A+ R A-
22 Ιανουαρίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη;

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς...

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

 

 

Με πρόλογο, έτσι για να μας φανεί καλύτερα... Όλοι είμαστε πεπεισμένοι... Ας αποχαιρετήσουμε την Άρτα που ξέραμε. Την ακμάζουσα πόλη των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και την πόλη που είχε κάποιες ελπίδες ότι το ένα ή το άλλο που μπορούν να συμβούν και να προκύψει το καλύτερο... Πλέον ένα είναι σίγουρο: Δεν απατήθηκε η ακοή μας...

Οι αντίλαλοι των χαμένων ευκαιριών, πρέπει να περνάνε ως ερινύες απ' τ' αυτιά, όσων κατά καιρούς διοίκησαν αυτή την πόλη και της στέρησαν την ελπίδα για το μέλλον. Βεβαίως η εικόνα μιλάει από μόνη της... Στις δέκα το βράδυ, αν κυκλοφορήσεις στο κέντρο της πόλης, μόνον ο φόβος θα σε συνοδεύει... Άνθρωπο δεν θα βρεις... Υπερβολικό; Καλό είναι να βλέπεις αισιόδοξα τα πράγματα, αλλά αυτή την πραγματικότητα, μόνο όποιος δεν έκανε βόλτα κάποιο βράδυ, στο κέντρο της Άρτας, μπορεί να το αρνηθεί...

Με φόντο αυτή την ευδιάκριτη πραγματικότητα, αρχίζει η καταγραφή της νέας πραγματικότητας, με την οποία πλέον, πρέπει οι πάντες να συμβιβαστούμε και να περιμένουμε τα χειρότερα... Τα χειρότερα, γιατί κανένας εκ της συμπαθούς τάξης των παραγόντων της Άρτας, δεν έχει την δυνατότητα να ηγηθεί αγώνων, οι οποίοι θα φέρουν το αποτέλεσμα.

Στρατόπεδο. Πάει κι αυτό. Απόφαση Καμένου, που είχε δηλώσει πως έχει την έγνοια της Άρτας! Φανταστείτε να μην την είχε... Όταν επί Σαμαρά, μειώθηκε η δύναμη του ΚΕΝ Άρτας, η νυν υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη, είχε μετρήσει τις κουβέρτες που έφυγαν απ' το ΚΕΝ Άρτας και μεταφέρθηκαν στο ΚΕΝ Καλαμάτας και κατήγγειλε με πάθος, το μέγα έγκλημα που συντελείται εις βάρος της Άρτας και την ανάλγητη κυβέρνηση, που θέλει να καταστρέψει μια πόλη, της οποίας στήριγμα ήταν το στρατόπεδο... Τώρα; Άκρα του τάφου σιωπή! Γιατί ρε παιδιά, έχετε αποφασίσει πως πλέον η Άρτα, με τους ρυθμούς... ανάπτυξης που έχει η Άρτα, δεν χρειάζεται πλέον το στρατόπεδο;

Μια παλιά και πονεμένη ιστορία. Στις αρχές του 2012, ο τότε πρόεδρος του ΤΕΙ Γρηγόρης Γκίκας, είχε κάνει ολοκληρωμένη μελέτη, με την οποία κατέληγε πως το μέλλον του ΤΕΙ Ηπείρου, μπορεί να είναι καλό, αν μεταφερθούν όλες οι σχολές του, στην Άρτα. Και πρότεινε στους τοπικούς φορείς, να διεκδικήσουν το στρατόπεδο που τότε έκλεινε, να στεγαστούν εκεί, όλες οι σχολές Υγείας, Μουσικής και Πληροφορικής... Την πρόταση αυτή, ούτε που είχε συζητήσει, το τότε δημοτικό συμβούλιο, του αποτυχημένου δημάρχου Γ. Παπαλέξη. Η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα...

ΤΕΙ Ηπείρου. Ποιό ΤΕΙ, που λέει και η διαφήμιση. Ποιό πνευματικό ίδρυμα; Ίδρυμα τακτοποίησης καθηγητών και άλλων παραγόντων, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων... Αυτοί που ήρθαν ως καθηγητές και διοικητές, ήθελαν να εξελίσσουν τα προγραμματάκια τους και παράλληλα οι αφελείς... ιθαγενείς, να τους χειροκροτούν, γιατί τάχα προσφέρουν στον τόπο! Τι σόι προσφορά, μπορεί να προκύψει, με όλους κι όλους πεντακόσιους σπουδαστές την στιγμή που στα Γιάννενα, οι σπουδαστές του ΤΕΙ μόνο, ξεπερνούν τις δύο χιλιάδες!

Γεωπονική Σχολή. Θα ήταν ο μοναδικός πόλος ανάπτυξης της περιοχής, αλλά όνειρο ήταν και πάει... Αυτή η συμπαθής τάξη των παραγόντων θέλει να κρατήσει δυό καρπούζια σε μια μασχάλη! Να συνενωθεί λέει, έστω και πιλοτικά το ΤΕΙ με το Πανεπιστήμιο και να προκύψει μια πανεπιστημιακή σχολή, που άλλη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Με φόντο την προσφορά(!) του ΤΕΙ και των ανθρώπων του στην Άρτα, δεν μπορούν να τους υποτιμήσουν! Να ζητήσουν ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής... Αυτό μας έτυχε... Το υποτιμημένο ΤΕΙ... Μ' αυτό θα πορευτούμε... Και ας μην μιλάει κανένας... Έχουν κι άλλα προγράμματα να υλοποιήσουν οι αξιότιμοι κύριοι καθηγητές... Θα τους ανακόψουμε την φόρα; Αστεία πράγματα...

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη; Η απάντηση είναι εύκολη... Να μην καταγραφεί...

Ρητορικό το ερώτημα:

-Μια πόλη, χωρίς κόσμο, πως μπορεί να έχει ελπίδα;

Και ποιός είπε ότι έχει ελπίδα... Τα δεδομένα άλλαξαν... Την ώρα που ζητάμε στην Άρτα κόσμο, ο κόσμος φεύγει. Βγήκαμε, όπως σημειώναμε στο προηγούμενο φύλλο "ξυπόλητοι στ' αγκάθια" και η Ιόνια Οδός, που σε όλες τις άλλες πόλεις, φέρνει κόσμο, ΜΟΝΟ στην Άρτα παίρνει κόσμο και τον οδηγεί κυρίως στα Γιάννενα...

Σ' όλες τις συζητήσεις που γίνονται, όσοι ψάχνονται στα σοβαρά, για το τι θα κάνουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες, αναζητούν τον τρόπο, με τον οποίο θα βρεθούν στα Γιάννενα. ΑΝ αυτό λέει κάτι, στους ιδιαίτερα αισιόδοξους, που βλέπουν την Άρτα να έχει προοπτική...

-Τι κι αν η "Γ", πολλά χρόνια πριν, είχε ζητήσει την έναρξη του δημόσιου διαλόγου, για το πως θα είναι η Άρτα, στη νέα εποχή;

Κανενός δεν ίδρωσε το αυτί και οι πάντες έδειχναν να περιμένουν την περίοδο που τώρα περνάμε, για να ζήσουν καλύτερα ως ένα μικρό χωριό έξω απ' τα Γιάννενα και όχι ως η πόλη Άρτα, που τις προηγούμενες δεκαετίες, είχε κάτι να δείξει, γιατί κι αυτά χάνονται...

Και πάλι απ' την αρχή...

-Δηλαδή, δεν υπάρχει μέλλον για τον τόπο μας;

Κανένας δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Ο ισχυρισμός που χρησιμοποιείται και σ' ετούτο το σημείωμα, είναι το συμπέρασμα της παρατήρησης των κινήσεων, όσων έχουν χρέος να κινηθούν για το μέλλον. Των παραγόντων, που έτσι κι αλλιώς αυτοί, μπορούν να κινήσουν τις εξελίξεις. Και λείπει, αυτό που εδώ και χρόνια, η "Γ" υπερασπίζεται και προτείνει. Συνεννόηση. Να δούμε τι πρέπει να γίνει και πως μπορεί να γίνει... Διαφορετικά...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:52

Οι περιπέτειες της τέχνης

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πόσους ελεύθερους και πόσες ελευθερίες χωρά η καημένη η Τέχνη; Πόσους ποιητές χωρά η ποίηση και πόσους συγγραφείς η πεζογραφία; Πόσους ηθοποιούς και σκηνοθέτες το θέατρο και πόσους ζωγράφους η ζωγραφική, πόσους γλύπτες η γλυπτική;
Οι ελευθέριες τέχνες παρέχουν, υποτίθεται, την ελευθερία και την άνεση να χωράνε όλοι. Μόνο που το κόσκινο μετά θα τους διαχωρίσει και ο χρόνος θα τους αφανίσει ή θα τους τοποθετήσει στο πρώτο και τελευταίο σκαλί της αιωνιότητας. Η ελευθερία της τέχνης αποτελεί σήμερα δικαίωμα που ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με πρωτοβουλία του τόνισε και υποστήριξε στο άρθρο του επί του συντάγματος της Βαϊμάρης και αναθεωρήθηκε με το σύνταγμα του 1948 και 1952: η τέχνη και η επιστημονική διδασκαλία είναι ελεύθερα, όμως υπάρχει ένας μικρός έως μεγάλος διαχωρισμός: άλλο ερασιτεχνισμός και άλλο επαγγελματίας. Άλλο ποιητής που έγραψε επειδή ονειρεύτηκε πως είναι κι αυτός ποιητής και άλλο Σολωμός ή και Καβάφης με υπόβαθρο και απίστευτη παιδεία. Άλλο ο συγγραφέας Παπαδιαμάντης και Προυστ και άλλο ο καθένας που δε διάβασε ή δε διαβάζει ή δε γνωρίζει ένα κλασικό έργο και αποκαλείται συγγραφέας, στοχαστής, διανοητής.
Ο ελεύθερος στίχος, το ελεύθερο θέμα, η αυτόματη γραφή, ό,τι μπορεί να εντάξει κανείς στην αφηρημένη ή στην ελευθέρια τέχνη δεν ταυτίζονται, φυσικά, ούτε με την ασυδοσία ούτε με την ευκολία κάθε φιλόδοξου να γράφει ή να φτιάχνει ό,τι να ’ναι. Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα γνώση. Όσο περισσότερη κι όσο πιο αληθινή είναι η γνώση, τόσο περισσότερη και πιο αληθινή είναι η ελευθερία ενός ατόμου ή μιας ομάδας. Αυτός που φιλοδοξεί ν’ ασχοληθεί με την τέχνη, την τέχνη του λόγου, της εικόνας, της κίνησης, της έκφρασης, οφείλει να διαβάσει, να μελετήσει, να ξενυχτήσει, να κοπιάσει. Για να μάθει. Για να κερδίσει τη γνώση. Και μετά να παλέψει για να κερδίσει την ελευθερία. Και να μπει στο μαγικό κόσμο της τέχνης. Αλλιώς βλάπτει τον εαυτό του. Ας μην πω για την τέχνη. Γιατί η τέχνη εντέλει δε θ’ ανοίξει τις πύλες της ή θα πετάξει έξω από αυτές όσους φαντάζονται πως με το «ταλέντο» τους μπορούν να την κατακτήσουν.  
  Η ελευθερία, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μια γενική και αόριστη έννοια. Είναι, αντίθετα, μια συνειδητή και υπεύθυνη δραστηριότητα του ανθρώπου, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του συνολικά, όσο και κατά τη δοκιμασία του μπροστά σε συγκεκριμένα προβλήματα και ανάγκες. Με τις αξίες και τις βαθιές έννοιες δεν μπορούν να παίζουν οι άνθρωποι. Η δημιουργία, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί συνείδηση του έργου και της διαδικασίας, αλλά απαιτεί ιδιαίτερα υπευθυνότητα.
Μήπως, λοιπόν, τα μπερδέψαμε λίγο ή πολύ; Και επιδιδόμαστε σε ασκήσεις τέχνης με την αίσθηση και μόνο πως, αφού μας αρέσει και θέλουμε, άρα μπορούμε κιόλας να το κάνουμε και να επιδιώξουμε τον έπαινο και το χειροκρότημα; Και οι ενδιάμεσοι που αλλάζουν χρώμα  και μορφή και προσαρμόζονται σε καταστάσεις «τέχνης» χειροκροτώντας και υποστηρίζοντας, γνωρίζοντας όμως την αλήθεια όλοι τους; Η ελευθερία της καλλιτεχνικής συνείδησης έχει δύο όψεις: μία εσωτερική και μία εξωτερική. Και αυτά δε γεννήθηκαν ούτε υπάρχουν από μόνα τους, αλλά βγήκαν από σχολές μαθητείας, από προσωπικό κόπο και προσπάθεια, από εκπαίδευση και τριβή με το αντικείμενο.
Η τέχνη έχει και αμυντική και προστατευτική και διασφαλιστική ελευθερία. Αλλά και οριοθετείται. Είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αλλά πρέπει να υπάρχει και μία αιτιώδης συνάφεια –η παιδεία και η αυτογνωσία στην τέχνη και την έκφραση. Ας μην ξεχνάμε πως η τέχνη προέρχεται από το ρήμα τίκτω, που σημαίνει γεννώ. Και καμία γέννα δεν είναι ούτε ανώδυνη ούτε στιγμιαία, αλλά βασανιστική και άγρυπνη, γεμάτη εγρήγορση, εσωτερική δύναμη και υπέρτατη γνώση. Αλλιώς τι θα ’ταν ο Παλαμάς, ο Νίτσε, ο Πικάσο, ο Καντ, ο Βαν Γκογκ, ο Φλομπέρ, ο Απολινέρ στην «terra incognita» της τέχνης; Ή μήπως το ανακαλύψανε αυτοί, το ανακαλύψαμε εμείς και δεν το ξέρουμε; Ίσως αυτή η χώρα και ο τόπος τελικά να παράγει μόνο το ά-μετρο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:45

«Πολύ αργά για ήρωες!...» *

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Κύριε Διευθυντά,
Με περισσή έκπληξη και λύπη μου, παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα, διάφορα δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο, αλλά και δηλώσεις διάφορων κυβερνώντων-αξιωματούχων, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, με περισσή (αυτο)ικανοποίηση επαίρονται για την δρομολόγηση  «άμεσων διαδικασιών»της έναρξης εργασιών αποκατάστασης και αναπαλαίωσης του παλαιού κτιρίου του Πρωτοδικείου Άρτας, έτσι ώστε «εν ευθέτω χρόνω» να μετεγκατασταθεί και λειτουργήσει εκ νέου…
Τι κρίμα!
Οι όψιμοι θριαμβολογούντες, φαίνεται ότι σκόπιμα λησμονούν, πως παρήλθε 10ετία και πλέον από τότε που το συγκεκριμένο κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο κι όμως μέχρι σήμερα ουδέν έγινε, αν και το ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ. (Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων) είναι γνωστό ότι διέθετε τα ανάλογα κονδύλια που θα χρειαζόταν, πλην όμως ουδείς έδειξε την απαραίτητη ευαισθησία.
Αναρωτιέμαι αν, όλοι όσοι θριαμβολογούν, επεδείκνυαν τότε τον μισό ζήλο και την μισή σπουδή απ’ όσο επιδεικνύουν σήμερα για την προβολή των «επιτυχημένων ενεργειών τους», αν θα είχε επιλυθεί με επιτυχία το πρόβλημα από κτηριακής πλευράς της απονομής Δικαιοσύνης στην πόλη μας, μέσα σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.
Επί τη ευκαιρία, ας θυμηθούμε ότι για την μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου το 1995 επελέγη διαμέρισμα σε όροφο (!), που μόνο σε «Ναό της Θέμιδος» δεν παρέπεμπε, για να μην χρησιμοποιήσω κανένα άλλο πιο γλαφυρό παράδειγμα.
Ας αναλογιστούν, λοιπόν, ποιοί έχουν εργαστεί και δρομολογήσει την σημερινή μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου-Πταισματοδικείου στο κτίριο του πρώην Δημαρχείου (Κ. Παλαμά και Σολωμού) και ποιοί «σφύριζαν αδιάφορα» περί άλλων τυρβάζοντες!
Περιττό να σας πω, ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολύ νωρίτερα, αν εξέλιπαν προσωπικές φιλοδοξίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες και υπήρχε συνεργασία και σύμπνοια, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων στον χώρο της Δικαιοσύνης.
Με την ευχή και την ελπίδα, πως δεν θα υπάρξει πλέον κανείς εφησυχασμός ώστε να μην χαθεί ο στόχος της ανέγερσης νέου σύγχρονου και ολοκληρωμένου Δικαστικού Μεγάρου, θα συμφωνείτε, ελπίζω μαζί μου, κύριε Διευθυντά, ότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «κρείττον εστί το σιγάν»!
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία
Με τιμή
Μιχάλης Κων. Νικολάου
Δικηγόρος


*Ήταν ο τίτλος μιας θαυμάσιας (αντι)πολεμικής ταινίας που προβλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70

nikolaou-mixalis-nea-99-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:23

Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Αν μπορούσε μια φορά το μήνα, οι Κυριακές στην πόλη, να ήταν σαν κι αυτή, θα είχαμε μια πόλη, πολύ καλύτερη και θα είχαμε αποφύγει τις πολλές και ποικίλες εκφάνσεις της μιζέριας, μας έλεγε συμπολίτης μας, οποίος διακριτικά και σε λίγη απόσταση, απ’ το σημείο τερματισμού των αθλητών, παρακολουθούσε τα δρώμενα της διοργάνωσης του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Και αυτή είναι η αλήθεια… Αν μπορούσαν οι αρμόδιοι φορείς, με πρώτο -όπως επιβάλλεται- τον Δήμο να συνεννοηθούν και να προκύψει η εκδήλωση του κάθε μήνα, μιας Κυριακής του κάθε μήνα, με ιδέες που υπάρχουν και μπορούν στην εξέλιξη μιας δημόσιας συζήτησης, να προκύψουν. Μια εκδήλωση, η οποία θα έχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Για να μην μπερδευτούμε. Την περασμένη Κυριακή, το σύνολο των επισκεπτών της Άρτας, είτε ήταν αθλητές που πήραν μέρος στον μαραθώνιο, είτε συνοδοί τους, ήταν τεράστιο!  Ήρθαν στην Άρτα, κοντά στις 2.000 επισκέπτες. Αριθμός ρεκόρ, που υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να είναι και καταλυτικός για την τοπική οικονομία.
Απλός ο συλλογισμός… Αν ο ίδιος κόσμος, με ανάλογη αφορμή επισκεπτόταν την Πρέβεζα, θα μετέφερε στην πόλη αυτή και χρήμα, που είναι το ζητούμενο για την εποχή μας και την φτωχή περιοχή μας… Την στιγμή που θα τελείωνε ο μαραθώνιος και οι υποχρεώσεις των αθλητών ταυτόχρονα, όλος αυτός ο κόσμος, θα… ξεχυνόταν  σε ταβέρνες και εστιατόρια, για να το φαγητό του, ακολούθως σε κάποιο καφέ και πάει λέγοντας. Αν δε οι έμποροι της πόλης, είχαν έντονη την αγωνία της επιβίωσης, θα άνοιγαν και τα καταστήματα, για να προκύψει και κάποιος ανυπολόγιστος τζίρος, στα μαγαζιά…
Αυτά θα γινόταν σε άλλη πόλη… Γιατί στην Άρτα, τα πράγματα ήταν απογοητευτικά… Δεκάδες επισκέπτες μας ρωτούσαν, σε ποιο σημείο η πόλη έχει τα εστιατόρια και τα φαγάδικα, για να πάνε… Τι ν’ απαντήσεις… Ένα - δυό εστιατόρια, που υπάρχουν στο κέντρο της πόλης, ήταν ήδη γεμάτα και οι επισκέπτες, έπρεπε να λάβουν την απόφαση, να πάνε σε άλλη πόλη, η οποία θα ήταν στον δρόμο τους, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους… «Πάμε Γιάννενα», είπε μια κυρία στην παρέα της, εξηγώντας πως είναι τόσο κοντά και είναι σίγουρο πως θα βρουν αυτό που ζητούσαν για το μεσημεριανό φαγητό τους, τον καφέ τους και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει… Οι μισοί έφυγαν για τα Γιάννενα, οι άλλοι μισοί για την Πρέβεζα και μείναμε εμείς εδώ, «πάλι ξανά στα ίδια και τα ίδια», που έγραφαν οι Κατσιμιχαίοι, εκείνα τα χρόνια τα καλά…
Το έχουμε επαναλάβει και με την ευκαιρία της επισκεψιμότητας που παρατηρείται στα μνημεία μας, η οποία θα μπορούσε να αποδειχτεί σωτήρια για την Άρτα…
-Και να έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα, είτε με την ευκαιρία της επίσκεψης στα μνημεία, είτε με την ευκαιρία του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ», τι άλλο μπορεί να κάνει στην Άρτα, για ν’ αποφασίσει να παραμείνει;
Δυστυχώς! Απολύτως τίποτα… Ούτε να φάει δεν θα βρεί, αν κινηθεί στο κέντρο της πόλης. Και για να μην μιλήσουμε, για άλλες πιο σύνθετες, προκλήσεις που υπάρχουν στις άλλες πόλεις. Και καθώς σε τέτοιους συλλογισμούς, η μια διαπίστωση φέρνει την άλλη, προκύπτει και το επόμενο καθοριστικό ερώτημα:
-Που πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια;
Μέχρι το σημείο που είναι πολύ κοντά και θα είναι αυτό που θα σημάνει την κατάρρευση και την μετατροπή αυτής της όμορφης και άλλοτε κραταιάς πόλης, σ’ ένα μικρό χωριό, που ο προσδιορισμός του, δεν θα είναι το «ΑΡΤΑ», αλλά «ένα μικρό χωριό έξω απ’ τα Γιάννενα»!
Βεβαίως και πρέπει να συνδυαστεί η αναζήτηση αυτή και με το καθοριστικό γεγονός της λειτουργίας της Ιόνιας Οδού, που έφερε Άρτα και Γιάννενα, σε απόσταση αναπνοής… Για να φτάσουμε στην εκδοχή, που έλεγε πως όπως ο αρτινός φεύγει για τα Γιάννενα, ο γιαννιώτης θα φύγει για την Άρτα…
-Και τι θα κάνει;
Θα δει την άδεια πλατεία, στην πρώτη επίσκεψη… Θα την δει και μια ακόμη στην δεύτερη… Θα πρέπει να είναι πολύ μαζόχας ο άνθρωπος, για να έρθει και την τρίτη φορά… Που δεν θα συμβεί το ίδιο με τον αρτινό… Αυτός κάθε φορά που θα πηγαίνει στα Γιάννενα, όλο και περισσότερα θα βλέπει, άρα θα γίνεται πιο έντονη η επιθυμία του και για την επόμενη επίσκεψη… Ένας κύκλος που ως πρώτη ανταπόκριση, θα έχει την τοπική οικονομία, τα λεφτά δηλαδή, που πάνε κι έρχονται…
Σε προηγούμενες αναλύσεις που κάναμε, παρουσιάσαμε το τραγικό συμπέρασμα, με κομψό τρόπο. Μάλλον κανένας δεν κατάλαβε, αν κρίνουμε απ’ τον προβληματισμό που ακολούθησε. Σήμερα επιβάλλεται να το πούμε όσο πιο «χοντρά» γίνεται…
Είμαστε «χωνί» και ως πόλη δεν έχουμε κανένα μέλλον… Γιατί έρχεται και καλοκαίρι, που και οι έμποροί μας, πρέπει να ξεκουραστούν… Τότε έχουμε να ζήσουμε, τα πιο μοναχικά σαββατοκύριακα… Αυτά που θα μας θυμίζουν, πως τότε που έπρεπε να αγωνιούμε, το παίζαμε άνετοι...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:20

Τα όρια της μνήμης

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Άραγε έχει η μνήμη όρια; Τι χωρά και τι δε χωρά μέσα της; Πότε γίνεται σιωπή και πότε μετατρέπεται σε σιωπή και μάλιστα κραυγαλέα; Πότε θυμόμαστε και πότε ξεχνάμε κάτι και μετά γιατί πάλι το ανασύρουμε από την αφάνεια και το τιμούμε , το κλαίμε , το διαφημίζουμε αφού πρώτα το θάψαμε; Γιατί η ιστορία έχει τέτοιες γκρίζες αποχρώσεις που άλλες φορές τις ραίνει με δαφνόφυλλα και άλλες πάλι φορές τις θάβει βαθιά στα σκοτάδια της;
Πότε κάτι το μετατρέπουμε ως μνημειακό και μουσειακό και πότε αποφασίζουμε να το εντάξουμε στη δρώσα μας ή τοπική μνήμη μας τιμώντας το, ψάχνοντάς το στα συντρίμμια του, με γιορτές και μνημόσυνα ενώ τόσα χρόνια τραγικά το αγνοούσαμε για να μην πω το περιφρονούσαμε;
Φυσικά πάντοτε χρειάζεται ένα μικρό ερέθισμα μια χαραμάδα στο φώς για ν΄αρχίσει να αναδύεται και τότε αλίμονο πόσα ακόμη αναδύονται ή θα μπορούσαν ν΄αναδυθούν από τα συρτάρια του παρελθόντος μας που δεν τα γνωρίζουμε ή ακόμη τα θάψαμε επειδή δεν μας βόλευαν ή ακόμη περισσότερο μας ενοχλούσαν;
Κάποτε ο Πρίμο Λέβι, αυτός ο γνωστός συγγραφέας του ολοκαυτώματος και του βιβλίου "Εάν αυτός είναι ο  άνθρωπος"  είχε πεί πως για δεκαετίες το Άουσβιτς τον σκότωνε κάθε μέρα, όπως και αποδείχτηκε τελικά και με τον τραγικό του θάνατο, το δυσβάσταχτο της  ζωής του με το δρόμο του θανάτου του. Ο μαγαλύτερος εφιάλτης του όπως ο  ίδιος έλεγε ήταν πως μιλούσε στην οικογένεια του για τις εμπειρίες του στο φρικτό εκείνο στρατόπεδο και κανένας δεν άκουγε.....
Ο Γιέρι Κοζίνσκι βάζει τον μικρό του ήρωα να χάνει την ομιλία του μετά την περιπλάνησή του στην εχθρική Πολωνία του β΄παγκοσμίου πολέμου και της δίωξης των Εβραίων που δεν ήταν μόνο από τους ναζιστές αλλά και από την συνενοχή και εθρικότητα των κοινών ντόπιων εφ΄όσοσν σε τέτοιες περιπτώσεις η αδιαφορία λειτουργεί το ίδιο θανατηφόρα και εγκληματικά. Χάθηκε ο ανθρώπινος  Λόγος χάθηκε και χάνεται ο Άνθρωπος όταν εξαφανίζεται η μνήμη και ακόμη περισσότερο η αλήθεια.
Μπορεί να γκρεμίζεις τα τείχη ,τα σπίτια, τους δρόμους, να ισοπεδώνεις  το χώρο, να εκτοπίζεις ή να οδηγείς στο θάνατο ανθρώπους, όμως δε μπορείς να γκρεμίσεις και να εξαφανίσεις την ιστορία με επιλογές και αποκρύψεις ή την σιωπή γιατί τότε δεν την οδηγείς πουθενά αλλού  παρά μόνο στη λήθη. Η μνήμη δεν έχει όρια γιατί έχει δυναμική και εκεί που νομίζεις πως ξεχνάς  το ποντίκι της θύμησης ροκανίζει βασανιστικά την ύπαρξη σου. Ο ίδιος ο τόπος αναδίδει τις αναθυμιάσεις της μνήμης άλλοτε ως στάχτες άλλοτε ως εαρινό απαλό αεράκι. Η μνήμη ως λύτρωση αλλά και ως ενοχή, ως συλλογική και ως ατομική- και συνέπεια, η αποφασιστικότητα και το θάρρος μιας κοινωνίας ενός λαού του καθενός μας ως πρόσωπο ν΄αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στο δύσμοιρο τούτο τόπο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:15

Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια;

Του

ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΤΣΗ

 

Ο βουλευτής της ΝΔ Γεράσιμος Γιακουμάτος έκανε κάποιες δηλώσεις για την ομοφυλοφιλία και αναγκάστηκε να τις πάρει πίσω, γιατί χαρακτηρίστηκαν ανορθόδοξες και ομοφοβικές. Ο βουλευτής του Σύριζα Νίκος Ξυδάκης, επίσης εξέφρασε τις απόψεις του για τη «δραχμή»,  κάποιες μέρες αργότερα για «την τραγική ΕΡΤ», και αναγκάστηκε κι αυτός , άρον – άρον, να  αναδιπλωθεί, αφού ανακρίθηκε δεόντως από τους οργισμένους(!)  δημοσιογράφους της πρωινής ζώνης του κρατικού καναλιού,  που ενοχλήθηκαν και θεώρησαν πως είναι καθήκον τους να νουθετήσουν τον αμαρτήσαντα πολιτικό, ο οποίος μάλιστα είναι και Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σύριζα.
Δεν ξέρω πόσοι μπήκαν στο διαδίκτυο για να διαβάσουν ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιακουμάτου, πριν βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Εγώ μπήκα και δεν διαπίστωσα κανένα ρατσισμό. Εγώ ρατσισμό βλέπω, όταν κάποιος τολμάει να πει την άποψή του που είναι διαφορετική από εκείνη που ορίζουν κατά κανόνα οι πρωινές τηλεοπτικές ζώνες. Ο συμπαθής Μάκης , λοιπόν, πιεζόμενος απ’ αυτή την «κοινή γνώμη», και από το κόμμα του φυσικά, που όπως κάθε «δημοκρατικό» κόμμα μετράει τις «θέσεις του» με τις ψήφους,  ανακάλεσε ζητώντας  μάλιστα και «συγγνώμη».
Περίπου η ίδια είναι η γνώμη μου και για τις δηλώσεις του Νίκου Ξυδάκη, ενός ξεχωριστού δημοσιογράφου και πνευματικού ανθρώπου, τον οποίο παρακολουθώ με σεβασμό, δεκαετίες τώρα, από τις στήλες της «Καθημερινής».  Δε νομίζω πως υπάρχουν θέματα που «απαγορεύεται» να συζητηθούν. Επίσης, έχει πράγματι μια διαφορά ποιότητας η ΕΡΤ από τα ιδιωτικά Μέσα, αλλά η κατάστασή της είναι όντως τραγική – δε θα το αναλύσω, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μου, να πω μόνο για τους δημοσιογράφους που έχουν σοβαρότατα προβλήματα άρθρωσης και χρήσης της γλώσσας,  ας αφήσουμε προς το παρόν τα υπόλοιπα, Ιστορία, Κοινωνικές και Πολιτικές  Επιστήμες κλπ.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συνανθρώπων μας που με παρρησία εξέφρασαν τις απόψεις τους κατά καιρούς, κι αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν, γιατί κάποιοι που σκέφτονται με τα πόδια, ή την κοιλιά, ή με την τσέπη, τους «ρίχτηκαν». Είναι σα να σου λένε πως δεν έχεις το δικαίωμα να εκφράσεις την άποψή σου δημόσια, αν είναι «ανορθόδοξη». Ποιοι είναι οι ιεροεξεταστές σήμερα; Είναι όσοι υπηρετούν με θράσος και με την ισχύ των Μέσων  μια συντεχνιακή αντίληψη της αλήθειας την οποία έχουν τη «δυνατότητα» να την παρουσιάζουν ως τη μόνη αλήθεια. Το ζήσαμε για δεκαετίες στο συνδικαλισμό, όπου οι αριβίστες παρουσίαζαν και επέβαλαν την κομματική γραμμή ως τη μόνη αλήθεια. Το ζούμε και στις παρέες μας με τους γνωστούς ξερόλες που, αν και δεν έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο ή και εφημερίδα ακόμη, ξέρουν τα πάντα. Στο τηλεοπτικό πεδίο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως, τα πράγματα παίρνουν πιο σοβαρές διαστάσεις  κι αποτελούν μορφές χειραγώγησης της κοινής γνώμης μέσω μιας ιδιότυπης λογοκρισίας και του γνωστού τρολαρίσματος φυσικά.
Πρέπει, λοιπόν, να μπει οπωσδήποτε τάξη στο από πολλές πλευρές άναρχο τηλεοπτικό τοπίο, όχι όμως με τις προθέσεις και τον τρόπο που επιχείρησε ο κ. Νίκος Παππάς. Μέχρι όμως να γίνει αυτό (ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι),  οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, αν τους αφορά ο αυτοσεβασμός, αντί να στήνουν με  την οίησή τους τηλεοπτικές ανακρίσεις και δίκες, ας παραδειγματίζονται από την προσωπικότητα, το ήθος και την ποιότητα του εξαίρετου Πάνου Χαρίτου, του Φάνη Παπαθανασίου, ή του Χρήστου Γιαννούλη. Μπροστά τους είναι.
Όσον αφορά τις δηλώσεις του προέδρου του Eurogroup, από τη μια να υπενθυμίσω στον κ. Γερούν πως «τέτοιες γνώσεις έχουν, τέτοια φώτα μας δίνουν». Από την άλλη, και βέβαια δεν περίμενα τις αντιδράσεις των δικών μας πολιτικών για να καταλάβω πως έχουμε χάσει προ πολλού κάθε ίχνος αυτοκριτικής και αυτογνωσίας. Και πως είμαστε αρκετά φοβισμένοι για να καταλάβουμε στοιχειωδώς τι σημαίνει η φράση «αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθείς, μάθε να λες την αλήθεια».

 

tatsis-vasilis-omilia-00-a

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 22:11

Δεν πάει άλλο!

|

Παρά την ανεπάρκεια του συνόλου του πολιτικού συστήματος, για να σταθεί με υπευθυνότητα απέναντι στις εξελίξεις, οι εκλογές αν γίνουν σύντομα, θα λειτουργήσουν και υπέρ του πολιτικού συστήματος...

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Συζητήσεις επί συζητήσεων, για το αν θα γίνουν άμεσα οι εκλογές, αν αυτές συμφέρουν την χώρα και αν τελικά η χώρα, έχει να κερδίσει κάτι, απ' την επιβεβλημένη κατά την κοινή λογική, προσφυγή στις κάλπες, που ότι κι αν φέρει, σίγουρα θα είναι το καλύτερο, απ' αυτό που ζούμε σήμερα.

Η συμπαθής τάξη των επαγγελματιών της πολιτικής, που ακόμη κάτι προσδοκά απ' την κυβέρνηση του Τσίπρα, φωνασκεί πως η προσφυγή στις κάλπες, θα είναι καταστροφή για την χώρα και μπερδεύει όσα λέει, με διάφορα ιδεολογήματα και περίεργες απόψεις, που όμως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και αυτοί διαπιστώνουν πως δεν πάει άλλο, αλλά η ελπίδα της θεσούλας, είναι ακατανίκητη και δεν επιτρέπει σ' αυτούς άλλες σκέψεις. Την συμπαθή αυτή τάξη των φωνασκούντων την αποτελούν κυρίως στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που... βαφτίστηκαν ΣΥΡΙΖΑίοι, για να κρατούν ζωντανή την ελπίδα της κατάληψης κάποιας κυβερνητικής θέσης. Να θυμηθούμε την πασαρέλα που είχε στηθεί, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου στις πρώτες θέσεις είχαν καθίσει ηχηρά ονόματα της παρακμής του ΠΑΣΟΚ, όπως η κα Ξενογιαννακοπούλου, ο κ. Τζουμάκας και άλλοι...

Ας αφήσουμε αυτή την συμπαθή τάξη των ελπιζόντων σε κυβερνητική καρέκλα και ας μιλήσουμε για την αγωνία των κανονικών ανθρώπων, που κάθε ημέρα που περνάει, βλέπουν την χώρα μας, να κατρακυλάει στην παρακμή και να αποδεικνύει πως δεν υπάρχει μέλλον. Πως όλα οδηγούνται στο ξεπούλημα, μόνο και μόνο για να είναι στην κυβέρνηση ο Τσίπρας και ο Καμένος...

Δεν είναι πως κανένας θεωρεί σίγουρο πως η νέα κυβέρνηση που θα έρθει, θα είναι καλύτερη... Όμως η απαλλαγή, απ' αυτό που ζούμε σήμερα, είναι μονόδρομος, γιατί έστω και η ελπίδα που θα προσφέρει η όποια αλλαγή, θα αξίζει πολύ περισσότερο απ' αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε σήμερα. Και απ' αυτό που έχει παγιωθεί ως θέση πολλών αναλυτών και αναφέρουν πως ο Τσίπρας και η παρέα του, θα κάνουν τα πάντα, για να μείνουν στην εξουσία μέχρι και την τελευταία ημέρα. Για να έχουν τον χρόνο, να αλλάξουν έστω και κάτι, ώστε να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο... Αυτό δεν υπάρχει βεβαίως, αλλά "ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται". Το επιχείρημα ότι ο Τσίπρας, δεν θα διαφύγει για την σωτηρία του, είναι μάλλον το τελευταίο που έχει απομείνει στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του Μεγάρου Μαξίμου και μ' αυτό κοιτάζει να πορευτεί.

Στον αντίποδα τώρα... Ζούμε σε μία κατακερματισμένη κοινωνία χωρίς ειρμό και διάθεση συλλογικής αφήγησης. Το ότι βγήκαμε στο Σύνταγμα υπέρ της Ευρώπης ήταν απλά μία ανάγκη να απαντήσουμε σε έναν παραλογισμό. Τώρα δεν έχουμε πια τι να πούμε, σε ποιόν να δώσουμε απόκριση, για ποιο πράγμα να διαμαρτυρηθούμε. Είμαστε  μια χώρα βυθισμένη στην κατάθλιψη και περιμένουμε το μεγάλο σοκ. Λίγο πολύ, όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, άσχετα αν κλείσει η αξιολόγηση ή αν μειωθεί το δημόσιο χρέος.

Όσα κόλπα κι αν επινοήσουν οι συνομιλητές του Τσίπρα, όσους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς κι αν στήσουν και παρουσιάσουν άσπρο ως μαύρο, με την βοήθεια και του απύθμενου πολιτικού θράσους, που διακρίνει τον πρωθυπουργό, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος πολίτης, να παρακάμψει την εικόνα που παραπάνω περιγράφουμε και να πεισθεί πως μπορεί με την παρούσα κυβέρνηση, έστω και το ελάχιστο να πάει καλά...

Και όσοι πολίτες δεν το λένε , στο βάθος κάθε σκέψης τους, έχουν τις εκλογές, ως μία εξέλιξη που μπορεί ν' αλλάξει κάτι. Να προκύψει κάτι καλύτερο.

Για να φτάσουμε και στην συνολικότερη προσέγγιση του πολιτικού συστήματος. Σ' όλα τα υπόλοιπα κόμματα, αρχής γενομένης απ' τη ΝΔ, που δείχνει κυρίαρχος του παιχνιδιού σ' αυτή την χρονική συγκυρία. Αφού όσα περιγράφονται περί την ελπίδα των εκλογών, τα έχουν υιοθετήσει και γνωρίζουν ότι αυτή είναι η άποψη των πολιτών, γιατί δεν κινητοποιούνται, ώστε να αναγκαστεί η κυβέρνηση Τσίπρα, να διαφύγει και να μην μείνει τίποτα απ' αυτό το πολιτικό μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και μοιάζει σα να δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να καταστρέψει την πατρίδα μας...

Ο συλλογισμός, που προηγήθηκε, αβίαστα μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα, περί ανεπάρκειας του συνόλου του πολιτικού συστήματος, διαπίστωση η οποία πολλαπλασιάζει την μελαγχολία των πολιτών, που επιμένουν ν' αναλύουν σοβαρά τις εξελίξεις.

Αλλά και παρά την ανεπάρκεια του συνόλου του πολιτικού συστήματος, για να σταθεί με υπευθυνότητα απέναντι στις εξελίξεις, οι εκλογές αν γίνουν σύντομα, θα λειτουργήσουν και υπέρ του πολιτικού συστήματος, μιας και θα αντιληφθεί, θέλει δεν θέλει, πως εκεί που φτάσαμε, δε μπορεί να κάνει αλλιώς...

Δεν πάει άλλο! Αυτό έχει διαπιστώσει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και αυτό πρέπει να αντιληφθούν και όλα τα κόμματα, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 22:06

Στις φλόγες της ποίησης...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ημέρα της ποίησης- ημέρα της Άνοιξης. Ημέρα των στίχων που πολιορκούν την ψυχή, παγκόσμια μέρα της ποίησης η 21 Μαρτίου που μας θυμίζει πως εν αρχή ην ο λόγος. Και μετά έρχεται η η φωνή, απ΄τα βάθη των αιώνων τις ακτές του Ομήρου που ήξερε να τραγουδά το αέναο πάθος του ανθρώπου για τον έρωτα που ξεκίνησε έναν πόλεμο την τομή και τον ηρωισμό του Άνδρα και το χρέος του προς την πατρίδα και τον ηθικό κώδικα. Και αυτή η ποίηση έμεινε αιώνια γιατί είχε μέσα της τα ψήγματα του θείου λόγου, του θεϊκού Οδυσσέα που κάθε του βήμα προς την Ιθάκη είναι κι ένας στίχος στις αιώνιες ψυχές αυτών που ξέρουν ν΄ακούν και να διακρίνουν όπως θα έλεγε ο Πλωτίνος.
Η ποίηση της Σαπφούς με στίχους ονειρικούς και εκστατικούς του Ερμή και της Αφροδίτης οι στίχοι του Οβίδιου και της Pax Romana  οι στίχοι του Εμπεδοκλή που βγήκαν από το ηφαίστεο της Αίτνας μέσω των Καθαρμών του....Η τραγική ποίηση των Αισχύλου,Σοφοκλή Ευριπίδη που δεν μπορεί να χάσει ποτέ την λαμπρή αυτή εμβέλεια του πανανθρώπινου νου και ήθους, του ανθρώπινου μύθου και λόγου,που τόσο αρμονικά κουβαλά η ποιήση.
Το φώς που καίει του Βάρναλη έως την ιερά οδό του Σικελιανού, από τη νύχτα που έρχεται της Μελισσάνθης έως το Πούσι του Καββαδία και τα τείχη του Καβάφη. Από την ανυπέρβλητη εγκεφαλική ποίηση του Σεφέρη γεμάτη μάσκες και θροίσματα έως τα ερωτικά στροβιλίσματα του Ελύτη η ποίηση υμνεί και θα τραγουδά την ανθρώπινη ψυχή.
Άλλοτε σκοτεινή σαν τις νύχτες του Καρυωτάκη άλλες φορές φωτεινή και ξάστερη σαν την ποίηση του Παλαμά. Η ποίηση ταξιδεύει και θα ταξιδεύει σαν τα άνθη του Μπωντλέρ, σαν τον πόνο του Χικμέτ σαν  τον κήπο του προφήτη του Γκιμπράν. Μια λέξη μια αιωνιότητα. Ένας στίχος ένα σύμπαν.
Και αν δεν ξέρουμε ποτέ κάτι να το πούμε μ΄έναν στίχο θα το ψιθυρίσουμε..πες  της το μ΄ένα γιουκαλίλι λέει ο ποιητής. Κι αν χάσαμε τον προσανατολισμό μας, πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή...
Η φωνή του παραδείσου στο άσμα ασμάτων, το σκότος και το πύρ στους στίχους της Αποκαλύψεως, η δύναμη της Εξόδου των ασήμαντων και των καταφρονεμένων που έζησαν αιώνια μέσα από τους στίχους του Σολωμού, όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει, τη δύναμη του Διγενή, της ζωής και του θανάτου από τη δημοτική ποίηση.
Για να σου μιλήσει ή ποίηση πρέπει να μάθεις να την ακούς και να την αφουγκράζεσαι με την παιδεία και την καλλιέργεια της ψυχής και του υψηλού πνεύματος  και ήθους να διακρίνεις το άνθος απ την σκόνη την μελωδία από τον κρότο την αλήθεια από την ανοησία και το ψέμα...
Ποίηση και ποιητής είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και η φύση ο θεός και η πλάση όλη αρκεί να την διακρίνεις και να την πιστέψεις....Σ΄αυτόν τον τόπο που είμαστε τόσο τραγικά  αυτοδίδακτοι και πάλι η ποίηση μας έσωσε, μας έδωσε ζωή και γλώσσα μας έδωσε μνήμη και κουράγιο. Γιατί ποιός θα μπορούσε να το πεί καλύτερα  από την μεγάλη ποίηση αυτού του ποιητή;

Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε
ν᾿ αντικρίσετε τον ήλιο.
Χώρες του ανθρώπου και δεν
μπορείτε ν᾿ αντικρίσετε τον άνθρωπο.

Γιώργος Σεφέρης,Κίχλη.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

ΜΕΡΟΣ Α’

 

Ο  προέδρου της ΝΔ κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, με αλλεπάλληλες δηλώσεις  του, δεν παύει να κατηγορεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για  καθυστερήσεις και παλινωδίες κατά την διαπραγμάτευση, που οδηγούν τους δανειστές σε υπερβολικές απαιτήσεις, ενώ ατάκες του τύπου: «… ο  Τσίπρας λέει ψέματα στον ελληνικό λαό», «… παρά τη διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι η αξιολόγηση θα κλείσει στις 5  Δεκεμβρίου, κατόπιν στις 31 Ιανουαρίου, ύστερα στις 28 Φεβρουαρίου, ότι σε λίγες  μέρες φθάνουμε στις  20  Μαρτίου κα. η αξιολόγηση δεν φαίνεται να κλείνει», «… ο ανίκανος πρωθυπουργός με την πολιτική του βάζει την οικονομία και τη χώρα σε επικίνδυνο μονοπάτια» κ.ά, από προβεβλημένα γαλάζια στελέχη δίνουν και παίρνουν. Από την άλλη η κυρία .Φώφη Γεννηματά διατείνεται ότι «η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας αλυσοδένουν τη χώρα», ενώ ο κ. Θεοδωράκης συμπληρώνει ότι «ο Τσίπρας τραβάει τη διαπραγμάτευση στα άκρα με τη λογική να κουράσει τους δανειστές».
Αντίθετα σε όλα αυτά,  ο υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος υποστηρίζει ότι «αυτές οι δηλώσεις  δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα». Αναφερόμενος δε στην πολυπλοκότητα των μεταρρυθμίσεων σε πολιτικό και τεχνικό επίπεδο και σε εκείνες που μέχρι τώρα πέρασε(η κυβέρνηση), τελευταία τονίζει: «για την τεράστια αναντιστοιχία αυτής της κριτικής με όσα λένε όλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη και στην Αμερική».
Επιχειρώντας ειδικότερα να αναδείξει το μέγεθός της(της  αναντιστοιχίας), που ίσως πρέπει να συζητηθεί γιατί συμβαίνει αυτό, ο υπουργός Οικονομικών επικαλέστηκε δηλώσεις κορυφαίων ξένων οικονομολόγων , που διαπιστώνουν ότι «η καθυστέρηση οφείλεται στις διαφορές  μας με το ΔΝΤ». Ενώ, απαντώντας στους επικριτές του, τους ρωτάει: «Δεν έχετε ακούσει καμία συζήτηση για τη διαφορά της Γερμανίας με το ΔΝΤ; Πρώτη φορά την ακούτε»; Τα πιο πάνω και άλλα παρεμφερή ερωτήματα είναι η μόνιμη  επωδός, με την οποία οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες προσπαθούν να αντικρούσουν το δριμύ, είναι αλήθεια, κατηγορώ της αντιπολίτευσης.
Ωστόσο, χωρίς να μπορεί κανείς να προσπερνάει αβασάνιστα την ανικανότητα, τον ερασιτεχνισμό, την ιδεολογική σύγχυση, την ανευθυνότητα και κυρίως τη μεγάλη απόσταση μεταξύ λόγων και έργων, ακόμη και πρωτοκλασάτων κυβερνητικών στελεχών, ένα είναι το εξ’ αντικειμένου βέβαιο. Ότι η αντίδραση του απλού πολίτη, τον έχει κάνει να αγανακτεί, γιατί η εκατέρωθεν απαράδεκτη αυτή «φαγωμάρα» βαίνει αυξανόμενη. Ότι ανεξάρτητα από το ποιά πλευρά έχει δίκαιο, παραμένει κοινή διαπίστωση ότι η  καθημερινότητα που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, εν τοις πράγμασι, είναι βασανιστική και εξελίσσεται σε απίστευτα τραγική. Ότι, όσο η μικροπολιτική, ο διχασμός και τα καμώματα των ένθεν κακείθεν πολιτικών στελεχών των κομμάτων  κυριαρχούν, τόσο η αξιοπιστία και εντεύθεν η διαπραγματευτική ισχύς της χώρας θα βαίνουν μειούμενες , η ελληνική οικονομία θα βυθίζεται στην ύφεση και η οργή και αγανάκτηση των πολιτών θα φουντώνει. Ότι όσο οι ακραίοι κομματικοί ινστρούχτορες, στην προσπάθεια να πλήξουν τους αντιπάλους τους, καθημερινά  κονταροχτυπιούνται από το βήμα της Βουλής,  τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και όπου σπεκουλάροντας σε   επίπεδο λαϊκών εντυπώσεων στρεβλώνουν τα δύσκολα να  κατανοηθούν από τον απλό πολίτη στοιχεία της οικονομίας. Και ότι όλα αυτά τα κάνουν, αδιαφορώντας  αν, με τις φραστικές ακρότητες που εκφέρουν, διχάζουν την ελληνική  κοινωνία, εντείνουν την κοινωνική αναταραχή και επιτείνουν την πολιτικό-οικονομική αβεβαιότητα  Τότε, δυστυχώς, αλλο τόσο οι ακραίοι κύκλοι του Βερολίνου και το ΔΝΤ ενθαρρύνονται, για την επιβολή σκληρότερων μέτρων, που αναπόφευκτα προκαλεί όλο και μεγαλύτερη δυστυχία  στις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις.  
Ενώ, στο μέτρο που το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι η ανείπωτη αυτή τραγωδία, την οποία σήμερα ζει ο τόπος ισοδυναμεί με κατάσταση ξένης κατοχής-που εκ των πραγμάτων επιβάλλει  μια νέα εθνική αντίσταση του λαού-  εξ’ αποτελέσματος, πλέον, αυτό(το πολιτικό προσωπικό), συλλήβδην, καταδικάζεται στη λαϊκή συνείδηση, ως κατώτερο των περιστάσεων.
Παρόλα αυτά το ερώτημα παραμένει… Όμως, τελικά, που βρίσκεται η αλήθεια, αναφορικά με τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και ειδικότερα με τη β΄ αξιολόγηση; Την απάντηση βέβαια, μέχρι ένα σημείο, τη δίνουν τα ποιο πάνω, ελλαδικής υπαιτιότητας, αναφερθέντα. Και έμμεσα την αποκαλύπτει πλήρως, αυτό που, κατά τον γράφοντα, πρέπει να κάνει το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο, ει μη μόνο η επανατοποθέτηση της διαπραγμάτευσης του ελληνικού προβλήματος με τους δανειστές, επί εντελώς νέας βάσεως.
Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς, τι θα συνέβαινε, αναφορικά με την διαπραγμάτευση και ειδικότερα με την β΄ αξιολόγηση
gΕάν, με έναν μαγικό τρόπο, όλοι μαζί, λαός και πολιτικοί, ενωμένοι και αποφασισμένοι,  έλεγαν ένα ακόμη μεγάλο εθνικό «ΟΧΙ» στους δανειστές για τις παράλογες απαιτήσεις, που σε κάθε νέα διαπραγμάτευση προσθέτουν!
gΕάν σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό εγκαλούσε το δίδυμο «Μέρκελ- Λαγκάρντ», τον Σόϊμπλε, με τις ορτινάτσες του στο Eurogroup, αλλά και τους λοιπούς χαρτογιακάδες  του ΔΝΤ  και της  γραφειοκρατίας των  Βρυξελών( Ντάϊσεμπλουμ Ρέγκλιν, Τουσκ Τόμψεν, Βελκουλέσκου, , Μοσκοβισί,  Κοστέλο κ.ά), για τα αποτυχημένα μνημόνια   που οδήγησαν και οδηγούν την Ελλάδα στα πολλαπλά σημερινά και μελλοντικά αδιέξοδα!
gΕάν το ενιαίο μέτωπο λαού και πολιτικών αποφάσιζε, όλους αυτούς, να τους κράξει με τα δικαιολογημένα και από τον ελληνικό λαό πολύ-αναμενόμενα:  «φτάνει πια, μέχρι  εδώ»!. «Εσείς Γερμανοί σταματήστε να παίζετε καθυστερήσεις, για να ξαναπάρει τις εκλογές η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε και εσείς  του ΔΝΤ προκειμένου να καλύψετε τις πομπές των αποτυχιών σας στα ελληνικά προγράμματα διάσωσης» και «εσείς κ. Τόμψεν  και κυρία Βελκουλέσκου, επί τέλους περιορίστε τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις σας στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, μια που θέλετε να εκβιάσετε τη Γερμανία, προετοιμάζοντας την έξοδό σας, ως χρηματοδότη, από ελληνικό πρόγραμμα»! «Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλο…και αν επιμείνετε στο αδύνατο, εμάς μπορεί να μας «βουλιάξετε», αλλά εσείς θα είστε εκείνοι που θα μαζέψετε τα αποκαίδια της μεγάλης πυρκαγιάς, που με εξέλιξη φυσικού φαινομένου θα ανάψει ένα πιθανό “Grexit” , το οποίο  θα πυρπολήσει και την Γερμανική Ευρώπη σας».
gΕάν, στην άρνηση της αντιπολίτευσης να υπέρ-ψηφίσει τα μέτρα και τα αντίμετρα που θα διαλαμβάνει μια  τυχόν συμφωνία με τους θεσμούς, κάτι που θα ισοδυναμούσε με  παράδοση άνευ όρων στου δανειστές, προστίθετο και η καταψήφισή τους από την πλευρά της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Τότε, όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά  βραχυπρόθεσμα για δικούς τους εκλογικούς λόγους(σ.σ, εκλογές Ολλανδίας, Γλλίας, Ιταλίας) και περισσότερο για γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς, μήπως οι 300 αρνητικοί ελληνική ψήφοι, κατά μιας τέτοιας  λεόντειας συμφωνίας, θα έκανε τους δανειστές να ανακρούσουν πρύμνα, τρέχοντας να κλείσουν την β΄ αξιολόγηση και προχωρώντας σε μια δίκαιη, κοινωνικά αποδεκτή και οικονομικά βιώσιμη συμφωνία επί του ελληνικού προβλήματος;
Στο (Μέρος-Β΄) του παρόντος άρθρου, που θα δημοσιευτεί σε επόμενο φύλλο της φιλόξενης «Γ», επιχειρούμε, εκτός των άλλων, να εξηγήσουμε  γιατί η πιο πάνω πρόταση μπορεί και να μην ανήκει στη σφαίρα της ουτοπίας.

 

koliatsos-99-a

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017 21:37

Τελικά είναι κερδισμένος...

Η πολιτική ανεπάρκεια της έκφρασης διαφωνίας, του έδωσε το δικαίωμα, να μην μετράει πληγές... Και δεν μένει εκεί... Στο χέρι του είναι, την εμπειρία αυτή, να την καταστήσει πολιτική και στρατηγική γραμμή, η οποία πρωτίστως θ' αποτελέσει "ασπίδα προστασίας" για τον ίδιο...

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Καθ' υπερβολή καλύπτει σήμερα η "Γ", τις τελευταίες εξελίξεις στην ομάδα της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου... Γνωστή η υπερβολή, που όμως δεν είναι τυχαία... Μόνο όταν καταχωρούνται όλες οι απόψεις, είναι συγκεντρωμένες σ' ένα φύλλο, ο πολίτης μπορεί να εξάγει συμπεράσματα, όπως κι εμείς έχουμε καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία θεωρούμε χρήσιμα, να δημοσιευτούν για ν' αποτελέσουν τον λόγο του διαλόγου, που πρέπει ν' ακολουθήσει. Αναγκαστικά ανάμεσα στους δημοτικούς συμβούλους, αλλά και οι πολίτες πρέπει να λάβουν τον λόγο, για να πουν την γνώμη τους στο κορυφαίο διαχρονικά ερώτημα, σε σχέση με το τι είδους αυτοδιοίκηση θέλουμε σήμερα...

Χωρίς περιστροφές και με βάση όλα τα τελευταία γεγονότα, ο δήμαρχος βγαίνει ενισχυμένος, γιατί έχοντας αρχικά, να αντιμετωπίσει μια "ανταρσία" πέντε δημοτικών συμβούλων, βρέθηκε με έναν εσωτερικό αντίπαλο, ο οποίος ξεκαθάρισε την θέση του και αποχώρησε απ' την ομάδα της πλειοψηφίας. Ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, θα πορευτεί τον δρόμο του, όπως αυτός τον ορίζει, ενώ ο δήμαρχος μένει με την δημοτική του ομάδα, στην οποία οι ρόλοι και οι όροι θα είναι ξεκαθαρισμένοι... Ο ίδιος ο δήμαρχος έχει πλέον την δυνατότητα, να καθιστά κάθε φορά ευδιάκριτες τις εξελίξεις και τις αντιδράσεις, οι οποίες αν είναι για λόγους που δεν υπηρετούν τον κοινό σκοπό, μπορούν πολύ εύκολα να καταδικαστούν στην συνείδηση του πολίτη... Άλλωστε αυτός έχει το προνόμιο να κάνει τον τελικό λογαριασμό...

Πιό απλά... Προέκυψε μια ανώνυμη ανταρσία, η οποία λόγω του αριθμού των μελών που συμμετείχαν σ' αυτή, μπορεί ν' αποτελούσε "πονοκέφαλο" για έναν δήμαρχο, που επιθυμεί, όπως δηλώνει ο κ. Τσιρογιάννης, να έχει την ομάδα του ενωμένη και αποφασισμένη... Πλέον αυτή η ομάδα της ανταρσίας, είναι αποδυναμωμένη, γιατί οι επιστρέψαντες, φαίνεται να σιγοτραγουδούσαν το παλιό λαϊκό τραγούδι: "Μετανοιωμένος γύρισα κι ήρθα για να σε βρω... Ξέρω πως παραφέρθηκα... Άλλοι με βάλαν κι έφυγα... Δεν έφταιξα εγώ..." Όλα αυτά με φόντο το γεγονός πως την ώρα του πολιτικού... εγκλήματος, δεν άφησαν πίσω τους και την σχετική προκήρυξη, για να μάθουν και οι πολίτες την άποψή τους και την αιτία του κακού... Η ανταρσία, είχε τα χαρακτηριστικά της επανάστασης χωρίς αιτία, μιας και ένα πρόσωπο της ομάδας, δεν μπορεί ν' αποτελεί το κορυφαίο γεγονός, με βάση το οποίο μπορεί θα προκύψουν καθοριστικές εξελίξεις... Γιατί τις κορυφαίες αντιπαραθέσεις εντός της αυτοδιοίκησης, θα πρέπει να τις καθοδηγούν τα κορυφαία θέματα του Δήμου, για τα οποία δυστυχώς δεν προέκυψε ούτε μία νύξη!

Σε τέτοιες απολίτικες και χωρίς αυτοδιοικητικές προτάσεις, αντιπαραθέσεις κουμπώνει πολύ εύκολα ο λαϊκισμός, που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, για να κυριαρχεί το ίδιο σχόλιο όλων των πολιτών, σε σχέση με το τι επιθυμούσαν οι "αντάρτες"... "Για τις θεσούλες, έγιναν όσα έγιναν", λέει σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών...

Αυτός ο αφορισμός από μόνος του, δίνει την πλεονεκτική θέση στον δήμαρχο, ο οποίος με απλοϊκό τρόπο, μπορεί να πείθει. Ο κ. Τσιρογιάννης, έλεγε σε φιλική συντροφιά, πως δεν έχει άλλες θέσεις να μοιράσει... Αυτή η απλοϊκή απάντηση, καθίσταται το επιχείρημα στα χέρια του απλού πολίτη, ο οποίος δικαιούται να επαναλάβει την πάγια άποψή του, η οποία λέει πως "όλα για τις θεσούλες γίνονται".

Σήμερα λοιπόν, η πλευρά του κ. Τσιρογιάννη, έχει εκ των εξελίξεων και χωρίς η ίδια να το προσπαθήσει, την κατανόηση των πολιτών. Αυτή προέκυψε, για το γεγονός ότι όσοι σκέφθηκαν την ανταρσία, δεν την συνόδευσαν με πολιτικό και αυτοδιοικητικό σκεπτικό. Βεβαίως και θα έπρεπε, η δημοτική αρχή να αναζητήσει, μέσω της ουσιαστικής επικοινωνίας, αυτή την κατανόηση, αλλά καμιά φορά στις πολιτικές εξελίξεις, υπάρχουν και οφέλη που έρχονται από μόνα τους... Απ' το πουθενά...

Αυτή είναι η κατάσταση, μας αρέσει δεν μας αρέσει, μας βολεύει δεν μας βολεύει, υπό την έννοια πως ο καθένας, μπορούσε να επιθυμεί κάποιες άλλες διεργασίες, με φόντο την συγκεκριμένη κίνηση των πέντε δημοτικών συμβούλων. Όποια άλλη προσέγγιση του θέματος, θα ήταν αστεία!

-Τι μπορεί να σημαίνει για έναν δήμαρχο, το γεγονός πως μια ανταρσία συνεργατών, αντί αποδειχτεί πλήγμα για την πορεία του, μετατρέπεται σε ευεργέτημα;

Σημαίνει αρχικά, πως η πολιτική ανεπάρκεια της έκφρασης διαφωνίας, του έδωσε το δικαίωμα, να μην μετράει πληγές... Και δεν μένει εκεί... Στο χέρι του είναι, την εμπειρία αυτή, να την καταστήσει πολιτική και στρατηγική γραμμή, η οποία πρωτίστως θ' αποτελέσει "ασπίδα προστασίας" για τον ίδιο. Γιατί πλέον ξέρει, από που ξεκινάει η όποια διαφωνία και που τελειώνει... Όταν ο ίδιος, είναι προνοητικός και την όποια ανάλογη διαφωνία, φροντίζει να την καθιστά δημόσια, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, όσο λειτουργεί με φόντο τις αρχές που έχει συμφωνήσει και τους στόχους που έχει θέσει... Αν όμως, συνεχίσει να υποτιμάει ακόμη και τις λεπτομέρειες, τότε τα πράγματα, δεν θα είναι ίδια... Θα είναι πολύ χειρότερα...

 

gketsis-grafeio-77-a

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12490420
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
873
873
101773

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 132 επισκέπτες και κανένα μέλος