A+ R A-
22 Μαΐου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Mα το ντέρμπι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο
κι εσύ πνίγεσαι με δίχρωμα κασκόλ
ΕΛΛΑΣ
Στίχοι: Σταμάτης Μεσημέρης
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Πως στήθηκε στον τοίχο η Άρτα, σ’ ένα παιχνίδι, που έμοιαζε ντέρμπι, αλλά δεν ήταν... Πριν ξεκινήσει, είχαν φροντίσει οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, να... σκιάξουν τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου και αυτός να κάνει την επίσημη επίσκεψή του στην Ήπειρο, αρκούντως φοβισμένος και να εξαγγέλλει, ακριβώς τα αντίθετα, απ’ όσα είχε εξαγγείλει και ψήφισε η Βουλή, σε ανάλογες περιπτώσεις (σ.σ. Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Πανεπιστήμιο Ιονίων Νήσων). Η περιγραφή που κάνει το ρεπορτάζ της «Γ», είναι αρκούντως διαφωτιστική...
Το πρώτο που αφορούσε τον υπουργό Παιδείας, ήταν να μην έχει απέναντί του, τους καθηγητάδες και όλο το σύστημα της λειτουργίας του ακαδημαϊκής κοινότητας. Και του το εξασφάλισαν αυτό, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, οι οποίοι είδαν από πολύ καιρό τώρα τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου να... ξερογλείφονται, για το πότε θα έρθει η ώρα να ονομαστούν καθηγητές Πανεπιστημίου και να μετακομίσουν στα Γιάννενα, θεωρώντας πως εκεί το γήπεδο, έχει περισσότερες συγκινήσεις (πριμ, στημένα και όλα όσα λέγονται στις ποδοσφαιρικές συζητήσεις). Όταν ήρθε η ώρα να φτάσει στην Άρτα, αυτό το είχε εξασφαλισμένο, για να μπορεί ακολούθως να κάνει παιχνίδι...
Άσφαιρα τα πυρά του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, που αν και αναζητούσε το αυτονόητο, δεν έπεισε... Αναζητούσε το Πανεπιστήμιο Ηπείρου, γνωρίζοντας όμως ότι ο υπουργός και οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, είχαν συμφωνήσει για το ΥΠΕΡπανεπιστήμιο Ιωαννίνων και περιέλαβε αυτή την θέση και στο νομοσχέδιο που θα εισαχθεί για συζήτηση στην Βουλή, τις επόμενες ημέρες... Γνωρίζει ο υπουργός, ότι όλα τα Πανεπιστήμια στην χώρα μας, φέρουν το όνομα της Περιφέρειας που αναπτύσσονται και όχι μιας πόλης. Όμως είπαμε τα Γιάννενα είναι Γιάννενα και για τον λόγο αυτό, στην περίπτωσή μας, δεν μιλάει κανένας για συγχώνευση ΤΕΙ και Πανεπιστημίου, αλλά για απορρόφηση του ΤΕΙ Ηπείρου, απ’ το ΥΠΕΡπανεπιστήμιο Ιωαννίνων!
-Ποιός μίλησε και σ’ αυτή την περίπτωση, για την αναγκαιότητα της περιφερειακότητας και της διαμόρφωσης της περιφερειακής συνείδησης;
Κανένας φυσικά, γιατί αυτή η έννοια, αλλά και η λειτουργία, δεν περνάει απ’ την σκέψη όσων αποφασίζουν για την τύχη της περιφέρειας Ηπείρου. Αντίθετα, προκύπτουν οι παράγοντες, που προβάλλουν το «κόκκαλο» που πέταξαν οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στην Άρτα και την Πρέβεζα κατά κύριο λόγο. «Υλοποιούνται οι συγκεκριμένες προτάσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα», αναφέρει σε δήλωσή του ο βουλευτής Βασίλης Τσίρκας και σε ανάλογο πνεύμα είναι και η δήλωση του έτερου βουλευτή Κώστα Μπάρκα, που χαίρεται γιατί η Πρέβεζα, δεν έμεινε εκτός διανομής...
«Νάχαμε να λέγαμε», είναι όλα αυτά. Στην Άρτα δημιουργείται ένα πανεπιστημιακό τμήμα, που ανάλογο υπάρχει και στα Γιάννενα, για να μην προκύψει ενδιαφέρον απ’ την πλευρά των υποψηφίων, που θα επιλέξουν το πρωτότυπο των Ιωαννίνων και να κλείσει. Ωραίο το κόλπο! Το ίδιο και στην Πρέβεζα. Υπάρχει στα Γιάννενα τμήμα Οικονομικών Σπουδών και δημιουργείται στην Πρέβεζα πανεπιστημιακό τμήμα Λογιστικής. Να μην το προτιμήσει κι αυτό, κανένας και να κλείσει... «Το στρίβειν διά του αρραβώνος»... Ο αποπροσανατολισμός, είναι πάντα η μεγάλη δύναμη της εξουσίας και την ζήσαμε, διά του περίεργου υπουργού Γαβρόγλου...
Θα περίμενε κανένας, οι έντονες αντιδράσεις, σ’ αυτά τα απλά θέματα, να προκύψουν απ’ τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, οι οποίοι δεν θα έκαναν την επανάσταση, αλλά θα υπερασπιζόταν το ίδρυμα και την πόλη, στην οποία ζουν τόσα χρόνια και απ’ αυτά έχουν απολάβει πολλά. Αλλά τα πολλά, τα σβήνουν πάντα, τα περισσότερα... Καθώς η ανάλυση περιλαμβάνει και ποδοσφαιρικές έννοιες, ας περάσουμε στο πρώτο συμπέρασμα. «Κότες» οι κύριοι καθηγητές... Κοιτάζουν τα Γιάννενα και ηδονίζονται...
Ας συμβιβαστούμε λοιπόν με το «κόκκαλο» και να περάσουμε στην άλλη πλευρά... Τους νικητές του ΥπερΠανεπιστημίου Ιωαννίνων, οι οποίοι όταν έκαναν τον υπέρ πάντων αγώνα για να πετύχουν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους, ότι η απληστία δεν υπήρξε ποτέ καλός σύμβουλος.
Γράφει ο σοβαρός αναλυτής Χρήστος Μασσαλάς (σ.σ πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων): «Τα αξιόλογα πανεπιστήμια είναι προϊόν αργών και προσεκτικών διαδικασιών ενώ τα τεχνολογικά ιδρύματα απαιτούν γρήγορες και ευέλικτες προσαρμογές. Η σημερινή πολιτική ηγεσία δεν φαίνεται να κατανοεί ούτε τον παράγοντα ποιότητα, ούτε το διακριτό ρόλο των ΑΕΙ και ΤΕΙ, ούτε το ρόλο τους στην επιβίωση της χώρας. Το αποτέλεσμα θα είναι οδυνηρό και θα έχει διάρκεια. Οι πληθωριστικές τάσεις σε καμιά από τις εκφάνσεις της κοινωνίας δεν είναι ωφέλιμες. Πόσο μάλλον στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης»!


Υ.Γ. Δεν κάνουμε λόγο για την Γεωπονική Σχολή, γιατί μπορεί ο καθένας να φανταστεί, τι θα συνέβαινε αν κι αυτή πήγαινε στα Γιάννενα, που δεν έχουν ούτε πεδιάδα, ούτε Τζουμέρκα, ούτε Αμβρακικό...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Το φάντασμα του χρέους, των υπερ-πλεονασμάτων, των φόρων, της παραγωγικής καθήλωσης, της ανεργίας και της φτωχοποίησης θα πλανιέται πάνω από τη χώρα και μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια.
 Οι Γερμανοί δεν θέλουν να δώσουν το χρέος, το ΔΝΤ θέλει να μειωθούν οι συντάξεις -για να μειωθούν, ταυτόχρονα, οι φόροι στις επιχειρήσεις- και να μην αυξηθούν οι μισθοί. Ενώ οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ το μόνο που σκέφτονται είναι την καρέκλα. Γι’ αυτή τα κάνουν όλα.
 Ειδικά ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε τόσο πειθήνιος στα κελεύσματα της τρόικας, με το διακύβευμα της διακράτησης της εξουσίας, που δέχεται οποιοδήποτε «τίμημα». Αυτό είναι πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο. Τέτοια ευκαμψία για την εξουσία μόνο σε βασιλικές αυλές συναντάμε… Ειδικά δε στο θέμα των πλεονασμάτων του 3,5% που «επιτυγχάνονται» με υπερφορολόγηση, κάτι που ανακόπτει τους ρυθμούς ανάπτυξης (κάτω του 2% το 2018 και 2019, από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη παρά την προηγηθείσα ύφεση…), εμποδίζει την δημιουργία (κανονικών) θέσεων εργασίας, στερεί την προοπτική των νέων ανθρώπων. Η φτωχοποίηση οφείλεται στον άρρωστο έρωτα του Τσίπρα με την εξουσία…
Η ΝΔ, πιστή στις υποδείξεις των μεγάλων εταιρειών και των δανειστών θέλει να μειώσει την φορολογία στα κέρδη, ακόμη και στα μη επενδυόμενα. Και σαν αντιστάθμισμα για τα διαφυγόντα έσοδα θέλει να αυξήσει τους άμεσους φόρους στους μισθωτούς των 400 ευρώ το μήνα και των 450 στους συνταξιούχους. Αντί για διεύρυνση της φορολογικής βάσης προς τους φοροαποφεύγοντες και παρα-οικονομούντες, θέλει να επιβαρύνει και άλλο όσους κινούνται στην περιοχή της απόλυτης φτώχειας. Από την άλλη υποστηρίζει ότι η απασχόληση δεν είναι θέμα διαθέσιμου εισοδήματος, μισθών και διαχεόμενου πλούτου, επενδύσεων, νέων σημάτων και αγορών αλλά, θέμα προσφοράς… Η αξιωματική αντιπολίτευση προτείνει δηλαδή χαμηλότερες τιμές παραγωγού μέσα από κατώτερα δικαιώματα. Ευελιξία και πλήρη απορρύθμιση για ευκολότερο «μπες-βγες» στην αγορά εργασία. Η ζούγκλα σε πλήρη εφαρμογή χωρίς καμία περιγραφή ή αναφορά.
 Και ποια είναι η διαφορά μεταξύ κυβέρνησης, που απέρχεται (ευτυχώς) και την ΝΔ που φιλοδοξεί να κάνει την… διαφορά (τρομάρα της); Μα το γεγονός ότι η ΝΔ τα έχει στο πρόγραμμά της και η κυβέρνηση τα έχει στα… e-mail της. Όπως ακριβώς τα λαμβάνει από την τρόικα. Τα εφαρμόζει δε απαρέγκλιτα προσκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Και προς τούτο δεν νιώθει καμία συστολή, δεν ορρωδεί προ ουδενός!
 Και οι δύο εταίροι του (δικομματικού) φενακισμού έχουν πρόγραμμα μόνο για την απόλυτη φτώχεια. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στο εάν το επίδομα απόλυτης φτώχειας θα δίνεται σε 650.000 «περιθωριοποιημένους» συμπολίτες μας (ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα) και θα λέγεται Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) ή σε 800.000 και θα λέγεται Ελάχιστο εγγυημένο Εισόδημα (εξαγγελίες Μητσοτάκη). Τέτοιες τομές... Κανείς τους δεν έχει ένα στοιχειώδες πρόγραμμα για την ανάπτυξη. Αυτή, υποτίθεται, θα έρθει με τον αυτόματο πιλότο της εργατικής εξαθλίωσης και της διάλυσης των μισθών.
Αυτές είναι η διαφορές τους: στην ονομασία της ελεημοσύνης.
Αυτό είναι το πρόγραμμά τους: φτωχοποίηση, άρτος και θεάματα.
 Αυτό είναι το σχέδιο τους: Ένας φοβισμένος πολίτης χωρίς προοπτική που θα δέχεται την πατερναλιστική συμπεριφορά του «κυβερνήτη» (ΣΥΡΙΖΑ) ή την ελεημοσύνη του μαικήνα (ΝΔ)…
ΝΔ κα ΣΥΡΙΖΑ μιζάρουν στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ή την ή το επίδομα.
 Είτε εξ αποτελέσματος (ΣΥΡΙΖΑ) είτε εξ επιλογής (ΝΔ) συμππίπτουν. Στην πράξη εφαρμόζουν αυτό που έκανε ο βαθύπλουτος  Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ: Μείωσε την φορολογία στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, υποτίθεται για να κάνουν επενδύσεις και να δημιουργούσουν νέα θέσεις εργασίας και παραγωγή στο εσωτερικό (Αμερική). Και τι έκαναν οι αθεόφοβοι; (αν και ατό ήταν αναμενόμενο): Με τα κέρδη που διασφάλισαν (από την περσινή χρήση αφού μειώθηκε ο φόρος προς το κράτος) αγόρασαν ίδιες μετοχές (των εισηγμένων εταιρειών τους). Με αποτέλεσμα ο δείκτης του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης να ανέβει, οι τιμές των (δικών τους) μετοχών να εκτοξευτούν στα ύψη (υψηλή-τεχνητή ζήτηση) και οι ίδιοι να γίνουν πλουσιότεροι (ενθυλακώνοντας υπεραξίες σε κάθε πώληση μετοχών).
 Αντιθέτως, μια προοδευτική οικονομική και κοινωνική πολιτική έχει στον πυρήνα της την ανάπτυξη και την διάχυση του οφέλους σε ολόκληρη την κοινωνία. Δηλαδή για την δημιουργία περισσότερων και καλύτερων  νέων θέσεων εργασίας, την ενίσχυση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, την τόνωση του αγροτικού εισοδήματος, την επαγγελματική και οικονομική κινητικότητα, την διεύρυνση της μεσαίας τάξης. Τα δε επιδόματα είναι αναγκαία για λίγο χρονικό διάστημα και  μόνο μεταβατικά για την αντιμετώπιση έκτατων αναγκών (ανεργία, απόλυτη φτώχεια). Δεν αποτελούν μόνιμη «λύση».
 Η ΝΔ το κάνει γιατί θέλει να ξαμολήσει τους νεοφιλελευθέρους, να μην τηρεί κανένα κανόνα εργατικού δικαίου, να ισοπεδώσει δικαιώματα.
 Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει αφενός γιατί υιοθέτησε πλήρως τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό (μέσω των πλεονασμάτων, της μείωσης της φορολογίας στα μη επενδυόμενα κέρδη, της μείωσης των μικρών συντάξεων και του περιορισμού του αφορολογήτου-της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης όχι για το χτύπημα της φοροδιαφυγής αλλά για την μεταφορά βαρών στις πιο αδύναμες πλάτες). Αλλά και από ιδεολογική μονομέρεια καθώς πιστεύει ότι όσο εξαθλιώνεται ο λαός τόσο ωριμάζουν οι επαναστατικές συνθήκες…
 Και οι δύο φέρονται πατερναλιστικά και προσφέρουν «άρτο» για να ελέγξουν τις πολιτικές εξελίξεις. Θέλουν εξαρτημένους και άβουλους ψηφοφόρους για να ελέγξουν τις εξελίξεις.
Το προοδευτικό Κίνημα θέλει να προσφέρει ευκαιρίες στους πολίτες, ίσες δυνατότητες, γνώση για ανάπτυξη του ανθρώπου και της επιχειρηματικότητας. Ώστε ελευθέρα να αποφασίζει… Ο νέος δικομματικός φενακισμός θέλει μέσω της φτωχοποίησης να σέρνει στο άρμα τους εξαθλιωμένους ψηφοφόρους…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Σε αναπροσαρμογή της στρατηγικής τους κινούνται ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία στη σκιά των τελευταίων δημοσκοπήσεων, δημοσιευμένων και μη, ενώ την ίδια στιγμή είναι κυρίαρχος ο προβληματισμός στην πλειοψηφία των πολιτών για το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Παρά την παγιωμένη διαφορά, όπως προκύπτει από τις έως σήμερα δημοσκοπήσεις, της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή πρωτιά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν τούτοις έχει ξεκινήσει μεγάλη συζήτηση στο εσωτερικό των δύο επιτελείων, τόσο του Αλέξη Τσίπρα όσο και του Κυριάκου Μητσοτάκη για τους λεγόμενους ποιοτικούς δείκτες.

«Η συζήτηση για τα εκλογικά ποσοστά είναι μηχανιστική, αφού κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνουν οι εκλογές, σε ποιες συνθήκες και ποιο θα είναι το διακύβευμα» αναφέρει πρόσωπο με βαθιά γνώση των τάσεων του εκλογικού σώματος και σπεύδει να τονίσει τον ιδιαίτερα χαμηλό βαθμό της εμπιστοσύνης των πολιτών για το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό διότι με βάση την κλίμακα 0-10, ο μέσος όρος είναι περίπου στο 3, στοιχείο που είναι το χειρότερο στην Ευρώπη. «Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, καθώς έχει ξεκινήσει από το 2007, αλλά τώρα έχει επιδεινωθεί η κατάσταση» υπογραμμίζει ο ίδιος παράγοντας.

Παράλληλα, από τις μετρήσεις που γίνονται, το μείζον ζήτημα που καλούνται να απαντήσουν οι ηγεσίες των κομμάτων και αυτό ήδη συζητούν είναι πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, τον Σεπτέμβριο του 2015, δεν προσήλθαν στις κάλπες σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου του ίδιου έτους περίπου 650.000 ψηφοφόροι. Και για αυτό οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές και επιστήμονες  αναφέρονται στην προβληματική σχέση πολιτών - πολιτικών. «Το πολιτικό πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από το οικονομικό. Το πολιτικό προσωπικό έχει πριονίσει το κλαδί που κάθεται» είναι μία από τις κυρίαρχες φράσεις.

Αναπόφευκτα τίθεται θέμα συμμετοχής στις προσεχείς εκλογές και γίνεται μεγάλη συζήτηση για το εάν θα αυξηθεί ή όχι η αποχή. Οι δημοσκόποι που μετρούν συνεχώς, δεν έχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις ότι θα αυξηθεί ο αριθμός της αποχής και εκτιμούν ότι η συμμετοχή θα παραμείνει περίπου στα ίδια ποσοστά, όπως το 2015, δηλ. στο 56% (η αποχή έφτασε το 44,1% διευρυμένη κατά 7,5% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, τον Ιανουάριο του 2015).

Βαριά τη σκιά του πάνω από το πολιτικό σύστημα ρίχνει η γενικευμένη απογοήτευση των πολιτών, η πλειοψηφία των οποίων πιστεύει ότι για να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα απαιτείται τουλάχιστον μια δεκαετία. Το αίσθημα της απογοήτευσης προβληματίζει τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, καθώς οι μισοί περίπου πολίτες θεωρούν ότι η κατάσταση θα χειροτερεύσει και δεν πείθονται από το κυβερνητικό αφήγημα για καλύτερες ημέρες.

Ακόμη και η ΝΔ που προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις δεν πείθει, εκτός βέβαια από το στενό κομματικό της ακροατήριο, ότι επί διακυβέρνησής της η κατάσταση θα είναι καλύτερη. «Το περίφημο ''καλάθι της νοικοκυράς'' είναι αυτό που μετράει και επηρεάζει τις τάσεις, και όχι η όποια βελτίωση μακροοικονομικών δεικτών» υπογραμμίζει παράγοντας με μακρά εμπειρία στον χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.

Στους αναποφάσιστους στρέφεται ο ΣΥΡΙΖΑ

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναλύοντας τις δημοσκοπήσεις έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα στη σχέση πολιτών και πολιτικής και θέτουν το θεσμικό ζήτημα. Γι' αυτό και έχουν επενδύσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος και μέσω αυτής και στο περίφημο συμβουλευτικό δημοψήφισμα, όπου στο επίκεντρό του θα είναι, εάν γίνει, η άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας που θα έχει αυξημένες αρμοδιότητες από τον λαό που σε ποσοστό περίπου 75% το βλέπει θετικά. Επίσης, με αυτή τη λογική εξακολουθούν να συζητούν την αλλαγή και πάλι του εκλογικού νόμου με κατάτμηση περιφερειών, ακόμη και μείωση του ορίου εισόδου στη Βουλή, από το 3% στο 2% και ετοιμάζονται να καταθέσουν την απλή αναλογική για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Στο πρωθυπουργικό επιτελείο θεωρούν εξαιρετικά σημαντικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρατεί τα ποσοστά του, αν και παραδέχονται τη σημαντική μείωση της δύναμής του, λέγοντας όμως πως υπάρχει περιθώριο αντιστροφής του αρνητικού κλίματος.

Για τους αναποφάσιστους γίνεται μεγάλη συζήτηση και μεταξύ των δημοσκόπων, καθώς έχει παγιωθεί η εικόνα ότι το ποσοστό τους είναι περίπου στο 35%. Αυτή η εκτίμηση όμως αμφισβητείται από τμήμα των δημοσκόπων που υποστηρίζουν ότι είναι περίπου στο 10%, καθώς στο 35% υπολογίζουν όσους απέχουν διαχρονικά κ.λπ.

Ωστόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, από όπου εκπέμπεται το μήνυμα ότι «είναι ανοικτό το πολιτικό παιχνίδι», το ανησυχητικό είναι όχι μόνο η χαμηλή πτήση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά του ίδιου του Αλ. Τσίπρα, καθώς οι θετικές κρίσεις είναι πολύ χαμηλά για τον Πρωθυπουργό. Επίσης, κρίσιμο στοιχείο για τον ΣΥΡΙΖΑ, που επενδύει και στη χαμηλή του συσπείρωση, είναι και το ποσοστό που θα καταγράψει ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς μετά και την εκλογή του νέου αρχηγού.

 

Αλλαγή πλεύσης της ΝΔ


Το αίτημα των εκλογών παραμένει από την ηγεσία της ΝΔ αν και η πλειονότητα των πολιτών δεν θέλει πρόωρες εκλογές. Ακόμη, ορισμένα κορυφαία στελέχη εστιάζουν την ανάλυσή τους και στο ότι μεγάλος αριθμός πολιτών θεωρεί ότι δεν έχει δικαιωθεί η ΝΔ με την αντιπολιτευτική της στρατηγική. Την ίδια στιγμή αναζητούνται ελκυστικοί τρόποι ώστε να γίνει πλειοψηφική η επιχειρηματολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς μόλις 3 στους 10 θεωρούν ότι η κατάσταση θα ήταν καλύτερη με κυβέρνηση της ΝΔ. Στο ερώτημα πόσο κοντά είναι η ΝΔ στην αυτοδυναμία, κεντρικό στέλεχος εταιρείας δημοσκοπήσεων έλεγε ότι η ΝΔ δεν έχει «ταβανιάσει» και μπορεί να διαμορφώσει ρεύμα, αφού δυνητικά έχει ιδιαίτερα αυξημένη εκλογική επιρροή. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, πρέπει να ενισχυθεί το μήνυμα της ΝΔ σε συγκεκριμένα εκλογικά σώματα και να καταφέρει η αξιωματική αντιπολίτευση να πείσει ότι έχει εναλλακτικό, αξιόπιστο και ρεαλιστικό πρόγραμμα. Αυτό επιχειρείται ήδη με τα προσυνέδρια της ΝΔ, αλλά μέχρι στιγμής οι ποιοτικοί δείκτες δεν βελτιώνονται, παρά μόνο διατηρούνται η πρωτιά του κόμματος και η αυξημένη διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ, απόρροια του αρνητικού κλίματος για την κυβέρνηση.

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Υπάρχει μια χρυσή ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού και των εφήμερων εντυπώσεων. Είναι η στιγμή να λειτουργήσει υποδειγματικά στην αναζήτηση της αλήθειας και εποικοδομητικά στη χειμαζόμενη στις μέρες μας Δημοκρατία και τους θεσμούς της.
Η συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών και θα έθετα και ευρύτερα το θέμα του πολιτικού χρήματος, αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να αντιμετωπίσει από κοινού τα δομικά του προβλήματα, να υπερβεί τον αυτισμό του και τις παθογένειες που το ίδιο δημιούργησε και να θωρακίσει τη Δημοκρατία.
Ας μην πάμε πάλι σε μια λογική, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ας πρυτανεύσει, στο δρόμο για τη λήξη του τρίτου μνημονίου, λόγος εθνικής ενότητας και συνέγερσης. Θα διαφωνήσει κανείς ότι από τη μεταπολίτευση και μετά η σχέση της πολιτικής με τα ΜΜΕ και την αγορά ήταν σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετη;
Δυστυχώς, τα προηγούμενα χρόνια, όσο μεγάλωνε το μέγεθος του ΑΕΠ, όσο η επικοινωνία απορροφούσε τεράστιο κομμάτι, όσο η διαδρομή του λεγόμενου πολιτικού χρήματος διέτρεχε το τρίγωνο της διαπλοκής, όσο αυξάνονταν οι εκλογικές δαπάνες τόσο ανέβαζε στα ύψη τα λειτουργικά των κομμάτων και τα ανάγκαζε σε υπέρογκους δανεισμούς.
Και η αποτυχία του πολιτικού συστήματος ήταν ότι η εξελικτική διαδικασία και η ωρίμανση των αλλαγών δεν ήταν αρκετή για να αντιμετωπίσει δραστικά το πρόβλημα. Εδώ και τουλάχιστον δυόμιση –τρεις δεκαετίες το σύστημα δεν χρειάζεται βελτιώσεις οριακές , χρειάζεται δραστικές τομές.
Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι εάν οι πολιτικοί θα συμφωνήσουν να αποκόψουν κάθε ομφάλιο λώρο που συνδέει την πολιτική με την οικονομική εξουσία, τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο.
Εάν το πολιτικό σύστημα συνεχίσει να κυνηγά χίμαιρες, απλά η μια διαπλοκή θα διαδέχεται την άλλη και ο ένας αντίπαλος θα χτυπάει τον επόμενο. Όσο δεν γιατρεύονται οι αιτίες, το πρόβλημα θα αναπαράγεται. Και αυτό που μένει είναι κάθε νέα εξουσία να στοχοποιεί την επόμενη.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι θα αποφασίσου όλα τα κόμματα μαζί; Και εδώ έρχεται η εθνική συνεννόηση. Είναι στρατηγική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας, είναι η μόνιμη στρατηγική που θα επιβιώσει και μετά τις επόμενες εκλογές, είναι αυτή που θα οδηγήσει στην έξοδο από την οριστική κρίση τελικά.
Το πρώτο βήμα μπορεί να γίνει με την υιοθέτηση της απλής αναλογικής και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Το δεύτερο με το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών και το τρίτο βήμα και καθοριστικό να ελεγχθεί το πολιτικό χρήμα και να υπάρξουν δικλείδες ασφαλείας τέτοιες που θα αποτρέψουν μελλοντικά φαινόμενα διαπλοκής και συναλλαγής κάτω από το τραπέζι σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Το πολιτικό σύστημα έχει την υποχρέωση να αποκαταστήσει τους κανόνες της Δημοκρατικής Πολιτεία, ώστε να μην επιστρέφουμε στο παρελθόν του φανατισμού, του διχασμού και της αλληλοεξόντωσης για το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών». Όποιος εθελοτυφλεί μπροστά στην ανομία και τη βία και την υποθάλπει νομίζοντας πως εξυπηρετούνται τα πολιτικά του σχέδια, ας είναι έτοιμος να βρεθεί στη δίνη ενός πολιτικού Μεσαίωνα.
 Άρα, αναθεώρηση του Συντάγματος, ρυθμιστική διακυβέρνηση, εκλογικό σύστημα συνοδευόμενα από μετριοπαθή λόγο, είναι πεδίο όπου οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν και οφείλουν να συγκλίνουν.
Η ώρα για τις τομές είναι τώρα…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η κυβέρνηση έχοντας αποδεχτεί το μοιραίο των δημοκρατικών διαδικασιών, θέλει να περιορίσει το χρόνο που θα μείνε εκτός εξουσίας (μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων). Γνωρίζοντας ότι η μόνη συγκολλητική ουσία είναι ο κυβερνητισμός. Προς τούτο είναι διατεθειμένη να ψηφίσει όσα μέτρα ακόμη απαιτήσουν οι δανειστές προσεγγίζοντας το συνταγματικό όριο της τετραετίας . Και έχοντας σαν ορίζοντας νέας εκλογικής αναμέτρησης με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας…
 Αλλά, μπορεί να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο και μάλιστα χωρίς λεφτά εκεί που τώρα τάζει «καθαρή έξοδο»;
 Αρχικά το Μαξίμου σχεδίαζε να προσέλθει στις κάλπες –ει δυνατόν- το φθινόπωρο του 2019, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι όσο μείνει στην εξουσία φθείρεται. Ελπίζοντας από την άλλη ότι σε τρεις-τέσσερις μήνες, στα τέλη χειμώνα του 2020 θα ανοίξει και πάλι το πολιτικό παιχνίδι με αφορμή ένα πιθανό πλοκάρισμα στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 Αν εκεί μπορέσει (σ.σ.: κακά τα ψέματα, μαζί με την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ), η «αντισυμβατική» αντιπολίτευση να έχει 121 έδρες στη Βουλή, θα μπλοκάρει η εκλογή (νέου) Προέδρου (καθώς απαιτούνται 180 βουλευτές στην τρίτη ψηφοφορία). Και η προσμονή των εκλογών (μεταξύ του φθινοπώρου του 2019 και της άνοιξης του 2020) μπορεί να συγκρατήσει ενωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα.
 Διαφορετικά, αν πάει σε εκλογές τώρα ή το φθινόπωρο όπως πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ εισηγούνται εν όψει των δραματικών περικοπών στις συντάξεις και τα προβλήματα από μια ασθμαίνουσα οικονομία, ώστε να διατηρήσει ένα ποσοστό κοντά στο 20%, αυτό δεν αρκεί. Και 25% να πετύχει, σε ενάμιση χρόνο μέχρι την άνοιξη του 2020 (και την προεδρική εκλογή) αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση, με την μορφή που τον γνωρίζαμε σαν κυβερνητικό κόμμα θα έχει διαλυθεί. Θα έχε εκλείψει η αναγκαία συγκολλητική ουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρός (αν όχι συμπαγής), άρα απειλητικός μόνο ως δύναμη εξουσίας. Δεν αντέχει (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, προγραμματικά) να κάνει αντιπολίτευση. Η εποχή που «πετροβολούσε» πέρασε…
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη και προκειμένου να κρατήσει την εξουσία, ναι μεν είναι διατεθειμένος να ψηφίσει τα πάντα που θα του υποδείξουν οι δανειστές αλλά, μήπως αυτή τη φορά δεν αντέξει αφού οι Γερμανοί επανέρχονται δριμύτεροι;
 Όπως έχουμε αναλύσει από ετούτη την στήλη ήδη από το 2017, η αντιπαράθεση (διαφωνία) ΔΝΤ και Γερμανίας είναι δύσκολο να συγκεραστεί. Το ΔΝΤ θέλει καθαρές δεσμεύσεις (ρυθμίσεις) για το χρέος προκειμένου να αποφανθεί για τη βιωσιμότητά του (και έτσι να μείνει στο ελληνικό πρόγραμμα) και η Γερμανία δεν θέλει να δεσμευτεί για μεγάλες απαλλαγές προς την Ελλάδα (στο χρέος). Ειδικά εάν αυτές οι εξαγγελίες δεν συνδυαστούν με συγκεκριμένες δεσμεύσεις εκ μέρους της Ελλάδας (μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.).
 Σε αυτό το περιβάλλον ο νέος υπουργός Οικονομικών (σοσιαλδημοκράτης) Όλαφ Σόλτς φέρεται αποφασισμένος (δεν έχει αναστολές) να φέρει στη Βουλή (Bundestag) ένα νέο σχέδιο παρακολούθησης της Ελλάδας με κίνητρο την… πληρωμή στο ακέραιο του ελληνικού χρέους. Και αντί τον έλεγχο να ασκεί  (τεχνοκρατικά) το ΔΝΤ που δεν διαθέτει ενοχλητικό… κοινοβούλιο, θα αναλάβει (πολιτικά) ο Σολτς… τολμώντας να πηγαίνει ανά εξάμηνο στη γερμανική Βουλή (κάτι το οποίο –υποτίθεται- είχε «κουράσει» του Γερμανούς βουλευτές μέχρι το 2017). Τώρα στην Bundestag πρόεδρος είναι ο πολύς Β.Σόμπλε ο οποίος, ως φαίνεται, θα χαρεί να ελέγχει και από το νέο πόστο του τις οικονομικές (και όχι μόνο) εξελίξεις στην Ελλάδα…
 Κατά συνέπεια, δεν ισχύει η παλαιά βεβαιότητα του Μαξίμου ότι οι δανειστές θέλουν να φύγουν από τη χώρα, άρα δεν θα υποχρεωθούμε σε νέα συμφωνία και (έτσι) εμείς θα τάζουμε δήθεν «έξοδο» από τα μνημόνια και «θα φενακίζουμε τους ψηφοφόρους». Το δίδαγμα είναι απλό: Δεν έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, φοβούνται ότι δεν θα προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, έχουν «ρισκάρει» πάνω από 240 δις στην Ελλάδα και θέλουν να τα πάρουν πίσω. Άρα, σχεδιάζουν να μείνουν εδώ. Και όταν πρόκειται για τα λεφτά, το κοινοβούλιο δεν είναι πρόβλημα. Θα πειστεί και η Bundestag …
 Σε αυτό περιβάλλον, δεν είναι διατεθειμένοι οι δανειστές (κυρίως οι Γερμανοί) να προσφέρουν μεγάλη μείωση του χρέους χωρίς στάδια, βήματα και δικλείδες ασφαλείας όπως απαιτεί το ΔΝΤ. Και έτσι ο Σόλτς ρισκάρει και μένει στην Ελλάδα προτείνοντας ως φαίνεται ένα μετα-μνημόνιο με δεσμεύσεις αλλά, χωρίς χρήματα. Με μόνο στόχο να πάρουν πίσω τα χρήματα (τους). Και μπροστά σε αυτό το σχέδιο (το διακύβευα των χρημάτων) οι Γερμανοί βουλευτές θα υπακούσουν.
 Έτσι όμως καταστρέφεται το εκλογικό αφήγημα του κ.Τσίπρα. Και ενώ θα ήθελε να μείνει στην εξουσία (ή, καλύτερα όπως το αναλύσαμε στην αρχή: δεν θέλει να μείνει μεγάλο διάστημα εκτός εκλογικού κύκλου γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν διαλυτικό και θα του αφαιρούσε κομματικά ερείσματα), ενδεχομένως να μην μπορέσει να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο (χωρίς χρήματα) και –τελικά- να υποχρεωθεί να προσφύγει στις κάλπες προκειμένου να πατάξει την «καυτή πατάτα» στους επόμενους και ο ίδιος να μην αυτο-εξευτελιστεί καταρρέοντας…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Όλη αυτή η ιστορία, με τους σκουπιδοτενεκέδες και τα σκουπίδια, που ανακαλύπτουν οι «εγκέφαλοι» του Μεγάρου Μαξίμου, δεν είναι παρά το αναμενόμενο τέλος της πιο θλιβερής παρέας, που με φόντο το ψεύδος και την αλητεία, εξαπάτησε τον θυμωμένο ελληνικό λαό και έμελε να κυβερνήσει την χώρα, σε μια χρονική συγκυρία, που ότι άλλο, εκτός από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μπορεί να επιζητούσε. Και όπως συμβαίνει πάντα, με τους θλιβερούς πρωταγωνιστές, δημιουργούν την υποδομή για το που θα τους κατατάξει η πολιτική ιστορία. Στον σκουπιδότοπο βεβαίως, που οι… εγκέφαλοι του Μαξίμου, γνωρίζοντες εαυτούς, είπαν να δημιουργήσουν το όνομα του χώρου που θα τους… υποδεχτεί…
Το τέλος του μνημονίου, η περιφρούρηση των τάχα κεκτημένων, εκ της πορείας εξόδου απ’ την επιτήρηση, ουδόλως απασχολούν το πρωθυπουργό της παρακμής Αλέξη Τσίπρα. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι το πώς θα εξασφαλιστεί απ’ την ολική πολιτική του καταστροφή, η οποία σήμερα είναι δεδομένο, ότι έρχεται και με αυξημένη ταχύτητα μάλιστα.
Οι ανεπαρκείς και οι τραγικοί πολιτικοί, έχοντες αυξημένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, διαπιστώνουν πρώτοι το τέλος τους, χωρίς να χρειαστούν την σύμφωνη γνώμη, όσων παρουσιάζουν σαν συνεργάτες και τάχα έχουν λόγο στις εξελίξεις… Σ’ αυτή την δύσκολη συγκυρία, λαμβάνουν αποφάσεις σαν κι αυτές του πρωθυπουργού της καταστροφής. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων! Και ότι μείνει, ενώ γνωρίζουν ότι υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μένει τίποτα. Τίποτα απολύτως.
-Αν δεν βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, ο Τσίπρας και οι περί αυτώ, υπήρχε περίπτωση, ν’ αποκαλέσουν το λαό της Λέσβου (σ.σ. κατά τον πρωθυπουργό, όχι της Μυτιλήνης) «φασιστοειδή»;
Το διέπραξαν κι αυτό, οι ίδιοι άνθρωποι που τους προηγούμενους μήνες επαίρονταν για το ενδεχόμενο, να πάρουν αυτοί οι πολίτες το Νόμπελ Ειρήνης, για τις θυσίες που έκαναν, σε σχέση με το προσφυγικό. Έναν περήφανο λαό, που με τις θυσίες του, τίμησε την Ελλάδα. Βγήκαν τα σκουπίδια της πολιτικής, για ν’ αποκαλέσουν αυτούς τους περήφανους ανθρώπους «φασιστοειδή», γιατί είπαν φωναχτά, αυτό που και οι κυβερνώντες έχουν αντιληφθεί. Ότι δηλαδή, διέλυσαν τα πάντα και κυρίως τα νησιά.


[Ας θυμίζουμε και την Ήπειρο, που πίσω απ’ τα νησιά του Αιγαίου, για τους ίδιους λόγους, ζει την ίδια τραγωδία, άσχετα αν κανένας δεν το δηλώνει φωναχτά, όπως έκαναν οι πολίτες της Λέσβου και της Χίου. Εδώ παίζουν ακόμη καθοριστικό ρόλο οι υπόγειες συμμαχίες, ανάμεσα σε κυβέρνηση και Περιφέρεια και αυτές ακριβώς εμποδίζουν, τους περήφανους ηπειρώτες, να βγουν δυναμικά στους δρόμους… Θυμηθείτε μόνο, το τι έγινε με το αναπτυξιακό συνέδριο στα Γιάννενα].

 

Ο πανικός είναι πάντα κακός σύμβουλος. Ενώ βλέπουν ότι η δημιουργία αντιπάλων και η διαρκής σκανδαλολογία, δεν προσθέτει τίποτα, έστω και δημοσκοπικά, επιμένουν στην ίδια κατεύθυνση. Στο ίδιο… έργο. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων, σε σημείο που δημιουργούν περισσότερους και περισσότερο ορισμένους αντιπάλους…
Μικρής εμβέλειας, το παράδειγμα, αλλά δείχνει το μοτίβο που κινούνται, οι επόμενοι… κάτοικοι του σκουπιδότοπου της πολιτικής ιστορίας της χώρας μας… Προκαλούν οι διορισμένοι στην διοίκηση του Νοσοκομείου Άρτας, βαφτίζοντας την διάλυση, έργο…  Προνομιακός νομός για τον Τσίπρα η Άρτα με βάση και το εκλογικό αποτέλεσμα του 2015, αλλά στις επόμενες εκλογές, θα είναι ο χειρότερος εκλογικά. Θα έχει συμβάλει σ’ αυτό και το θράσος, αυτών που επιλέχτηκαν να διοικήσουν, ένα τόσο σημαντικό οργανισμό. Αλλά τέτοιους ήθελαν… Ας περιμένουν το αποτέλεσμα…
Κοινός τόπος, το ότι οι επικίνδυνοι της πολιτικής, όταν βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, για να κινητοποιηθεί ο λαός… Οι αιτίες υπήρχαν, απ’ την ημέρα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας το τραγικό δίδυμο Τσίπρα - Καμένου.
Τώρα έρχονται και οι αφορμές. Μπορούσε ο ελληνικός λαός, να κάνει λίγη ακόμη υπομονή κι ας του έκοβαν ακόμη περισσότερο τις συντάξεις, ας έβλεπε την οικογενειακή οικονομία, να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Δεν θα μπορούσε, όπως αποδεικνύεται, να ανεχτεί την δική του υπομονή και συμβολή στο να παραμένει ο κάθε Τσίπρας στην εξουσία, να την υποτιμάει τόσο χαρακτηριστικά, με την πρώτη δυσκολία. Η οποία δυσκολία, για τους πολίτες, αποτελεί το αυτονόητο. Να διαδηλώσει γι’ αυτό που θεωρεί σωστό και επιβεβλημένο… Για να χαρακτηριστεί, αυτός ο υπερήφανος πολίτης, που έστειλε τον Τσίπρα στην κυβέρνηση, «φασιστοειδές»!
Εδώ τελειώνουν τ’ αστεία και η ανοχή… Θ΄ αμειφτεί κι αυτός, με το «νόμισμα» που δημιούργησε για τους άλλους. Αυτοί που τότε ανάγκαζαν να κρύβονται, τους βουλευτές και κάθε πολίτη που δεν ήταν μ’ αυτούς, σε λίγο καιρό θα κρύβονται οι ίδιοι. Δυστυχώς, θα πέσουν στον λάκκο που οι ίδιοι έσκαψαν. Και δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν.
Αυτοί οι Πολάκηδες, οι Βούτσηδες (σ.σ. καλώς τον υμνητή του ιδρυτή του αυριανισμού Γ. Κουρή), οι Κατρούγκαλοι και όλος ο εσμός των καταραμένων, έμαθαν στους πολίτες πώς να επιτίθενται κατά παντός. Αυτοί οι ίδιοι, θα πρέπει τώρα, να ψάξουν να βρουν τρύπα, να κρυφτούν…
Λίγη υπομονή. Σε πολιτικό επίπεδο, το επόμενο διάστημα, θα είναι εξόχως συναρπαστικό, μιας και θα σημάνει το τέλος, αυτών που κατέστρεψαν τα πάντα… Κανένας δεν μπορεί ν’ αποκλείσει το ενδεχόμενο των εκλογών, ακόμη και τους επόμενους δυό μήνες…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Επανήλθε το σενάριο των εκλογών, καθώς πλέον μετά την κίνηση του Κινήματος Αλλαγής να ζητήσει προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, έχει διαμορφωθεί ένα ισχυρό αντιπολιτευτικό μέτωπο, με βασικό πυλώνα τη Ν.Δ. που «προκαλεί» τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να στήσει κάλπες.
Η επίσημη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη θητείας της και όπως πρώτοι από αυτή εδώ την ταπεινή γωνιά μιας επαρχιακής εφημερίδας, είχατε πληροφορηθεί εδώ και μήνες για το σενάριο να γίνουν μαζί με τις εθνικές εκλογές και οι αυτοδιοικητικές (περιφερειακές και δημοτικές) τον Οκτώβριο του 2019.
Παρά τις διαψεύσεις όμως και την εμμονή ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, στο Μέγαρο Μαξίμου το πρωθυπουργικό επιτελείο αναλύει τα δεδομένα που θα κρίνουν τον χρόνο των εκλογών, αν και προσωπικά εκτιμώ ότι θα εξαντληθεί η τετραετία και θα στηθούν τριπλές κάλπες: δημοτικές, περιφερειακές και βουλευτικές.
Είναι σαφές ότι οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα εξαρτώνται τα τελευταία οκτώ χρόνια από την πορεία του μνημονιακού προγράμματος –κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Κατά συνέπεια, ο χρόνος των εκλογών εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο θα κλείσει το τρίτο μνημονιακό πρόγραμμα τον Αύγουστο και, κυρίως, από τις δεσμεύσεις που θα αναληφθούν για την περίοδο που θα ακολουθήσει.
Στην κυβέρνηση αποκλείουν πλέον ένα «σενάριο καταστροφής», δηλαδή το να κλείσει το πρόγραμμα με την επίσπευση της περικοπής του αφορολόγητου ορίου (από το 2020 στο 2019), χωρίς την παράλληλη εφαρμογή των αντίμετρων. Ο αποκλεισμός του «καταστροφικού σεναρίου» στο πεδίο της διαπραγμάτευσης συμβαδίζει με αντίστοιχα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις.
Οι μετρήσεις όλων των εταιριών δείχνουν ότι αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετά πίσω από τη ΝΔ, αλλά δεν πρόκειται να υποστεί καθίζηση όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ, ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι θα είναι οι τελικοί νικητές. Γι’ αυτό και το μέτωπο που στήνουν και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλούς και κακούς, στο νέο και στο παλαιό σύστημα.  
Αν δεν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» με τον Πάνο Καμμένο (ενδεχόμενο που απομακρύνεται όσο περνάνε οι μέρες), τότε θα είναι η περικοπή των συντάξεων που θα κρίνει το χρόνο των εκλογών. Αν η κυβέρνηση καταφέρει να πείσει τους δανειστές να αναστείλουν την ψηφισθείσα περικοπή των συντάξεων κατά 1,8 δισ., τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα «λύνονται».
Με βάση αυτό το σενάριο υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο Πρωθυπουργός μπορεί είτε να πάει σε εκλογές αμέσως μετά τον Αύγουστο με ένα αφήγημα μεταμνημονιακής ευφορίας (πράγμα που χαρακτηρίζεται λογικό) είτε να περιμένει να κυλήσει ο χρόνος ούτως ώστε η οικονομική ανάκαμψη και η συνεπακόλουθη μείωση της ανεργίας να βελτιώσουν περαιτέρω το πολιτικό κλίμα για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βέβαια, το σενάριο της αναστολής της περικοπής των συντάξεων δεν φαίνεται να προχωράει και το πιο πιθανό είναι να οδηγεί η κυβέρνηση στο κλείσιμο του προγράμματος με το συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων.
Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, αναπτύσσονται δύο εκτιμήσεις μεταξύ των κορυφαίων υπουργών: Η πρώτη εκτίμηση θεωρεί πολιτικά διαχειρίσιμο τον συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων. Κατά αυτήν την εκτίμηση, το συνολικό άθροισμα είναι επ’ ωφελεία των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων τα οποία συνιστούν το προνομιακό εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το 2019, είτε τον Μάιο (μαζί με τις ευρωεκλογές) είτε τον Οκτώβριο (μαζί με τις αυτοδοικητικές).
Η άλλη εκτίμηση είναι ότι οι περικοπές στις συντάξεις δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμες, ακόμα και αν συνοδευτούν από τα αντίμετρα. Σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση, πέρα από αυτή καθαυτή την οικονομική ζημιά για τους συνταξιούχους, οι περικοπές στέλνουν ένα ιδιαίτερα αρνητικό μήνυμα στους ασθενέστερους οικονομικά. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το φθινόπωρο του 2018 με ένα πολιτικό αφήγημα στο οποίο η «ανυπακοή σε παράλογες απαιτήσεις λιτότητας» θα έχει κεντρική θέση.
Προς το παρόν, ο πρωθυπουργός περιμένει τις εξελίξεις και αποφεύγει να διατυπώσει τη δική του κρίση. Ουσιαστικά παίζεται το παιχνίδι με την κολοκυθιά για το χρόνο των εκλογών. Εξάλλου ποτέ ιστορικά δεν έχουν προαναγγελθεί εκλογές μήνες πριν. Όλοι σημάδια περιμένουν να δουν και να τα διαβάσουν. Μόνο που με την παρούσα κυβέρνηση έχουν ανατραπεί οι σταθερές και ως εκ τούτου η ανάλυση δεν μπορεί να γίνεται με τον γραμμικό τρόπο.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ιδιαίτερα έντονη και λογική η αγωνία πολλών συμπολιτών μας, για τα ονόματα αυτών που ενδιαφέρονται ν’ ασχοληθούν, είτε με τον Δήμο Αρταίων, είτε με άλλους δήμους της περιοχής, γιατί μέσω αυτών, μπορούν να δουν και ποιό θα είναι το μέλλον του κάθε Δήμου ξεχωριστά, αλλά και της περιοχής συνολικότερα.
Το ψάχνουμε από δω, το ψάχνουμε από κεί, ακούμε ονόματα και συλλογισμούς περί αυτά, όλα όμως με κοινό παρανομαστή… Δεν εμπνέουν, πολύ δε περισσότερο δεν γοητεύουν τον πολίτη… «Μία απ’ τα ίδια», λένε οι περισσότεροι, για να περάσουν σε μια μελαγχολική διαπίστωση, η οποία μπορεί ν’ αλλάζει και τα μέχρι τώρα δεδομένα. «Μ’ αυτά τα ονόματα που ακούγονται, θα δεις που θα τις πάρει πάλι, τις εκλογές ο Τσιρογιάννης», μας έλεγε συμπολίτης μας, που και δημοσίως έχει δηλώσει πως ο εν ενεργεία δήμαρχος, είναι η χειρότερη επιλογή για τον τόπο… «Τον έφερε πολλά χρόνια πίσω», λένε χαρακτηριστικά. Ανάλογες διαπιστώσεις, έχουν γίνει και από άλλους επώνυμους της περιοχής, ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την έντονη αγωνία, για το μέλλον του τόπου.
Κινδυνεύει να γίνει κουραστικό το ερώτημα, που θέτουν πολλοί και αφορά, το ποιος μπορεί να… χτυπήσει τον Τσιρογιάννη και αυτό έρχεται ως επιβεβαίωση της διαπίστωσης που καταγράφεται παραπάνω και αφορά στο ότι όσα ονόματα ακούστηκαν μέχρι σήμερα, δε γοητεύουν τον πολίτη, άρα δεν έχουν προοπτική…
Όμως σε κάθε αδιέξοδο, είναι δεδομένο πως υπάρχει και η διέξοδος. Μόνο που πρέπει ν’ αναζητηθεί με επιμονή και ουσιαστικό διάλογο, που θα αναλύσει όλα τα δεδομένα και ανάλογα με αυτά, θα μπορεί απ’ αυτόν να προκύψει η πρόταση…
Το πρώτο θέμα, που πρέπει ν’ αναλυθεί σχολαστικά, είναι το εκλογικό σύστημα που θα γίνουν οι εκλογές. Σίγουρη θεωρείται η καθιέρωση της απλής αναλογικής και αυτό ως δεδομένο, προσεγγίζει την αισιόδοξη πλευρά της αναζήτησης.
Με τον ισχύον εκλογικό σύστημα και με τον τρόπο που δημιουργούνται οι αυτοδιοικητικές παρατάξεις – συνδυασμοί, είναι διαπιστωμένο πως δεν γίνεται τίποτα, αν πίσω από κάθε προσπάθεια, δεν υπάρχει κάποιο κόμμα, αλλά και η διάθεση του ασχολούμενου - υποψηφίου, να γίνει θεατρίνος για κάποιο διάστημα, με την ελπίδα ότι θα κερδίσει τις εκλογές και μετά να πράξει τα χειρότερα. Σ’ αυτό το… γήπεδο, δεν προσέρχεται να… αγωνιστεί κανένας σοβαρός άνθρωπος. Κανένας σοβαρός νέος επιστήμονας… Γιατί για να είναι τέτοιοι, θα πρέπει να θέτουν ως προϋπόθεση, την επιτυχία στην συνέχεια. Αντίθετα με μεγάλη προθυμία προσέρχονται σ’ αυτό το… γήπεδο, τα κομματικά «παράγωγα», που η εκλογή τους ενδιαφέρει και καθόλου η επιτυχία…
Αντίθετα η απλή αναλογική, δημιουργεί τα προϋποθέσεις, για να εισέλθουν στην αυτοδιοίκηση, οι άνθρωποι που περιγράφουμε παραπάνω… Αυτόνομες παρατάξεις, με την προβολή του ιδανικού και του οράματος… Αυτού ακριβώς, που έχει ανάγκη ν’ ακούσει και να στηρίξει ο απλός πολίτης, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αηδιασμένος, με όσα βλέπει να γίνονται σε όλους τους Δήμους.
Σε τέτοιες προσπάθειες και πρωτοβουλίες, με χαρακτηριστική άνεση, αλλά και καλή διάθεση προσέρχεται ο επιτυχημένος επαγγελματίας, ο νεαρός επιστήμονας και μπορούν να συνθέσουν μια αξιόμαχη ομάδα, η οποία θα κινείται με βάση το όραμα και τα όσα ονειρεύονται πολίτες, για την πόλη τους και τα χωριό τους…
Προσέρχονται με άνεση, γιατί γνωρίζουν ότι δεν θα θέσουν την καλή τους διάθεση, στην υπηρεσία, ενός άξεστου κομματικού παραγοντίσκου, για να την μετατρέψει ο τελευταίος, σε εργαλείο, κάθε περίεργης επιλογής…
Όλα τα δεδομένα καταγεγραμμένα, αλλά πρέπει να προκύψει το καθοριστικό γεγονός, για να πάρουν σάρκα και οστά, οι ιδέες και προτάσεις. Το καθοριστικό γεγονός, είναι η ψήφιση του νόμου, που θα καθιερώσει την απλή αναλογική.
Τότε, θεωρείται σίγουρο πως ο διάλογος, για την επόμενη περίοδο στην αυτοδιοίκηση, θα είναι εξόχως ενδιαφέρων. Θα έχουν την δυνατότητα, σημαντικοί άνθρωποι που έχουν όραμα για την πόλη που ζουν, να βγουν στο προσκήνιο. Να δηλώσουν παρόντες και να καλέσουν και άλλου σοβαρούς πολίτες, να συμπορευτούν, όχι για την «καρέκλα», αλλά για να γίνει πράξη το όραμα. Την ίδια στιγμή, οι αμετανόητοι εραστές του παλιού, όπως είναι οι εν ενεργεία δήμαρχοι, που ζώστηκαν τ’ άρματα, για να μην περάσει η απλή αναλογική, όχι μόνο δεν θα βρίσκουν υποψηφίους, πρόθυμους να μετατραπούν σε ενεργούμενα, αλλά δεν θα βρίσκουν συνομιλητές. Μη νομίζετε και όσοι παράγοντες της αυτοδιοίκησης, συναινούν στο δημαρχοκεντρικό πλαίσιο, δεν το κάνουν με ιδιαίτερη χαρά… Εξαιρούνται οι άεργοι, που μπορεί να λάβουν κάποιους μισθούς…
Βρισκόμαστε στο τέλος εποχής. Η αυτοδιοίκηση που αφορά το μέλλον όλων των πολιτών, πρέπει ν’ αλλάξει σελίδα. Και την θέση των περίεργων, πρέπει να πάρουν οι σοβαροί άνθρωποι, που ως τέτοιοι θα έχουν οράματα και ιδανικά και θ’ απεχθάνονται τα τερτίπια, που μετήλθαν όσοι είναι σήμερα στα πράγματα και ετοιμάζουν το «αντάρτικο», κατά της απλής αναλογικής…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

 

Σήμερα έχω να σας πω κακά αλλά, και  καλά νέα. Τα καλά, προέρχονται μόνο από τις διεργασίες μέσα στην κοινωνία και, κατά συνέπεια, είναι κακά για τους αερολογούντες πολιτικούς, για τους επαγγελματίες των κομματικών επετηρίδων, για όσους «έεδεσαν» την χώρα με συμφωνίες για υπερφορολόγηση και θηριώδη πλεονάσματα,  για τους καθ έξιν βερμπαλιστές και κενολόγους…
 Θα ξεκινήσω από τα κακά νέα για τους πολίτες:

1. Οι δανειστές όχι μόνο δεν συμφωνούν στην ανάγκη μείωσης του χρέους ως αναγκαίας συνθήκης υποχώρησης του πλεονάσματος και ως βασικής  προϋπόθεσης αναθέρμανσης της οικονομίας μας αλλά, Γερμανία και ΔΝΤ βρίσκονται  στον αντίποδα των «λύσεων». Οι Γερμανοί δεν θέλουν να ρισκάρουν ευρώ. Και αυτό όχι τόσο για τα χρήματα (αφού δεν θα χάσουν σεντς, ενώ τα δανεικά στην Ελλάδα προέρχονται από ομόλογα του ESM τα οποία βγαίνουν με επιτόκιο κάτω του 0,5%) αλλά, γιατί έχουν γαλουχήσει έτσι την κοινή τους γνώμη, περί πακτωλού –δήθεν- χρημάτων που κατευθύνονται στην Ελλάδα και για «τεμπέληδες» που ζουν στην Νότια Βαλκανική… Και, κατά συνέπεια, δεν μπορούν να περάσουν από τα κοινοβούλιά τους με ευκολία μια γενναία( και αναγκαία) διαρρύθμιση του χρέους. (Και μετά αναρωτιούνται γιατί κερδίζει η ακροδεξιά στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη…)
 Σε αντιστάθμισμα, οι Βόρειο-Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι να μην επιμείνουν στις «μεταρρυθμίσεις», στο βαθμό που δεν θα επιμείνει και η Ελλάδα στο καυτό ζήτημα του χρέους. Και αυτό είναι κάτι που βολεύει (εκλογικά, κομματικά),, τον κ.Τσίπρα .(Σ.σ.: 1-0 από τα αποδυτήρια για τους πολίτες και για τους φόρους που θα πρέπει να πληρώνουν προκείμενου να εξυπηρετηθεί όλο αυτό το χρέος…)

2. Η εποπτεία θα συνεχιστεί με ανά τρίμηνο αξιολογήσεις από τους δανειστές έναντι τριών αξιολογήσεων έως τώρα σε διάστημα 32 μηνών (από τον Αύγουστο του 2015 και το γ’ μνημόνιο). Άρα, θα έχουμε πιο στενή παρακολούθηση: από μια το 10μηνο (γ΄ μνημόνιο) σε μια το τρίμηνο το… μετα-μνημόνιο. Κατά συνέπεια μην περιμένετε να κενωθούν οι σουίτες στο Χίλτον. Θα πληρώνουμε και την ακριβή φιλοξενία των επιτηρητών…

3. Τα πρόσθετα μέτρα για το θηριώδες πλεόνασμα θα ληφθούν, όπως η περικοπή των συντάξεων έως 18%, η αποκοπή των οικογενειακών επιδομάτων (-10% στο επίδομα γάμου και μείον 5% για κάθε τέκνο από τις επικουρικές) και στη συνέχεια η μείωση του αφορολογήτου... Και αυτό γιατί ποτέ καμία χώρα δεν πέτυχε ένα τόσο μεγάλο πλεόνασμα (3,5% του ΑΕΠ) για ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα (2017-2022) και 2,1% ακολούθως για πολλές δεκαετίες. Άρα η συμφωνία για το πλεόνασμα απαιτεί την υλοποίηση της συμφωνίας για τις περικοπές στις συντάξεις… Πόσο μάλιστα όταν το περσινό πλεόνασμα επιτεύχθηκε με το τρικ του πρόσθετου δανεισμού (για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων του δημοσίου προς τους πολίτες, ενώ οι αναλογούσες εισφορές αποθεματοποιήθηκαν και καταγράφηκαν σαν πλεόνασμα χρήσης της γενικής κυβέρνησης…) και δεν μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενο…

4. Άρχισαν οι χειροδικίες. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προπηλακίστηκαν στις Πρωτομαγιάτικές εκδηλώσεις και αναμένεται, δυστυχώς, κλιμάκωση ενόσω θα εντείνονται τα μέτρα και θα αυξάνεται η δόση του εμπαιγμού. Ότι δήθεν βγαίνουμε από το τούνελ όταν, ταυτόχρονα, οι κυβερνώντες σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές, φρόντισαν να επικυρωθούν τα πιο σκληρά μέτρα και να μονιμοποιηθεί η εποπτεία για τα πολλά επόμενα χρόνια. Τώρα θα πείτε γιατί αυτές οι ακραίες συμπεριφορές είναι σε βάρος των πολιτών. Γιατί όλοι εμείς δεν έχουμε ανάγκη ακροτήτων και την χρήση βίας για τον αγώνα επιβίωσης και τις προοπτικές για την χώρα και την οικογένειά μας. Οι ακρότητες αποπροσανατολίζουν και προσφέρουν βήμα σε λούμπεν στοιχεία που μέσα στην αναμπουμπούλα, θέλουν να κατσικωθούν στην καρέκλα της εξουσίας χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόταση. Το βλέπουμε ήδη να εξελίσσεται. Αυτό έγινε το 2014-15. Ακόμη χειρότερα σήμερα, το σχέδιο της κοινωνικής αναταραχής μπορεί να γίνει εφαλτήριο ακόμη και για αντιδημοκρατικές δυνάμεις…

Και τώρα τα καλά νέα!
α/Ήδη οι αρνητικές (για τους κυβερνώντες) δημοσκοπήσεις έχουν προκαλέσει έριδες μεταξύ των εταίρων (ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων τους. Όλοι παραδέχονται ότι αυτή η συμμαχία δεν μπορεί να είναι βιώσιμη για τους επόμενους μήνες. Έστω και εάν η νεόκοπη υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου ανέφερε ότι πρόκειται για «προγραμματική συμφωνία των δύο κομμάτων». Αν αυτό είναι αλήθεια (σ.σ. που δεν αποκλείεται καθώς πρόκειται για «προγραμματική συμφωνία» με πρόγραμμα την… κατακράτηση της εξουσίας που, εν προκειμένω, είναι δύναμη αναπαραγωγής των δύο κομμάτων…), τότε έχουμε την πλήρη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ…
 Η εσωκομματική αντιπολίτευση («53», Φίλης κ.λπ.) συνεχίζουν και αμφισβητούν το «βάδισμα της χήνας» με τον ακραίο Καμένο, ενώ οι δεξιοί-λαϊκιστές των ΑΝΕΛ αμφισβητούν ανοικτά τους κοινωνικά ανεκτικούς (ή ελευθεριακούς) του ΣΥΡΙΖΑ.
 Όλα αυτά όμως έχουν στο υπόβαθρό τους το φάντασμα της απώλειας της εξουσίας. Είτε γιατί δεν συγκεντρώνεται ποσοστό 3% που είναι το κατώφλι για την Βουλή είτε γιατί η «κυβερνητική εταιρία» θα διαλυθεί οσονούπω…
β/Μέσα στην κρίση και προκειμένου οι πολίτες να ανταπεξέλθουν των δυσκολιών, άρχισαν να αυτενεργούν. Στήθηκαν δουλειές, ελήφθησαν αποφάσεις οικονομικής αυτονόμησης, πραγματοποιήθηκαν μικρές αποδοτικές επενδύσεις.
 Την ίδια στιγμή το κομματικό-κυβερνητικό σύστημα προέβλεψε μόνο εμπόδια (φόροι, ασφάλιστρα, επιβαρύνσεις)  χωρίς ίχνος σχεδιασμού για την επόμενη ημέρα.
 Όλα αυτά οδήγησαν σε μια πρωτοφανή, για τα ελληνικά δεδομένα, χειραφέτηση των πολιτών. Που εάν δεν τροποποιηθεί η συμπεριφορά των δημοκρατικών κομμάτων, εάν δεν προχωρήσουν σε επεξεργασίες και θέσεις για την διάχυση της ανάπτυξης και των ωφελημάτων στο σύνολο των δρώντων πολιτών, αυτή η αποστασιοποίηση κινδυνεύει να  μετατραπεί σε αντι-πολιτική. Και εδώ χτυπά το καμπανάκι της αναγκαίας και γοργής μετεξέλιξης των δημοκρατικών κομμάτων σε φορείς που θα επιταχύνουν την ανάπτυξη και θα αναδιανείμουν τον πλούτου επί τη βάσει των δραστηριοτήτων και αναγκών των πολιτών.
 Κατά συνέπεια, όσοι κομματικοί επιμένουν στην παλαιά πεπατημένη της εξάρτησης των πολιτών, της επετηρίδας, του «ξύλινου λόγου», όσοι νομίζουν ότι με την επίκληση του «κομματικού καθήκοντος» και όχι με επεξεργασμένες θέσεις και δεσμευτικές πολιτικές θα κερδηθεί η μάχη της ανάπτυξης, της απασχόλησης, της εξωστρέφειες της παραγωγής και  του ασφαλιστικού συστήματος, ας ετοιμάζονται από τώρα για την επώδυνη προσγείωση. Οι καιροί ου μενετοί… Άλλο οι πυγολαμπίδες, οι κωλοφωτιές που λέμε στην Ήπειρο, και άλλο το λαμπυρίζων φως διεξόδου από το τούνελ των φόρων και της εποπτείας…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει το θηριώδες πλεόνασμα του 4% επί του ΑΕΠ (για το 2017) λογικά ο πολίτης θα περίμενε αυτό να σημάνει κάτι διαφορετικό στο μέλλον για την τσέπη του. Ας πούμε να μην γίνουν οι νέες περικοπές στις συντάξεις από τα τέλη του έτους ύψους έως 18%.
 Ακόμη-ακόμη, από την στιγμή που τον Αύγουστο η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια, ο εργαζόμενος θα περίμενε καμία αύξηση, κάποια φοροελάφρυνση, έστω βελτίωση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού (υγεία, παιδεία, κοινωνικές παροχές). Ή, να μην ισχύσει η μείωση του αφορολογήτου για μισθωτούς και συνταξιούχους στα 5.636 ευρώ (κάτι που συνεπάγεται επιπλέον φόρος έως 650 ευρώ το χρόνο).
 Αλλά, εις μάτην. Τίποτε από αυτά δεν θα ισχύσουν. Αντίθετα θα ενταθεί η (ατομική-οικογενειακή) κρίση. Οι άνεργοι δύσκολα θα βρουν δουλειά υπό αυτές τις συνθήκες, οι μισθωτοί θα παραμείνουν με τους μισθούς πείνας και το παρτ-τάιμ και οι συνταξιουχοι θα ζουν υπό το φάσμα «και άλλων-και άλλων» περικοπών.
1.Είδατε με ποιόν τρόπο επιχαίρει το υπουργείο Οικονομικών για τα (αχρείαστα και επικίνδυνα για την κοινωνία και οικονομία) υπερβολικά πλεονάσματα; «Το πετύχαμε λέει, ενώ εσείς  (ΔΝΤ) το αμφισβητούσατε». Άρα φέρτε και άλλες απαράδεκτες συμφωνίες για καταστροφικά πλεονάσματα 3,5% (και πέραν του 2022 του συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ)…
2.Ακόμη χειρότερα. Το πλεόνασμα δεν προήλθε μόνο από την υπερφορολόγηση (έμμεση φορολογία, ΦΠΑ, ειδικοί φόροι, ΕΝΦΙΑ-ενοίκιο στα σπίτια μας, τεκμήρια, μείωση αφορολογήτου ορίου κ.α.) αλλά, και από την αύξηση του χρέους. Οι οφειλές προς τους προμηθευτές, τους εν αναμονή συνταξιούχους κ.α. πληρωθήκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου από δανεικά και όχι τους φόρους, τις εισφορές κ.λπ.
Ειδικά για το ασφαλιστικό, μόνο ο ΕΦΚΑ και το επικουρικό ΕΤΕΑΕΠ πήραν από τον ESM σχεδόν 1,4 δις το 2017 για να πληρώσουν συντάξεις. Με αποτέλεσμα ο ΕΦΚΑ να παρουσιάζει πλεόνασμα χρήσης 800 εκ. ευρώ το 2017 και το ΕΤΕΑΕΠ να έχει (συνολικά) αποθεματικά στην Τράπεζα της Ελλάδας… 3,6 δις ευρώ!
 Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ το 2017 το ασφαλιστικό έβγαλε πλεόνασμα 3 δις ευρώ, ενώ την ίδια ώρα περισσότεροι από 240.000 (πρώην) ασφαλισμένοι αναμένουν τη σύνταξή τους έως και 7 έτη... Και αυτά μετράνε στο πλεόνασμα χρήσης της «Γενικής κυβέρνησης».
 Έτσι, το 2017 μιλάνε για πλεόνασμα 4% του ΑΕΠ όταν το χρέος εκτινάχθηκε στα 317,4 δις από 315 δις το 2016 (συν 2,4 δις όταν το κρατικό χρέος –λήξεις ομολόγων- ανακυκλώνεται και οι τόκοι πληρώνονται από το πλεόνασμα…). Και χρέος 311,7 δις το 2015.
 Κοντολογίς, το πλεόνασμα προήλθε, κυρίως, από αύξηση του δανεισμού. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που κατά τα επόμενα χρόνια το ΔΝΤ προβλέπει λιγότερο πλεόνασμα (αφού δεν θα δανειζόμαστε από τους θεσμούς για να… πληρώνουμε τις οφειλές του κράτους προς τους προμηθευτές). Πέραν δηλαδή της φοροαφαίμαξης και την αναμενόμενη-γενικευμένη στάση πληρωμών. Κάτι που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ο Τσακαλώτος.
Δηλαδή, εκτός από τα χρέη που μεταβιβάζουμε στην επόμενη γενιά, τώρα τους μεταβιβάζουμε και το (δήθεν) πλεόνασμα για να βγούμε από τα μνημόνια χωρίς να έχουμε στηρίξει την ανάπτυξη, την παραγωγικότητα και τις εξωστρέφεια της οικονομίας μας!
3.Στα τέλη του έτους και παρά τα πλεονάσματα (ίσως γιατί η κυβέρνηση εμφανίζει σαν πλεόνασμα την πληρωμή των υποχρεώσεων έναντι των πολιτών με αύξηση του χρέους), θα ισχύσει η περικοπή των (παλαιών) κύριων και επικουρικών συντάξεων έως 18%.
Παρά το γεγονός ότι περιμένομε από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) να κρίνει το ασφαλιστικό επί τριών προσφυγών:
-Την ανταποδοτικότητα και το ύψος των εισφορών (ήδη η ψηφοφορία διεξήχθη και είναι κόλαφος για τον νόμο Κατρούγκαλου).
-Τον επανακαθορισμό των παλαιών συντάξεων από 1/1/2019 με βάσει τους νέους μειωμένους συντελεστές του νόμου 3487/16.
-Την περικοπή των παλαιών συντάξεων σε περίπτωση μεικτού αθροίσματος (κύριας και επικουρικής) άνω των 1.300 ευρώ (καθαρά 1.160 ευρώ) που ισχύει από τον Ιούλιο του 2016.
4.Το αφορολόγητο όριο από 8.636 ευρώ σήμερα για μισθωτούς και συνταξιούχους θα πέσει στα 5.636 ευρώ όπως συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές τον Μάιο του 2017 (γ’ αξιολόγηση). Αυτό σημαίνει επιπλέον φόρος έως 650 ευρώ για κάθε μισθωτό που λαμβάνει μισθό πάνω από… 400 ευρώ μεικτά το μήνα και για κάθε συνταξιούχο που… απολαμβάνει σύνταξη πάνω από 450 ευρώ… Και όλα αυτά προκειμένου να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές  στους επιχειρηματίες για να κάνουν (υποτίθεται)… επενδύσεις.
 Κατά συνέπεια, το ΔΝΤ όντως επείγεται να φέρει νωρίτερα την μείωση του αφορολογήτου (σ.σ. πρόκειται για την δεύτερη μείωση επί Τσακαλώτου, που συμφωνήθηκε τον Μάιο του 2017 προκείμενου να ισχύσει από 1/1/2020, αφού το αφορολόγητο το παρέλαβε στα 9.550 ευρώ, είναι 8.636 και θα πάει στα 5.636 ευρώ).
 Κατά συνέπεια και ανεξαρτήτως Μνημονίων, υβριδικής «εξόδου», ημι-αυτόματου συστήματος  ή καθαρής επιτήρησης, οι άνεργοι (λόγω απουσίας αναπτυξιακού σχεδίου και υπερφορολόγησης η ανάπτυξη θα καθυστερήσει σε αυτόν τον δόλιο τόπο), οι μισθωτοί (μείωση αφορολογήτου και χαμηλοί μισθοί) και οι συνταξιούχοι (περικοπή κύριων και επικουρικών συντάξεων έως 18%, μείωση αφορολογήτου) θα παραμείνουν τα μεγάλα θύματα της μετα-μνημονιακής Ελλάδας. Όπως και να βαφτίσει αυτή την περίοδο η κυβέρνηση.
 Για τούτα και άλλα πολλά, που έχουν να κάνουν με τα εθνικά θέματα, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο, δεσμευτικό, απλό και υλοποιήσιμο Εθνικό Σχέδιο Διεξόδου με Προοδευτικό-Λαϊκό  πρόσημο. Διαφορετικά, η κοινωνική αποσύνθεση θα φέρει πολιτική αναταραχή και εθνικές καταστροφές.

Σελίδα 1 από 72

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13193993
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
559
4318
83054

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 86 επισκέπτες και κανένα μέλος