A+ R A-
20 Οκτωβρίου 2018
Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018 20:36

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΘΕΑΤΩΝ ΤΕΝΙΣ...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Είναι η στιγμή που οι «ξένοι», ως προς την πολιτική, και οι απόβλητοι, ως προς την οικονομία, πρέπει να φύγουν από τα άκρα της διαμαρτυρίας, ή την διαμαρτυρία των άκρων χωρίς διεκδικήσεις, να αποδράσουν από την επιρροή της «πρωτοπορίας» και της «αυθεντίας» και να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί. Για να μην αναρωτιόμαστε: «Πού είναι το Αύριο που βλέπαμε χθες»;
Αυτό αφορά και πολλούς από εμάς. Που είτε «δεν έχουμε χρόνο», είτε μας βολεύει να καμωνόμαστε ότι προσπαθούμε. Συνήθως με «χαμηλόφωνες εκτιμήσεις», ενόσω αυτό μοιάζει αποδοτικό προκείμενου να συνεχίσουμε να παίρνουμε κομμάτια από την διανομή της οικονομικής εξουσίας. Ή, για να συγκαλύψουμε τα ατομικά «πλεονάσματα» ενός λαμπρού, πλην «υπόδικου» και σίγουρα πεπερασμένου, χθες που επιχειρεί να επιστρέψει σαν σκιάχτρο.
Βεβαίως, πίσω από αυτή την διάχυτη -αν και όχι με τα ίδια κριτήρια- παραίτηση υπάρχει η αίσθηση ότι «δεν γίνεται τίποτε». Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και δεν αλλάζει. Αφενός γιατί «μας την έχουν στημένη» και αφετέρου γιατί αυτή είναι η ροή των οικονομικών πραγμάτων: η συγκέντρωση κεφαλαίου, το αβγάτισμα του πλούτου όσων τον κατέχουν, ο έλεγχος των πηγών ενέργειας, οι καταιγιστικές εξελίξεις στην τεχνολογία, τα ρομπότ και την  τεχνητή νοημοσύνη, το εθνοτικό μίξερ με την μετανάστευση. Και εάν ακόμη, έστω μεταβατικά, κάποιοι δεν αποδειχτούν «απόβλητοι», το τρέχον σύστημα έχει τα στεγανά του. Δεν προβλέπεται εξέλιξη, οι οικονομικές ελίτ προσπαθούν να στήσουν μια «ευημερία» της συντήρησης στο κατώτατο δυνατό επίπεδο, καμία ανάγκη δεν θεραπεύεται, ο ορίζοντας του ατόμου και του συνόλου έχει το «βάθος» της τηλεοπτικής οθόνης και για την ψυχικά ανάταση  προσφέρονται οι εφήμερες «περιπέτειες» στα social media.
 Αλλά, όταν η ζωή μας έγινε μη κανονική (αντικοινωνική, αντιπαραγωγική, απρόβλεπτη, ισοπεδωτική) γιατί άραγε η ψήφος μας να είναι συμβατική; Παντού στον κόσμο, δηλαδή σε Ευρώπη και τις ΗΠΑ, έχουμε ανασκολόπιση των παλαιών κομμάτων με εξαίρεση την Βρετανία όπου το εκλογικό σώμα κινήθηκε και πάλι αντισυμβατικά (Brexit) αλλά, εν σχέσει με την πορεία της χώρας, διατηρώντας στη θέση τους τα κόμματα.
Ηττήθηκε η στελεχοορολογία και η εταιρειοκρατούμενη πολιτική, διαλύθηκαν οι ευφρόσυνες φρεναπάτες. Μας πόνεσε ο  εξισωτικός «θεσμός» της βίαιης μετανάστευσης, το απέραντο νεοφιλελεύθερο λογιστήριο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Όπως στον κομουνισμό έτσι και τώρα με την οικονομική βία στο κοινωνικό σώμα, το χειρότερο έρχεται μετά. Θα μας σημαδεύουν για τις επόμενες δεκαετίες…
Αλλά, όταν λειτουργούσε η συλλογική(;) ιδιοκτησία (κομουνισμός) υπήρχε τουλάχιστον σαν αντίβαρο -σε εμάς των εκτός του «μπλοκ» χωρών- η συλλογική προστασία (σοσιαλδημοκρατία). Τώρα οι ελευθεραγορίτης έχουν ανέβει στην σκεπή και ξηλώνουν το κοινωνικό υφάδι. Και στην ατροχοπέδητη οικονομία της αγοράς, στοιχίζουν λιγότερα τα συσσίτια των φτωχών και των μεταναστών παρά η άνοδος της τιμής του κοινωνικού κράτους. Με αποτέλεσμα να μοιάζει ελκυστικό το σπίτι και τα επιδόματα φτώχειας για τους ξυπόλυτους μετανάστες, ενώ τα παιδιά στην γαλαρία της φρίκης δεν βρίσκουν εργασία. Και οι απογοητευμένοι εργάτες αναρωτιούνται: «Ποιόν (γιατί) να εμπιστευτούμε»;
 Κουτρουβαληδόν από το ένα άκρο πάμε στο άλλο. Από την υπέρ-πολιτική στην αντιπολιτική. Από την σπατάλη στην πλήρη αφαίμαξη. Από το «ωσαννά»,  στο «σταύρωσον αυτόν». Έχουμε συμπεριφορά θεατών του τένις. Η ματιά ακολουθεί το μπαλάκι και πηγαίνει από το ένα άκρο στο άλλο. Έτσι αποκτούμε ευλύγιστο αυχένα και, συνήθως, γερό σβέρκο. Άνετα μπορούν να καθίσουν πολλοί πάνω του.
 Δεν έχουν άδικο όσοι «αναχωρούν»: μεταναστεύουν ή ιδιωτεύουν. Μέσα στην κρίση οι οικονομικές ανισότητες διευρύνθηκαν ασύστολα. Το «σκαλί» κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης που λεγόταν «μεσαία τάξη» εξανδραποδίστηκε. Και από την τεχνολογία, μας έμειναν οι λογαριασμοί και ο περισπασμός. Δεν φαίνονται προοπτικές.
 Η υφιστάμενη πολιτική τάξη δεν απέτρεψε τα χειρότερα για τους πολλούς. Και, επιπλέον, κατέστη περιττή σαν διαμεσολαβητής. Με τα κοινωνικά δίκτυα τους ξεπεράσαμε και θεωρούμε ότι γίναμε, ταυτόχρονα, παραγωγοί και καταναλωτές ειδήσεων. Φορείς προτάσεων και ιμάντες πολλαπλασιασμού των fake news και ομαδικής ενδοσκόπησης.
Και τα «εναλλακτικά» που δοκιμάστηκαν, εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο (κυρίως την Ευρώπη και την Αμερική), αποδείχτηκαν οπισθοδρόμηση. Και μάλιστα μέσα σε λίγο χρόνο. Τουλάχιστον αντίστοιχες «εναλλακτικές» μετά την πρώτη παγκοσμιοποίηση (τέλη 19ου αιώνα) ή μετά τον α’ και β’ μεγάλο πόλεμο, που δοκιμάστηκαν στη Ρωσία και τις άλλες ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχα, απαίτησαν δεκαετίες για να  αποδειχθούν απατηλές. (Ενώ άφησαν… παράπλευρα κέρδη στους λαούς που συνασπίστηκαν για την αποτροπή ενός ακόμη ολοκληρωτισμού).
Μένοντες απαθείς διολισθαίνουμε σε ακραίες διαμαρτυρίες έναντι όσων, ανέστιων πολιτών, έρχονται βίαια εδώ. Είτε γιατί διώκονται ακόμη πιο βίαια, από πολέμους, φυσικές καταστροφές και ασιτία από τις κλιματικές αλλαγές, είτε ακολουθώντας τον δρόμο των εμπορευμάτων (τους).
Όμως, δεν είναι αυτό λύση. Δεν είναι αυτή η ανθρώπινη μοίρα. Θέλουμε έλεγχο των μεταναστευτικών ροών, κυρίως με υποστήριξη στην πατρίδα τους, επιδιώκουμε την ορμή των νέων, την αισιοδοξία όσων πιστεύουν σε μια (επεξεργασμένη) λύση, θέλουμε την πίστη προκειμένου να γυρίσουμε το παιχνίδι στην δική μας πατρίδα. Όχι μηχανικά να στρέφουμε το κεφάλι μας στην πλευρά του γηπέδου που κάθε φορά πάει το μπαλάκι του τένις…

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018 20:38

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13851739
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2369
26655
89502

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 62 επισκέπτες και κανένα μέλος