A+ R A-
25 Ιουλίου 2017
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:53

AΛΛΟ ΕΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙ!

خادمة س فتحة المال http://www.skogsmaskinerna.se/?node=Coyote-Cash-spelautomat&645=13 Coyote Cash spelautomat لعب الروليت الهاتف http://www.awm-pioneers.org/?art=888.com-%D8%A7%D9%84%D8%B1%D9%88%D9%84%D9%8A%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA&0ab=e4 888.com-%D8%A7%D9%84%D8%B1%D9%88%D9%84%D9%8A%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA Daredevil peliautomaatti

Το συμπόσιο  γαστρονομίας που διοργάνωσε ο Δήμος Ζηρού στο Θεσπρωτικό, δημιούργησε πολλά ερωτηματικά...

 

 

 

 

 

Συμπόσιο γαστρονομίας Λάκκας Σουλίου διοργάνωσε ο Δήμος Ζηρού στον αθλότοπο Θεσπρωτικού στις 14,15 και 16 Ιουλίου με τη συμμετοχή συλλόγων παραγωγών και επιχειρηματιών της περιοχής, Σκοπός της εκδήλωσης ήταν να γνωρίσουν οι επισκέπτες και οι κάτοικοι τους παραδοσιακούς τρόπους μαγειρέματος, όπως για παράδειγμα το άνοιγμα φύλλου για πίτες, το ψήσιμο στη γάστρα και τον ξυλόφουρνο, το μαγείρεμα στο καζάνι κ.ά.
Εν πρώτοις θα ισχυρισθεί κάποιος ότι ήταν αξιέπαινη η πρωτοβουλία του Δήμου Ζηρού να προβάλει τον τρόπο ζωής, τα προϊόντα και την τοπική γαστρονομία που είναι τυπικά και ουσιαστικά, παράδοση και πολιτισμός της Λάκκας Σουλίου. Δυστυχώς το θέμα δεν είναι αυτό γιατί το κύριο ερώτημα που τίθεται στην προκειμένη περίπτωση είναι ο λόγος για τον οποίο διοργανώθηκε αυτό το συμπόσιο και ποια τα εξ’ αυτού οφέλη.
Μήπως επειδή ο παραδοσιακός τρόπος μαγειρέματος φαγητών και γλυκών καθώς και τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή τους, τείνουν να εκλείψουν; Όχι βέβαια γιατί αυτά τα εξαιρετικά, νόστιμα και υγιεινά εδέσματα αποτελούν την καθημερινότητα στο τραπέζι κάθε νοικοκυριού. Ευτυχώς ο «πολιτισμός» μικρή επίδραση είχε στην τοπική γαστρονομία της Λάκκας Σουλίου.
Μήπως είχε σκοπό να προβάλει κάποια καταστήματα της Λάκκας όπου σερβίρονται τα εδέσματα αυτά; Όχι βέβαια γιατί δεν υπάρχει κανένα κατάστημα σε καθημερινή βάση που να τα παρασκευάζει και να τα πωλεί .Μπιφτέκια, μπριζόλες, κοντοσούβλι κοτόπουλο, κλπ, είναι τα φαγητά που σερβίρονται στους κατοίκους και επισκέπτες όχι μόνο στη Λάκκα αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Δηλαδή τίποτα το ιδιαίτερο και το παραδοσιακό…
Για ποιο λόγο λοιπόν διοργανώθηκε αυτό το συμπόσιο που κόστισε ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ δεδομένου ότι στα 22.000€ που έλαβε με απ ευθείας ανάθεση ο ιδιώτης διοργανωτής πρέπει να προστεθούν αρκετές χιλιάδες Ευρώ ως ανελαστικές δαπάνες του Δήμου και των ιδιωτών. Από αρκετούς δημότες το ποσό αυτό θεωρείται υπερβολικό αν γίνει σύγκριση με άλλες ανάλογες εκδηλώσεις. Απορίας άξιο γιατί το Συμπόσιο δεν ανατέθηκε στην Α.Ε. Ζηρού στην οποία πρόεδρος είναι η κ. Ξώνα  και πήρε άριστα στη διοργάνωση της εμποροπανήγυρης Φιλιππιάδας.
Δυστυχώς άλλο ένα πανηγυράκι, χωρίς φαντασία και όραμα, ένα κακέκτυπο παλαιότερων τηλεοπτικών εκπομπών όπως «Κυριακή στο Χωριό», «Νηστικό Αρκούδι», «Μπουκιά και Συχώριο», της Αργυρώς και του Άκη, και άλλων γνωστών μαγείρων και chef.
Οι τηλεοπτικές αυτές όμως εκπομπές είχαν μία ειδοποιό διαφορά από την εκδήλωση του Δήμου Ζηρού γιατί προέβαλαν σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στο εξωτερικό την τοπική γαστρονομία αλλά και τα πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία. Στο Θεσπρωτικό έγινε μια φιέστα, για εσωτερική κατανάλωση με κεράσματα, χορευτικά και λαϊκοδημοτικές βραδιές. Εξάλλου η λέξη «συμπόσιο» δείχνει την πρόθεση για φαγητό, ποτό και καλοπέραση (συμπόσιο = συν + πίνειν, οίνος ]  

 

ΠΡΟΤΑΣΗ: Να διοργανώσει ο Δήμος Ζηρού  διεθνές συμπόσιο γαστρονομίας με συμμετοχή μεταναστών, όχι μόνο αυτών που βρίσκονται στο hot spot Φιλιππιάδας, αλλά και άλλων αλλοδαπών που εργάζονται στην περιοχή.

|

-Ποιός μίλησε για σοβαρότητα, στην δημόσια λειτουργία του συγκεκριμένου κυρίου;

Αυτή την έχει απολέσει από καιρό και δεν είναι εκεί το θέμα...

 

 

 

Ότι πιό επικίνδυνο... Λαϊκισμός με φόντο, τον εθνοπατριωτισμό! Αυτό ακριβώς που χρειάζονται οι ανεπαρκείς της δημόσιας ζωής του τόπου, για να επιβιώσουν. Γιατί το αποτέλεσμα είναι γνωστό και καταχωρημένο στην συνείδηση των σκεπτόμενων πολιτών. Απίθανες απόψεις, που δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή μας, για να καλύψουν την πλήρη ανεπάρκεια, ως προς την αυτοδιοικητική λειτουργία, την οποία ως καθαρά λαϊκό θεσμό, τυχαίνει να την υπηρετούν άνθρωποι, που όταν ακούν άποψη που περιέχει τον όρο "λαϊκό"... βγάζουν σπυράκια!

«Το έδαφος είναι δικό μας, του δήμου, το νερό είναι του Δήμου και οι κάτοικοι έχουν μέσα τους ένα βαθύ αίσθημα της ιδιοκτησίας που τους άφησαν οι πρόγονοί τους και θεωρούν ότι είναι αρπαγή της περιουσίας τους», είπε στην επιτροπή της Περιφέρειας Ηπείρου, ο δήμαρχος Κεντρικών Τζουμέρκων Μαρίνος Γαρνέλης, που πάλι καλά, δεν άφησε πάνω στο τραπέζι και το... κουμπούρι του, για ν' αρχίσει μέσα απ' τα γραφεία της Περιφέρειας Ηπείρου, ο... ένοπλος αγώνας, κατά των κατακτητών!

-Ποιός μίλησε για σοβαρότητα, στην δημόσια λειτουργία του συγκεκριμένου κυρίου;

Αυτή την έχει απολέσει από καιρό και δεν είναι εκεί το θέμα... Το σημαντικό της υπόθεσης, είναι αλλού. Ότι όλο αυτό το "θέατρο σκιών", στήνεται, για να καλυφτούν άλλες ανεπάρκειες, ώστε να μην μπορεί κανένας, να κρίνει τον συνταξιούχο της Βασιλικής Χωροφυλακής... Να μην ανασκαλίσει κανένας, εκείνες τις περιβόητες καταγγελίες του νυν προέδρου του δημοτικού συμβουλίου κ. Χαχούλη...

Και το χειρότερο... Υπάρχουν ακόμη πολίτες που μπορεί και να... τσιμπάνε, στο εθνοπατριωτικό κρεσέντο και να κάνουν πως δεν βλέπουν όλα τ' άλλα.

Σημεία των καιρών ή όταν ο λαϊκός θεσμός της αυτοδιοίκησης, πέφτει σε τέτοια χέρια...

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:46

ΠΑΡΑΠΑΙΟΥΣΑ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ!

Αυτή η καταραμένη καθημερινότητα του πολίτη, που ήταν η καραμέλα της προεκλογικής περιόδου... Αυτής που εξέλεξε την παρούσα δημοτική αρχή και έρχεται η νέα, που θα την στείλει στα αζήτητα!

 

 

 

 

Τα πράγματα έχουν γίνει πιό σοβαρά, για τον λόγο και μόνο πως εκ των υπαρχόντων προβλημάτων, ούτε ένα αντιμετωπίστηκε με αποτελεσματικότητα, για να δοθεί η ελάχιστη ανάσα στους πολίτες, που κυριολεκτικά υποφέρουν... Αυτή η καταραμένη καθημερινότητα του πολίτη, που ήταν η καραμέλα της προεκλογικής περιόδου... Αυτής που εξέλεξε την παρούσα δημοτική αρχή και έρχεται η νέα, που θα την στείλει στα αζήτητα!

Το γράφουμε και το ξαναγράφουμε και δεν προέκυψε η στοιχειώδης παρέμβαση απ' την πλευρά της δημοτικής αρχής! Έστω μια ανακοίνωση... Ο λόγος για το κυκλοφοριακό, στο κέντρο της πόλης... "Μισή ώρα, έκανα για να φτάσω στην πλατεία Κιλκίς, απ' την Λαϊκή Αγορά", μας έλεγε προχθές συμπολίτης μας, ο οποίος μας κάλεσε να πάμε εκεί, για να φωτογραφίσουμε την ουρά των αυτοκινήτων... Που όμως δεν είναι αναγκαία, μιας και τέτοιες εικόνες έχουμε δημοσιεύσει άπειρες...

Κοντεύει τρία χρόνια θητείας, η παρούσα δημοτική αρχή και πρέπει, να βγει με μια επίσημη ανακοίνωση και να πει στους πολίτες, ποιά παρέμβαση έκανε, έστω και υπό δοκιμαστική μορφή. Δεν θα βγεί, γιατί δεν έχει κάνει τίποτα! Απολύτως τίποτα. Το παράδειγμα, είναι πολύ απλό...

Ζήτησαν οι εκπρόσωποι του Αστικού ΚΤΕΛ, για να μην προκύπτουν προβλήματα, όπου κάνουν στάση τα αστικά, πλατεία Κιλκίς, Λαϊκή κλπ, για να μην παρατηρούνται ουρές, όταν επιβιβάζονται ή αποβιβάζονται πολίτες, να τοποθετηθούν κώνοι στο κέντρο του δρόμου, ώστε να μην σταθμεύουν οχήματα και η κίνηση να γίνεται χωρίς προβλήματα. Στην μία λωρίδα το αστικό λεωφορείο, στην άλλη τα διερχόμενα οχήματα. Μπορεί να είναι και η πιό αποτελεσματική λύση, αν δοκιμαστεί... Πέρασε ένας χρόνος, απ' όταν κατατέθηκε η πρόταση αυτή και δεν έγινε ούτε μια δοκιμή, έστω μιας εβδομάδας, για να καταγραφεί το αποτέλεσμα και να οδηγήσει στην τελική απόφαση.

Άντε βάλε την καλύτερη πρόθεση και άρχισε να κρίνεις, την στάση της δημοτικής αρχής, σ' αυτό το συγκεκριμένο θέμα... Για την συγκεκριμένη πρόταση, η οποία μπορεί (σ.σ. επιμένουμε στο "μπορεί") να είναι και λύση, δεν έκαναν τίποτα απολύτως! Με καλή πρόθεση πάντα, αφήνουμε τον χαρακτηρισμό, στον κάθε αναγνώστη... Με την παράθεση και των υπόλοιπων θεμάτων, θα συμφωνήσουν μαζί μας και θα κάνουν λόγο για την παραπαίουσα δημοτική αρχή...

Πρόταση την οποία υιοθετούν και ειδικοί, για την οποία πάλι ο λόγος γίνεται, να γίνει κάποια παρέμβαση, δοκιμαστικά και πάλι. Να γίνουν δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας, οι οδοί Γριμπόβου και Σταματελοπούλου. Προσοχή. Να μην γίνει καμία παρέμβαση στους πεζοδρόμους, απλά δοκιμαστικά για μία ή δύο εβδομάδες, να μετατραπούν σε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, που τέτοιοι υπάρχουν σε όλες τις σύγχρονες πόλεις... Με μια απλή κίνηση και χωρίς κανένα κόστος, μπορούσαν να γίνουν αυτές οι παρεμβάσεις και το αποτέλεσμα, να είναι η οριστική απόφαση της δημοτικής αρχής...

Ούτε κι αυτή την απλούστατη κίνηση, δεν θέλησε να κάνει η δημοτική αρχή, την οποία εμείς επιμένουμε, τι ίδιο προτείνουμε και στους αναγνώστες, να κρίνουν με τις καλύτερες των προθέσεων. Όμως βλέποντας την εικόνα, σ' όλους τους κεντρικούς δρόμους με ακίνητα τα οχήματα και την δημοτική αρχή, να τυρβάζει περί άλλων, πάλι όλα θα οδηγήσουν στο συμπέρασμα, πως έχουμε να κάνουμε, με μια παραπαίουσα δημοτική αρχή.

Και πόσες ακόμη, απλές και έξυπνες προτάσεις έχουν κατατεθεί και δεν αξιολογήθηκαν, ούτε καν συζητήθηκαν απ' την δημοτική αρχή, για να περάσουμε στους δημότες, οι οποίοι σε ένα χρόνο και λίγους μήνες, θα είναι οι αποδέκτες του μηνύματος της παρούσης δημοτικής αρχής, για την επανεκλογή της... Όσων βεβαίως έχουν απομείνει σ' αυτή...

-Τι να εκτιμήσει ο απλός πολίτης και να ανταποκριθεί στο μήνυμα - αίτημα;

Το ερώτημα αυτό, πρέπει να τεθεί σε συνάντηση εργασίας, που θα έχουν όλοι όσοι αποτελούν την δημοτική αρχή, για να ορίσουν την στάση τους από δω και στο εξής...

Γιατί αν δεν γνωρίζουν, η απάντηση που θα λάβουν απ' τους πολίτες, δεν θα είναι με λόγια, αλλά με κινήσεις... Όπου βρίσκουν άνθρωπο της παρούσης δημοτικής αρχής, πλην όσων αποφασίσουν έγκαιρα να διαχωρίσουν την θέση τους, θα "τον παίρνουν στα ποδάρια"! Θα πάει το κυνηγητό σύννεφο! Δεν θάχουν που να σταθούν...

-Ποιός ξέρει, μπορεί και να έχουν άσχημα γούστα, όσοι αποτελούν την δημοτική αρχή... Μπορεί να τους εξιτάρει και το κυνήγι απ' τους πολίτες...

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:41

Η (τρίτη) δίδυμη εκλογή

Του

Aντώνη Παπαγιαννίδη*

 

Ο δρόμος για την Κόλαση, λέει, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Η Ελληνική εκδοχή του εν λόγω δρόμου είναι οι δίδυμες εκλογές που υποτίθεται ότι στόχο έχουν να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις:
Η εκδοχή του 2012 διέλυσε και το πάλαι ποτέ διαλάμψαν ΠΑΣΟΚ, (το οποίο όχι απλώς δεν συνήλθε έκτοτε, αλλά δείχνει βυθισμένο ως ΔηΣυμπ στην κινούμενη άμμο του μικρομεγαλισμού), αλλά ουσιαστικά και την συμπαγή δύναμη (σταθεροποίησης ή βαριδιού, διαλέχτε!) της Ελληνικής πολιτικής σκηνής που είχε υπάρξει η ΕΡΕ/ΝΔ/ «δεξά».
(Όχι, δεν κάνουμε λάθος: μην ξεχνάτε ότι στην πρώτη κάλπη του 2012 ουσιαστικά ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε με τα 3/5 της δύναμης του χώρου, βλέποντας τον Πάνο Καμμένο να κρατάει… τα 2/5 – πώς να μην λαλήσει ο δεύτερος, ωθώντας σε κατάθλιψη τον πρώτο;) . Η εκδοχή του 2015, πάλι, έφερε σε ανώμαλη προσγείωση την Αριστερά, τρίβοντάς της τα μούτρα (ας μας επιτραπεί η λαϊκότροπη έκφραση: όμως η Αριστερά τα δέχεται κάτι τέτοια, όχι;) στο ότι δεν ήταν απλώς «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «πρώτη φορά Αριστερά ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», άρα με τις ευθύνες και την βία και το κόστος της – της εξουσίας.
Έτσι λοιπόν, η μη-κυβερνήσιμη/ungovernable Ελλάδα όπως προέκυψε από τα Μνημόνια – ψέματα! είχε φανεί ήδη κάπου 10 χρόνια νωρίτερα. πότε; όταν ο υπερήφανος/υπερφίαλος Εκσυγχρονισμός το 2001 πούλησε την ψυχή του και απέσυρε το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση γιατί φώναζαν τα συνδικάτα και κακάριζαν τα ΜΜΕ – πορεύεται τώρα προς την επόμενη δίδυμη εκλογή.
Γιατί το λέμε αυτό, τώρα που έχουμε μια εμφανή επαναφορά στην κανονικότητα, ή κάπου εκεί; Τώρα που η σκιά της κάλπης υποτίθεται ότι έχει πάει πίσω με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3, της απελευθέρωσης της βασικής δόσης αναχρηματοδοτικού δανεισμού του 2017, με την άρση της επιτήρησης για το «υπερβολικό έλλειμμα» με την προσδοκία εξόδου στις αγορές. αλλά και με την (επιτέλους!) υποχώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απ’ εκείνο το παραπονιάρικο «Εκλογές! Εκλογές! Εκλογές!»; Τώρα όπου «το σύστημα» – Ευρωπαϊκό, Αμερικανικό (διαβάστε Pyatt σε κάθε στροφή), διεθνές εναγκαλίζεται με την τωρινή ισορροπιστική Κυβέρνηση;
Πέρα από το ότι το απροσδόκητο (π.χ. οι συνομιλίες Καμμένου ή λιμεμικού ή/και εισαγγελέως ή/και κοντινού περιβάλλοντος – το περιεχόμενο των συνομιλιών, όχι ο αριθμός ή η διάρκεια!) έρχεται ακριβώς όταν δεν το περιμένεις, πέρα και από το ότι ο «σκύλος που γαυγίζει αναποτελεσματικά» κατά Τσίπρα μπορεί κάποια στιγμή να δαγκώσει (π.χ. «αντισταθμιστικά» στο Αιγαίο, όχι στον περίγυρο του West Capella με τις περιπλέουσες αρμάδες με τα πολύχρωμα σημαιάκια), υπάρχει ξέρετε το νομοτελειακό της εξάντλησης των δυνάμεων όσο εξαντλείται και ο χρόνος.
Και το ΠΑΣΟΚ, του 1985-1989 την εξάντλησε την δεύτερη 4ετία του, και ο Εκσυγχρονισμός του 2000 – 2004 την ολοκλήρωσε ουσιαστικά την δεύτερη δική του: όμως αρκετά πριν κλείσει ο χρόνος είχε – και το ένα και το άλλο – πάψει ακόμη και να υποκρίνεται ότι κυβερνά. Αλήθεια!
Αλλά… γιατί μιλούμε για δίδυμες κάλπες το 2019 (ή και 2018…) – 2020; Όχι τεχνικά επειδή ελλοχεύει η Προεδρική εκλογή (πλην αν ο Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η φιλόφρων εκ μέρους του υποδοχή Ζυγούλη-Ρουβά του εξασφαλίζει την δεύτερη θητεία), και επειδή σ’ αυτό είναι που χρησιμεύει ο προεδρικός θεσμός στο ωραίο μας Καραμανλικό Σύνταγμα: στο να επισπεύδει εκλογές! Αλλά βαρύτερα πολιτικά: επειδή η ύπαρξη και μόνον της απλής (καλά: σχεδόν) αναλογικής για την μετά-την-πρώτη-κάλπη αναμέτρηση έχει ήδη δημιουργήσει υπορρέουσες νέες δυνάμεις – τόσο μεταξύ των κομμάτων (άνοιγμα Μητσοτάκη στην δύστροπη ΔηΣυμπ, άνοιγμα ΔηΣυμπ προς Ποτάμι, προς στιγμήν άνοιγμα ΣΥΡΙΖΑ) όσο και μέσα στα κόμματα (δυόμιση απόψεις στην Ν.Δ. για το αν πρέπει νάναι ανοιχτή ή φρουριακή, ζυμώσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ – κι αν ξέρει η Αριστερά, έστω και η Κυβερνώσα! , από ζυμώσεις – για Σοσιαλδημοκρατική ωρίμανση ή για κράτημα των πολεμιστρών ή… ).
Ζούμε ήδη, αυτό θέλουμε να πούμε, στην επομένη της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Κι ας ονειρεύονται οι δυστυχείς σύμβουλοι του Κυριάκου – ο ίδιος μάλλον όχι: είναι γιος του χαλύβδινα ρεαλιστή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διάολε!- καβάλα στο ροζ συννεφάκι τους ότι, μετά την ελπιζόμενη κυριαρχία τους στις κάλπες, θα εξορίσουν για πάντα την απλή αναλογική από το πολιτικό σκηνικό.
Όπως και αν έχει το πράγμα, πάντως, θα έχουμε εγκατασταθεί όταν με το καλό επιστρέψουμε από τις θερινές διακοπές και από τα μπάνια του λαού, που κατ’ Ανδρέα Παπανδρέου δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να διαταράσσονται – σε μια 3ετή προεκλογική περίοδο, των δίδυμων αυτών εκλογών. Οι συντελεστές του πολιτικού σκηνικού (και του μηντιακού που πάει να στηθεί αυτές τις βδομάδες) το γνωρίζουν, το ζουν, το φοβούνται: ο χρόνος κουράζει.  Γι’ αυτό και η άνθιση των Εξεταστικών, γι αυτό και η – κωμική – απειλή των Προανακριτικών, για Noor 1, για νομισματική πατέντα Βαρουφάκη, για Υγεία κ.ο.κ. Γι’ αυτό και η ομοθυμη συναίνεση, όλων τους!, ότι θα πρόκειται για μια λασπερή διαδρομή.


Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Σε αυτή την ετήσια ανεπούλωτη ρωγμή του χρόνου, η αναδρομή στην εφιαλτική ημέρα του πραξικοπήματος είναι επιτακτική πράξη ιστορικού χρέους. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα. Ακόμα χειρότερο, σημάδεψε και ακρωτηρίασε το σώμα και την ψυχή της ίδιας της Κύπρου.
Όσο κι αν κάποιοι θέλησαν τη λήθη και όσο κι αν φρόντισαν να σκεπάσουν με τη σιωπή το στυγερό έγκλημα του πραξικοπήματος και τα όσα προηγήθηκαν, η κραυγή της ιστορίας είναι τόσο διαπεραστική που δεν επιτρέπει ήσυχο ύπνο στους εφιάλτες της προδοσίας.
Η πατριωτική πλειοδοσία και η ενωτική καπηλεία. Οι «νεκροθάπτες της Ενώσεως». Το πραξικόπημα, η αντίσταση, ηρωική, πλην απελπιστικά ανοργάνωτη στις πλείστες περιοχές και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα κίνημα στρατιωτικό, η διαφυγή του Μακάριου. Η δεύτερη φάση του διπλού εγκλήματος, η τουρκική εισβολή, η κορύφωση της τραγωδίας. Η χούντα επιτέλεσε την αποστολή της.
Τέσσερεις και πλέον δεκαετίες από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που άνοιξε τις κερκόπορτες στον Τούρκο εισβολέα, η ανατομία του εγκλήματος είναι πλέον ιστορικά ασφαλής. Η χρονική απόσταση από τα τότε συγκλονιστικά και δραματικά γεγονότα παρέχει τη δυνατότητα μιας πιο αντικειμενικής κρίσης, χωρίς το συναισθηματισμό που ήταν φυσικό να τα φορτίζει τα πρώτα χρόνια μετά την προδοσία και το έγκλημα του 1974.
Περισσότερη, ωστόσο χρησιμότητα έχει μια χωρίς έλεος αυτοκριτική για πράξεις και παραλείψεις που οδήγησαν στη μεγάλη τραγωδία.
Όσο περνά λοιπόν ο καιρός, όσο απομακρυνόμαστε από το ’74 κι όσο μπλεκόμαστε στις επετείους και τους επετειακούς, σε αυτές τις ετήσιες ρωγμές του χρόνου που έρχονται και επανέρχονται, αυτό που προβάλλει ξανά και ξανά είναι μια σειρά από ερωτηματικά. Όχι ως εξιλέωση και ως άλλοθι. Αλλά με πλήρη συνείδηση της ανάγκης να μην παραμερίσει και να μην εκτοπίσει ο μύθος την πραγματικότητα. Γιατί ο κίνδυνος πάντα ελλοχεύει, πάντα καραδοκεί να κατανικήσει την αλήθεια, να καλύψει τα κενά, να παρασιωπήσει τις παραλείψεις, να αποενοχοποιήσει ενόχους και να αναδείξει στεφανωμένους και φωτοστέφανα.
Τα γιατί, παραμένουν ως αμείλικτα ιστορικά ερωτηματικά:

gΓιατί δεν αντιμετωπίστηκε εξ αρχής η χούντα ως τέτοια και ως θανάσιμος κίνδυνος για τον Κυπριακό Ελληνισμό;
gΓιατί παραλείφθηκε η νόμιμη ένοπλη οργάνωση του λαού;
gΓιατί δεν υπήρξε περισσότερη εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις   του;
gΓιατί υπήρξαν αναστολές, φοβίες και αγκυλώσεις μπροστά στη λαίλαπα και την καταιγίδα που ερχόταν;
gΓιατί αφέθηκαν τα σχολεία, η Εθνική Φρουρά, η Αστυνομία, να γίνουν εκκολαπτήρια της αποσύνθεσης του δημοκρατικού και πολιτειακού ιστού;
gΓιατί οι «ευυπόληπτοι» και «καθώς πρέπει» της κυπριακής κοινωνίας αφέθηκαν να γιορτάζουν έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας την 21η Απριλίου ως «εθνοσωτήριον επανάστασιν»;
gΓιατί αφέθηκε ανοχύρωτη η κυπριακή κοινωνία στο θανάσιμο εναγκαλισμό από τη χούντα;
gΓιατί ηγεσίες που άλλως όφειλαν να συμπεριφερθούν προσαρμόστηκαν ή κλείστηκαν στο καβούκι τους;

Η αναφορά είναι σκληρή και τα ερωτηματικά μαστιγωτικά. Όμως η χρησιμότητα της ιστορίας είναι αυτή. Η διδαχή. Γιατί οι ανεπίδεκτοι μαθήσεως της ιστορικής αλήθειας και της διδακτικής της αξίας είναι καταδικασμένοι να ζήσουν εκ νέου τραγωδίες και συμφορές.
Δεκαετίες μετά τη μεγαλύτερη προδοσία στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, η καπηλεία των νεκρών αγωνιστών, η πλαστογράφηση της αλήθειας, η τυμβωρυχία της αντίστασης, οι περιγραφές, η ξύλινη γλώσσα, κινδυνεύουν να μας οδηγήσουν στην απόδραση από τα σκληρά προ του ’74 γεγονότα. Γιατί  η αντίσταση στο πραξικόπημα δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις συλλογικές ευθύνες. Ούτε ως εξαγνισμός της κυπριακής κοινωνίας από τις οφειλόμενες τύψεις.
Γιατί οι ενοχές τείνουν να οδηγήσουν και στο μύθο. Που θέλει την επικράτηση της ιστορικής αμνησίας. Που θέλει να ξεχνά ότι η βαρβαρότητα της ελλαδικής δικτατορίας πέρασε στην Κύπρο και ότι κάλυψε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.
Που θέλει να ξεχνά πως Εθνική Φρουρά, Αστυνομία, Παιδεία, Δημόσια Υπηρεσία είχαν μετατραπεί σε άντρα της αντιλαϊκής συνωμοσίας και σε εφαλτήρια της τελικής επίθεσης. Που θέλει να ξεχνά πως η περίφημη θεωρία της βίας και της αντιβίας έστρωσε το δρόμο στο πραξικόπημα.
Αλλά επίσης πρέπει να επισημανθεί ότι σε κάθε κοινωνία με αυτοσεβασμό, οι πνευματικοί άνθρωποι είναι η ψυχή του λαού, η άμυνά του στη λογική της βίας και του ολοκληρωτισμού, ο θώρακας του απέναντι στη μισαλλοδοξία και την εθνοκαπηλεία. Γιατί οι άνθρωποι του πολιτισμού άφησαν να κηλιδωθεί και να κουρελιαστεί κάθε ίχνος πολιτισμού και κάθε ψήγμα αισθητικής από τους εκπροσώπους των γελοίων συνταγματαρχών; Πού ήταν οι άνθρωποι του πολιτισμού στην Κύπρο να πουν το όχι και γιατί αντί τούτου συνωστίζονταν ως γλοιώδεις και οσφυοκάμπτες για το ναι;
Αυτά τα ερωτήματα ας θεωρηθούν κατάθεση οφειλόμενης ιστορικής εγγραφής αντί μνημοσύνου για τη θυσία των αγωνιστών της αντίστασης και αντί αναφοράς ανώδυνης στο μεγαλείο της προσφοράς τους.


*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

Σελίδα 1 από 431

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11631575
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
5991
11557
152635

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 70 επισκέπτες και κανένα μέλος