A+ R A-
17 Δεκεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 21:36

Απογοητεύουν οι προσεγγίσεις!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυστυχώς... βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, σε σχέση με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, μιας και συνηθίζεται, μετά την πάροδο της μισής θητείας, κάθε δημοτικής αρχής, ν' αρχίζουν οι συζητήσεις για το επόμενο βήμα. Και ειδικά στην εποχή, που οι δημοτικές αρχές, φθείρονται σε χρόνο ρεκόρ... Όλοι παρατηρούμε, στην δική μας περιοχή, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι δημοτικές αρχές, ν' αντιμετωπίζουν πρωτόγνωρη φθορά, η οποία δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν, αν θα έχουν τύχη, στις επόμενες εκλογές.
Παράλληλα η συζήτηση αποκτάει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με βάση το γεγονός, ότι έχει αρχίσει η συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, με βάση τον οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές και με δεδομένη την πολιτική βούληση της κυβέρνησης, να μην κάνει πίσω, στην καθιέρωση της απλής αναλογικής.
Πρωτόγνωρη και η αντίδραση των δημάρχων, ενάντια στην καθιέρωση της απλής αναλογικής, ως στοιχείο που τους χαρακτηρίζει, μιας και είναι πολλοί αυτοί που εισέρχονται στον θεσμό, όχι για να λειτουργήσουν ως εκπρόσωποι του λαού, αλλά ως...αυτοκράτορες, οι οποίοι δεν έχουν υποχρεώσεις, έναντι των πολιτών που τους εκλέγουν, αλλά δικαιώματα, τα οποία με μαθηματική ακρίβεια, τους οδηγούν σε αυθαιρεσίες και άλλα παρατράγουδα.
Στον αντίποδα αυτών, οι πολίτες που θεωρούν πως η εποχή μας, είναι το τέλος της αυτοδιοίκησης, όπως την ξέραμε, για να περάσουμε στην επόμενη περίοδο... Τη νέα περίοδο, θα την χαρακτηρίσει η απλή αναλογική, για την οποία όλοι υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσει τις κοινωνίες σε συναινέσεις, που σήμερα δεν υπάρχουν. Τα μοντέλα του δημάρχου, που με την περίσσεια αρμοδιοτήτων που έχει, οδηγείται στην απαξίωση, δεν πρέπει να έχουν θέση, στην όποια αναζήτηση...
Η εξειδίκευση επιβεβλημένη και ως αγωνία για το μέλλον, αλλά και ως προσδιορισμό του τι μπορεί να έρθει, με την ελπίδα πως αρκούντος του χρόνου, μπορεί ν' αναζητηθεί και το καλύτερο...
-Ποιό είναι το πρόσωπο, που μπορεί να λειτουργήσει με βάση τα δεδομένα που επιβάλλει η απλή αναλογική και να οδηγήσει τοπικά, την αυτοδιοίκηση στη νέα εποχή;
Αυτό το ερώτημα, πρέπει ν' αποτελέσει την βάση της όποιας συζήτησης, με βάση την αναζήτηση του νέου και χρήσιμου. Όμως εδώ, στην ευρύτερη περιοχή, οι συζητήσεις που γίνονται και περιλαμβάνουν πρόσωπα, μόνο τα νέα δεδομένα, δεν θεωρούν ως τον λόγο του διαλόγου.
Παλιές, κακές και εν πολλοί σιχαμένες τακτικές, όπου τον υποψήφιο δήμαρχο θα τον ορίσει το συγγενολόι του, αλλά και η σχέση του, με τον κάθε πολιτευτή της πλάκας. Αυτά που είχαν καθοριστεί ως όροι στο παρελθόν και είδαμε το που κατάντησε ο θεσμός της αυτοδιοίκησης, με όσα πρωτόγνωρα και σήμερα ζούμε. Όπως στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, είχε γίνει μόδα, η ανανέωση χωρίς κανέναν όρο. Όπου κατάλληλος δήμαρχος, θα ήταν αυτός που η ηλικία του, δεν υπερέβαινε τα σαράντα έτη...
-Τι σόι αναζητήσεις, μπορεί να υπηρετούν οι λαλίστατοι παρατρεχάμενοι, οι οποίοι με την ισχύ που λαμβάνουν εκ της κομματικής ταυτότητας, οδηγούν την συζήτηση σε περίεργα πεδία... Σ' αυτά ακριβώς, που δεν πρέπει ποτέ να φτάσει η συζήτηση, μιας και πρέπει να επαναλαμβάνουμε πως μιλάμε, για τη νέα εποχή στην αυτοδιοίκηση...
Οι ίδιοι λαλίστατοι παρατρεχάμενοι, παρεκτρέπουν μετά μανίας, την συζήτηση απ' το πραγματικό ζητούμενο. Την αναζήτηση των προσώπων που μπορούν να παίξουν ρόλο, στην διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης, με φόντο την συναίνεση, η οποία είναι και η μοναδική προοπτική.
Αδύνατο σε κάθε μικρή κοινωνία, όπως αυτή της Άρτας, να μην υπάρχουν τα πρόσωπα, που έχουν κάνει συνείδηση, την αναγκαιότητα να οδηγήσουν τους πολίτες σε συνεννόηση, άρα και τους δήμους, σε καλύτερες ημέρες. Αυτούς θα πρέπει ν' αναζητήσει ο δημόσιος διάλογος, που είναι επιβεβλημένο ν' αρχίσει άμεσα και χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος...
Η αλήθεια είναι πως δίπλας μας κυκλοφορούν άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να μην ανήκουν σε κόμματα και ομάδες, αλλά έχουν αποδείξει πως μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ των πολιτών και της κοινωνίας. Και το σημαντικότερο, δεν έχουν ανάγκη υπερεξουσιών, για να πράξουν το αυτονόητο...
Δυστυχώς! Η συζήτηση για το μέλλον του τόπου, που καθοριστικά το ορίζει η αυτοδιοίκηση, αρχίζει σε λάθος βάση. Και δεν διαφαίνονται πρόθυμοι, οι παράγοντες που θα την οδηγήσουν στον δρόμο που η εποχή και τα νέα δεδομένα απαιτούν...

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 21:35

Αλέξη, κάντο όπως ο σ. Μαδούρο

Του

ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 

Όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα των σοβαρών εταιρειών δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει στις επόμενες εκλογές. Μάλιστα, υπάρχει η άποψη πως όσο πιο αργά  αυτές διεξαχθούν, τόσο πιο οδυνηρή θα είναι η ήττα.
Τα όσα έχει διαπράξει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα τρία χρόνια που κυβερνά είναι γνωστά. Κάποια από αυτά έχουν παραγραφεί ποινικά, κάποια άλλα όχι. Όλα όμως έχουν αποτιμηθεί και αξιολογηθεί από τον λαό, κατά τρόπο απαράγραπτο.
Αυτά τα έχουν επισημάνει, κατά κόρον, τα στελέχη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό κλίμα για κάποιους υπουργούς της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και βέβαια και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Και να αναλογιστούμε πως κάποιες υποθέσεις, με έντονο το ποινικό χρώμα, βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη και είναι άγνωστον τι επιπλέον θα προκύψει.
Συγχρόνως, μερικές χιλιάδες φίλων των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων έχουν διοριστεί στο δημόσιο με διαβλητές διαδικασίες, κάτι που καθιστά την απομάκρυνση τους ιδιαίτερα πιθανή.
Στις δύσκολες ημέρες μας, να χάσει κάποιος την δουλειά του και μάλιστα στο Ελληνικό δημόσιο, είναι σοβαρό πλήγμα. Όλα αυτά συνηγορούν πως οι επόμενες εκλογές θα είναι για τα κόμματα της συγκυβέρνησης η μητέρα όλων των μαχών.
Αν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 κυριάρχησαν τα συνθήματα «ή εμείς ή αυτοί» και «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν», μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης τι συνθήματα θα κυριαρχήσουν στις επόμενες.
Εκεί όπου τελικά κρίνεται η τύχη ενός καθεστώτος. Δηλαδή, ενός συστήματος πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που επιδιώκει την, πάσει θυσία, επιβίωση του.
Γιατί κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες γνωρίζουν πως η σύντομη παρουσία τους στο οικονομικό στερέωμα είναι ταυτισμένη με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της οποίας και αυτοί αποτελούν έναν σημαντικό κρίκο.
Τι κάνει ένα καθεστώς λίγο πριν την κατάρρευση του; Τι κάνουν οι πολιτικοί που δεν πιστεύουν στην φιλελεύθερη δημοκρατία και στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία;
Όταν έχουν δηλώσει κατά καιρούς πως «δεν θα επιτρέψουν την παλινόρθωση του παλιού καθεστώτος;»
Δεν θα ήθελα ούτε να το σκεφτώ. Δεν θα ήθελα ούτε κατά διάνοια να πιστέψω πως θα μπορούσαν να γίνουν σε μια χώρα της ΕΕ, όλα αυτά που κάνει ο δικτάτορας Μαδούρο στην Βενεζουέλα.
Ως γνωστόν, προχθές απαγόρευσε την συμμετοχή των κομμάτων της αντιπολίτευσης στις επόμενες εκλογές. Δικτάτορας είναι, ό,τι θέλει κάνει.
Η ιδεολογική συγγένεια του ΣΥΡΙΖΑ με το καθεστώς Μαδούρο είναι γνωστή, και δεν κρύβεται. Λιγότερο γνωστές -μέχρι στιγμής- είναι οι οικονομικές σχέσεις των δύο πλευρών. Ο δικηγόρος Αρτεμίου κάτι παραπάνω θα γνωρίζει.
Τι κάνει ένα κόμμα που έχει δηλώσει δημόσια πως προτιμά το καθεστώς της Βενεζουέλας από τον καπιταλισμό της ΕΕ; Η λογική και η πείρα λέει, πως θα προσπαθήσει να αντιγράψει το πρότυπο του. Εφιαλτικό σενάριο, για το οποίο, βέβαια, δεν ευθυνόμαστε όσοι το επισημαίνουμε, αλλά αυτοί που μας δίνουν το δικαίωμα να το επισημάνουμε.
Δυστυχώς, η χώρα θα εισέλθει στην προεκλογική περίοδο -αν υπάρξει- μέσα σε κλίμα πρωτοφανούς οξύτητας, που μπροστά της η δεκαετία του 80 θα θυμίζει παιδικό πάρτι. Κατά τα άλλα, ασχοληθείτε με την δήλωση του Κυριάκου για την Μάνδρα.

 

Πηγή: liberal.gr

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 21:31

Αναβολή του 4ου μνημονίου ή εκλογές...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Αφού προηγουμένως υπέγραφε ότι της έδιναν. Αφού δέσμευσε τη χώρα μέχρι το 2060 με πλεονάσματα άνω του 2% του ΑΕΠ το χρόνο και, οπωσδήποτε, πλεονάσματα 3,5% έως και το 2022. Αφού εκχώρησε για 99 χρόνια τη δημόσια περιουσία, πλέον η κυβέρνηση παραδέχεται ότι μας περιέβαλε με έναν φορομπηχτικό και κοινωνικά αδιέξοδο… ζουρλομανδύα. Και τώρα ανοικτά αιτείται από τους δανειστές την αναβολή εφαρμογής του… 4ου μνημονίου. Ναι, αυτού που υπέγραψε παράλληλα με τις τρέχουσες αξιολογήσεις και προώρισται να εφαρμοστεί άμα τη λήξει του γ’ μνημονίου…
 Όλα αυτά προκειμένου να παρατείνει την παραμονή της εξουσίας και να εξαντλήσει έτσι την κοινοβουλευτική θητεία μέχρι το 2019. Παραδεχόμενη σαφώς ότι η εφαρμογή των σκληρών μέτρων που έχει υιοθετήσει θα προκαλέσουν κοινωνική αναστάτωση και, πιθανότατα,  θα θέσουν στο πολιτικό περιθώριο τον πολιτικό φορέα και, ίσως, τον σημερινό αρχηγό του…
 Σε διαφορετική περίπτωση, δηλαδή εάν η τρόικα δεν συναινέσει στην μεταφορά των κρίσιμων και δύσκολων αποφάσεων για μετά το 2019, τότε η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές μέσα στο 2018 είναι η πιο πιθανή εξέλιξη…
 Η κυβέρνηση ζητά από την τρόικα:

 

- την αναβολή της αύξησης του ΦΠΑ στα 32 ακριτικά νησιά για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη (έχει συμφωνήσει να εφαρμοστεί από 1/1/2018),
-την ακύρωση της περικοπής όλων των παλαιών συντάξεων έως 18% (επανακαθορισμός των παροχών με τα νέα μειωμένα όρια του νόμου Κατρούγκαλου) που θα τεθεί σε ισχύ σε ένα χρόνο  και
-τη μη μεταφορά (επίσπευση) στην 1/1/2019 (σ.σ.: με την δεύτερη αξιολόγηση τον περασμένο Μάιο είχε συμφωνηθεί για το2020) της μείωσης του αφορολογήτου.

 

Επίσπευση που απαιτεί το ΔΝΤ προκειμένου να αλλάξει το μείγμα φορολογικής πολιτικής και να μειωθούν ν οι φορολογικοί συντελεστές των επιχειρήσεων (από το 29% στα κέρδη στο 23%)

  Μετά από ένα 6μηνο αστόχαστων και άστοχων πολιτικών και ενώ η χώρα βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής κατά τους πρώτους μήνες του 2015 (σ.σ. ως αποτέλεσμα της υπερχρέωσης και της παραγωγικής αποσάθρωσης που προκάλεσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και σαν απότοκο του ετσιθελικού «επαναστατισμού» των παρόντων) το εκκρεμές πήγε.. απέναντι. Η χώρα δέχθηκε τις πιο ταπεινωτικές συνθήκες, εκχώρησε την δημόσια περιουσία για 99 χρόνια και δέσμευσε τις επόμενες γενιές με υπέρογκα πλεονάσματα προκειμένου οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να παραμείνουν στην κυβέρνηση. Δέχθηκαν δε ακόμη και πρόσθετα μέτρα περικοπής των συντάξεων και μείωσης του αφορολογήτου ορίου όχι μόνο για να «πιάσουν» πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ (κάτι που επιτυγχάνεται μέσω της υπερφορολόγησης όπως είδαμε το 2016 και 2017) αλλά, προκειμένου να γίνει και καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός: να αυξηθούν τα βάρη στους συνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους προκειμένου να μειωθούν οι επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις (και το μεγάλο κεφάλαιο που θα έλεγε ο κ.Τσίπρας εάν ήταν στην αντιπολίτευση…)
Όμως τα εν λόγω βάρη όχι μόνο οδήγησαν σε οικονομικό αδιέξοδο αλλά, η κοινωνική οργή ξεχειλίζει και η πολιτική παρούσα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά, και του ίδιου του εμβληματικού αρχηγού του, του κ.Τσίπρα βρίσκονται υπό καθαρή απειλή. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να τους πάρουν εκποδών… Τυχόν προσφυγή στις κάλπες μετά τη μείωση των συντάξεων και την επίσπευση (από 1/1/2019) της μείωσης του αφορολογήτου ορίου (στα 5.836 από τις 8.636 ευρώ σήμερα και 9.550 το 2016), δηλαδή στήσιμο καλπών με την εξάντληση της 4ετίας, συνεπάγεται πολιτικό βατερλώ  για τον κυβερνητικό συνασπισμό..
Με αφορμή την σοβούσα αντιπαράθεση Ευρωπαίων-ΔΝΤ για το χρέος, με τους Γερμανούς να επιμένουν ότι δεν απαιτείται ριζική αναδιάρθρωσή του αλλά και τις «επιτυχίες» με τα (εκτός ορίων) πλεονάσματα πέρυσι και φέτος, η κυβέρνηση πιέζει τους δανειστές για οικονομικό… λίφτινγκ ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. Προσφέροντας στη θέση των φόρων και των περικοπών στις συντάξεις «μεταρρυθμίσεις». Όπως ο περιορισμός του απεργιακού δικαιώματος ή η πώληση των μονάδων της ΔΕΗ, αλλαγές που ισχυρίζεται ότι μπορεί να προωθήσει με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις.
Η υλοποίηση του κυβερνητικού σχεδίου προϋποθέτει την αποχώρηση του… κακού ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα. Θέμα όμως που και πρώιμο είναι και, εκ παραλλήλου, ανοίγει ζήτημα υποστήριξης της μείωσης (ρύθμισης) του χρέους. Αφού η απομάκρυνση του Ταμείου σημαίνει ότι κανείς δεν θα υποστηρίξει το ελληνικό αίτημα. Η κυβέρνηση φαίνεται να θυσιάζει και τον στόχο για ρύθμιση του χρέους, έναντι της παραμονής της στη εξουσία. Ερασιτεχνισμός και ιδιοτέλεια που αναδείχτηκε και με την αποστροφή του πρωθυπουργού (συνέντευξη στο δίκτυο CNBC) ότι η συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (QE) δεν είναι κάτι εξαιρετικό... Όταν με την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιόλογης την περασμένη άνοιξη η κυβερνητική προπαγάνδα έλεγε ότι ακριβώς το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (που υποτίθεται ότι θα «άνοιγε» με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης τον περασμένο Μάιο) θα μείωνε το κόστος του δανεισμού και θα οδηγούσε την χώρα σε «καθαρή έξοδο» στις αγορές…
Πάντως, οι πρώτες αντιδράσεις των ευρωπαίων στο ελληνικό αίτημα για μη εφαρμογή των μέτρων μετά τα… μνημόνια (δηλαδή το 4ο σκιώδης και διάρκειας μνημόνιο), δεν είναι ενθαρρυντικές για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Άρα, επανερχόμαστε στο αφετηριακό ερώτημα (για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ.Τσίπρα): εκλογές ή πολιτικός… θάνατος; Γιατί, όσο ο χρόνος καίει την ΝΔ και τον Κ.Μητσοτάκης που «προπονούνται» ακατάπαυστα για την εξουσία, άλλο τόσο μπορεί ο εκθρέψει την Κεντροαριστερά. Έστω και ελλείψει εναλλακτικής….

Πέμπτη, 07 Δεκεμβρίου 2017 09:55

Ο αγών των... αυτοκρατόρων!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Έμελε να γίνει στα Γιάννενα το συνέδριο της συμπαθούς τάξης των δημάρχων και από κει να κηρύξουν τον... υπέρ πάντων αγώνα, για να διατηρήσουν τα προνόμια, τα οποία τους ίδιους τους καθιστούν ισχυρούς και τους τόπους τους οποίους υποτίθεται ότι υπηρετούν, έρμαια των τραγικών διαθέσεών τους... Ο θορυβώδης Πατούλης, νομίζοντας ότι μπορεί να ξεγελάει τους πάντες και στην προκειμένη περίπτωση, βάφτισε τον αγώνα για την διατήρηση των προκλητικών κεκτημένων των δημάρχων «μεγάλη αλλαγή»! «Η Αυτοδιοίκηση πιο ώριμη από ποτέ, λειτουργεί συντεταγμένα και επιδιώκει τη σύνθεση για το καλό της χώρας», είπε χαρακτηριστικά και θεώρησε ότι οι πολίτες, θα τον ακολουθήσουν και θα λειτουργήσουν για μια ακόμη φορά, ως εφαλτήρια για να νοιώσουν οι κάθε λογής και αφετηρίας δήμαρχοι, αυτοκράτορες!
-Και γιατί όλα αυτά;
Το θέμα της καθιέρωσης της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος στις αυτοδιοικητικές εκλογές ήταν αυτό που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις κατά την ομιλία του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ στα Γιάννενα. Μερίδα των συνέδρων με επικεφαλής τον «γαλάζιο» περιφερειάρχη Ηπείρου Αλεξανδρο Καχριμάνη ο οποίος και αποχώρησε από το χώρο του συνεδρίου έξαλλος (!) και τους, επίσης, «γαλάζιους» δημάρχους Αλεξανδρούπολης και πρόεδρο της ΠΕΔ ΑΜΘ Ευάγγελο Λαμπάκη και Αμπελοκήπων -Μενεμένης και πρόεδρο της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας Λάζαρο Κυρίζογλου, διαμαρτυρήθηκαν έντονα.
Καλώς τα, τα παιδιά τα καλά... Ούτε ν' ακούσουν για απλή αναλογική! Απλός και εμφανής ο λόγος, έχει την βάση του στα προνόμια που δίνει το παρόν εκλογικό σύστημα στους δημάρχους, οι οποίοι μπορούν να στήνουν κάθε λογής παιχνίδι και να λένε πως το κάνουν, για το καλό του τόπου, ενώ σε κάθε περίπτωση, οι δύσμοιροι τόποι να μην μπορούν να δουν κάτι καλό, έστω και το αυτονόητο...
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, είχαμε αναλύσει απ' αυτή την θέση, πως η καθιέρωση της απλής αναλογικής στην αυτοδιοίκηση, είναι επιβεβλημένη, μιας και μόνο μέσω αυτής, ο θεσμός μπορεί να περάσει στη νέα εποχή και ν' αφήσει πίσω, όσα τον χαρακτηρίζουν και είναι πολλά... Στη νέα εποχή, το μοντέλο του αυτοκράτορα δημάρχου, που όσο κι αν φαντάζει παράξενο έχει κοινό βηματισμό, μ' αυτό του βλαχοδημάρχου, δεν πρέπει να έχει θέση και αυτό ως κατάκτηση για τον θεσμό, το εξασφαλίζει η καθιέρωση της απλής αναλογικής. Δεν πρέπει να λησμονούν, όσοι από παλιότερα ασχολούνται με τον θεσμό, πως η απλή αναλογική, ήταν διαχρονικό αίτημα του κινήματος της αυτοδιοίκησης....
Θα ήταν πρόκληση και είναι έξυπνοι οι δήμαρχοι της παλιάς εποχής, να κάνουν λόγο για τα προνόμια που χάνουν, που αυτά ακριβώς επιβάλλουν και την ένταση στην αντιπαράθεση με τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη. Συζητούν και δεν μπαίνουν στον κόπο, ν' αναλύσουν και τα φαινόμενα παρακμής που προκύπτουν καθημερινά σε όλους τους Δήμους, αλλά βάζουν μπροστά, την αγωνία(!) τους, για το ότι με την απλή αναλογική, άρα και λογική, δεν μπορούν να διοικηθούν οι δήμοι... θα υπάρχει ακυβερνησία, λένε...
Σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, η οποία παρακολουθούσα τις εξελίξεις παρακμής, μέσα από κάθε δράση του κάθε δήμου, επιζητεί τη νέα εποχή. Την εποχή της λογικής και της δυνατότητας της καθιέρωσης της ευρείας συναίνεσης, σ' έναν θεσμό που είναι καθαρά λαϊκός και το λαϊκό του πράγματος, δεν μπορούν να το κατανοήσουν οι κάθε λογής Πατούληδες και οι συνοδοιπόροι του, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων είναι ο δήμαρχος Αρταίων ΧρήστοςΤσιρογιάννης...
Είναι σαφές... Θα στεναχωρηθεί η συμπαθής τάξη των δημάρχων της παρακμής, γιατί θα χάσει πολλά προνόμια, αλλά τι να κάνουμε... Η ζωή έχει και τις στεναχώριες της... Και είναι καλύτερα να πάρουν την στεναχώρια, οι λίγοι που την είδαν αυτοκράτορες, παρά ο απλός πολίτης να ζει καθημερινά με την οργή και την αγανάκτηση, ακριβώς εκ της αλαζονείας και της προκλητικότητας των δημάρχων, με τα χαρακτηριστικά του θορυβώδους (σ.σ. έλεγαν οι παλιοί, πως οι τενεκέδες που είναι άδειοι, κάνουν μεγάλο θόρυβο) Πατούλη...
Κι επειδή στις μεγάλες ανατροπές, που έγιναν υπέρ του λαού, οι βολεμένοι ήταν απόντες, ας προχωρήσουν οι πολίτες τις συζητήσεις και αναζητήσεις, για τη νέα εποχή της αυτοδιοίκησης... Όπου οι πάντες θα έχουν λόγο, στην διαμόρφωση της ευρείας συναίνεσης, αλλά και η ευθύνη του πολίτη, στην επιλογή του δημάρχου της νέας εποχής, θα είναι καθοριστική...
Και φυσικά, οι ίδιοι οι πολίτες, με χαρακτηριστική ευγένεια, μπορούν ν' αποχαιρετήσουν τους νυν δημάρχους (σ.σ. ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση) της παρακμής και να τους διαβεβαιώσουν, πως δεν θα λείψουν καθόλου... Αντίθετα, θα βοηθήσουν διά της απουσίας τους...

-Άντε γεια κύριε Πατούλη... Χαιρετίσματα και στους υποστηρικτές σου...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η αλήθεια είναι ότι μετά την «επιτυχή» ολοκλήρωση της 3ης αξιολόγησης του γ’ μνημονίου, στον 8ο χρόνο της σκληρής επιτήρησης και της πλήρους απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και εν όψει της «καθαρής» εξόδου στις αγορές τον προσεχή Σεπτέμβριο, δεν υφίσταται λόγος να κάνουμε απεργίες…
 Όλα «βαίνουν καλώς»! Ο Ρέγκλινγκ του ESM μας είπε ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος (κάτι ψιλοσυγυρίσματα που εδέησαν να δεχτούν οι δανειστές) απέδωσαν περισσότερα. Και το, κρατηθείτε, 2060 το χρέος δεν θα μειωθεί 20 ποσοστιαίες μονάδες εν σχέσει με το ΑΕΠ αλλά… 25 (αλήθεια!). Κατά συνέπεια και προεκτείνοντας τη λογική Ρέγκλινγκ-δανειστών, ουδένας λόγος υφίσταται μιας ουσιαστικής αναδιάρθρωσης του (δυσβάστακτου) ελληνικού χρέους.
Πάντως και στις χώρες του «υπαρκτού» σοσιαλισμού(;) δεν υπήρχαν απεργίες… Και λογικό! Δεν μπορεί μια δράκα «επαναστατών»  να εργάζεται αόκνως για την ευημερία του λαού και ο λαός να μην το καταλαβαίνει και να στρέφεται κατά της ίδιας της «πρωτοπορίας». Των ίδιων των…  συμφερόντων του. Ντροπής πράγματα.
 Γι΄αυτό, αναμενόμενο ήταν να καταργηθούν και στην Ελλάδα οι απεργίες. (Καθώς θα απαιτείται 50% +1 για την απαρτία που θα νομιμοποιηθεί να συζητήσει θέμα απεργίας, ακόμη και σε ένα πανελλαδικής εμβέλειας σωματείο, όπως είναι αυτά των τραπεζών, των τεχνικών της ΔΕΗ, των ταχυδρόμων κ.α.). Και δεν χρειάζονται απεργίες αφού οι οικονομικές επιτυχίες -μετά την αξιολόγηση- και τα επιδόματα- μετά την φτωχοποίηση- αποτελούν πλέον κατάκτηση του λαού (ή μήπως Λαού;)
 Σου λέει:  «Τι ανάγκη διεκδικήσεων έχεις (εσύ λαέ βασανισμένε) αφού, αν απολυθείς θα πάρεις επίδομα φτώχειας και Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» (είτε ΚΕΑ από τη Φωτίου); Θα τα παίρνουμε από τον ΦΠΑ στο γιαουρτάκι του συνταξιούχου και θα τα μοιράζουμε σε σένα να λαμβάνεις ένα… γιαουρτάκι (από σκόνη γάλα, όχι το άλλο, το ακριβό, αυτό με το κανονικό γάλα, το «ζωντανό» που λέμε με την πέτσα). Άρα, θα έχουμε ισότητα. Ιδού η απόδειξη ότι έχουμε σοσιαλισμό! Έτσι, θέλουν επί παραδείγματι οι 10.000 εργαζόμενοι της Εθνικής Τράπεζας να απεργήσουν; Είναι απλό. Κατεβαίνουν οι 5.000 στην Αθήνα, πραγματοποιούν Γενική Συνέλευση και αποφασίσουν!
 Και στα συμφωνηθέντα κυβέρνησης και τρόικας προβλέπεται όχι απόφαση με 50%+1 υπέρ της απεργίας που θα ήταν λογικό αλλά, 50% για να γίνουν Γενικές Συνελεύσεις. Γιατί, κανένα σωματείο, είτε πρόκειται για Σύλλογο Εργαζομένων είτε για φυσιολατρική ένωση, δεν επιτυγχάνει στις συνελεύσεις του συμμετοχή 50%. Πόσο μάλιστα όταν είναι πανελλαδικής εμβέλειας και υπάρχει θέμα μετακίνησης για εκατοντάδες χιλιόμετρα…
 Καταλάβατε γιατί όσο… «βγαίνουμε» απ΄ τα μνημόνια όπως λέει η κυβέρνηση, το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο τοξικό; (Σ.σ. Προς διόρθωση: τοξικό έγραψα όχι ταξικό!). Και καθώς οι 154 της κυβερνητικής πλειοψηφίας των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν μπορούν να ανατρέψουν αυτή την πορεία (φοβούμενοι ότι θα κατηγορηθούν σαν η «πέμπτη φάλαγγα της πρώτης φοράς αριστερά») τόσο αναδεικνύεται ο κίνδυνος  να καταργηθούν στην πράξη όλες οι κινητοποιήσεις του λαού και όχι μόνο οι απεργίες. Και να φύγει η «αριστερά» με χειρότερο όνομα απ όσο ίσως φανταζόταν και ο τελευταίος ενωμοτάρχης   του μετεμφυλιακού κράτους. Αριστερά (επί ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) και δικαιώματα θα έχουν τόση συνάφεια μεταξύ τους όσο και στις χώρες του (πρώην) υπαρκτού…

Πέμπτη, 07 Δεκεμβρίου 2017 09:50

Το σκοτεινό αντικείμενο της εξουσίας...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Η εξουσία έχει χαρακτηριστεί συχνά ως ένα αμφίδρομο αφροδισιακό, τόσο για τον εξουσιαστή όσο και για τον εξουσιαζόμενο. Μοναρχίες, εξουσίες, δικτάτορες και τύραννοι πάσης φύσεως ικανοποιούν τα στερητικά τους σύνδρομα εκδίδοντας διαταγές και επιβάλλοντας βάναυσα μέτρα με σκοπό την απόλυτη δική τους επιβολή τους και την απόλυτη υποταγή των υπηκόων τους.
Σκοτεινές ψυχές και ανεπαρκή μυαλά, εκτός αν είναι καμιά φορά ιδιαιτέρως επικίνδυνες και περίπλοκες οι στροφές, ώστε τότε υπερβαίνουν την κοινή λογική και μπαίνουν σε τόσο επικίνδυνους και βάρβαρους δρόμους που η ιστορία στο παρελθόν αλλά και στις πιο κοντινές μας εποχές μπορεί να μας καταδείξει.
Ο άνθρωπος δοκιμάζεται όταν όχι τόσο ως εξουσιαζόμενος όσο ως εξουσιαστής. Ο μικρός και ελάχιστος αρχίζει να πιστεύει ότι ξαφνικά έγινε μεγάλος και δυνατός, χωρίς να διαθέτει ούτε ίχνος πνευματικής υπεροχής, ούτε καν τη σωματική ικανότητα προς τούτο. Το θέμα είναι πως μεταμορφώνεται μέσα σε μια νύχτα περιμένοντας την άλλη μένα να βγάλει από μέσα του τα καταπιεσμένα του ένστικτα.
Πολλές σελίδες έχουν γεμίσει από το Φρόιντ έως τον Κλώντ-Λεβί Στρώς, τον ανθρωπολόγο, από ηθική και μη της χρήσης και κατάχρησης της εξουσίας με λαμπρά παραδείγματα του Αρδιαίου και του Κρέοντα πολύ πριν τα προσεγγίσει η νεώτερη δυτική σκέψη και φιλοσοφία. Σύζυγοι που απ΄ την κρεβατοκάμαρα διοικούσαν τυραννικά και έστελναν σε φυλακές και σε θάνατο με την εξουσία της παράπλευρης, της κρυφής ή φανερής επιρροής και στυγνότητας.
Ως δια μαγείας αποκτούν παράλληλα με την εξουσία και την ανάλογη μόρφωση και πνευματική ανωτερότητα. Αποκτούν το αίσθημα της ευθύνης σε μεγαλύτερο, φυσικά, βαθμό απ’ τους άλλους και θεωρούν ότι μπορούν να μιλούν με απόλυτη ευκολία για τη φιλοπατρία τους, να εκδηλώνουν με έπαρση το ενδιαφέρον τους για τα δημόσια θέματα και να επιδεικνύουν την ευαισθησία τους για θέματα επιστήμης, τέχνης και πολιτισμού, ενώ στην πραγματικότητα απέχουν τραγικά από αυτές τις μεγάλες αξίες.
Άγνοια και ημιμάθεια που προκαλεί συχνά αυτά τα σκοτεινά συμπλέγματα που βγαίνουν ως διαταγή και τυραννική εξουσία όπως θα έλεγε ο Φρόιντ σωστά λόγω ελλείμματος , λόγω έλλειψης ή κενού εκτοπίσματος , πνευματικού και ψυχικού. Δε θέλει και πολύ ένας ακατέργαστος να μεταμορφωθεί ή σε άγαλμα ή σε εκτελεστή αναλόγως την κατεύθυνση και τη φορά που θα του δώσει η εκπαίδευση και η αγωγή του. ΄Η πάλι όταν βεί την πολυπόθητη ρωγμή ν΄ανθίσει σαν τριαντάφυλλο ή σαν βάτο και να καταπνίξει τα πάντα και τους πάντες.
Εξουσία επάνω στον αδύναμο -αφού εμείς είμαστε πλέον οι δυνατοί, εξουσία επάνω στον διαφορετικό αφού εμείς ομοιάζουμε με τους πάντες και το επιβάλλουμε, τρόμος επάνω στην ευαίσθητη ψυχή, φωνή επάνω στη σιωπή, τιμωρία επάνω σε κάθε λάθος και παράπτωμα , πνευματικός και ψυχικός θάνατος τελικά που προηγείται συνήθως του σωματικού....

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης επιμένει, πως οι επόμενες εκλογές στην αυτοδιοίκηση θα γίνουν με την απλή και ανόθευτη αναλογική. Μπορεί να μην έχει άδικο, μιας και αυτό το εκλογικό σύστημα, είναι το μόνο, που μπορεί να βγάλει την αυτοδιοίκηση, απ' την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει, στο σύνολό της φυσικά.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, οι συνδυασμοί των υποψηφίων, θα είναι χαρακτηριστικά μικρότεροι σε αριθμό υποψηφίων δημοτικών συμβούλων (σ.σ. θ' απαλλαχτούν οι γιαγιάδες των χωριών, απ' την υποχρέωση, να είναι υποψήφιες), οι οποίοι θα εκλέγονται απ' την πρώτη Κυριακή, ενώ στην συνέχεια την δεύτερη Κυριακή θα εκλέγεται ο υποψήφιος δήμαρχος, που θα συγκεντρώσει το 50% συν μία ψήφο.
Για να περάσουμε στα ενδιαφέροντα της πρόκλησης που ανοίγει η καθιέρωση της απλής αναλογικής, στην αυτοδιοίκηση. Οι δημοτικοί σύμβουλοι, θα εκλέγονται ανάλογα με την κατάταξη που θα λάβει ο κάθε συνδυασμός. Και η αριθμητική διαφορά, δεν θα είναι αυτή που σήμερα παρατηρείται, στις συνθέσεις των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, αλλά πολύ μικρή...
Και πάμε στο νέο που θα φέρει η απλή αναλογική... Εκλέγονται οι δημοτικοί σύμβουλοι και την δεύτερη Κυριακή, δεν εκλέγεται ο επικεφαλής του πρώτου συνδυασμού, όπως συμβαίνει πολλές φορές, αλλά ο επικεφαλής του δεύτερου συνδυασμού. Άπειρες φορές έχουν εκλεγεί, οι δεύτεροι και μέχρι τώρα δεν είχε καμία σημασία, μιας και ο συνδυασμός του, αυτόματα, έπαιρνε μεγάλη πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο.
Ο δήμαρχος που θα εκλεγεί, θα πρέπει να διοικήσει μη έχοντας δεδομένη την πλειοψηφία, που σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι παράγοντας που έχει αποδείξει, ότι μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, για την ευρεία συναίνεση των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, άρα και της κοινωνίας.
Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής και βεβαίως είναι επιβεβλημένη... Στις εκλογές που θ' ακολουθήσουν οι πολίτες, δεν θα πρέπει να έχουν στην αναζήτησή τους, την πελατειακή σχέση με τον υποψήφιο δήμαρχο, αλλά θα πρέπει ν' αναζητήσουν το πρόσωπο που έχει αποδείξει, πως μπορεί με κάθε του επιλογή, να δημιουργεί τους όρους για κοινωνική, άρα και αυτοδιοικητική συναίνεση...
Για να γίνει περισσότερο κατανοητή, η ουσία της αναζήτησης, θα πρέπει να δούμε τους δημάρχους της περιοχής και το μέγεθος της ικανότητάς του, να δημιουργούν συναινέσεις... Οι περισσότεροι εξ αυτών, μπορεί και να θεωρούσαν την συναίνεση "προδοσία"!
Απ' την εποχή του αειμνήστου δημάρχου Κώστα Βάγια, που παρακολουθούμε πολύ στενά τις εξελίξεις στον Δήμο Αρταίων, (σ.σ.  αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα), η συναίνεση δεν είχε αναφορά στην κοινωνική αναγκαιότητα, αλλά στο αξίωμα που θα ελάμβανε, όποιος συνεισέφερε στην κατ' επίφαση, συναίνεση. Και βεβαίως η ενότητα της πλειοψηφούσας παράταξης, ήταν πάντα συνυφασμένη, με το πως ο δήμαρχος θα μοίραζε τα αξιώματα των αντιδημάρχων και όσων γενικά απ' την αυτοδιοίκηση, λαμβάνουν έναν καθόλου ευκαταφρόνητο μισθό, ειδικά στην εποχή της κρίσης...
Για να μην πάμε στα πολύ παλιά, να επιχειρήσουμε να εξάγουμε συμπεράσματα, απ' τις πρόσφατες εξελίξεις, που οδηγούν στον μαγικό κόσμο της συναίνεσης, η οποία προέκυπτε κάθε φορά, με φόντο το μοίρασμα αξιωμάτων.
Ο πρώην δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, στην θητεία του, μετρούσε σχεδόν την μισή του παράταξη, να είναι απέναντί του και η αιτία είναι γνωστή. Δεν πέτυχε την... συνταγή της διανομής! Ο νυν δήμαρχος Χρήστος Τσιρογιάννης... Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, υποτίθεται πως επέλεξε τους καλύτερους εκ των εκλεγέντων, για ν' αναλάβουν καθήκοντα αντιδημάρχου και προέδρων, που συνοδεύονται και με όχι ευκαταφρόνητο μισθό... Αποφάσισε πως αυτόν τον μισθό, πρέπει να τον λάβουν και άλλοι, όπως -πιθανολογούμε- θα είχε υποσχεθεί προεκλογικά και από τότε μέχρι σήμερα, με τους τότε εκλεκτούς του, δεν ανταλλάσσει ούτε "καλημέρα".
Γνωστά είναι και τα επόμενα... Για να περάσουμε στην αναζήτηση της νέας εποχής στην αυτοδιοίκηση, την οποία θα φέρει η καθιέρωση της απλής αναλογικής... Δεν είναι δυνατόν να προκύψουν, τέτοια νταραβέρια, γιατί η πλειοψηφία θα οικοδομείται καθημερινά, με βάση την πρόταση και την αναγκαιότητα να γίνει αυτή απόφαση του δημοτικού συμβουλίου...
Ώρα να μελαγχολήσουμε... Οι νέες συνθήκες διαμορφώνονται, κανένας δεν θεωρεί ότι υπάρχει περίπτωση, η κυβέρνηση να πάρει πίσω την πρόταση για την απλή αναλογική στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, οπότε οι πολίτες θα πρέπει να βάλουν στην σκέψη τους, ποιοί είναι αυτοί που στο νέο περιβάλλον, μπορούν να λειτουργήσουν και να δημιουργήσουν το ζητούμενο...
-Είναι πολλοί αυτοί που έδωσαν εξετάσεις και στο πεδίο της συνεννόησης;
 Έχουμε παρατηρήσει περιπτώσεις, στην λειτουργία των δημάρχων, όπου η συνεννόηση, άρα και η συναίνεση ήταν το αυτονόητο και αυτοί κατάφεραν(!) να δημιουργήσουν έντονη αντιπαράθεση, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα...
Είναι και οι άλλοι... Αυτοί που δεν λειτούργησαν ποτέ στην κοινωνία και επιχειρούν να την... κουρσεύουν, μέσω του κομματικού σωλήνα, όπου έμαθαν να λειτουργούν και να περιμένουν. Αυτοί που θα εμφανιστούν "με φούρια και με κουστουμιά καινούργια" και μιλήσουν για ανανέωση και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να κατασπαράξουν την πόλη, η οποία θα τους εμπιστευτεί...
-Αλήθεια όλοι οι παραπάνω, όλων των κατηγοριών που προαναφέρονται, μπορούν να δημιουργήσουν την υποδομή της ευρείας συναίνεσης;

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Μπορεί σε πολλούς τομείς να υστερεί η χώρα μας (τεχνολογικό, παραγωγικό, οικονομικό κ.α.) αλλά, είμαστε πρωτοπόροι στην… μετα-πολιτική.
Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις είναι η διαφαινόμενη μεταστροφή της κυβέρνησης στο θέμα των βλημάτων (που θα πουλούσαν στην Σαουδική Αραβία αλλά, ουδείς μπορεί να πει μετά βεβαιότητας που θα πήγαιναν)…
 Και πέραν του ηθικού μέρους αναφορικά με τους πολέμους και τους «εξοπλισμούς by pass», προκειμένου να χαθούν τα ίχνη των οπλικών συστημάτων -μην αποκαλυφθούν οι εγκληματίες και οι πραγματικοί οργανωτές των μαζικών εκκαθαρίσεων-, μόλις έπιασαν την κυβέρνηση με το «δάκτυλο» στο μελί, κάνει μια έτσι και το.. σκουπίζει. Πλέον, μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι αυτή η αγοροπωλησία δεν θα γίνει. Και, φυσικά, οι μεσάζοντες (σ.σ. που πάντα «δώρα φέρουν»), έμειναν χωρίς προμήθειες…
 Φυσικά και αποκαλύφθηκε η «δουλειά» από την σύγκρουση δύο μεσαζόντων. Σε αυτό εν μέρει έχει δίκαιο ο πρωθυπουργός. Πήγε κάποιος εκλεκτός της πλευράς των πωλητών αλλά, στην κατηγορία «πτερού», να μπει σφήνα σε παλαιές σχέσεις ως αντιπρόσωπος των αγοραστών. Και την αρχική εξουσιοδότηση ως «διαπραγματευτής» επιχείρηση να την μετατρέψει σαν «πληρεξούσιος». Ώστε να μοιράσει το κρυφό τίμημα της συμφωνίας. Και όλα αυτά ενόσω το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας κλονίζεται για την συσσώρευση πλούτου και δεκάδες επιφανείς της αραβικής χερσονήσου (πρίγκιπες και πορφυρογέννητοι) βρίσκονται στη φυλακή μέχρι να πληρώσουν έως και το 80% της περιουσίας τους(;) για να κερδίσουν την ελευθερία τους…
 Δεν μιλάω καν γι’ αυτό... Μιλάω για την ευκολία με την οποία η κυβέρνηση έλεγε ότι αυτά τα βλήματα λήγουν και πρέπει να τα ξεφορτωθούμε και, όταν πιάστηκε ο «μεσάζων», μόλις  φάνηκε το δάκτυλο του υπουργού στο ίδιο κάδρο με ένα βάζο μέλι, τσουπ, (μετα)στροφή και πίσω. Ούτε πώληση, ούτε προμήθεια, ούτε ζημιά…
 Αυτό είμαστε. Έχουμε αναγάγει την μετα-πολιτική στη στρατόσφαιρα της πολιτικής επιστήμης. Μιλάμε για μια αναγκαιότητα, για μια αδήριτη επιλογή και, μόλις αποκαλυφθεί ότι απλώς είπαμε ψέματα για αλλότριους σκοπούς, τα παίρνουμε πίσω. Μιλάμε για αριστερά και "Λαό» αλλά, ρωτάμε τους δανειστές "μήπως δεν τους φορολογούμε πολύ;" Εμείς έχουμε ειδικούς διαχειριστές που ισορροπούν στο νήμα που άλλοι έστησαν χωρίς προστατευτικό δίκτυ από κάτω. Και μας τάζουν ψίχουλα για το χειροκρότημα. Με το φιλοθεάμων κοινό, ναι μεν έχει ανάγκη από "άρτο" αλλά, ταυτόχρονα, να είναι έτοιμο να χειροκροτήσει κάθε στραβοπάτημα.
-Γιατί, τι άλλο εκτός από μη πολιτική είναι αυτό που βιώνουμε;
-Μήπως είναι αριστερά να κυβερνάς με τον Καμένο; Να πουλάς, τη υποδείξει των ΗΠΑ, όπλα στο πιο φανατικό και  μισητό καθεστώς της Μ.Ανατολής που εξοντώνει αμάχους και παιδιά; Να ψηφίζεις μνημόνια με μόνο περιεχόμενο δημοσιονομικά μεγέθη (μέτρα) και να μετατρέπεις σε φτωχούς τους υπηκόους σου και μετά να τους τάζεις επιδόματα φτώχειας;
-Είναι, χωρίς επιθετικούς χαρακτηρισμούς, κυβέρνηση σύγχρονου κράτους αυτή που, ενώ έχει ανεργία στο 23%, της… περισσεύουν (2017) από ανικανότητα πάνω από 350 εκ. στον ΟΑΕΔ; Όταν υπάρχει ύφεση, αποδιάρθρωση του κρατικού και παραγωγικού μηχανισμού, όταν δεν γίνονται επενδύσεις και οι νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό και αυτή να επιβάλει κεφαλαιακούς ελέγχους (στην κυκλοφορία των χρημάτων) κοινώς capital control; Ακόμη και στη Ζιμπάμπουε, αναλόγως με το κατά κεφαλήν Εθνικό Προϊόν, καλύτερη μοιάζει η κατάσταση με αναλήψεις 15 δολάρια την ημέρα…. Πώς θα αναθερμανθεί η «οικονομία» με όλα αυτά τα εμπόδια;
-Λέγεσαι κυβέρνηση με ελάχιστη εθνική συνείδηση να εκχωρείς τον εθνικό πλούτο (δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς) για 99 χρόνια στους δανειστές ; Να δεσμεύεις και τα εγγόνια σου για πλεονάσματα πάνω από 2% μέχρι το 2060; Λες και είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που χρωστάει. Λες και η ελληνική είναι η μόνη οικονομία που αντιμετωπίζει δυσκολίες….
 Αυτά συμβαίνουν γιατί καμία από τις ιδέες τους, εάν είχαν, δεν εφαρμόζεται. Λόγω ατομικής ανικανότητας, λόγω πλήρους αναξιοπιστίας της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα: Τρεις συζητήσεις προκάλεσε το τελευταίο διάστημα ο κ.Μητσοτάκης με αντικείμενο την ασφάλεια και τη διαφθορά. Αλήθεια, τι έμεινε σαν γεύση στον πολίτη απ όλα αυτά; Μόνο το ότι δεν έχει καμιά χρήσιμη ιδέα για κανένα τομέα. (Γιατί, το ότι δεν έχει η ΝΔ εναλλακτική πρόταση για την οικονομία και συνολική πρόταση για την κοινωνία το γνωρίζαμε).
Έτσι, η «πολιτική» διοίκηση έχε περάσει στην … μεταπολιτική.
 Μετά από αυτά τι μένει; Μα η ατάκα του Τσίπρα που καληνύχτισε τον Μητσοτάκη σαν… Ανδρέας του 1989 προς Κώστα (Μητσοτάκη). Αλλά, ποτέ σαν  Αλέξης προς Κυριάκο. Αυτό είναι το ζητούμενο; Αλλά, και η επωνυμία του νέου πολιτικού φορέα της κεντροαριστεράς: "Κίνημα Αλλαγής". Χωρίς, μέχρι στιγμής, να δούμε την ορμή ενός «Κινήματος» ή το ανατρεπτικό πρόγραμμα μιας «Αλλαγής».

Υ.Γ. Αλήθεια, το κόμματα των κ.κ.Αλέξη και Κυριάκου δεν πρωτοστάτησαν το 1989 στην παραπομπή του Α.Παπανδρέου; Και τώρα τι ακριβώς αντιγράφει; Γι΄αυτό σας λέω ότι ζούμε την μεταπολιτική: ο καθένας λέει ότι να’ ναι, σε άσχετη στιγμή και αναμένει το χειροκρότημα παρασυρμένος από τον μικρόκοσμό του. Μα το κοινό, πλέον, περιμένει να τους δει να πέφτουν στο κενό χωρίς δίχτυ για να το φχαριστηθεί…

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:26

Τα παιδιά της Βαλαώρας

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΜΕΝΟΥ

 

Έχω ξανααναφερθεί στην ιδιαιτερότητα των βορείων προαστείων της πόλης μας. Η Βαλαώρα της Άρτας, ο λαβύρινθος των αδιεξόδων και της άλλης ζωής αυτής που συχνά προτιμούμε να μη βλέπουμε και να μην ακούμε. Η φτώχεια, η ιδιαιτερότητα, οι άλλοι πολίτες που δεν έχουν την άνεση, το χώρο, το φώς, την δυνατότητα των πιο προνομιούχων. Δεν απέχει καθόλου από το κέντρο της πόλης μια ή μάλλον πολλές κατηφόρες που όλες οδηγούν σε ίσιους και επίπεδους δρόμους μόνο οι δικοί τους είναι στενοί και ανηφορικοί. Δεν κάνουν  τους δρόμους και τα πεζοδρόμια τις πόλεις αλλά οι πολίτες της –«Άνδρες πόλις και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί.» (Η πόλη [και η δύναμή της] είναι οι άντρες και όχι τα τείχη ούτε τα άδεια πλοία) είχε πεί ο Θουκυδίδης.
Πόλη είναι τα παιδιά, το κεφάλαιο μας, και μάλλον δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό αρκετά. Παιδιά περιπλανώμενα σε σκοτεινούς και δύσβατους δρόμους ,της ανεργίας της απόλυτης φτώχειας έως εξαθλίωσης. Δεν τα βλέπουμε, στην ίδια μας την αυλή; Δε θέλουμε να τα δούμε και να τα αντιληφθούμε ή μάλλον και μπορεί να μην μας ταιριάζει αυτή η αισθητική και θέα. Κι όμως υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει και να  μας χτυπά την πόρτα της αδιαφορίας μας.
Δεν υπάρχει μόνο η πόλη που λάμπει και θάλλει όπως και θα μπορούσε να λάμψει και να θάλλει σε τέτοιους δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς. Υπάρχει και το πιο σκοτεινό και βαθύ πρόβλημα, μιας γενιάς που χάνεται στην ανυπαρξία του μέλλοντος μέσα στις λάσπες του παρόντος, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από οικονομικά κραταιούς γονείς ή άλλους πιθανούς βοηθούς που γίνεται πια απίθανη η καθημερινότητα παρά πιθανή....
Και τελικά πού πάμε και πού καταλήγουμε; Πού πάνε και πού θα πάνε αυτά τα παιδιά; Πού θα καταλήξει αυτή η γενιά που πληρώνει όχι λάθη και επιλογές δικές της αλλά μιας άλλης γενιάς «πεφωτισμένης» που μόνο φως και λύσεις δεν πρόσφερε αλλά χρηματιστήρια, φούσκες οικονομικές, καταλήψεις , ρουσφετο-φιλοσοφία, προοπτική των ακριβών αμαξιών και εξοχικών και των δελφίνων, που καλά συνεχίζει και τους βολεύει ή τους προβάλει στην πολιτική συνέχεια, στην επιχείρηση στην ευτυχισμένη καρέκλα. Είναι όμως λύση ή μάλλον παραλυσία έως αναπηρία τελικά;
Ζούμε στην εποχή των δεινοσαύρων που συνεχώς ξεθάβονται με νέο πρόσωπο και ίδιο επίθετο για να συνεχίσουν  το αποτελείωμα μιας χώρας που έχει αναγεννηθεί τόσες πολλές φορές από τις στάχτες τις που σε λίγο μόνο με αποκαΐδια θα μπορεί να πορεύεται πλέον. Κι έτσι θα πορεύεται η Ελλάδα...με λίγους ευνοημένους μπροστά και μια γενιά χαμένη πίσω. Πώς θα φτάσουμε επομένως στην κορυφή ξεκινώντας από την κατηφόρα;

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Η είδηση δεν είναι η εκλογή της Φώφης, με το σαρωτικό -κατά έναν λόγο- ποσοστό. Ήταν αναμενόμενο, όχι μόνο μετά την πρώτη Κυριακή και την διαμόρφωση του τοπίου, το οποίο δεν μπορούσε ν' αλλάξει. Και απ' την πρώτη Κυριακή, οι προβλέψεις Φώφη έβλεπαν, χωρίς ν' αποκλείουν σε κάποιους να ζητούν το διαφορετικό.

Η είδηση, είναι η επιβεβαίωση της συμμετοχής των πολιτών, σε μια απόπειρα να μετατραπεί ένα διαλυμένο και με πολλές αμαρτίες στην πλάτη τουκόμμα, σ' ένα νέο κόμμα αρχών, το οποίο θα μπορέσει να παρέμβει στο σημερινό θλιβερό πολιτικό γίγνεσθαι, στο οποίο τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί και δεν διαφαίνεται ούτε η ελάχιστη προοπτική για το καλύτερο...

Η Φώφη Γεννηματά, έκανε το πρώτο βήμα, το οποίο δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει κανένας. Γνωρίζοντας την παθογένεια που κουβαλούσε το ΠΑΣΟΚ, που από μόνο του δεν μπορούσε να περάσει στη νέα εποχή, άνοιξε τις διαδικασίες και διείδε ότι μέσα απ' τα συντρίμμια, μπορεί να προκύψει το καλύτερο. Η Δημοκρατική Παράταξη ή η Κεντροαριστερά, θα μπορούσαν με την έλευση και άλλων δυνάμεων, με καθαρές διαδικασίες και καλή διάθεση, να μετατραπούν στο κόμμα της νέας εποχής και αυτό είναι που αναμένουν τώρα όλοι οι πολίτες, ακόμη κι αυτοί που δεν πήραν μέρος στην διαδικασία, αλλά καθημερινά παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις.

Το μεγάλο ζητούμενο:

-Θα διαχειριστεί με βάση την εντολή των πολιτών, τη μεγάλη νίκη που πήρε σ' αυτή την εκλογική αναμέτρηση, η Φώφη Γεννηματά;

Οι διαδικασίες που προηγήθηκαν ήταν τόσο καθαρές και συγκεκριμένες, που δεν πρόκειται να επιτρέψουν στη νέα αρχηγό, καμία παρερμηνεία και καμία προσωπική επιλογή και λειτουργία. Αυτό το γνωρίζει καλύτερα απ' όλους η μεγάλη νικήτρια των εκλογών, για την οποία πρέπει να σημειωθεί, πως η ωριμότητά της πλέον είναι χαρακτηριστική.

Αυτό δεν αφαιρεί το δικαίωμα απ' τον κάθε πολίτη, να αγωνιά και να παρακολουθεί βήμα - βήμα τη νέα ηγεσία, για τον αν κάνει πράξη την αγωνία και την εντολή των πολιτών, που πήραν μέρος στην εκλογική διαδικασία.

Γράφει ο Γιάννης Σιδέρης στο έγκυρο ενημερωτικό site"liberal.gr": "Η Φώφη Γεννηματά εξέπληξε. Καθ’ όλη τη διαδρομή της ως την προεδρία του κόμματος, σε όποιο πόστο, δεν είχε επιδείξει οργανωτικό δυναμισμό, ούτε είχε φιλοτεχνήσει προφίλ που θα προετοίμαζε για ηγετική εμφάνισή της στην απελθούσα εκλογική διαδικασία. Παρουσιάστηκε ηγετική, συνεργατική και μειλίχια, χωρίς να ενδώσει σε πολώσεις και άγονους διαξιφισμούς". Αυτό είναι και το δεδομένο της ελπίδας που δημιουργείται.

Γιατί αν η νέα αρχηγός της κεντροαριστεράς έδειξε αυτά τα χαρίσματα στην δύσκολη πορεία, μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές και να καταγραφεί η μεγάλη συμμετοχή, τι θα την εμποδίσει τώρα, να κινηθεί με βάση την λαϊκή εντολή. Δεν προκύπτει κάτι που να είναι ικανό, να δημιουργήσει πρόβλημα και ν' αναγκάσει την Φώφη, να κινηθεί πέραν των συμφωνηθέντων και επιβεβαιωθέντων, απ' την λαϊκή εντολή.

Προέχει βεβαίως οι διαδικασίες που πρέπει ν' ακολουθήσουν να μην πάρουν χρόνο, μιας και το πολιτικό παιχνίδι, είναι τόσο ρευστό, που κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει, το πως θα κινηθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, για να ακυρώσει την προσπάθεια που έγινε. Δεν είναι μακριά απ' τις σκέψεις του κ. Τσίπρα, να προχωρήσει άμεσα σε εκλογές, ώστε να βρει το νέο φορέα ανέτοιμο, άρα αδύναμο να παρέμβει και να μπορέσει να ελπίζει και ο ίδιος να μπορέσει, έστω και με τρικ, να παραμείνει ζωντανός στην πολιτική διαδικασία.

Η μία παράμετρος του προβλήματος είναι αυτή. Η σημαντικότερη όμως είναι αυτό που ζητούν οι πολίτες. Οι πάντες να βιαστούν, ώστε το κόμμα της κεντροαριστεράς να είναι έτοιμο και πλήρες, αφού όλοι γνωρίζουν ότι στην πολιτική τίποτα δεν θα είναι ίδιο σήμερα, μ' αυτό που θα προκύψει αύριο.

-Θα λειτουργήσει με βάση και αυτές τις παραμέτρους των εξελίξεων η Φώφη;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, για τα οποία κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Εδώ μπορεί να προκύπτει και η διαρκής επαγρύπνηση όλων των πολιτών, που συνέβαλλαν στην μεγάλη κατάκτηση της συμμετοχής, που την πρώτη Κυριακή ξεπέρασε τον αριθμό των 210.000, τον οποίο κανένας δεν περίμενε και θορύβησε αρκούντως, όσους ενοχλεί η ισχυρή κεντροαριστερά...

Όμως πρέπει να είμαστε σε αναμονή, γιατί μπορεί οι εξελίξεις ν' απαιτούν να βιαστεί η νέα αρχηγός της κεντροαριστεράς, αυτό όμως δεν μπορεί να επιβάλλει να γίνουν επιπόλαιες κινήσεις, οι οποίες και θα υποθηκεύσουν το όλο εγχείρημα. Παράλληλα η αισιοδοξία, θα πρέπει να είναι το χαρακτηριστικό που καθημερινά και με κάθε τρόπο, θ' αναδεικνύεται...

Σελίδα 1 από 69

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12324510
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
270
28407
72175

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 28 επισκέπτες και κανένα μέλος