A+ R A-
20 Σεπτεμβρίου 2017
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017 21:02

Κυκλοφορεί αύριο "Η ΓΝΩΜΗ"

Η επίσκεψη της Φώφης στην Άρτα, η τραγική κατάσταση στο Κάστρο της πόλης και η κινητικότητα στον Εμπορικό Σύλλογο Άρτας

 

 

ΜΕ πολλά θέματα και μαχητική αρθρογραφία, κυκλοφορεί και αύριο, συνεπής στο ραντεβού με τους αναγνώστες της, η εφημερίδα "Η ΓΝΩΜΗ". Πρώτο θέμα, όπως άλλωστε επιβάλλεται, η επίσκεψη της υποψήφιας προέδρου της κεντροαριστεράς Φώφης Γεννηματά στην Άρτα και η αισιοδοξία που εξέφρασε, για το μέλλον της παράταξης. Το ίδιο θα γίνει και με τις επισκέψεις των άλλων αρχηγών στην Άρτα. Η Φώφη Γεννηματά, μετέφερε μήνυμα αισιοδοξίας, τονίζοντας πως "η κοινωνία είναι δίπλα μας".

Περίσσεψε η οργή, για τον μετανάστη Γιάννη Σκέντο, ο οποίος ζει μόνιμα στον Καναδά και κάθε χρόνο επισκέπτεται την Άρτα, γιατί, όπως ο ίδιος θα πει, ζει με το νου του και την καρδιά του, στην Άρτα, την πατρίδα του, όπως λέει… Για πρώτη φορά φέτος, μετά από πολλά χρόνια, βρήκε την πόρτα του Κάστρου ανοιχτή και όταν μπήκε στο εσωτερικό, δεν πίστευε στα μάτια του! Στο εσωτερικό του Κάστρου, τα βάτα έκρυβαν τα πάντα και για τον ίδιο, η εικόνα έμοιαζε με σκουπιδότοπο.

Σε μια μεγάλη κλήρωση, με φόντο την ανάδειξη όλων των εμπορικών καταστημάτων της περιοχής, στις κρίσιμες ημέρες που περνούμε, προχωράει ο Εμπορικός Σύλλογος Άρτας, αναμένοντας άμεσα και πρακτικά αποτελέσματα, στον τομέα που προαναφέρουμε.

Όπως λέει στην "Γ" ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Άρτας Δημήτρης Χουλιάρας, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, είναι συνέχεια και ανάλογων προηγούμενων, αλλά σ' αυτή την φάση, θα γίνει πιό περιεκτική, αλλά και πιό χρηστική για τους καταναλωτές, που πρέπει να είναι οι πρώτοι που θα ωφεληθούν.

"Ως ιαματικός ο φυσικός πόρος «πηγή Χανόπουλου» Άρτας, που βρίσκεται στον οικισμό Χανόπουλο στη Δημοτική Ενότητα Βλαχερνών", αναφέρει η επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας και έτσι γίνεται πράξη ένα αίτημα πολλών χρόνων, που είχε τεθεί απ' τους ιδιοκτήτες της πηγής και φυσικά έπρεπε να είχε υποστηριχτεί απ' τους παράγοντες του τόπου, μιας και μιλάμε για έναν φυσικό πλούτο, τον οποίο πολλές άλλες περιοχές της χώρας μας, θα ήθελαν να έχουν.

Και πολλά άλλα θέματα, στην ΓΝΩΜΗ που κυκλοφορεί αύριο. Μην την χάσετε...

 

000001-21-09-2017-a

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017 10:34

Ήταν η εσωτερική ανάγκη για δημιουργία...

|

Μιλάει στην "Γ" η πρόεδρος του Αγροτικού Γυναικείου Συνεταιρισμού Γυμνοτόπου Ανθή Νικολάου και αισιοδοξεί για το μέλλον του...

 

 

 

"Το 2007 σε μια συνάντησή μας πολλές γυναίκες του χωριού μας σκεφτήκαμε την ίδρυση του συνεταιρισμού εκμεταλλευόμενες τους καρπούς και τα αγνά υλικά που έχει το χωριό μας , σε συνδυασμό με το μεράκι και την αγάπη των γυναικών για δημιουργία", λέει στην "Γ", η πρόεδρος του Αγροτικού Γυναικείου Συνεταιρισμού Γυμνοτόπου Ανθή Νικολάου, απαντώντας σε ερώτηση, σε σχέση με την ίδρυση του συνεταιρισμού και την πορεία του.
Μιλάμε για έναν συνεταιρισμό που πορεύτηκε μόνος του και "ξεκίνησε από το μηδέν, χωρίς καμία οικονομική βοήθεια και στήριξη από πουθενά, από κανένα πρόγραμμα, στηριζόμενες και μόνο από την προσπάθεια και το πείσμα των γυναικών, η πορεία του είναι ανοδική", όπως θα συμπληρώσει η δραστήρια πρόεδρος, της οποίας η αγωνία, για προκοπή, είναι εμφανής.
Σύντομη μεν, ουσιαστική δε η συζήτηση που είχαμε με την κα Ανθή Νικολάου, ακολουθεί:

 

gimnotopos-sinetairismos-00-b


Ποιοί λόγοι επέβαλαν την ίδρυση του Συνεταιρισμού σας;


Οι λόγοι που επέβαλαν την ίδρυση του συνεταιρισμού μας ήταν η ανάγκη εξόδου των γυναικών από το σπίτι και   τις αποκλειστικές οικογενειακές ευθύνες, ασκώντας ένα επάγγελμα στο οποίο μπορούν να συνδυάσουν επαγγελματικές και οικογενειακές ασχολίες (δηλαδή,  να είναι κοντά στον τόπο διαμονής και να έχουν την επιλογή μερικής απασχόλησης). Μέσω του συνεταιρισμού, οι γυναίκες μπορούν να αναδείξουν τις υπάρχουσες ικανότητες και δεξιότητες που διαθέτουν, καθώς και να μάθουν καινούργιες μέσω της επαφής και της συνεργασίας με τα υπόλοιπα μέλη του συνεταιρισμού. Επίσης , μέσα από την ίδρυση του συνεταιρισμού μπορούμε να αναδείξουμε τα τοπικά παραδοσιακά προϊόντα και κυρίως να αποκτήσουμε και ένα μικρό εισόδημα , το οποίο βοηθάει πολύ στην απόκτηση αυτοπεποίθησης των γυναικών και στο ότι συνεισφέρουν στην οικογένεια ειδικά στην εποχή της κρίσης που περνάμε.

 

Η πορεία μέχρι τώρα δικαιώνει τους στόχους σας και την προσπάθειά σας;


Και αν σκεφτεί κανείς ότι ο συνεταιρισμός μας ξεκίνησε από το μηδέν , χωρίς καμία οικονομική βοήθεια και στήριξη από πουθενά , από κανένα πρόγραμμα, στηριζόμενες και μόνο από την προσπάθεια και το πείσμα των γυναικών, η πορεία του είναι ανοδική. Βλέπουμε καθημερινά ότι ο κόσμος , παρά την οικονομική κρίση που επικρατεί , προτιμάει τα χειροποίητα προιόντα μας και μας στηρίζει γιατί ξέρει ότι όλα είναι φτιαγμένα από αγνά υλικά του τόπου μας και με πολύ μεράκι.

 

Τι νέο φέρατε με αυτήν την προσπάθεια;


Με τον συνεταιρισμό μας αναδείξαμε το χωριό μας στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο. Τα μέλη του συνεταιρισμού προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να διοργανώσουν εκδηλώσεις ώστε να λαμβάνουν μέρος όλοι οι κάτοικοι και ειδικά οι γυναίκες, συμβάλλοντας έτσι στην ψυχαγώγησή τους. Και τέλος "φέραμε' στο χωριό μας ένα κατάστημα , ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια , μετά την μετακόμιση του συνεταιρισμού μας σε νέες εγκαταστάσεις , στο κέντρο του χωριού μας όπου μπορούν να προμηθευτούν τα προϊόντα μας.

 

Οι στόχοι σας για το μέλλον;


ΟI στόχοι μας για το μέλλον είναι φυσικά να αυξήσουμε τις πωλήσεις μας. Να δραστηριοποιηθούμε πέραν από τις υπάρχουσες συνεργασίες που ΄εχουμε, που είναι κυρίως τοπικές, ίσως ανοίγοντας ένα κατάστημα σε μια μεγάλη πόλη όπως Άρτα ή Γιάννινα, που το αγοραστικό κοινό είναι μεγαλύτερο και φτιάχνονντας και ένα δικό μας ηλεκτρονικό κατάστημα.

 

Να κλείσουμε μ’ ένα μικρό ιστορικό για την πορεία του συνεταιρισμού.


Το 2007 σε μια συνάντησή μας πολλές γυναίκες του χωριού μας σκεφτήκαμε την ίδρυση του συνεταιρισμού εκμεταλλευόμενες τους καρπούς και τα αγνά υλικά που έχει το χωριό μας , σε συνδυασμό με το μεράκι και την αγάπη των γυναικών για δημιουργία.Έτσι ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τα προϊόντα μας, τα οποία είναι όλα χειροποίητα , χωρίς προσθήκες (αρωματικά και συντηρητικά) με σκοπό όχι μόνο το οικονομικό όφελος αλλά και την κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη των μελών και του χωριού μας, την διατήρηση των παραδοσιακών εδεσμάτων και την προβολή του χωριού μας.Στην αρχή οι δυσκολίες να στηθεί και να επιβιώσει ο συνεταιρισμός σε ένα μικρό χωριό και κάπως απομακρυσμένο από πόλεις όπως ο Γυμνότοπος ήταν πολλές. Όμως χάρη στην στήριξη των σyγχωριανών, της τοπικής κοινωνίας και κυρίως στην αγάπη  γιαυτό που κάνουμε, κατορθώσαμε να φτάσουμε ως εδώ .Ο συνεταιρισμός ξεκίνησε χωρίς καμιά οικονομική βοήθεια από κανένα πρόγραμμα ή κάτι άλλο, έτσι  στην αρχή εργαζόμασταν  χωρίς αμοιβή  και τα χρήματα τα διαθέταμε για να αγοράσουμε  τον εξοπλισμό που χρειαζόμασταν. Στην αρχή και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα , καθώς προέκυψε και η οικονομική κρίση, νοικιάζαμε μόνο το εργαστήριο που χρειάζονταν να φτιάχνουμε τα προϊόντα μας και εργαζόμασταν μόνο με παραγγελίες. Από τον Αύγουστο του 2015 μετεφερθήκαμε στο κτίριο που είμαστε τώρα στο κέντρο του χωριού μας το οποίο διαθέτει  εργαστήριο και πρατήριο πωλήσεων και έχει και πιστοποίηση HACCP.

 

gimnotopos-sinetairismos-00-c

Η τέχνη όπως και κάθε ανθρώπινο δημιούργημα, απαιτούν σκληρή εργασία και μόχθο, ιδρώτα και χέρια σκληρά και ματωμένα...

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Το8ο Συμπόσιο Γλυπτικής, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης "Θεόδωρος Παπαγιάννης" στο Ελληνικό Ιωαννίνων, ξεκίνησε τη δημιουργική του δράση. Με παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις το Σάββατο 19 Αυγούστου 2017 και έληξε στις 10 Σεπτεμβρίου με την παραγωγή εξαιρετικών γλυπτών που κοσμούν  τον περιβάλλοντα χώρο όχι μόνο του μουσείου μιας και απέκτησε και τον εξωτερικό του φύλακα που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε να τελειώνει και να στήνεται μεγαλόπρεπος και σιωπηλός δια χειρός Θεόδωρου Παπαγιάννη.
Τι είναι η τέχνη, πώς παράγεται, από ποιούς και πώς εντάσσεται μέσα στον ανθρώπινο χώρο; Αυτά τα ερωτήματα μπορούν ν΄απαντηθούν με μια επίσκεψη στο χωριό Ελληνικό των Ιωαννίνων και  στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης “ΘεόδωροςΠαπαγιάννης” που τα τελευταία χρόνια αυτή την περίοδο εξελίσσεται το συμπόσιο γλυπτικής. Μια υπέροχη συνεργασία με γλύπτες που ακούς πάνω στην εργασία τους που είναι συλλογική να αποκαλούν Δάσκαλο τον  Θεόδωρο Παπαγιάννη ύψιστη τιμή και τίτλος που δεν συνοδεύει πλέον πολλούς σήμερα κι ας φέρουν τον πολυπόθητο  τίτλο.

 

papagiannis-aa-thodoros-00-a


Ο Θεόδωρος Παπαγιάννης, ακούραστος Δάσκαλος κατευθύνει τους γλύπτες που θέλουν τη γνώμη, το βλέμμα αλλά και την εμπειρία του. Ένα πιάσιμο από δω, ένα χτύπημα εκεί μια γραμμή που θα καμπυλωθεί, μια ακόμη παρέμβαση για να ολοκληρωθεί το έργο. Νέα έργα κοσμούν το δρόνο πρός το Ελληνικό και τη μονή της Τσούκας. Τα παγόνια του Έργις Χρυσικού με μια διαχρονική ομορφιά και περηφάνια να κοιτάζουν από ψηλά το τοπίο έχοντας την κοιλιά τους γεμάτη από κουτάκια αναψυκτικών δίσημη αναφορά και προβληματισμός.
Στο χώρο του μουσείου δεσπόζει το έργο του ίδιου του γλύπτη «Μητρότητα», η αιώνια ιδέα και σύνολο της Μάνας που αγκαλιάζει το μωρό της. Το όστρακο αμύγδαλο εύρημα του Άρη Κατσιλάκη, έργα του Σπύρου Λισγάρα και Fattos Shulli. Αρκετές και άκρως ενδιαφέρουσες και οι παράλληλες εκδηλώσεις με συμμετοχή κόσμου και μεγάλη επισκεψιμότητα.
Σε συζήτηση με τον γλύπτη και με κυρίαρχο ερώτημα της συζήτησης,  αν η τέχνη περνά κρίση, η απάντηση είναι σαφής και ξεκάθαρη:  «Οταν η χώρα περνά κρίση είναι λογικό όλα να περνούν μαζί της κρίση.»  Ομολογεί πως είναι θλιβερό να περνά αυτό που ποτέ στη ζωή του δε φανταζόταν πως θα συναντούσε στο διάβα του, το μέγεθος της κρίσης που φτάνει σε απίστευτο σημείο και χτυπά τους πάντες από κάθε πλευρά και με κάθε μέσον.
Όμως ο ίδιος ο καλλιτέχνης δε σταματά. Ακούραστος και αεικίνητος μέσα στην πορεία της δημιουργίας αντιστέκεται και παράγει. Η τέχνη όπως και κάθε ανθρώπινο δημιούργημα απαιτούν σκληρή εργασία και μόχθο, ιδρώτα και χέρια σκληρά και ματωμένα, όχι μαλακά και περιποιημένα. Ξεχάσαμε ίσως σαν λαός τι σημαίνει εργασία, σκέψη, δημιουργικότητα έχοντας ως μοναδικό μας όραμα την καρέκλα του δημοσίου υπάλληλου, της μόνης ίσως σταθερής εργασίας, συνδικαλιστικής προέλευσης που αποδίδει τα μόνιμα και σίγουρα είτε εργασθείς είτε όχι, είτε κοπιάσεις είτε όχι. Όνειρο του κάθε γονιού για το τέκνο, η χωρίς ιδρώτα εργασία, η κληρονομική διασφάλιση μιας καρεκλίτσας και η διαιώνιση του αργού και μη παραγωγικού αγενούς είδους....
Κι όμως “Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια”...θα πεί ένας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ίσως και τώρα ή κάποτε να μας λένε τρελλούς θα πεί ο Θεόδωρος  Παπαγιάννης για τις ερχόμενες γενιές που θα παρατηρούν έργα μεγάλης αξίας σε χώρους που ούτε καν μπορεί κάποιος να υποψιαστεί πως η τέχνη και το ελεύθερο πνεύμα ανθίζει ακόμη και μέσα στα αγκάθια και τους κακοτράχαλους δρόμους. Και οι εργάτες της τέχνης και του πολιτισμού δε φοράνε καθαρά και ατσαλάκωτα ρούχα, δεν δίνουν διαταγές και διαλέξεις από τις καρέκλες τους που ούτως ή άλλως δεν κατέχουν, αλλά αντιθέτως χτυπάνε και σμιλεύουν την πέτρα, το μάρμαρο, το σίδερο και το μέταλλο,ψάχνουν για υλικά και το βλέμμα τους είναι καθάριο και ευθυτενές όπως και η σκέψη τους  που δεν κολλά στη λάσπη και το μικρό αλλά περπατά και πετά με το μεγάλο.
Προβληματισμοί για τις συζητήσεις των Μαρμάρων που φιλοξενούνται σε τόσα μη ελληνικά μουσεία και λειτουργούν ως πρεσβευτές μας, του πολιτισμού μας, που όπως αποδείχτηκε ούτε ποτέ τον καταλάβαμε ούτε πότε τον αποδεχτήκαμε ουσιαστικά και με την πρώτη ευκολία ή δυσκολία τον ξεπουλήσαμε. Λειτουργήσαμε με κάθε τρόπο ως αρχαιοκάπηλοι και έμποροι του κάθε μας ευρήματος και κληρονομιάς.
Δεν γέμισαν όλα τα ξένα μουσεία με ελληνικά εκθέματα κάθε περιόδου από τους κακούς ξένους που ήρθαν και μας λεηλάτησαν, αλλά και από ντόπια κι «αγαθά» χέρια που έδωσαν και πούλησαν ό,τι άρπαξαν ή κληρονόμησαν, ή «φιλοξένησαν»...σε χώρους και τόπους για να κοσμήσουν το μακρινό και καθόλου εχθρικό μουσείο πολιτισμού και όχι μικροπολιτκής και μικρο-ή και μεγαλοσυμφερόντων.
Δεν είναι βέβαιο πως ο Έλληνας αγαπά και εκτιμά τον πολιτισμό του, ίσως τον ανταγωνίζεται αλλά κι αυτό σχετικό είναι μιας και για τον ανταγωνιστείς ακόμη πρέπει να τον γνωρίζεις και το πιο πιθανό είναι με την πενιχρή μας παιδεία πως τον αγνοούμε έως τον κουβαλάμε μέσα μας κι έξω μας διαστρεβλωμένο.
Υπάρχει όμως και σώζει την τέχνη η δημιουργία και μάλιστα αυτή που εκτίθεται σε δημόσιο χώρο και μπορεί ο καθένας που θα ενδιαφερθεί να έχει πρόσβαση, να παρακολουθήσει, να συμμετάσχει να συνομιλήσει.
Ο γλύπτης Θεόδωρος Παπαγιάννης δε σταματά συνεχίζει αυτό που θεωρεί χρέος του και  να οραματίζεται. Έργα του αυτή την εποχή επίσης  εκτίθενται στο  αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών και στο μουσείο Ελιάς στη Σπάρτη.

 

gnomi-vin-site-11-q

 

Να βρεθούν τα έργα σε χώρους καθημερινής συμβίωσης

 

Η τέχνη και οι εκπρόσωποί της, ειδικά οι γλύπτες ποτέ δεν ήταν απρόσιτοι και  από τον κόσμο ή και από το κοινό τους. Ίσως επειδή τα υλικά τα οποία χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν να είναι κοντά και οικεία στον απλό παρατηρητή και θεατή.  Επίσης τα εργαλεία που χρησιμοποιούν να είναι όπως και παλιότερα κοντά στις ρίζες της πρωτογενούς ανθρώπινης μνήμης που σκάλιζε τα πρώτα εργαλεία επιβίωσης και δημιουργούσε την πρώτη του τέχνη σκαλίζοντας τα πετρώματα των σπηλαίων αναπαριστώντας και αποδίδοντας τη καθημερινότητά του μέσα από σκηνές κυνηγιού. Η πρώτη τέχνη αφορά ακριβώς την αφή , την πρώτη δοκιμή στον πηλό το νερό και το χώμα η πρώτη έκφραση και δημιουργία. Μεγάλη και πλούσια η πορεία της γλυπτικής και θ΄αδικούσαμε την Αίγυπτο, την Μεσοποταμία την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη...
Αν και υπηρέτησε και την τέχνη της διακόσμησης και την θρησκευτική οδό, η γλυπτική απελευθερώθηκε σιγά- σιγά από τα στενά δεσμά του μεσαίωνα και της Αναγέννησης και επέρχεται ρήξη ειδικά τον 200  αιώνα με γλύπτες όπως τον Auguste Rodin, που τον ενδιαφέρει η απόδοση της κίνησης στο γλυπτό που είναι και γέφυρα της μετάβασης από την μία κατάσταση στην άλλη.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε άπειρες σελίδες για την γλυπτική και την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί μιας και πάνω απ΄όλα ένα γλυπτό ως μνημείο  συνήθως αποτελεί σημείο ιστορικής αναφοράς και κουβαλά τη μνήμη, την τιμή, το πέρασμα και το σημείο συνάντησης.
Ο γλύπτης , ο πραγματικός τεχνίτης είναι στενά δεμένος με το έργο του, μιας και βγαίνει κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του, τα χέρια του θεού, τα χέρια της δημιουργίας τους δικούς του νόμους και κατεύθυνση. Είναι ένας τρελός που υπερασπίζεται τον κόσμο του και τα δημιουργήματά του- όπως ο Χαλεπάς, όπως η Καμίγ Κλοντέλ.....
Ο γλύπτης κυκλοφορεί με χτυπημένα δάχτυλα και σκονισμένα ρούχα, με την ψυχή του βαριά απ΄το υλικό που αφαίρεσε ή πρόσθεσε για να βγει το έργο του από την αμφιβολία του και τον προβληματισμό του, από στη σκέψη του στ΄όνειρό του.
Μια πρόταση προς τους εκλεγμένους του πολιτισμού του κάθε χώρου θα ήταν να  βρεθούν αυτά τα έργα και κάποια ίσως πιο μόνιμα και σε χώρους καθημερινής συμβίωσης με τον κάθε πολίτη σε πλατείες, και κοινόχρηστους χώρους. Πολιτισμός δεν είναι μόνο ο καφές και η πλαστική καρέκλα, το έδεσμα αλλά και το πνευματικό προϊόν της τέχνης που αν δεν του ανοίξουμε εμείς το δρόμο και δεν το βάλουμε στη ζωή μας  και στο οπτικό μας ορίζοντα και πεδίο δεν πρόκειται να εισέλθει πότε..

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Είμαι σίγουρος... Την ώρα που θα διαβάζει ο Οδυσσέας Δράκος, το κείμενο αυτό, θα κατεβάζει καντήλια και το επόμενο βήμα του, θα είναι να με καλέσει στο τηλέφωνο, για να με διαολοστείλλει, μιας και είναι κάθετος, σε κάποια πράγματα. Όπως αυτό της δημοσιότητας... Την ώρα που όλοι οι άλλοι παράγοντες της περιοχής "κάνουν κρα", για ένα μικρό σχόλιο, αυτός ούτε που θέλει να γραφτεί το ελάχιστο θετικό σχόλιο, μιας και είναι ο άνθρωπος του οράματος και του έργου και καθόλου των λόγων και των εντυπώσεων...

Παρά ταύτα... Ο ρόλους του δημοσιογράφου, που έρχεται να αναλύσει ένα καθοριστικό γεγονός για τον τόπο, όπως η άνοδος ομάδας της Άρτας στην Β' Εθνική, μετά από τριάντα οχτώ (38) ολόκληρα χρόνια, επιβάλλει να κάνει την ιστορική αναφορά και μέσα απ' αυτή όλοι οι φίλαθλοι να μπορέσουν να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα και για την δική τους συμπεριφορά, στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν και βάζουν τέλος στην ποδοσφαιρική μιζέρια, την οποία όλοι μέχρι τώρα αναθεμάτιζαν.

-Αλήθεια θα υπήρχε ποδόσφαιρο στην Άρτα, αν πριν από έξι χρόνια, δεν είχε εμφανιστεί με έντονο το ενδιαφέρον του, αλλά και δεδομένη την οικονομική του δυνατότητα, ο Οδυσσέας Δράκος;

Με μεγάλη ασφάλεια, μπορούμε να περιγράψουμε τι θα γινόταν... Μπορεί να υπήρχαν τρεις ή τέσσερις Αναγεννήσεις, με διάφορα επίθετα πριν ή μετά το όνομα αυτό και η μεγάλη μάχη, θα δινόταν στα... σαλόνια της Β' κατηγορίας ΕΠΣ Άρτας και το ενδιαφέρον των φιλάθλων, θα ήταν στο κατακόρυφο... Βλέπετε κυριάρχησε σ' αυτή την πόλη, η προτεσταντική λογική, που ότι δεν είναι Αναγέννηση, είναι επικίνδυνο! Και αυτή την στιγμή, που η ποδοσφαιρική Άρτα κάνει το μεγάλο της βήμα και οι πραγματικοί φίλαθλοι, θα μπορούν να δουν ποδόσφαιρο στην πόλη τους, υπάρχουν οι κομπλεξικοί που ακόμη κάνουν λόγο για την Αναγέννηση και το πως θα ήταν ιδανικά τα πράγματα, αν η ομάδα λεγόταν Αναγέννηση...

 

[Να μην λησμονούμε. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, σε σχέση με την Αναγέννηση και την εκκαθάριση της ΠΑΕ που είχε δημιουργήσει ο μακαρίτης Μπάμπης Μανιώτης, είναι ακατόρθωτο, να δημιουργηθεί νέα ΠΑΕ και να αδειοδοτηθεί για πάρει μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Κανένας δεν μπήκε στον κόπο να μάθε το πως μπορεί να γίνει η εκκαθάριση της παλιάς ΠΑΕ, αλλά για κουβέντες στα καφενεία, είναι πάντα πρόθυμοι, όλοι οι αυτοπαρουσιαζόμενοι ως παράγοντες του ποδοσφαίρου και δείχνουν έντονα το παρελθόν τους, μιας και δεν έχουν πληρώσει ποτέ εισιτήριο, σε κανέναν αγώνα. Να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, για να μην ανακυκλώνεται μια συζήτηση, η οποία δεν οδηγεί πουθενά].

Ο Οδυσσέας Δράκος, αποφασίζοντας ν' ασχοληθεί με το τοπικό ποδόσφαιρο, είδε την πραγματική κατάσταση που επικρατεί και με την ανάλυση αυτής, κινήθηκε ανάλογα. Έριξε έναν σκασμό λεφτά, για να φτιάξει ένα γήπεδο - κόσμημα, το οποίο ανήκει στον Δήμο Αρταίων. Το γήπεδο, εν όψει Β' Εθνικής, σε χρόνο ρεκόρ, θα μεταμορφωθεί και θα είναι ένα απ' τα καλύτερα, που θα έχει η ομάδα της Β' Εθνικής. Θέμα λίγων ημερών, είναι να μιλήσουν και οι εικόνες... Ούτε που έκανε μια δημόσια ανακοίνωση, για το θέμα αυτό. Ξέρουμε γιατί και το αναφέρουμε στον πρόλογο του παρόντος άρθρου. Είναι άνθρωπος των έργων και όχι των εντυπώσεων. Και είναι αυστηρά προσηλωμένος σ' αυτή την αρχή.

Λίγα χρόνια μετά, τα ήθη άλλαξαν! Οι φίλαθλοι της Άρτας, έπρεπε να πληροφορηθούν από επίσημη ανακοίνωση, ότι πολυπράγμονες παράγοντες νεότευκτου αθλητικού σωματείου, τοποθέτησαν με "δική τους δαπάνη", πόρτα στο γήπεδο των Πλησιών και αυτή η ενέργεια είναι "προς όφελος των αθλουμένων". O tempora o mores!

Η νέα ομάδα της Άρτας, η ΑΕ Καραϊσκάκης, δημιουργήθηκε με βάση την συγχώνευση μιας ιστορικής ομάδας της Άρτας, του θρυλικού ΑΟ ΑΡΤΑΣ και του Αετού Διασέλλου, που τότε αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική και σ' αυτή θα συνέχιζε αυτή η ομάδα. Παίρνει μέρος σε τέσσερα πρωταθλήματα και στο νήμα και τις τέσσερις αγωνιστικές περιόδους, χάνει την άνοδο στην Β' Εθνική. Η πρώτη σε όμιλο με ομάδες της Πελοπονήσου, όπου χάνει την άνοδο απ' την Ερμιονίδα, για ν' ακολουθήσουν τρία πρωταθλήματα, στα οποία η άνοδος χάθηκε μέσα στο γήπεδο των Αγίων Αναργύρων. Η πρώτη χαρακτηριστική με τα Τρίκαλα, η δεύτερη με τον Αιγινιακό και η τρίτη με τον Απόλλωνα Λάρισας...

-Πόση χολή αδερφέ μου;

Και τι δεν ακούσαμε, αυτά τα χρόνια απ' τους προφέσορες της κακιάς ώρας... Ότι ο Δράκος πουλάει τους αγώνες... Λες και είχε ανάγκη απ' τα λεφτά της πώλησης, την ίδια ώρα που έβαζε στο ταμείο της ομάδας απίστευτα ποσά! Ότι ο Δράκος ξεπλένει χρήμα... Λες και δεν είχε δουλειά και ήρθε στην Άρτα, απ' το πουθενά. Κατάντια! Αυτοί που έλεγαν αυτές τις αθλιότητες, την ίδια ώρα έψαχναν να βρουν πρόσβαση στον Δράκο, για να τους πάρει για δουλειά... Και πόσα άλλα δεν ακούσαμε, στα διάφορα στέκια και χάσαμε ώρες επί ωρών, να συζητούμε με ανόητους, για να τους αποδείξουμε, ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

Τα θλιβερά παπαγαλάκια, είχαν αποδοθεί στο (διαδεδομένο για την Άρτα) σπορ της κατασυκοφάντησης. Και ήταν αδύνατο, όλα όσα ακουγόταν να μην φτάνουν στ' αυτιά του παράγοντα της ΑΕ Καραϊσκάκης. Ο ίδιος όμως επέμενε... Να φτάσει στον στόχο που είχε θέσει και έφτασε φέτος, με όσα γνωστά είχαν προηγηθεί... Όλοι γνώριζαν, ότι ο λογαριασμός, όλο και μεγάλωνε... Αλλά οι άθλιοι, στο έργο τους... Υπηρετούν -"προς όφελος των αθλουμένων"-, το τοπικό ποδόσφαιρο, με την μεγαλύτερη προσφορά, να είναι η πόρτα στο γήπεδο των Πλησιών!

-Μπορεί κανένας να σκεφτεί, ως απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας της ΑΕ Καραϊσκάκης, ποιοί και πόσοι ποδοσφαιριστές, ήρθαν στην Άρτα, για να παίξουν μπάλα;

Αν σκεφτεί σωστά, θα διαπιστώσει ότι τα χρόνια, που στο αρτινό ποδόσφαιρο είναι ο Οδυσσέας Δράκος, πραγματοποιήθηκε κοσμογονία! Αυτή την πραγματικότητα, την γνωρίζουν και την επαινούν όλοι οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες της πατρίδας μας και αδυνατούν να την κατανοήσουν τα "παπαγαλάκια" της περιοχής... Δεν πειράζει, το αρτινό ποδόσφαιρο, θα προχωρήσει και χωρίς αυτούς...

 

Η επόμενη μέρα...

Αναγκαίος ο πρόλογος, για να περάσουμε στην επόμενη μέρα, που θα είναι εξόχως συγκλονιστική. Τον περασμένο Ιανουάριο, έφτασε στην Άρτα, ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών της Β' Εθνικής, ο Νίκος Κουσίδης, ο οποίος αγωνίζεται αυτή την στιγμή, στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής της Φιλανδίας. Όπως ήταν αναμενόμενο ρωτήθηκε, γιατί επέλεξε να έρθει στην ΑΕ Καραϊσκάκης. Χωρίς περιστροφές, η απάντησή του: "Γιατί είναι σίγουρος πως θα πάρω τα χρήματα που συμφωνήσαμε". Δεν αποκλείεται εντός των ημερών, τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή, να τον ξαναδούμε στην Άρτα...

Έχουν "σπάσει" τα τηλέφωνα των παραγόντων της ομάδας... Δεκάδες ποδοσφαιριστές και προπονητές, επιθυμούν να έρθουν στην ομάδα, για τον γνωστό λόγο, που μόνο στην Άρτα, κάποιοι επιμένουν ν' αγνοούν... Η ομάδα αυτή, είναι η πιό νοικοκυρεμένη ομάδα της πατρίδας μας. Δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ!

Το ποδοσφαιρικό μέλλον της Άρτας, προοιωνίζεται λαμπρό! Βεβαίως με την παρουσία του Οδυσσέα Δράκου...

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 21:35

Πίσω απ' την έκθεση της Περιφέρειας

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

-Και τι την ήθελαν την έκθεση των τοπικών προϊόντων και γιατί την διοργάνωσαν στην πλατεία Σκουφά;
Ανόητα ερωτήματα, που είναι και παράλληλα σχόλια, από ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται πως θέλουν να έχουν και λόγο στην δημόσια ζωή, για να συνεισφέρουν στην αγωνία για το καλύτερο... Μιλάμε βεβαίως για την έκθεση "ΚΕΡΝΑΜΕ ΗΠΕΙΡΟ", που διοργάνωσε και στην Άρτα, η περιφέρεια Ηπείρου, αφού είχαν προηγηθεί ανάλογες και στην Θεσπρωτία και στην Πρέβεζα...
-Πόση μιζέρια ακόμη;
-Πόσο μίζερη προσέγγιση των τοπικών μας προϊόντων;
Δηλαδή όσοι ήθελαν να σχολιάσουν αρνητικά την πρωτοβουλία αυτή της Περιφέρειας Ηπείρου, ήθελαν να έχουμε στην απομόνωση και χωρίς καμία προβολή την προσπάθεια που γίνεται στον πρωτογενή τομέα, ο οποίος συνδυαζόμενος και με τον τουρισμό, αποτελεί το μέλλον της πατρίδας μας και ειδικά της φτωχής μας περιοχής. Ωραία λογική!
Για να σοβαρέψουμε λίγο την προσέγγιση του όλου θέματος... Η πρωτοβουλία της Περιφέρειας Ηπείρου, όπως φάνηκε και στην Άρτα, αφορά την ουσιαστική στήριξη των προσπαθειών που κάνουν νέοι επιχειρηματίες, για να δώσουν το στίγμα της ανάπτυξης στην περιοχή μας. Και αν δεν υπήρχε η Περιφέρεια Ηπείρου, η οποία τόσες και τόσες προσπάθειες έχει κάνει, όλοι οι πολίτες της περιοχής, θα ζούσαν με την άποψη πως στην Ήπειρο δεν γίνεται τίποτα και το ακόμη χειρότερο, πως δεν προσπαθεί κανένας.
Είχαμε την δυνατότητα να συνομιλήσουμε με πολλούς επισκέπτες της εν λόγω έκθεσης και κοινός λόγος όλων ήταν το πως στην Ήπειρο, παράγονται τόσα πολλά και τόσο σημαντικά προϊόντα, τα οποία δεν γνώριζε η πλειοψηφία των επισκεπτών.
Η θεωρία των βημάτων, αποδεικνύεται χρήσιμη, στην προσέγγιση της σημαντικής προσπάθειας, που κάνει η Περιφέρεια Ηπείρου. Το πρώτο βήμα, που μέχρι τώρα, δεν είχε επιχειρηθεί να γίνει από κανένας, είναι να γνωρίσουν ΟΛΟΙ οι ηπειρώτες τα προϊόντα της πατρίδας τους, για να τα επιλέξουν όπου τα βρουν και να μην οδηγηθούν στην αγορά, κάποιου ανάλογου είδους, το οποίο θα έχει εισαχθεί από άλλες χώρες. Οι συζητήσεις τις οποίες προαναφέρουμε, μας οδηγούν στο συμπέρασμα, πως όσοι γνώρισαν τα πολλά προϊόντα της Ηπείρου, θα τα επιλέξουν στην πρώτη αναζήτηση που θα κάνουν.
Για να περάσουμε στο επόμενο βήμα, που είναι εξ ίσου σημαντικό... Αυτοί που μέσα απ' τις εκθέσεις γνώρισαν τα προϊόντα, θα γίνουν οι διαφημιστές τους και θα προτείνουν σε κάθε συζήτηση, ακόμη και με μη ηπειρώτες, να τ' αναζητήσουν, σε διάφορα σημεία πώλησης και μακριά απ' την Ήπειρο. Στην Αθήνα, ας πούμε και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα.
Στα δυό πρώτα βήματα, προκύπτει και ο απολογισμός... Οι έχοντες τις επιχειρήσεις παραγωγής τοπικών προϊόντων, θα νοιώσουν την ψυχολογική ανάταση που προσφέρει, σε κάθε περίπτωση, η στήριξη των πολιτών. Για να μπορέσουν κι αυτοί με την σειρά τους να κάνουν το επόμενο βήμα και να βγουν στην πανελλήνια αγορά, αλλά και στις αγορές του εξωτερικού, πιό ισχυροί, άρα και πιό χρήσιμοι.
Όταν στην αρχή της θητείας του, ο αντιπεριεφεριάρχης Βασίλης Ψαθάς, μιλούσε και ξαναμιλούσε, για την στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων, κάποιοι τον κοίταζαν ως εξωγήινο, μιας και η κυρίαρχη και κουτοπόνηρη λογική, στην όποια αναζήτηση του καλύτερου αντιπαραθέτει τις σκοπιμότητες και μια σειρά ιστορίες για αγρίους, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται και η κοινή γνώμη.
Αυτό που είδαν, όσοι καλοπροαίρετα προσήλθαν στην έκθεση "ΚΕΡΝΑΜΕ ΗΠΕΙΡΟ" στην πλατεία Σκουφά, διαπίστωσαν, με όσα είδαν. Πως υπάρχει ο κόσμος της παραγωγής και της προκοπής, που μπορεί να ορίσει και το επόμενο βήμα της αναζήτησης, για την επιβίωση και την προκοπή του τόπου μας.
Όλοι αυτοί που πήραν μέρος στις τρεις διοργανώσεις που έγιναν μέχρι τώρα, με την ψυχολογική αβάντα που πήραν, μπορούν να βρεθούν και σε μια μεγαλύτερη ανάλογη έκθεση στο κέντρο της Αθήνας, για να προκύψουν πολλαπλά οφέλη, με πρώτο και καλύτερο το μήνυμα πως η τελευταία σε ανάπτυξη Περιφέρεια της Ευρώπης, έχει ήδη μπει σε τροχιά προκοπής... Και δημιουργεί, για να μην πάρει από πίσω, όλους τους ανόητους (σ.σ. δυστυχώς το είδος... ευδοκιμεί), που και πίσω απ' την πιό σημαντική προσπάθεια, θ' αναζητήσουν σκοπιμότητες, για να τις θέσουν στην δημόσια συζήτηση και να μολύνουν ότι καλό μας προκύπτει.
Ο αντιπεριφερειαρχης Βασίλης Ψαθάς, που εργάστηκε σκληρά για την διοργάνωση αυτής της έκθεσης, είναι ο κομιστής του πιό αισιόδοξου μηνύματος, άσχετα αν κάποιοι δεν θέλουν να το λάβουν. Κομίζει μήνυμα, πως η Ήπειρος δεν πρέπει να είναι και δεν είναι, η φτωχή και μίζερη περιφέρεια της πατρίδας μας, για να προκαλεί και τον οίκτο των υπολοίπων. Πως η Ήπειρος και με τις επιχειρήσεις, που πήραν μέρος στις εκθέσεις, που προαναφέρουμε, πορεύεται το δρόμο του νοικοκυριού και της προκοπής...

Σελίδα 1 από 455

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11922029
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4028
12421
97501

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 120 επισκέπτες και ένα μέλος