A+ R A-
20 Οκτωβρίου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

 

Η 21η Αυγούστου 2018 και η λήξη των μνημονίων υπήρξε, εν τέλει, καθοριστική ημερομηνία. Μετά από αυτό το ορόσημο η κυβέρνησης δεν συμμαζεύεται. Είτε γιατί καλλιέργησε πολλές προσδοκίες για το επόμενο διάστημα «χωρίς δεσμεύσεις και επιτήρηση», κάτι που –όπως είναι φυσικό- δεν επιβεβαιώνεται αφού η επιτήρηση συνεχίζεται, ενώ απουσιάζει η χρηματοδότηση, είτε γιατί ήταν πολύ πιεσμένη το προηγούμενο διάστημα 2015-18 (αντιλαϊκά μέτρα, «παρά –ιδεολογική- φύσιν» συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ κ.α.) και τώρα κηρύχτηκε γενική χαλάρωση. Είτε και τα δυο μαζί… Κυρίως όμως γιατί αλλιώς τα είπε και τα εντελώς αντίθετα έκανε…
 Σημασία έχει ότι κατά το τελευταίο διάστημα δεν έχουμε κυβέρνηση. Και το χειρότερο  όλων είναι ότι δεν έχουμε κυβέρνηση γιατί δεν έχουμε στόχους. Κοντολογίς, δεν έχουμε πρόγραμμα και ορίζοντα. Και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο επώδυνα αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση της «αριστεράς», εν τέλει, δεν μπορεί να κυβερνήσει γιατί η τρόικα αποφεύγει να θέσει… σκληρούς όρους. Σκέτη κατάρρευση δηλαδή κάθε ιδεολογίας, κάθε αρχής, οτιδήποτε φαντασιακού ή οραματικού: Η «αριστερή» κυβέρνηση παρέμεινε στην εξουσία για 3,5 έτη ετεροκαθοριζόμενη από την τρόικα και ανατροφοδοτούμενη από τα σκληρά-αντιλαϊκά μέτρα προκειμένου οι δανειστές να πληρωθούν στο ακέραιο τους τόκους τους…
Η χώρα πλέον ξέμεινε από στόχους γιατί απλά, απλούστατα δεν μπορεί πλέον να ετεροκαθορίζεται από τη «μάχη» της με τους δανειστές. Και ως ένα βαθμό το παραδέχεται καθώς τώρα παραμένει στην εξουσία μόνο και μόνο για να ανασυγκροτηθεί παλαιοκομματικά, να κάνει διορισμούς (8μηνα), να τρέξει κοινοτικά προγράμματα, να δώσει επιδοτήσεις, να μοιράσει χρήματα που προορίζονται για τους πρόσφυγες σε φίλα προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ, Μ.Κ.Ο. και μετά να προσφύγει στις κάλπες ελπίζοντας σε μια καλύτερη συγκυρία…
 Άρα, όταν αποσύρθηκαν από το προσκήνιο οι δανειστές (σ.σ. γιατί ποτέ δεν έφυγαν), οι κυβερνητικοί εταίροι το πήραν παλαιοκομματικά. Αντί να ανασυγκροτηθεί η κυβέρνηση, αντί να βάλει 1-2 οραματικά στοιχεία, αντί να βελτιώσει τον ορίζοντά της και να θέσει νέους ποιοτικούς στόχους, έπαψε να υφίσταται  γιατί έπαψε να ετεροκαθορίζεται. Ακυρώθηκε ταυτόχρονα με την απόσυρση των «αντιπάλων» της.
 Αυτό φάνηκε και από τον ανασχηματισμό του Αυγούστου. Δείτε ποιους έβαλε μέσα ο Τσίπρας (Ξενογιαννακοπούλου κ.λπ.), αναζητείστε σε ποιόν ανάθεσε τις τράπεζες (Φλαμπουράρης…), ξανακοιτάξτε ποιος πρώτευσε στην νέα Εκτελεστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (Κοτσιακάς).
 Άλλα πέραν του κενού στο κυβερνητικό αφήγημα, εκτός από το γεγονός του ετεροκαθορισμού (έναντι της τρόικας) το οποίο ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, πάνω από την προφανέστατη αδυναμία στου Μαξίμου να βάλει κάτι, οτιδήποτε, στο κενό που άφησαν οι τεχνοκράτες των δανειστών (μια πολιτική και ιδεολογική κατάρρευση που όμοιά της δεν έχουμε συναντήσει ξανά σε καμιά ιστορική φάση), οι δύο εταίροι συμφώνησαν να μείνουν ενωμένοι για λίγους μήνες ακόμη ώστε να ανασυγκροτηθούν. Οι ΑΝΕΛ μέσω των μηχανισμών του Στρατού, η Παπακώστα μέσω των αντίστοιχων δομών της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής,  ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω Μ.Κ.Ο., κοινοτικών κονδυλίων και 8μήνων στο δημόσιο…
 Ωστόσο, αυτή η συμφωνία για τεχνητή παράταση του κυβερνητικού βίου ώστε να δοθεί πρόσθετος πολιτικός χρόνος για την παραταξιακή ανασυγκρότηση -και, εν τέλει, την κομματική αναπαραγωγή-, δεν τηρείται για δύο κυρίως λόγους:
-Η κυβέρνηση δεν φρόντισε να βάλει οτιδήποτε στη θέση την τρόικας που απήλθε και αυτό το κενό, σε συνδυασμό με το χρηματοδοτικό κενό, προκαλεί έλλειψη προσανατολισμού, στόχων και ενός εκλογικού αφηγήματος. Και γι αυτό ευθύνεται τόσο η απουσία οποιασδήποτε ιδέας περί προσφοράς και καλών υπηρεσιών  προς το κοινωνικό σύνολο από ένα τσούρμο αριβιστών της εξουσίας όσο και η μετάλλαξη των κυβερνώντων…
-Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εντάξει και τη συμφωνία των Πρεσπών (ουσιαστικά την αναγνώριση  «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας) στο ιδεολογικό του οπλοστάσιο. Ίσως και προκειμένου να ξεχωρίσει (έστω και για άσχετο λόγο) έναντι των λοιπών μνημονιακών κομμάτων, μετεκλογικά. Και είναι ακριβώς αυτή η τακτική του Μαξίμου που οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε προσέλκυση  βουλευτών και από τους ΑΝΕΛ προκειμένου να συμπληρώσει τον μαγικό αριθμό «151». Ουσιαστικά έχουμε κομματικό «κανιβαλισμό» καθώς της κυβερνητικής εταιρείας, της ευκαιριακής συμμαχίας για την άνοδο και την διακράτηση της εξουσίας, έπεται η «επί των πτωμάτων» πορεία, η λαφυραγώγηση του εταίρου σε ένα κανιβαλικό μέλλον…
Όσο πιο αταίριαστη, δηλαδή κυνική, ήταν η κυβερνητική εταιρεία που είχαν συμπτύξει οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ τόσο πιο δραματική και ακραία θα είναι και η αλληλοεξόντωση των πρώην συμμάχων. Και ακόμη πιο απρόβλεπτες οι εξελίξεις και δραματικές οι επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία. Όσο οι ΑΝΕΛ διασκορπίζονται, επ ωφελεία κυρίως του μεγάλου εταίρου (ΣΥΡΙΖΑ), τόσο ο Καμένος καθίσταται απρόβλεπτος Σαμψών… Γιατί, δεν μπορεί να μείνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός μέχρι τον Οκτώβριο και ο Καμμένος (λόγω Σκοπιανού) να είναι στην απέξω…
 Κοντολογίς, καλές είναι οι συμφωνημένες εντάσεις και οι προσχεδιασμένες ρήξεις, ενταγμένες και αυτές στο παιχνιδάκι φενακισμού των ψηφοφόρων και περισπασμού των πολιτών από τα οικονομικά προβλήματα και τα κοινωνικά αδιέξοδα, αλλά κάποια στιγμή με μια απρόβλεπτη κίνηση, μπορεί να ραγίσει το γυαλί…
 Ο υφιστάμενο πολιτικό-διοικητικό κενό ( σ.σ. θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου) ουσιαστικά είναι κενό της τρόικας. Και αυτό αποτελεί τη μέγιστη κατάπτωση για την «αριστερά» και την χώρα. Παράλληλα υπάρχει ήδη χρηματοδοτικό κενό τόσο για τη χώρα (εκτός αγορών λόγω υψηλών επιτοκίων) όσο και για τις επιχειρήσεις (τράπεζες και λοιπές εταιρείες). Με υπερχρεωμένα όλα τα νοικοκυριά. Και αυτό το κοκτέιλ απειλεί την εθνική μας υπόσταση για  μια κόμη φορά μετά την άφρονα περίοδο 2004-2009.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018 09:37

ΦΡΕΣΚΟΣ ΑΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

Γράφει ο
ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ

 

Μακριά από μένα οι πολιτικές νουθεσίες. Τον προβληματισμό μου αισθάνομαι την ανάγκη –και οφείλω- να καταθέσω, παρακολουθώντας, από την επιβαλλόμενη απόσταση, τις διεργασίες ενόψει των δημοτικών εκλογών στην Άρτα. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την πόλη να "ανασάνει".
Οι εποχές, άλλωστε, έχουν αλλάξει. Τα κόμματα και τα στελέχη τους σαφώς και έχουν ρόλο να παίξουν. Και οφείλουν να τον παίξουν, με τις συλλογικές πολιτικές τους διαδικασίες και  με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πόλη. Αλλά και με συνείδηση ότι κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν είναι στις μέρες μας διατεθειμένος να ξεροσταλιάσει σε κομματικούς διαδρόμους, ούτε να εμπλακεί σε ίντριγκες και παραγοντισμούς, ούτε και να παρακολουθήσει το “ροκάνισμα” προσώπων (ακόμη και κάποιων  που δεν “κρύφτηκαν” αυτά τα χρόνια), στο οποίο μάλιστα ενίοτε επιδίδονται και ομνύοντες στο νέο.
Ας αφήσουμε, λοιπόν,  ζωτικό χώρο και στην κοινωνία, στην πλουραλιστική πολιτική κοινότητα. Με διαδικασίες διαφανείς και αδιάβλητες. Τα κομματικά επιτελεία δεν έχουν κανένα λόγο να το φοβηθούν. Τα κόμματα, εξάλλου, έχουν περισσότερο από ποτέ ανάγκη  τον φρέσκο αέρα.
Πιστεύω πως θα εκπλαγούμε ευχάριστα από την κοινωνική δυναμική που θα απελευθερωθεί. Έτσι θα φτάσουμε σε μια άκρως ενδιαφέρουσα αναμέτρηση για το καλό της Αρτας της επόμενης μέρας.
Κάθε εποχή, άλλωστε, αναδεικνύει τους ηγέτες της.
Οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα γίνουν ως γνωστόν με το σύστημα της απλής αναλογικής, γεγονός που αποτελεί πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών, αλλά και απαιτεί διάλογο, συναινέσεις, συνεργασίες.
Οι διεργασίες ήδη έχουν ξεκινήσει, αλλά το θέμα είναι αν αυτές οι συνεργασίες θα γίνουν στην βάση μιας ουσιαστικής ανταλλαγής απόψεων και προτάσεων για τον τρόπο που πρέπει να διοικείται ένας δήμος, στη βάση συνδιαμόρφωσης προγραμμάτων  και δράσεων με στόχο την ποιότητα της πόλης στην οποία θέλουμε να ζούμε ,ή με βάση το γνωστό αλισβερίσι ταξίματος καρεκλών και αξιωμάτων .
 Αυτό είναι το ζητούμενο που θα αλλάξει το ύφος της αυτοδιοίκησης και εκεί θα κριθούμε όλοι μας.
Άτομα, παρατάξεις και πολιτικοί χώροι που εμπλέκονται, αλλά και πολίτες που επιλέγουν με την ψήφο τους .
Το βάρος απέναντι στην πόλη είναι μεγάλο και θα χρειαστούν γερές πλάτες –και η βοήθεια όλων μας-  για να το σηκώσουν!
 
 

ΥΓ. Θα μου επιτρέψετε και κάτι προσωπικό. Όπως προανέφερα, παρακολουθώ τις διεργασίες με την επιβαλλόμενη, από τη θέση και τη διαδρομή μου, απόσταση, αλλά κυρίως και λόγω ιδιαίτερα αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων στην Αθήνα. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση σε όλα τα πρόσωπα που φαίνεται πως εκδηλώνουν ενδιαφέρον να ηγηθούν διαφόρων προσπαθειών. Εξάλλου στην πόλη μας υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι που τους χρειάζεται να βγουν μπροστά. Στην τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να υπερβαίνουμε πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Ο τόπος μας έχει πολλούς άξιους και έμπειρους ανθρώπους, όπως γνωρίζουν, οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν. Επίσης, είναι τιμητικό να συζητούν αρκετοί συμπολίτες μας το όνομά μου και τους ευχαριστώ. Στο νοσηρό παρασκήνιο μου αποδίδονται διάφορα ευφάνταστα σενάρια, αλλά και τα αντίθετά τους! Δεν με αφορούν. Θα παρακαλούσα τους πάντες να το σεβαστούν.

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Είναι εύθραυστες οι ισορροπίες, αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί, ακόμη και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που επιμένουν να προχωρήσει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στο «διαζύγιο» με τον αρχηγό των ΑΝΕΛ Πάνο Καμένο. Έπρεπε να είχε γίνει πράξη η επιλογή αυτή, πολλούς μήνες, πριν καθώς τα προβλήματα που δημιουργεί ο ακροδεξιός εταίρος, με συνέπεια αυτό που κάθε φορά, θα κάνει να είχε πολύ πιό σοβαρό και επικίνδυνο, απ’ το προηγούμενο... «Οι λόγοι σύμπραξης με τον Καμμένο δεν υφίστανται πλέον», διαμηνύει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης και είναι ένα απ’ τα πολλά παραδείγματα, στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, που επιθυμούν τη νέα πορεία.
Έτσι ενώ βρισκόμαστε, σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, ο ΣΥΡΙΖΑ με όσες προσπάθειες κι αν κάνει, για να συνομιλήσει (σ.σ. με καλές προθέσεις, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας) με τους πολίτες και να φέρει στο επίκεντρο της συζήτησης, τα πραγματικά προβλήματα, δείχνει να μην μπορεί να το πετύχει. Αντί για το μείζον της συζήτησης, που πρέπει να είναι σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, οι αντίπαλοι δεν χάνουν την ευκαιρία να κάνουν λόγο, για τις ανεπίτρεπτες δηλώσεις, περί την συμφωνία των Πρεσπών ή ακόμα και το τελευταίο κατόρθωμα για τις νέες βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα...
Είναι καιρός και με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να μετατοπιστεί το κέντρο των συζητήσεων, στα πραγματικά προβλήματα, βεβαίως και με την παράθεση των όσων θετικών μπορεί να περιλάβει στον απολογισμό της, η παρούσα κυβέρνηση. Γιατί υπάρχουν θετικές εξελίξεις, αντιμετώπιση προβλημάτων, που δεν είχε ασχοληθεί ποτέ κανένας με αυτά, αλλά παραμένουν σε δεύτερη μοίρα, γιατί αν στην Ελλάδα, η παθογένεια της ενασχόλησης με τα ασήμαντα και όχι τα σημαντικά, είναι μια σκληρή πραγματικότητα, η προοπτική της αλλαγής νοοτροπίας πολιτικών και πολιτών, καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη, με την μία ή την άλλη αψυχολόγητη παρέμβαση ή δήλωση του Καμένου. Αυτό που συμβαίνει μπορεί να αποβεί εις βάρος των πολιτών, που δεν επιτρέπεται σ’ αυτή την φάση να κοιτάξει μπροστά και παραμένει στην χωρίς προσανατολισμό αναζήτηση.
Εξ ίσου επιτακτικό, είναι και για τις τοπικές κοινωνίες, να αναλυθεί το τι ακριβώς έγινε κατά την θητεία της κυβέρνησης, μιας και είναι πολλά αυτά που έχουν γίνει και δεν είναι εύκολο, να μετατοπιστεί η αγωνία της κάθε συζήτησης, στα όσα έγιναν και φυσικά αποτελούν υποδομή για τα περισσότερα που πρέπει ν’ ακολουθήσουν.
Το παράδειγμα της ίδρυσης και λειτουργίας Πανεπιστημιακών Σχολών στην Άρτα (σ.σ. άσχετα αν υπάρχει η επιμονή περί το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), είναι αίτημα τεσσάρων και πλέον δεκαετιών. Έγινε πράξη τώρα και όπως κάνει πάντα η «Γ» και αυτή την φορά, θα πρέπει να επαινεθούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Όλγα Γεροβασίλη και Βασίλης Τσίρκας. Τόσα χρόνια, άλλοι πολιτικοί παράγοντες, ούτε που είχαν ασχοληθεί με το θέμα της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα και είχαν ως εύκολο άλλοθι το ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα». Έλεγαν δηλαδή, ότι καλό είναι για την Άρτα και το... ψυχορραγόν ΤΕΙ Ηπείρου...

[Στα πολιτικά μας πράγματα, οι βουλευτές Όλγα Γεροβασίλη και Βασίλης Τσίρκας, έφεραν το νέο και ζητούμενο. Έβαλαν την χρήσιμη συνεργασία, στην θέση της αδιέξοδης προσωπικής αντιπαράθεσης και ίσως είναι αυτός, ένας απ’ τους λόγους που οδήγησαν σε σημαντικά αποτελέσματα].

Ακολουθούν τα πολλά έργα που έχουν γίνει σε όλος το εύρος του νομού Άρτας, τα οποία αποτέλεσμα των παρεμβάσεων και της συνεργασίας των δυό βουλευτών είναι. Δεν πρέπει να λησμονούμε το γεγονός ότι ο γενικός γραμματέας Υποδομών Γιώργος Δέδες (σ.σ. ευτυχής και η συγκυρία της καταγωγής του πολιτικού παράγοντα), έχει πραγματοποιήσει πολλές δεκάδες επισκέψεις στην Άρτα και έδωσε λύσεις σε πλείστα όσα προβλήματα.
Ο Δήμος Αρταίων, περισσότερο όλων, έχει δει τα ευεργετικά αποτελέσματα, των παρεμβάσεων των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ, στον τόπο μας. Άσχετα αν η δημοτική αρχή, δεν μπόρεσε ν’ ακολουθήσει τον γρήγορο βηματισμό των κυβερνητικών αποφάσεων. Είναι γνωστά σε όλους, δεν υπάρχει λόγος, επανάληψης...
Τα ορεινά της Άρτας, γνώρισαν ημέρες δόξας το τελευταίο διάστημα και αυτό, δεν μπορεί να εμποδίσει να φανεί και στον τελευταίο πολίτη, η όποια αντιπολιτευτική διάθεση και πρακτική.
Μπορεί να αποκρύβεται η θετική και αποτελεσματική προσπάθεια, απ’ τις ίδιες τις επιλογές του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, που σε σχέση με την προβολή των θετικών, δείχνει να λειτουργεί χωρίς προσανατολισμό, θέμα πρέπει άμεσα, ν’ αντιμετωπιστεί...
Κοντολογίς... Πηγαίνοντας προς τις εκλογές και όσο οι δημόσια συζήτηση θα ορίζει την επιλογή που θα κάνουν οι πολίτες, σε τοπικό επίπεδο τουλάχιστον, δεν πρέπει να μείνουμε στους αφορισμούς, ότι δεν γίνεται τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο... Να δουν οι πολίτες αυτά που έγιναν και με βάση αυτά τα δεδομένα, να συζητηθεί το τι πρέπει ν’ ακολουθήσει και ποιός μπορεί να το υλοποιήσει...
Είναι καιρός, καθόσον η σοβαρότητα της περιόδου είναι δεδομένη, να στρέφεται η δημόσια συζήτηση στα πραγματικά δεδομένα και να μην υποτιμηθούν τα όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα.
Όσο κι αν αυτό θα επιχειρήσουν να το επιβάλλουν, οι αντιπολιτευτικές κραυγές. Καλή είναι η αντιπολίτευση, αλλά όχι να προσπερνάει τα πραγματικά γεγονότα...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Αναδρομικά τουλάχιστον 4.000 ευρώ δικαιούνται όλοι οι συνταξιούχοι για περικοπές συντάξεων που επιβλήθηκαν από 1/1/2013 και μετά και οι οποίες κρίθηκαν αντισυνταγματικές από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ).
 Τα εν λόγω ποσά αφορούν στα Δώρα (Χριστουγέννων και Πάσχα) και το επίδομα αδείας, τα οποία εκείνη την περίοδο είχαν διαμορφωθεί στα 800 ευρώ το χρόνο (400 ευρώ τα Χριστούγεννα και από 200 Πάσχα και καλοκαίρι). Και με δεδομένο ότι η σχετική περικοπή επιβλήθηκε για τουλάχιστον τρία έτη και πέντε μήνες, μέχρι την ψήφιση του ν.4387/16, γνωστού και σαν νόμου Κατρούγκαλου ο οποίος όρισε νέο τρόπο υπολογισμού των συντάξεων, οι παλαιοί συνταξιούχοι δικαιούνται αναδρομικά τουλάχιστον για τα έτη 2013, 2014, 2015 και για το Πάσχα του 2016. Αυτό σημαίνει ότι τα ασφαλιστικό σύστημα (σ.σ. όλα τα ταμεία) παρανόμως παρακράτησαν από 2.600 ευρώ σε καθένα συνταξιούχο.
*Ακολούθως, με τους νόμους 4051/12 και 4093/12 έγιναν πρόσθετες περικοπές τόσο στις επικουρικές όσο και στις κύριες συντάξεις ως εξής:
-Σε περίπτωση αθροίσματος κύριας και επικουρικής άνω των 1.000 ευρώ επιβλήθηκε περικοπή 5%.
-Για άθροισμα από 1.500-2.000 ευρώ 10%
-Για συντάξεις από 2.000 έως 3.000 ευρώ περικοπή 15%.
 -Και για άθροισμα συντάξεων πάνω από 3.000 ευρώ περικοπή 20% .
*Επιπλέον για τις επικουρικές:
 -Έως 250 ευρώ επιβλήθηκε «κούρεμα» 10%
-Έως 300 ευρώ 15% και
-Άνω των 300 ευρώ περικοπή 20%.
 *Επίσης από 1/7/2014 στο πλαίσιο του μέτρου του μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία επιβλήθηκε μείωση στις επικουρικές συντάξεις κατά 5,2%.
*Επίσης από 1/7/2016 επιβλήθηκε «κούρεμα» όλων των συντάξεων στις περιπτώσεις που το άθροισμα κύριας και επικουρικής υπερέβαινε τα 1.4300 ευρώ (με όριο τα 1.300 ευρώ μεικτά, ήτοι 1.160 καθαρά).
 Όλες αυτές οι περικοπές είναι παράνομες με βάσει την απόφαση 2287/15 του Σ.τ.Ε. όπου το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο έκρινε ότι «οι επίμαχες μειώσεις των κυρίων και επικουρικών συντάξεων αντίκεινται στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 και 4 του Συντ. και είναι, ως εκ τούτου, ανίσχυρες και μη εφαρμοστέες,  διότι δεν διενεργήθηκαν μετά από  μελέτη των συνολικών επιπτώσεών τους στο βιοτικό επίπεδο των θιγόμενων συνταξιούχων με αποτέλεσμα να μη καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος της συμβατότητας τους με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Συνθήκη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου)».
 Κοντολογίς, μόνο από Δώρα οι 2,7 εκ. συνταξιούχοι (σ.σ. και οι απόγονοι των στις περιπτώσεις θανάτου) δικαιούνται τουλάχιστον από 2.600 ευρώ έκαστος. ΌΛΟΙ ανεξαιρέτως, από τους συνταξιούχους του πρώην ΟΓΑ μέχρι τους στρατιωτικούς και τους συνταξιούχους του πρώην ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ). Ενώ όσοι λαμβάνουν επικουρικές συντάξεις ή είχαν σύναξη άνω των 1.000 ευρώ δικαιούνται και πρόσθετα αναδρομικά.
Το μέσο ποσό για κάθε ένα συνταξιούχο υπολογίζεται σε 4.000 ευρώ. Δηλαδή το δημόσιο (διά των ασφαλιστικών ταμείων) θα πρέπει να επιστρέψει αργά ή γρήγορα στους συνταξιούχους ποσά άνω των 10 δις ευρώ. Ένα κολοσσιαίο ποσό αν σκεφτεί κανείς ότι τα αναδρομικά των ειδικών μισθολογίων (ενστόλων, δικαστικών κ.λπ.) υπολογίζεται σε 1 δις ευρώ και από μόνο του αυτό το ποσό προκαλεί ίλιγγο στην κυβέρνηση. Με αποτέλεσμα, αν δοθεί προτεραιότητα στα αναδρομικά, να αδυνατεί φέτος να δώσει «κοινωνικό μέρισμα» αφού το υπερ-πλεόνασμα του 2018 θα «αναλωθεί» στα αναδρομικά των ειδικών μισθολογίων.
Η αφορμή για την  ανακαίνιση αυτής της υπόθεσης ήταν η πρόσφατη απόφαση 3037/2018 του Διοικητικού Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης το οποίο εκδίκασε σε συνταξιούχο αναδρομικά 11.187 ευρώ από κύρια και επικουρική σύνταξη.

 

Τι πρέπει να κάνουν οι συνταξιούχοι;
 Με τα δεδομένα που προαναφέραμε είναι μονόδρομος η επιστροφή των εν λόγω ποσών (που αφορούν σε παράνομες παρακρατήσεις πριν το νόμο Κατρούγκαλου). Γιατί μετά τον Μάιο του 2016 (ν.4387/16) οι περικοπές ναι μεν έγιναν… βαθύτερες και πιο άδικες αλλά, ταυτόχρονα και πιο… νομότυπες (όπως ήδη έκρινε το Σ.τ.Ε.) αφού αφορούν σε επανακαθορισμό όλων των συντάξεων με νέα ποσοστά σύνταξης (αναπλήρωσης).
 Κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί αργά η γρήγορα να συμμορφωθεί και να επιστρέψει τα εν λόγω ποσά.

 

Πότε θα δοθούν;
 Ωστόσο, καλόν είναι όλοι οι συνταξιούχοι να καταθέσουν στο ταμείο τους μια απλή αίτηση ανακοπής της παραγραφής καθώς το 2019 παραγράφονται οι διεκδικήσεις για το 2013 (5ετής παραγραφή). Προς τούτο ΔΕΝ είναι αναγκαία η προσφυγή σε δικηγόρους και η επιβάρυνση με πρόσθετα έξοδα..
 Σε κάθε περίπτωση η απόδοση των αναδρομικών μπορεί να πάει για 3 ή 5 έτη…

 

Πώς επηρεάζεται το θέμα των περικοπών στις παλαιές συντάξεις;
 Η εξέλιξη αυτή θέτει με δραματικό τρόπο το θέμα των οικονομικών του ασφαλιστικού και δίνει πρόσθετα επιχειρήματα στο ΔΝΤ και τον ESM (τον δανειστή της χώρας) να αρνηθούν την ακύρωση της προβλεπόμενης και προσφάτως (Ιούνιος 2018) νομοθετημένης νέας περικοπής (έως 18%) των παλαιών συντάξεων.
 Κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε σημαντικά το σύστημα, ενώ θα πρέπει να συνδυαστεί η εξέλιξη αυτή με τα την αναταραχή στο Χρηματιστήριο και τις πιέσεις στις τραπεζικές μετοχές.
Κοντολογίς, το δημόσιο θα πρέπει να δώσει σχεδόν 10 δις αναδρομικά στους παλαιούς συνταξιούχους (σ.σ. από Δώρα κ.λπ.), ενώ η περικοπή των συντάξεων έως 18% θα επιφέρει 2 δις το χρόνο. Και από την άλλη θα πρέπει να πέσουν κρατικά λεφτά για την σωτηρία του τραπεζικού συστήματος (θα πρόκειται για την πέμπτη ανακεφαλαιοποίηση από την αρχή της κρίσης το 2008!).
 Και όλα αυτά ενόσω η χώρα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και να δανειστεί, τα επιτόκια διεθνώς ανεβαίνουν, ενώ στην γειτονιά μας η Ιταλία δηλώνει ότι θα ακολουθήσει πολιτική αντίθετη με την Ευρωπαϊκή Ένωση στο θέμα των ελλειμμάτων, κάτι που ωθεί στα ύψη τα ιταλικά επιτόκια δανεισμού…
 Πρόκειται για θρυαλλίδα εν μέσω πυριτιδαποθήκης…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Σταθερή και συνεχώς επαναλαμβανόμενη, η άποψη πως στις επικείμενες δημοτικές εκλογές, ειδικά για τον Δήμο Αρταίων, θα προκύψουν οι εξελίξεις ανατροπής της παρούσας κατάστασης, με την ελπίδα ότι κάτι θα πάει καλύτερα σ’ αυτόν τον τόπο, που όλα τα χάνει, εκτός μίας σπουδής: Να μετατραπεί η Άρτα, σε μικρό χωριό, το οποίο θα οριοθετείται, ως ευρισκόμενο λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ τα Γιάννενα...

Προκύπτουν λοιπόν ειδήσεις, που επιβεβαιώνουν την εκπεφρασμένη σιγουριά της «Γ»... Ότι δηλαδή, θα προκύψει κάτι σημαντικό και στέρεο, για το καλό του τόπου. Τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο ΚΙΝΑΛ, μόνο ανόητοι δεν μπορούν να τις αξιολογήσουν ως σημαντικές. Όπως και τις συζητήσεις που γίνονται από πολίτες και παράγοντες, οι οποίοι δεν θέλουν την κομματική στήριξη ή κηδεμονία, όπως οι ίδιοι λένε...

Όλες οι διεργασίες, είναι απέναντι στην παρούσα δημοτική αρχή, η οποία όπως και να το κάνουμε εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη πιο ελλιπής από ποτέ! Η συγκεκριμένη δημοτική αρχή, που επιμένει να δίνει χώρο στο γήπεδο, σε όλες τις άλλες πρωτοβουλίες που είναι σε εξέλιξη... Κάτι που δεν συμβαίνει τυχαία... Υπάρχουν άπειροι κόλακες, οι οποίοι ψιθυρίζουν στ’ αυτί του δημάρχου, ότι είναι «περίπατος» οι εκλογές και άλλα τέτοια που καμία σχέση δεν έχουν, με τα όσα οι πολίτες αναζητούν.

Στέλεχος της παρούσης δημοτικής αρχής, ομολογούσε σε φιλική συντροφιά, ότι σε περιοδεία που έκαναν σε χωριό του Δήμου, τους πήραν στο κυνήγι! Αλλά και πάλι επιμένουν... «Περίπατος οι εκλογές», λένε και αναπαράγεται...

Την ίδια ώρα, δεν είναι λίγοι εκείνοι, που κάθε ευκαιρία κάνουν λόγο, για την βιομηχανία αναθέσεων που έχει... στήσει ο αξιότιμος κύριος δήμαρχος. Βοηθούντος και του προγράμματος «διαύγεια», όλοι μιλούν για υπέρογκα ποσά, αλλά και για τη... νόσο των αναθέσεων, η οποία στις ημέρες μας, είναι ορατή και διά γυμνού οφθαλμού... Στενός φίλος του κυρίου δημάρχου, έκανε λόγο για «σημεία και τέρατα», έχοντας και τα σχετικά χαρτιά, ανά χείρας...

Και σ’ όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί η επική (!) δήλωση του δημάρχου Χρήστου Τσιρογιάννη, που ούτε λίγο ούτε πολύ, θέλει να πει πως δεν ήταν και τόσο αναγκαία, η δήλωση στήριξης του αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά αφού προέκυψε «καλοδεχούμενη»... Λες και δεν έμαθαν οι πολίτες, ότι με διάφορους τρόπους, ζητήθηκε αυτή η δήλωση, μετά τις αποφάσεις της ΝΟΔΕ Άρτας, που έκαναν λόγο για τις αποφάσεις της τοπικής κοινωνίας, που σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία τα χρίσματα...

Σκέφτηκε ο εκ Χαλκιάδων ορμώμενος δήμαρχος Αρταίων, πως αφού εξασφάλισε την στήριξη της ΝΔ, ας «κλείσει και το μάτι» στους άλλους πολιτικούς χώρους, για να πάρει και απ’ αυτούς, ότι είναι διαθέσιμο. Αυτά συμβαίνουν όταν δεν αξιολογείς σωστά τα δεδομένα και δεν αφήνεις το χρόνο, να δείξει όσα μπορεί να δείξει... «Στον βρόντο», κλείνει το μάτι στους άλλους πολιτικούς χώρους, γιατί επιλογές που θέλουν πολίτες που δεν ανήκουν στη ΝΔ, να στηρίζουν Τσιρογιάννη, δεν υπάρχουν πλέον, ούτε στα κινηματογραφικά έργα...

Κι ενώ βαράει στον βρόντο, δεν μπορεί να υπολογίσει το τι χάνει, με την τάχα πονηρή δήλωση, περί του καλοδεχούμενου χρίσματος. Βάλλει ευθέως κατά του φιλότιμου των νεοδημοκρατών, οι οποίοι ήδη έχουν αποφανθεί... «Του κάνει την τιμή, ο αυριανός πρωθυπουργός να τον στηρίξει και αυτός το παίζει υπεράνω», μας έλεγε στέλεχος της ΝΔ, που μετά την δήλωση αυτή, έχει ήδη αποφασίσει να τεθεί απέναντί του...

Όσο κι αν δεν του επιτρέπουν οι κόλακες να το συνειδητοποιήσει, θα το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά...

-Δεν είχε που δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις, με την βάση της ΝΔ, προκαλεί και με την απόφαση του αρχηγού και θέλει στήριξη απ’ τους νεοδημοκράτες;

Το ερώτημα αυτό, μας έθεσαν πολλά στελέχη της ΝΔ πολύ νωρίς χθες το πρωί... Η αγωνία απότοκος της οργής... Αυτή η οργή, μέρα με την ημέρα, θα πολλαπλασιάζεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου... Για τον απλούστατο λόγο... Έχει συνηθίσει να του χαϊδεύουν τ’ αυτιά και για τον λόγο αυτό, δεν πρόκειται ν’ ακούσει την αλήθεια, οπότε με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται σε τραγική ήττα...

«Ας τους νεκρούς να προχωρούν», έλεγε ο Ιωσήφ Στάλιν και είχε εκτιμήσει σωστά τα πράγματα... Που σημαίνει ότι πρέπει να προχωρήσουμε στο μέλλον, με νέες αντιλήψεις και νέα πρόσωπα...

Οι διεργασίες που γίνονται θα οδηγήσουν σε σοβαρό αποτέλεσμα. Έχουν όσοι κινούν τις εξελίξεις, μόνο έναν αντίπαλο. Το χρόνο. Που δεν πρέπει, ούτε να βιαστούν, αλλά ούτε και να καθυστερήσουν... Και να βγουν στο προσκήνιο, με συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες θα είναι ελκυστικές για τους πολίτες απ’ την μια, αλλά και σε πραγματική βάση απ’ την άλλη...

Η αγωνία για το καλύτερο μέλλον της Άρτας, είναι αυτή που επιβάλλει σε κάθε σοβαρό πολίτη, ν’ αναζητεί τη νέα πρόταση, αφού είναι διαπιστωμένο πως στα χέρια ανθρώπων που στερούνται φαντασίας και τόλμης, η τύχη της πόλης είναι γνωστή. Θα πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν το χειρότερο, ως πρόοδο...

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018 21:14

Η ακροδεξιά απειλή στην Ευρώπη

Γράφει ο
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

 

Η πρόσφατη άνοδος της ακροδεξιάς στην Ιταλία και τη Σουηδία, συνέχεια της επέλασης της σε χώρες όπως η Γαλλία με τη Λεπέν ακόμα και η Ελλάδα με τη Χρυσή Αυγή, συνιστούν καμπανάκι κινδύνου για τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες της Ε.Ε.
Το φαινόμενο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την παρατεινόμενη κρίση στην Ευρώπη. Η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται την οικονομική κρίση και σε συνδυασμό με τις ογκούμενες μεταναστευτικές ροές, διευρύνει επικίνδυνα την επιρροή της.
 Η μεγαλύτερη παγκόσμια ύφεση από τη δεκαετία του 1930, ως αποτέλεσμα της αχαλίνωτης απληστίας και στρέβλωσης των κανόνων της αγοράς, της απουσίας εποπτικού ελέγχου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και της επικυριαρχίας των αγορών στο χώρο της οικονομικής διακυβέρνησης,  είχε πολλαπλασιαστικό αντίκτυπο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κρίση χρέους, που  συγκλόνισε την Ευρωζώνη, τονίζει την επείγουσα ανάγκη για αντιμετώπιση κρίσιμων πολιτικών και θεσμικών θεμάτων, από τα οποία εξαρτάται ο καθαυτός λόγος ύπαρξης της Ένωσης. Οι προσπάθειες ανάκαμψης αποδεικνύονται μια μακρά και επίπονη άσκηση. Η απόγνωση και αβεβαιότητα των πολιτών εντείνονται, ενώ η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο απόμακρη. Η αμφισβήτηση της Ε.Ε. είναι πλέον μια πραγματικότητα. Δυστυχώς, από ευρύτατες ομάδες ευρωπαίων πολιτών που γοητεύονται από τα κηρύγματα της εθνικής αυτάρκειας, απομονωτισμού και ξενοφοβίας, ακραίων συντηρητικών, ακόμα και ρατσιστικών κομμάτων. Την ίδια στιγμή τα προοδευτικά κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς, αδυνατούν να εκφράσουν αξιόπιστο και πειστικό πολιτικό λόγο. Και όμως. Η αντιμετώπιση της κρίσης με προδευτικούς όρους είναι μονόδρομος.
Η αρνητική πλευρά της παγκοσμιοποίησης αποκάλυψε ένα πάσχον οικονομικό σύστημα, που χρήζει μεταρρύθμισης, για να διασφαλιστεί ότι, η πραγματική οικονομία θα επικρατήσει έναντι της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Ότι η δημοκρατία, το κράτος δικαίου, η διαφάνεια και η χρηστή διακυβέρνηση θα εφαρμοστούν σε ένα υγιές σύστημα ελέγχων και ισορροπιών και σε περαιτέρω ρύθμιση και εποπτεία των αγορών. Μια ισορροπημένη προσέγγιση, τηρεί ασφαλείς αποστάσεις από νεοφιλελεύθερα μοντέλα και μοντέλα πλήρους κρατισμού, που έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα και έχουν καταρρεύσει. Είναι μια προσέγγιση ανθρωποκεντρική και προσαρμοσμένη στις ανάγκες της κοινωνίας. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας από μόνα τους, που έχουν ως αποτέλεσμα την απότομη πτώση της ζήτησης και την απότομη αύξηση της ανεργίας, αποδεικνύονται ισχυρά αντί-αναπτυξιακά μέτρα. Οι άκαμπτες πολιτικές βιωσιμότητας που επιβάλλονται, ανεξάρτητα από τις ανάγκες των ανθρώπων και επηρεάζοντας την ποιότητα ζωής τους, εμβαθύνουν περαιτέρω την ύφεση και ανακυκλώνουν την κρίση.
Τα τελευταία χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιδιώξει δραστικές μεταρρυθμίσεις στις προσπάθειές της για σταθεροποίηση της Ευρωζώνης και δημιουργία ανάπτυξης. Δόθηκε έμφαση στην αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία, στη βελτίωση της νομοθεσίας, της διακυβέρνησης και του συντονισμού, στις προσπάθειες για περαιτέρω εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, με απώτερο στόχο την πολιτική Ένωση. Ωστόσο η  βιωσιμότητα του χρέους, η ανταγωνιστικότητα και η διαρθρωμένη οικονομική ανάπτυξη θα έπρεπε  να συνδυάζονται με την κοινωνική συνοχή. Πρέπει να δοθεί πλήρης ώθηση στην κοινωνική διάσταση, ώστε να αντικατοπτρίζεται οριζόντια σε όλες τις πολιτικές ανάπτυξης. Η πολιτική που ακολουθήθηκε ήταν ωστόσο η λιτότητα, η ασφυκτική δημοσιονομική πειθαρχία και η απουσία κοινωνικής ευαισθησίας.
Η κρίση κατέδειξε την οικονομική αλληλεξάρτηση των κρατών-μελών, την συνυπευθυνότητά τους και την ανάγκη για υποστήριξη των θεμελιωδών αρχών της Ένωσης, κυρίως της αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη έναντι των κρατών, που δέχονται μεγαλύτερες οικονομικές πιέσεις, έπρεπε να μεταφραστεί σε γενναιόδωρες πολιτικές αποφάσεις που να εκτείνονται, από την αποσύνδεση του τραπεζικού χρέους από το δημόσιο χρέος και την έκδοση Ευρωομολόγων, ως τη δικαιότερη κατανομή των δημοσιονομικών πόρων της Ένωσης.
Παράλληλα παρουσιάζεται στην Ένωση μια μοναδική ευκαιρία να εξέλθει πολιτικά και θεσμικά ισχυρότερη από την κρίση, με ενισχυμένη δημοκρατική νομιμότητα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο αναβαθμισμένος ρόλος, που προσδίδει στα εθνικά κοινοβούλια και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η Συνθήκη της Λισαβόνας, πρέπει να αποκτήσει πλήρες νόημα και να αντανακλάται σε όλες τις πολιτικές και δράσεις της Ένωσης. Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι θεμελιώδους σημασίας για την επίτευξη της αναγκαίας συναίνεσης. Η συμβολή του κοινοβουλευτισμού στο νέο σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης είναι υψίστης σημασίας, όσον αφορά στην ενίσχυση του δημοκρατικού ελέγχου και της νομιμότητας. Οι προσεχείς εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποτελούν ευκαιρία για μια σε βάθος συζήτηση αυτού του στόχου.
Η έντονη κριτική που δέχεται πλέον η σημερινή πολιτική κατεύθυνση της Ευρώπης και οι ολοένα εντεινόμενες φωνές για αλλαγή πολιτικών προς την ανάπτυξη, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή αποτελούν μια μεγάλη ελπίδα στο σημερινό ζοφερό περιβάλλον. Για μια άλλη Ευρώπη που θα δικαιώνει το όραμα των αρχιτεκτόνων και σκαπανέων της.
Γι’ αυτή την Ευρώπη έχουν χρέος να αγωνιστούν οι λαοί σε ολόκληρη την Ευρώπη και ασφαλώς η πολιτική τους έκφραση, που είναι οι προοδευτικές, ιδεολογικά δυνάμεις.
Σε αντίθετη περίπτωση η σημερινή αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε υπαρξιακή κρίση και θα επιτρέψει στην ακροδεξιά απειλή να πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.


*Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

 

Λίγους μήνες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές οι δημότες -πλην των ενδιαφερομένων- αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τις εκλογές που είναι προ των πυλών και διακατέχονται από ένα πνεύμα γενικής αμφισβήτησης και κριτικής απέναντι στους πολυάριθμους υποψηφίους.
Ο δημότης, σήμερα, περιμένει και απαιτεί το αυτονόητο από την εκάστοτε Δημοτική Αρχή. Αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την επίλυση των απλών καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, ζώντας στο Δήμο.
Προτεραιότητα για τον δημότη είναι τα απλά καθημερινά ζητήματα, τα οποία κανείς από τους υποψηφίους των εκλογικών συνδυασμών δεν πρέπει ούτε να παραγνωρίζει ούτε να υποτιμάει, αφού η επίλυσή τους συμβάλλει καθοριστικά στη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων μας. Τί απαιτεί, όμως, ο δημότης;
•    Καθαρισμό φρεατίων, αντικατάσταση και βελτίωση του ηλεκτροφωτισμού στους δρόμους στις γειτονιές τόσο της πόλης όσο και των χωριών του Δήμου.
•    Καθαρισμό των χώρων πρασίνου, νοικοκύρεμα των πάρκων, ενίσχυση του πρασίνου και δενδροφυτεύσεις.
•    Εντοπισμό και αποκατάσταση των φθορών του οδοστρώματος (λακκούβες) και επιδιόρθωση των σημείων όπου υπάρχουν λιμνάζοντα ύδατα
•    Εντοπισμό και αποκατάσταση των φθορών στα πεζοδρόμια (π.χ. αποκολλημένα πλακάκια), δημιουργία περισσότερων διευκολύνσεων για ΑμεΑ, απελευθέρωση των πεζοδρομίων από παράνομες καταλήψεις.
•    Τοποθέτηση νέων κάδων απορριμμάτων και ανακύκλωσης, πλύσιμο υφιστάμενων και νέων και σωστή χωρική κατανομή γεωγραφικά μεγάλων κάδων και μικρότερων κάδων απορριμμάτων σε όλες τις γειτονιές του Δήμου.
•    Οδοκαθαρισμό, πλύσιμο των πεζοδρομίων και των πεζοδρόμων σε κάθε γειτονιά της πόλης και των χωριών του Δήμου και όχι μόνο στις κεντρικές πλατείες.
•    Καθαρισμό των χώρων συγκέντρωσης δημοτών σε ολόκληρο το Δήμο (π.χ. πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές κ.ά.) από την πυκνή βλάστηση και τα χόρτα, κ.ά.
•    Έλεγχο των παιδικών χαρών (για σκουριασμένα μεταλλικά αντικείμενα, χαλασμένα όργανα παιχνιδιού, έλλειψη φωτισμού και προστατευτικών δαπέδων), εκτέλεση έργων που πληρούν τις προδιαγραφές ασφάλειας, ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα ατυχημάτων.
•    Εύρυθμη λειτουργία  κοινωνικών υπηρεσιών, παιδικών σταθμών, πολιτιστικών οργανισμών , αθλητικών κέντρων κ.ά.
•    Άμεση αντιμετώπιση του καίριου προβλήματος των αδέσποτων ζώων που τείνει να αυξάνει ολοένα και περισσότερο και εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα παιδιών και ενηλίκων.
•    Ανάπτυξη συλλογικών δράσεων κοινωνικών παροχών και αλληλεγγύης για την ανακούφιση των κοινωνικά αδυνάμων και την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης.
Και δεν είναι μόνο όσα προαναφέρθηκαν που αποτελούν κεντρικό ζήτημα της λεγόμενης καθημερινότητας των δημοτών. Υπάρχουν και τα μεγάλα σχέδια, όπως αυτό που ανέφερα πριν μήνες για την ανάγκη η Αρτα να γίνει «έξυπνη πόλη», κα που πρέπει όσοι έχουν ιδέες και προτάσεις να συνεισφέρουν στο δημόσιο διάλογο πηγαίνοντας για τις εκλογές. Εξάλλου, όπως έχω επισημάνει και παλαιότερα, το ζητούμενο είναι να γίνουν πολλά και να επιφέρουν αλλαγή προς το καλύτερο ανεξάρτητα από την δημοτική αρχή. Δεν είναι θέμα μόνο προσώπων, αλλά και προτάσεων για να αλλάξει πλήρως ο Δήμος.
Απώτερος στόχος όλων των υποψηφίων όλων των συνδυασμών πρέπει να είναι η θεμελίωση μιας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και της Δημοτική Αρχής μέσα από τη συμμετοχή όλων στη μεγάλη προσπάθεια για τη βελτίωση της καθημερινότητας και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στις γειτονιές του Δήμου μας.
Τώρα είναι η ώρα να ευαισθητοποιηθούμε όλοι ακόμα περισσότερο μας γιατί η  γειτονιά είναι το σπίτι μας!
Το αύριο ανήκει σε όλους.  Ανήκει σε ομάδες ενεργών πολιτών που θέλουν και μπορούν, που προσβλέπουν σε ένα Δήμο που σέβεται τον δημότη, που μπορούν να οραματιστούν και να δράσουν με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον του τόπου.

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

 

Στον Τσίπρα λείπουν έξι βουλευτές για να μείνει στην εξουσία, στην… απίθανη περίπτωση που φύγει από την κυβέρνηση ο Καμένος και στον Ζάεφ λείπουν 11 βουλευτές για να περάσει την συνταγματική αναθεώρηση (και να συνεχίσει να κυβερνά…). Αναμφίβολα βγήκαμε στο παζάρι…
 Και σε μας που λείπουν πολλά.. (για τον ΕΝΦΙΑ, τα φάρμακα, τα φροντιστήρια, τη θέρμανση, το μπακάλικο και πάει λέγοντας), πάλι έχει «απάντηση» η κυβέρνηση: Διπλό προϋπολογισμό, διπλά βιβλία, υποσχέσεις και μέσα (προς τους συνταξιούχους) και έξω (προς τους δανειστές που καρτερούν να πάρουν τους τόκους από το υπερπλεόνασμα, την νέα αιτία των σύγχρονων δεινών του εργαζόμενου Λαού).
 Η κοροϊδία δεν πάει άλλο. Η κοινωνία για να πάρει εμπρός πρέπει να δώσουμε ώθηση στην οικονομία:
-Πρώτα-πρώτα για τις συντάξεις. Δεν μπορεί οι συνταξιούχοι, παλαιοί και νέοι, να γίνονται αστερίσκος στον προϋπολογισμό, να υπάρχουν και να μην υπάρχουν, να εξοντώνονται με φυσικό ή λογιστικό τρόπο… Ο νόμος Κατρούγκαλου πρέπει να αντικατασταθεί πάραυτα.
-Δεύτερον, είναι αδιανόητο ο ΟΑΕΔ να βγάζει πλεόνασμα (640 εκ. το 2017 από ανεκτέλεστα έργα). Το πλεόνασμα ανέργων δεν μετράει;
-Τρίτον το πλεόνασμα δε μπορεί να στηρίζεται στην αύξηση του χρέους. Δανειζόμαστε για να δώσουμε εφάπαξ, για να πληρωθούν οι συντάξεις και τα ταμεία εμφανίζουν πλεόνασμα χρήσης αφού δεν χρησιμοποιούν τις εισφορές. Οι οποίες κατατίθενται στην Τράπεζα της Ελλάδας και μετράνε στο πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης.
-Έχουμε υποχρέωση να τονώσουμε την αυτοπεποίθηση των νέων από την ηλικία των 18 ετών. Να τους προσφέρουμε δωρεάν παιδεία και να τους ζητάμε συμμετοχή. Άρα, Εστίες για να φοιτούν, κίνητρα για ταχύτατη ολοκλήρωση των σπουδών, ευκαιρίες για επαγγελματική ανέλιξη. Το παλαιό μοντέλο των ενσήμων στο ΙΚΑ και μετά στο ΤΕΒΕ ας μας διδάξει. Το γεγονός ότι ο βοηθός σερβιτόρου είχε μεικτά ένσημα, αλλά ο σερβιτόρος Βαρέα, κάτι έλεγε για την κινητροδότηση στην εργασία.
-Ο άνεργοι θα μπορούν να αναλαμβάνουν κοινωνικές εργασίες ή περιβαλλοντικά project και να αμείβονται με βάσει το αποτέλεσμα.
-Το εργατικό κόστος θα πρέπει να εκπίπτει έως 150% από την εφορία. Τα εργασιακά δικαιώματα θα επανέλθουν.

 

Νέες τράπεζες
-Να δοθούν νέες τραπεζικές άδειες. Τα υπάρχοντα κελύφη αφενός δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν νέες  επενδυτικές ιδέες, ελκυστικά προγράμματα ανάπτυξης, καινοτόμες προτάσεις (αφού κάθε χρόνο συνεχίζεται η αρνητική πιστωτική επέκταση, οι τράπεζες δηλαδή δίνουν λιγότερα νέα δάνεια από τα χρήματα που οι δανειολήπτες επιστρέφουν σαν τοκοχρεολύσια) και αφετέρου δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός.
 (Θα μου επιτρέψετε δυο μια παρένθεση: Ακούω διάφορους να λένε ότι απαιτούνται 100 δις επενδύσεις, άλλος ανεβάζει το ποσό στα 200 δις άμεσες ξένες επενδύσεις για να επανέλθει το εισόδημα κ.λπ κ.λπ. Κάποιος που είναι… πιο φιλεργατικός ή πιο κοντά στην κοινωνία μπορεί να  λέει 300 δις επενδύσεις, 400 δις; Μα, την κολοκυθιά θα παίξουμε; Ποιος θα επενδύσει στην Ελλάδα; από ποιά πηγή; εξ ιδίων; από τις τράπεζες; με κεφάλαια που θα αντλήσει από το Χρηματιστήριο; που θα πουλήσει; με ποιό διαθέσιμο εισόδημα; με πιο δίκτυο θα εξάγει (μόνο έως το 30% της παραγωγής, το άλλο 70% πρέπει να καταναλωθεί εσωτερικά); Μόνο νέες τράπεζες που θα προσελκύσουν καταθέσεις, δηλαδή θα εγγράψουν παθητικό, θα βρουν τις κατάλληλες ιδέες, θα βαθμολογήσουν αξιοκρατικά τα επενδυτικά σχέδια και θα χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, μετατρέποντας τα δάνεια σε ενεργητικό και κερδοφορία…
-Να λειτουργήσει η επιτροπή ανταγωνισμού και να ελεγχθούν τα μονοπώλια σε γη, ουρανό και θάλασσα (ειδικά στα δύο τελευταία με την μια αεροπορική εταιρεία και τις δύο ακτοπλοϊκές). Ένα ακόμη παράδειγμα: πάτε σε οποιοδήποτε μαγαζί και ζητείστε μια σόδα. Ε! αυτή θα είναι η tuborg του μεγάλου δικτύου. Και δεν σας λέω εδώ για το αναψυκτικό σήμα κατατεθέν…
-Να γίνουν επενδύσεις fast track
-Να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Πληρώνουμε ασφάλιστρα για συνταξιοδότηση στα 55 (με βάσει το μοντέλο που ίσχυε) και το ηλικιακό όριο έφτασε στα 67.
-Να αντιμετωπιστεί ο Δημογραφικό. Ο μεγαλύτερος παραγωγικός, κοινωνικός, αποταμιευτικός και εθνικός κίνδυνος. Η έλλειψη νέων (και εργατικών χεριών) δεν αναπληρώνεται από μια πρόσκαιρη ευημερία, από την προσέλκυση μεταναστών και ευκαιριακών εργατών που ακολούθως μετακινούνται προς την Γερμανία του 1,5 εκ. πρόσθετων-εισαγόμενων εργατικών χεριών κατ έτος.
-Η κοινωνική αλληλεγγύη και η αντιμετώπιση της ανισότητας δεν θα πρέπει να είναι τόσο η αναδιανομή εισοδήματος μέσω των κυβερνητικών πολιτικών, όσο η δικαιοσύνη που πρέπει να χαρακτηρίζει τους μισθούς.
-Να σταματήσουν να περιστρέφονται όλα γύρω από τις κυβερνητικές πολιτικές. Οι Συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων, αλλά και οι ενώσεις  των εργοδοτών αποτελούν βασικό συστατικό της επιτυχίας γιατί είναι οι μόνοι που μπορούν να επιτύχουν τον κατάλληλο συνδυασμό της ισότητας με την παραγωγικότητα.
-Στα συνδικάτα και τη ΓΣΕΕ να δοθεί η ευθύνη διαμόρφωσης των μισθών. Το κράτος ας παραμερίσει. Πρώτη φορά συναντώ τόσο θερμό αριστερό πατερναλιστή. Η εργατική αμοιβή δεν μπορεί να κρατηθεί, μόνο αυτή, στην διατίμηση… Αυτό είναι η βάση της σύγχρονης εργατικής και κοινωνικής πολιτικής.
-Τέλος αλλά όχι τελευταίο: Η ενίσχυση της μεσαίας τάξης, τα κίνητρα κινητικότητας προς ένα μέσο και ανώτερο επίπεδο, η συνολική κίνηση προς τα πάνω με την επενδυτική πλημμυρίδα (έτσι ώστε να σηκωθούν όλες οι βάρκες και όχι μόνο οι παλαιές μαούνες), οι ευκαιρίες και οι δεύτερες ευκαιρίες, ο σεβασμός και η κοινή προσπάθεια, η εργασία πάνω στο πρόταγμα του Λαού θα πρέπει να είναι ο στόχος μας.
 Αν δεν ξεφύγουμε από το λογική των δανειστών και εποπτών θα παραμείνουμε (σαν άνεργοι και κακοπληρωμένοι συνταξιούχοι) ένα στατιστικό σφάλμα στα μακροοικονομικά μεγέθη, εντός ενός βραχυπρόθεσμου αλλά πραγματικού οικονομικού, πολιτικού και πολιτισμικού αδιεξόδου.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ιδρύθηκε το 1970 με το υπ' αριθμ. 746/70 Ν. Δ. Τμήματά του είχαν αρχίσει να λειτουργούν από το 1964 ως παράρτημα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το πρώτο τμήμα που ιδρύθηκε ήταν το Τμήμα της Φιλοσοφικής στις 8 Μαΐου 1964. Πριν απ’ αυτό ως περιφερειακό πανεπιστήμιο είχε ιδρυθεί και λειτουργούσε το Πανεπιστήμιο Πατρών, το 1964 και φυσικά προϋπήρχαν τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή, που η λειτουργία της Περιφέρειας ως θεσμός, ήταν άγνωστη και η διοίκηση της ελληνικής περιφέρειας, περιοριζόταν στην λειτουργία των νομαρχιών, των μικρών δήμων και των κοινοτήτων. Χρειάστηκε να περάσουν κάποιες δεκαετίες, για ν’ αναδειχτεί ως χρήσιμος ο ρόλος της Περιφέρειας, μιας και η Ευρωπαϊκή Ένωση ασκούσε πολιτική μόνο σε επίπεδο περιφερειών. Για την ακρίβεια οι δέκα τρεις περιφέρειες της χώρας μας ιδρύθηκαν το 1986 με το νόμο «για την Περιφερειακή Ανάπτυξη και τον Δημοκρατικό Προγραμματισμό» και ακολούθησε το πρόγραμμα Καλλικράτης, που έφερε τον αιρετό περιφερειάρχη και το αιρετό περιφερειακό συμβούλιο.

Χρήσιμα τα ιστορικά στοιχεία, για να αναλυθεί το αυτονόητο, σε σχέση με την περιφερειακότητα, που ως λειτουργία μπορεί ν’ αποτελέσει διέξοδο στα πολλά αδιέξοδα που βρίσκει μπροστά της, η όποια προσπάθεια ανάπτυξης του τόπου... Για να φτάσουμε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το όνομα του οποίου δεν το διαπραγματεύεται κανένας στα Γιάννενα, αλλά το αίτημα για μετονομασία σε Πανεπιστήμιο Ηπείρου, αποτελεί και πρέπει ν’ αποτελεί αίτημα, ΟΛΗΣ της άλλης Ηπείρου.

Σ’ όλη την χώρα, τα Πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν μετά το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ορίστηκαν ως Πανεπιστήμια των Περιφερειών και φυσικά εξαπλώνουν τις δραστηριότητες του, σ’ όλους τους νομούς της Περιφέρειας. Το πανεπιστήμιο Κρήτης, το Πανεπιστήμιο Θράκης και όλα τ’ άλλα, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Απλό το ερώτημα, που αφορά στην Περιφέρεια Ηπείρου:

-Πότε η αιρετή διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου, έθεσε το θέμα που πρωτίστως αφορά την δική της αξιοπρέπεια, με βάση το οποίο απ’ την ημέρα της λειτουργίας της Περιφέρειας και οι δράσεις στον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, να αφορούν όλη την Ήπειρο;

Το αυτονόητο και λογικό θα ήταν, την ίδια ημέρα που εξελέγη η πρώτη αιρετή περιφερειακή διοίκηση της Ηπείρου, η οποία διαλαλούσε ότι θα είναι διοίκηση όλης της Ηπείρου, να απαιτήσει και την μετονομασία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε Πανεπιστήμιο Ηπείρου. Για να φαίνεται κιόλας, η δεδηλωμένη διάθεση, να είναι διοίκηση ΟΛΗΣ της Ηπείρου.

Τα πράγματα όμως στην Ήπειρο, δεν εξελίσσονται όπως στις άλλες Περιφέρειες της πατρίδας μας, που έχουν και τα πανεπιστήμια, των οποίων το όνομα προσδιορίζει και την γεωγραφική ενότητα. Καθόλου τυχαία, η «Γ» αποκαλεί τον κ. Καχριμάνη, περιφερειάρχη Ιωαννίνων. Η λειτουργία του, μόνο τα Ιωάννινα, βλέπει και αν κάνει καμιά βόλτα, στις άλλες πόλεις της Ηπείρου, αυτές μόνο ως «στάχτη στα μάτια» των πολιτών, μπορούν να εκληφθούν.

Αξίζει να επαινεθεί η τόλμη του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, που με επίσημη ανακοίνωση, αλλά και επιστολή προς κάθε αρμόδιο, ζήτησε να ονομαστεί το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, σε Πανεπιστήμιο Ηπείρου, μετά και την ψήφιση του νόμου, με βάση τον οποίο θα λειτουργήσουν σχολές του και στις άλλες πόλεις της Ηπείρου. Ο περιφερειάρχης Αλέκος Καχριμάνης, λειτουργώντας πάτα ως περιφερειάρχης Ιωαννίνων, μπορεί και να χαμογέλασε ειρωνικά, όταν πληροφορήθηκε την πρόταση του κ. Τσιρογιάννη... Για να έρθει η επίσημη τελετή της περασμένης Παρασκευής και οι ετοιμασίες που προηγήθηκαν. Στο μέσο της πεδιάδας της Άρτας, η πινακίδα που εικονίζεται στην πρώτη σελίδα της «Γ» και δηλώνει πως ο χώρος που ακολουθεί στεγάζει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

-Δεν είναι για γέλια και για κλάματα;

Ακριβώς, όπως για γέλια και για κλάματα, είναι η απάντηση που δίνουν οι πρυτανικές αρχές απαντώντας στο αίτημα για μετονομασία, που ισχυρίζονται πως το όνομα «Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων», είναι ένα ισχυρό brandname και είναι δύσκολο να καταστεί τέτοιο το όνομα «Πανεπιστήμιο Ηπείρου».

Σιγά την δυσκολία, θ’ απαντήσει ο απλός πολίτης... Με την δυνατότητα που έχει το Τμήμα Πληροφορικής του πανεπιστημίου, σε μηδέν χρόνο, έχει αλλάξει το όνομα, σ’ όλο τον κόσμο, καθώς σε μηδέν χρόνο, μπορεί ν’ αντικατασταθεί το όνομα αυτό, σε κάθε μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου.

Αν η Περιφέρεια Ηπείρου, ως θεσμός που εκπροσωπεί ΟΛΗ την γεωγραφική ενότητα, έθετε με αποφασιστικότητα το αίτημα της μετονομασίας, το αστείο επιχείρημα του brandname, θα είχε αποσυρθεί μπροστά στην αναγκαιότητα της ίδιας της ζωής, που είναι η λειτουργία της Περιφέρειας Ηπείρου και αυτή πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους τομείς, βεβαίως και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως είπαμε. Ο επικεφαλής της Περιφέρειας Ηπείρου, λειτουργεί ως περιφερειάρχης Ιωαννίνων!

Υπάρχει ελπίδα... Οι αλλαγές που επίκεινται στην Περιφέρεια Ηπείρου, με βάση τις οποίες θα συνταξιοδοτηθεί ο κουρασμένος Αλέκος Καχριμάνης, θα φέρουν στο προσκήνιο τις δυνάμεις που είναι σταθερά προσηλωμένες στην ουσία της περιφερειακότητας, ένα στοιχείο της οποίας είναι και η διαρκής αναφορά στην Ήπειρο και όχι στα Ιωάννινα. Στο πλαίσιο της καλώς εννοούμενης περιφερειακότητας, είναι δεδομένο ότι θα απαιτηθεί και η μετονομασία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Γιατί εκτός όλων των άλλων, κάποτε πρέπει να σταματήσει και αυτή η κοροϊδία, πως όλοι εκπροσωπούν όλη την Ήπειρο, ενώ τα πάντα εξελίσσονται, λες και Περιφέρεια Ηπείρου, είναι μόνο τα Γιάννενα...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Οι συνταξιούχοι και οι αγρότες, τόσο για τους παλαιούς όσο και για τους νεόκοπους τεχνοκράτες, αντιμετωπίζονται σαν στατιστικό σφάλμα: Εξακολουθούν να έχουν απαιτήσεις και αυτό δεν «συμφέρει».
Αυτό γίνεται σαφές τόσο από την όλη αντιμετώπισή τους έως τώρα όσο, και ειδικότερα, από  το «μερίδιο ευτυχίας» που ετοιμάζονται να μοιράσουν οι Τσίπρας και Μητσοτάκης κατά την «ενάρετη» οικονομικά περίοδο που μας τάζουν. Οι συνταξιούχοι και οι αγρότες δεν έχουν λαμβάνειν…. Ο πλούτος μπορεί να αυξάνει, η πίτα να μεγαλώνει, το ΑΕΠ να πηγαίνει προς τα πάνω, η οικονομία να μεγεθύνεται αλλά, ούτε ψίχουλο γι’ αυτές τις δύο κατηγορίες.
 Ο πρωθυπουργός από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) είπε ότι το θέμα των συνταξιούχε θα λυθεί με τον «φυσικό τρόπο». (Σ.σ.: Και όλοι καταλάβαμε ότι κάθε άνθρωπος όταν λέει ότι ένα «πρόβλημα» θα λυθεί, εύχεται ταυτόχρονα να λυθεί. Όταν λέμε ότι το κυπριακό θα λυθεί, ε! ευχόμαστε ταυτόχρονα να λυθεί κι’ όλας… ¨η, μήπως, κάνουμε λάθος;)
Ακολούθως την σκυτάλη έλαβαν πιο τεχνοκρατικά χείλη. Ο Ευ.Τσακαλωτος υπήρξε πιο συγκεκριμένος λέγοντας ότι το 2030 ή 2040 το θέμα των παλαιών συντάξεων δεν θα υφίσταται (στο βαθμό που με φυσικό τρόπο θα τελειώσουν όλοι οι… παλιοσυνταξιούχοι).
 Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση διαπραγματεύεται την παραμονή της στην εξουσία, προκειμένου να ψηφίσει την συμφωνία με τα Σκόπια, με αντάλλαγμα μια μικρή αναβολή στην εφαρμογή του κουρέματος στις συντάξεις…
 Στον κομματικό αντίποδα, αλλά στην ίδια οικονομική βάση (και ιδεολογική κατεύθυνση) με τον πρωθυπουργό ελέω και τρόικας, ο Μητσοτάκης  έφτιαξε το προεκλογικό πρόγραμμα των  παροχών προς τις… επιχειρήσεις (μείωση φορολογικών συντελεστών, μείωση σε όλους ισόποσα του ΕΝΦΙΑ και όχι κλιμάκωση σε προοδευτική κατεύθυνση, μείωση των εισφορών ελευθέρων επαγγελματιών αλλά αι επιχειρήσεων -όχι όμως και των εργαζομένων- μικρότερο κράτος, χαμηλότερες κοινωνικές μεταβιβάσεις και, άρα, μικρότερες συντάξεις), εξαιρώντας όμως την κοινωνία.
Συγκεκριμένα, η αξιωματική αντιπολίτευση -που ετοιμάζετε να κυβερνήσει(;)- έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της τις περικοπές έως 18% στις παλαιές συντάξεις (απώλειες άνω των 2 δις σε ετήσια βάση από την εφαρμογή του μετρίου) καίτοι πριν δύο μήνες είχε καταθέσει τροπολογία για απαλοιφή της πρόβλεψης που –ταυτόχρονα- είχε ψηφιστεί λίγες ημέρες πριν (αρχές καλοκαιριού) από τους ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. (Σ.σ. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση βρισκόταν πολιτικά υπό απολογία καθώς το Κίνημα Αλλαγής -απ’όλα τα κόμμα- είχε καταθέσει σχέδιο νόμου για μη περικοπή των συντάξεων, αυτή αγέρωχα συνέχιζε τον μνημονιακό της δρόμο…).
-Πρόσθετα η ΝΔ προτείνει την δυνατότητα επιλογής επικουρικού Τίμαιου για κάθε απασχολούμενο που υποχρεούται να έχει πρόσθετη ασφάλιση (όλοι οι μισθωτοί του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα συν τους επιστήμονες ελεύθερους επαγγελματίες-Γιατρούς, Μηχανικούς και Δικηγόρους). Κάτι τέτοιο όμως θα καταστήσει αυτομάτως προβληματικό το (ενιαίο) ΕΤΕΑΕΠ αφού θα στερηθεί έσοδα, με αποτέλεσμα  να μην μπορεί να αποδώσει ούτε αυτές τις γλίσχρες συντάξεις των 80 ή 120 ευρώ το μήνα…
 Ως προς του αγρότες τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα αλλά, αρκούντως αποκαλυπτικά:
 -Η κυβέρνηση αναγνώρισε εν μέρει, ότι ο δικός της ασφαλιστικός νόμος (Κατρούγαλου) δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και με βάσει τις διατάξεις του θα έπρεπε από 1/1/2019 οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πληρώσουν ακόμη πιο αυξημένα ασφάλιστρα για δύο λόγους:
α/Την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού (από 586 ευρώ το μήνα προς τα 620 ευρώ), κάτι που συνεπάγεται υψηλότερη βάση επιβολής των εισφορών (αφού σαν βάση υπολογισμού των εισφορών από 27% έως και 38% -στους επιστήμονες ελεύθερους επαγγελματίες- λαμβάνεται υπόψη ο μισθός ανειδίκευτου εργάτη).
β/Από 1/1/2019 καταργείται η έκπτωση του 15% στο εισόδημα επί του οποίου επιβάλλονται εισφορές. Έκπτωση που ίσχυσε μεταβατικά μόνο για φέτος καθώς από τις αρχές του χρόνου επιβάλλονται και ασφάλιστρα επί των ασφαλιστικών εισφορών (του 2017).
 Σε αυτό το πλαίσιο (της αυξημένης βάσης υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών) η κυβέρνηση τρόμαξε ότι τα ήδη υψηλά ασφάλιστρα θα αυξηθούν έτι περαιτέρω το  νέο χρόνο και έσπευσε να θυσιάσει τις προβλέψεις του νόμου Κατρούγκαλου, περιορίζοντας τις ασφαλιστικές εισφορές μόνο για τους ελεύθερους επαγγελματίες από 20% για κυρία σύνταξη στο 13,33%.
 Αντιστοίχως ο κ.Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ εξήγγειλε την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών στο 15% για όλους.
 Σε κάθε περίπτωση όμως, τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έλαβαν υπόψη του αγρότες. Οι οποίοι, ναι μεν θα υπαχθούν στους μειωμένους συντελεστές (ασφαλίστρων) αλλά, εκ παραλλήλου:
-Το ποσοστό τους θα βαίνει αυξανόμενο εν μέσω κρίσης καθώς θα «πιάσουν» το 13,33% το 2021 από 12% το 2019 (κυβερνητική πρόταση) αφού είχε προβλεφθεί μεταβατικό διάστημα στην εφαρμογή των ποσοστών του νόμου Κατρούγακλου.
-Συνυπάρχουν οι άλλοι αρνητικού λόγου που περιγράψαμε και οι οποίοι αυξάνουν την βάση υπολογισμού των ασφαλίστρων (αύξηση κατώτατου μισθού και κατάργηση της έκπτωσης του 15%), αλλά επιπλέον:
-Από 1/1/2020 μειώνεται το αφορολόγητο (από 8,636 σε 5.860 ευρώ) κάτι που συνεπάγεται πρόσθετο φόρο 650 ευρώ το χρόνο για κάθε αγρότη!
Βλέπετε ότι οι κύριες κομματικές δυνάμεις, ενσωματωμένες πλήρως στη λογική της τρόικας και υποκείμενες στις δεσμεύσεις τους έναντι των δανειστών για πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ, αντιμετωπίζουν κάθε κοινωνική ανάγκη σαν χαμένα χρήματα, σαν «σπατάλη» που πρέπει να περισταλεί (ή, μήπως, να κατασταλεί;)
 Για τους συνταξιούχους πάντως το είχαμε ξαναδεί: Στην αρχαία Κέα είχαν το «Κείων νόμιμον» όπου όταν λιγόστευαν τα τρόφιμα οι άνω των 70 ετών υποχρεούνταν να απέλθουν των πόλεων (και των οικιών τους) και να ζήσουν με βελανίδια στα όρη του νησιού. Ενώ υπάρχει και το βιβλίο του Χόρας ΜακΚόιη: «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» που αναφέρεται στην οικονομική κρίση του 1929.
 Αλλά τώρα αντιμετωπίζονται από την κεντρική πολιτική σκηνή και οι αγρότες σαν βάρη. Κι αυτό γιατί είναι οι Βρυξέλλες που τους αντιμετωπίζουν σαν επιταγές και… παθητικό (που τους πληρώνουν διάφορες επιδοτήσεις)…
 Το ότι η κομματική τάξη γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη είναι ένα θέμα. Το γεγονός ότι αυτό αρχίζει και εμποτίζει ακόμη και ευρύτερα στρώματα μοιάζει να δηλητηριάζει κάθε κοινωνικό ιστό. Αλλά, δύστυχοι τεχνοκράτες!  Αυτή η δαπάνη των συνταξιούχων ή των αγροτών δεν αφορά τις αποταμιεύσεις τους; Τα χρήματα που πλήρωσαν; Και είναι ηθικό αυτό; Να μην τους αποδοθούν τα λεφτά τους τώρα που εξήλθαν της παραγωγής;  Και ύστερα, αυτές οι μεταβιβάσεις (προς τους αγρότες, τους συνταξιούχους κ.α.) δεν γίνονται κατανάλωση, αύξηση του Εθνικού Προϊόντος, απασχόληση και φόροι;
 Είδατε λοιπόν ότι η απανθρωπιά σας κάνει και κακούς επιστήμονες. Ξεχνά κανείς τα βασικά λόγω ακραίου φανατισμού και μεροληψίας… Γινόσαστε υπάνθρωποι…

Σελίδα 1 από 75

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13851967
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2597
26883
89730

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 70 επισκέπτες και κανένα μέλος