A+ R A-
20 Οκτωβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

 

Την αγωνία του για το θέμα, εξέφρασε ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, έχοντας κι αυτός την πληροφορία που διέρρευσε εν όψει του Περιφερειακού Συνεδρίου, που θα πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα στα Γιάννενα, με την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Η πληροφορία που διέρρευσε, αναφέρει πως θ' ανακοινωθεί η ενοποίηση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με το ΤΕΙ Ηπείρου κι εκεί ακριβώς αρχίζει η αγωνία, που εδράζεται σε σωστές σκέψεις και με το βασικό δεδομένο της περιφέρειάς μας, ότι όπου λέγεται Ήπειρος, παραπέμπει μόνο στα Γιάννενα. Αυτό βεβαίως δεν λέγεται τυχαία... Το επιβεβαιώνει η εικόνα των τεσσάρων νομών της Ηπείρου. Ένας απ' τους λόγους που έκανε και την μεγάλη διαφορά, είναι η λειτουργία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, για πάνω από έξι δεκαετίες... Κάπου τριάντα χιλιάδες οι φοιτητές που διαμένουν στα Γιάννενα (μαζί μ' αυτούς και του ΤΕΙ Ηπείρου), ούτε χίλιους ενεργούς φοιτητές, δεν έχουν όλες οι άλλες πόλεις.

Για να επανέρθουμε στην αγωνία του βουλευτή Γιώργου Στύλιου, την οποία ο ίδιος έχει συζητήσει και με αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες, αλλά δεν έχει την ουσιαστική πληροφόρηση. Γνωστό είναι ότι το Μαξίμου, διαρρέει τις πληροφορίες, όπως βολεύουν...

-Πως θα γίνει η ενοποίηση;

-Με βάση την αρχή, ότι και η έδρα του ΤΕΙ Ηπείρου, θα πρέπει να λάβει δύο και πάνω πανεπιστημιακές σχολές, ώστε και να ελπίζει, σε κάτι καλύτερο;

Τα ερωτήματα αυτά τίθενται και απ' τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, που έγινε κι αυτός κοινωνός των πληροφοριών που προαναφέρουμε. Κι εκεί αρχίζει το πράγμα, να καθίσταται περισσότερο σύνθετο, με την ανάδειξη μιας παραμέτρου του όλου θέματος, η οποία αποτελεί και τον κίνδυνο. Η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών του ΤΕΙ Ηπείρου, που διδάσκουν στην Άρτα, διαμένουν μόνιμα στα Γιάννενα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, αυτό του εν ενεργεία πρύτανη! δεν θα τους χάλαγε να συναινέσουν να είναι η έδρα των σχολών που θα προκύψουν με την ενοποίηση, στα Γιάννενα.

-Που είναι η Γεωπονική, οέοοοο...

Το ζητούμενο είναι αν έχει διασφαλιστεί, πως η έδρα της υπό ανακοίνωσιν Γεωπονικής Σχολής, έστω και ως συνέχεια των γεωπονικών Τμημάτων του ΤΕΙ, θα έχει έδρα την Άρτα. Ομοίως και για το τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής... Είναι το μόνο που φέρνει κόσμο στην Άρτα. Δεν το γνωρίζουμε, αλλά είναι το σημείο που πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα. Για να κάνουμε ένα βήμα πιό μπροστά στην αναζήτηση... Αυτή που προϋπήρχε...

-Γιατί να μην έρθουν, με τη νέα μορφή που θα πάρει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, οι σχολές Υγείας του ΤΕΙ, στην Άρτα;

Όλα τα παραπάνω αποτελούν αιτήματα των προηγουμένων ετών. Κυρίως της κοινωνίας και όχι των καθηγητών, οι οποίοι μπορεί και να έχουν στόχο, να γίνουν πανεπιστημιακοί στα Γιάννενα, για να μην κάνουν και τον κόπο της καθημερινής μετακίνησης.

Έστω και στο πάρα πέντε, μπορούν να γίνουν οι παρεμβάσεις, που θα εξασφαλίσουν την άρση της μέχρι τώρα αδικίας, ως αποτέλεσμα ηγεμονίας που ασκούσαν τα Γιάννενα σε όλη την Ήπειρο. Ανάλογες προτάσεις, πρέπει να υπάρχουν και για την Πρέβεζα και για την Ηγουμενίτσα και πρέπει να τις έχουν προωθήσει, οι παράγοντες των δυό πόλεων.

Η Άρτα και οι άλλες πόλεις της Ηπείρου, είναι "καμένες" απ' το κάθε μοίρασμα που γίνεται στην Ήπειρο και για τον λόγο αυτό, στην πέραν των Ιωαννίνων Ήπειρο, το κατοχυρωμένο σύνθημα είναι: "Ήπειρος δεν είναι μόνο τα Γιάννενα".

Η εξέλιξη της ενοποίησης Πανεπιστημίου και ΤΕΙ Ηπείρου, η οποία θ' ανακοινωθεί με κάθε επισημότητα απ' τον ίδιο των πρωθυπουργό, την επόμενη εβδομάδα στα Γιάννενα, βάζει νέα δεδομένα στην αναζήτηση της Άρτας, στο πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μιας και μέχρι τώρα το αναμενόμενο ήταν να ανακοινωθεί η ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα. Που σημαίνει, ότι η νέα πρόταση, για την οποία οι πληροφορίες αναφέρουν ότι "κλείνει το μάτι στα Γιάννενα", δεν πρέπει να ανανεώσει την αδικία των Ιωαννίνων, εις βάρος των άλλων πόλεων της Ηπείρου.

-Ποιός μπορεί να το διασφαλίσει αυτό;

Θα έπρεπε να ήταν διασφαλισμένοι πριν διαρρεύσουν οι πληροφορίες, για τις εξαγγελίες που θα κάνει ο πρωθυπουργός στο Περιφερειακό Συνέδριο της Ηπείρου, για το οποίο πολλοί έχουν πει ήδη, πως θα είναι συνέδριο των Ιωαννίνων...

Και η συνέχεια, θα είναι εξόχως δυσάρεστη... Αν και σ' αυτή την χρονική και πολιτική συγκυρία, ανακυκλωθούν οι αδικίες υπέρ των Ιωαννίνων και κατά των άλλων πόλεων της Ηπείρου, δεν πρόκειται να διορθωθούν ποτέ...

Αυτό είναι το ζήτημα αιχμής και όποιος σ' αυτό ακριβώς το σημείο, θεωρεί ότι έχει χρέος να παρέμβει, να το πράξει άμεσα...

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017 10:24

Για μια χαμένη ιδέα...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Πού να πηγαίνει μια χαμένη ιδέα άραγε; Πού να καταλήγει άραγε; Στα αζήτητα ή μάλλον ακόμη περισσότερο στο καλάθι των αχρήστων παρέα με μια χαμένη σκέψη και συνάμα μια χαμένη ευκαιρία. Ή μάλλον όχι- ο μεγάλος στοχαστής και ψυχαναλυτής Sigmund Freud μίλησε και υποστήριξε πως μια χαμένη σκέψη καταλήγει μάλλον στο υποσυνείδητο. Ουσιαστικά από εκεί που ξεκίνησε. Εμείς θα υποστηρίξουμε πως καμία χαμένη ιδέα κανονικά δεν θα έπρεπε να χάνεται και να απωθείται. Ειδικά όταν γνωρίζουμε πως το μεγάλο δε γεννιέται μεγάλο από μόνο του αλλά αναπτύσσεται και γιγαντώνεται. Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για πολιτισμικά και πνευματικά κατασκευάσματα.
Γεννήθηκε κανένας μεγάλος συγγραφέας και ποιητής και το αγνοούμε; Γεννήθηκε κανένας μεγάλος θεός στον τόπο μας και σε κάθε τόπο που με την υπέρλαμπρη του ήλιου σοφία θα μας έβγαζε από τα σκοτάδια μας; Και τελικά γιατί δεν μας έβγαλε κι έχουμε την αίσθηση πως βυθιζόμαστε λίγο ακόμη πιο βαθιά; Μα πολύ απλό, όταν ο τόπος- σύνηθες βέβαια στην ελληνική κοινότητα των πολιτών- βρίθει από αστέρια που επιμένουν στον ατομικό τους φωτισμό, τότε δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον ήλιο...και χτυπιούνται μεταξύ τους σαν μικρά κακομαθημένα παιδάκια , που μέσα στον εγωκεντρισμό τους βλέπουν την δόξα και την φήμη σαν προσωπικό τους απόκτημα και άθλο ή μάλλον έπαθλο.
Και φυσικά ο σκοταδισμός επικρατεί καλά μέσα σε θεσμούς και ψυχές με αποτέλεσμα οι όμορφες κι ανάλαφρες ιδέες, τα ωραία κείμενα και βιβλία της δροσερής πνοής των νέων ποιητών και συγγραφέων να χάνονται μέσα στη στάχτη και την ύπουλη κολλώδη λάσπη κάποιων που δεν μπορούν, γιατί δεν ξέρουν ν΄ανασάνουν τον αέρα της ελευθερίας και της μικρότητας της σκέψης τους κι ακόμη περισσότερο της πράξης τους και της δράσης τους. Ιστοί αράχνης μέσα σε αραχνιασμένα δάχτυλα που αυτο-ορίστηκαν τέλεια, σκονισμένες πνοές από καπνισμένα βλέμματα και ανυπαρξία παιδείας, που όσο κι αν την καπηλεύονται δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν φορείς της και ουσιαστικοί της εκπρόσωποι μιας κι αρκετές φορές την έχουν προδώσει, πράγμα που μάλλον τους διαφεύγει.
Η ίδια κατάσταση όμως ισχύει και στην πολιτική, που εύκολα ξεχνάς και δύσκολα θα κριθείς  παρά μετά από καιρό και χρόνια όταν οι τρομακτικές επιρροές και αποτελέσματα θα έχουν καταβάλλει ολοκληρωτικά έναν λαό, που ακόμη με αξιοπρέπεια και προβληματισμό κόβει ακόμη κι από τα αναγκαία του για να μείνει συνεπής απέναντι σε λογαριασμούς, τράπεζες, κοινωφελείς οργανισμούς που η μόνη τους «κοινωφέλεια» σταματά σε όσους απασχολούν, στο προσωπικό τους.... Πού να πήγαν οι χαμένες άραγε ιδέες και σκέψεις...Πιστεύω πως δολοφονήθηκαν μαζί με τον Καποδίστρια, αυτοκτόνησαν μαζί με τον Συκουτρή και άστραψαν μαζί με την περίπλοκη ζωή και επιλογή του κάθε Σολωμού....

 

Όμως κοίτα στα σπλάχνα μου μέσα,
που το κρίμα τους κλαίνε και πες,
πες του κόσμου που φώναξε τόσα,
εδώ μέσα αν ειν’ άλλες πληγές....
Σολωμός....

Του

Γιώργου Ζάψα*

 

 

40 ημέρες από τα εγκαίνια της Ιόνιας οδού, του συνόλου του οδικού άξονα Ιωάννινα – Αντίρριο, είναι ασφαλής χρόνος για τα πρώτα συμπεράσματα.
Η Ιόνια οδός είναι μια πραγματικότητα. Ένα έργο με πολλαπλά οφέλη και προεκτάσεις σε μια ευρεία γκάμα παραγωγικών δραστηριοτήτων και αναμφίβολα θα επηρεάσει θετικά την τοπική και εθνική οικονομία....
Είναι ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος που συμβάλει στην άρση της απομόνωσης της Ηπείρου - φτάνεις σε 4 ώρες με ασφάλεια στην Αθήνα από τα Γιάννενα.
 Συνδέει τα μεγάλα αστικά κέντρα της Δυτικής Ελλάδας: Γιάννενα, Άρτα, Μεσολόγγι και Πάτρα και θα ακολουθήσουν το Αγρίνιο (είσοδος Αγρινίου), η Πρέβεζα με την ολοκλήρωση του οδικού άξονα Ακτίου – Αμβρακίας και την κατασκευή της συνδετήριας οδού Πρέβεζας – Φιλιππιάδας και η Ηγουμενίτσα με την ολοκλήρωση της παραλιακής Πρέβεζας – Ηγουμενίτσας.
Εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες ασφαλούς κίνησης των πολιτών και την διακίνηση αγαθών και εμπορευμάτων.
Ταξιδεύουμε χωρίς τον κίνδυνο απρόοπτων και ατυχημάτων που οφείλονταν στα χαρακτηριστικά της παλαιάς εθνικής οδού, με την κακή κατάσταση του οδοστρώματος, τη ροή της κίνησης των οχημάτων (ατελείωτες ουρές) και άλλων καταστάσεων που ήταν ο κανόνας τα προηγούμενα χρόνια.
Ικανοποιεί «εν μέρει»  το αίσθημα των πολιτών της Ηπείρου και της Δυτικής Ελλάδας ότι μετέχουν ισότιμα στο εθνικό γίγνεσθαι, ερχόμενοι πλησιέστερα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων κι ας εξακολουθούμε να μην ανιχνεύουμε τραίνο και φυσικό αέριο στον ορίζοντα της περιφέρειας μας.
Η συμπλήρωση της με το τμήμα Γιάννενα – Κακαβιά θα εξυπηρετήσει διαπεριφερειακούς και εθνικούς σκοπούς γι αυτό και πρέπει να επισπευστούν οι μελέτες του έργου και η εξασφάλιση χρηματοδότησης του.
 (Όμως) Η Ιόνια οδός ΔΕΝ είναι Εγνατία!
 Η ομοιότητα της με την Εγνατία οδό  εξαντλείται στο πλάτος του οδοστρώματος και στις δυο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κλάδο! Τα υπόλοιπα γεωμετρικά & τεχνικά χαρακτηριστικά, όπως οι κλίσεις & η χάραξη της και τα περιβαλλοντικά, απέχουν εμφανώς και δυστυχώς από εκείνα της Εγνατίας.
 Για παράδειγμα στο τμήμα της Εγνατίας οδού από την Ηγουμενίτσα μέχρι το Μέτσοβο κατασκευάστηκαν 28 δίδυμες σήραγγες, πλην αυτής του Δρίσκου (Λορ.Μαβίλη) και εκείνων του Ανήλιου και του Μετσόβου, ενώ από το Αντίρριο μέχρι τα Γιάννενα μετράμε τη σήραγγα της Κλόκοβας και τρεις με τέσσερις ακόμα. Αμέτρητες γέφυρες, άνω και κάτω διαβάσεις στην Εγνατία, ελάχιστες στην Ιόνια οδό. Αποφεύγουμε τη σύγκριση με την «Ολυμπία οδό» και τον «ΜΟΡΕΑ» για ευνόητους λόγους.
Το γεγονός έχει την εξήγηση του και η απάντηση βρίσκεται στις συνεχείς αλλαγές των περιβαλλοντικών όρων και στις επαναδιαπραγματεύσεις της κυβέρνησης-ων με τις τράπεζες και τους κατασκευαστές. Ήταν προφανές και αποδείχτηκε ότι η επαναδιαπραγμάτευση γίνονταν για τη μείωση του οικονομικού αντικειμένου που ευθέως είχε αντίκτυπο στη μείωση του τεχνικού αντικειμένου και στην υποβάθμιση του δρόμου από άξονα ευρωπαϊκών προδιαγραφών σε κάτι μεταξύ σύγχρονου αυτ/δρομου και  εθνικής οδού ελληνικής version. Η σύγκριση δεν γίνεται για να αδικήσει αυτό που είναι η Ιόνια οδός και δεν αλλάζει, αλλά για να ειπωθεί η αλήθεια, να αποφευχθούν (τα ίδια) λάθη με άλλους υπό κατασκευή οδικούς άξονες, όπως ο Ε65 και για να υπάρξουν διορθωτικές παρεμβάσεις από το Υπουργείο, όπου αυτό είναι δυνατό!
Ναι, μπορούν να διορθωθούν λάθη και να αποκατασταθούν παραλήψεις με συμπληρωματικές εργασίες. Πρώτα όμως, να παραδεχθούμε ότι έγιναν λάθη και στη βιασύνη που μας επέβαλαν οι χρονικές δεσμεύσεις έναντι των κοινοτικών ταμείων και της Ε.Ε. παραλάβαμε ένα ελλειμματικό έργο. Ειδικά στα περιβαλλοντικά ζητήματα.
Ο Δήμος Δωδώνης διεκδικεί τώρα αντιπλημμυρικά έργα που αγνοήθηκαν στη φάση της κατασκευής. Προηγήθηκαν τα προβλήματα στην Αμπελιά. Μια σειρά επιλογών με κριτήριο το οικονομικό κόστος αναδεικνύει λάθη που θα μετρήσουν και θα δυσκολέψουν την καθημερινότητα των κατοίκων, από όπου διέρχεται η Ι.Ο. Η επιλογή της ορεινής χάραξης στο Μενίδι πάσχει. Ο κόμβος Μενιδίου, ή όπως αλλιώς τον πούμε, αδικεί αυτόν τον προορισμό και τους ανθρώπους που επένδυσαν εκεί. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να αντιληφθείς ότι τα πράγματα έγιναν έτσι για την εξοικονόμηση πόρων. Όμοια, η τροποποίηση της αρχικής χάραξης «παράκαμψη Φιλιππιάδας», μέσω Παντάνασσας κ.ο.κ. Έγινε κατάχρηση στην απόληψη αδρανών. Ξεγυμνώθηκαν περιοχές στην Αμφιλοχία, στον Γοργόμυλο, στα Πέντε Πηγάδια και αλλού, χωρίς να συνοδευτεί η αγορά αδρανών από τα απαραίτητα τεχνικά αποκατάστασης. Ο Αμμότοπος διέσωσε την τελευταία στιγμή το νεκροταφείο του χωριού. Στα Πέντε Πηγάδια, η μοναδική εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Θεόδωρος αποκόπηκε από την συνέχεια του οικισμού, χωρίς να γίνει μια γέφυρα ή μια άνω διάβαση. Η κάτω διάβαση που έγινε είναι απομακρυσμένη και δεν εξυπηρετεί. Είναι αμαρτία έναντι των νεκρών που κείτονται στον περίβολο της. Επείγει να δοθεί τεχνική λύση για να επικοινωνήσει το χωριό με την εκκλησία! Πόση αξία έχει μια ακόμα γέφυρα; Ξεγέλασαν τον κόσμο με «πέντε τσιμεντοπασσάλους» ή «δέκα σιδερόβεργες» και «δυο κουλούρες συρματόπλεγμα», για να μη διαμαρτυρηθούν. Αυτά είναι γνωστά, λέγονται στα καφενεία τι πήρε ο καθένας. Οι θεσμικοί φορείς, όπως η Περιφέρεια, απουσίασαν. Οι Δήμοι όντας σε άμυνα, λόγο της οικονομικής κατάστασης δέχτηκαν για αντίδωρο χαλικοστρώσεις! Τι να λέμε τώρα. Το χειρότερο, σε μια απόσταση 60 χιλιομέτρων, από Φιλιππιάδα μέχρι τα Γιάννενα, δεν υπήρξε πρόνοια σύνδεσης της Ιόνιας οδού με την υφιστάμενη εθνική οδό. 20 χωριά αποκόπτονται στην τύχη τους. Ο Α/Κ Γοργομύλου ακυρώνεται αφού δεν υπάρχει σύνδεση με την εθνική οδό Ιωαννίνων - Άρτας. Για να το πούμε απλά, δεν κατεβαίνει λεωφορείο ή φορτηγό στον Δρυμώνα και στα χωριά του κάμπου (Κερασώνας, Παναγιά, Κλεισούρα κ.α.). Απαιτείται νέα χάραξη συνδετήριας οδού. Μια λύση θα ήταν να υπάρξει μια έξοδος και μια είσοδος στη γέφυρα Γυμνοτόπου, δυτικά ή ένας παράπλευρος από τον Α/Κ Γοργομύλου μέχρι τη γέφυρα Γυμνοτόπου. Ούτε το ένα έγινε ούτε το άλλο. Γίνεται και τώρα, αλλά θέλει πολιτική απόφαση.
Η υφιστάμενη εθνική οδός Ιωαννίνων – Αθηνών εγκαταλείφτηκε στην τύχη της. Η 7η επαρχιακή οδός καταστράφηκε από την χρήση των βαρέων οχημάτων της κατασκευάστριας εταιρείας. Τα λίγα μπαλώματα που έκανε η εταιρεία ήταν για τα μάτια και για να αποφύγει την ολική αποκατάσταση του δρόμου. Πρέπει να το διεκδικήσουμε.
Αυτά και άλλα πολλά είναι που θα μας οδηγήσουν να επανέλθουμε με αναφορά στις εθνικές και ευρωπαϊκές Αρχές, εάν το Υπουργείο δεν θεραπεύσει με έργα τα λάθη και τις παραλήψεις του κατασκευαστή και της επίβλεψης, έστω κι αν έγινε η παραλαβή του έργου από τον Πρωθυπουργό στις 5 Σεπτέμβρη.

Υ.Γ. 1. Η ανάπτυξη δεν είναι δεδομένη εάν δεν γίνουν σωστά τα έργα υποδομής και δεν συνοδευτούν από άλλα που θα αφορούν αναπτυξιακές μελέτες στις περιοχές που αποκλείονται από την πραγματικότητα των νέων οδικών αξόνων, όπως η περίπτωση της Ιόνιας οδού που αποκλείει την περιοχή από τη Φιλιππιάδα μέχρι τις πηγές Λούρου (Τέροβο).
2. Παρέλκει η αναφορά στην πολιτική των διοδίων, μετωπικών και πλευρικών.

 

*Περιφερειακός Σύμβουλος, Επικεφαλής παράταξης ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017 10:43

«Ψωμί - παιδεία – ξενοδοχείο»

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Αυτό ήταν… Οι εξελίξεις για το Ελληνικό, με φόντο τις αποφάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, έφεραν από σπόντα και πάλι στο προσκήνιο, το αίτημα για την αξιοποίηση του ΞΕΝΙΑ, με την λειτουργία του ξενοδοχείου. ΟΙ ΚΑΣολάτρες (σ.σ ΚΑΣ είναι το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο)και οι ΚΑΣομάχοι, βρέθηκαν σαν έτοιμοι από καιρό, σε θέση μάχης… Στο «τσακ μπαμ», έφτασαν στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της «Γ», τρεις δηλώσεις κι ένα βαρυσήμαντο άρθρο, με σκόρ 3-1 υπέρ των ΚΑΣομάχων!

Την… σέντρα έκανε ο βουλευτής Γιώργος Στύλιος, ο οποίος λες και είχε έτοιμη από καιρό, την ερώτηση, για το αν θα γίνει ξενοδοχείο του ΞΕΝΙΑ… Την κατέθεσε την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση του ΚΑΣ, για το Ελληνικό… Για να πάρει την σκυτάλη η (σ.σ. προσωπικώς, αγνοούσα την ύπαρξή της, μέχρι σήμερα) δημοσιογράφος Γιούλη Επτακοίλη (εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»), η οποία θεώρησε ότι έκανε ευφυή πρόλογο στο κείμενό της, με το οποίο ζητούσε να λειτουργήσει το ΞΕΝΙΑ ως ξενοδοχείο. Χρησιμοποίησε λίγο απ’ τον θρύλο του Γεφυριού της Άρτας. Καθόλου δύσκολο θα πείτε… Τελευταίο το… βαρύ πυροβολικό των ΚΑΣομάχων! Ο αρχηγός των ατάκτων, λάθος… του Κομιτάτου Στάθης Μπαρτζώκας, με άρθρο του… ξιφουλκεί κατά του ΚΑΣ και επικαιροποιεί το σύνθημα: «ψωμί - παιδεία – ξενοδοχείο». Παράλληλα, έχει κάνει γνωστές τις απόψεις και η εκ των ΚΑΣΟλατρών δημοτική σύμβουλος Λίτσα Κιτσαντά.

Οι ομάδες με όλες τις ενισχύσεις που μπορεί να προκύψουν, είναι έτοιμες για την μεγάλη μάχη κι εμείς, παρακολουθώντας χωρίς ιδιαίτερο άγχος, έχουμε δικαίωμα να καταθέσουμε το ερώτημα, που όλοι οι σκεπτόμενοι πολίτες θέτουν:

-Τι σχέση έχουν ως θέματα το Κάστρο της Άρτας, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει, με το Ελληνικό και τα μεγάλα επενδυτικά παιχνίδια, που μπορεί να παίζονται εκεί;

Και με την πρώτη ματιά, αλλά και με την ουσιαστική προσέγγιση του θέματος του Ελληνικού, διαπιστώνει κανένας πως θέμα συζήτησης ήταν το κατά πόσο μπορούν να προστατευτούν τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής χωρίς να προηγηθεί κήρυξη ή προσωρινή οριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου. Αντίθετα στο θέμα του Κάστρου της Άρτας, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Το Κάστρο της Άρτας, είναι χαρακτηρισμένο ως Αρχαιολογικός Χώρος, πολλές δεκαετίες τώρα… Και το βαλλόμενο πανταχόθεν Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, έλαβε μια απόφαση, για το πώς θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργήσει ένας χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος…

Δεν έχουμε καμία διάθεση να υποδείξουμε εμείς, το πώς πρέπει να κινηθούν οι ομάδες των πολιτών, που είναι με την μία ή την άλλη πλευρά, αλλά δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε, την παράμετρο του θέματος, που βγάζει μάτια και παραπέμπει, στον μικροκομματικό ανταγωνισμό…

Βάλλεται πανταχόθεν η κυβέρνηση Τσίπρα, γιατί δεν είναι συνεπής απέναντι στις εντολές των αφεντικών της, με αιτία το ότι δεν προχωράει άμεσα η επένδυση του Ελληνικού. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε δεσμευτεί στ’ αφεντικά, ότι θα προχωρήσει τα όσα αυτοί απαιτούν και τώρα… πληρώνει… Βάλλεται και εκ του εσωτερικού της, γιατί υπάρχουν και κάποιες φωνές, οι οποίες έχουν ακόμη αναφορά στα λεγόμενα της αριστεράς περί τον πολιτισμό. Αυτοί ακούνε φωνές, εκεί που κοιμούνται… Εν είδει τύψεων!

Ένα πολιτικό παιχνίδι εξελίσσεται… Χωρίς όρους και αρχές, μιας και τους όρους σε τέτοιες περιπτώσεις, τους θέτει η κυβέρνηση, η οποία επιμένει ότι μπορεί να πατάει σε δυό βάρκες… Μάλλον δεν επιμένει νομίζει…

Και απ’ την άλλη πλευρά η πολιτικά ενδεής αντιπολίτευση, θεωρεί ότι με την αντιφατικότητα που παρουσιάζει σε πολλές εκδοχές της και όχι μόνο στο θέμα του Ελληνικού, η κυβέρνηση Τσίπρα, «θα βγάλουν απ’ την μύγα ξίγκι»! Κούνια που τους κούναγε! Ο κόσμος που δεν έχει να φάει, ούτε για την επένδυση στο Ελληνικό… καίγεται, αλλά ούτε και για το αν χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος, η επίμαχη έκταση… Ίσως οι περισσότεροι, άνθρωποι που έχουν γίνει φτωχοί, μπορεί να τάσσονται και με το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου λειτουργούν πάντα με βάση την επιστημονική τους συνείδηση…

Στα καθ’ ημάς… Οι διαφορές ανάμεσα στην υπόθεση του Ελληνικού και του Κάστρου της Άρτας, είναι χαρακτηριστικές. Έχουν καταγραφεί και είναι αδιαμφισβήτητες, ακόμα και απ’ την πλειοψηφία των ΚΑΣΟμάχων.

-Γιατί λοιπόν, αρχίζει μια ακόμη μάχη το πλαίσιο του πολέμου, που έχει την ονομασία «ξενοδοχείο»;

Σε λίγες ημέρες, θα μπει για τα καλά ο χειμώνας. Και η θερμοκρασία στην Άρτα, δεν θα πέσει μόνο στο επίπεδο του θερμομέτρου, αλλά και σ’ αυτό των ενδιαφερόντων και των συζητήσεων, που πρέπει ν’ ανοίγουν στους καφενέδες της πόλης. Και αφού το θερμόμετρο δε μπορούμε να το… πειράξουμε, ας αυξήσουμε την θερμοκρασία και την ένταση στις συζητήσεις των καφενέδων…

 

Υ.Γ. Μπορούν να μάθουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί, αν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι επενδυτές, για να λειτουργήσει το ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ;

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Ο Σωτήρης Ζυγούρης βγαίνει στη λογοτεχνία  με την πρώτη ποιητική συλλογή του «Κόκκινος κύκλος», η οποία εκδίδεται στην Αθήνα το 1979. Μιά ιδιάζουσα περίπτωση ποιητή, αλλά και ποιός ποιητής δεν έχει το δικό του άστρο και χάος; Γεννημένος στη Ροδαυγή Άρτας, ο Σωτήρης Ζυγούρης πέρασε τα παιδικά του χρόνια μεγαλωμένος στα σκληρά και ορεινά τοπία της ζωής και του μόχθου, της πέτρας και του μεγάλου ουρανού. Γι’ αυτό και αφήνει τη σκέψη να θεριέψει και να πετάξει σε μια διάσταση δική της, σε μέτρα που συχνά μας ξεπερνούν, αλλά και μας οδηγούν σε άκρα...
Λίγα τα κυβικά του δικού του αέρα, που συνδέεται με μια κλωστίτσα αγωνίας: της δικής του αγωνίας για το μέλλον και την ελευθερία του ανθρώπου. Η μέρα του λίγα γραμμάρια ψωμί, κι ένα ποτήρι νερό, η ζωή μια σελίδα από τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι, θα μας ψιθυρίσει ήδη από το πρώτο του ποίημα «Δρόμοι επιλογής». Και συνεχίζει, ...η περιουσία μου μια γωνιά λιακάδα... και ο απέναντι ο συνάνθρωπος αδερφός, που ποτέ δε θα σταματήσει να του χαμογελά.
Στα χέρια σου, θα πει σε επόμενο ομότιτλο ποίημά του, δεν ταιριάζουν αλυσίδες αλλά σημαίες, και στις «Μέρες οργής» θα καταλήξει με  το... πες καλημέρα για αύριο, κι ο Ήλιος θα έρθει επισκέπτης στην πόρτα σου.
Αγαπημένο σύμβολο του ποιητή, αν και γνωρίζει πολύ καλά το σκότος, ο Ήλιος και το φως, που το αναζητά. Η πορεία του φωτός, η λαμπάδα του Ηλίου, που θα ξεδιπλώσει την αλήθεια στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων, φως στα μονοπάτια που βγάζουν στη λαμπερή λεωφόρο της δικαιοσύνης (Ηλιοφάνεια). Μα η πορεία του Ήλιου δεν τελειώνει ποτέ. Και το φως του μια δάδα που καίει ασταμάτητα.  Περιγράφει στο ποίημα «Η πορεία του Ήλιου», από την ποιητική του συλλογή «Η ηλικία των Δένδρων», Κάθε που βραδιάζει, ένας μαντατοφόρος έρχεται πίσω απ’ τον ίσκιο του βουνού... Αυτός διηγείται τη μακρινή πορεία του Ήλιου.
Ο ίδιος; Αγρίμι του βουνού, γεννημένο στα δευτερόλεπτα της αστραπής, πολεμιστής της γης με τη βουκέντρα (Αγκάθια). Αλυσοδέθηκα, θα γράψει στο ποίημα «Κι όμως, κι όμως, στον Καύκασο της ντροπής σκάλωσα στα γρανάζια της υπομονής... Κι όμως, κι όμως κάτι πανίσχυρο ζει μέσα μου, κι αυτό είναι φυσικά η ποίηση... ο στίχος, όπου στην ποιητική του συλλογή >>«Το σώμα της Άνοιξης» στο ποίημα «Αναλογίες» θα το τοποθετήσει καλύτερα... Ένα κομμάτι χαρτί απ’ τη μαγεία του ονείρου ενεδρεύει μέσ’ στα μικρά ποιήματα. Στο ποίημά του «Ιωβηλαίο» θα μας τονίσει στο τέλος πως το μεγάλο ρολόι της ποίησης θα σημαίνει τη γέννηση, τη συνέχεια και την αθανασία της παγκόσμιας άνοιξης. Αλλά πάλι Κάθε που ξημερώνει, βγάζω από τις τσέπες μου δυο στίχους απ’ τα παλιά μου ποιήματα και τους εξακοντίζω στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, θα μας αποκαλύψει στο ποίημα «Το όνειρο».
Και όσο ωριμάζει η σκέψη και η γραφή, τόσο βυθίζεται, τόσο λιγοστεύει το φως, τόσο τα ποιήματά του γίνονται πιο ολιγόλογα και ολιγόστιχα, σα να θέλει να μας καταδείξει το δρόμο που επέλεξε, αυτόν της Σιωπής και του θανάτου. Στις τρεις τελευταίες του ποιητικές συλλογές,« Μεταίχμιο» (Άρτα, 2001),« Τα Υστερόγραφα»  (Άρτα, 2002) και « Ηλιοστάσιο» (Άρτα, 2003), τα ποιήματά του αποτυπώνουν τον πόνο και τη ρωγμή της ψυχής του ποιητή... Τα τραγούδια μου είναι μια ελεγεία για τον πόνο και τη δυστυχία. Τα τραγούδια μου έχουν ένα λυγμό για τον άνθρωπο που γεννιέται και μια κραυγή για τον κόσμο που έρχεται...
Στην τελευταία του ποιητική συλλογή «Ηλιοστάσιο», θ’ αποχαιρετήσει τους δικούς του ποιητές που τον καθόρισαν και τον βάφτισαν στη θάλασσα της ποίησης, τον Ρίτσο, τον Καρυωτάκη, τον Καβάφη. Και θα κλείσει πάλι με τη διάσταση του Ήλιου...  Στην ακμή των ετών, τον άνθρωπο έως τον Ήλιο υψώσαμε... στον « Επίλογο», Το βιβλίο το αφιερώνω στον Ήλιο που με εμπνέει να γράφω και να φωτίζει τους δρόμους μου. Ο Ήλιος μου είναι ένας απ’ τους χιλιάδες Ήλιους του κόσμου. Ο Ήλιος μου είναι ο ίδιος ο εαυτός μου...
Σωτήρης Ζυγούρης: ένας ποιητής του φωτός, ένας ποιητής που αναζήτησε το φως, που αυτοπυρπολήθηκε στο φως και γι’ αυτό μας άφησε τόσο νωρίς, αλλά με τόσο φως... Ένας ποιητής που αγάπησε την ποίηση περισσότερο κι απ’ τη ζωή του. Και αποτύπωσε την ψυχή του πάνω στους στίχους.
Ο ποιητής Σωτήρης Ζυγούρης γεννήθηκε το 1954 στη Ροδαυγή Άρτας και έφυγε από τη ζωή στις 10 Οκτώβριο του 2003, σε ηλικία 49 ετών. Τα 200 ποιήματα των εννέα ποιητικών συλλογών του, συγκεντρωμένα σε έναν καλαίσθητο τόμο, κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Πέτρα» το 2005. Καιρός να τιμήσει ο τόπος τις δικές του φωνές….

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017 10:33

ΠΕΡΙ ΚΑΣ ΚΑΙ ΞΕΝΙΑ Ο ΛΟΓΟΣ!

Γράφει η:

Λίτσα Κιτσαντά*

 

Εδώ και μέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ανελέητου πολέμου – πολιτικού και μιντιακού-  σε βάρος  του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ) και του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), για το θέμα της «επένδυσης»  στο Ελληνικό.  Οι λάτρεις  των ολοκληρωτικών ιδιωτικοποιήσεων και των  «άνευ όρων» επενδύσεων,  επί μέρες κατηγορούσαν   τα μέλη του  ΚΑΣ, ότι με την εμμονή τους να κηρύξουν αρχαιολογικό χώρο μία έκταση μέσα στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, θα ματαίωναν μία μεγάλη επένδυση, η οποία αποτελούσε  μνημονιακή δέσμευση και προαπαιτούμενο αξιολόγησης  από τους πιστωτές και θα καθυστερούσαν την ανάπτυξη στη χώρα!     Προς τιμήν του όμως το ΚΑΣ, αγνοώντας  τις ασφυκτικές  πιέσεις και απειλές,  έπραξε το καθήκον του και χαρακτήρισε  ως αρχαιολογικό χώρο μία έκταση 300 στρεμμάτων περίπου, θέτοντας παράλληλα όρους και προϋποθέσεις στη διαδικασία υλοποίησης των σχεδίων της επενδύτριας εταιρίας στο Ελληνικό.  Μέσα στις συνθήκες αυτές, η εν λόγω απόφαση του ΚΑΣ αποτελεί μια πράξη αξιοπρέπειας  κόντρα στον γενικό ευτελισμό κι αποδεικνύει ότι  ορισμένοι άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης  μπορούν ακόμη να στέκονται με σθένος κι ακεραιότητα στο ύψος των περιστάσεων!
Το  ΚΑΣ είναι ένα ανεξάρτητο γνωμοδοτικό όργανο, το αρχαιότερο στη  χώρα ( από το 1834)  και αποτελείται από υψηλού κύρους επιστήμονες, που ως καθήκον και υποχρέωσή τους έχουν να διαφυλάττουν και να προστατεύουν  την ιστορική και  πολιτιστική μας κληρονομιά, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα και το ισχύον νομικό πλαίσιο. Όλοι γνωρίζουν την αυστηρότητα, τη συνέπεια και την ανιδιοτέλεια που το διέπει.  Το ΚΑΣ γνωμοδοτεί προς τον αρμόδιο υπουργό πολιτισμού, οι αποφάσεις του οποίου έχουν αυξημένη νομική ισχύ και δύνανται να προσβληθούν μόνο ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας ( ΣτΕ). Το ΚΑΣ, στην περίπτωση του Ελληνικού, αλλά και στην περίπτωση του ΞΕΝΙΑ της Άρτας, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και γνωμοδότησε  με  λογική, στη βάση   αρχών, αλλά  και του πλαισίου που ορίζει ο νόμος.  Όλοι αυτοί που επιτίθενται σήμερα στο ΚΑΣ και βρίζουν τους  αρχαιολόγους  ως γραφικούς και  εμμονικούς (ακόμα και ως «αριστεριστές» - όπως λένε κάποιοι απίθανοι τύποι που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα!)   ξεχνούν ή  αποκρύπτουν συνειδητά ότι πολλοί ιστορικοί τόποι και σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία  της χώρας μας, γλίτωσαν στο παρελθόν από τα διάφορα αρπακτικά,  χάρη στο σθένος και τη γενναιότητα των αρχαιολόγων του ΚΑΣ. Τόποι και μνημεία που αναδείχθηκαν στη συνέχεια ως σημαντικοί χώροι πολιτισμού, παράγοντας συγχρόνως  και τουριστικό προϊόν για τις περιοχές που τα φιλοξενούσαν, με πολλαπλά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες  και  τη χώρα γενικότερα. Σε αρκετές περιπτώσεις απέτρεψαν το τσιμεντάρισμα ολόκληρων περιοχών και  ήρθαν σε κόντρα με τοπικές αρχές,  με μεγαλοεργολάβους και επιχειρηματίες προκειμένου να προστατέψουν μνημεία και δημόσιους χώρους, έθεσαν όρους προστασίας φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος κι ανέδειξαν πτυχές της ιστορίας μας με τρόπο που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε.  
Δυστυχώς, αυτή τη λυσσαλέα επίθεση προς τους αρχαιολόγους του ΚΑΣ τη ζήσαμε κι εδώ στην Άρτα προσφάτως, με αφορμή την ομόφωνη γνωμοδότησή  του (17-0) για την μη ιδιωτικοποίηση του ΞΕΝΙΑ. Μια  γνωμοδότηση, η οποία εν συνεχεία οδήγησε  στην  υπ΄αριθμ. 20214/24-1-2017 απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού, που ορίζει ρητά  ότι  δεν επιτρέπεται η  λειτουργία ιδιωτικού ξενοδοχείου μέσα στον αρχαιολογικό  χώρο του Κάστρου. Η απόφαση αυτή  έβαλε ταφόπλακα στα ποικίλα σχέδια και συμφέροντα κάποιων, που λυσσαλέα μάχονταν για την υφαρπαγή και εκμετάλλευση χώρων  του Κάστρου της Άρτας  και έκλεισε, με τον πλέον σαφή τρόπο,  μια παραφιλολογία  η οποία δίχαζε τους αρτινούς. Η ομόφωνη γνωμοδότηση του ΚΑΣ και εν συνεχεία η υπουργική απόφαση,  δικαίωσε  στην πράξη όλους  αυτούς  που επί χρόνια αγωνίζονταν (και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται)  για την ελεύθερη πρόσβαση  στο Κάστρο  της Άρτας και την αξιοποίηση του πρώην ΞΕΝΙΑ ως χώρου πολιτισμού και αναψυχής  και όχι ως ιδιωτικό ξενοδοχείο.   Ακόμα κι  αν κάποιοι ευελπιστούν  ότι με την τυχόν αποπομπή υπουργών ή υπηρεσιακών παραγόντων του Υπουργείου Πολιτισμού  ή με την αλλαγή  κυβέρνησης στο μέλλον,  θα αλλάξει η σύνθεση, η ποιότητα  και ο χαρακτήρας  του ΚΑΣ και θα ανατραπούν νόμιμα ειλημμένες ομόφωνες αποφάσεις του,  είναι «βαθειά νυχτωμένοι»!  Οι ομόφωνες  αποφάσεις  δεν ανατρέπονται έτσι απλά, πόσο μάλλον όταν στηρίζονται σε συγκεκριμένες διατάξεις του ισχύοντος αρχαιολογικού νόμου και του Συντάγματος. Εκτός κι αν  καταργήσουν το ΚΑΣ και μαζί μ΄αυτό κάθε θεσμικό πλαίσιο προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, προκειμένου να συντελεστεί στη  χώρα το απόλυτο «πλιάτσικο» στο  όνομα των επενδύσεων πάση θυσία!  Σε μια τέτοια περίπτωση όμως, καλό είναι να γνωρίζουν όλοι αυτοί οι «πλιατσικολόγοι»,  ότι θα  βρουν απέναντί τους  πολίτες και κινήματα πολιτών, που θα τους πολεμήσουν με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, όσο  κι αν χρειαστεί.  Όσον αφορά δε την ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ  Γ.Στύλιου στη Βουλή με την οποία ζητά προφανώς την ακύρωση της παραπάνω υπουργικής απόφασης που στηρίχθηκε στην ομόφωνη γνωμοδότηση του ΚΑΣ για το ΞΕΝΙΑ, με το επιχείρημα  ότι «η επαναλειτουργία του ξενοδοχείου θα προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις στην Άρτα»- λες και οι σοβαρές επενδύσεις αφορούν ξενοδοχεία των 20 κλινών!!- ας μας απαντήσει πρωτίστως στο αν όλα αυτά τα χρόνια που είναι βουλευτής ενδιαφέρθηκε έστω και μια φορά για το ΞΕΝΙΑ και το Κάστρο της Άρτας ή αν κατά το διάστημα που κυβερνούσε η παράταξή του,  έκανε έστω και ένα αξιόλογο έργο για να προσελκύσει επενδύσεις στην Άρτα, σε σημαντικούς τομείς όπως είναι ο πρωτογενής τομέας, το εμπόριο, ο τουρισμός  κλπ?   Ή μήπως  με αφορμή το Ελληνικό βρήκαν «παπά για να θάψουν πεντ΄έξι»?  
Αντί  λοιπόν να ματαιοπονούν οι διάφοροι  ντόπιοι εκφραστές των ακραίων ιδιωτικοποιήσεων και της αποποίησης δημοσίων χώρων και λειτουργιών,   καλό είναι να αναλογιστούν το καλό της πόλης και των κατοίκων της, «να ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους», να εναρμονιστούν με την απόφαση του Υπ.Πολιτισμού και να συμβάλλουν έμπρακτα  στην υλοποίηση  της  μοναδικής πλέον λύσης που υπάρχει για την αξιοποίηση του ΞΕΝΙΑ και δεν είναι άλλη από  την σύνταξη μελέτης και την εξεύρεση  χρημάτων για την επαναλειτουργία του κτιρίου αυτού ως πολυχώρος πολιτισμού, με ισόγειους χώρους καφέ και αναψυχής, ώστε να ζωντανέψει ξανά ο χώρος του  Κάστρου. Ο χρόνος  ήδη μετρά αντίστροφα για τη Δημοτική Αρχή, η οποία φέρει  την βασική ευθύνη και υποχρέωση για την αξιοποίηση του ΞΕΝΙΑ και δυστυχώς έχει καθυστερήσει πολύ.  Η κατάντια και η παραμέληση του Κάστρου και του ΞΕΝΙΑ είναι κάτι που πονά βαθειά τους κατοίκους  και τους επισκέπτες της Άρτας.  Αυτός ο χώρος μπορεί να  ζωντανέψει ξανά και να καταστεί «σήμα κατατεθέν» της  πόλης  μας, με χρήσεις  και λειτουργίες, που θα αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής των  κατοίκων της  και θα δημιουργήσουν παράλληλα  τουριστικό-πολιτιστικό προϊόν με πολλαπλά  οφέλη για όλη την περιοχή.   Δεν έχει το δικαίωμα κανείς, πολύ δε περισσότερο η παρούσα Δημοτική Αρχή, να καθυστερεί.  Ευτυχώς, μια θετική διάθεση  άρχισε να διαφαίνεται  ήδη  στην προηγούμενη  συνεδρίαση του  δημοτικού συμβουλίου. Δεν απομένει λοιπόν, παρά η εκ νέου ολοκληρωμένη συζήτηση του θέματος του ΞΕΝΙΑ στο Δημοτικό Συμβούλιο (αφού η προηγούμενη απόφασή του περί εκμίσθωσης ιδιωτικού ξενοδοχείου, μετά  την αρνητική απόφαση του Υπ. Πολιτισμού, δεν μπορεί να υλοποιηθεί)  και η κατάρτιση ενός σχεδίου υλοποίησης της εναλλακτικής πρότασης, στην κατεύθυνση που  προτάθηκε παραπάνω.   Παρά τις  δυσκολίες, υπάρχουν δυνατότητες να εξευρεθούν  τα χρηματοδοτικά εργαλεία (ΕΣΠΑ, εθνικοί πόροι κλπ) για να κάνουμε το όραμα πράξη και  να ανοίξουμε επιτέλους το Κάστρο  και το  Ξενία για όλο τον αρτινό λαό,  με δημόσιες και ανοιχτές χρήσεις πολιτισμού και αναψυχής. Όλοι μαζί, χωρίς εγωϊσμούς και προκαταλήψεις, μπορούμε να το κάνουμε πράξη. Αρκεί να το πιστεύουμε και να το θέλουμε πραγματικά. Το θέλουμε;


*Δημοτική σύμβουλος

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 09:33

Ζητούνται έξυπνες κινητοποιήσεις

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Την περασμένη Τρίτη, όλοι οι παράγοντες της Άρτας, έσπευσαν ν’ ανταποκριθούν στο κάλεσμα των ανθρώπων του πρωθυπουργικού γραφείου, για να τους ενημερώσουν, για τα θέματα της αρμοδιότητάς του, με την πιθανότητα ότι απ’ την συζήτηση, αυτή κάποιες προτάσεις, ν’ αποτελέσουν και πρωθυπουργικές εξαγγελίες.

 

[Οι συνεργάτες του Τσίπρα, δεν πήγαν οι ίδιοι, σε κάποιους εκ των παραγόντων, όπως ίσως επιβαλλόταν, αλλά τους κάλεσαν να πάνε στο ξενοδοχείο ΚΡΟΝΟΣ, όπου είχαν στήσει το στρατηγείο τους. Ως γεγονός, μπορεί να χωράει μια κριτική, μιας και δεν ήταν και τόσο κομψό, να μην μπουν στο κόπο, να επισκεφτούν οι ίδιοι, έστω την Μητρόπολη, την Περιφερειακή Ενότητα, και το Δήμο Αρταίων. Κάποιοι μπορεί να μιλήσουν και για την γνωστή αλαζονεία της εξουσίας, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που απασχολεί την σημερινή αναζήτηση].

 

Η προθυμία των παραγόντων της περιοχής, να ενημερώσουν το πρωθυπουργικό γραφείο, για τα προβλήματα και τις προτάσεις τους, δεν μπορεί παρά να είναι ένα ευχάριστο και αισιόδοξο γεγονός, μιας και δείχνει περίσσεια ενδιαφέροντος, για να προκύψει κάτι καλό… Αυτή η προθυμία όμως δημιουργεί και το μείζον ερώτημα, που αφορά και το παρελθόν και το μέλλον:

-Αυτοί οι παράγοντες που με προθυμία έσπευσαν στο ΚΡΟΝΟΣ, γιατί δεν συνεννοούνται μεταξύ τους, ώστε να συναντώνται και χωρίς την παρουσία άλλων και ν’ αποφασίζουν για κοινές παρεμβάσεις και διεκδικήσεις;

Με χαρακτηριστική άνεση μπορούν να συναντηθούν όλοι μαζί, ανεξάρτητα αν είναι εκπρόσωποι μικρού ή μεγάλου κοινωνικού φορέα και να γίνει η καταγραφή όλων των προβλημάτων και η αναζήτηση της έξυπνης πρότασης, για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η διεκδίκηση του κάθε αιτήματος ξεχωριστά, αλλά και όλων μαζί.

Η εξήγηση που πρόχειρα δίνει ο καθένας εκ των εκπροσωπών των μαζικών φορέων, γιατί δεν συμβαίνει αυτό που υπό μορφή ερωτήματος, τίθεται σήμερα στον δημόσιο διάλογο, αναφέρει πως μέχρι σήμερα, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια, κανένας εκ των παραγόντων που μπορούν ν’ αναλάβουν πρωτοβουλία, δεν το έχει πράξει… Ας πούμε μια τέτοια πρωτοβουλία, για την συνάντηση ΟΛΩΝ ΜΑΖΙ των εκπροσώπων των μαζικών φορέων της Άρτας, μπορούσε ν’ αναλάβει η Περιφερειακή Ενότητα Άρτας… Και οι πρώτες αποφάσεις, ν’ αποτελέσουν ένα είδος μανιφέστου, το οποίο θα φτάσει σε κάθε αρμόδιο, αναμένοντας αρχικά τις απαντήσεις, που αν δεν προκύψουν, ν’ ακολουθήσει η έξυπνη αντίδραση… Να είναι ειλημμένη η απόφαση, για τον έξυπνο τρόπο της διεκδίκησης.

Είναι η εποχή που απαιτεί έξυπνες κινητοποιήσεις, για να προκύψουν αποτελέσματα. Άλλωστε αυτό επιβεβαιώνεται και απ’ το γεγονός, ότι με τον κλασσικό τρόπο επικοινωνίας και διεκδίκησης, δεν έχει προκύψει θετικό αποτέλεσμα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Για να ταρακουνηθεί η πολιτική ηγεσία, θα πρέπει να προκύψει ο νέος και έξυπνος τρόπος διεκδίκησης.

Με δεδομένο αυτό, πρέπει να επανέρθουμε, στην αναγκαιότητα επικοινωνίας και συνεννόησης, όλων των εκπροσώπων των μαζικών φορέων της περιοχής, που μπορεί να γίνει μέσα από προγραμματισμένες συναντήσεις, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, οι συναντήσεις αυτές , ήταν δεδομένες και προέκυπτε η ουσιαστική συνεργασία, η οποία έφερε και αποτελέσματα. Για την εποχή εκείνη, που τα αγροτικά συλλαλητήρια, ήταν το γεγονός για την περιοχή μας, στην κεφαλή της πορείας που γινόταν, ήταν όλοι οι εκπρόσωποι των μαζικών φορέων του νομού. Και το κύρος που αποκτούσε η κάθε τέτοια κινητοποίηση, ήταν αυξημένο… Παράλληλα, μέσα απ’ την τακτική συνεργασία, ο ένας μαζικός φορέας, που ανέπτυσσε την όποια δυναμική, παρέσυρε με την καλή έννοια του όρου και τους άλλους φορείς, που δεν έδειχναν αυξημένο ενδιαφέρον για την συνεργασία.

Τα τελευταία χρόνια, την αναγκαιότητα της συνεργασίας, υποκατέστησε η αναγκαιότητα της δημιουργίας εντυπώσεων! Ο ένας παράγοντας ν’ αναλαμβάνει την δική του πρωτοβουλία, για κάποιο σημαντικό θέμα και στην προσπάθεια της δημιουργίας εντυπώσεων, ν’ αγνοεί προκλητικά, την πρωτοβουλία που είχε αναλάβει άλλος εκπρόσωπος μαζικού ή κοινωνικού φορέα. Τελευταίο εκβάν, η περίπτωση του στρατοπέδου Παπακώστα, για το οποίο άλλη πρόταση έκανε η Περιφερειακή Ενότητα, για να πηγαίνει στην συνέχεια ο Δήμος Αρταίων και να κάνει την εντελώς αντίθετη πρόταση… Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το στρατόπεδο Παπακώστα μιλάει από μόνη της και φυσικά οδηγεί στην πρόταση που καταθέτει το παρόν σημείωμα…

Και το χειρότερο της υπόθεσης. Είναι γνωστό, πως τα Περιφερειακά Συνέδρια, που διοργανώνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, περισσότερο βλέπουν την ανάγκη επιβίωσης της κυβέρνησης, με επικοινωνιακά τρίκ και λιγότερο την ουσία των προβλημάτων και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν.

Οι εκπρόσωποι των μαζικών φορέων, που βρέθηκα προχθές στο ξενοδοχείο ΚΡΟΝΟΣ, για να καταθέσουν προτάσεις, ήταν υποψιασμένοι, για την σκοπιμότητα του περιφερειακού συνεδρίου, ακριβώς όπως την περιγράφουμε παραπάνω. Έσπευσαν, πάρα ταύτα, να συζητήσουν.

-Γιατί δεν το κάνουν και σε μια διαδικασία, που δεν θα έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αφού είναι σίγουρο, πως η δεύτερη εκδοχή, θα φέρει περισσότερα αποτελέσματα;

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 09:30

Παιδιά, σκυλιά...γυναίκες

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Και να που ήρθε εξ Αμερικής η επιβεβαίωση τελικά , μέσω της νομικής οδού. «Οι Αμερικανίδες εισαγγελικοί λειτουργοί, αλλά και η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου τόνισαν την άμεση σχέση, που προκύπτει από τεκμηριωμένες επιστημονικές μελέτες, ανάμεσα στην κακοποίηση των ζωών και την κακοποίηση των παιδιών και των γυναικών, επισημαίνοντας πως στις περισσότερες υποθέσεις βαριάς ενδοοικογενειακής βίας, οι δράστες είχαν παρελθόν κακοποίησης ζώων καθώς τα ζώα ως πιο αδύναμοι κρίκοι προσφέρονται για παραδειγματισμό των υπόλοιπων μελών της οικογένειας.» - lifo.gr
Να που τελικά το αυτονόητο βγήκε και μέσω μιας επιστημονικά και νομικά κατοχυρωμένης γλώσσας. Όποιος κακοποιεί ζώα,  αργά ή γρήγορα θα κακοποιήσει παιδιά , συζύγους, ό,τι έχει μικρότερη μυική δύναμη και εξουσία απ΄αυτόν. Θλιβερό αλλά πραγματικό το γεγονός σε περιοχές μας μικρές ή μεγάλες, εσωτερικές και εξωτερικές όπου η σιωπή επίσης καλλιεργείται ως φρονιμάδα και σύνεση με νομοτελειακό χαρακτήρα.
Συχνά επίσης αναρωτιέμαι- γιατί έχω την αίσθηση ενός μεσαίωνα και πηχτού σκοταδιού γύρω μου, σε πρακτικές καθημερινότητας, που είτε σε άλλες εποχές μη-μεσαίωνα ας πούμε δεν υπήρχαν ή σε πολιτισμένες κοινωνίες επίσης δεν υφίστατο αυτή η νοοτροπία του βασανισμού, της εξουσίας, της βίας και ιδιαίτερα της ενδοοικογενειακής που επίσης είναι γνωστό σε εποχές δεινές, κρίσης...το χέρι σηκώνεται εύκολα και εκτονώνεται όπου βρει.
Και φυσικά δε φταίει ούτε το ζώο, κι αυτό έχει τη θέση του όπως και πάντοτε είχε σ΄αυτόν τον πλανήτη, όπως και το παιδί σε μια οικογένεια , όπως και η γυναίκα σε κάθε κοινωνία που ο ρόλος της δυστυχώς εδώ στα μέρη μας είχε το ρόλο του οικόσιτου και «αντικειμένου» στενά συνυφασμένο με τον παραγωγικό του χαρακτήρα. Πατριαρχία και τουρκοκρατούμενες δομές που ακόμη και σήμερα προφανώς συνεχίζουν περίλαμπρα την παρουσία τους μέσα σε κάθε σπίτι και οικογενειακή δομή, όταν κάποιοι περιμένουν να λυτρωθούν από την προίκα με την κακαδιαχείριση της δικής τους περιουσίας. Η τιμή και το χρήμα, οι σκλάβοι στα δεσμά τους που τόσο παραστατικά και σοφά περιέγραψε στα ηθογραφικά του κοινωνικά κείμενα  τότε ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης και συνεχίζουν να λειτουργούν έως σήμερα.
Το ζώο, το υποζύγιο σε ίδια μοίρα και αξία με τη γυναίκα , τη θέση της και την προσφορά της. Δευτεράντζες, χήρες, ζωντοχήρες με παιδιά και "κουσούρια" να μαρτυρούν στα χέρια της κάθε «καλής» πεθεράς και κουνιάδας που υπερασπίζεται την τιμή του αδερφού και του οίκου... Πολλές φορές φυσικά η μοίρα του ζώου ήταν σαφώς καλύτερη απ΄αυτή της γυναίκας που έμενε τελευταία να υπηρετήσει τον εαυτό της αφού τάιζε, έπλενε, καθάριζε, σκάλιζε, ή με τη σημερινή μορφή αφού εργαζόταν μέσα κι έξω στο σπίτι. Παραμένει το υποζύγιο της ελαφρύτητας έως βαρύτητας του καθενός που έχει κατά το φτωχό του το μυαλό τη νομή και την εξουσία. Κύκλος βίας που οδηγεί στην κόλαση της βαρβαρότητας. Δυστυχώς κάποιοι θεσμοί δύσκολα όχι μόνο αλλάζουν αλλά κι προσαρμόζονται σε πιο ανθρώπινα σταθμά.... αν υπάρχουν τελικά αυτά για τη γυναίκα, το παιδί, το ζώο,γιατί ζήτημα ουμανισμού είναι κι όχι ισότητας.

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 09:28

Ιδεολογία και Προπαγάνδα

Του

Χρήστου Μασσαλά*

 

Η αμφισβήτηση των αξιών ήταν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του 20ου αιώνα. Η κενότητα των αξιών κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο για μια οποιαδήποτε πίστη. Το κενό των ιδεών ήρθαν να το γεμίσουν οι ιδεολογίες (η ιδεολογία μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα γενικό ερμηνευτικό σύστημα ιδεών και παραστάσεων). Στην ιδεολογία συστηματοποιείται η «κοινή γνώμη» και βρίσκουν έκφραση οι άμεσες, οι κρυφές επιθυμίες της. Οι σύγχρονες ιδεολογίες είναι θρησκευτικά υποκατάστατα και έχουν στη διάρθρωσή τους πολλά χαρακτηριστικά με τις θρησκείες «σωτηρίας»
Η προπαγάνδα, στην ακραία της μορφή, είναι η προσπάθεια για την επιβολή μιας ιδεολογίας, και για το σκοπό αυτό εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες της συλλογικής σκέψης (απλοποίηση, λογική δικαιολόγηση, ροπή προς το μύθο, σύμβολα, συναισθηματική κινητικότητα, υποσυνείδητες τάσεις,…).
Ο προπαγανδιστής, που προσπαθεί να επιβάλει μια ιδεολογία, δεν μπορεί να συμβάλει στην εξύψωση της ανθρώπινης υπόστασης. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα…
Πρέπει να τονιστεί, η διαφωτιστική δραστηριότητα αυτή καθεαυτή δεν είναι απαραίτητα βλαβερή, πράγμα που γίνεται κατανοητό, αν σκεφτούμε, πώς οι τόσο χρήσιμες και διαδεδομένες σήμερα «δημόσιες σχέσεις» δεν είναι τίποτε άλλο από μια ήπια μορφή προπαγάνδας. Προσπαθούν, όχι να επιβάλουν απόψεις, αλλά να διαφωτίσουν…
Το ερώτημα που εγείρεται είναι: είναι δυνατή μια ηθικά θεμιτή και κοινωνικά ωφέλιμη «προπαγανδιστική» δραστηριότητα;
Ίσως θα μπορούσε να υπάρξει μια «προπαγάνδα της αλήθειας» που, χωρίς να είναι δεμένη σε μια ιδεολογία, χωρίς να προσπαθεί να υποδουλώσει και να φανατίσει, να είναι σε θέση να διαδώσει ορισμένες απόψεις καθολικού κύρους με μεγαλύτερη πειστικότητα και να βοηθήσει στην καταπολέμηση των αδυναμιών της συλλογικής σκέψης…

*Καθηγητής, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 21:05

Η αισιοδοξία έρχεται…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Ευτυχής η συγκυρία, η οποία καθιστά την επιτυχία της δημοτικής αρχής, αδιαμφισβήτητη και τους επαίνους αυτονόητους. Την ημέρα που αρχίζει την λειτουργία της, η 5η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, η οποία εκτός των άλλων βγάζει, έστω και για λίγες ημέρες, την Άρτα απ’ την αφάνεια, ανακοινώνεται και η απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής, με την οποία χρηματοδοτείται η μελέτη, για την κατασκευή σύγχρονου Εκθεσιακού Κέντρου, στον χώρο που φιλοξενείται και σήμερα η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση…

Η δημιουργία σύγχρονου Εκθεσιακού Κέντρου στην Άρτα, είναι ένα αίτημα δεκαετιών, που κι αυτό, όπως πολλά άλλα καρκινοβατούσε, ανάμεσα σε διάφορες δικαιολογίες, οι οποίες στην ουσία επιχειρούσαν να κρύψουν την ατολμία, σε σχέση με την προβολή κι διεκδίκηση ενός αιτήματος. Παρά το γεγονός, ότι αποτελεί την σύγχρονη ανάγκη, για να κάνει η πόλη και η περιοχή ένα βήμα μπροστά, όλες οι δημοτικές αρχές μέχρι σήμερα, χρησιμοποιούσαν το αίτημα για να βγάζουν λόγους και να υπόσχονται, χωρίς στην ουσία να κάνουν τίποτα.

Σε άλλη σελίδα, δημοσιεύουμε το σχετικό ρεπορτάζ για το θέμα αυτό και ακόμη την μακέτα του κτιρίου, που μας βάζει να φανταστούμε ότι πρόκειται για ένα αισθητικά αναβαθμισμένο κτίριο, το οποίο θα μπορεί να φιλοξενεί, όλες τις σύγχρονες ανάγκες στην διοργάνωση, μιας έκθεσης, που θα μπορεί να ορίζεται ως πανελλήνια και να φέρνει κόσμο απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ακόμη, στην περιοχή μας…

Και είναι η αναζήτηση του αναγκαίου, στον τομέα ατό, αποτελεί την καλή… πάσα, για να δούμε την εν λειτουργία 5η Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, που άνοιξε χθες τις πύλες και τα πρώτα σχόλια, όλων όσων την επισκέφτηκαν, αλλά και όσων συμμετέχουν σ’ αυτή, είναι ιδιαίτερα κολακευτικά για τους διοργανωτές. Έκαναν στον τομέα της προετοιμασίας, αυτό που απαιτεί μια τέτοια διοργάνωση. Την απαιτούμενη αναβάθμιση, ώστε μέσω αυτής, να πολλαπλασιάζει το ενδιαφέρον των επισκεπτών. Και οι τελευταίοι με την σειρά τους, να δίνουν αυτό που οι διοργανωτές ζητούν… Την μεγάλη συμμετοχή.

Σε ότι αφορά των αριθμό των εκθετών – επιχειρήσεων που παίρνουν μέρος στην έκθεση, είναι περισσότεροι, με περισσότερους ακόμη και τους επιχειρηματίες που ήρθαν απ’ την άλλη Ελλάδα, θεωρώντας πως απ’ αυτή, έχουν κάτι να ωφεληθούν.

Το παρατηρήσαμε κατά την πρώτη ημέρα της λειτουργίας της Έκθεσης… Οι επισκέπτες που κυκλοφορούν στους διαδρόμους της έκθεσης, δεν το κάνουν για να περάσουν την ώρα τους, χωρίς να έχουν κάποιο ενδιαφέρον… Όλοι έχουν σκοπό να δουν το περίπτερο του ενδιαφέροντός τους και από και μετά να γίνεται πράξη, το ζητούμενο των εκθέσεων του είδους… Να προκύψουν οι εμπορικές συμφωνίες, οι οποίες θα είναι και το κέδρος της επιχείρησης, η οποία για την συμμετοχή της, σε δύσκολες εποχές, καταβάλλει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, για την συμμετοχή τους.

Αρτινός επιχειρηματίας, που και τα προηγούμενα χρόνια, πήρε μέρος στις εκθέσεις που διοργανώθηκαν, έλεγε στην «Γ», ότι η συμμετοχή, δεν είναι μια χαμένη υπόθεση. Φέρνει αποτέλεσμα, είπε και ο ίδιος για φέτος αναμένει περισσότερα αποτελέσματα, μιας και έχει αποκτήσει και την εμπειρία του πως πρέπει να κινηθεί η επιχείρησή του, σε μια τέτοια έκθεση…

Με την Πανελλήνια Έκθεση, είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι η πόλη και η περιοχή, έχει κάνει το ένα βήμα μπροστά… Και αν συνδυαστεί με την απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Αρταίων, για την χρηματοδότηση της οριστικής μελέτης, για την κατασκευή μόνιμου εκθεσιακού κέντρου, στον χώρο που σήμερα πραγματοποιείται η πανελλήνια έκθεση, μπορεί ο καθένας να φανταστεί, το τι έχει να ωφεληθεί η περιοχή και ο επιχειρηματικός κόσμος… Που σημαίνει, ότι δικαιούμαστε να αισιοδοξούμε, για το καλύτερο, ειδικά σ’ αυτόν τον τομέα…

 

•••

Όμως βγαίνοντας απ’ την Πανελλήνια Εμπορική Έκθεση, πέφτεις πάνω στο παζάρι της παλιάς εποχής. Μια διοργάνωση, η οποία έχει φανατικούς υποστηρικτές, αλλά και φανατικούς εχθρούς…

Οι τελευταίοι κάνουν λόγο, για ένα τζίρο κάποιων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία φεύγουν απ’ την αγορά της Άρτας και πάνε σε άλλες πόλεις. Για να προχωρήσει ο διάλογος, με το απλό ερώτημα, για το αν η αγορά της Άρτας, δεν μπορεί να κρατήσει αυτόν τον τζίρο, μη κινούμενη ανάλογα με τις απαιτήσεις των καταναλωτών…

Οι εχθροί του παζαριού, που κάθε χρόνο, αποσπασματικά κάνουν τον διάλογο αυτό, ζητούν απ’ την δημοτική αρχή, την κατάργηση του θεσμού, πράγματα που δεν θα γίνει ποτέ, γιατί κανένας δήμαρχος, δεν είναι χαμένος ν’ αφήσει τα έσοδα που φέρνει το παζάρι…

Και η συζήτηση, θα συνεχίζεται, χωρίς ποτέ να προκύψει συμφωνία, για τον απλούστατο λόγο, πως όσοι δεν θέλουν την διοργάνωση του παζαριού, θυμούνται την διαφωνία τους, κάθε χρόνο στις αρχές Σεπτεμβρίου…

Για να μπορούμε κι εμείς, να ευχηθούμε και του χρόνου, να είμαστε καλά…

Σελίδα 1 από 67

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12053612
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1705
18790
85902

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 96 επισκέπτες και κανένα μέλος