A+ R A-
19 Αυγούστου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2018 09:45

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ FAKE NEWS

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Τα fake news κυριαρχούν από πολλές πλευρές. Οι ψευδείς ειδήσεις όλο και πιο έντονα παίζουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση κλίματος. Το ζούμε πάρα πολύ συχνά τελευταία. Θα γυρίσω λίγο το ρολόι του χρόνου, την Κυριακή που υπεγράφη η συμφωνία των Πρεσπών.
Ξαφνικά προς το μεσημέρι εκείνης της Κυριακής κάνει το γύρο του Διαδικτύου η ψευδής είδηση, ότι υπάρχει νεκρή στο Πισοδέρι και μάλιστα από τη χρήση χημικών που έριξαν τα ΜΑΤ. Μάλιστα κυκλοφορούσε και φωτογραφία, μόνο που αυτή ήταν από νεκρό στις ΗΠΑ, στοιχείο μάλλον που δεν ενδιέφερε όσους αποφάσισαν να διαμορφώσουν κλίμα και να ρίξουν λάδι στη φωτιά.
Επί αρκετές ώρες το κλίμα στο διαδίκτυο δυναμίτισε η συγκεκριμένη δημοσίευση. Το λυπηρό; Ακόμα και πρόσωπα με συχνή δημόσια παρουσία και δημόσιο λόγο το θεωρούσαν σχεδόν δεδομένο ότι υπάρχει νεκρή και επιχειρηματολογούσαν επ’ αυτού.
Πριν λίγες εβδομάδες,  η έκθεση του ινστιτούτου Reuters του 2018 με θέμα “Ψηφιακά νέα” εστίασε μεταξύ των άλλων στον προβληματισμό για τις ψευδείς ειδήσεις που διακινούνται συστηματικά.
Σύμφωνα με την έρευνα το 54% του κοινού ανησυχεί για το εάν κάτι που αναρτάται στο Διαδίκτυο είναι αληθινό ή ψεύτικο, με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον να εντοπίζεται σε Βραζιλία (85%), Πορτογαλία (71%), Ισπανία (69%), Ελλάδα (66%).
Η Ελλάδα μας είναι από τις χώρες όπου το 94% ενημερώνεται μέσω Διαδικτύου και το 71% από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενωπ η εμπιστοσύνη προς τις ειδήσεις είναι χαμηλή και περιορίζεται στο 26%.
Αυτά τα στοιχεία λένε πολλά για τη δύναμη του Διαδικτύου και την επίδρασης της στο πολιτικό παιχνίδι. Και όπως έχει επισημανθεί σε παλαιότερη μεγάλη έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, «τα ψέματα, τα σκουπίδια, η παραπληροφόρηση» της παραδοσιακής προπαγάνδας είναι έχουν εξαπλωθεί ευρύτατα online, και μάλιστα «υποστηρίζονται από τους αλγορίθμους του Facebook ή του Twitter».
Στην Ελλάδα δεν έχουμε ασχοληθεί ακόμα με το συγκεκριμένο θέμα σε βάθος, ενώ ακόμα και οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες παραμένουν αδρανείς.
Κακώς, διότι αυτή η ψευδής είδηση που μεταδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα από διαφορα σάιτ και μπλογκ θα μπορούσε να επιδράσει καταλυτικά και να είχαν συμβεί χειρότερα γεγονότα στα ορεινά της Φλώρινας και όχι μόνο.
Και μια επόμενη φορά μπορεί να μην μείνει η οργή κάποιων μόνο στο διαδίκτυο και να γίνουν χειρότερα. Μια ψεύτικη είδηση θα αρκεί να ανάψει τη σπίθα και τότε θα τρέχουν όλοι να σβήσουν τη φωτιά.
Και θα είναι αργά και δεν θα δικαιούται κανείς να πει δεν ήξερα.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Δυστυχώς λαμβάνουμε από τώρα τα κύρια σημεία του... έργου που θα δούμε στις επόμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Υπολογισμοί, ίντριγκες και παρασκήνιο. Για το πως θα πάρουμε εμείς τον έναν Δήμο, να λένε οι μεν και πως θα πάρουν οι άλλοι τον διπλανό Δήμο...
Γνωστές αρρωστημένες καταστάσεις και η γενεσιουργός αιτία, όλων των δεινών, που περνάει ο τόπος μας, όπως και άλλοι τόποι σε άλλα σημεία της πατρίδας μας. Αυτός ο γνωστός κομματικός φανατισμός, που στις ημέρες μας υπηρετείται -δυστυχώς- και από νέους ανθρώπους, οι οποίοι όταν ήταν πιό νέοι, δήλωναν πως σιχαίνονται αυτές τις καταστάσεις και συμφωνούσαν πως πρέπει να προκύψει το νέο, αν θέλουμε οι τόποι και οι ιδιαίτερες πατρίδες μας, να έχουν μέλλον...
Τυχαία η συνάντηση με συνάδελφο που έκανε τις διακοπές του στην Πρέβεζα και η συζήτηση, εκτός όλων των άλλων, έφτασε στις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές... Για να διηγηθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ενός νέου επιστήμονα, που μάλλον είχε τον ρομαντισμό σε υπερεπάρκεια...
Μέτρησε τα πράγματα, μελέτησε τον εκλογικό νόμο και οδηγήθηκε στο συμπέρασμα που πολλές φορές έχει καταγράψει η «Γ». Ότι δηλαδή, ο νέος εκλογικός νόμος και οι ανάγκες σε υποψηφίους, για την κατάρτιση πλήρους συνδυασμού, ευνοούν τις ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, που θα βάζουν σε πρώτο πλάνο, την προκοπή του τόπου. Άρχισε να επικοινωνεί με φίλους, οι οποίοι σε παλιότερες συζητήσεις - αναζητήσεις, αναθεμάτιζαν το πλαίσιο που έπρεπε να κινηθεί η αυτοδιοίκηση, όπως και το εκλογικό σύστημα, που έδινε το δικαίωμα δημιουργίας εκλογικού συνδυασμού, σ’ όσους είχαν την... ευλογία του κόμματος! Για να τα κάνουν μπάχαλο, στην συνέχεια...
«Άστα φίλε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», ήταν η πρώτη απάντηση που έλαβε, απ’ τον πιό ένθερμο υποστηρικτή της νέας πορείας... «Αν δεν έχεις κόμμα, δεν κάνεις τίποτα», η απάντηση του άλλου, για να συμπληρωθούν πολλές ανάλογες απαντήσεις, ακριβώς όσες χρειαζόταν, για να πεισθεί ο πρωτοπόρος νέος, πως δεν πρέπει να κάνει τίποτα απολύτως και να «καθίσει στ’ αυγά του», όπως άλλοι τον είχαν συμβουλέψει...
Όμως η ιστορία, έχει και συνέχεια, καθώς ήρθαν έτσι τα πράγματα, για να διαπιστώσει την αιτία της απροθυμίας, όσων είχαν... ορκιστεί ότι κάτι πρέπει να κάνουν! Ο πρώτος εκ των φίλων του, πύκνωσε τις συζητήσεις με τον εν ενεργεία δήμαρχο, για να πληροφορηθεί στην συνέχεια ότι του προτάθηκε να είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και μάλλον τίποτα άλλο για την συνέχεια, γιατί με το νέο εκλογικό νόμο, θα πρέπει να είναι βλάκας, όποιος πιστέψει σε υποσχέσεις υποψηφίων δημάρχων... Ο δεύτερος φίλος συζητούσε με τον κομματικό επιτετραμμένο και το... γαϊτανάκι συνεχιζόταν...

[Κάτι μου θυμίζουν, όλα αυτά, αλλά προς το παρόν, μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία].

Σημασία έχει η διαπίστωση... Υπάρχουν νέοι άνθρωποι, έμπειροι πολίτες, πολίτες που έχουν σιχαθεί την κομματική ντιρεκτίβα και τα κακά που αυτή φέρνει... Όμως δεν θα μπορέσουν να συνεννοηθούν, γιατί οι πάντες προτιμούν τον εύκολο δρόμο. Την υπόσχεση, η οποία όμως θα διαγράψει κάθε ανησυχία και προβληματισμό για το μέλλον του τόπου. Όλα θα αναφέρονται στην εκλογή, το παιχνίδι και το νταραβέρι!
Αυτά ακριβώς που είναι ικανά να επιφέρουν σε κάθε μικρή κοινωνία, την απογοήτευση και την ιδιώτευση...
Και το χειρότερο είναι ότι πείθουν και όσοι έπρεπε να είναι αποδιοπομπαίοι από κάθε συνάντηση και συζήτηση για το μέλλον του τόπου. Γιατί είναι αυτοί που το έχουν... ναρκοθετήσει, για να πετύχουν ίδιους στόχους και προσωπικά συμφέροντα. Για την περιοχή μας, σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν όλοι οι ενεργεία δήμαρχοι, οι οποίοι για να διασώσουν ότι διασώζεται, έχουν καταστήσει το νταραβέρι, τρόπο ζωής...
Για να έρθουν απ’ την άλλη μεριά, οι κομματικοί επιτετραμμένοι (σ.σ. ανεξάρτητα από κόμμα, γιατί όλα τα κόμματα την ίδια λειτουργία έχουν), οι οποίοι θέλουν να στείλουν στ’ αφεντικά τους, αριθμούς που θα δείχνουν ότι το κόμμα πάει καλά... Ότι έχει μείνει, απ’ το προσωπικό που μπορούσε να παίξει διαφορετικό ρόλο, θα το προσεγγίσουν κι έτσι θα μείνουν λίγοι οι πραγματικά αγωνιούντες, για να ξεχωρίζουν «σαν η μύγα μεσ’ το γάλα», που έλεγαν οι παλιότεροι...
Ζούμε στην εποχή των προκλητικών συμβιβασμών! Οι μηχανισμοί είναι ανίκητοι, γιατί οι πολίτες δεν θέλουν να πιστέψουν στην δύναμή τους και να βάλουν τέλος σ’ όλα αυτά που κυριολεκτικά σιχαίνονται...
«Ο συμβιβασμός είναι καλή ομπρέλα, αλλά κακή στέγη», έλεγε ο αμερικανός διπλωμάτης James Russell Lowell, και αυτό ακριβώς είναι το κορυφαίο στοιχείο της αναζήτησης που πρέπει ν’ ακολουθήσει... Γιατί όσα βλέπουμε σήμερα και μας ενοχλούν αποτελέσματα διαφόρων μικρών ή μεγάλων συμβιβασμών, είναι...
Που αυτό, πρακτικά σημαίνει πως όσο έχουμε ακόμη λίγο καιρό μπροστά μας, θα πρέπει ν’ ανοίξουν οι συζητήσεις, να πάρει την θέση που του αξίζει, σε κάθε τοπική κοινωνία, ο δημόσιος διάλογος...
Διαφορετικά, ας κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα, καθιστώντες εαυτούς κοψοχέρηδες...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η Άρτα των παιδικών μας χρόνων και η Ήπειρος της μνήμης μάς «τονώνει» σε κάθε δυσκολία, αλλά μας αποσταθεροποιεί σε κάθε απόπειρα εμβάθυνσης, ανάλυσης, εκτίμησης, πρόβλεψης. Ειδικά όταν βλέπει κανείς τα «τρένα να περνούν» και τις ευκαιρίες να χάνονται.
 Και δεν είναι μόνο τα οικονομικά προβλήματα. Το καυτό ζήτημα της υπερχρέωσης της πλειονότητας των νοιοκυριών, της ανεργίας, της απουσίας προοπτικών. Είναι, κυρίως, οι προσβολές, τα «τείχη» που συναντά κανείς, η κατάρρευση κάθε αξιακού κώδικα. Θέματα της «καθημερινότητας» που ενώ πληγώνουν, δεν «κοστίζουν» τίποτε να διορθωθούν. Ίσως απαιτείται μόνο ευαισθησία και μια δυναμική θεώρηση για τον τόπο.
-Με ρωτάει μια φίλη Χημικός Μηχανικός: κατέθεσα βιογραφικό σε μια φαρμακευτική εταιρεία και μου πρότειναν πλήρη απασχόληση και ερευνητική δουλειά με 500 ευρώ μεικτά το μήνα. Τι να κάνω;
-Χθες στον Καταρράκτη είχαν θυελλώδη λαϊκή συνέλευση για τα τουριστικά καταλύματα τη περιοχής (όπως το διαμάντι που λέγεται δασικό χωριό ή τον κοινοτικό ξενώνα), τα οποία μένουν κλειστά και ερημώνουν. Και διαπιστώνει κανείς ότι το δασικό χωριό έχει πρόβλεψη για 22 υδρόμετρα. Σου λέει ο άλλος: Σπιτάκια έχει, χωριό λέγεται άρα, πώς κάνουμε σε κάθε χωριό και βάζουμε «ρολόι» σε κάθε σπίτι; Έτσι και εδώ βρήκαμε την καλάρμεγη αγελάδα να εισπράξουμε. Αλλά, για τον (δημοτικό) φωτισμό δεν είναι χωριό και την ΔΕΗ την πλήρωνε η επιχείρηση…
-Βγαίνεις στα χωριά και βλέπεις παντού να κινούνται αυτοκίνητα, παλαιά και κακοσυντηρημένα είναι αλήθεια, χωρίς πινακίδες. Τις παρέδωσαν οι άνθρωποι αδυνατώντας να ανταποκριθούν στα ασφάλιστρα, στα τέλη κυκλοφορίας και, κυρίως, στα τεκμήρια διαβίωσης που συνεπάγεται η (επίσημη) χρήση ΙΧ επιβατικού αυτοκίνητου. Και καθώς κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς μεταφορικό μέσο -βλέπετε έχουν εξαφανιστεί και τα γαϊδούρια- ρισκάρουν με τον αστυνόμο (και την υπόληψή τους).
-Κρατικές δαπάνες, κονδύλια, Κοινοτικούς Πόρους, προγράμματα και μελέτες διατυμπανίζουν οι «αρχές», αλλά δεν υπάρχει δρόμος από την Ιόνια προς τα Τζουμέρκα. (Και μην μου πείτε για την «έξοδο»  στο Τέροβο και τον δρόμο για την Πλάκα γιατί, αφενός «θα» γίνει και αφετέρου δεν αφορά τον κύριο όγκο των Τζουμέρκων (σ.σ. πρόκειται για ένα δρόμο 9,8 χιλιομέτρων μέχρι τα Πηγάδια που σαφώς διευκολύνει την πρόσβαση στα... Κατσανοχώρια).
-Πας στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας, την Παρηγορήτισσα, το ιστορικό Γεφύρι, την Κόκκινη Εκκλησιά, την Κόπραινα, την Αγία Αικατερίνη κ.α. και βλέπεις πούλμαν με επισκέπτες (με σημαντική την παρουσία τουριστών από το Ισραήλ και την Κύπρο) αλλά, καμία υποδομή για πάρκινγκ λεωφορείων, καμία στάση για φαγητό. Λες και έρχονται με πτήση… τσάρτερ μόνο για ένα σύντομο πέρασμα από τα μνημεία, θυμίζοντάς μας πόσο «αφιλόξενοι» μπορούμε να γίνουμε ενόσω δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε, την στιγμή που οι «υποδομές» αφορούν σε προεκλογικά «ασπρίσματα»,  καθώς η πόλη μοιάζει ανίκανη να τους δεξιωθεί, να αγκαλιάσει τους νέους φίλους της…
-Για την εστίαση και τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος μένει η διεκδίκηση των υπαλλήλων των ΤΕΙ ή των αξιωματικών και στρατιωτών του στρατοπέδου... Αλλά και αυτά δυστυχώς θα χαθούν παρά τα προεκλογικά «χτυπήματα στην πλάτη».
 -Η τρίτη (πιο) Βυζαντινή πόλη (μετά την Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη) η Άρτα δεν έχει μια αντίστοιχη πανεπιστημιακή έδρα (βυζαντινών σπουδών ή διαπολιτισμικών σπουδών μεταξύ Ανατολής και Δύσης).
-Τα κέντρο αποκατάστασης στο παλαιό νοσοκομείο ερημώνει και οι πιο ευάλωτοι συνάνθρωποί μας, όσοι έχουν ανάγκη ειδικής αγωγής και ενισχυμένου προγράμματος αποθεραπείας προκειμένου να ενταχθούν ξανά με δυναμισμό στην κοινωνία, αναγκάζονται να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές, συχνά με δυσβάστακτο κόστος,  ασθενείς από την υπόλοιπη Ελλάδα σταμάτησαν να έρχονται, για να μην αναφερθούμε στις εγκαταστάσεις και τα κονδύλια που χάνονται…
-Τα έργα για την διευθέτηση της κοίτης του Αράχθου βρίσκονται υπό συνεχή (δικαστική και οικονομική) αμφισβήτηση, στερώντας από τους πολίτες αναπτυξιακές ανάσες, ευκαιρίες για επενδύσεις και αναψυχή, νέα πεδία ανάπτυξης. Κοντολογίς, η αβελτηρία των ανεύθυνο-υπεύθυνων έχει παγιδεύσει την πόλη στα ιστορικά της… τείχη (μέσα στα οποία σχεδιάζουν να κόψουν προεκλογικές κορδέλες για δήθεν πνευματικά «κέντρα»). Εντείνοντας έτσι τα αδιέξοδα στην κίνηση, το πάρκινγκ, την απασχόληση, την κατοικία, το δικαίωμα στο βουνίσιο καθαρό αεράκι.
-Την ίδια ώρα η Άρτα δεν λαμβάνει κανένα αντισταθμιστικό όφελος από το τεράστιο έργο του Πουρναρίου όταν ακόμη και για υδροηλεκτρικά έργα 1 MW προβλέπονται εκπτώσεις για τους κατοίκους της περιοχής. Για να μην αναφερθούμε, με αφορμή το ολοκαύτωμα στο Μάτι, στο εάν υπάρχει σχέδιο εκτάκτου ανάγκης σε περίπτωση προβλήματος (π.χ. υπερχείλισης ή, ακόμη και ρηγμάτωσης) του φράγματος. (Σ.σ. Και μην πει κανείς ότι κινδυνολογούμε γιατί τον Φεβρουάριο του 2015 αρμόδιοι και μη με καλούσαν τηλεφωνικά τη νύκτα να βγω στα κανάλια να ενημερώσω ότι θα «ανοίξει το φράγμα και θα πνιγούν άνθρωποι»). Και όπως μετά το 2007 και στις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία μάλλον δεν διδαχθήκαμε το παραμικρό, κάτι που αποδείχτηκε στο Μάτι με την εκατόμβη των νεκρών, γιατί άραγε να αποτελεί εξαίρεση η Άρτα και να έχουμε βγάλει συμπεράσματα από τον υπαρκτό κίνδυνο που αντιμετωπίσαμε το 2015 με την υπερφόρτωση του Πουρναρίου;). Για να μην συνεχίσω με την προστασία του περιαστικού δάσους της Περάνθης…
Επέλεξα στην σημερινή αρθρογραφία μου να συγκεντρώσω λίγα μόνο από τα μικρά και «συμβολικά» ζητήματα που καίνε την περιοχή, όχι γιατί εξαντλήθηκαν τα μεγάλα αλλά για να καταδείξω ότι δεν είναι πάντα το «κόστος», τα κονδύλια, τα χρήματα το θέμα. Με απλές κινήσεις μπορούμε να διευκολύνουμε την  επιχειρηματικότητα, να συνδράμουμε τον πολίτη, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
 Γι’ αυτό και πιστεύω ότι οι «αρμόδιοι» ανεύθυνο-υπεύθυνοι δεν λένε την αλήθεια, δεν έχουν δίκαιο. Πίσω από κάθε δικαιολογία κρύβεται η δική τους ανικανότητα, η δύναμη της συνήθειας, η ψεύτικη κομπορρημοσύνη ότι (μόνο αυτοί) είναι αναντικατάστατοι, αναγκαίοι και ρυθμιστές. Φοβισμένοι άνθρωποι και ατελείς δημόσιοι άνδρες είναι που προσέχουν(;) μην ρίξει κανείς καμιά πέτρα στην λίμνη των… βεβαιοτήτων τους και τους αποσταθεροποιήσει. Και ως ανεπάγγελτοι και ειδικοί επί των ψευδών υποσχέσεων τρέμουν στην κατάρρευση του ατομο-οικονομικου-κομματικοί μοντέλου που αναπαράγουν… Είναι αλήθεια ότι το βάλτωμα της πόλης, η καθυστέρηση του Νομού Άρτας, η απομόνωση της Ηπείρου δεν μπορεί να αποτελεί επιδίωξη των ολίγων προκειμένου να  συντηρήσουν ένα χρεοκοπημένο μοντέλο κομματικής αναπαραγωγής…

Τετάρτη, 01 Αυγούστου 2018 21:14

ΗΓΕΤΕΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Με την πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι γίνεται μεγάλη συζήτηση για την ηγεσία. Ανέτρεξα σε διάφορα βιβλία και σημειώσεις μου και εντόπισα ένα κείμενο με τον τίτλο οι «10 Τακτικές Ηγεσίας σε Περίοδο Κρίσης». Το κείμενο αυτό το έγραψε ο Philip J. Harkins- Διευθύνων Σύμβουλος της Αμερικάνικης εταιρίας συμβούλων επιχειρήσεων Linkage μέ έδρα την Βοστώνη κι ο οποίος θεωρείται αυθεντία σε θέματα ηγεσίας, καινοτομίας, ανάπτυξης ταλέντων και επικοινωνίας.
Μεταξύ άλλων γράφει και ας το σκεφτούμε: «Οι χαρισματικοί ηγέτες είναι γνώστες ότι οι κακοτοπιές είναι αποτέλεσμα του τι έκαναν κατά την περίοδο της ευφορίας και ότι οι ημέρες της ευφορίας είναι άμεσο αποτέλεσμα των δράσεων και αποφάσεων που πήραν στους δύσκολους καιρούς.Το μέτρο του χαρακτήρα τους είναι η ψυχραιμία κι η αποτελεσματικότητα με την οποία αντιδρούν στις μεγάλες θαλασσοταραχές. Τέλος, αυτό που τους διακρίνει είναι ότι στέλνουν συχνά μηνύματα προς όλους, πάντα με κυρίως θέμα το ότι "θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και ότι τα καλλίτερα έρχονται».
Ο ελληνικός 20ός αιώνας έχει να επιδείξει μακρά σειρά χαρισματικών ηγετών. Υπάρχουν δύο θεωρητικά υποδείγματα ερμηνείας του με συγκριτικό ενδιαφέρον. Στο πρώτο υπόδειγμα, η κρίση προϋπάρχει του χαρισματικού. Πρόκειται για πραγματικές εθνικές κρίσεις μετά την εκδήλωση των οποίων το επαπειλούμενο έθνος προσκαλεί στην εξουσία τον θεωρούμενο ως χαρισματικό, στον οποίο αναθέτει την επίλυση της κρίσης. Στο δεύτερο υπόδειγμα, το οποίο απαντά σε πολιτικά καθεστώτα με ασθενή θεσμοθέτηση, ο χαρισματικός προϋπάρχει της κρίσης. Ηγέτες με χαρισματικές ιδιότητες, επιτυγχάνοντας να παρουσιάσουν την πολιτική πραγματικότητα ως ευρισκόμενη σε πραγματική κρίση, αναδεικνύονται σε εντολοδόχους ευρέων μαζών με σκοπό να «σώσουν» τη δημοκρατία. Αυτό συχνά καταλήγει σε πραγματική εθνική κρίση.
Ως γενικό συµπέρασµα της σύντομης ανάλυσης που επιχειρήθηκε, γίνεται σαφές ότι το περιεχόµενο των κρισίµων καταστάσεων είναι ταυτόσηµο µε την παρέκκλιση από την σταθερότητα και ικανό να προκαλέσει τεράστιες απώλειες. Η διαχείριση κρίσεων µπορεί να αποτελέσει το σηµαντικότερο όπλο των σύγχρονων εταιριών, οργανισμών, κυβερνήσεων, δήμων, περιφερειών, κ.α. ικανό να εξασφαλίσει την ύπαρξη, την βιωσιµότητα αλλά και την ανάπτυξη του εκάστοτε οργανισµού, κυβέρνησης, εταιρείας, κ.α.  µετά και από µια σοβαρή κρίση.
Οι περιπτώσεις όσων επένδυσαν σε ένα οργανωµένο πλάνο διαχείρισης κρίσεων µε οικονοµικούς και ανθρώπινους πόρους και ξεπέρασαν µια κρίση είναι πολλές και αποτελούν παραδείγµατα και τις υπόλοιπες. Οι ηγέτες που πλήττονται από την κρίση, οφείλουν να εντοπίσουν τον κίνδυνο, να τον περιορίσουν και τελικώς να τον εξαλείψουν. Ο πιο σημαντικός λόγος για τη δυσκολία διαχείρισης μιας κρίσης είναι η αδυναμία της εκάστοτε διοίκησης να προβλέψει τον κίνδυνο.
Μόνο αν αναγνωρίσει η ηγεσία έναν κίνδυνο και τον παρακολουθήσει θα καταφέρει να τον αντιμετωπίσει. Η διαχείριση κρίσης για της επιχειρήσεις αποτελεί ότι και η πρόληψη για µια ασθένεια.
Η πρόληψη µιας ασθένειας θεωρείται η καλύτερη θεραπεία της. Είναι σηµαντικό να προσπαθεί ο κάθε οργανισµός, κυβέρνηση, εταιρεία, δήμος, κ.α.  να µαθαίνει από τις κρίσεις που πλήττουν τον ίδιο άλλα και τους γύρω του, να εντοπίζει τα λάθη και τις παραλείψεις και να προσπαθεί να βελτιωθεί.  
Εξάλλου, είναι γνωστό ότι μια κρίση μπορεί να επηρεάσει σοβαρά έναν οργανισμό, εταιρεία, κυβέρνηση, κ.α. ενώ σε κάποιες περιπτώσεις να οδηγήσει και σε κατάρρευση αυτού. Απλά μαθήματα ηγεσίας σε περιόδους κρίσης. 

Τετάρτη, 01 Αυγούστου 2018 21:10

Η ΧΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΗΡΩΙΚΟ…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Το πολιτικό πρόβλημα, τα αδιέξοδα της καθημερινότητας, η αβελτηρία του κρατικού μηχανισμού, η εγκληματική αφασία των κυβερνώντων αποκαλύπτονται μπροστά μας με την μορφή ολοκαυτώματος. Αναμφισβήτητα υπάρχει πρόβλημα ακόμη και καθημερινής διαχείρισης. Αλλά, μάλλον δεν κυριολεκτούμε εδώ! Τα πράγματα εξελίσσονται ακόμη χειρότερα: η κρατική δομή δεν μπορεί να εγγυηθεί όχι την ασφάλεια ή την ποιότητα της ζωής μας , αλλά τότε την ίδια την ζωή μας.
 Τότε, τι αξία έχουν οι φόροι, ο δανεισμός, τα «σχέδια», τα κοινοτικά κονδύλια, οι διακηρύξεις και η «ανάληψη της πολιτικής ευθύνης» όταν ελπίδες και χρήματα πέφτουν στον Πίθο των Δαναΐδων;
Αυτά όλα θα έπρεπε να διορθωθούν εδώ και χρόνια. Έστω μετά από έναν οδυνηρό απολογισμό, μετά από «παθήματα που γίνονται μαθήματα». Εις μάτην! Κάθε φορά το λάθος επαναλαμβάνεται με ακόμη πιο τραγικό απολογισμό, το ατύχημα γίνεται δυστύχημα, η αβελτηρία έγκλημα. Και αυτό προβάλλεται σαν νομοτελειακό. Μέχρι το Έθνος μας να υποδουλωθεί ή εξαφανιστεί…
Εξηγούμαστε: Το πρόβλημα δεν είναι απλά ότι μας έτυχαν πολλές τραγωδίες, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μόνο με ένα σχέδιο συνεκτικό θα βγούμε από την φαύλο κύκλο των μνημονίων και των αδιέξοδων θυσιών. Το χειρότερο όλων είναι ότι η (υπεύθυνη;) κυβερνητική γραμμή δεν είναι ότι θα διορθωθούν τα πράγματα (θα γίνουν δηλαδή κάποια στιγμή αποτελεσματικοί, άρα χρήσιμοι) αλλά ισχυρίζεται: «γιατί εάν έρθουν οι άλλοι (ΝΔ) θα τα κάνουν καλύτερα;» Και αυτό, σε μεγάλο βαθμό, γίνεται πιστευτό από τους πολίτες γιατί, επίσης σε μεγάλο βαθμό, ισχύει…
 Δεν λένε απλώς ότι και οι «προηγούμενοι αυτά έκαναν». Λένε κάτι πολύ χειρότερο. Κάτι εσχατολογικό: «Και πάλι να έρθουν σαν εμάς θα είναι» (γιατί και εμείς σαν αυτούς είμαστε)… Άρα δεν υπάρχει ελπίδα. Αποδεχθείτε εμάς τότε για να καταστραφείτε από τους «καθαρούς»…
 Άρα, τι κάνουμε! Εάν η κυβέρνηση λέει αυτό μπορούμε, ουσιαστικά να σας αφήνουμε να καίγεστε, αυτή είναι η μοίρα (της χρεοκοπημένης) Ψωροκώσταινας, να εισπράττουμε φόρους για να πληρωθούν οι δανειστές, για την χώρα να μην υπάρχει αύριο. Και, εν τέλει, αυτό να μοιάζει αυτοκτονικό…
 Όταν η κυβέρνηση δεν έχει ένα σχέδιο και αυτό αποκαλύπτεται με πάταγο μπροστά στη θυσία αθώων ανθρώπων, όταν έχουμε εκατόμβη νεκρών και είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε για την επόμενη καταστροφή, ενόσω είναι νωπό το χώμα στα παιδικά μνήματα και λέει να περιμένετε κι άλλα τέτοια, ε! τότε έχουμε παγιδευτεί στην μοιρολατρία, το φαταλισμό και την «κακιά μοίρα». Μας έχουν γαλουχήσει οι ανίκανοι της εξουσίας ότι «αυτό είναι», δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γιατί απλά οι αρμόδιοι είναι πεπερασμένων ικανοτήτων, οι υπεύθυνοι είναι ανεύθυνοι, τα δημόσια πρόσωπα είναι ιδιοτελή και  οι ταγοί αποδεικνύονται τ(ρ)αγικοί…
 Τι μας λέει η κυβέρνηση; Τι αποκαλύπτεται από τον δημόσιο διάλογο;

1. Κάναμε ότι μπορούσαμε αλλά η απειλή ήταν… ασύμμετρη
2. Πρόκειται για ατύχημα που ξεπέρασε το σχέδιο μας….
3. Γιατί οι άλλοι (πριν) τα έκαναν καλύτερα;
4. Γιατί οι επόμενοι θα τα κάνουν καλύτερα;
 
Πρόκειται για αυτοκτονική συνταγή: Αυτό είμαστε, δεν γίνεται να αλλάξουν τα πράγματα, προσαρμοστείτε για να αποδεχθείτε την ειμαρμένη. Μόνο ο μύστης αλλάζει. Και τώρα (επί ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) τουλάχιστον έχουμε μη λιγδιάρηδες αρχιερείς.
Πρόκειται για δόγμα σέχτας που έχει θέσει ημερομηνία λήξης στον πλανήτη γη! Ο μέγας αρχιερέας μας καλεί σε αργό-προγραμματισμένο θάνατο και οι «πιστοί» έχουν την ευχέρεια να διαλέξουν τον μύστη, τον «καθαρό» ‘η τον προηγούμενο «διεφθαρμένο» που θα χορηγήσει την θανατηφόρο δόση.
Αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν πείθει (πώς άλλωστε;) ότι υπάρχει σχέδιο, πρόγραμμα, δράση και αξιοκρατία. Περιμένει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να πέσει σαν ώριμο φρούτο, αναμένει την σκυτάλη των τακτοποιήσεων και όχι την μπαγκέτα της ευθύνης.
 Και όταν κάποιοι (ας πούμε το Κίνημα Αλλαγής, ανεξάρτητοι επιστήμονες, Ινστιτούτα και Κοινωνικοί Φορείς) επιχειρούν να διατυπώσουν ένα διαφορετικό, εναλλακτικό, τεκμηριωμένο και ελπιδοφόρο λόγο, αμφότεροι, και οι δύο του νέου δικομματισμού από κοινού «πέφτουν να τους φάνε». Μην ξεμυτίσει κάτι άλλο, μην ακουστεί κάτι διαφορετικό και φανεί η εγκληματική γύμνια τους…
Θέλουν τα πράγματα να μείνουν ως έχουν. Θέλουν να μας αναγκάσουν να αποδεχτούμε οτι οι λύσεις είναι πεπερασμένες και η απλή εναλλαγή ανικάνων διαχειριστών που, ελέω κληρονομικώ δικαιώματι παρίστανται σε τελετές «παράδοσης-παραλαβής», είναι ο «κανόνας». Απλώς οι σημερινοί μαθαίνουν… εν μέσω εντιμότητας(;) στου «κασίδη το κεφάλι» και έτσι είναι… προτιμητέοι(;) έναντι των προηγούμενων που επέλεγαν αλμπάνη κουρέα…
Η χώρα χρειάζεται κάτι ηρωικό… Μια διακήρυξη μιάμισης σελίδας με -20 συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να γίνουν και πώς θα γίνουν. Κοστολογημένα, με τη σειρά τους και τις θετικές συνέργειες για το ποθητό αποτέλεσμα για τον τόπο. Και εάν αυτή η διακήρυξη είναι πειστική, τότε θα γίνει η μεγάλη διαφορά, θα υπάρξει η αναγκαία ανατροπή. Διαφορετικά, δεν σωζόμαστε. Είναι διακομματική ομερτά!

Τετάρτη, 01 Αυγούστου 2018 21:05

ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΙΔΑΧΤΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ;

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Η αποτυχία, είναι μέσα στην ζωή και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αυτή, σε κάθε επιλογή του, μπορεί να την αποφύγει... Όμως, σε όλες τις περιπτώσεις, η αποτυχία έχει και την ελάχιστη θετική επίδραση στην κοινωνία και στην ζωή συνολικότερα... Αρκεί ν’ αναγνωριστούν τα λάθη που οδήγησαν στην αποτυχία και βεβαίως στην συνέχεια, αυτά ν’ αποτελούν τον οδηγό για την αποφυγή της... Απλές διαπιστώσεις, βγαλμένες απ’ την ζωή, τις οποίες δεν μπορεί κανένας ν’ αμφισβητήσει...

Εκτός απ’ τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και όσους αποτελούν το συνονθύλευμα που λέγεται κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτοί που πάνω στις σωρούς των 90 περίπου αθώων πολιτών που έχασαν την ζωή τους, απ’ τα δικά τους λάθη,, προσπαθούν «να σώσουν το τομάρι τους» και να παραμείνουν γαντζωμένοι στις κυβερνητικές καρέκλες!

Με πρώτον και καλύτερο τον πρωθυπουργό, του οποίου εκτός των άλλων, οι κινήσεις του, αλλά και οι δηλώσεις, πρέπει να έχουν παιδευτικό χαρακτήρα, για τη νέα γενιά. Και με βάση τις δηλώσεις των κορυφαίων της πολιτικής, η νέα γενιά διαμορφώνει την δική της άποψη. Όμως, είναι περισσότερο από βέβαιο, πως στη νέα γενιά, ο πρωθυπουργός με φόντο τις σωρούς των αδικοχαμένων συμπολιτών μας, προσέφερε... απλόχερα θλίψη και μελαγχολία...

Χωρίς να κοκκινίζει, μίλησε για την πολιτική ευθύνη την οποία και αναλαμβάνει, μια ημέρα μετά, τις δηλώσεις που έκανε, για να πει με περίσσεια θράσους, πως το κράτος, που ο ίδιος έπρεπε ανά πάσα ώρα και στιγμή να καθοδηγεί, έκανε πολύ σωστά την δουλειά του. Σύμφωνα με την λογική του ανθρώπου, που έχει στα χέρια του, τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, θα είχε πρόβλημα, αν οι νεκροί ανερχόταν σε κάποιες χιλιάδες. Και μη χειρότερα...

Δίπλα του όλο το τσίρκο, με πρώτον και καλύτερο τον -δυστυχώς- συμπατριώτη μας, υπουργό Τόσκα, που κι αυτός κατά το παράδειγμα του πρωθυπουργού, δεν βρήκε κανένα λάθος, στον επιχειρησιακό σχεδιασμό, που οδήγησε ενενήντα, ίσως και περισσότερους ανθρώπους, να χάσουν την ζωή τους! Ολοκλήρωσε το θέατρο του παραλόγου, εκείνο το γελοίο υποκείμενο, που πήγε με την θωρακισμένη μερσεντές, για ν’ αποδώσει ευθύνες στους χαροκαμένους πολίτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να μετρήσουν τα κομμάτια τους, για να ξανακοιτάξουν στα μάτια, την ζωή!

Αναντίρρητα, αυτοί οι ανεκδιήγητοι τύποι, έγραψαν τις πιό μαύρες σελίδες της πολιτικής ιστορίας του τόπου. Και με φόντο αυτές τις σελίδες, είναι λίγες οι ημέρες τους... Δεν θα το αποφύγουν... Ο ίδιος ο Τσίπρας, θ’ αποφασίσει να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, στις οποίες είναι περισσότερο σίγουρο, πως θα ηττηθεί κατά κράτος και θα είναι αυτός, στην συνέχεια που θα μετράει τις πολιτικές πληγές του και θα κοιτάζει πως θα μαζέψει τα κομμάτια του. Η ίδια η ζωή τιμωρεί! Δεν πρέπει να το λησμονεί κανένας αυτό...

Με αυτό το δεδομένο, θα πρέπει να δούμε και το τι μένει σ’ αυτό το πολύπαθο ελληνικό κράτος... Με την αποτυχία να εμφανίζεται, σε όλα τα επίπεδα και κανένας να μην αναλαμβάνει στοιχειωδώς τις ευθύνες του και η έννοια «παραίτηση», να είναι εντελώς άγνωστη.

Στο νέο παιδί, που χαρακτηριστικά εικονίζει ο πίνακας του καταξιωμένου αρτινού ζωγράφου Τάσου Δήμου, τι θα μπορέσει να πει η πολιτική ηγεσία, ανεξάρτητα από κόμματα. Με την υποσημείωση βεβαίως, ότι ο πρωθυπουργός της αποτυχίας, είναι νέος άνθρωπος, πάνω στον οποίο στήριξε πολλά, ο απλός πολίτης.

Δεν θα πει τίποτα... Γιατί δεν έμαθε κανένας εξ αυτών, να μιλάει στην ψυχή του πολίτη και κυρίως των νέων παιδιών. Γιατί ο λόγος τους, είναι λόγος σκοπιμότητας και μόνο.

Από μόνη της η νέα γενιά, έχει συνειδητοποιήσει, πως σ’ αυτό το κράτος, η μία αποτυχία -μεγάλη ή μικρή, δεν έχει σημασία- θ’ ακολουθεί την άλλη και στο τέλος θα μαλώνουν, όσοι διαχειρίζονται τις τύχες των πάντων, για το ποιός προκάλεσε το μεγαλύτερο ή το μικρότερο κακό. Και αυτές οι αντιπαραθέσεις, θα γίνονται με φόντο την μια πενήντα, την άλλη ενενήντα και την άλλη περισσότερους νεκρούς!

Το πρώτο θέμα του εθνικού διαλόγου, μακριά απ’ αυτούς που μαλώνουν για το ποιός θα κάνει το μεγαλύτερο κακό στην πατρίδα μας, είναι πως ΟΛΟΙ θα μάθουμε απ’ την αποτυχία, για να μην προκύψει νέα...

Απέναντι σ’ αυτό που παρατηρούμε σήμερα... Δεν συζητάει κανένας, για το πως θα αποφύγουμε ανάλογα θλιβερά γεγονότα... Είμαστε ακόμη στην μέση του καλοκαιριού και κανένας δεν ξέρει τι επιφυλάσσει σ’ αυτή την χώρα, η ίδια η ζωή...

Αν βεβαίως συνεχίσουν, όλοι οι πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες, στο ίδιο μοτίβο, είναι σίγουρο πως με το επόμενο ανάλογο της εθνικής τραγωδίας φαινόμενο, οι ζωές που θα χαθούν θα είναι πολλαπλάσιες...

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, ο εθνικός διάλογος, πρέπει να έχει ως αποκλειστικό θέμα το πως θα διδαχτούμε απ’ την αποτυχία.

 

paidi-tas-dimos-meg-11-a

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Μεγαλύτερη σε εύρος η τραγωδία, με τις φωτιές στην Αττική, για τις οποίες οι ευθύνες είναι πολλές και καταγεγραμμένες, σε σχέση μ’ αυτές της Ηλείας του 2007, που και τότε τα θύματα ήταν πολλά.

Με μια διαφορά όμως... Σ’ αυτή την εθνική τραγωδία, προέκυψε η πρόοδος σε ότι αφορά την πολιτική διαδικασία στην πατρίδα μας κι αυτό εξ αιτίας της σημαντικής απόφασης που έλαβε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ζήτησε απ’ όλους τους βουλευτές και στα στελέχη του κόμματός του, κατά τις ημέρες που η εθνική τραγωδία και ο απολογισμός της, είναι σε εξέλιξη να μην κάνουν καμία δήλωση. Να μην αναφερθούν καν στο θέμα αυτό και να κληθούν απ’ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που ήδη πολλοί εξ αυτών έχουν κληθεί και απάντησαν αρνητικά... Προφανώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει βάλει σε λειτουργία την κοινή λογική, που θέλει την ώρα της τραγωδίας, να κυριαρχεί η περισυλλογή.

Έντεκα χρόνια πίσω, τότε που ο νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, του τρίτου κόμματος της Βουλής των Ελλήνων. Είχαν ξεσπάσει οι φωτιές στην Ηλεία και στις 28 Αυγούστου του 2017 κι ενώ όλη η χώρα, έδινε την μάχη για ν’ αντιμετωπιστούν τα πολλά προβλήματα που δημιουργήθηκαν, η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε τα πρώτα δείγματα γραφής, για το πως εννοεί την πολιτική αντιπαράθεση.

«Την ώρα που εκατοντάδες συμπολίτες μας, δίνουν την μάχη για την ζωή τους αβοήθητοι, καλό θα ήταν οι κυβερνητικοί παράγοντες, αντί να σχεδιάζουν την επικοινωνιακή άμυνα της κυβέρνησης, ανακαλύπτοντας «ασύμμετρες απειλές» και αόρατους εχθρούς, να ασχολούνται με την αντιμετώπιση της καταστροφής», τονιζόταν στην σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Η συνέχεια δείγμα της αθλιότητας, ως κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της πολιτικής... «Ασύμμετρο φαινόμενο» αποκάλεσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τις μεγάλες πυρκαγιές που μαίνονται από το μεσημέρι της Δευτέρας στην Αττική. Απέφυγε ωστόσο να κάνει λόγο για απόπειρα αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης, λέγοντας πως δεν είναι κατάλληλη στιγμή να γίνει αυτή η συζήτηση.

Λίγο πριν είχε προβεί σε δήλωση, αυτό το πράγμα που λέγεται Πολάκης, αναπληρωτής υπουργός Υγείας, ο οποίος έπρεπε να είναι στα Νοσοκομεία και να συντονίζει τις προσπάθειας, για την ζωή των αθώων πολιτών. «Οι φωτιές θα σβήσουν, το οργανωμένο σχέδιο ανωμαλίας θα πάει ΑΠΑΤΟ άλλη μια φορά... όση τηλεοπτική “προβολή” κι αν έχει», ανέφερε στην δήλωσή του.

Η διαφορά του ήθους στην άσκηση της αντιπολίτευσης είναι ευδιάκριτη, ακόμη και για τον πιό φανατικό οπαδό του Τσίπρα, γιατί πλέον πρέπει να μιλήσουμε και για τις ευθύνες που προκύπτουν και πρέπει να συζητηθούν.

Ούτε κατά το ελάχιστο, δεν μπόρεσε η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, να συντονίσει την προσπάθεια σωτηρίας των ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά στα μέτωπα της φωτιάς και έπρεπε να ζήσουν. Άπαντες απόντες, ήταν οι τίτλοι των ρεπορτάζ των εφημερίδων και αυτοί είναι η πραγματικότητα.

Το μόνο που μπορεί να διασώζει, κατά το ελάχιστο τον Τσίπρα, είναι ότι την πιό κρίσιμη στιγμή, δεν έκανε κι αυτός λόγο για σχέδιο αποσταθεροποίησης, που είναι η εύκολη επίθεση, της άμυνας με την οποία επιβιώνει η παρούσα κυβέρνηση...

Επιβάλλεται να δούμε την υπευθυνότητα του Αλέξη Τσίπρα, ως πρωθυπουργού... Το μόνο που μέχρι αυτή την στιγμή, έκανε για την τραγωδία, ήταν να κηρύξει την χώρα σε τριήμερο εθνικό πένθος. Έλεγε τον περασμένο Νοέμβριο, μετά την τραγωδία στην Μάνδρα: «Είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή για όλη την Ελλάδα. Ζούμε μια μεγάλη καταστροφή… Θέλω να εκφράσω τη βαθιά μου θλίψη, τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στις οικογένειές των θυμάτων. Και να δεσμευτώ ότι θα σταθούμε δίπλα τους με όσα μέσα έχουμε στη διάθεσή μας… Τούτη την ώρα, η κήρυξη εθνικού πένθους για τη μεγάλη αυτή τραγωδία, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε».

-Τι έλεγε μία μέρα μετά την τραγωδία στο Μάτι και την Ραφήνα;

Ακριβώς τα ίδια πράγματα, τα οποία δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εκ νέου, γιατί η επανάληψη, δεν είναι και τόσο χρήσιμη αυτές τις στιγμές. Μόνο που πρέπει να θυμηθούμε, ότι στην Μάνδρα, λίγους μήνες μετά την δέσμευση Τίπρα ότι θα σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που καταστράφηκαν, είχαμε και νέα, ακριβώς ίδια καταστροφή στην Μάνδρα!

Κοντός ψαλμός αλληλούια... Η πρώτη τραγωδία που έζησε η χώρα μας, αφορά στις τόσες ζωές που χάθηκαν και μαζί μ’ αυτές, τις περιουσίες τόσων και τόσων ανθρώπων. Γνωστά είναι αυτά, αν και ακόμη καταμετρούνται νεκροί...

Η δεύτερη, ίσως ίσης αξίας τραγωδία, αφορά στην κυβέρνηση της πατρίδας μας, που δεν χάνει ευκαιρία ν’ αποδεικνύει πόσο ανίκανη είναι και παράλληλα πόσο επικίνδυνη! Προκειμένου να κάνει μικροπολιτική, θυσιάζει και το σημαντικότερο... Την ανθρώπινη ζωή... Αυτές τις ανθρώπινες ζωές, που χάθηκαν στην Μάνδρα, τον περασμένο Νοέμβρη και στην Ραφήνα - Μάτι δυό ημέρες πριν...

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

 

Η πρόσφατη ανείπωτη τραγωδία στην Ανατολική Αττική με τους δεκάδες νεκρούς είναι μαχαιριά στην καρδιά όλων μας. Η τηλεόραση δεν είναι ικανή να αποδώσει στο μέγιστο βαθμό την καταστροφή. Στην περιοχή βρέθηκα το πρωί της Τετάρτης για να δω από κοντά τι συνέβη. Αυτό που είδα δεν περιγράφεται με λόγια. Την ίδια στιγμή όμως σκέφθηκα αμέσως την πόλη μας, ένα μεγάλο τμήμα της οποίας βρίσκεται δίπλα στο πευκοδάσος.

Πόσες φορές στο παρελθόν δεν έχουμε συζητήσει όλοι για την ανάγκη προστασίας του δάσους μας γιατί σε διαφορετική περίπτωση η τραγωδία και εδώ είναι προ των πυλών. Ξορκίζοντας το κακό δεν αντιμετωπίζονται οι καταστάσεις. Και στο Μάτι κανείς δεν πίστευε από όσους έμεναν εκεί ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε το κακό και όμως έγινε. Καλύτερα λοιπόν να προλαμβάνεις, παρά να ερχόμαστε μετά την εκδήλωση μιας πυρκαγιάς που μπορεί να είναι και αργά, να την σβήσουμε. Τ

ο πρωί της Τρίτης έλαβα ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από φίλο που μου έστειλε το 84 σελίδων σχέδιο της γενικής γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που περιγράφει αναλυτικά τι πρέπει να γίνει από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς στα πλαίσια της πρόληψης. Όλοι οι δήμοι, όπως και οι περιφέρειες πρέπει να έχουν, όπως και σχέδια αντιπλημμυρικής προστασίας και αντίστοιχα σχέδια αντιπυρικής προστασίας.

Θέλω να πιστεύω ότι και στην Άρτα έχουν γίνει όλα τα αναγκαία και προβλεπόμενα μέτρα για να αντιμετωπιστεί το όποιο συμβάν. Ας μην χρειαστεί ποτέ, αλλά καλύτερα όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι και κυρίως να υπάρχει από πριν ο κατάλληλος σχεδιασμός για τον συντονισμό των δυνάμεων εάν και όποτε. Τα σχέδια στα χαρτιά υπάρχουν, αρκεί όμως να είναι προετοιμασμένοι οι τοπικοί φορείς (δήμοι και περιφέρειες) και ας μην συμβεί ποτέ κάτι. Γιατί υπάρχουν και ποινικές ευθύνες, πέρα από τις πολιτικές.

Από εκεί και πέρα όμως όλοι μας, είτε ζούμε στην πόλη, είτε όχι, οφείλουμε να φροντίσουμε και την ιδιωτική μας περιουσία και να συμβάλλουμε με τον δικό μας τρόπο στην δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και ταυτόχρονα να υπάρχουν και τα κατάλληλα εφόδια για να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη κρίση. Π.χ. πόσοι από εμάς έχουμε έναν ή δυο πυροσβεστήρες στο σπίτι μας, κ.α. Σίγουρα λόγω της μνημονιακής κρίσης υπάρχει υποχρηματοδότηση και αυτό το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί στην παρούσα φάση με τη δική μας πρωτοβουλία.

Η Άρτα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει έναν βασικό πνεύμονα και γι’ αυτό χρειάζονται έργα και όχι λόγια και κυρίως να υπάρξει και εκπαίδευση, πέρα από το τι κάνει η κεντρική κυβέρνηση, σε τοπικό επίπεδο και των πολιτών για το πώς αντιδρούν και ενεργούν σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Η πρόληψη και η εκπαίδευση είναι αναγκαία –όπως έγινε και με τους σεισμούς- σε μια εποχή που πρέπει να μάθουμε να ζούμε, λόγω και των κλιματικών αλλαγών, με τις πυρκαγιές, όπως και με τις πλημμύρες. Οφείλουμε όλοι να διαφυλάξουμε το δάσος της πόλης ως κόρην οφθαλμού.

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

 

Η Τραγωδία είναι ανείπωτη. Πρόκειται για πραγματικό ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ... Σε τέτοιες στιγμές ο Ελληνικός λαός ξέρει τι να κάνει (προσφέρει). Το δείχνει τώρα στην Ανατολική Αττική, το εκφράζει με την δημόσια στάση του. Ας μη μας λένε λοιπόν ότι δεν «πρέπει» τώρα να αποδοθούν ευθύνες, ο καταλογισμός, ο έλεγχος ή απόδοση δικαιοσύνης μπορούν να περιμένουν… Να ταφούν πρώτα οι νεκροί! Πόσοι ακόμη (νεκροί); Δεν μάθαμε από τα «λάθη» μας; Ξέρουμε τι(ς) πταίει…

Έχετε ακούσει ηπειρώτικα μοιρολόγια; Αντικρίσατε Μανιάτισσα μοιρολογίστρα; Ο πόνος και οι κατάρες, ανάμεικτα συναισθήματα θλίψης που σε συνθλίβουν και οργής που σε κάνουν θηρίο, λέγονται πάνω στον τιμώμενο νεκρό!

Τώρα πρέπει να νοιώσουμε ΤΗ μάνα που άφησε το παιδί της στους παππούδες και θρηνεί αυτό το θέρος; Θα θρηνεί κάθε καλοκαίρι. Θα πονάει όλο το χρόνο. Και δεν θα βρει δικαίωση!

Αυτή η μάνα, ο γονιός που έχασε την Ψυχούλα του δεν θα ησυχάσει!

Όταν η τραγωδία επαναλαμβάνεται (1993 στη Σάμο, 2007 στην Ηλεία), όταν η κρατική διοίκηση κάνει τα στραβά μάτια στις αυθαιρεσίες και καταστρώνει "σχέδια" εκτάκτου ανάγκης με το "εγώ θα σώσω τον τόπο", όταν οι πλειοψηφίες (αριστερά-δεξιά) έρχονται και νομιμοποιούν τα αυθαίρετα καταστρατηγώντας το προηγούμενο νομοθετικό «stop», τότε δεν υπάρχει "κακιά στιγμή" ή ανθρώπινο λάθος... Όλοι αυτοί προετοιμάζουν την επόμενη τραγωδία εγκαλώντας μας τώρα για... περισυλλογή και συσπείρωση. Εννοούν αποσιώπηση ή συγκάλυψη και επανάληψη της ψηφοθηρίας στα αποκαΐδια...

Δεν ήταν και λίγοι οι νόμοι «τακτοποίησης» των αυθαιρέτων: ο περσινός ν. 4495/17 είναι ο δέκατος νόμος νομιμοποίησης των αυθαιρέτων από το 1968 και ο πέμπτος από το 2009 ως σήμερα. Δηλαδή από τη τραγωδία του 2007 και μετά εμείς συνεχίζουμε τις «τακτοποιήσεις» των «λαϊκών»-αυθαιρέτων. Καταστρέφοντας το περιβάλλον, κλέβοντας ελπίδες, ιδιοποιούμενοι πόρους, σαν νέοι χορηγοί δαδιών πάνω σε πευκοβελόνες…

Μάλιστα, πρόσφατα δόθηκε παράταση μέχρι τέλους του έτους (2018) για την τακτοποίηση των αυθαιρέτων. Για όσα αυθαίρετα υπαχθούν στη νέα ρύθμιση το πρόστιμο μειώνεται κατά 10%. Επίσης, για την εξόφληση του προστίμου δίδεται η δυνατότητα αποπληρωμής:˜

-Σε 100 μηνιαίες δόσεις, με ελάχιστο ποσό δόσης τα 50 ευρώ.

-Με εφάπαξ καταβολή σε έναν μήνα από την ημερομηνία υπαγωγής, με έκπτωση 20% επί του προστίμου.

-Με καταβολή 30% του προστίμου εντός μηνός από την ημερομηνία υπαγωγής, με έκπτωση 10%. Οι επόμενες δόσεις δύναται να είναι μηνιαίες.

-Σε κτίρια εντός παραδοσιακού οικισμού ή σε διατηρητέα κτίρια, το πρόστιμο, εξαιρουμένου του σχετικού παραβόλου το οποίο αποτελεί έσοδο του κρατικού προϋπολογισμού, μπορεί να μειωθεί ως και 50%, αφαιρώντας το κόστος των δαπανών αποκατάστασης των κτιρίων (αποξήλωσης, αποκομιδής κ.λπ.).

-Και το αποκορύφωμα: το ποσό του προστίμου μπορεί να μειωθεί (30%-60%, ανάλογα με τη σεισμική επικινδυνότητα της περιοχής στην οποία βρίσκεται το αυθαίρετο) κατά το ποσό που δαπανάται για τη στατική ενίσχυση των κτιρίων που νομιμοποιούνται. Δηλαδή ευκολίες νομιμοποίησης κτιρίων τα οποία έπρεπε αυθωρί και πάρα χρήμα να κατεδαφιστούν για δύο επιπλέον λόγους: α/Ως αυθαίρετα μέσα σε δάση και β/για λόγους στατικότητας. Ειδικά σε σεισμογενείς περιοχές. Προκειμένου να προστατεύουμε τα παιδιά από τους ασυνείδητους που «επένδυσαν» οικονομίες και εφάπαξ στην καταστροφή της φύσης και τα, εν τέλει, των ιδίων…

Βεβαίως υπάρχει και η πιθανότατα της προβοκάτσιας, της δράσης πρακτόρων, των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων (βωξίτες, ανεμογεννήτριες κ.α.). Αν τα πάρουμε με αντίστροφη σειρά (μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα) είναι μια αυθαιρεσία που σχετικά εύκολα μπορεί να διαχειριστεί. Εν τέλει, δεν πρόκειται για μια αυθαίρετη δόμηση ολίγων τετραγωνικών μέσα στο δάσος (μικρού μεγέθους παρέμβαση και πιθανότητα έχουσα… λαϊκή υποστήριξη). Μία βιομηχανική μονάδα ή επιχείρηση εξόρυξης είναι μια εγκατάσταση που περνάει από «χίλια κύματα» μέχρι να πάρει τελική άδεια.

Ως προς την προβοκάτσια και τη δράση πρακτόρων ξένων δυνάμεων, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί… Αρκεί η Διοίκηση να κάνει τη δουλειά της και να υπάρχει, από τη υπεύθυνη κυβέρνηση, η αναγκαία ενημέρωση από τις αρχές καλοκαιριού. Με Δίκτυα εθελοντών, τριψήφιο τηλεφωνικό αριθμό ενημέρωσης, συντονισμένη δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων με τους οικείους Δήμους, σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα (social media), προληπτικά, μέτρα μέσα στο δάσος (καθορισμός), αγορά ή ενοικίαση κατασταλτικών μέσων (οχημάτων, αεροπλάνων κ.λπ.) και έκτακτη χρηματοδότηση ομάδων πληθυσμού που θα αποπληρωθεί αναλόγως της προστασίας του βουνού, του δάσους, της αγροτικής έκτασης (αντί να δίνουμε προεκλογικά επιδόματα των 400 ή 600 ευρώ οριζόντια ακόμη και σε όσους έχουν καταθέσεις, ακίνητα ακόμη και αυθαίρετα μέσα στο δάσος…)

Μια λύση υπάρχει: να ψηφιστεί, χθες κι' όλας ,νόμος με αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών (σαν ζήτημα εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας) που να χαρακτηρίζει ιδιώνυμο έγκλημα την αυθαίρετη δόμηση στα δάση και οι καμένες εκτάσεις να αναδασώνονται εντός 3μήνου...

Μήπως οι ανθρώπινες ζωές δεν παραμένουν πρώτη προτεραιότητα της πολιτείας; Ακολούθως, η ιδιωτική και δημόσια περιουσία δεν πρέπει να προστατευτούν; Το περιβάλλον, η φύση, ο τόπος που ζούμε δεν ερημοποιείται χρονιά με τη χρονιά; (Μόνο ο ανεκδιήγητος Τράμπ δεν το πιστεύει…).

Το κλίμα αλλάζει, η Μεσόγειος φλέγεται και ο πλανήτης θερμαίνεται. Για όλα αυτά δεν υπάρχουν αποτελέσματα. Και αυτό είναι υποχρέωση των πολιτών να το φωνάξουν. Με την ένταση της οργής πάνω στους νεκρούς μας. Και οι «αρμόδιοι» της κυβέρνησης δεν μπορούν να παίζουν τις μοιρολογίστρες στα καμένα…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Έπρεπε ήδη να έχει αρχίσει ο δημόσιος διάλογος, για τη νέα εποχή στην αυτοδιοίκηση τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι γνωστά και απ’ την «Γ», έχουν περιγραφεί, ίσως περισσότερο αναλυτικά, απ’ όσο θα έπρεπε... Είναι όμως η γενικότερη άποψη, πως αν προκύψει ποτέ κάποιο καλό για την ελληνική περιφέρεια και κυρίως στην δική μας κατατρεγμένη περιφέρεια, μόνο απ’ την αυτοδιοίκηση μπορεί να γίνει, όχι αόριστα και γενικά... Απ’ την αυτοδιοίκηση η οποία θα υπηρετείται από ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση με όσα προηγήθηκαν στον χώρο αυτό και ήταν «καρμπόν» σε όλους τους δήμους.

Όλα γνωστά είναι... Το καθεστώς των αναθέσεων, με όσα το ακολουθούσαν, η δυνατότητα του δημάρχου να... σέρνει τους συνεργάτες του, όπου γουστάρει με κίνητρο τον μισθό του αντιδημάρχου και την αίγλη(!) του αξιώματος. Τα γνωστά επίσης... Που ο κοσμάκης, γίνεται έρμαιο, γιατί πρέπει να πάει στον δήμαρχο, να βρει την ελάχιστη απασχόληση των τριών ή πέντε μηνών... Ας ελπίσουμε, ότι πέρασαν στην τραγική ιστορία του θεσμού...

Για να περάσουμε στην αναζήτηση... Είναι μεγάλο το καθήκον και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, να προωθήσουν τον δημόσιο διάλογο, που ως κοινή άποψη όλων των πολιτών, θ’ αναδείξει την αναγκαιότητα να εισέλθουν στο χώρο της αυτοδιοίκησης, άνθρωποι οι οποίοι θα έχουν αυξημένη την αφοσίωση στην δημοκρατική λειτουργία του θεσμού, η οποία άλλωστε είναι και η βασική αναζήτηση του ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ, όσο κι αν δεν θέλουν να το κατανοήσουν, οι νυν δήμαρχοι, που... λύσσαξαν να μην ψηφιστεί ο νόμος...

Να μην γίνει κάποια παρανόηση. Το ζητούμενο της εισόδου στην αυτοδιοίκηση της νέας εποχής νέων προσώπων, δεν σημαίνει αναγκαστικά και νέων στην ηλικία, άρα και χωρίς καμία εμπειρία απ’ την λειτουργία των θεσμών της δημοκρατίας... Είδαμε τη λαίλαπα της ανανέωσης σε πολλούς Δήμους της περιοχής και έχουμε βγάλει ήδη τα συμπεράσματά μας, τα οποία και παρουσιάσαμε, για να συναντήσουμε και την καθολική συμφωνία και των σκεπτόμενων πολιτών... Μιλάμε γι’ αυτούς που θαρρείς πως δεν έκαναν προεκλογικό αγώνα, πριν την εκλογή τους, αλλά ταχύρρυθμα μαθήματα, για τις αναθέσεις και την διαχείριση - εξευτελισμό των συνεργατών τους...

Η συζήτηση λοιπόν... Αυτή που έπρεπε να είχε αρχίσει, αλλά υπάρχει λόγος που δεν έγινε ακόμη αυτό... Η ρευστότητα στις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, που αποπροσανατολίζει απ’ τον στόχο, της κάθε περιφέρειας...

Η αρχή της συζήτησης, πρέπει να καταγράψει το πρώτο θετικό δεδομένο, πέραν της απλής αναλογικής. Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ δεν αποκλείει κανένα απ’ την συμμετοχή στις εκλογές. δεν απαιτεί τα ψηφοδέλτια - τερατουργήματα, όπου έπρεπε ο κάθε υποψήφιος, για να κάνει τον συνδυασμό του, να έχει στη τσέπη του, τις ταυτότητες από δέκα και πλέον γερόντισσες, που ούτε καν γνώριζαν γιατί δίνουν την ταυτότητά τους, σε κάποιον εκ των συγγενών τους. Λίγα πρόσωπα με ικανότητες, μπορούν να συγκροτήσουν έναν συνδυασμό, ο οποίος θα κάνει την διαφορά, μιας και θα πρέπει να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, την υλοποίηση των οποίων, θα τοποθετήσει εκ νέου, στην βάσανο του δημοκρατικού διαλόγου και στο νέο δημοτικό συμβούλιο που θα προκύψει.

Αυτές τις προτάσεις, περιέχουσες νέες ιδέες, δεν μπορούν να τις φέρουν δήμαρχοι, οι οποίοι είχαν μάθε αλλιώς. Όπως τους περιγράφουμε παραπάνω. Μάλλον διευκόλυναν τους πολίτες, με τις κραυγές που έβγαλαν πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου, για να δηλώσουν οι ίδιοι, ότι με φόντο την διαφάνεια και την δημοκρατία, δεν μπορούν να λειτουργήσουν.

Η συνέχεια της συζήτησης... Για να είναι αποτελεσματική, η συζήτηση μεταξύ σκεπτόμενων πολιτών, θα πρέπει όσοι συμμετέχουν σ’ αυτή, να τεθούν απέναντι απ’ τα κόμματα, τα οποία δεν τα ενδιαφέρει η προκοπή του κάθε τόπου, αλλά ο λογαριασμός που θα γίνει το βράδυ της Κυριακής...

Υποψιασμένη σ’ αυτή την πραγματικότητα, είναι η πλειοψηφία των πολιτών σε κάθε πόλη και σε κάθε Δήμο, όμως μεσολαβεί πολύς δρόμος, για να γίνει η υποψία, άποψη... βεβαίως και μπορεί να γίνει, χωρίς να χρειαστεί να γίνουν θεαματικές κινήσεις. Ο δρόμος, είναι γνωστός και βατός... Διαρκής υπενθύμιση της αγωνίας για το καλό του κάθε τόπου...

Ίσως για ανθρώπους που δεν επιθυμούν να γίνουν ενεργούμενα κάθε κομματικού... ιμπρεσάριου, φαντάζει δύσκολη η νέα προσπάθεια. Όμως δεν είναι, ακριβώς γιατί θα έχει αναφορά στην συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, που την αφορμή ζητάει ν’ απαλλαγεί απ’ την βλαπτική λειτουργία των κομμάτων, ειδικά στον χώρο της αυτοδιοίκησης...

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Οι συνθήκες για να έρθει το νέο και χρήσιμο, είναι ώριμες. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν οι πολίτες που θ’ αναλάβουν τις πρωτοβουλίες και θα πείσουν για την αγνότητα και την χρησιμότητα των προθέσεών τους. Και θα προκύψουν...

Σελίδα 1 από 74

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13541187
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
4713
39277
92739

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 87 επισκέπτες και κανένα μέλος