A+ R A-
17 Ιουλίου 2018
Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 22:15

Προκλήσεις της μετάβασης προς τη μετα-προγραμματική φάση

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Η «καθαρή» έξοδος από τα Μνημόνια πρέπει να είναι το δικό μας σχέδιο, η δική μας επιλογή, η δική μας στρατηγική. Είναι η μόνη επιδίωξη που δεν καθορίζεται από εξωτερικούς καταναγκασμούς, δε μας επιβάλλεται δηλαδή από έξω. Το τελευταίο διάστημα κυκλοφορούσαν δύο προτάσεις: Η μία είναι η χώρα να συνεχίζει να δανείζεται από τον ESM, στο βαθμό που το επιτόκιο εξακολουθεί να είναι χαμηλό. Η δεύτερη πρόταση ήταν αυτή της εξόδου στις αγορές μέσα από μία πιστοληπτική γραμμή.
Είναι η λύση που επεδίωξε, χωρίς να το επιτύχει, η Κυβέρνηση Σαμαρά το 2014. Και οι δύο προτάσεις βασίζονται στην ίδια αντίληψη: η Ελλάδα, η οικονομία της και η κοινωνία της δεν είναι μεταρρυθμίσιμη και ως εκ τούτου απαιτείται η έξωθεν επιτήρηση.
Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι είναι προσβλητική για τον ελληνικό λαό και τις θυσίες του η αντίληψη της αιώνιας επιτήρησης. Δεύτερον η εμπειρία της κρίσης και η βιαιότητα της προσαρμογής που επιχειρήθηκε απέδειξε τρία πράγματα: πρώτον ότι η Ελλάδα δεν είναι και τόσο μη μεταρρυθμίσιμη χώρα όσο κάποιοι φρονούν και δεύτερον ότι κανένα εγχείρημα προσαρμογής δε δύναται από μόνο του να λύσει προβλήματα.
Αντίθετα χρειάζεται και η παράλληλη μέριμνα για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Χρειάζεται δηλαδή μια δίκαιη κατανομή των βαρών. Τρίτον ότι η χώρα χρειάζεται το δικό της σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Ουσιαστικά η συζήτηση γίνεται για ένα σχέδιο που θα είναι βιώσιμο και δίκαιο, που θα λειτουργεί αποτρεπτικά προς την επόμενη κρίση, που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι αναγκαία όμως η «καθαρή» έξοδος που σημαίνει τη βαθμιαία αποκατάσταση του οικονομικού αυτεξούσιου της χώρας. Σημαίνει τη δυνατότητα συγκρότησης του δικού μας σχεδίου για τη χώρα. Η «καθαρή» έξοδος σημαίνει σχέδιο με προσανατολισμό. Η πιστοληπτική γραμμή είναι σχέδιο «τυφλό» και ετεροκαθοριζόμενο.
Από εδώ και πέρα ουσιαστικά μιλάμε για μετάβαση στη νέα κανονικότητα. Υπάρχουν δυο αντιλήψεις περί κανονικότητας. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη η κανονικότητα ορίζεται με όρους επιστροφής στο προ της κρίσης παρελθόν. Αυτό όμως δε συνυπολογίζει την περίοδο της κρίσης αλλά και τα αίτια που μας οδήγησαν σε αυτή. Αυτή η αντίληψη είναι εγγενώς συντηρητική. Βασίζεται σε μια λογική εφησυχασμού και αποφυγής ευθυνών. Το βιώσιμο της εξόδου από την κρίση σημαίνει κατανόηση των αιτιών που μας έφεραν ως εδώ και κατάρτιση ενός σχεδίου υπέρβασης των παθογενειών.
Η έξοδος από τα Μνημόνια δε οδηγεί αναπόφευκτα και σε έξοδο από την κρίση. Η έξοδος από τη κρίση όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται από μια κατάσταση κρατικής χρεοκοπίας είναι μια διαδικασία μακρά, με πολλές αντιφάσεις διλήμματα και ρίσκα. Εξ ου και η ανάγκη καθαρών επιλογών στη μετάβαση και στη διαμόρφωση της νέας κανονικότητας.
Άρα κύρια επιδίωξη πρέπει να είναι η οργάνωση ενός μεγάλου και πολυεπίπεδου μετασχηματισμού των υπαρχουσών δομών.
Πρέπει να διασφαλστεί όμως ότι η ανάπτυξη από εδώ και πέρα δεν θα είναι ληστρική αλλά θα σέβεται τους εργαζόμενους και το περιβάλλον. Θα είναι δηλαδή Βιώσιμη Ανάπτυξη. Δεν θα είναι ανάπτυξη που διευρύνει τις ανισότητες, αλλά θα έχει κοινωνικές δεσμεύσεις και θα υπηρετεί κοινωνικούς στόχους με πρώτο μεταξύ αυτών τη μείωση της ανεργίας. Θα είναι, δηλαδή Δίκαιη Ανάπτυξη. Δεν θα είναι κερδοσκοπική «φούσκα», αλλά θα είναι πραγματική και διατηρήσιμη. Και βεβαίως άμεσα να υπάρξει νέο παραγωγικό υπόδειγμα.
Το μέσο για την προώθηση και την υποστήριξη αυτού του μετασχηματισμού είναι η διαμόρφωση μιας νέας σχέσης ανάμεσα στο κράτος, την κοινωνία, την αγορά, τους  πολίτες και τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα,δεν μπορούμε να υμνούμε γενικά την επιχειρηματικότητα, συγχέοντας αδιακρίτως ευκαιριακές, κερδοσκοπικές δραστηριότητες, ακόμη και παραβατικές πρακτικές, με κοινωνικά υπεύθυνες μορφές επιχειρηματικότητας, που συνεργάζονται και καινοτομούν, επενδύουν στην έρευνα και το ανθρώπινο δυναμικό, στηρίζουν τις τοπικές οικονομίες και αναζητούν νέες αγορές. Πρέπει να δούμε πως είναι δυνατόν να θεμελιώσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τη διοίκηση. Να σταματήσει δηλαδή η καχυποψία της κοινωνίας απέναντι στο κρατικό μηχανισμό και τους λειτουργούςτου. Πρέπει να δούμε πως οι πολίτες θα δράσουν υπεύθυνα και συλλογικά για να ελέγξουν και να προωθήσουν τη διαδικασία του μετασχηματισμού. Η λογική της ανάθεσης ηττήθηκε στην περίοδο της κρίσης και αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερη δημοκρατία και στρατηγικές κοινωνικής συμμετοχής και ενεργοποίησης. Χρειάζεται να ξαναδούμε πως οι εργαζόμενοι μέσα από ένα ανασυνταγμένο εργατικό κίνημα θα διεκδικήσουν τη διεύρυνση του μεριδίου της εργασίας, τον εκδημοκρατισμό των χώρων δουλειάς. Τα νέα υποκείμενα προϋποθέτουν την υπέρβαση των πρότερων συλλογικών διευθετήσεων.

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13394494
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
170
3865
55228

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 58 επισκέπτες και κανένα μέλος