως μετά την πράξη για την οποία καταδικάστηκε, δεν θα υποπέσει στο ίδιο αδίκημα. Είναι αυτό που λέμε ο σωφρονισμός, που επιζητεί, ανάμεσα στ' άλλα, κάθε δικαστική απόφαση. Αυτό έχει εισπράξει, μετά και τον μεγάλο ντόρο η κοινωνία της Άρτας και αυτό επιθυμεί να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ώστε να κλείσουν τα μέτωπα, που αφορούν στο μείζον πρόβλημα της διακίνησης ναρκωτικών.
Αυτή η λογική έρχεται σε πλήρη αντίθεση και ουσιαστικά αντιπαλεύει την λογική, που οι ελάχιστοι στον αριθμό, μπορεί και στην σκέψη, να επιβάλλουν! Γιατί οι υποψιασμένοι με το μέγεθος του προβλήματος των ναρκωτικών στην Άρτα, ούτε που ν' ακούσουν θέλουν, για αθωότητες και άλλες ανοησίες, οι οποίες αν κατοχυρωθούν στην περιοχή, είναι σίγουρο πως οι έμποροι του θανάτου, θα κάνουν πιό εύκολα την δουλειά τους...

[Υπάρχει και μια διαφορά... Το ότι πρέπει ο χρήστης, ν΄ αντιμετωπίζεται ως ασθενής και να βρίσκει την συμπαράσταση της κοινωνίας, αν αποφασίσει να μπει στον αγώνα της απεξάρτησης. Καμία αντίρρηση... Όμως και σ' αυτό το ευαίσθητο θέμα, υπάρχει η κόκκινη γραμμή, που τίθεται στις περιπτώσεις, που ο χρήστης επιζητεί την ευαισθησία ως άλλοθι, για να μοιράζει κάποιες δόσεις, προκειμένου να βρει αυτός και την δική του δόση].

Να επανέρθουμε στο μείζον θέμα της διακίνησης ναρκωτικών στην περιοχή μας και την κοινή λογική, η οποία πρέπει να καθοδηγεί κάθε κίνηση και κάθε προσπάθεια, για να μειωθούν τα θύματά τους... Οι εκπτώσεις που επιχειρεί να επιβάλει στην κοινωνία, η λογική των ολίγων, είναι ο μεγάλος κίνδυνος... Ο κάθε απαίδευτος, πλασάρει ένα περίεργο στυλάκι, λέει ανοησίες όπου βρεθεί κι όπου σταθεί και έτσι γίνεται "αόρατος" σε ότι αφορά τις εμπορικές δραστηριότητες... Να μην ξεχνάμε πως εμπόριο, είναι εμπόριο, άσχετα απ' το μέγεθος των διακινούμενων προϊόντων.
Αν η κοινωνία, με φόντο όσα παραπάνω περιγράφονται, δείξει ελαστικότητα και ανοχή, τότε αρχίζουν τα δύσκολα... Τα πρώτα θύματα, θα είναι τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, η οποία στην εποχή της κρίσης, δεν έχει την δυνατότητα να ελέγξει τα πράγματα... Είναι πολύ εύκολο, το παιδί της λαϊκής οικογένειας, να πέσει στα δίχτυα των επιτήδειων, που με την ταμπέλα των χρηστών, οι οποίοι πέτυχαν την ανοχή της κοινωνίας, κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους!
-Τι δεν καταλαβαίνουν, όσοι επιχειρούν να προσεγγίσουν την λογική των ελάχιστων;
Όταν τα πράγματα, είναι τόσο απλά και συγκεκριμένα, όσοι δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος και λένε το γνωστό "και τι έγινε", ρίχνουν νερό στον μύλο του συστήματος διακίνησης ναρκωτικών και χωρίς να το θέλουν γίνονται κρίκοι της αλυσίδας, η οποία απειλεί όλα τα παιδιά του κόσμου και δεν χτυπάει μόνο την πόρτα του γείτονα...
Ένα σύστημα που στην μικρή μας κοινωνία, αν κανένας έχει την διάθεση να δει τα πράγματα πως είναι ακριβώς, το βλέπει καθημερινά... ή καλύτερα κάθε βράδυ, με τις περίεργες κινήσεις, που γίνονται παντού...
Εκεί ακριβώς που τα βλέπουμε κι εμείς... Και γινόμαστε έξαλλοι, με τα όσα βλέπουμε, αλλά περισσότερο θυμώνουμε με όσους, ενώ βλέπουν το μέγεθος της τραγωδίας, λένε "και τι έγινε"! Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα, σοβαρού κι εργατικού νέου, με τον οποίο έτυχε να αναλύουμε τα γεγονότα και τις πληροφορίες, σε σχέση με τα ναρκωτικά... Μας έλεγε: "Και γιατί να τα βάλετε με όλους αυτούς", εν είδει παραίνεσης, σε σχέση με τις επιλογές που κάνουν όσοι απαιτούν να επιβληθεί η λογική της αφασίας...
Είμαστε εδώ, στο σημείο που πρέπει, να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα... Αλλοίμονο, αν μετά από 35 χρόνια μάχιμης δημοσιογραφίας, βάλουμε στην ζυγαριά, το τι πρέπει να γραφεί με το τι θα κάνουν ή θα πουν, αυτοί που λίγο ή πολύ έχουν καταδικασθεί, για την εμπλοκή τους με τα ναρκωτικά... Τότε ας αφήσουμε, την δουλειά αυτή και ν' αναζητήσουμε την τύχη μας σε χώρους, που μπορεί να φέρνουν πιό εύκολα κέρδη...
Δεν το συζητούμε με κανέναν... Εδώ θα είμαστε και θα κάνουμε τον υπέρ πάντων αγώνα, για να είμαστε αυτοί που δεν φ' αφήσουν ήσυχους, όσους επιλέγουν και υπό τον φόντο της διάκρισης ως χρήστες, να διακινούν τον θάνατο!
Στην εποχή της κρίσης, ήρθαν και παγιώθηκαν επιλογές αδιαφορίας... Να μην μιλήσει κανένας γιατί δεν ξέρει από που έρχεται και που τελειώνει, η φιλοσοφία όσων έχουν ταυτίσει την ζωή τους, με τις ευκολίες...
Θα λέγαμε πως μπορεί σε όλα ν' αδιαφορεί ο κάθε πολίτης και ακολούθως η κάθε οργανωμένη κοινωνία. Θα επιχειρήσουμε να συμπορευτούμε και με την άποψη που θέλει περίεργη την εποχή, η οποία επιβάλλει την αδιαφορία... Όμως για την ζωή των παιδιών μας, δεν δικαιούται να αδιαφορεί... Άλλωστε και ο συγγραφέας Μανώλης Δουκίδης, έλεγε πως "η πραγματική ζωή αρχίζει εκεί που σταματά η βολεμένη καθημερινότητα".

 

Σοβαρό λάθος,
απ' αυτά που γίνονται όμως...

 

Η διαφορετική άποψη σε σχέση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου, για την γνωστή υπόθεση των αρτινών, που κατηγορήθηκαν ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης, ποινή η οποία και κατέπεσε, ήταν αυτή που περιείχε το κύριο άρθρο της "Γ", στο φύλλο που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα. Μπορεί να συγκέντρωσε θετικές και αρνητικές γνώμες, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε άρθρο άποψης...
Όμως σ' αυτό κάναμε ένα σοβαρό λάθος, που όμως μπορεί να πει κανένας, πως συμβαίνει στις εφημερίδες, αν λάβει κανένας υπ' όψιν του, την πίεση του χρόνου που επιβάλλει μια τέτοια πολυσέλιδη έκδοση, όταν μάλιστα δεν έχει την πολυτέλεια να έχει πολλούς συνεργάτες...
Βασίστηκε το εν λόγω κείμενο στις δηλώσεις του εκ των συνηγόρων υπεράσπισης Κώστα Τράμπα, τις οποίες αποδώσαμε στον έτερο συνήγορο υπεράσπισης Δημήτρη Λαμπράκη, που κι αυτός έκανε δηλώσεις για την απόφαση, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
Ένα λάθος, που έγινε και πρέπει να διορθωθεί, με την σημείωση, πως δεν έγινε από πρόθεση, μιας και είναι αποδεδειγμένο πως η "Γ" σέβεται και εκτιμάει τον γνωστό δικηγόρο Δημήτρη Λαμπράκη, του οποίου άλλωστε έχει δημοσιεύσει πάρα πολλά άρθρα. και βεβαίως η συγνώμη, είναι αυτονόητη...

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων βρίσκεται σε αδυναμία να κατανοήσει τους φιλοσόφους. Το λεξιλόγιο, η δομή των νοημάτων, η αφαίρεση και η συνεχής αναφορά σε ομοτέχνους τους, διακόπτουν γρήγορα κάθε προσπάθεια κατανόησής τους. Το γεγονός αυτό, μάλλον, συντηρεί το κύρος τους.
Στο πεδίο της ακατανοησίας έχουν προστεθεί και οι οικονομολόγοι. Δεν είναι πολλοί οι «αμύητοι» που θα αμφισβητήσουν τις αναλύσεις τους και ιδιαίτερα των οικονομικών επιτελείων των κυβερνήσεων. Βέβαια, στην περίπτωση της πατρίδας μας, οι πολίτες βιώνουν την αναντιστοιχία μεταξύ των δηλώσεων του επιτελείου του υπουργείου οικονομικών και του επιπέδου διαβίωσής τους. Παρόλα αυτά, οι διαφωνούντες θα αντιμετωπιστούν ή αντιμετωπίζονται όπως αντιμετώπιζε ο ιερέας το ποίμνιό του το μεσαίωνα, δηλαδή ότι αυτά είναι ζητήματα που δεν χρειάζεται να τους απασχολούν. Η γοητεία απαιτεί δυσνόητη γλώσσα, προσιτή στους μυημένους, ενώ οι άλλοι πρέπει να αρκεστούν στην πίστη.
Στο πρόσφατο παρελθόν οι κομματικοί στρατοί ακολουθούσαν τη «σοφία» του κόμματος και τώρα οι απελπισμένοι τις απλουστευμένες εκδοχές αντιμετώπισης της κρίσης από τους κάθε πολιτικής απόκλισης λαϊκιστές.
Το πρόβλημα στις μέρες μας είναι ότι για να μάθουμε να κάνουμε κριτική σε αυτούς που μας κυβερνούν ή προσπαθούν να μας κυβερνήσουν, χρειαζόμαστε κριτικό πνεύμα. Ιδιαίτερα, οι νέοι πρέπει να ιεραρχήσουν τα προβλήματα που τους απασχολούν και να απαιτήσουν κατανοητές απαντήσεις που οδηγούν στη λύση τους. Η γλώσσα της πολιτικής έχει χάσει την ουσία και το νόημά της, δεν εμπνέει και μάλιστα απομακρύνει τους νέους από τους πολιτικούς θεσμούς.
Σύμφωνα με διακεκριμένους κατανοητούς πολιτικούς διανοητές ( π.χ. Tony Judt: Τα δεινά που μαστίζουν τη χώρα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2012), η σημερινή πολιτική τάξη δεν αντιμετωπίζει με ευαισθησία τις ηθικές και κοινωνικές της ευθύνες. Η εποχή μας, όσον αφορά την πολιτική, είναι εποχή πυγμαίων.
Εκείνοι που θα ξαναφέρουν την πολιτική στα σωστά της μέτρα είναι μόνο οι ενεργοί πολίτες. Οι δημοκρατίες υπάρχουν μόνο χάρη στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων. Το έλλειμμα δημοκρατίας που μαστίζει τον κόσμο οφείλεται στο ότι οι πολίτες απεμπόλησαν την πολιτική και την άφησαν στα χέρια των μικρών και μοιραίων που γέννησαν τη διαφθορά και τη συναλλαγή.
Ζούμε σε μια περίοδο μετάβασης... Η χρεοκοπία της δημοκρατίας μαστίζει τον κόσμο ολόκληρο και το χρήμα αντικατέστησε τους θεσμούς της.
Είναι καιρός να εγκύψουμε στην ουσία της δημοκρατίας και να εργαστούμε όλοι να δούμε την πραγματική της λειτουργία. Διαφορετικά θα ψάχνουμε στα λεξικά να εξηγήσουμε τους δυσνόητους όρους που φέρνουν την ευημερία των αριθμών και τη δυστυχία στη ζωή μας.
Δεν ξέρουμε τι είδους κόσμο θα κληρονομήσουν τα παιδιά μας, αλλά δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε άλλο τους εαυτούς μας, υποθέτοντας ότι θα μοιάζει κάπως με το δικό μας.

 

*Ο καθηγητής Χρήστος Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Όταν κάποιοι μες στην παραζάλη τους αποφάσισαν πραξικοπιματικά να βγάλουν τα λουλούδια απ΄ τις γλάστρες και τα παρτέρια, να καταργήσουν τη φυσική τους ύπαρξη επειδή με την παρουσία τους "βρώμιζαν" το χώρο τους τότε αναγκάστηκα να σκεφτώ τη συμβολική πράξη της αποκαθήλωσης αυτής.
 Γιατί αυτός ο λαός που τόσο αγάπησε το φως και το Κάλλος δεν μπορεί σήμερα να ζήσει με την ομορφιά, όχι το φτιασίδι της ομορφιάς, όχι την ομορφιά του αλουμινίου και του καλού νοικοκύρη που κυνηγά τη σκόνη, το έντομο, την μειονότητα, τη ρωγμή, τον φτωχό και διαφορετικό αλλά την απλή ομορφιά ενός άνθους.
 Τότε κατάλαβα πως για να δεις την ομορφιά πρέπει να την έχεις κάπου μέσα σου εγγεγραμμένη ως παιδεία, ως μαθητεία ως ανάσα ή εστω ως αξία και στόχο. Όταν οι πράξεις μας προσβάλλουν και διαγράφονται απροκάλυπτα ως βάρβαρες και απάνθρωπες θέλοντας να επιβάλλουμε τη δική μας ανύπαρκτη αισθητική έως νόμο και τάξη για το τι είναι Αγαθό...τότε καταντάμε τύραννοι.
 Και οι τύραννοι κάπου θα βρουν κανένα Αρδιαίο τουλάχιστον αυτόν, αλλά και πάλι κάποια υποψία παιδείας χρειάζεται για να τον συναντήσεις και ν΄ αντιληφθείς τι σημαίνει όχι μόνο να στερείς στον άλλον την προοπτική της ελευθερία ς αλλά πιο πολύ την ανάσα του, αυτή της πρωινής αύρας και βραδινής σιωπής που μόνο τα άνθη, τα λουλούδια η αισθητική μας παιδεία μπορεί να μας προσφέρει απλόχερα και διαλεκτικά.
 Ίσως ο χώρος μου να μην ευνοεί τα άνθη και την ομορφιά και να τα εισάγουμε -και τότε καλά μας συμβαίνει- πλέον σε εκδηλώσεις από άλλες πόλεις και απορώ ο κάμπος της Άρτας δεν έχει άνθη; Ενώ π.χ. τα Γιάννενα έχουν; Πού ζώ;
 Γιατί φυσικά το άνθος, τα άνθη η ομορφιά η τέχνη η αισθητική αποτελούν για τον άνθρωπο την ουσία του, τη ζωή στο επάνω του διαμέρισμα εκεί που συνομιλεί με το θείο και το θεϊκό το βλέμμα και την ομορφιά των άλλων ψυχών...Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο να γεμίζει την κοιλιά του αλλά πιο πολύ να γεμίζει  το μυαλό του και την ψυχή του, το πνεύμα του ν΄ανθίζουν τα συναισθήματά του, τα όνειρά του....αλλιώς οι μαργαρίτες δεν ανήκουν στους αγρούς αλλά στα γουρούνια...
Μήν είδατε την ομορφιά που την Κοιλάδα αγιάζει; (Κρητικός, Σολωμός).

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

«Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα | κρύο δεν έκανε ποτέ», αναφέρει ο στίχος του τραγουδιού, που προτιμούν και ακούνε οι νέοι στην χώρα μας και μετά την πολύκροτη δίκη για την ομάδα των νέων και επώνυμων αρτινών, πρέπει να παραφράσουμε τον στίχο και να πούμε: «Δεν έχει ναρκωτικά η Άρτα | ναρκωτικά δεν είχε ποτέ». Κι αν πρόσκαιρα της αποδόθηκε ο τίτλος της πόλης των ναρκωτικών», την απάντηση έδωσε ο γνωστός δικηγόρος Δημήτρης Λαμπράκης, με την δήλωση που έκανε, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης, για την οποία είπε:  «Έβγαλε "τη ρετσινιά" που χαρακτήρισε την πόλη μας ως "πόλη των ναρκωτικών". Και είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι γι αυτό».
Τίποτα… Καμία αντίρρηση δεν πρέπει να υπάρξει… Το είπε ο έγκυρος και γνωστός δικηγόρος της Άρτας, που και με την ιδιότητα του προέδρου αθλητικού σωματείου, κάνει αγώνα για να μην κυκλοφορούν ναρκωτικά στην πόλη και να είναι τα θύματά τους, οι νέοι και οι νέες μας!
Αλλά με όλον το σεβασμό που έχουμε στον άνθρωπο και επιστήμονα Δ. Λαμπράκη, δεν μπορούμε να μην θέσουμε ένα απλό ερώτημα και αν ο ίδιος επιθυμεί ας απαντήσει:
-Αφού δεν διακινούνται ναρκωτικά στην Άρτα και η πόλη μας κακώς χαρακτηρίστηκες «πόλη των ναρκωτικών», όπως ο ίδιος λέει, γιατί οι μισές δίκες στις οποίες ο ίδιος παρίσταται ως συνήγορος υπεράσπισης,  αφορούν διακίνηση και χρήση ναρκωτικών;
Οι δίκες γίνονται δημόσια και ο πολίτης μπορεί να γνωρίζει τι διαλαμβάνεται σ’ αυτές. Κι επειδή όλοι παρακολουθούμε τι γίνεται, θέτουμε το ερώτημα αυτό, στον αξιότιμο δικηγόρο, γιατί σ’ αυτή την μικρή πόλη, κάποτε πρέπει να εξηγηθούν κάποια πράγματα, τα οποία όλοι συζητούν, αλλά κανένας δεν έχει το θάρρος να τα θέσει δημόσια. Και τα ερωτήματα, τίθενται και πρέπει να τεθούν, για να βεβαιωθεί η διαπίστωσή του, πως η Άρτα ΔΕΝ είναι «η πόλη των ναρκωτικών».
Αυτή η δήλωση  από μόνη της, για κάποιους μπορεί να είναι και η περιγραφή της δίκης που έγινε και διήρκεσε «σχεδόν δύο εβδομάδες». Όμως απαιτεί και την δεύτερη ανάγνωση… Αυτό που στην δημοσιογραφική γλώσσα, να δούμε και λίγο πίσω απ’ αυτή, έστω και υπό την μορφή ερωτημάτων;
-Η απόφαση της πολύκροτης δίκης «αθωώνει» τους κατηγορούμενους ή τους απαλλάσσει απ’ τη κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης;
Στα σχετικά ρεπορτάζ διαβάζουμε, ότι οι ποινές που επεβλήθησαν είναι από τρεις μήνες, έως και εφτά χρόνια, εκτός ενός κατηγορούμενου που κρίθηκε αθώος. Για να καταγράψουμε το πώς αντιλαμβανόμαστε οι απλοί πολίτες την απόφαση. Έπεσε η κακουργηματική κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης και οι ποινές από τρεις μήνες έως εφτά χρόνια, επεβλήθησαν για την διακίνηση μικρών -έστω- ποσοτήτων κοκαΐνης, όπως αναφέρθηκε και στην ακροαματική διαδικασία…
Η δήλωση του κ. Λαμπράκη, (σ.σ. συνηγόρου των περισσότερων κατηγορούμενων), χρησιμοποιήθηκε ως πρόλογος, για να επιχειρηθεί μια ουσιαστική ανάλυση, για το αν στην Άρτα κυκλοφορούν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών ή αδίκως κάποιοι επιμένουν να το θεωρούν δεδομένο, διαβάζοντας τις επίσημες ανακοινώσεις, για τις ποσότητες ναρκωτικών που κατάσχονται και στον αριθμό των δόσεων, που αυτές παραπέμπουν…
Εντάξει να δοξάσουμε την δικηγορική επιτυχία, αλλά να μην τρελαθούμε κιόλας! Όχι επειδή, πάντα κατά τον κύριο Λαμπράκη, το δικαστήριο «έδωσε έτσι την ευκαιρία (σ.σ. στους κατηγορούμενους) να "καθαρίσουν" το όνομα τους και να γυρίσουν στα σπίτια και τις οικογένειες τους», να θεωρήσουμε οι πάντες, πως ζούμε σε «κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο»!
Καθαρές εξηγήσεις… Οι καταδικασθέντες, για διακίνηση μικρών ή μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών,  με ποινές οι οποίες είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα, έχουν κάθε δικαίωμα και υποχρέωση παράλληλα να «καθαρίσουν» το όνομά τους… Καμία αντίρρηση..
Από κει και πέρα όμως αρχίζει το μείζον θέμα της κοινωνίας, η οποία στον βωμό της δημιουργίας επαγγελματικών εντυπώσεων, δεν πρέπει να πεισθεί πως ανάμεσά της, δεν υπάρχουν οι άνθρωποι που διακινούν ναρκωτικά και «παίρνουν στο λαιμό τους», αθώα παιδιά!
Το μήνυμα και η αναγκαιότητα της εποχής, είναι σαφέστατα: Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά, σε κάθε μικρή ή μεγάλη κοινωνία, πρέπει να  είναι διαρκής και σκληρός… Οι χιλιάδες νέοι – θύματα στην πατρίδα μας και δεκάδες στην περιοχή μας, με την όψη τους και μόνο αυτό δηλώνουν.
Και στον διαρκή αγώνα, δεν χωρούν απόπειρες ωραιοποίησης της κατάστασης, υπό την μορφή καλοπροαίρετων ευχών, γιατί η κάθε κοινωνία αποπροσανατολίζεται και οι κάθε είδους διακινητές του θανάτου, κάνουν πιο άνετα την δουλειά τους, ειδικά όταν γνωρίζουν, πως υπάρχουν τρόποι, να… ξεφύγουν και απ’ την Δικαιοσύνη…
Για να καταλήξουμε στην δύσκολη αναζήτηση της πραγματικότητας, θα πρέπει να καταστεί σαφές προς πάσα κατεύθυνση… Η Άρτα μπορεί να μην είναι «πόλη των ναρκωτικών», όπως κάποιοι λένε… ΥΠΟΦΕΡΕΙ όμως απ’ τα ναρκωτικά! Όλη η Άρτα, γιατί πλέον και οι αισιόδοξοι αναλυτές, έχουν προσφύγει στην λαϊκή διαπίστωση, πως «το κακό, να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα, θα χτυπήσει και την δική σου». Που σημαίνει ότι δεν δικαιούται κανένας, να πανηγυρίζει με δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες σε καμία περίπτωση, δεν μπορούν να αποδώσουν το τι πραγματικά συμβαίνει στην μικρή κοινωνία της Άρτας…
Να παραφράσουμε λίγο τον Μίλαν Κούντερα, για να φτάσουμε στο επιμύθιο: «Ο αγώνας του ανθρώπου  ενάντια στα ναρκωτικά, είναι αγώνας της ζωής, ενάντια στον θάνατο»!

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:11

Η δημοκρατία σε χαλάρωση…

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η ιστορία μας διδάσκει ότι τα ήθη των κοινωνιών μπορούν να εκπέσουν και οι δημοκρατίες μπορούν να καταρρεύσουν…
Οι αιτίες είναι πολλές…
Oι ανισότητες, η απαξίωση της αλήθειας και του «κοινού καλού», ο καταναλωτισμός, η αξία στο εφήμερο, η φτώχεια, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διαφθορά είναι κάποιες απ’ αυτές. Ο Αριστοτέλης τόνιζε ότι οι ανισότητες είναι παράγοντας αστάθειας και ο Χάβελ έγραφε ότι την αλήθεια, στοιχείο της δημοκρατίας, τα αυταρχικά καθεστώτα την αντιμετωπίζουν ως απειλή ( αν ο κύριος πυλώνας ενός συστήματος είναι να ζεις μέσα στο ψέμα, τότε είναι αυτονόητο ότι η θεμελιώδης απειλή την οποία αντιμετωπίζει το σύστημα είναι η αλήθεια).
Οι δημοκρατίες είναι από φύση τους ανήσυχες και απογοητεύουν, σκάβουν ένα χαντάκι ανάμεσα στην ελπίδα που γεννούν και στην πραγματικότητα που κατασκευάζουν. Το ουσιώδες στις δημοκρατίες είναι ότι έχουν επίγνωση των ελαττωμάτων τους, μεταδίδουν τις κατηγορίες των εχθρών τους και τους παραχωρούν το δικαίωμα να τις μισούν, και υποβάλλονται σε συνεχή αυτό-αξιολόγηση…
Αν θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη δημοκρατία, οφείλουμε να την προστατέψουμε μελετώντας την ιστορία της, για να κατανοήσουμε τις αιτίες διάβρωσής της, και επεξεργαζόμενοι τους τρόπους στήριξής της. Άλλωστε, η ιστορία μπορεί να μας διδάξει και να μας προστατέψει.
Ποιες είναι όμως οι εμπειρίες μας από τη λειτουργία της σύγχρονης δημοκρατίας;
Οι πολιτικοί της μιλούν και ενεργούν χωρίς αρχές και δεν λαμβάνουν υπόψη τους, για ό, τι λένε ή πράττουν (ή δεν) έχουν συνέπειες.
Αν και το μονοπώλιο της βίας ανήκει στις κυβερνήσεις, συχνά παρουσιάζονται και άλλοι παράγοντες που στην αρχή αγνοούν το νόμο, στη συνέχεια επιδιώκουν την υπέρβασή του και τελικά την αναμόρφωσή του.
Οι λαϊκιστές, που αφθονούν, στρέφουν τους φτωχότερους εναντίον των πλουσιότερων αντί να βελτιώσουν τις συνθήκες των μη προνομιούχων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί στην κοινωνία εσωτερικές τριβές που υποσκάπτουν τους θεσμούς. Παράλληλα, επιδιώκουν τον εναγκαλισμό του κράτους με υπάκουους κρατικούς υπαλλήλους και ανακαλύπτουν τρόπους για να αλλοιώσουν την αλήθεια (άλλωστε, η αλήθεια πεθαίνει με πολλούς τρόπους, βλ. T. Snyder, Απέναντι στην Τυραννία, σελ. 58-60, Εκδ. Παπαδόπουλος, 2017).
Η έννοια του ολοκληρωτισμού στο πνεύμα της Χ. Άρεντ κυριαρχεί. Είναι η απάλειψη της διαφοράς μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Είναι η απόσυρση της σκόνης του χρόνου για να πληγεί ο αντίπαλος. Αγνοούμε ότι η επιθυμία μας για το κρυφό και το ιδιωτικό, είναι μια επικίνδυνη πολιτική πράξη.
Το καθήκον των κυβερνήσεων για ασφάλεια και ελευθερία έχει χαλαρώσει και η πολιτική αντιμετώπισης των παραγώγων της παγκοσμιοποίησης τραυλίζει…
Τα πολιτικά συνθήματα εκτοξεύονται ως ρόπαλα…
Η επίκληση των άστοχων ενεργειών του παρελθόντος, για δικαιολόγηση των ενεργειών του παρόντος, κυριαρχεί.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Να προστατέψουμε τη λειτουργία των θεσμών (μπορεί οι θεσμοί να μας βοηθούν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας, αλλά χρειάζονται και τη δική μας βοήθεια).
Να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας σε όλες τις εκφάνσεις της λειτουργίας μας, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, και
Να υιοθετήσουμε… το μήνυμα του Τ. Τζέφερσον: η αιώνια επαγρύπνηση είναι το τίμημα της ελευθερίας… και της δημοκρατίας.


*Ο καθηγητής Χρήστος Μασσαλάς, είναι πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:07

Τυμβωρυχία και σκύλευση...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Τι δουλειά έχουν οι τυμβωρύχοι στην μικρή και προσωπική ζωή μας; Τι δουλειά έχει ο καθένας να εισχωρεί στην δική μας ζωή και να την αναταράσσει, να την ψάχνει να την βρει μέσα από στροφές του δικού του μυαλού και σκοπού;  Πολλές φορές το αναρωτιέμαι αυτό για ανθρώπους που έχει λήξει ή έστω βαλτώσει η ζωή τους εδώ και χρόνια και προσπαθούν από τις ζωές, τις ιστορίες των άλλων κάπου να πιαστούν κάπου να εμπνευστούν, ίσως να γράψουν τα πολύτιμα έργα τους για να τα πουλήσουν σ΄ενα αξιοθρήνητο κοινό που θα χειροκροτά όχι από ενθουσιασμό, αλλά από υποχρέωση. Ποιητικές συλλογές, βιβλία βιογραφιών για ανθρώπους που όντως η ζωή τους αποτελεί άξια γραφής και αναφοράς αλλά όχι προς πώληση και προσωπική εκμετάλλευση και κέρδος. Το κέρδος είναι προσωπικό για τον καλλιτέχνη όταν μπορεί να συνανστρέφεται ανθρώπους όπου η ψυχή τους συνομιλεί με τ’  αστέρια και το χρυσό τους και όχι το χρυσό που θα κροταλίζει στην τσέπη τους. Η τέχνη ήταν ανέκαθεν ένα θαύμα,που σήμερα το βρίσκουμε όλο και πιο δύσκολα. Όχι επειδή έλειψαν τα υλικά του , αυτό το ελαφρύ και σπάνιο υλικό, υπάρχει και βέβαια αλλά το σπαταλήσαμε πολύ εύκολα σε επιφανειακά τοιχώματα ζωής και πράξης. Ξεχάσαμε ή χάσαμε την Ομορφιά μας και το Κάλλος μας. Γεμίσαμε ορθολογισμούς και αριθμούς που θα μας κάνουν πιο πλούσιους αλλά τελικά να που γίναμε πιο φτωχοί και αξιοθρήνητοι από ποτέ. Τι αντιπροσωπεύει η τέχνη και το Κάλλος στην άμοιρη τη ζωή μας; Το μόνο χώρο που δεν έχει πέραση η δύναμη του αριθμού θ΄απαντήσει ο ποιητής. Εμείς το χάσαμε αυτό...ας είναι οι λογαριασμοί μας γεμάτοι, η κοιλιά μας, τα παιδιά μας....αχ άμοιρη τέχνη ιδιωτική και δημόρσια...
 Είμαστε ένας λαός ευήθης και αυθόρμητος και συχνά παρασυρόμαστε στις επιλογές μας και τις αξιολογήσεις μας. Αυτό πάντοτε συνέβαινε με τον Έλληνα και τον ενθουσιώδη χαρακτήρα του αλλά και την άμεση κατάρρευσή αυτής της επίπλαστης γνώσης του ακόμη και για τα πιο αυτονόητα πράγματα, όπως πολύ καλά το διατύπωσε και ο Σοφοκλής  στον Οιδίποδά του το κάθε έργο του- όπου το άτομο -το άτομο που διαφέρει έρχεται σε αντίθεση, συνειδητά ή ασυνείδητα με κοσμικούς νόμους με νόμους ηθικής, δικαιοσύνης προσωπικής ή μη τάξης, μιας κοινωνίας ολόκληρης που μπορεί να βροντοφωνάζει δώστε καφέ και χορούς στο λαό να σας ψηφίζει κάθε μέρα.
 Ειδικά όταν αυτοί οι νόμοι της τάξης και της ηθικής προέρχονται όχι από το δικό μας χώρο, της ζωής μας, αυτής που συναναστρεφόμαστε κάθε μέρα, εδώ στην Άρτα που και φυσικά δεν έχει απελευθερωθεί ακόμη από νοοτροπίες που καλά κρατούν από την τουρκοκρατία και που συνεχίστηκαν για αιώνες και συνεχίζονται..  Ο καθηγητής Richard Clogg στο έργο του για τη νεώτερη Ελλάδα το είχε επισημάνει και θα με βρει απολύτως σύμφωνη. Ο μέγας πολιτευτής εξ΄Αθηνών, ο φωστήρας από κει και πιο πέρα που θα σώσει τη χώρα του, την πόλη του, αφού έρθει να δρέψει τις δάφνες του και μετά να τις σκορπίσει στας Ευρώπας, που θα κάνει τις καλοκαιρινές του διακοπούλες του και θα τα πίνει τα ποτάκια του εκσφενδονίζοντας αφορισμούς και γνώμες θα υπάρχει στο σβέρκο του Έλληνα αφού σ΄αυτόν έχει τελικά πιστέψει.. Τι να ξέρουμε εμείς που δεν πάμε πιο κεί ή έστω δεν φωτογραφίζουμε τις σκοτεινές μας διαδρομές;
 Και φυσικά είμαστε  άσχετοι όσοι δεν ανήκουμε σε συλλόγους, δεν είμαστε πορφυρογέννητοι, δεν είμαστε πρόεδροι κάπου ή με κάποιον, δεν έχουμε καμία απολύτως άποψη για την πόλη που ζούμε  καθημερινά και όχι επιλεκτικά  τρεις μέρες το χρόνο σε κάθε γιορτή και σχόλη δεν έχουμε κάποιο φανερό ή κρυφό συμφέρον. Θα έρθει κάποιος να μας σώσει;

Του

Κώστα Γκέτση

Ξεχάστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεση της Γεωπονικής Σχολής. Να θυμηθούμε... Είχαμε μείνει στην δήλωση της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη, η οποία έλεγε περίπου πως έχει το νου της, στο θέμα αυτό, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι το αίτημα της Άρτας, θα γίνει πράξη... Η ικανοποίηση αυτονόητη και για τον επί πλέον λόγο, ότι η ομιλούσα υπουργός, είναι η πρώτη τη τάξει, στην κυβέρνηση του επίσης αρτινού Αλέξη Τσίπρα...

Τα σχόλια που ακολούθησαν, όπως έχουν καταγραφεί και απ' την "Γ", ανέφεραν ότι "αν δεν γίνει τώρα κάτι σε σχέση με το θέμα αυτό, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ". Όχι γιατί όσοι ακολουθήσουν στην κυβέρνηση, δεν θα είναι ικανοί όσο η κυρία Όλγα, για να κάνουν κάτι, αλλά για να δοθεί η απαιτούμενη έμφαση στην πολιτική ισχύ, που έχει η βουλευτής Άρτας και πρέπει να αξιοποιηθεί και υπέρ του τόπου...

Από τότε δεν μάθαμε νέα... Και δεν μάθαμε γιατί δεν υπάρχουν... Για να έρθει μια θετική εξέλιξη σε ότι αφορά τον χώρο της τριτοβάθμιας και της τεχνολογικής εκπαίδευσης, η οποία όμως έθεσε το μέγεθος της δυσκολίας για το εγχείρημα που αφορά την Άρτα. Ενώθηκαν τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, για να συγκροτήσουν το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και ο καθένας αντιλαμβάνεται την σημασία της απόφασης. Τα δύο ΤΕΙ ενώθηκαν, κατόπιν αξιολόγησης, η οποία γίνεται για όλα τα ΤΕΙ της χώρας και μας οδηγεί στο σημείο της δυσκολίας, που υπήρχε και πλέον αναδεικνύεται και στον πιό απόμακρο παρατηρητή των εξελίξεων.

Το εγχείρημα για την ίδρυση Γεωπονικής Σχολής, στο πλαίσιο της λειτουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όλοι οι τοπικοί παράγοντες και η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης μαζί, το συναρτούν με την πορεία του ΤΕΙ Ηπείρου, με φόντο το αστείο επιχείρημα του τι θα γίνουν όσοι σήμερα, είναι καθηγητές στο γεωπονικό τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου... Ενός τμήματος που φυτοζωεί και καμία χρονιά, δεν κατάφερε να εισαχθούν όλοι οι φοιτητές που προβλέπονται για το τμήμα αυτό. Θα θυμάστε, πως σ' αυτό το τμήμα, πότε εισάγονται δύο και πότε τρεις σπουδαστές!

Η συνέχεια στεναχωρεί τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, οι οποίοι διακρίθηκαν στην αξιοποίηση ακριβών προγραμμάτων, των οποίων τα αποτελέσματα, είναι εμφανή διά γυμνού οφθαλμού...Με διάφορες εκδοχές... Από πολυκατοικίες, μέχρι επιχειρήσεις και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανένας...

Τα τμήματα του ΤΕΙ Ηπείρου ξεχωριστά, αλλά και ως σύνολο το πνευματικό ίδρυμα, την έδρα του οποίου φιλοξενεί η Άρτα, δεν έχει τα προαπαιτούμενα ν' αξιολογηθεί τουλάχιστον άμεσα... Που σημαίνει ότι το εγχείρημα της δημιουργίας Πανεπιστημιακής Γεωπονικής Σχολής, με την κορμό το τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου, δεν πρόκειται να προχωρήσει και αν προχωρήσει, θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμη, μέχρι να προκύψει η αξιολόγηση...

Για να περάσουμε στις δύσκολες αποφάσεις...

-Για να ιδρυθεί Γεωπονική Σχολή στην Άρτα, η πόλη η οποία ερημώνει μέρα με την ημέρα, θα περιμένει πότε θα κάνουν όσοι υπηρετούν στο ΤΕΙ Ηπείρου, όσα δεν έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Αν πρόκειται να περιμένουν, είναι σίγουρο πως Γεωπονική δεν πρόκειται να δούμε, ούτε σε πέντε χρόνια! Η παραδοχή αυτή, οδηγεί σε νέο και καθοριστικό ερώτημα:

-Γιατί δεν αναζητείται και δεν συζητείται το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί απ' το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, η Γεωπονική Σχολή και το ΤΕΙ Ηπείρου, ν' ακολουθήσει τον δρόμο του;

Είναι η αλήθεια. Όσοι επιμένουν να θεωρούν, πως το αίτημα πρέπει να προχωρήσει, με την πρώτη εκδοχή, αποφεύγουν σαν ο διάβολος το λιβάνι, να απαντήσουν στο ερώτημα, που ο απλός πολίτης θέτει και το θέτει με αγωνία...

Δεν είναι αυθαίρετο το συμπέρασμα... Στην χρονική συγκυρία, όπου η Άρτα πρέπει να ωφεληθεί τα μάλα, απ' την πολιτική ισχύ της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη, αλλά και της καταγωγής του πρωθυπουργού, προκύπτει η εξέλιξη που περιγράφεται και μοιάζει ως αγκύλωση! Κι ενώ όλοι διαπιστώνουν, πως η αγκύλωση αυτή δεν ωφελεί, κανένας δεν δείχνει αποφασισμένος, να κάνει την υπέρβαση και να προχωρήσει στην κατάθεση του αιτήματος για ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, ανεξάρτητα απ' την πορεία του ΤΕΙ Ηπείρου.

Έχουμε την αίσθηση, ότι ο διαχωρισμός του αιτήματος, θα χαροποιήσει και τους διοικούντες το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, που με την σειρά τους, θα... τρέξουν το αίτημα, υπό καλύτερους όρους...

Όμως δεν είμαστε αισιόδοξοι, πως οι έχοντες την υποχρέωση να λάβουν αυτό το μήνυμα και να το αξιοποιήσουν δεν θα το πράξουν, μιας και ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ υπηρετούν τις λαϊκιστικές αγκυλώσεις, για τις οποίες κάνουμε λόγο παραπάνω... Αυτή είναι η πραγματικότητα και όποιος δεν την αντιλαμβάνεται, εθελοτυφλεί!

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 21:06

Η σκάλα

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Μέσα στην εβδομάδα ξαναδιαβάζουμε μετά λύπης  για τη γυναικεία κακοποίηση και μάλιστα τόσο κοντά και τόσο μακριά μας τελικά, που, ενώ ο σύζυγος  χτύπησε απάνθρωπα και βάρβαρα έως  θανάτου σχεδόν τη σύζυγό του, ισχυρίστηκε τελικώς πως έπεσε μόνη της από τη σκάλα.
Συχνό και "περίεργο" φαινόμενο η γυναικεία κακοποίηση στις μέρες και στα μέρη μας. Τραγικά τραγικό. Και γιατί είναι τόσο περίεργο και  δύσκολο να περιγραφεί,  αλλά και να αντιμετωπιστεί ακόμη και να  προβλεφθεί; Γιατί είναι  τις περισσότερες φορές αποδεκτό και αναμενόμενο μέσα σε κάθε οικογένεια που ο τρόπος αντιμετώπισης των εντάσεων και των προβλημάτων κάθε φορά είναι η βία...να σηκώνεται το χέρι, η φωνή, η απαγόρευση, ο εκφοβισμός με συμμάχους συχνά τους  γονείς και τον περίγυρο, που σιωπώ...σιωπάς...σιωπά...
Και, αφού  γίνει το κακό  μια φορά, που συνήθως επαναλαμβάνεται κι άλλη, μιας και το αυγό του φιδιού δε μπορεί να σταματήσει την  βία που ξεσπά εναντίον της γυναίκας και μετά των παιδιών των πιο ευάλωτων,  έρχεται ο ηθικοδιδακτισμός από την κάθε οικογένεια, με κατακλείδα ...για το παιδί ή τα παιδιά.... να μείνεις ορθή στη σκάλα για χάρη των παιδιών να μη χαλάσεις το θεσμό και ξαναπέσεις, ας σε ξαναρίξουν , έως τελικής πτώσεως,  και ας μη σηκωθείς ποτέ πια έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου σα γυναίκα. Υποστήριξες το ρόλο του  στυλοβάτη της σκάλας, έτρεξες,  ξενύχτισες, υπέμενες, δούλεψες έκανες παιδιά και σε ρίχνουν τι πιο απλό.....
Πόση είναι η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας που πέφτει από κάθε επονομαζόμενη σκάλα και σκαλοπάτι; Πόσο εύκολα σηκώνεται και συνεχίζει το αυτονόητο που είναι η ζωή της και η καθημερινότητά της, που της απαιτεί η "όμορφη κι αγγελικά πλασμένη" κοινωνία; Και μετά τι; Άντε το πιο πιθανό να ξανασυμβεί. Και αν συμβεί τι να πεις  και τι να σου πούνε; Το χεις συνηθίσει λένε -συμβαίνει καμιά φορά...υπομονή λοιπόν και θάρρος επιβίωσης. Άν είσαι τυχερή δε θα συμβεί το χειρότερο. Θα γλιτώσεις από κάποια θεία πρόνοια και μοίρα από κάποιον Άγιο που σε προστατεύει..... και αν τελειώσει η εύνοια που συχνά και άξαφνα τελειώνει;
Στη χώρα του ήλιου που δεν μπορεί να τον πολυαντικρύσει η Ελληνίδα είναι δυστυχώς συνηθισμένη η γυναικεία κακοποίηση σε κάθε της μορφή και έκφανση. Δεν ξέρω πραγματικά τι μπορεί να προστατεύσει την ακεραιότητά της- την κάθε της ακεραιότητα. Από τη σωματική έως την πνευματική, του δικαιώματός της στην εργασία όπου ειδικά στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να περάσεις από την κάθε είδους κρίση και απόκριση του κάθε φοβερού αφεντικού και των ειδικών μεσαζόντων για να αποκτήσεις μια πολυπόθητη θέση επιβίωσης έως σε κάθε θέση..πνεύματος, κοινωνικής θέσης. Κατά του σεξισμού και κάθε ελφρύτητας, επίτευξης ή μη,και τελικά σκάλας...μόνο που είναι προς τα κάτω και ποτέ προς τα πάνω. Κι αν άνοιγαν όλα τα γυναικεία στόματα τότε πώς θα συγκλονίζονταν αυτός ο κόσμος ο ηθικός κι αγγελικά πλασμένος... Αλλά να που υπάρχει και η σιωπή τελικά . Ή μόνο η σιωπή...

Ζούμε το 2017....ζούμε στον πολιτισμένο  δυτικό κόσμο....ζούμε στην εποχή του Παπαδιαμάντη....και πάλι...

 Όταν ήτο παιδίσκη, υπηρέτει τους γονείς της. Όταν υπανδρεύθη, έγινε σκλάβα του συζύγου της – και όμως, ως εκ του χαρακτήρος της και της αδυναμίας εκείνου, ήτο συγχρόνως και κηδεμών αυτού• όταν απέκτησε τέκνα, έγινε δούλα των τέκνων της• όταν τα τέκνα της απέκτησαν τέκνα, έγινε πάλιν δουλεύτρια των εγγόνων της.....

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13093452
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
803
10856
96279

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 76 επισκέπτες και κανένα μέλος