A+ R A-
29 Απριλίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

http://ucg-london.co.uk/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A9-%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%82%D8%AA&f4f=a2 فتحة حزب الوقت http://www.bhmklaw.com/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D8%AF%D9%8A%D8%AF%D8%A9-%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA&510=6c فتحات جديدة على الانترنت http://saintgabes.com/?node=Surf%E2%80%99s-Up-speel-speelautomaten-online&9fa=27 Surf’s Up speel speelautomaten online http://caminoslibres.es/?art=Safari-Madness-slot-review&1f9=f9 Safari Madness slot review الجديد كازينو تاجر يعيش من أجل المال

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

"Ένας σοβαρός και σεβαστός κύριος", είναι κατά τον πρωθυπουργό της πρώτης φοράς Αριστεράς Αλέξη Τσίπρα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε. Το είπε χωρίς να ντρέπεται, στην τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον ΑΝΤ1, χωρίς να ντρέπεται που απευθύνεται σ' αυτόν τον κόσμο που τον πίστεψε, για να εφαρμόσει το σύνθημά του, που όλα τα μέσα ενημέρωσης, φροντίζουν να του θυμίζουν... Το περίφημο πιά "gobackκυρία Μέρκελ". Είχε και για την κυρία Μέρκελ κάτι να πει... "Όσο γνωρίζεις έναν άνθρωπο, τόσο καλύτερα συμπεράσματα βγάζεις", είπε για να καταλήξει πως και αυτή η κυρία, είναι μια σοβαρή πολιτικός.

Καλά κάνει και τα πιστεύει, όσα πιστεύει. Καλά κάνει και επιστρέφει στην ωριμότητα, όπως κάποιοι αμετανόητοι θα πουν. Όμως ο κοσμάκης που τον πίστεψε και πιστεύει ακόμη, πως τα μνημόνια θα λείψουν και όλα τα υπόλοιπα που έλεγε προεκλογικά. Χρειάζεται φοβερό θράσος, να βγαίνεις και να λες αυτά τα πράγματα. Και μάλιστα να τα υπερασπίζεσαι με πάθος, αφού βεβαιώνεις πως θεωρείς, ότι αυτός που του μιλάς, είναι βλάκας, άρα μπορείς να του πεις όποιο ψέμα θέλεις...

Στο όνομα της Αριστεράς λοιπόν, αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος, έχει εξαπατήσει έναν ολόκληρο λαό και ακόμη επιμένει. Να θεωρεί ότι μπορεί να κάνει και περισσότερα ακόμη. Να βγει από δεξιά και να επιμένει να λέει ακόμη, πως αυτός υπηρετεί την Αριστερά και όσες αθλιότητες εκστομίζει, να το κάνει εξ ονόματος της Αριστεράς...

Μεγάλο ζήτημα. Εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό, ο οποίος επιμένει να μην αντιδράει.. Ζητείται ελπίς... Κάποτε θ' αντιδράσει ο λαός... Δεν μπορεί ν' αντέξει άλλο...

Όμως το μεγαλύτερο κακό που έκανε, το οποίο ισοδυναμεί με εθνικό έγκλημα, είναι ότι μία και καλή στέρησε απ' τον ελληνικό λαό, την ελπίδα. Γιατί για τον λαό, η ελπίδα για το καλύτερο, ήταν πάντα συνώνυμη με την Αριστερά. Θα αντιτείνει κανένας, εξακολουθεί να είναι ελπίδα, μιας και αυτό που εκπροσωπεί ο σαλτιμπάγκος της πολιτικής, δεν είναι Αριστερά...

Και ακολουθεί το επόμενο έγκλημα του αξιότιμου κυρίου πρωθυπουργού. Έχει μπερδέψει τόσο τα πράγματα και χρησιμοποιεί τόσο κακά το χρήμα του ελληνικού λαού και κάνει τόσο αισχρή προπαγάνδα, για να πείσει και πείθει τον ελληνικό λαό, ότι Αριστερά, είναι αυτό το συνονθύλευμα που μάζεψε και το βάφτισε κυβέρνηση! Είναι πολύ δυσδιάκριτο πλέον για τον ελληνικό λαό, το τι είναι Αριστερά και το τι είναι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Που σημαίνει ότι ο κάθε πολίτης, θα πρέπει να πολεμήσει για ν' απαλλαγεί απ' αυτή την κυβέρνηση της διαφθοράς και της υποκρισίας, χωρίς την ελπίδα της Αριστεράς και είναι ιδιαίτερα δύσκολο, να ορίσει αυτό που θα του παρέχει την ελπίδα, για να μπορεί να προχωρήσει...

Μπορούμε να μιλήσουμε μια εβδομάδα μετά την "μαύρη επέτειο" που όλοι θυμηθήκαμε τι τράβηξε αυτός ο κοσμάκης, που είχε ενταχτεί στην Αριστερά, για να υπερασπιστεί αυτά που θα έπρεπε για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, να είναι τα αυτονόητα και ο υποτίθεται αριστερός Τσίπρας, έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του, για να λέγεται πρωθυπουργός και να κάνει με άνεση τις δουλειές του. Αυτός ο κοσμάκης της Αριστεράς, που όπως θα διαβάσατε και στο αφιέρωμα της "Γ", με την συνέντευξη του Μήτσου Πεσλή, τον έβαζαν στα λεωφορεία και δεν ήξερε που τον πήγαιναν...

-Και πότε με το καλό, θα μπορέσει η Αριστερά που τσαλαπάτησε ο Τσίπρας, να ανακάμψει και να καταθέσει πρόταση για το μέλλον;

Αν και δεν είναι αυτό το ερώτημα της παρούσης συγκυρίας, μπορεί να θεωρείται σοβαρό, απ' όσους, όπως και ο υπογράφων, θεωρούν την Αριστερά "ΕΛΠΙΔΑ"! Η απάντηση είναι ιδιαίτερα σύνθετη και θα χρειαστούν συζητήσεις επί συζητήσεων, για να προκύψει η ελπίδα, ότι η Αριστερά, στο μέλλον θα επανακαθορίσει το στίγμα της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει με αποτελεσματικότητα, να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό...

-Οι εξελίξεις έρχονται, αλλά πόσο αυτές μπορεί να εμπνεύσουν για το καλύτερο, με απούσα την Αριστερά;

Ας επιμείνουμε ν' αναζητούμε, την απάντηση... Μπορεί και αυτή η αναζήτηση, να είναι συνεισφορά, στην αναζήτηση του καλύτερου αύριο για την πατρίδα μας...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 10:41

Η ευτυχία να είσαι Έλληνας...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πόσο μεγάλη είναι η τύχη μας να γεννιόμαστε Έλληνες  και να λεγόμαστε Έλληνες; Τι είναι άραγε αυτή η περίεργη πανάρχαια φυλή που ακόμη καλά κρατεί ενώ έχει βυθιστεί και αναδυθεί από τόσες φουρτούνες , θάλασσες και ωκεανούς; Τι είναι αυτός ο περίεργος Έλληνας προτιμά το ψέμα από την αλήθεια και οδηγεί τους σοφούς του στην φυλακή ενώ αγαπά να του χαϊδεύουν τ΄αυτιά πλάνοι δημοκόλακες γνωρίζοντας πως τον οδηγουν στην καταστροφή και τον όλεθρο;
Τι λαός είναι αυτός που ξέρει να υπομένει τόσα χρόνια σκλαβιάς και ταπείνωσης και όταν τελικά ελευθερώνεται μ΄ένα τεράστιο κόστος προσωπικών θυσιών και αίματος να οδηγεί τον λαό του στην τρυφή και καλοπέραση, στην ασυδοσία και οχλοκρατία, να μην μπορεί να ορίσει ένα μέτρο , αυτός που γέννησε την επιστήμη και το Λόγο;
Πόσες αντιφάσεις δεν κατάφερε να ζήσει και να επενδύσει σε κάθε στιγμή της ιστορικής  του πορείας ώστε να προκαλεί την απορία όλων. Μα είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός τόσο μεγάλος και μεγαλειώδης με τόσο λαμπρά έργα με τέτοιους Παρθενώνες και Ακροπόλεις να είναι τόσο αντιφατικός και συνάμα αυτοκαταστροφικός;
Δεν ξέρω αν είναι οι ηνίοχοι κάθε πολιτισμού όπως μας λέει ο φιλόσοφος , η αχίλλειος πτέρνα του δυτικού μας σύγχρονου πολιτισμού ή το κώνειο που εμφανίζεται πλέον σε καθημερινή βάση από τη πολιτική τους επιλογή έως την ανθρωπογεωγραφία της καθημερινότητάς τους που απαιτεί συχνές ισορροπίες που εύκολα ανατρέπονται και επαναπροσδιορίζονται με παρεκβάσεις και ανατροπές.
Δεν γνωρίζουν ίσως και οι ίδιοι αν ανήκουν πιο πολύ στο διονυσιακό τόπο η το απολλώνιο φώς ή στου Αχέροντα τις παρυφές και τις όχθες του Ομήρου. Ίσως ο ίδιος ο λαός να βρίσκεται σε σύγχυση και σε απόγνωση ταυτόχρονα όταν χάνει τον προσανατολισμό του και ξεπέφτει η αξιοπρέπειά του από λαούς που ενέχουν την βαρβαρότητα και το φόβο της απώλειας της δύναμης και της εξουσίας. Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα ξαναεπισημαίνει ο μεγάλος φιλέλληνας φιλόσοφος....
Ας ξαναδιαβάσουμε τις ρίζες μας μήπως ξαναβρούμε το χαμένο μας δρόμο...

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

 

Καθώς ο ήλιος είχε αρχίσει να καίει νωρίς το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου στη μικρή επαρχιακή κωμόπολη, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες που είχαν τελειώσει τα πασχαλινά ψώνια ακροβολισμένοι στα σφύζοντα από ζωή καφέ και τσιπουράδικα ένθεν κακείθεν του κεντρικού δρόμου, παρακολουθούσαν το περίεργο θέαμα με τα μικρά μπουλούκια των τριών τεσσάρων ατόμων που συνέχιζαν να βολτάρουν.
Η προφανής πρόθεσή τους που ήταν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, δεν άργησε να γίνει αντικείμενο συζήτησης στις παρέες, αφού ξεχώριζαν όχι μόνον επειδή ήταν οι μόνοι που περιφέρονταν χωρίς να κρατούν ψώνια, αλλά και για άλλα χαρακτηριστικά που τους έκαναν αναγνωρίσιμους, όπως ο επιμελώς ατημέλητος ενδυματολογικός κώδικας που ακολουθούσαν ή τα έντυπα που επιδεικτικά κρατούσαν ανά χείρας.
«Ποιοί είναι αυτοί που δεν σταματούν να πηγαίνουν πέρα δώθε;», απόρησε ένας από τους συνδαιτυμόνες μιας μεγάλης παρέας που απολάμβανε το τσίπουρο. «Μήπως δεν βρίσκουν τραπέζι για να καθίσουν;» αναρωτήθηκε ένας άλλος. «Μην ανησυχείτε…», τους καθησύχασε γνώστης προσώπων και καταστάσεων της περιοχής. Και αφού εξήγησε ότι πρόκειται για τοπικούς παράγοντες της κυβερνητικής παράταξης, με παιγνιώδη διάθεση συμπλήρωσε: «Είναι ακόμη άμαθοι από τις καρέκλες που έχουν και χρειάζεται να περπατήσουν για να… ξεπιαστούν».
Η εικόνα την οποία παρουσίαζαν παρέπεμπε στον στίχο «…ήρθε ο βουλευτής στο χωριό βόλτες από εκεί και από εδώ» που τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τη δεκαετία του ΄70 στο δίσκο με τίτλο «Τα αγροτικά». Η σχετική επισήμανση που έκανε ένας από την παρέα έδωσε το έναυσμα για να ανάψει η συζήτηση για τη μετάλλαξη των ανθρώπων οι οποίοι μέχρι πριν από πολύ λίγα χρόνια εμφανίζονταν ως «Αγανακτισμένοι» των πλατειών και λοιδορούσαν τις συνήθειες των παλαιών πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να παρίστανται και να… χαιρετίζουν σε συνεστιάσεις και πανηγύρια, αλλά και σε γάμους, βαπτίσεις, κηδείες και μνημόσυνα για να… «αντλούν πελατεία».
«Τους έχουν ξεπεράσει τους παλαιούς», ήταν το σχόλιο ενός άλλου από την ομήγυρη που μετέφερε –με ονόματα βουλευτών από το παρόν και το παρελθόν- την εμπειρία από όμορο νομό που είναι πολυεδρική περιφέρεια και έχει εξ αυτού έντονο εσωκομματικό ανταγωνισμό.
«Επειδή ο ρόλος τους είναι απολύτως περιορισμένος, αφού ακόμη και για να υποβάλουν ερώτηση στη Βουλή χρειάζονται άδεια από το κόμμα, η μόνη δραστηριότητα που τους έχει απομείνει είναι η συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις», συμπλήρωσε: «Και μάλιστα σε εκδηλώσεις που γίνονται σε προστατευμένο περιβάλλον. Αποφεύγουν τα μεγάλα πανηγύρια που, λόγω και της κατανάλωσης αλκοόλ, μπορεί να ακουστούν αποδοκιμασίες και… προτιμούν κηδείες και μνημόσυνα που τα πράγματα είναι πιο ελεγχόμενα».
Μοιραία η συζήτηση μεταφέρθηκε και στην επικαιρότητα με τα απανωτά εγκαίνια που χωρίς συστολή έγιναν το προηγούμενο διάστημα από κυβερνητικούς αξιωματούχους οι οποίοι χωρίς αιδώ έστησαν πανηγύρια και έκοψαν κορδέλες σε έργα τα οποία, εκτός του ότι άλλοι τα σχεδίασαν και τα υλοποίησαν, παρέμεναν ημιτελή και ανολοκλήρωτα. Ήταν τα ίδια έργα στα οποία δεινοπάθησαν εκατοντάδες χιλιάδες οδηγοί που μετακινήθηκαν τις μέρες του Πάσχα έχοντας την…. απρονοησία να εμπιστευτούν τους «κλαίοντες» υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και να πιστέψουν ότι οι καινούργιοι εθνικοί δρόμοι, αφού «βαφτίστηκαν» και εγκαινιάστηκαν, θα ήταν και έτοιμοι προς χρήση.
Τον καμβά της ψηφοθηρικής υποκρισίας ολοκλήρωσαν οι αναφορές που έκαναν αρκετοί από την ομήγυρη στους άκρως αντιφατικούς ισχυρισμούς των νεόκοπων «πολιτευτάκηδων» που από τη μια χλεύαζαν το Άγιο Φως και τη μεταφορά του από τα Ιεροσόλυμα και από την άλλη έτρεχαν στην περιφορά του Επιταφίου. Των «πολιτευτάκηδων» οι οποίοι αργότερα συμμετείχαν ανενδοίαστα στην ακολουθία της Ανάστασης για να τους δείξουν οι κάμερες και δεν είχαν καμία δυσκολία να «ενοχοποιήσουν» τον… Αδαμάντιο Κοραή για τις αμετροέπειες περί παγανισμού που οι ίδιοι είχαν προηγουμένως απρόκλητα εκστομίσει.
Με αυτά και αυτά, η κοινή συνισταμένη των εντυπώσεων που εκφράστηκαν στη συγκεκριμένη παρέα, αλλά και σε πολλές άλλες που σχηματίστηκαν τούτες τις γιορτινές μέρες, κατέτεινε στην επισήμανση του κινδύνου να αποδειχθούν πέρα για πέρα φρούδες οι ελπίδες όλων όσοι πίστεψαν ότι τα δεινά που μας βρήκαν τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ταχεία αλλαγή. Το νέο πολιτικό προσωπικό μοιάζει, δυστυχώς, να είναι πιο παλαιό από το παλαιό που αντικατέστησε. Παλαιό σε νοοτροπίες και σε συμπεριφορές. Και ακόμη παλαιότερο πελατειακές πρακτικές.
Γι΄ αυτό και δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη ότι, όπως καταγράφεται σε όλες ανεξαιρέτως τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, στη βούληση των συντριπτικά περισσοτέρων πολιτών η παρουσία του υφιστάμενου συστήματος εξουσίας δεν προοιωνίζεται τίποτε το ελπιδοφόρο. Ούτε, φυσικά, μπορεί να εγγυηθεί την πολυαναμενόμενη επιστροφή στην κανονικότητα.

 

tziovaras-grig-55-a

|

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναιιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Μέχρι να μπει για τα καλά το καλοκαίρι και ν' αρχίσει η τουριστική κίνηση στην χώρα μας, είναι σίγουρο πως θα έχουν δοθεί στην κυκλοφορία και τα εναπομείναντα τμήματα της Ιόνιας Οδού, που ως γεγονός αποτελεί πρόκληση για την περιοχή μας... Πρόκληση, για να κινηθεί κόσμος και προς την Άρτα, η οποία σε επίπεδο Ηπείρου, σ' ότι αφορά τον τουρισμό είναι ο "φτωχός συγγενής"!

Μιλάμε για την Άρτα, του Αμβρακικού, των Τζουμέρκων, αλλά και της μοναδικής ως αξιοθέατο πεδιάδας, σημεία τα οποία πρέπει να γίνουν γνωστά και με την σειρά τους αυτά, να συνεισφέρουν αυτό που έχουν δυνατότητα στην τοπική κοινωνία. Και έχουν πολλά να συνεισφέρουν, αν υπό τις διαμορφωμένες συνθήκες, προβληθούν σωστά. Υπάρχει ήδη η καλή παρακαταθήκη, της μετακίνησης επισκεπτών στην Άρτα, όπου όπως αναφέρει σε δήλωσή του και ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, κατά τις εορτές του Πάσχα, γνώρισαν ημέρες δόξας. Πληρότητα σε όλα τα ξενοδοχεία, αλλά και τους ξενώνες της περιοχής, για το αθάνατο ελληνικό Πάσχα.

Γιατί να μην συμβεί το ίδιο και κατά την διάρκεια των διακοπών των ελλήνων, είναι το ερώτημα, που αρχίζει τον διάλογο... Στο χέρι όλων μας, είναι να συμβεί αυτό, αν αποφασιστεί να προκύψουν γρήγορες αποφάσεις και τολμηρές κινήσεις... Η Ιόνια Οδός και η απόσταση των τριών ωρών, για την κάλυψη της απόστασης από Αθήνα στην Άρτα, αποτελούν από μόνα τους, την πρόκληση για τον επισκέπτη... Ήρθε και η Άρτα, τόσο κοντά στην Αθήνα, όσο οι πόλεις της Πελοποννήσου, που για τους αθηναίους, ήταν η επιλογή του Σαββατοκύριακου. Με την διαφορά πως όλες οι πόλεις της Πελοποννήσου, για να είναι ελκυστικές και στους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου κάτι ετοίμαζαν, για να το έχουν ως αφορμή της πρόσκλησης...

Βρισκόμαστε στην περίοδο όπου ο Δήμος Αρταίων, προγραμματίζει τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Ε... αυτές, θα πρέπει να έχουν τον χαρακτήρα και της πρόσκλησης του Σαββατοκύριακου... Μια ποιοτική συναυλία ας πούμε, κάτω απ' το Γεφύρι της Άρτας, έχει την έννοια της πρόσκλησης, που προαναφέρουμε και μπορεί να συγκινήσει ανθρώπους σ' όλη την Ελλάδα, να φτάσουν "ατσαλάκωτοι" στην Άρτα, να παρακολουθήσουν την εκδήλωση και με ευκαιρία αυτή, ν' απολαύσουν τις ομορφιές της Άρτας, απ' τα Τζουμέρκα μέχρι τον Αμβρακικό.

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

Το έχουμε σημειώσει άπειρες φορές, πως οι εκδηλώσεις του καλοκαιριού στην Άρτα, θα είναι ποιοτικές, άρα πρόκληση για επισκέπτες, αν συνδυαστούν με τα μνημεία της. Απ' το ιστορικό γεφύρι, την Παρηγορήτισσα μέχρι και το τζαμί Ιμαρέτ, το οποίο μπορεί να συγκινήσει μεγάλη κατηγορία επισκεπτών.

Θα αντιτείνει ο καθένας, πως τέτοιες εκδηλώσεις έχουν γίνει και στα μνημεία, αλλά δεν έφεραν τον κόσμο που σήμερα μετ' επιτάσεως ζητείται και απ' την αρθρογραφία της "Γ". Υπήρχαν δύο αδύνατα δεδομένα. Το πρώτο ήταν οι αποστάσεις που ήταν μεγάλες και δύσκολες και το δεύτερο έπασχαν οι ίδιες οι διοργανώσεις, γιατί από μόνες τους, δεν μπορούσαν ν' αποτελέσουν το πανελλήνιο γεγονός. Με δεδομένο την αξία των μνημείων, οι σωστές διοργανώσεις, θα φέρουν αποτέλεσμα... Ένα παράδειγμα.

-Η διοργάνωση ενός τριημέρου στο ιστορικό γεφύρι και τον Άραχθο, αν προβληθεί επαρκώς σε εθνικό επίπεδο, δεν θα φέρει εκατοντάδες επισκέπτες στην Άρτα;

Το σίγουρο είναι πως θα φέρει και ανάλογα μπορεί να είναι η προσδοκία και για διοργανώσεις σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μνημεία. Όχι στο "άρπα κόλα"... Από τώρα, με στόχευση και αξιοποίηση ιδεών και προτάσεων, που δεν θα έχουν καμία σχέση με τα προηγούμενα. Καμία σχέση με τα προηγούμενα γιατί δεν έφεραν το αποτέλεσμα που επιζητούσε η τοπική κοινωνία και απαιτεί η υποχρέωση απέναντι στον τόπο και την ιστορία του.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα συγκεκριμένων πόλεων, που με βάση τέτοιες έξυπνες ιδέες, έχουν καταστήσει τους τόπους τους, σημεία αναφοράς, με όσα αυτό σημαίνει για την οικονομία τους...

Το ζήτημα είναι να ληφθούν τώρα οι αποφάσεις, με φόντο τα νέα δεδομένα και την αναγνώριση της πραγματικότητας, που αναφέρει πως όσα έγιναν μέχρι τώρα, δεν έφεραν το αποτέλεσμα που θα αποτελούσε την αφετηρία προκοπής για τον τόπο μας...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017 08:22

Αλήθεια ή ψέμματα;

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Αλήθεια τι προτιμάμε; Την αλήθεια η το ψέμα; Μέχρι πρότινος πίστευα πως η επιλογή ήταν μονόδρομος και άκουγε στο όνομα της αλήθειας, ο καθένας προχωρά με την παιδεία του και με το δρόμο και το φως που του παρέχει η ανατροφή του αλλά και η επιλογή του. Και ξαφνικά μπερδεύτηκα. Νόμιζα πως ακολουθούσα την αλήθεια και βρισκόμουν στο ψέμα. Νόμιζα πως την υπηρετούσα και γύριζε  όχι με το φως της αλλά με μια ομiχλώδη σκιά, την επίφαση της αλήθειας.
Και μεγαλώνοντας και ξεμακραίνοντας από τον κόσμο της προσωπικής αθωότητας καταλάβαινα πως η αλήθεια δε διαχωρίζεται τελικά και τόσο εύκολα από το ψέμα. Τι είναι η αλήθεια μου, η καλύτερα ποιά είναι αυτή; Όταν μάλιστα δεν συνέπιπτε με την αλήθεια του δίπλα μου των γύρω μου της κοινωνίας που ζω και των ανθρώπων που συναναστέφομαι;
Δικό μου είναι το ψέμα ή μήπως η αλήθεια και αν εγώ βλέπω μια αλήθεια και εκατό ψέματα και τολμώ να την πω , να την γράψω να την εκθέσω δημοσίως γιατί άλλοι πιο πριν ή μαζί με μένα δεν το τολμούν; Ή γιατί μου το ψιθυρίζουν σιγά και συνωμοτικά πως ναι αυτή είναι η αλήθεια μήπως η αλήθεια δεν έχει φίλους αλλά μόνο εχθρούς τελικά;
Νόμιζα πως η αλήθεια έφερνε φως και όχι κι άλλο σκοτάδι και ψιθύρους, νόμιζα πως είναι εύκολο να την υπηρετείς και να τη λές αλλά τελικά διαπίστωσα πως είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις  ή έστω να την εντοπίσεις.... Όμως το πιο δύσκολο είναι να συμπορεύεσαι μαζί της και όχι μόνο να τη λές ...τότε κινδυνεύεις μάλιστα με λαμπρά ελληνικά και παγκόσμια παραδείγματα, αλλά έστω και να την έχεις στο τσεπάκι σου και να την μυρίζεις  στο βούρκο των βατράχων που κροάζουν με αυταρέσκεια γιατί όσο μικρότερος είναι ο βούρκος τόσο μεγαλύτερο τους φαίνεται το βασίλειό τους.... τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι στη λάσπη και ο ωκεανός μπορεί να περιμένει....Εξ άλλου πάντα περιμένει το μεγάλο το μικρό.....
"Απλά γαρ εστι της αληθείας έπη", έλεγε ο Αισχύλος κάποτε,  μιας και το ψέμμα έχει τόσες οδούς και παρακλάδια τόσα κεφάλια μιας Λερναίας Ύδρας που χάνεσαι μέσα σε σκοτεινούς λαβυρίνθους  άρρωστων και ύπουλων σκέψεων που πάντοτε θαυμάζεις το ανθρώπινο μεγαλείο του ψεύδους και την σκοτεινής δύναμης της άρρωστης ψυχής...
Όμως που να βρούμε το παράθυρο της αλήθειας όταν έχουμε χάσει και αλλοιωθεί τόσο πολύ που ούτε να δούμε, ούτε να ακούσουμε αλλά και ούτε να σκεφθούμε πλέον καθαρά μπορούμε;

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για  νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται,
ή δεν μπορώ να τάβρω.
Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Τα παράθυρα, Καβάφης.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

Αναφορικά με τη διαχρονικά συντηρούμενη «διένεξη» των δύο πλευρών[βλ. Μέρος(Ι), του άρθρου], άξιος επισήμανσης είναι ο ισχυρισμός των «φωτομάχων» ότι κάθε πιθανή μαρτυρία περί του θαύματος της Αφής του Φωτός του Παναγίου Τάφου, προέρχεται από εκκλησιαστικά πρόσωπα, ή πρόσωπα των οποίων το πολιτικό μέλλον ήταν είτε είναι εξαρτώμενο από τη θρησκεία. Ενώ κατά τους «φωτολάτρες, σκοπός δεν είναι να αποδειχθεί το «θαύμα» ή να ερμηνευτεί η φύση του, αλλά να καταδειχθεί και να απορριφθεί η αυθαιρεσία της ερμηνείας του φαινομένου, από τους «φωτομάχους».

Ωστόσο πολλοί και επώνυμοι είναι οι «φωτομάχοι», που εμφανίζονται διά μέσου των αιώνων, όπως αυτή του Πάπα Γρηγορίου Η' (Αρχιερατεία: 1227-1241),που αποκήρυξε το «Άγιο Φως», ως απάτη, του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Εφραίμ Β΄ (1766-1771),ο οποίος κατάργησε την τελετή του αγίου φωτός ως «χειροποίητον μηχανουργίαν», καταγγέλλοντας τους συντελεστές της, ως απατεώνες «φωτοποιούς».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η άποψη του Ρώσου ορθόδοξου αρχιμανδρίτη (και επιστήμονα) Πορφύριου, ο οποίος από διήγηση σ' αυτόν του Μητροπολίτη Ιεροσολύμων, όταν ο στρατιωτικός διοικητής της Αιγύπτου Ιμπραΐμ Πασάς (ναι! ο γνωστός μας από την Ελληνική Επανάσταση στον Μοριά) βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, ζήτησε να του επιτραπεί η είσοδος στο ναό, προκειμένου να επιβεβαιώσει ο ίδιος της αυθεντικότητα του «θαύματος» και δήλωσε ότι αν όντως επρόκειτο για θαύμα τότε θα έκανε μια μεγάλη δωρεά στο ταμείο της εκκλησίας, διαφορετικά, αν επρόκειτο για απάτη, θα απεκάλυπτε την απάτη αυτή σε όλη την Ευρώπη και θα προέβαινε σε κατάσχεση όλης της περιουσίας του Πανάγιου Τάφου, η οποία είχε συγκεντρωθεί από δωρεές και τάματα των πιστών όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο με το φόβο ότι μια τέτοια πιθανή ενέργεια θα...δυσαρεστούσε τον Τσάρο Νικόλαο της Ρωσίας, με απρόβλεπτες για τον Ιμπραήμ πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες, ο τελευταίος «έθαψε» το όλο θέμα. Αποκαλυπτικός είναι επίσης ο πιο κάτω διάλογος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με φιλοξενούμενους Μητροπολίτες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, όπως τον μετέφερε ανώνυμος Κύπριος ιεροψάλτης, σε τηλεοπτική εκπομπή(σ. σ, δεσμεύτηκε να καταθέσει ενόρκως ή και ενώπιον της Ιεράς Συνόδου η μαρτυρία του):«…Ένα βράδυ μετά τον δείπνον, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επρότεινε να πάρουμε το καφεδάκι μας στο Μέγα Συνοδικόν. Εκεί λοιπόν συζητώντας διάφορα θέματα ρώτησε ο Μακάριος τους φιλοξενούμενους μητροπολίτες: «Άγιοι αδελφοί, τώρα που είστε εδώ, είναι ευκαιρία να μου λύσετε μια απορία που έχω». Του είπαν, «στην διάθεση σου Μακαριότατε αν μπορούμε, γιατί όχι»; Και τους είπε ο Μακάριος: «Άγιοι αδελφοί πέστε μου σας παρακαλώ, τί γίνεται με το θαύμα του Αγίου Φωτός, είναι πράγματι θαύμα;».

Οι μητροπολίτες απ’ τα Ιεροσόλυμα εμειδίασαν και του είπαν: «Μακαριότατε, κοροϊδεύουμε τον κόσμο, είναι ντροπή μας να κοροϊδέψουμε και εσένα». Ο Μακάριος είπε:
- «Μα δηλαδή, θέλετε να πείτε πως δεν είναι θαύμα;».
- «Όχι δεν είναι θαύμα!».
- «Ε, τί είναι λοιπόν;».
- «Μακαριότατε είναι μια τελετή η οποία γίνεται κάθε Μέγα Σάββατο εις τον ιερό ναό της Αναστάσεως».
- «Και γιατί δεν λέτε την αλήθεια εις τον κόσμο;».
- «Μακαριότατε, ποιος τολμά να πει την αλήθεια εις τον κόσμο; Θα μας λιντσάρουν».

Πάντως, αν και η πιο συνηθισμένη αναφορά αυτών που πιστεύουν στη θαυματουργή προέλευση του "Άγίου Φωτός", είναι αυτή που περιλαμβάνει την αυτανάφλεξη των κεριών, εντούτοις, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες το «Άγιο Φως» είναι ένα σύνθετο φαινόμενο το οποίο εμφανίζεται στο θόλο εντός του Ναού της Αναστάσεως αλλά και κατ΄ άλλους έξω από αυτόν. Σχετικές μαρτυρίες αναφέρουν: ότι πολλές λαμπάδες των πιστών και κανδήλες ανάβουν μόνες τους, ενώ η φλόγα δεν τους καίει τα πρώτα λεπτά. Μάλιστα ορισμένα βίντεο δείχνουν ιερείς ή πιστούς να κινούν το αναμμένο κερί κοντά στα γένια τους ή στα χέρια τους χωρίς να τους καίει. Το ίδιο ισχυρίζεται και η ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, αν και από Επισκόπους του έχει αναφερθεί ότι το θαύμα είναι ο καθαγιασμός της φυσικής φωτιάς που λαμβάνεται από την άσβεστη κανδήλα εντός του Πανάγιου Τάφου, και όχι το άναμμα προηγουμένως σβησμένης κανδήλας ή κεριών.

Εξ’ άλλου πολλές ιστορικές αναφορές του φαινομένου, καταγράφονται: στο οδοιπορικό στους Αγίους τόπους της Ισπανίδας μοναχής Αιθερίας,(381-384 μχ), στην επιστολή του Νικήτα Βασιλικού, κληρικού της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' τον Πορφυρογέννητο(947 μχ), από τον χρονικογράφο της Α' Σταυροφορίας Φουσέ της Σαρτρ, τον Γάλλο ιερέα και έναν από τους πλέον αξιόπιστους μάρτυρες των ιστορικών γεγονότων της εποχής (1059-1127 μχ), στις διηγήσεις του Γάλλου Βερνάρδου(865-870 μχ), Καθολικού μισιονάριου και μοναχού, του ηγούμενου της Βερντέν(1026 μχ), του Ρώσου ηγούμενου Δανιήλ, του Πέτρου του Σεβάσμιου του Κλυνύ (1094-1156), τις παραμονές της Β' Σταυροφορίας, του λόγιου πρώην Βυζαντινού Αυτοκράτορα (1347-1355) και μετέπειτα μοναχού, Ιωάννη Καντακουζηνού, στην γ' απολογία του κ.ά

Παρά ταύτα, κατά τους «φωτομάχους», η «Αφή του Αγίου Φωτός», είναι μια απόκρυφη εφαρμογή που οργανώνουν οι κληρικοί του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εδώ και αιώνες. Το δικαιολογητικό στοιχείο αυτής εκδοχής είναι ότι τα κεριά έχουν εμβαπτιστεί προηγουμένως σε φωσφόρο, ο οποίος, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έχει την ιδιότητα της αυτό-ανάφλεξης. Ο φωσφόρος, όπως εξηγούν οι ίδιοι, ως χημικό στοιχείο ανακαλύφθηκε κατά τον 17ο αιώνα και δεν απαντάται ελεύθερος στη φύση. Παρόλα αυτά, είναι γνωστές από πολύ παλαιότερα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής κάποιες «θαυματουργές ουσίες» ή «κρήνες» (πηγές) που παρουσίαζαν τέτοιου είδους φαινόμενα. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να σημαίνει είτε ότι ο Πανάγιος Τάφος βρίσκεται σε μια τέτοια περιοχή είτε ότι χρησιμοποιείται αυτούσια κάποια πανάρχαιη «θαυματουργή ουσία» (χημική ένωση) της οποίας το όνομα και η σύσταση διατηρούνται μέχρι σήμερα, ως ιερατικό «επτασφράγιστο» μυστικό. Εντούτοις, όπως υποστηρίζεται από πιστούς, η φλόγα που προέρχεται από το «Άγιο Φως» φέρεται να φωτοβολεί αλλά να μην προκαλεί καύση κατά τα πρώτα 33 λεπτά, σε αντίθεση με τη φυσική δράση της φωτιάς. Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση καταφανής είναι η σύγκριση που γίνεται αναφορικά όχι με το φως αλλά με τη φωτιά.

Ωστόσο ο Μιχάλης Καλόπουλος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συγγραφέας έχει δημοσιεύσει έρευνα, που αποδεικνύει ότι «τα αυτό-αναφλεγόμενα υλικά και η θρησκευτική πυροτεχνουργία που ήταν γνωστή στην αρχαιότητα, είναι επαρκή για να παράγουν το αποτέλεσμα που περιγράφεται ως Άγιο Φως». Ο ίδιος, ισχυρίζεται, ότι με τη συνδρομή του Εργαστηρίου Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προσδιόρισε ως καταλληλότερη ουσία για μια τέτοια χρήση τον λευκό φωσφόρο και μάλιστα αναφερόμενος στην καθυστερημένη αυτό-ανάφλεξη της λαμπάδας, όπως και στην «ακαία της φλόγας της», επισημαίνει: «…απλά, εάν ο φωσφόρος, που συνήθως φυλάσσεται κάτω από νερό για να μην αναφλεγεί, διαλυθεί σε κάποιο κατάλληλο οργανικό διαλύτη και μετά ένα πανί ή κερί βουτηγμένο στο διάλυμα αυτό εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα, η αυτό-ανάφλεξη δεν γίνεται αμέσως, αλλά καθυστερεί έως ότου εξατμιστεί σχεδόν τελείως ο διαλύτης. Στη συνέχεια το υλικό αρχίζει πρώτα να καπνίζει και τέλος αναφλέγεται, με ζωηρή φλόγα[…].Τα πειράματά μας έδειξαν ότι η αυτόματη ανάφλεξη των κεριών μπορεί να επέλθει με ελεγχόμενη χρόνο-καθυστέρηση ημίσειας ώρας και άνω εξαρτώμενης από την πυκνότητα του διαλύματος του φωσφόρου και του τύπου του οργανικού διαλύτη που χρησιμοποιεί κανείς…»(σ. σ, σημειωτέον ότι σχετικό πείραμα έχει πραγματοποιήσει ο ίδιος, προ ετών, με απόλυτη επιτυχία από το τηλεοπτικό κανάλι «EXTRA»).

Βεβαίως η πιο πάνω εξήγηση, παραβλέπει το γεγονός ότι τα κεριά δεν αυτό-αναφλέγονται άκαιρα, αν και η προμήθεια τους γίνεται από υπαίθριους χώρους ή καταστήματα, τα οποία έχουν τα εμπορεύματα εκτεθειμένα στον αέρα, και μάλιστα η προμήθεια των κεριών, συχνά γίνεται αρκετές ημέρες πριν την Ανάσταση, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, οι πιστοί παραμένουν στον Ναό της Αναστάσεως από το βράδυ της Μ. Παρασκευής.

 

koliatsos-99-a

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη;

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς...

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

 

 

Με πρόλογο, έτσι για να μας φανεί καλύτερα... Όλοι είμαστε πεπεισμένοι... Ας αποχαιρετήσουμε την Άρτα που ξέραμε. Την ακμάζουσα πόλη των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και την πόλη που είχε κάποιες ελπίδες ότι το ένα ή το άλλο που μπορούν να συμβούν και να προκύψει το καλύτερο... Πλέον ένα είναι σίγουρο: Δεν απατήθηκε η ακοή μας...

Οι αντίλαλοι των χαμένων ευκαιριών, πρέπει να περνάνε ως ερινύες απ' τ' αυτιά, όσων κατά καιρούς διοίκησαν αυτή την πόλη και της στέρησαν την ελπίδα για το μέλλον. Βεβαίως η εικόνα μιλάει από μόνη της... Στις δέκα το βράδυ, αν κυκλοφορήσεις στο κέντρο της πόλης, μόνον ο φόβος θα σε συνοδεύει... Άνθρωπο δεν θα βρεις... Υπερβολικό; Καλό είναι να βλέπεις αισιόδοξα τα πράγματα, αλλά αυτή την πραγματικότητα, μόνο όποιος δεν έκανε βόλτα κάποιο βράδυ, στο κέντρο της Άρτας, μπορεί να το αρνηθεί...

Με φόντο αυτή την ευδιάκριτη πραγματικότητα, αρχίζει η καταγραφή της νέας πραγματικότητας, με την οποία πλέον, πρέπει οι πάντες να συμβιβαστούμε και να περιμένουμε τα χειρότερα... Τα χειρότερα, γιατί κανένας εκ της συμπαθούς τάξης των παραγόντων της Άρτας, δεν έχει την δυνατότητα να ηγηθεί αγώνων, οι οποίοι θα φέρουν το αποτέλεσμα.

Στρατόπεδο. Πάει κι αυτό. Απόφαση Καμένου, που είχε δηλώσει πως έχει την έγνοια της Άρτας! Φανταστείτε να μην την είχε... Όταν επί Σαμαρά, μειώθηκε η δύναμη του ΚΕΝ Άρτας, η νυν υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη, είχε μετρήσει τις κουβέρτες που έφυγαν απ' το ΚΕΝ Άρτας και μεταφέρθηκαν στο ΚΕΝ Καλαμάτας και κατήγγειλε με πάθος, το μέγα έγκλημα που συντελείται εις βάρος της Άρτας και την ανάλγητη κυβέρνηση, που θέλει να καταστρέψει μια πόλη, της οποίας στήριγμα ήταν το στρατόπεδο... Τώρα; Άκρα του τάφου σιωπή! Γιατί ρε παιδιά, έχετε αποφασίσει πως πλέον η Άρτα, με τους ρυθμούς... ανάπτυξης που έχει η Άρτα, δεν χρειάζεται πλέον το στρατόπεδο;

Μια παλιά και πονεμένη ιστορία. Στις αρχές του 2012, ο τότε πρόεδρος του ΤΕΙ Γρηγόρης Γκίκας, είχε κάνει ολοκληρωμένη μελέτη, με την οποία κατέληγε πως το μέλλον του ΤΕΙ Ηπείρου, μπορεί να είναι καλό, αν μεταφερθούν όλες οι σχολές του, στην Άρτα. Και πρότεινε στους τοπικούς φορείς, να διεκδικήσουν το στρατόπεδο που τότε έκλεινε, να στεγαστούν εκεί, όλες οι σχολές Υγείας, Μουσικής και Πληροφορικής... Την πρόταση αυτή, ούτε που είχε συζητήσει, το τότε δημοτικό συμβούλιο, του αποτυχημένου δημάρχου Γ. Παπαλέξη. Η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα...

ΤΕΙ Ηπείρου. Ποιό ΤΕΙ, που λέει και η διαφήμιση. Ποιό πνευματικό ίδρυμα; Ίδρυμα τακτοποίησης καθηγητών και άλλων παραγόντων, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων... Αυτοί που ήρθαν ως καθηγητές και διοικητές, ήθελαν να εξελίσσουν τα προγραμματάκια τους και παράλληλα οι αφελείς... ιθαγενείς, να τους χειροκροτούν, γιατί τάχα προσφέρουν στον τόπο! Τι σόι προσφορά, μπορεί να προκύψει, με όλους κι όλους πεντακόσιους σπουδαστές την στιγμή που στα Γιάννενα, οι σπουδαστές του ΤΕΙ μόνο, ξεπερνούν τις δύο χιλιάδες!

Γεωπονική Σχολή. Θα ήταν ο μοναδικός πόλος ανάπτυξης της περιοχής, αλλά όνειρο ήταν και πάει... Αυτή η συμπαθής τάξη των παραγόντων θέλει να κρατήσει δυό καρπούζια σε μια μασχάλη! Να συνενωθεί λέει, έστω και πιλοτικά το ΤΕΙ με το Πανεπιστήμιο και να προκύψει μια πανεπιστημιακή σχολή, που άλλη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Με φόντο την προσφορά(!) του ΤΕΙ και των ανθρώπων του στην Άρτα, δεν μπορούν να τους υποτιμήσουν! Να ζητήσουν ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής... Αυτό μας έτυχε... Το υποτιμημένο ΤΕΙ... Μ' αυτό θα πορευτούμε... Και ας μην μιλάει κανένας... Έχουν κι άλλα προγράμματα να υλοποιήσουν οι αξιότιμοι κύριοι καθηγητές... Θα τους ανακόψουμε την φόρα; Αστεία πράγματα...

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη; Η απάντηση είναι εύκολη... Να μην καταγραφεί...

Ρητορικό το ερώτημα:

-Μια πόλη, χωρίς κόσμο, πως μπορεί να έχει ελπίδα;

Και ποιός είπε ότι έχει ελπίδα... Τα δεδομένα άλλαξαν... Την ώρα που ζητάμε στην Άρτα κόσμο, ο κόσμος φεύγει. Βγήκαμε, όπως σημειώναμε στο προηγούμενο φύλλο "ξυπόλητοι στ' αγκάθια" και η Ιόνια Οδός, που σε όλες τις άλλες πόλεις, φέρνει κόσμο, ΜΟΝΟ στην Άρτα παίρνει κόσμο και τον οδηγεί κυρίως στα Γιάννενα...

Σ' όλες τις συζητήσεις που γίνονται, όσοι ψάχνονται στα σοβαρά, για το τι θα κάνουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες, αναζητούν τον τρόπο, με τον οποίο θα βρεθούν στα Γιάννενα. ΑΝ αυτό λέει κάτι, στους ιδιαίτερα αισιόδοξους, που βλέπουν την Άρτα να έχει προοπτική...

-Τι κι αν η "Γ", πολλά χρόνια πριν, είχε ζητήσει την έναρξη του δημόσιου διαλόγου, για το πως θα είναι η Άρτα, στη νέα εποχή;

Κανενός δεν ίδρωσε το αυτί και οι πάντες έδειχναν να περιμένουν την περίοδο που τώρα περνάμε, για να ζήσουν καλύτερα ως ένα μικρό χωριό έξω απ' τα Γιάννενα και όχι ως η πόλη Άρτα, που τις προηγούμενες δεκαετίες, είχε κάτι να δείξει, γιατί κι αυτά χάνονται...

Και πάλι απ' την αρχή...

-Δηλαδή, δεν υπάρχει μέλλον για τον τόπο μας;

Κανένας δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Ο ισχυρισμός που χρησιμοποιείται και σ' ετούτο το σημείωμα, είναι το συμπέρασμα της παρατήρησης των κινήσεων, όσων έχουν χρέος να κινηθούν για το μέλλον. Των παραγόντων, που έτσι κι αλλιώς αυτοί, μπορούν να κινήσουν τις εξελίξεις. Και λείπει, αυτό που εδώ και χρόνια, η "Γ" υπερασπίζεται και προτείνει. Συνεννόηση. Να δούμε τι πρέπει να γίνει και πως μπορεί να γίνει... Διαφορετικά...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:52

Οι περιπέτειες της τέχνης

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πόσους ελεύθερους και πόσες ελευθερίες χωρά η καημένη η Τέχνη; Πόσους ποιητές χωρά η ποίηση και πόσους συγγραφείς η πεζογραφία; Πόσους ηθοποιούς και σκηνοθέτες το θέατρο και πόσους ζωγράφους η ζωγραφική, πόσους γλύπτες η γλυπτική;
Οι ελευθέριες τέχνες παρέχουν, υποτίθεται, την ελευθερία και την άνεση να χωράνε όλοι. Μόνο που το κόσκινο μετά θα τους διαχωρίσει και ο χρόνος θα τους αφανίσει ή θα τους τοποθετήσει στο πρώτο και τελευταίο σκαλί της αιωνιότητας. Η ελευθερία της τέχνης αποτελεί σήμερα δικαίωμα που ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με πρωτοβουλία του τόνισε και υποστήριξε στο άρθρο του επί του συντάγματος της Βαϊμάρης και αναθεωρήθηκε με το σύνταγμα του 1948 και 1952: η τέχνη και η επιστημονική διδασκαλία είναι ελεύθερα, όμως υπάρχει ένας μικρός έως μεγάλος διαχωρισμός: άλλο ερασιτεχνισμός και άλλο επαγγελματίας. Άλλο ποιητής που έγραψε επειδή ονειρεύτηκε πως είναι κι αυτός ποιητής και άλλο Σολωμός ή και Καβάφης με υπόβαθρο και απίστευτη παιδεία. Άλλο ο συγγραφέας Παπαδιαμάντης και Προυστ και άλλο ο καθένας που δε διάβασε ή δε διαβάζει ή δε γνωρίζει ένα κλασικό έργο και αποκαλείται συγγραφέας, στοχαστής, διανοητής.
Ο ελεύθερος στίχος, το ελεύθερο θέμα, η αυτόματη γραφή, ό,τι μπορεί να εντάξει κανείς στην αφηρημένη ή στην ελευθέρια τέχνη δεν ταυτίζονται, φυσικά, ούτε με την ασυδοσία ούτε με την ευκολία κάθε φιλόδοξου να γράφει ή να φτιάχνει ό,τι να ’ναι. Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα γνώση. Όσο περισσότερη κι όσο πιο αληθινή είναι η γνώση, τόσο περισσότερη και πιο αληθινή είναι η ελευθερία ενός ατόμου ή μιας ομάδας. Αυτός που φιλοδοξεί ν’ ασχοληθεί με την τέχνη, την τέχνη του λόγου, της εικόνας, της κίνησης, της έκφρασης, οφείλει να διαβάσει, να μελετήσει, να ξενυχτήσει, να κοπιάσει. Για να μάθει. Για να κερδίσει τη γνώση. Και μετά να παλέψει για να κερδίσει την ελευθερία. Και να μπει στο μαγικό κόσμο της τέχνης. Αλλιώς βλάπτει τον εαυτό του. Ας μην πω για την τέχνη. Γιατί η τέχνη εντέλει δε θ’ ανοίξει τις πύλες της ή θα πετάξει έξω από αυτές όσους φαντάζονται πως με το «ταλέντο» τους μπορούν να την κατακτήσουν.  
  Η ελευθερία, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μια γενική και αόριστη έννοια. Είναι, αντίθετα, μια συνειδητή και υπεύθυνη δραστηριότητα του ανθρώπου, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του συνολικά, όσο και κατά τη δοκιμασία του μπροστά σε συγκεκριμένα προβλήματα και ανάγκες. Με τις αξίες και τις βαθιές έννοιες δεν μπορούν να παίζουν οι άνθρωποι. Η δημιουργία, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί συνείδηση του έργου και της διαδικασίας, αλλά απαιτεί ιδιαίτερα υπευθυνότητα.
Μήπως, λοιπόν, τα μπερδέψαμε λίγο ή πολύ; Και επιδιδόμαστε σε ασκήσεις τέχνης με την αίσθηση και μόνο πως, αφού μας αρέσει και θέλουμε, άρα μπορούμε κιόλας να το κάνουμε και να επιδιώξουμε τον έπαινο και το χειροκρότημα; Και οι ενδιάμεσοι που αλλάζουν χρώμα  και μορφή και προσαρμόζονται σε καταστάσεις «τέχνης» χειροκροτώντας και υποστηρίζοντας, γνωρίζοντας όμως την αλήθεια όλοι τους; Η ελευθερία της καλλιτεχνικής συνείδησης έχει δύο όψεις: μία εσωτερική και μία εξωτερική. Και αυτά δε γεννήθηκαν ούτε υπάρχουν από μόνα τους, αλλά βγήκαν από σχολές μαθητείας, από προσωπικό κόπο και προσπάθεια, από εκπαίδευση και τριβή με το αντικείμενο.
Η τέχνη έχει και αμυντική και προστατευτική και διασφαλιστική ελευθερία. Αλλά και οριοθετείται. Είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αλλά πρέπει να υπάρχει και μία αιτιώδης συνάφεια –η παιδεία και η αυτογνωσία στην τέχνη και την έκφραση. Ας μην ξεχνάμε πως η τέχνη προέρχεται από το ρήμα τίκτω, που σημαίνει γεννώ. Και καμία γέννα δεν είναι ούτε ανώδυνη ούτε στιγμιαία, αλλά βασανιστική και άγρυπνη, γεμάτη εγρήγορση, εσωτερική δύναμη και υπέρτατη γνώση. Αλλιώς τι θα ’ταν ο Παλαμάς, ο Νίτσε, ο Πικάσο, ο Καντ, ο Βαν Γκογκ, ο Φλομπέρ, ο Απολινέρ στην «terra incognita» της τέχνης; Ή μήπως το ανακαλύψανε αυτοί, το ανακαλύψαμε εμείς και δεν το ξέρουμε; Ίσως αυτή η χώρα και ο τόπος τελικά να παράγει μόνο το ά-μετρο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:45

«Πολύ αργά για ήρωες!...» *

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Κύριε Διευθυντά,
Με περισσή έκπληξη και λύπη μου, παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα, διάφορα δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο, αλλά και δηλώσεις διάφορων κυβερνώντων-αξιωματούχων, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, με περισσή (αυτο)ικανοποίηση επαίρονται για την δρομολόγηση  «άμεσων διαδικασιών»της έναρξης εργασιών αποκατάστασης και αναπαλαίωσης του παλαιού κτιρίου του Πρωτοδικείου Άρτας, έτσι ώστε «εν ευθέτω χρόνω» να μετεγκατασταθεί και λειτουργήσει εκ νέου…
Τι κρίμα!
Οι όψιμοι θριαμβολογούντες, φαίνεται ότι σκόπιμα λησμονούν, πως παρήλθε 10ετία και πλέον από τότε που το συγκεκριμένο κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο κι όμως μέχρι σήμερα ουδέν έγινε, αν και το ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ. (Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων) είναι γνωστό ότι διέθετε τα ανάλογα κονδύλια που θα χρειαζόταν, πλην όμως ουδείς έδειξε την απαραίτητη ευαισθησία.
Αναρωτιέμαι αν, όλοι όσοι θριαμβολογούν, επεδείκνυαν τότε τον μισό ζήλο και την μισή σπουδή απ’ όσο επιδεικνύουν σήμερα για την προβολή των «επιτυχημένων ενεργειών τους», αν θα είχε επιλυθεί με επιτυχία το πρόβλημα από κτηριακής πλευράς της απονομής Δικαιοσύνης στην πόλη μας, μέσα σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.
Επί τη ευκαιρία, ας θυμηθούμε ότι για την μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου το 1995 επελέγη διαμέρισμα σε όροφο (!), που μόνο σε «Ναό της Θέμιδος» δεν παρέπεμπε, για να μην χρησιμοποιήσω κανένα άλλο πιο γλαφυρό παράδειγμα.
Ας αναλογιστούν, λοιπόν, ποιοί έχουν εργαστεί και δρομολογήσει την σημερινή μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου-Πταισματοδικείου στο κτίριο του πρώην Δημαρχείου (Κ. Παλαμά και Σολωμού) και ποιοί «σφύριζαν αδιάφορα» περί άλλων τυρβάζοντες!
Περιττό να σας πω, ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολύ νωρίτερα, αν εξέλιπαν προσωπικές φιλοδοξίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες και υπήρχε συνεργασία και σύμπνοια, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων στον χώρο της Δικαιοσύνης.
Με την ευχή και την ελπίδα, πως δεν θα υπάρξει πλέον κανείς εφησυχασμός ώστε να μην χαθεί ο στόχος της ανέγερσης νέου σύγχρονου και ολοκληρωμένου Δικαστικού Μεγάρου, θα συμφωνείτε, ελπίζω μαζί μου, κύριε Διευθυντά, ότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «κρείττον εστί το σιγάν»!
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία
Με τιμή
Μιχάλης Κων. Νικολάου
Δικηγόρος


*Ήταν ο τίτλος μιας θαυμάσιας (αντι)πολεμικής ταινίας που προβλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70

nikolaou-mixalis-nea-99-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:23

Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Αν μπορούσε μια φορά το μήνα, οι Κυριακές στην πόλη, να ήταν σαν κι αυτή, θα είχαμε μια πόλη, πολύ καλύτερη και θα είχαμε αποφύγει τις πολλές και ποικίλες εκφάνσεις της μιζέριας, μας έλεγε συμπολίτης μας, οποίος διακριτικά και σε λίγη απόσταση, απ’ το σημείο τερματισμού των αθλητών, παρακολουθούσε τα δρώμενα της διοργάνωσης του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Και αυτή είναι η αλήθεια… Αν μπορούσαν οι αρμόδιοι φορείς, με πρώτο -όπως επιβάλλεται- τον Δήμο να συνεννοηθούν και να προκύψει η εκδήλωση του κάθε μήνα, μιας Κυριακής του κάθε μήνα, με ιδέες που υπάρχουν και μπορούν στην εξέλιξη μιας δημόσιας συζήτησης, να προκύψουν. Μια εκδήλωση, η οποία θα έχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Για να μην μπερδευτούμε. Την περασμένη Κυριακή, το σύνολο των επισκεπτών της Άρτας, είτε ήταν αθλητές που πήραν μέρος στον μαραθώνιο, είτε συνοδοί τους, ήταν τεράστιο!  Ήρθαν στην Άρτα, κοντά στις 2.000 επισκέπτες. Αριθμός ρεκόρ, που υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να είναι και καταλυτικός για την τοπική οικονομία.
Απλός ο συλλογισμός… Αν ο ίδιος κόσμος, με ανάλογη αφορμή επισκεπτόταν την Πρέβεζα, θα μετέφερε στην πόλη αυτή και χρήμα, που είναι το ζητούμενο για την εποχή μας και την φτωχή περιοχή μας… Την στιγμή που θα τελείωνε ο μαραθώνιος και οι υποχρεώσεις των αθλητών ταυτόχρονα, όλος αυτός ο κόσμος, θα… ξεχυνόταν  σε ταβέρνες και εστιατόρια, για να το φαγητό του, ακολούθως σε κάποιο καφέ και πάει λέγοντας. Αν δε οι έμποροι της πόλης, είχαν έντονη την αγωνία της επιβίωσης, θα άνοιγαν και τα καταστήματα, για να προκύψει και κάποιος ανυπολόγιστος τζίρος, στα μαγαζιά…
Αυτά θα γινόταν σε άλλη πόλη… Γιατί στην Άρτα, τα πράγματα ήταν απογοητευτικά… Δεκάδες επισκέπτες μας ρωτούσαν, σε ποιο σημείο η πόλη έχει τα εστιατόρια και τα φαγάδικα, για να πάνε… Τι ν’ απαντήσεις… Ένα - δυό εστιατόρια, που υπάρχουν στο κέντρο της πόλης, ήταν ήδη γεμάτα και οι επισκέπτες, έπρεπε να λάβουν την απόφαση, να πάνε σε άλλη πόλη, η οποία θα ήταν στον δρόμο τους, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους… «Πάμε Γιάννενα», είπε μια κυρία στην παρέα της, εξηγώντας πως είναι τόσο κοντά και είναι σίγουρο πως θα βρουν αυτό που ζητούσαν για το μεσημεριανό φαγητό τους, τον καφέ τους και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει… Οι μισοί έφυγαν για τα Γιάννενα, οι άλλοι μισοί για την Πρέβεζα και μείναμε εμείς εδώ, «πάλι ξανά στα ίδια και τα ίδια», που έγραφαν οι Κατσιμιχαίοι, εκείνα τα χρόνια τα καλά…
Το έχουμε επαναλάβει και με την ευκαιρία της επισκεψιμότητας που παρατηρείται στα μνημεία μας, η οποία θα μπορούσε να αποδειχτεί σωτήρια για την Άρτα…
-Και να έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα, είτε με την ευκαιρία της επίσκεψης στα μνημεία, είτε με την ευκαιρία του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ», τι άλλο μπορεί να κάνει στην Άρτα, για ν’ αποφασίσει να παραμείνει;
Δυστυχώς! Απολύτως τίποτα… Ούτε να φάει δεν θα βρεί, αν κινηθεί στο κέντρο της πόλης. Και για να μην μιλήσουμε, για άλλες πιο σύνθετες, προκλήσεις που υπάρχουν στις άλλες πόλεις. Και καθώς σε τέτοιους συλλογισμούς, η μια διαπίστωση φέρνει την άλλη, προκύπτει και το επόμενο καθοριστικό ερώτημα:
-Που πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια;
Μέχρι το σημείο που είναι πολύ κοντά και θα είναι αυτό που θα σημάνει την κατάρρευση και την μετατροπή αυτής της όμορφης και άλλοτε κραταιάς πόλης, σ’ ένα μικρό χωριό, που ο προσδιορισμός του, δεν θα είναι το «ΑΡΤΑ», αλλά «ένα μικρό χωριό έξω απ’ τα Γιάννενα»!
Βεβαίως και πρέπει να συνδυαστεί η αναζήτηση αυτή και με το καθοριστικό γεγονός της λειτουργίας της Ιόνιας Οδού, που έφερε Άρτα και Γιάννενα, σε απόσταση αναπνοής… Για να φτάσουμε στην εκδοχή, που έλεγε πως όπως ο αρτινός φεύγει για τα Γιάννενα, ο γιαννιώτης θα φύγει για την Άρτα…
-Και τι θα κάνει;
Θα δει την άδεια πλατεία, στην πρώτη επίσκεψη… Θα την δει και μια ακόμη στην δεύτερη… Θα πρέπει να είναι πολύ μαζόχας ο άνθρωπος, για να έρθει και την τρίτη φορά… Που δεν θα συμβεί το ίδιο με τον αρτινό… Αυτός κάθε φορά που θα πηγαίνει στα Γιάννενα, όλο και περισσότερα θα βλέπει, άρα θα γίνεται πιο έντονη η επιθυμία του και για την επόμενη επίσκεψη… Ένας κύκλος που ως πρώτη ανταπόκριση, θα έχει την τοπική οικονομία, τα λεφτά δηλαδή, που πάνε κι έρχονται…
Σε προηγούμενες αναλύσεις που κάναμε, παρουσιάσαμε το τραγικό συμπέρασμα, με κομψό τρόπο. Μάλλον κανένας δεν κατάλαβε, αν κρίνουμε απ’ τον προβληματισμό που ακολούθησε. Σήμερα επιβάλλεται να το πούμε όσο πιο «χοντρά» γίνεται…
Είμαστε «χωνί» και ως πόλη δεν έχουμε κανένα μέλλον… Γιατί έρχεται και καλοκαίρι, που και οι έμποροί μας, πρέπει να ξεκουραστούν… Τότε έχουμε να ζήσουμε, τα πιο μοναχικά σαββατοκύριακα… Αυτά που θα μας θυμίζουν, πως τότε που έπρεπε να αγωνιούμε, το παίζαμε άνετοι...

 

gketsis-grafeio-77-a

Σελίδα 1 από 64

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11045218
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1843
27316
162821

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 116 επισκέπτες και κανένα μέλος