A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017
Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017 21:18

Η κληρονομημένη μας αισθητική...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Έχουμε ως λαός πολλά κληρονομημένα κακά τελικά. Δεν είναι αρκετά τα κληρονομημένα μας βλαστάρια από τα πολιτικά τζάκια σε κάθε επίπεδο και τοπικό πλαίσιο.... Δεν είναι μόνο οι δημόσιες θέσεις που κληροδοτούνται και οι επαγγελματικές...
Είναι και η αισθητική καθώς και η επιβολή της,  η οποία τελικά κληροδοτείται με κάποιον μαγικό αλλά και τυραννικό τρόπο. Η δικτατορία του δήθεν ωραίου και επιβαλλόμενα ωραίου , του Κάλλους που έχει για μερικούς που το επιβάλλουν τα δικά τους στενά προσωπικά κριτήρια.
Μπορεί κάποτε κι ο τόπος τούτος ο άνυδρος και ξερός να εξέθρεψε κάποιους και κάποιες που ν΄ ασχολήθηκαν με την τέχνη. Άλλοι πήραν τον σκληρό δρόμο της δύσκολης ανηφόρας κι άλλοι τον εύκολο, της γρήγορης κι εφήμερης κατηφόρας που εύκολα φαίνεται και κρίνεται από την δική τους αισθητική και επιλογή....
Άλλοι έτσι, άλλοι αλλιώς, ο καθένας με τα άνθη και την παιδεία του μυαλού του που κουβαλά, μπορεί ή δεν μπορεί να είναι ηθοποιός, ποιητής , λογοτέχνης, πεζογράφος, ρήτορας και πολλές  άλλες  ωραίες  ιδιότητες. Όλοι μπορούμε να είμαστε πολλά κι άλλα ακόμη περισσότερα αλλά αυτό γίνεται όχι με αυτοπαρασημοφόρηση αλλά και ούτε με επιβολή.
Το επόμενο ζήτημα είναι η έννοια και η Ιδέα, δηλαδή του τι καμιά φορά εκπροσωπούμε και είμαστε έστω και δραματοποιημένα φορέας του. Είμαστε όλοι μας υποκριτές- με την έννοια της υποκριτικής και μ΄αυτόν τον τρόπο μπαίνουμε σ΄έναν ρόλο που παίζουμε ή εκθέτουμε τον εαυτό μας. Όμως αν δεν είναι πειστικός είμαστε κακοί υποκριτές, ή δεν μάθαμε καλά τον ρόλο μας, ή καλό είναι αν έχουμε αξιοπρέπεια να εγκαταλείπουμε καμιά φορά και κάτι, απ΄το να το φορτωνόμαστε και να  ξεφτιλίζουμε...δεν μας τιμά αλλά ακόμη περισσότερο δεν τιμά και ιερά τέρατα που μπορεί να συνεργάζονται και χάνουν τουλάχιστον τον τίτλο του ιερού .
Ο πολιτισμός τελικά με δύο τρόπους αλλά και με δύο ταχύτητες τρέχει. Αυτή της πυγολαμπίδας που πετά με το δικό της μικρό φως και λάμπει έστω και θαμπά αλλά αυτόφωτα, οι μικροί αλλά σημαντικοί και αυτόφωτοι- και της νυχτοπεταλούδας που έλκεται από οποιοδήποτε φώς, πετά γύρω γύρω και τελικά πέφτει ζαλισμένη στη φωτιά. Τα μικρά είναι για πολλούς ασήμαντα αφού δεν θα λάμψει τίποτα στο πρόσωπό τους και προτιμούν το πυροτέχνημα της ελάχιστης στιγμής και λάμψης, της μικρής δόξας απ΄την  αυθεντικότητα  μια σταγόνας. Αλλά και πάλι το είπε με πληρότητα ο ποιητής μας....


«Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.»
Γ. Σεφέρης....

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12189533
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3633
25575
82250

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 130 επισκέπτες και κανένα μέλος