A+ R A-
17 Αυγούστου 2018
Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018 19:45

ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΗ ΠΑΤΡΙΔΑ…

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

 

«Και εμένα τι με μέλλει» θα πει ο άλλος…
Ας πούμε ότι ρυθμίστηκε το χρέος… Ε! και;
Τι με μέλλει εμένα το κρατικό χρέος; Το δικό μου χρέος τι θα γίνει;  Θα έχω μια δεύτερη ευκαιρία; Θα αλλάξει κάτι με την ανεργία μου; Θα αποτραπούν οι περικοπές στις συντάξεις; Θα λάβω κάποια αύξηση στις αποδοχές; Θα ενισχυθεί ο κοινωνικός μισθός; Θα έχω δωρεάν υγεία και θα υποχωρήσουν τα φροντιστήρια; Θα πάει το παιδί μου στον Παιδικό Σταθμό; Θα μειωθεί το κόστος ζωής; Παραγωγής; Και επιπλέον,  θα δώσουν δάνεια οι τράπεζες;
 Και πάμε στην αντίπερα όχθη των ειδικών (γιατί δεν «πολεμάμε» πάντα από την ίδια πλευρά). Τι από αυτά που θεωρούσαν αναγκαία οι Οικονομολόγοι έγιναν; Περιορίστηκε το χρέος; Μειώθηκε η ανάγκη για τα θηριώδη πλεονάσματα; Θα έχουμε επενδύσεις; Οι τράπεζες θα ξαναγινούν πιστωτικά καταστήματα ή θα παραμείνουν (όπως πάντα) Ιδρύματα (για τους λίγους που είχαν πρόσβαση στην εξουσία) και επιπλέον τώρα με δεσμευμένα τα χρήματα λόγω των capital control;
 Ενώ την ίδια στιγμή , «λεφτά βρέθηκαν»... Πάνω από 25 δις συγκεντρώθηκαν σε περιβάλλον παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, ικανά να βάλλουν σε σκέψεις και τον πιο πούρο μεταρρυθμιστή… Και όλα αυτά για να πούνε στον ευρισκόμενο σε «Τονική Ακινησία» ότι δήθεν βγήκαμε «καθαρά από το Μνημόνιο». «Παίζουν» με τον πόνο του ψηφοφόρου που είναι «μαρμαρωμένος» από τον φόβο, «παγωμένος» από αυτά που ακόμη δεν είδε, τρομαγμένος για όλα αυτά που συμβαίνουν και τα χειρότερα που δεν πρόλαβε να σκεφτεί. Ενώ, στην ουσία,  δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές, δεν υπάρχει δυνατότητα να δανειστούμε προκειμένου να αναχρηματοδοτήσουμε το χρέος. Γι’ αυτό και μας έδωσαν μπροστάντζα τα 25 δις οι ευρωπαίοι: σαν επιβράβευση (ή ανταμοιβή;) για το Σκοπιανό και για να μπουσουλίσουμε άλλα δύο χρόνια. Μέχρι τις εκλογές, άντε και λίγο μετά. Έτσι ναι, «λύθηκε» το (οικονομικό) πρόβλημα  της παρούσας κυβέρνησης για το επόμενο 18μηνο…
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, κυρίως δε οι πολιτικοί «παλαιάς κοπής» που ζουν σε αποστειρωμένο περιβάλλον, ότι «εκεί έξω» υπάρχει ένα άλλος κόσμος. Τον οποίο δεν τον βλέπουν κατάματα αλλά, μέσα από τις στατιστικές. Πολλές φορές ακούμε ότι η ευελιξία ήταν το τίμημα της προσαρμογής. Προσοχή, όχι η εσωτερική υποτίμηση, όχι η μείωση του μισθού ή της σύνταξης αλλά η μείωση της ίδιας της εργασίας. Δηλαδή η ανεργία, το μισό μεροκάματο, η διαλείπουσα εργασία 1-2 ημέρες την εβδομάδα κ.λπ . Αυτό ήταν δήθεν το αναγκαίο τίμημα της αναπροσαρμογής: η αναξιοπρέπεια..
(Έστω ας το συζητήσουμε για την εσωτερική υποτίμηση. Πείτε δεν υπήρχαν λεφτά, έπρεπε να διορθωθεί το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του προϋπολογισμού είχε πάει στα ύψη. Αλλά αυτά γίνονται άπαξ, δεν έρχονται και επανέρχονται σαν καθημερινός εφιάλτης, σαν συνεχή απειλή, ως στοιχείο οικονομικής αποσταθεροποίησης και κοινωνικής υπονόμευσης).
Τα παιδιά μας, οι πολίτες δεν θέλουν μέσους όρους. Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε πάντα στη μέση (έως πολύ δεξιά για να λέμε την μαύρη αλήθεια) και να λέμε αυτά έχει η διαπραγμάτευση, έτσι γίνονται οι συμφωνίες: με συμβιβασμούς  (το 2010 με τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, το 2012 με την υπερβολική εσωτερική υποτίμηση, το 2015 με το 3ο μνημόνιο, την καταστροφή της ασφαλιστικής συνείδησης και την πλήρη ευελιξία, τώρα με το σκοπιανό ή αύριο με το Αλβανικό). Πρέπει να πάρουμε και κάτι ολόκληρο: ας πούμε την απασχόληση και την αξιοπρέπειά μας!
 Κοντολογίς θα έλεγα ότι πρέπει να εργαστούμε τουλάχιστον να κρατήσουμε εδώ, στον τόπο τους, στην Ελλάδα, τα λίγα παιδιά που γεννάμε και σπουδάζουμε με τεράστιες θυσίες. Είναι λαμπρά μυαλά και είναι λίγα παιδιά... . Γιατί το κατ εξοχήν εθνικό πρόβλημα είναι το δημογραφικό: αφενός πρόβλημα λόγω αφελληνισμού και αφετέρου γιατί χωρίς νέους, για τους οποίους θα εργαστούν οι γονείς, χωρίς τα παιδιά που θα καταναλώσουν, αν δεν έχουμε τους νέους επιστήμονες που θα δημιουργήσουν, ανάπτυξη και ευημερία δεν βλέπουμε.
Μια χώρα με λίγα παιδιά είναι μια αδύναμη πατρίδα…
Και από την άλλη, τα μικρής εξειδίκευσης εργατικά χέρια ας μην κυλήσουν από γκαρσόνια σε υποδοχείς μεταναστών. Να μην γίνει η πατρίδα μας κέντρο υποδοχής και οι Έλληνες ανθρωποφύλακες...
Και όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε με την αλληλεγγύη, την κοινή προσπάθεια, με καθημερινούς επιτεύξιμους στόχους που θα μας οδηγήσουν στα μεγάλα και με τη δύναμη του παραδείγματος. Αυτό το τελευταίο αφορά τόσο τους γονείς όσο και τους πολιτικούς.
Άρα, δεν μπορεί παρά κάθε προσπάθεια και όλες οι προτάσεις διεξόδου να είναι να είναι προσανατολισμένες (και) στο Δημογραφικό και το τι προσφέρουμε στα νέα παιδιά…
Επιμένω και επανέρχομαι γιατί είναι τόσο μεγάλη και τέτοιας ποιότητας η απόσταση μεταξύ πολιτικού απαράτ και του «κόσμου εκεί έξω» που δεν επιτρέπουν καμία (θετική) πρόβλεψη.
Και το αναφέρω αυτό γιατί δεν συμμεριζόμαστε όσους λένε ότι ο πόλεμος τελείωσε. Ούτε ανακωχή δεν πετύχαμε. Μην εγκλωβιστούμε στην υπο-ανάπτυξη. Γιατί ποτέ δεν είναι κανείς σίγουρος τι «καθεστώς» θα επικρατήσει μετά τον πόλεμο. (Αναφέρω την περίοδο 1914-1917, το 1945, τώρα...)
 Και όλα αυτά την στιγμή που οι πολιτικοί ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία, ενώ δεν την προσφέρουν στους (πτωχευμένους) πολίτες…

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13529275
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
5193
27365
80827

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 123 επισκέπτες και κανένα μέλος