A+ R A-
18 Νοεμβρίου 2017
Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017 10:24

Για μια χαμένη ιδέα...

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Πού να πηγαίνει μια χαμένη ιδέα άραγε; Πού να καταλήγει άραγε; Στα αζήτητα ή μάλλον ακόμη περισσότερο στο καλάθι των αχρήστων παρέα με μια χαμένη σκέψη και συνάμα μια χαμένη ευκαιρία. Ή μάλλον όχι- ο μεγάλος στοχαστής και ψυχαναλυτής Sigmund Freud μίλησε και υποστήριξε πως μια χαμένη σκέψη καταλήγει μάλλον στο υποσυνείδητο. Ουσιαστικά από εκεί που ξεκίνησε. Εμείς θα υποστηρίξουμε πως καμία χαμένη ιδέα κανονικά δεν θα έπρεπε να χάνεται και να απωθείται. Ειδικά όταν γνωρίζουμε πως το μεγάλο δε γεννιέται μεγάλο από μόνο του αλλά αναπτύσσεται και γιγαντώνεται. Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για πολιτισμικά και πνευματικά κατασκευάσματα.
Γεννήθηκε κανένας μεγάλος συγγραφέας και ποιητής και το αγνοούμε; Γεννήθηκε κανένας μεγάλος θεός στον τόπο μας και σε κάθε τόπο που με την υπέρλαμπρη του ήλιου σοφία θα μας έβγαζε από τα σκοτάδια μας; Και τελικά γιατί δεν μας έβγαλε κι έχουμε την αίσθηση πως βυθιζόμαστε λίγο ακόμη πιο βαθιά; Μα πολύ απλό, όταν ο τόπος- σύνηθες βέβαια στην ελληνική κοινότητα των πολιτών- βρίθει από αστέρια που επιμένουν στον ατομικό τους φωτισμό, τότε δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον ήλιο...και χτυπιούνται μεταξύ τους σαν μικρά κακομαθημένα παιδάκια , που μέσα στον εγωκεντρισμό τους βλέπουν την δόξα και την φήμη σαν προσωπικό τους απόκτημα και άθλο ή μάλλον έπαθλο.
Και φυσικά ο σκοταδισμός επικρατεί καλά μέσα σε θεσμούς και ψυχές με αποτέλεσμα οι όμορφες κι ανάλαφρες ιδέες, τα ωραία κείμενα και βιβλία της δροσερής πνοής των νέων ποιητών και συγγραφέων να χάνονται μέσα στη στάχτη και την ύπουλη κολλώδη λάσπη κάποιων που δεν μπορούν, γιατί δεν ξέρουν ν΄ανασάνουν τον αέρα της ελευθερίας και της μικρότητας της σκέψης τους κι ακόμη περισσότερο της πράξης τους και της δράσης τους. Ιστοί αράχνης μέσα σε αραχνιασμένα δάχτυλα που αυτο-ορίστηκαν τέλεια, σκονισμένες πνοές από καπνισμένα βλέμματα και ανυπαρξία παιδείας, που όσο κι αν την καπηλεύονται δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν φορείς της και ουσιαστικοί της εκπρόσωποι μιας κι αρκετές φορές την έχουν προδώσει, πράγμα που μάλλον τους διαφεύγει.
Η ίδια κατάσταση όμως ισχύει και στην πολιτική, που εύκολα ξεχνάς και δύσκολα θα κριθείς  παρά μετά από καιρό και χρόνια όταν οι τρομακτικές επιρροές και αποτελέσματα θα έχουν καταβάλλει ολοκληρωτικά έναν λαό, που ακόμη με αξιοπρέπεια και προβληματισμό κόβει ακόμη κι από τα αναγκαία του για να μείνει συνεπής απέναντι σε λογαριασμούς, τράπεζες, κοινωφελείς οργανισμούς που η μόνη τους «κοινωφέλεια» σταματά σε όσους απασχολούν, στο προσωπικό τους.... Πού να πήγαν οι χαμένες άραγε ιδέες και σκέψεις...Πιστεύω πως δολοφονήθηκαν μαζί με τον Καποδίστρια, αυτοκτόνησαν μαζί με τον Συκουτρή και άστραψαν μαζί με την περίπλοκη ζωή και επιλογή του κάθε Σολωμού....

 

Όμως κοίτα στα σπλάχνα μου μέσα,
που το κρίμα τους κλαίνε και πες,
πες του κόσμου που φώναξε τόσα,
εδώ μέσα αν ειν’ άλλες πληγές....
Σολωμός....

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12188594
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2694
24636
81311

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 επισκέπτες και κανένα μέλος