A+ R A-
24 Αυγούστου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:14

Η αγωνία για το τοπικό προϊόν!

Του

Κώστα Γκέτση

 

Κεντρίζει το ενδιαφέρον, ειδικά σ' όσους έχουν αυξημένη την ευαισθησία, για τα τοπικά μας προϊόντα, η είδηση που "παίζει" σ' όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αφορά την αγωνία της κάθε τοπικής κοινωνίας, για το τοπικό προϊόν.

Διαβάζουμε λοιπόν: "Το Orange Festival 2017, το πρώτο θεματικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό φεστιβάλ της Ελλάδας, άνοιξε την αυλαία του για φέτος, από τις 16 Ιουνίου και θα διαρκέσει έως τις 15 Σεπτεμβρίου στη Λακωνία". Η πρώτη προσέγγιση... Ένα καλοκαίρι ολόκληρο, το βλέμμα των κατοίκων της Λακωνίας, αλλά και των επισκεπτών, που λόγω και αυτού του γεγονότος, μπορεί να είναι πάρα πολλοί, θα είναι στραμμένο στο τοπικό προϊόν, το πορτοκάλι.

Και η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα: "Μία παλέτα από ποικίλες δράσεις, εκδηλώσεις, αθλοπαιδιές, σεμινάρια, εργαστήρια, μαγειρική, που καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την υγεία, την εκπαιδευτική ψυχαγωγία, την διασκέδαση και το πορτοκάλι, συνθέτουν ένα πλούσιο πρόγραμμα που εστιάζει γεωγραφικά στην Λακωνία".

Επιπρόσθετη, πλην χρήσιμη πληροφορία. Για την διοργάνωση, την οποία πρότειναν οι αγροτικοί φορείς της Λακωνίας, συνέπραξαν όλοι οι μαζικοί φορείς της περιοχής, με σαφές το ζητούμενο, την όσο το δυνατόν ευρύτερη προβολή του πορτοκαλιού, που μπορεί να απαντήσει στην παρατεταμένη οικονομική κρίση και την ανάγκη που αυτή δημιουργεί, η οποία εστιάζει στον πρωτογενή τομέα. Γνωστό επίσης, ότι η συνολική διαδικασία παραγωγής και διακίνησης πορτοκαλιού, στην συγκεκριμένη περιοχή, αποτελεί την βάση της τοπικής οικονομίας.
Μακρύς ο πρόλογος, πλην αναγκαίος, για την δική μας ουσιαστική αναζήτηση, η οποία θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, το οποίο ο υπογράφων, για σειρά ετών, παραθέτει, χωρίς να μπαίνει κανένας στον κόπο, να δικαιολογήσει, έστω τα ελάχιστα...
-Είδε κανένας, στην Άρτα, να γίνεται μια προσπάθεια τιμής και προβολής του πορτοκαλιού;

Σε καμία περίπτωση, δεν αναφερόμαστε στους ερασιτεχνισμούς, που επιδόθηκε η δημοτική αρχή, με την ελπίδα ότι μπορεί να κερδίσει εντυπώσεις. Υπερβολικό, αλλά πρέπει ν' αναφερθεί... Εκείνα τα πανηγυράκια, μάλλον δυσφήμισαν το τοπικό προϊόν. Είδατε πως αποφασίζουν εκείνοι, να τιμήσουν το τοπικό προϊόν.

Το δεδομένο, για την δική μας αναζήτηση, είναι οι επισπεύδοντες για μια τέτοια διοργάνωση, η οποία θα δώσει προοπτική και επιπρόσθετη αξία στο προϊόν. Χωρίς δεύτερη σκέψη, οι αγροτικοί φορείς της περιοχής, με πρώτο και καλύτερο τον Αγροτικό Συνεταιρισμό, που αντικατέστησε την Ένωση Συνεταιρισμών. Αυτός που λαμβάνει μερίδια απ' την διακίνηση της παραγωγής και η αποστολή του, πρέπει να ενισχύσει την κάθε προσπάθεια που αφορά στην ανάπτυξη της κάθε παραγωγής, για την Άρτα περισσότερο την παραγωγή πορτοκαλιού, που είναι ένα απ' τα βασικά προϊόντα. Το ίδιο πρέπει και μπορεί να γίνει και για τ' άλλα προϊόντα, ελιά, ακτινίδιο κλπ

-Που είναι ο συνεταιρισμός, οεοοο...

Αν κάποιος έχει νέα του, ας μας τα πει... Αν επίσης κάποιος εκ των διοικούντων, έχει κάποιο νέο να μας πει, το περιμένουμε εναγωνίως... Έστω για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, μιας και απ' την υπερβολική απραξία, είναι πολλοί αυτοί που ρωτούν, αν είναι εδώ ή βρίσκονται κάπου για διακοπές...

Δεν είναι η κάθε αναζήτηση, ευχάριστη υπόθεση... Οι αναζητούντες το καλύτερο, σπάνια χαίρονται και τις περισσότερες φορές μελαγχολούν. Μια μελαγχολία, ας την πάρουμε κι εμείς...

Τα τελευταία νέα που έχουμε απ' τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Άρτας - Φιλιππιάδας, αναφέρουν ότι πρώην και νυν, "ακονίζουν τα μαχαίρια τους". Όχι πως τώρα βγήκαν αυτά τα μαχαίρια... Είναι καιρό σε δράση και το καλοκαίρι, που δεν ευνοεί τις μάχες, δίνει την ευκαιρία, για το αναγκαίο "ακόνισμα"...

Θα είχε πλάκα, αν κανένας πίστευε πως τα μαχαίρια... ακονίζονται, γιατί πρώην και νυν, έχουν διαφωνία για την υλοποίηση του προγράμματος και του τι έχει προσφέρει ο καθένας, στην υπόθεση που λέγεται ανάπτυξη της τοπικής παραγωγής, με πρωτοβουλίες σαν κι αυτές που αποτελούν τον πρόλογο της παρούσης αναζήτησης... Θα επικρατούσε η απόλυτη ικανοποίηση, αν έστω μία πληροφορία ανέφερε πως πρώην και νυν, εκεί στον αγροτικό συνεταιρισμό μαλώνουν, γιατί δεν έκαναν το κάτι παραπάνω...

Στην περίπτωσή μας, αυτό που κυριαρχεί, είναι το τίποτα, που σημαίνει ότι αλλού πρέπει ν' αναζητηθεί η αναγκαιότητα των μαχαιριών... Ας την αναζητήσουν οι αγρότες... Αυτοί άλλωστε χάνουν...

Πρόλογος κι αυτός, για να μπούμε στην τελική ευθεία... Πρόλογος στον πρόλογο, για να καταλήξουμε κάπου. Να καταλήξουμε στο τι μπορεί να γίνει στην Άρτα, για να προβληθούν τα τοπικά προϊόντα και να ενισχυθεί η τοπική παραγωγή...

Τίποτα δεν θα γίνει... Αυτοί που πρέπει να είναι επισπεύδοντες, στην αναζήτηση πρωτοβουλιών, προτιμούν και μάλλον ικανοποιούνται απ' τον καβγά του πρώην και του νυν και αδιαφορούν για την δική τους παραγωγή, άρα και το δικό τους συμφέρον...

Καθαρές κουβέντες, χωρίς φόβο και πάθος... Ας μην αγωνιούν οι φτωχοί αγρότες, για τον πρώην και το νυν. Αυτοί δεν χωρίζουν το ελάχιστο, αλλά το πολύ παραπάνω...

-Ο φτωχός αγρότης που δεν έχει ούτε το ελάχιστο, γιατί θα πρέπει ν' αγωνίζεται;

Λέμε πως θα έπρεπε ν' απαιτούσε πρωτοβουλίες, τις οποίες περιγράφει στην αρχή του, ετούτο το σημείωμα. Δεν θα γίνει ποτέ... Πιθανολογούμε πως... ηδονίζονται με τον καβγά... Χωρίς να οριοθετούν την διαφορά του ελάχιστου, που αφορά αυτούς, με το παραπάνω που αφορά τους καβγαδίζοντες!

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:11

Γιατί δεν μπορώ να γίνω ήρωας...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Γιατί δεν μπορώ να γίνω ήρωας ή ηρωίδα και να τιμήσω τον τόπο μου όπως θα έπρεπε  να κάνει ο κάθε αγωνιστής και μονομάχος της σύντομης αυτής ζωής μας; Γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι το μεγαλειώδες και τόσο ελεύθερο σαν του Καραΐσκάκη που εκκολάφθηκε στα εδάφη μας, του Μάρκου Μπότσαρη  και των Σουλιωτών που πλησιάζει ο εορτασμός του Σέλστου, του Μακρυγιάννη και τόσων άλλων αγωνιστών;
Γιατί δεν μπορώ να γίνω προτομή σαν αυτή του Κρυστάλλη και να γράψω ηρωικούς στίχους σαν του Κοτζιούλα και του Σολωμού να βγεί έστω ένας εμπνευσμένος στίχος σαν «το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός  ευθύς εγιόμισε άνθια», ή σαν αυτόν «μην είδατε την ομορφιά που την κοιλάδα αγιάζει»;
Γιατί δεν μπορώ να διατυπώσω κάτι το τόσο μεγαλειώδες που να μείνει σαν εμπνευσμένη έκφραση και να φωτίζει τη σκέψη του λαού μου και την εφυία της σύλληψης αλλά και πρωτοτυπία της έκφρασής μου; Γιατί καμία πράξη μου δε γίνεται μεγάλη αλλά μικρή σπασμωδική κίνηση ελάχιστης έως μηδενικής εμβέλειας;
Γιατί δεν έχω διαβάσει μήπως ούτε τον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ενώ κυβερνώ; Μήπως επειδή δεν ξέρω να μιλώ όχι μόνο μια ξένη γλώσσα αλλά ούτε να κατέχω και τη δική μου που δίνει ροή και ρυθμό στη σκέψη και έτσι μπορεί να πάρει φόρμα το μεγαλειώδες μου ηρωικό αν τελικά γεννηθεί;
Και από την άλλη πού να γεννηθεί; Απ΄όσο γνωρίζω το μεγαλειώδες δε γεννιέται σε χορτασμένα στομάχια και νυσταγμένα κεφάλια. Το ηρωικό δε ξεκίνησε από κανένα γραφείο και δημόσια υπηρεσία βραδείας καύσεως. Από καμιά γρατσουνίτσα από προσωπικό παραπάτημα που την βαφτίσαμε πληγή. Από καμία εσωτερικής φύσεως τάξη παρακμιακής σκέψης λόγω βαρεμάρας και σκοτώματος του χρόνου που περίσσευε πληρωμένος ή προπληρωμένος.
Το ηρωικό ή έστω το μεγαλειώδες δε συμπαθεί τα κόμματα αλλά τις τελείες, ούτε το στόμφο αλλά τον ελλειπτικό λόγο. Και φυσικά όχι το πιρούνι αλλά το μαχαίρι. Προτιμά την πληγή από το κοψιματάκι, το αίμα από το μελάνι, το σύννεφο από το χώμα, το χάος από την γραμμική νεκρική σιγή του τίποτα απολύτως. Την τρέλλα του μεσημεριού από την χαύνωση της πρωινής ραθυμίας στα πουπουλένια κρεβάτια μας. Την αγρυπνία των σκοτεινών ωρών της αβύσσου απ΄την ροδοδάκτυλη αυγή.
Τότε γράφονται οι ηρωικές αποφάσεις , τότε δολοφονείται ο Καποδίστριας και τότε στρέφει ο Καρυωτάκης το πιστόλι στον κρόταφο αφού όλο του το βράδυ έκανε πρόβες θαλάσσιου θανάτου στ΄ακρογιάλια της Πρέβεζας. Έτσι ξημέρωνε ο Μποντλέρ και έτσι τελείωνε τη σιωπή του ο Παπαδιαμάντης με το σταθερό χέρι της ψυχής του Χαλεπά.
Όλοι ήρωες κι άλλοι ακόμη πολύ μεγαλύτεροι και πιο καθημερινοί και αφανείς που ούτε τολμώ από σεβασμό και ντροπή να κοιτάξω στα μάτια συναντώντας τους στην καθημερινή μου πορέια εδώ μαζί σας..αφανείς και σκοτεινοί. Ίσως γιατί όπως έγραφε ο μεγάλος μας ποιητής...οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά....

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017 20:05

Η πολιτική πέθανε, ζήτω η Πολιτική...

Του

Ελευθέριου Τζιόλα

           

Από την ''ξύλινη γλώσσα'', στο facebook και το tweeter.

 

            Η έκπτωση αξιών, αρχών και πολιτικής ουσίας συντελείται, χωρίς ανακοπή, ή οποιαδήποτε, έστω μερική, ανάσχεση, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα αυτών της περιόδου της κρίσης. Η έκπτωση αυτή, προσλαμβάνοντας χαρακτηριστικά εκκένωσης και κάθε έννοιας από το πραγματικό, βαθύτερο πολιτικό της νόημα, αποτελεί μέρος της συνολικότερης απαξίωσης της Πολιτικής.

            Η παλαιότερη συζήτηση περί ''ξύλινης γλώσσας'' δεν υφίσταται πλέον, όχι γιατί η τρέχουσα, χρησιμοποιούμενη γλώσσα πολιτικής επικοινωνίας ανανεώθηκε και μετασχηματίσθηκε, γενόμενη πιο ελκτική, πιο φρέσκια, πιο αντιπροσωπευτική των νοημάτων και των ζητουμένων, ώστε να μην υπάρχει λόγος μιας ''γλώσσας'' πιο λειτουργικής, ικανής να αποδώσει, να εκφέρει πιο ζωντανά, πιο σύγχρονα τη σκέψη, την ανάλυση, τους στόχους και την προοπτική. Η σχετική συζήτηση (και το ενυπάρχον αίτημα, περί αλλαγής της ''ξύλινης γλώσσας''), δεν υφίσταται γιατί το σύνολο της πολιτικής συζήτησης, του δημόσιου διαλόγου, της ουσιώδους επικοινωνίας έχει παρακμάσει, έχει εκπέσει, ώστε τα θέματα που συνδέονται με την ποιότητα του ''μέσου'' που συνήθως σφραγίζει και το μήνυμα, δηλαδή τη ''γλώσσα'', να έχουν, μαζί με τα πρώτα υλικά, συμπαρασυρθεί στο απορριμματοφόρο...

            Παράλληλα, η ισοπεδωτική ''ευκολία'', η προχειρότητα της ταχείας αντίδρασης και της αβασάνιστης θέσης, η αβαθής αποδοχή απόψεων, η ανάδραση με επιφανειακές συμφωνίες στα socialmedia, με προέχουσα τη θέση τoυ facebook, όπου μ΄ ένα like''έχεις τοποθετηθεί'', με μία εξυπνακίστικη ατάκα ''έχεις καθαρίσει'', ή μ΄ένα tweetέχεις καλύψει τη ζωτική ανάγκη κατεύθυνσης του έθνους (!), διαμορφώνει μια κατάσταση τελματώδους ρηχότητας κι ένα περιβάλλον α-πολιτικό, με διάχυτο έναν λεκτικό εκβαρβαρισμό.  

Δεν υπάρχουν σημάδια, πέρα από ορισμένες αξιομνημόνευτες (αντι)στάσεις και όντως δημιουργικές προσπάθειες ελάχιστων ανθρώπων του πνεύματος, που να δείχνουν ότι μπορεί να αντιστραφεί θετικά αυτή η κατάσταση, απέναντι σε μια τέτοια απαξιωτική καταιγίδα, όταν, μάλιστα, αυτή αποκτά πλανητικές διαστάσεις.

            Σ' αυτό περιβάλλον, το οποίο απαιτεί πολυεπίπεδες απαντήσεις και συστηματική προσπάθεια αναπροσανατολισμού, η πολιτική επιβίωση αποκτά στοιχεία προσαρμογής τέτοια που ακυρώνουν την πρωταρχική σημασία και την ουσία της Πολιτικής, τείνουν στον χαμαιλεοντισμό, ή στον   μεταμορφισμό, συνιστώντας, μάλλον, πολιτική λαθροβίωση, κι ούτε κάν επιβίωση.  

Τί είναι το νέο ''αφήγημα'' που (ανα)ζητείται ;

 

            Έτσι, η έννοια του πολιτικού Σχεδίου, ή ακόμα του πολιτικού Προγράμματος, αντικαταστάθηκε από την έννοια του '' αφηγήματος''.

            Νέο αφήγημα αναζητεί η κυβέρνηση κι ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τις υπουργικές και στελεχιακές του επισημάνσεις. Ενώ, η Θεσσαλονίκη (η ΔΕΘ), αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξεδιπλώσει ο πρωθυπουργός το νέο του αφήγημα, αφού το περίφημα ''πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης'' (του 2015) και σαν όρος, και σαν σημαινόμενο, και σαν περιεχόμενο παράγει αρνητικά ανακλαστικά και ενοχικούς συνειρμούς.

            Η ''Ν.Δ.'' στον ίδιο ''αφηγηματικό αστερισμό'' κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «δεν έχει αφήγημα, αφού το successstory της δεν περπατάει», αλλά και η κυβέρνηση ανταπαντά ότι «δεν έχει αφήγημα η Ν.Δ., αφού η υπόθεση της “σύντομης παρένθεσης” κατέπεσε». Επίσης, «απουσία αφηγήματος» καταμαρτυρεί στη ''Ν.Δ.'' η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εν αντιθέσει με τον Ε. Βενιζέλο, που κρίνει τη ''Ν.Δ.'' αξιανάγνωστη και με ''αφήγημα επαινετής προσπάθειας''. Παράλληλα, ακούμε ότι «η Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν έχει άλλο αφήγημα από την πάση θυσία επιστροφή στη νομή της εξουσίας», ενώ και η ίδια η ηγεσία της θέτει ως κεντρικό της καθήκον τη ''διατύπωση ενός νέου, σύγχρονου αφηγήματος για την Ελλάδα και το μέλλον της''. Ακόμα, κριτικές προς το ''Ποτάμι'', υπογραμμίζουν ότι «το μόνο αφήγημα του Ποταμιού είναι ο επικεφαλής του».

            Η έννοια του αφηγήματος, εδώ, δεν αποτελεί ένα επιτυχημένο δάνειο από τη σφαίρα της λογοτεχνίας, -σφαίρα εν πολλοίς εξοστρακισμένη από τους καριερίστες της πολιτικής-, αλλά, έναν lightμεταμορφισμό της έννοιας του Σχεδίου ή/και του Προγράμματος, που προϋποθέτουν υψηλότερες απαιτήσεις και έχουν αξιώσεις στη διαμόρφωση και εκτύλιξη τους. Ένας μεταμορφισμός, που δεν είναι μόνον εννοιολογικός, αλλά ουσιώδης, αφού συνδέεται και παραπέμπει όχι στην αυστηρότητα, τη συνεκτικότητα, τις προτεραιότητες και τις δεσμεύσεις ενός Σχεδίου, παρά στη γλαφυρότητα μιας αφήγησης, στην υπνωτική ατμόσφαιρα ενός μυθιστορήματος και στην παραμυθία ενός καλύτερου μέλλοντος !

            Ούτε, μπορεί να περάσει απαρατήρητη, η σταδιακή, και για την τρέχουσα περίοδο, πλήρης ακύρωση της έννοιας του ''οράματος'' (ως έννοια ιδεολογική και αρχών μετασχηματισμού) και η ενσωμάτωση της, η χώνευση της, στην έννοια του ''αφηγήματος'', πράγμα που συνιστά μια ακόμα επιλογή αποκαθήλωσης ηθικών - ιδεολογικών αξιών που απαρτίζουν το ''όραμα''.

            Η εγκατάσταση του ''αφηγήματος'', στη θέση και αντί των όσων καίριων παραπάνω αναφέρθηκαν, οδηγεί και στην ακύρωση της έννοιας, - κυρίως της ανάγκης -, της στρατηγικής, ως το νήμα που δένει, διατρέχει και πραγματώνει τους στόχους του Σχεδίου, με τους συσχετισμούς, με την μεταβαλλόμενη πραγματικότητα και με την συστοιχημένη κίνηση προς το όραμα.

            Δεν είναι, βέβαια, λίγες οι περιπτώσεις που χρησιμοποιείται η έννοια ''στρατηγική'' στην τρέχουσα πολιτική διάλεκτο. Όμως, σε καμία των περιπτώσεων δεν κατέχει το πραγματικό της νόημα. Δεν αποτελεί μια επιχειρησιακή αντίληψη - οργάνωση - γραμμή, παρά ένα τέχνημα, μια τακτική, ένα επινόημα. Η στρατηγική υποβαθμίσθηκε και μεταλλάχθηκε σε κάποια ''κόλπα'', σε μια συνταγή εντυπωσιασμού και ελιγμών, με σημαντική τη θέση των επικοινωνιακών μέσων και τεχνικών, ώστε να εγκλωβίζει την κοινή γνώμη αποσπώντας μία κάποια συναίνεση της και να μειώνει ή/και να ακυρώνει την απήχηση της κυρίαρχης αντιπολίτευσης. Έπαψε, δηλαδή, να αποτελεί την επιχειρησιακή επεξεργασία για την εκδίπλωση, την ανάπτυξη και την πραγμάτωση ενός κοινωνικού και πολιτικού Σχεδίου, ενός Προγράμματος.

Ταυτότητα και περιεχόμενο ή ''πρόσημα'' ;

 

            Ένα, ακόμα, γλωσσικό, εννοιολογικό σύμπτωμα άξιο προσοχής, με εκτεταμένη χρήση είναι ο όρος ''πρόσημο''.

            Όταν οι πολιτικοί παράγοντες αναφέρονται στον χαρακτήρα, στην ταυτότητα μιας πολιτικής, αντί να μιλήσουν για την ουσία, τους σκοπούς και την ποιότητά της, μιλάνε για το πρόσημό της. ''Ποιό θα είναι το πρόσημα της πολιτικής της Ν.Δ. ;'', διερωτάται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, η ''κυβέρνηση δεν έχει θετικό πρόσημο στην πολιτική της, ούτε θετικό προσανατολισμό'' αντιτείνει η ''Ν.Δ.". Ενώ, και ''η Δημοκρατική Συμπαράταξη οφείλει να αποκτήσει θετικό πρόσημα στις πολιτικές και τις παρεμβάσεις της'', και το ''Ποτάμι'', επίσης, αναλόγως.

            Το ίδιο, βέβαια, είναι εξαιρετικά σύνηθες σε κάθε στιγμή αδυναμίας ή αμηχανίας πολιτικών στελεχών, που δεν έχουν την ικανότητα να δουν βαθύτερα και να αναλύσουν μια πολιτική, ή μια εξέλιξη. Τότε ο βολικός χαρακτηρισμός ''θετικό'' - ''αρνητικό'' είναι ένα σωσίβιο, αλλά και ένα κούφιο μήνυμα.

            Τα πρόσημα είναι δύο : θετικό (+), αρνητικό (-). Επιμένουν, λοιπόν, να τοποθετούν τους εαυτούς στις πολιτικές με θετικό πρόσημο (!) και τους αντιπάλους τους με αρνητικό. Στην έσχατη επέκταση της αυτή η αντίληψη, δηλαδή, μέχρι το σημείο εκείνο όπου γίνονται πλήρως ξεκάθαρες, λαγαρές οι διαφορές, δεν περιλαμβάνει το συντηρητικό και το προοδευτικό, το νεοφιλελεύθερο και το σοσιαλιστικό, αλλά θετικό και αρνητικό πρόσημο. Η κατ΄ αυτόν τον τρόπο απάλειψη των διαφορών και των εν δυνάμει εναλλακτικών προοπτικών, συνεπάγεται μια πολιτική απονεύρωση, ένα ιδεολογικό γκρί, έναν απλωμένο χυλό.

            Αυτό το άνευ περιεχομένου ισοζύγιο (θετικό - αρνητικό), αυτή η επίπεδη αριθμητική εκκενώνει απόλυτα την Πολιτική από την αποστολή και περιεχόμενό της και εγκαθιστά μια α-πολιτική οπτική για τα πράγματα, χωρίς κοινωνική ρίζα και αναφορές, χωρίς ταυτότητα, κινητήριο όραμα και εναλλακτικές.

          

Κι όμως, το κρίσιμα αναγκαίο μπορεί, και πρέπει, να γίνει.

 

            Μέσα απ΄ όλα αυτά, και άλλα, που συνιστούν στάσεις προσαρμογής , -αντί για αγώνα ανατροπής -, ενός περιβάλλον γενικευμένης πολιτικής έκπτωσης, οι απαντήσεις δεν είναι πλέον, μέσα σ΄ αυτό το μαζικό τέλμα, ούτε απλές, ούτε εύκολες. Το, δε, υπαρκτό και διαθέσιμο δυναμικό, με ήθος, ανάστημα, ποιότητα και ικανότητες, δηλαδή, ο απολύτως κρίσιμος, καταλυτικός παράγοντας για τη δημιουργία μιας επιταχυνταντικής αλυσιδωτής διεργασίας, ενώ πράγματι υφίσταται, είναι λιγοστό, διάσπαρτο και ασυντόνιστο. Το δυναμικό αυτό, σαν ένα είδος ''άλας της γης'', απαιτείται να δείξει την μέγιστη μεταξύ των στελεχών του αλληλοκατανόηση, αλληλεγγύη και αλληλοτροφοδοσία και να καταπιαστεί με τον συντονισμό του και το πράγματι εγερτήριο, ανορθωτικό έργο του.

            Εξ άλλου, κι ο μέσος επταετής πολιτικός κύκλος (στην προκειμένη περίπτωση ο επταετής κύκλος της κρίσης, 2010 -2017), που αποτελεί τον επιβεβαιωμένο από την ιστορία μας, χρονικό κύκλο μετάβασης από την μία περίοδο στην επόμενη, τείνει να ολοκληρωθεί.

            Τρία κομβικά στοιχεία πρέπει, - και οι διάσπαρτες σημαντικές επεξεργασίες δείχνουν ότι και μπορούν -, να αποτελέσουν, τις ελάχιστες ενότητες για την εγερτήρια αυτή διαδικασία, για την ουσιαστική νοηματοδότηση της νέας Πολιτικής : Ανάλυση, Σχέδιο, Υποκείμενο (κοινωνικό - οικονομικό- πολιτικό).

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:38

Πολιτισμός. Τι άλλο έχουμε;

Του

Κώστα Γκέτση

Θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν, ακόμη και οι πιό δύσπιστοι ή αυτοί που θεωρούν όλα τ' άλλα χρήσιμα, ότι πλην του πολιτισμού και όσα μέσω αυτού μπορεί μια περιοχή, όπως η Ήπειρος, να πετύχει, δεν έχουμε τίποτ' άλλο... Να μην μιλήσουμε για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ηπείρου, τα οποία αν έχουν την δυνατότητα να κάνουν ένα βήμα παραπάνω, το οποίο μπορεί ήδη το έχουν κάνει, αλλά πέραν αυτού, τίποτ' άλλο δεν μπορούμε να περιμένουμε...

Καυχάται η διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου, ότι έχει πετύχει πολλά σε σχέση με την προώθηση του τουρισμού στην Ήπειρο και δεν μπορεί κανένας να φέρει αντίρρηση. Σ' αυτή την προσπάθεια, το φόντο αποτελεί ο πολιτισμός μας, η προβολή των μνημείων σ' όλες τις περιφερειακές ενότητες, για ν' ακολουθήσει το φυσικό κάλος, που κι αυτό παίζει τον ρόλο του.

-Η προβολή του πολιτισμού της Ηπείρου, είναι σε στέρεα βάση και δεν έχει βήματα περαιτέρω να κάνει;

Εκεί είναι το σημαντικό σημείο, του ζητούμενου που είναι ο πολιτισμός και η σωστή διαχείριση των όσων παραλάβαμε, αλλά και αυτών που πρέπει να δημιουργήσουμε, ως συνέχεια, όπως άλλωστε επιβάλλεται. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που πάσχει η Ήπειρος και φυσικά το πληρώνει σ' όλους τους τομείς, με πρώτον αυτόν της ανάπτυξης, την οποία επιχειρούν κάποιοι να την προσεγγίσουν τόσο στραβά και με λάθος εργαλεία, που στο τέλος μπορεί και να μετράμε αρνητικά αποτελέσματα.

Δυστυχώς όλο αυτό το κεφάλαιο που λέγεται πολιτισμός της Ηπείρου, το αφήσαμε οι πολίτες πρώτα και ακολούθως η πνευματική ηγεσία ή το αντίστροφο, στα χέρια όσων υπηρετούν σκοπιμότητες, με πρώτους και καλύτερους τους αιρετούς της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι -δυστυχώς- και αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, το εντάσσουν στις σκοπιμότητες, που μόνο με τον πολιτισμό δεν έχουν σχέση. Το χαρακτηριστικό παράδειγμα, έρχεται απ' τον Δήμο Ζηρού, που έβαλε το σπουδαίο Κάστρο των Ρωγών, στην διαδικασία της σκοπιμότητας. Να πάρουν λεφτά για να το καθαρίσουν οι ημέτεροι, λες και ο καθαρισμός και η προστασία του κάθε μνημείου, είναι θέμα μιας εργολαβίας, την οποία πρέπει ν' αναλάβει ο κολλητός του κάθε δημάρχου και όχι μια καθημερινή αναζήτηση.

Ακριβώς πάνω στην διαπίστωση, πρέπει ν' αναδειχτεί ο ρόλος της πνευματικής ηγεσίας, η οποία έχει τον τρόπο, αλλά και την υποχρέωση να προβάλλει το αυτονόητο, το οποίο στην συνέχεια θα γίνει ο οδηγός της ζωής... Υπάρχουν στην Ήπειρο, οι πνευματικές δυνάμεις, οι οποίες θ' αναλύσουν την κατάσταση και θα βάλουν ένα τέλος, σ' αυτό το τραγικό παιχνίδι σκοπιμοτήτων, ακόμη και με βάση τον πολιτισμό. Αυτές τις πνευματικές δυνάμεις, θα έπρεπε να είχε καλέσει να είναι σε ετοιμότητα για παραγωγή έργου και ιδεών, η διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου και οι αιρετοί όλων των Δήμων, μιας κανένας εκ των παραγόντων αυτών, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έχει την υποδομή να μιλήσει για ένα σχέδιο δημιουργίας του ηπειρωτικού πολιτιστικού κινήματος, το οποίο σε πρώτη φάση, θα πρέπει ν' αποτελεί τον σύμβουλο όλων των αιρετών... Να ξεκαθαρίσει το πως πρέπει να κινηθούμε σε σχέση με τον πολιτισμό μας.

-Τι ρόλο θα μπορούσε να έχει το πολιτιστικό κίνημα στις ημέρες μας και μήπως αποτελεί πολυτέλεια;

Το ερώτημα αυτό μπορεί να έχει ως βάση την λαϊκιστική τάση, που επιχειρεί να ξεχαστεί κάθε πολιτιστική αξία, με το στρεβλό επιχείρημα, ότι ο κόσμος δεν έχει να φάει, με τον πολιτισμό θ' ασχοληθεί... Δεν το αγνοούν, τους βολεύει να παρουσιάζουν έτσι το θέμα. Γιατί στις ημέρες μας, όπου κανένας δεν γνωρίζει το που πάμε και πως πάμε, ο πολιτισμός και οι δράσεις περί αυτόν, μπορούν να μας δώσουν το στίγμα της αναζήτησης και της επιτυχίας. Η "Γ" είχε την ικανοποίηση, να περιλάβει στις σελίδες της, άρθρα με σημαντικές υπογραφές, τα οποία ανέλυσαν πλήρως τον ρόλο του πολιτισμού στις ημέρες μας... Που οδηγούσαν στο συμπέρασμα, πως η μόνη διέξοδος στα πολλά αδιέξοδα, είναι η σωστή προσέγγιση των θεμάτων που αφορούν στον πολιτισμό μας...

Κι επειδή πολλές φορές, πολλά γράφονται έτσι για να γράφονται, η "Γ" έχει αποδείξει πως διαφοροποιείται από τέτοιες επιλογές και πρακτικές, έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα. Στο σημερινό της φύλλο, φιλοξενεί μια συζήτηση με τον καθηγητή - γλύπτη Θόδωρο Παπαγιάννη, η οποία επιχειρεί να προσεγγίσει το πως μπορεί να λειτουργήσει η φωτισμένη πνευματική ηγεσία, σε σχέση με το θέμα αυτό και πως με την ισχυρή φωνή της, θα επιχειρήσει να βάλει τέλος σ' όλα τα παράταιρα που συμβαίνουν και σε γενικές γραμμές υποτιμούν τον πολιτισμό μας. Απ' αυτή την συζήτηση, προκύπτει για την "Γ", η υποχρέωση, να επικοινωνήσει και με άλλε προσωπικότητες του πολιτισμού και της πολιτικής, ώστε αυτές οι συζητήσεις, ν' αποτελέσουν τον λόγο του διαλόγου, για το αναζητούμενο πολιτιστικό κίνημα της Ηπείρου, που δεν υπάρχει και πρέπει να προκύψει, ως αντίδοτο στην πολλαπλή κατηφόρα που έχουμε πάρει...

Ο καθηγητής Θόδωρος Παπαγιάννης, έχει ήδη κάνει μια πρόταση σε σχέση με την ομάδα προσώπων που πρέπει να πειστούν να αποτελέσουν την πρωτοπορία της επιβεβλημένης προσπάθειας για τον πολιτισμό στην Ήπειρο και θεωρούμε πως απ' αυτούς πρέπει να αναμένουμε πολλά σε σχέση, με το πως θα βάλουμε τον πολιτισμό της Ηπείρου, στην πραγματική του διάσταση, αλλά και σε πρώτο πλάνο στην ζωή μας.

Εδώ είμαστε λοιπόν, το συναρπαστικό ταξίδι της δημιουργίας στον χώρο του πολιτισμού τώρα αρχίζει...

Του

Λαοκράτη Βάσση

 

Δεν μπορώ να μη πω πως είναι μελαγχολικό που χρειάζεται  να λέγονται και να τονίζονται τα αυτονόητα για την «αριστεία». Υπό την πρόκληση, μάλιστα, είτε της ύβρεως περί «ρετσινιάς» της, που συνιστά μια από τις πλέον απαξιωτικές κακοποιήσεις της, είτε της «αριστοκρατικής φετιχοποίησής» της που συνιστά και τη χειρότερη άρνησή της ως κοινωνικής αξίας.
Παρότι πιστεύω πως παραβιάζω ανοιχτές θύρες με τη συνηγορία μου υπέρ της κουλτούρας της «αριστείας», θα περιοριστώ, με περιληπτική υπαινικτικότητα, στη θεώρησή της, υπό όρους, ως κοινωνικής υπεραξίας και κοινωνικής επένδυσης. Που είναι καρπός της μεταξύ «κοινωνικού δαρβινισμού» και «κοινωνικού εξισωτισμού» λογικής της αριστοτελικής μεσότητας. Όπου, ας μου επιτραπεί η σχηματικότητα, ο «κοινωνικός δαρβινισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «δεξιά». Ο δε «κοινωνικός εξισωτισμός» είναι η ιδεολογική της παραμόρφωση απ’ τα «αριστερά».
Τη φετιχοποίησή της αριστείας τη διαπερνά η αριστοκρατική αντίληψη της προνομιακής «καστοποίησής» της στην ήπια εκδοχή της και του «κοινωνικού δαρβινισμού» στην ακραία εκδοχή της. Τη δε ενοχοποίησή της τη διαπερνά η προκρούστεια και ισοπεδωτική αντίληψη του «κοινωνικού εξισωτισμού».

 

Η αριστεία ως αγαθό
Αυτό που εντέλει κάνει την «αριστεία» αγαθό, με την βαθύτερή του σημασία, είναι η αξιακή της βάση. Η ορίζουσα και προσδιορίζουσα, προφανώς με το κατ’ αρετήν της, την κοινωνική της διάσταση και την κοινωνική της ανταποδοτικότητα ως προστιθέμενη θεμελιακή της ιδιότητα.
Που σημαίνει, σε απλά ελληνικά, πως η φύση δίνει τη δωρεά της (φυσική δωρεά: ευφυΐα ή ταλέντο!) κι η Πολιτεία την καλλιεργεί κατ’ αρετήν στο έπακρο, όπως οφείλει. Επενδύει θεσμικά σ’ αυτή τη δωρεά και επανεπενδύει για το καλό όλων τα οφέλη της. Και υπ’ αυτή την έννοια η φυσική υπεραξία της «αριστείας», της ευφυΐας ή του ταλέντου, γίνεται κοινωνική υπεραξία και αγαθό υψηλής κοινωνικής ανταποδοτικότητας.
Αυτό το «κατ’ αρετήν», όμως, της καλλιέργειάς της είναι συνάρτηση της αξιακής δημοκρατικής βάσης και δημοκρατικής φιλοσοφίας της κοινωνίας, άρα και της παιδείας. Αυτή η φιλοσοφία θεμελιώθηκε στην αρχαία Ελλάδα, όπου και η μαγική συναίρεση ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας, αλλά και η κρισιμότατη συνύφανση γνώσης και αρετής, πράξης και αρετής. Για να μείνουμε πολύ ενδεικτικά σ’ αυτά και στη μη χρησιμοθηρική φιλοσοφία ζωής (με κέντρο τον άνθρωπο!), στην οποία και σηματοδοτικά αναπέμπουν.
Στον αντίποδα πάντοτε της «ερυσιχθόνιας» κυρίαρχης εκδοχής του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και των πολλών συμπαρομαρτούντων του. Ενδεικτικά αναφέρω την ποσοτικοποίηση των πάντων, τη γνωσιοκρατική χρηστικότητα, τον κυνικό τεχνοκρατικό πραγματισμό και την ανταγωνιστική ατομοκρατία. Ειδικά η τελευταία στην επιχειρηματική οικονομία και στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό οδηγεί στην κατ’ επίφασιν αριστεία των «γκόλντεν μπόις» και της «ντόπας».

 

Εναρμόνιση ελευθερίας και ισότητας
Την αριστεία την αποθεώνει η αξιακή βάση της δημοκρατικής φιλοσοφίας, όπου η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία εναρμονίζουν ελευθερία και ισότητα, αποτρέποντας τις προρηθείσες ακρότητες και εκτροπές. Δηλαδή απ’ τη μια τον φετιχισμό και τον «κοινωνικό δαρβινισμό» και απ’ την άλλη την ενοχοποίηση και τον «κοινωνικό εξισωτισμό». Με δεδομένο πως, στο κοινωνικό πλαίσιο που το διαπερνά και διαποτίζει η βαθύτερη λογική της ανοιχτής προς τα πάνω κλίμακας της προόδου, ο καθένας ωθείται να αριστεύει σε κλίμα ευγενούς άμιλλας κατά τις δυνατότητές του.
Με τους αρίστους, αυτονοήτως, στην κορυφή της κλίμακας, τιμή και καμάρι όλης της κοινωνίας, να επιβραβεύονται για την κατ’ αρετήν κορύφωση της κοινωνικά πάντοτε ανταποδοτικής αξιοσύνης τους. Καθώς, κατά τον Περικλέους επιτάφιο: «Άθλα γαρ οις αρετής κείται μέγιστα, τοις δε και άνδρες άριστοι πολιτεύουσι» (Διότι, όπου μέγιστα ορίζονται βραβεία αρετής, εκεί και άριστοι πολίται οικούν την πόλιν,  μετ. Ελ. Βεν/λος).

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:28

Το τέλος της γιορτής...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Και όταν σταματούν τα κλαρίνα και τα όμορφα τραγούδια μας, οι γιορτές και οι συνάξεις μας ξαναπέφτουμε πάλι στης περίσκεψης τα δίχτυα. Τι γιορτάσαμε τελικά , τι τραγουδήσαμε τι ονειρευτήκαμε και πού θα ξεπιαστούμε από τον πολιτισμό της πλαστικής καρέκλας που όπως φαίνεται έγινε θεσμός σε κάθε μας συνάθροιση.
Πλαστική καρέκλα σε πανηγύρια, σε γιορτές σε γάμους σε μνημόσυνα μνήμης. Από κει ξεκινά ίσως τελικά η υποβάθμιση και συνεχίζεται λαμπρά καλύπτοντας τα πάντα ο πολιτισμός του πλαστικού που μεταφράζεται σε πολιτισμό του εφήμερου και ανακυκλώσιμου υλικού. Και του χρόνου μια απ΄τα ίδια. Άκουσα εξ΄άλλου από πολλά στόματα πως και τα περσινά δε διέφεραν τα του χρόνου προφανώς δε θα διαφέρουν.
Κι ένα πιο προσεκτικό και διορατικό..αυτί θ΄ακούσει κι έχει ακούσει λόγους και έπεα πτερόεντα που επίσης δε διέφεραν και δε θα κάνουνε τη διαφορά. Κοιμόμαστε στην πλαστική μας καρέκλα που μας οριοθέτησαν ως πολιτισμό και νησίδα αισθητικής. Ξεκουραζόμαστε στην πλαστική ξαπλώστρα κάθε ακροθαλασσιάς  που κανονικά ανήκει σε κάθε πολίτη μιας και σύμφωνα με το σύνταγμα έχουμε κάθε ίσο και ίδιο δικαίωμα ισονομίας και ισότητας απέναντι στην κάθε παραλία και πληρώνουμε το πλαστικό πανάκριβο για ένα μπάνιο σε μια θάλασσα που τελικά ανήκει στην καφετέρια ή το ξενοδοχείο καθώς φαίνεται.
Καταπίνουμε ένα πλαστικό σουβλάκι και φαγητό που χρεώνεται με πλαστικό χρήμα και αντε να μη διαθέτεις πλαστικό στομάχι να το χωνέψεις και δεινοπαθείς γιατί αποφάσισες να το καταπιείς όπως και κάθε πλαστική ιδέα που εύκολα πια προσφέρεται και παραδίδεται και αποδίδεται σε οτιδήποτε.
Φυσικά και γι΄αυτό καίγεται τελικά και τόσος εύκολα μιας και είναι πλαστική. Ανάβουν φωτιές και κατακαίνε τα πάντα, δε μπορούν να τις σβήσουν και καίνε εκτάσεις δασών που ίσως αύριο καλλιεργηθεί καμία πλαστικής φύσεως καλλιέργεια μεταλλαγμένων να ταϊστούμε κι απ΄αυτά να μεταλλαχθούμε ακόμη περισσότερο και ο φαύλος κύκλος του πλαστικού καλά κρατεί κι επικρατεί. Δυστυχώς ο πολιτισμός της πλαστικής ποιότητας έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας εδώ και δεκαετίες και έχουμε κοιμηθεί και ξυπνήσει τόσο καλά μαζί της, έχουμε φάει κι αναπνεύσει τόσο πολύ πλαστικό περίβλημα και πολιτισμό που σε λίγο δε θα μπορούμε ν΄ανασάνουμε το καθαρό αεράκι άλλης πνοής και πλεύσεως που καμιά φορά τολμά κι αυτό ελεύθερο να φυσήξει από καμιά απρόσμενη κορυφή.
Λίγη η σκέψη χωρίς πλαστικές λέξεις μας έμεινε πια, λίγη μη πλαστική γη και νερό, λίγες καθάριες ακρογιαλιές και όνειρα...ας τα υπερασπιστούμε για να μην καούν κι αυτά....

Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 21:51

Ο... χορός των αχρήστων!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

-Πως μπορεί να χαρακτηρίσει κανένας, μια μικρή κοινωνία, η οποία διά των εκπροσώπων της, δεν μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα, το οποίο είναι μεν της εποχής, ως απότοκο των πολλών "δήθεν" που κυκλοφορούν δίπλα μας, αλλά σε άλλε πόλεις, ακριβώς δίπλα μας, προσπαθούν και ίσως φέρουν αποτελέσματα;

Χωρίς περιστροφές... Μια κοινωνία αφασίας, όπου κυριαρχεί ο... χορός των αχρήστων, οι οποίοι τυχαίνει να έχουν την ανοχή του λαού και να δηλώνουν εκπρόσωποί του! Βεβαίως η λειτουργία τους, καμία σχέση δεν έχει με τον ορισμό του εκπροσώπου, αλλά τι να κάνουμε...

-Ποιός μπορεί να ισχυριστεί, πως η Άρτα, στο κέντρο της και σ' όλες τις συνοικίες της (τρίγωνο κλπ), δεν υποφέρει απ' τα εκατοντάδες αδέσποτα σκυλιά, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων, δημιουργούν φόβο σ' όλους τους πολίτες;

Όποιος το ισχυριστεί, θα ζει αλλού ή σε άλλη περίπτωση, θα ζει σε κάποια συνοικία, την οποία δεν έχουν... ανακαλύψει ακόμη τα αδέσποτα σκυλιά... Στο κέντρο της πόλης, οι πολίτες δεν κοιμούνται, γιατί τα αδέσποτα, που με αιτία έχουν συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένο σημείο, λειτουργούν με τα χαρακτηριστικά αγέλης και υπ' αυτά τα χαρακτηριστικά, τις νυχτερινές ώρες δεν επιτρέπεται να περάσει μηχανή ή αυτοκίνητο, γιατί αυτά, θα γαυγίζουν (σ.σ. σκεφτείτε να γαυγίζουν είκοσι σκυλιά μαζί) για δέκα λεπτά και περισσότερο... Στην συνοικία του τριγώνου, οι άνθρωποι και κυρίως μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι, δεν μπορούν τις νυχτερινές ώρες, να μπουν στα σπίτια τους. Στο Νοσοκομείο, θα είσαι τυχερός, αν μπεις στην κεντρική είσοδο και δεν σε κυνηγήσει κάποιο απ' τα πολλά αδέσποτα που βρίσκονται εκεί...

Στην γειτονική Πρέβεζα, το πρόβλημα είναι ανάλογο, ίσως και μικρότερης κλίμακας, κινητοποιήθηκαν οι εκπρόσωποι των πολιτών, γιατί πρέπει ν' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Η ανακοίνωση αναφέρει: "Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ΠΡΕΒΕΖΑ» με γραπτή πρόσκλησή του κάλεσε σε κοινή σύσκεψη τους κάτωθι Συλλόγους της πόλης μας: Επιμελητήριο Πρέβεζας, Εμπορικό Σύλλογο, Εμπορικό Σύλλογο Ιστορικού Κέντρου, Σύλλογο Εστιατόρων και συναφών επαγγελμάτων, Εκπρόσωπο των Κτηνιάτρων, Ιατρικό Σύλλογο, Δικηγορικό Σύλλογο, Σύλλογο «Παρέμβαση για τα ζώα», Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας, Σύλλογο ΑΝΘΡΩΠΟΛΙΣ, Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Θωμά, Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Γεωργίου, Πολιτιστικό Σύλλογο Παντοκράτορα, Πολιτιστικό Σύλλογο Νεοχωρίου, προκειμένου να συζητήσουν το σοβαρό θέμα των αδέσποτων ζώων της πόλης μας και από κοινού να δρομολογήσουμε δράσεις για την αντιμετώπισή του".

Στην Άρτα των θαυμάτων... Στην "Γ", που είναι το μόνο μέσο μαζικής ενημέρωσης, το οποίο σε καθημερινή βάση, αναδεικνύει το μείζον πρόβλημα των αδέσποτων και των κινδύνων, υπεβλήθη μήνυση, για συκοφαντική δυσφήμιση... Που σημαίνει ότι η ανάδειξη του προβλήματος, αποτελεί διαδικασία δυσφήμισης, αν και το μείζον πρόβλημα του κέντρου, όλοι γνωρίζουν πως έχει προκύψει.

Στα πολλά ρεπορτάζ που παρουσίασε σε σχέση με το όλο θέμα, η εφημερίδα αξιοποίησε μαρτυρίες και προβλήματα συμπολιτών μας και το ζητούμενο ήταν, να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο θ' αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, για να μην υπάρξουν και άλλα θύματα των αδέσποτων, τα οποία δημιουργούν την εικόνα της ντροπής για την πόλη...

Αν η μήνυση που υποβλήθηκε στην "Γ", φτάσει στο ακροατήριο και ζητηθεί η συμβολή των θυμάτων, για ν' αποδειχτεί το μέγεθος του προβλήματος, αυτή δεν θα προκύψει... Το θεωρούμε σίγουρο και φυσικά μιλάμε για ανθρώπους που θα τους συναντούμε καθημερινά και από κεκτημένη ταχύτητα, θα ζητούν και πάλι απ' την εφημερίδα, να αναδείξει το πρόβλημα...

Δεν θέλουμε να ασχοληθούμε από τώρα με την ουσία του θέματος και της μήνυσης που υπεβλήθη... Έχουμε καιρό και έχουμε, άπειρα στοιχεία, αν χρειαστεί να κατατεθούν όπου μας ζητηθεί... Όμως ο Αγγελάκας, σ' αυτή την περίπτωση, είναι χρήσιμος... "Εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό /σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω", αλλά αυτοί οι πολίτες που ανησυχούν, πως σκέφτονται ότι μπορεί να λυθεί το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν. Όταν προκύψει κάποιο άλλο θύμα, τότε θα φωνάξουν, αλλά είναι σίγουρο πως δεν θα βρουν μέσο, για να προβάλλει έστω, την διαμαρτυρία τους.

-Πως μπορεί να περιγραφεί, αυτή η στάση των πολιτών;

Όλοι το ρωτούν, αλλά κανένας δεν την περιγράφει, όπως ακριβώς είναι... Θα περιοριστούν στον ρόλο των χειροκροτητών του... χορού των αχρήστων! Θα θέλουν να πιστέψουν, ότι όλοι αυτοί που δημιουργούν το πρόβλημα, αλλά και όλοι αυτοί που πρέπει να λύσουν το πρόβλημα, κάτι κάνουν για όσους το αντιμετωπίζουν και δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Αυτοί που δεν μπορούν να μπουν στα σπίτια τους...

Δυό περιπτώσεις, δυό ακριβώς αντίθετες πορείες... Είναι η στάση των εκπροσώπων, μικρών ή μεγάλων φορέων, η οποία κάνει την διαφορά... Στην μια που κινητοποιείται, άσχετα απ' το αν φέρει αποτέλεσμα και στην άλλη που κάνει πως δεν καταλαβαίνει και... χειροκροτεί πρακτικές, οι οποίες εις βάρος της ίδιας της κοινωνίας στρέφονται...

Αυτή είναι η κατάσταση, ας επιβεβαιώσει τα στοιχεία, ο κάθε σοβαρός πολίτης και ας πράξει ανάλογα... Αυτό επιβάλλεται να γίνει, γιατί σε λίγο καιρό, σ' αυτή την πόλη των Βυζαντινών Μνημείων και του φυσικού κάλους, θα υπάρχουν μόνο αυτά και τα αδέσποτα σκυλιά. Όσο κι αν φαίνεται, αυτή η πρόβλεψη, υπερβολική... Που δεν είναι υπερβολική, γιατί ο καθένας μπορεί να κάνει μια βόλτα, στο κέντρο της πόλης και να βγάλει συμπεράσματα...

Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 21:47

Τα της πλατείας...

Της

Κατερίνας Σχισμένου

 

Κάθε πλατεία κάθε πλατύς χώρος είναι ο ανοιχτός μας χώρος. Εκεί που εκτίθεται ο κάθε πολίτης, εκεί που βγαίνει και μεταβαίνει από τον μικρό και το ιδιωτικό και εσωτερικό χώρο του οίκου του και στέκεται στα δημόσια μάτια. Και αναμετράται μαζί τους και αντιστρόφως. Είναι ο χώρος της παιδείας με την αρχαιοελληνική της προέλευση, μ΄αυτήν της αλληλεπίδρασης και  δράσης αλλά και αντίδρασης.
Είναι ο πρώτος δημόσιος χώρος που ξεκινάς ως παιδί και καταλήγεις ως επίσημος συζητητής και ως ώριμος πολίτης του τόπου και του χώρου που βαραίνει στις πλάτες σου ως παιδί της οικογενείας που μεγαλώνεις και συνεχίζεις, ως εγγόνι της γιαγιάς που σε καμαρώνει , της μάνας που αγωνιά του πατέρα που ονειρεύεται , του τόπου που ελπίζει.
Και εκπαιδεύεσαι στο ήθος και το έθος, συμπληρώνεις το τοπικό εύδαιμον και εύψυχον  αναλόγως του χώρου που σου αφήνουν και σου επιτρέπουν να λάβεις. Και ασκείς τη μαθητεία σου δίπλα στους άλλους με μαθήματα που σου επιτρέπουν ή να λάβεις εντέχνως  μέσα σ΄ ένα συγκεκριμένο περιβάλλον, της πλατείας, του δημόσιου χαρακτήρα και των διορθωτικών ορίων του σπιτιού και της οικογένειας.
Συζητήσεις «μεγάλων» που κρυφακούμε ως παιδιά και κουβαλάμε μέσα στα πυρομαχικά μας στην πορεία της υπόλοιπης ζωής μας. Μαθητείας συμπεριφοράς και πολιτισμού αφομοίωσης εθίμων και δοξασιών, εικόνων που θ΄αναδύονται ως όνειρο μέσα στη μνήμη μας και το συλλογικό ασυνείδητό μας.
Έτσι προσέγγισε ίσως ο συγγραφέας Γιώργος  Πύργαρης με το νέο του βιβλίο, «Τα διηγήματα της πλατείας» από τις εκδόσεις  Historical Quest  φέροντας στο εξώφυλλό του το έξοχο έργο του Σπύρου Βασιλείου, Το Λούξ,1974. Είναι η ιστορία του πικρού μας τόπου σε στιγμές ευτυχίας και μετα-στιγμές γιορτής, θλίψης, χαράς, πόνου, πένθους και ανθρώπινων δικών μας στιγμών που όμως δεν μας ανήκουν αποκλειστικά. Ανήκουν σε όλους μας μιας και είμαστε το κοινωνικό όν του Αριστοτέλη που επιθυμεί και έχει ανάγκη τον δίπλα και τον έτερον -για να αναπτύξει διάλογο, να μπορέσει να εξελιχθεί  και να φτάσει να σκέφτεται όχι ιδιωτικά ως ένας αλλά ως ένα σύνολο να γίνει ο κοινός χώρος, χώρος δημοκρατίας και επιλογής.
Μικρές, γρήγορες ιστορίες σαν ανάσες παιδικές, και εφηβικές στιγμές γεμάτες ορμή και όνειρο, με προσπάθειες  λεκτικής  ανάδυσης άλλων εποχών  και  επιλογών όπως η ιστορία «Αι  μπόσκαι». Διάλογοι εσωτερικών διαδρομών και εξωτερίκευσης που μας παραπέμπουν στην δική μας εντοπιότητα και μικρό χώρο της μνήμης και του τετελεσμένου  παρελθόντος μας .
Η πλατεία -ο κατ΄ εξοχήν τόπος των κοινωνικών αλλά και οικονομικών δραστηριοτήτων του χωριού αλλά και των μικρών και των μεγάλων ελληνικών μας πόλεων. Σε απλόχωρο μέρος, στη μέση περίπου του χωριού και συνήθως δίπλα από την εκκλησία και την κρήνη και τους κελαϊδισμούς του ύδατος, κάτω από βαθύσκια  αιωνόβια δέντρα, με τα μαγαζιά τριγύρω, ήταν ο πνεύμονας, το επίκεντρο της μικρής κοινωνίας. Εκεί στρώνονταν τα τραπέζια και στήνονταν οι χοροί στα πανηγύρια (χοροστάσι). Εκεί οι χωριανοί έκαναν τις «συμμαζώξεις» για την εκλογή οργάνων αυτοδιοίκησης, για τον ορισμό του αγροφύλακα, του δραγάτη, του νεροφόρου, για τον πλειστηριασμό λιβαδιών και για κάθε θέμα που ενδιέφερε το χωριό. Ο αρχαίος δήμος και εκκλησία του δήμου, μια συνέχεια ελληνική. Εκεί αντάμωναν μετά από την εκκλησία τις Κυριακές και αργίες, αλλά και κάθε βράδυ οι χωριανοί για να πληροφορηθούν τα «νέα», ν΄ ανταλλάξουν σκέψεις, να ασχοληθούν με τη λύση προβλημάτων της καθημερινής ζωής ν΄ αναπτύξουν διάλογο να μιλήσουν για κινδύνους, εκλογές,  γάμους και κηδείες.. Ακόμα και σήμερα η πλατεία, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, αποτελεί το σημείο αναφοράς του χωριού εκεί που θα γίνει το πανηγύρι, εκεί που θα συναντηθούν τα ξενιτεμένα  και φευγάτα πουλιά του τόπου εκεί που θα συνεχιστεί η ζύμωση και ροή του τόπου μας. Η πλατεία της καρδιάς μας και της μνήμης μας- οι ιστορίες του τόπου μας και της χαμένης μας αθώας παιδικής ζωής....

Του

Χαράλαμπου Κωνσταντίνου*

 

Το σχολείο συνιστά θεμελιώδη κοινωνικό θεσμό με συγκεκριμένους παιδαγωγικούς, κοινωνικοποιητικούς και κοινωνικούς προσανατολισμούς, με αδιαμφισβήτητη προτεραιότητά του τη διαμόρφωση κοινωνικών στάσεων που άπτονται της ανθρώπινης και κοινωνικής συμπεριφοράς. Με την έννοια αυτή, από τις χαρακτηριστικότερες επιδιώξεις του είναι η δημιουργία προτύπων συμπεριφοράς, κινήτρων και, ασφαλώς, η παιδαγωγική επιβράβευση του μαθητή, η οποία ενισχύει και ανατροφοδοτεί την εκπαιδευτική διαδικασία, διευκολύνοντας και εδραιώνοντας τους μαθησιακούς στόχους.
Προς την κατεύθυνση αυτή, το σχολείο, μέσα από τυπικές-κανονιστικές (βαθμολογίες τριμήνων, διαγωνισμάτων κ.λπ) ή παράλληλες (επαίνους, σημαιοφόρους, παραστάτες κ.λπ.) διαδικασίες αφενός προετοιμάζει τον μαθητή για τους βασικούς κανόνες και τις πρακτικές της ενήλικης κοινωνικής κανονικότητας και αφετέρου επιβραβεύει την προσπάθεια και την επίδοσή του σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς και στόχους που διέπουν τη λειτουργία του.
Η Παιδαγωγική επιστήμη από την πλευρά της υποστηρίζει βάσιμα και τεκμηριωμένα την αναγκαιότητα της θετικής ενίσχυσης και επιδοκιμασίας των προσπαθειών του μαθητή μέσα από πολλές εκπαιδευτικές περιστάσεις, που συμβάλλουν στην οικοδόμηση της αυτοεκτίμησής του, καθώς και τη διαμόρφωση κινήτρων και προτύπων σε αυτόν.
Ωστόσο, αποτελεί γεγονός πως ορισμένα από αυτά τα κίνητρα, όπως είναι η επιλογή και ανάδειξη σημαιοφόρου και παραστατών σημαίας, έχουν γίνει, σε αρκετές περιπτώσεις, σημεία ανάδειξης της ματαιοδοξίας των γονεϊκών προσδοκιών, αιτίες πίεσης της οικογένειας προς τον μαθητή και  λόγοι σύγκρουσης, σε επίπεδο σχολικής μονάδας, μεταξύ εκπαιδευτικών ή  εκπαιδευτικών με γονείς.
Το γεγονός αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία για μια εξισωτική και «δίκην τύχης» αντίληψη σε ό,τι αφορά την επιλογή του μαθητή, ο οποίος, στις συγκεκριμένες τελετές, εκπροσωπεί ουσιαστικά τη σχολική μονάδα του και καλείται να κρατά και μεταφέρει ένα σημαντικότατο εθνικό σύμβολο. Επομένως, οι γονείς οφείλουν να καταστήσουν σαφές στο παιδί τους ότι η βράβευση δεν συνιστά αυτοσκοπό αλλά κίνητρο για την επίτευξη του στόχου.
Στο σημείο αυτό, επιβάλλεται, επίσης, να τονιστεί ιδιαίτερα ότι σε όλες τις περιπτώσεις, όπου είναι καθιερωμένες οι παρελάσεις, οι οποίες συνιστούν ένα είδος στρατιωτικής δραστηριότητας, υπάρχουν και κριτήρια για την επιλογή εκείνων «περί τη σημαία», είτε αυτά είναι σωματικού έως και ρατσιστικού τύπου (παράστημα, ύψος, βάρος κ.λπ.), είτε αποτέλεσμα ηρωικών πράξεων (παράσημα), είτε, επί του προκειμένου και μέχρι σήμερα, συνδέονται με άριστες επιδόσεις.
Δεν αμφισβητείται η βούληση του Υπουργού Παιδείας να θεωρεί όλους τους μαθητές ικανούς Έλληνες πολίτες για να κρατούν ή να συνοδεύουν το εθνικό μας σύμβολο. Αμφισβητείται, ωστόσο, το αν αυτή η βούλησή του στοιχειοθετείται και τεκμηριώνεται παιδαγωγικά και ψυχολογικά σε ό,τι αφορά την αντίληψή του για τον ρόλο του μαθητή στις κοινωνικοποιητικές διεργασίες του σχολείου. Διότι στον διάλογο θα αντιτείναμε τα ακόλουθα: ή να σταματήσουν οι μαθητικές παρελάσεις και να αντικατασταθούν με πολλούς άλλους παιδαγωγικά πιο πρόσφορους τρόπους, για να αποδοθεί τιμή και μνήμη στην ιστορία της πατρίδας μας και στους ηρωικούς προγόνους ή, από τη στιγμή που μία, κατά την εκτίμησή μας, στρατιωτικού τύπου τελετουργική διαδικασία, η οποία, ασφαλώς και  έχει τη δική της παραδοσιακή και ιστορική αξία, υιοθετείται, τότε επιβάλλεται να λειτουργήσει προς όφελος του μαθητή, επιβεβαιώνοντας τον ηθικό και παιδαγωγικό κανόνα ότι οι προσπάθειές του  αναγνωρίζονται και επιβραβεύονται. Εξάλλου, σε ποια συναγωνιστική ή και ανταγωνιστική κοινωνική, επαγγελματική και εκπαιδευτική σημερινή περίσταση η αξιολόγηση και η επιλογή διεξάγονται με όρους «τύχης»;
Με την έννοια αυτή, λοιπόν, είμαστε της άποψης ότι, μέσα από την πρόσφατη ρύθμιση επιλογής σημαιοφόρων, προωθείται ένα μήνυμα και ένα «μάθημα» ήσσονος προσπάθειας σε άτομα που η προσωπικότητά τους βρίσκεται σε διαδικασία διαμόρφωσης, ότι, δηλαδή, π.χ. όλοι δικαιούνται τα ύπατα αξιώματα, όλοι πρέπει να εισάγονται στα Πανεπιστήμια, όλοι είναι ικανοί να γίνονται Υπουργοί κ.ο.κ. Βέβαια, το γεγονός αυτό μπορεί για έναν ενήλικο να αποτελεί μια αντίληψη ορθή ή μη, την οποία έχει ενσωματώσει στο αξιακό του σύστημα και με αυτή, που αποτελεί και δικαίωμά του, να πορεύεται. Για έναν μαθητή, όμως, ο οποίος ακόμη κοινωνικοποιείται και «μαθαίνει», ελλοχεύει βάσιμα ο κίνδυνος να διαμορφώσει μια στρεβλή αντίληψη για την αξιοκρατία, την επίτευξη στόχων, την προσπάθεια και, γενικότερα, την προσωπική και κοινωνική του ταυτότητα.
Επομένως, η επιδίωξη επίτευξης των προσωπικών και σχολικών στόχων του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία σχετίζεται άμεσα με την επίδοσή του και την αριστεία και, κατά ακολουθία,  με την πρόοδό του. Διότι το σχολείο δημιουργεί και καλλιεργεί διαρκώς πρότυπα συμπεριφοράς προς μίμηση. Επιπλέον, και προκειμένου ο μαθητής να συνεχίσει την καταβολή προσπάθειας, το σχολείο επιδοκιμάζει και επιβραβεύει τον μαθητή για να του καλλιεργήσει την επανάληψη της προσπάθειας και να τον κάνει να αισθανθεί την ικανοποίηση από την επίτευξη των στόχων του.
Εξάλλου, σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς το άτομο επιδιώκει την αναγνώριση και την επιβράβευση, δεδομένου ότι αυτές οι ηθικές, προσωπικές και κοινωνικές, πτυχές έχουν αποδειχθεί ισχυρό κίνητρο που ενισχύει τη συνέχιση και την αύξηση των προσπαθειών του. Σε διαφορετική περίπτωση, διαμορφώνονται λογικές ήσσονος προσπάθειας και ισοπεδωτικής αντίληψης, έχοντας, μάλιστα, υπόψη ότι η ατομική, επαγγελματική και κοινωνική πρόοδος επιτυγχάνονται κυρίως με στοχευμένες και όχι με τυχαίες ενέργειες.


*Καθηγητής Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πηγή: alfavita.gr

Του

Κώστα Γκέτση

 

Ότι ήταν να γίνει, έγινε, μιας και μπήκε ο Αύγουστος και η Άρτα, είναι και πάλι ο "φτωχός συγγενής", σ' ότι αφορά την δημιουργία κινήτρων έλευσης επισκεπτών στην περιοχή, μέσω των τουριστικών και πολιτιστικών προγραμμάτων, τα οποία μπορούν και πρέπει να έχουν κοινά χαρακτηριστικά...
Και αυτό το καλοκαίρι η Άρτα, διά της δημοτικής της αρχής, δεν μπόρεσε να μπει στο παιχνίδι της προβολής και να καταστεί προορισμός, βοηθούσης και της Ιόνιας Οδού, η οποία σε όλες τις πόλεις που περνάει, έχει δείξει τις ευεργετικές της επιδράσεις... Δεν μπόρεσε, όχι γιατί έχουν επιδράσει εξωγενείς παράγοντες ή δυνάμεις που θέλουν το κακό μας... Το αντίθετο συνέβη... Οι δυνάμεις στις οποίες έχουν εμπιστευτεί οι πολίτες την προκοπή του τόπου, αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά, κατώτερες των περιστάσεων και πολύ μακριά απ' όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά, σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο επίπεδο της προβολής, που είναι η προϋπόθεση για την απάντηση στην ερήμωση που παρατηρεί κανένας σήμερα στην πόλη μας.
Η αφελής και πρόχειρη απάντηση, οδηγεί στην οικονομική κρίση, αλλά η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό της Άρτας, αλλά όλης της Ελλάδας. Την εποχή αυτή λοιπόν, υπάρχουν πόλεις που δεν ερημώνουν και πόλεις που έχουν την τύχη της Άρτας.
-Τι δεν έγινε και φέτος;
Αυτό που επί πολλά χρόνια, λέμε και ξαναλέμε... αυτό για το οποίο όλοι συμφωνούν, αλλά αυτοί που έχουν την υποχρέωση να το κάνουν πράξη, αποδεικνύονται κατώτεροι της εμπιστοσύνης που του έχουν δείξει οι πολίτες. Η Άρτα λοιπόν, για κάθε καλοκαίρι, είχε την ανάγκη διοργάνωσης εκδηλώσεων, με σημείο αναφοράς τον ξακουστό Άραχθο, ο οποίος φιλοξενεί ένα απ' τα παγκόσμια μνημεία, το Γεφύρι της Άρτας. Έναν μήνα το καλοκαίρι, όλη η ζωή της Άρτας, θα πρέπει να κινείται γύρω απ' το Γεφύρι, με ποιοτικές εκδηλώσεις, οι οποίες θα αποτελέσουν και την αφορμή, για να έρθουν επισκέπτες στην πόλη. Ελάχιστης αξίας, σε σχέση με τα φυσικά χαρίσματα της Άρτας, είναι τα ανάλογα της Καστοριάς και το καλοκαίρι για την όλη της Μακεδονίας, αποδεικνύεται η ζωογόνος δύναμη και για τον υπόλοιπο χρόνο. Και σωστά, μιας και έναν μήνα, οι επισκέπτες απ' όλη την Ελλάδα και πόλεις των Βαλκανίων, είναι δεκάδες χιλιάδες... Αυτό το νούμερο από μόνο του, είναι αρκετό να οδηγήσει την σκέψη κάθε σοβαρού παράγοντα, για να δει τι πρέπει να κάνει...
-Πόσα χρόνια ακόμη, το δώρο της φύσης που λέγεται Άραχθος και το δώρο της ιστορίας που λέγεται γεφύρι της Άρτας, θα μένουν στο περιθώριο και η περιοχή δεν θ' απολαμβάνει αυτά, που μπορούν να δώσουν;
Για τα επόμενα δύο χρόνια, με την παρούσα δημοτική αρχή, είναι σίγουρο πως θα μένουν στο περιθώριο, χωρίς να γνωρίζει κανένας, πότε αυτά θα... εκδικηθούν την περιοχή, η οποία χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα, τ' αφήνει στο περιθώριο. Αν αυτά βρισκόταν σε άλλη περιοχή της χώρας ή το εξωτερικό, θα είχαν προσφέρει πολλά και θα ήταν το σημείο αναφοράς για την ζωή εκεί...
Μπορείς να παρασυρθείς, περιγράφοντας το τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει... Όμως δεν είναι εκεί το ζητούμενο της παρούσας συγκυρίας, η οποία επιβάλλει από τώρα, οι πολίτες να οδηγηθούν σε χρήσιμα συμπεράσματα... Το ζητούμενο είναι, ποιές δυνάμεις μπορούν να κάνουν όσα είναι απαιτούμενα και αναγκαία για το μέλλον του τόπου, ώστε να μην χαθούν κι άλλες δημοτικές θητείες... Σαν και αυτή που βρίσκεται στο δεύτερο μισό της...
Δεν μπορεί να μην γίνεται τίποτα, με το αποτέλεσμα να είναι εμφανές και η δημοτική αρχή, να ψάχνει τρόπους να βάζει τους καταστηματάρχες σε καβγά, την στιγμή που και οι τελευταίοι βιώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο, τα αποτελέσματα της δικής της ανυπαρξίας.
Παρατηρεί κανένας, μια δημοτική αρχή, η οποία βλέπει μπροστά της να περνούν οι προκλήσεις της εποχής και η ίδια ασχολείται μ' αυτά που αναπαράγουν την μιζέρια. Πως να χαρακτηρίσουμε, με όλη την καλή διάθεση που πρέπει να δείχνουμε, την πλήρως αποτυχημένη απόπειρα προβολής του Αμβρακικού, με μια εκδήλωση που ήταν συνέχεια των προηγούμενων... Την περασμένη Κυριακή, που πραγματοποιήθηκε ο Διάπλους του Αμβρακικού, όπου οι αθλητές τερμάτισαν στην Κορωνησία, στο νησί του Αμβρακικού, βρισκόταν λιγότεροι επισκέπτες, απ' όσους τις προηγούμενες Κυριακές και αυτές που θ' ακολουθήσουν. Δεν οδήγησαν ξένες και... εχθρικές δυνάμεις, στο φιάσκο του Διάπλου του Αμβρακικού...

 

[Να μείνουμε λίγο στα του διάπλου του Αμβρακικού. Με λίγη φαντασία και πολλή καλή διάθεση, ο θεσμός που εμπνεύστηκε ο καθηγητής Γιώργος Τσαφούλης, μετά τις τόσες δεκαετίες που πέρασαν, θα μπορούσε να είναι ο θεσμός που θα ήταν αντικείμενο πανελλήνιας προβολής. Όμως ήταν μια διοργάνωση, η οποία... τίμησε και πάλι την μιζέρια, ως σήμα κατατεθέν της περιοχής].

 

Περνούν οι ευκαιρίες δίπλα μας κι εμείς κοιτάζουμε αλλού. Αυτή είναι η αιτία της κατάντιας που παρουσιάζει σήμερα η πόλη και η περιοχή μας. Και αυτή την λογική της αδιαφορίας, διαρκώς βρίσκονται πρόθυμοι παράγοντες, να την υπηρετήσουν... Δυστυχώς...

Σελίδα 1 από 66

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11783969
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1460
14036
119014

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 88 επισκέπτες και κανένα μέλος