A+ R A-
20 Ιουνίου 2018

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει η συνεργασία και η σκληρή εργασία μιας και δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ατομικό όπως τόνισε η πρόεδρος του συλλόγου κα. Θ. Σαρηγιαννίδου

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Μια συγκινητικότατη τελετή έλαβε χώρα το Σάββατο,στις 9 Ιουνίου στη Νέα Σινώπη Πρεβέζης. Ένα εκπληκτικό κτήριο κοσμεί πλέον τον εκεί χώρο αλλά και αποτελεί ένα πολιτιστικό φάρο της περιοχής που μόνο αξιοζήλευτο θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει. Όμως πάνω απ΄όλα είναι και ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει η συνεργασία και η σκληρή εργασία μιας και δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ατομικό όπως τόνισε η πρόεδρος του συλλόγου κα. Θ. Σαρηγιαννίδου, αλλά ένα όραμα που ξεκίνησε από τον κ. Ορφανίδη εδώ και χρόνια για να πραγματοποιηθεί μετά από πολλές μάχες, προσπάθειες, επιμονή και πάνω απ΄όλα στόχο και αγάπη για την ποντιακή παράδοση και πολιτισμό.

Το χώρο εγκαινίασε ο μητροπολίτης Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος. Μάλιστα, όπως τονίζεται η θεμελίωση και ο οικοδομικός σκελετός του κτιρίου υλοποιήθηκε από οικονομικούς πόρους του συλλόγου και η αποπεράτωση οφείλεται στο τοπικό πρόγραμμα LEADER ΕΤΑΝΑΜ Α.Ε του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης Ελλάδας 2007-2013 αλλά και προσωπικής εθελοντικής εργασίας από διάφορους ανθρώπους , που δε βλέπουν μόνο την εργασία ως καθήκον απέναντι σε μια κοινωνία αλλά έχουν και ένα βαθύτερο όραμα και αγάπη προς τον ίδιο τον πολιτισμό. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για χαμένες πατρίδες, για τον ποντιακό πολιτισμό που του χρόνου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ποντιακή γενοκτονία.Το πρόγραμμα της Εκδήλωσης περιλάμβανε, εγκαινιασμό της Στέγης. Ακολούθησε αγιασμός από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης,κ.κ Χρυσόστομο, ενώ παρευρέθησαν ο πρόεδρος της παμποντιακής ομοσπονδίας Ελλάδος,κ Χρήστος Τοπαλίδης,ο πρώην πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος ΔΗΣΙΠΕ Παρχαρίδης Γεώργιος ο Στράτος Ιωάννου, βουλευτές Πρεβέζης και πλήθος κόσμου.Ακούστηκε στην είσοδο ποντιακή λύρα και ένα ποντιακό τραγούδι, δείγμα ιδιαίτερης αγάπης και τιμής. Ακολούθησαν χαιρετισμοί επισήμων, παραδοσιακοί χοροί, τραγούδια από την χορωδία “Ηχοχρώματα”. Ο πρόεδρος του εκπολιτστικού συλλόγου Ποντίων Νέας Κερασούντας Δ. Καραβασιλείου δώρισε έναν μεγάλο πίνακα που απεικοινίζει τη Νέα Κερασούντα.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης ακολούθησε Δεξίωση με ποντιακά εδέσματα.

Στην ομιλία της η κυρία Σαρηγιαννίδου αναφέρθηκε στα εξής- «Ο Σύλλογος ΔΙΟΓΕΝΗΣ δημιουργήθηκε από πρόσφυγες δεύτερης γενιάς το 1981 και από την ανάγκη τους να μεταλαμπαδεύσουν τα ήθη, έθιμα, μουσική και χορούς του Πόντου στις επόμενες γενιές.

Λειτούργησε όλα αυτά τα χρόνια με στόχους την έρευνα, διατήρηση και καλλιέργεια της παράδοσης του χωριού μας (όπως: καταγραφή της ιστορίας του χωριού, ηθών εθίμων και τραγουδιών του τόπου, τη λειτουργία χορευτικών τμημάτων για τη διδασκαλία Ποντιακών χορών), την πολιτιστική ανάπτυξη με τη διοργάνωση πλήθους εκδηλώσεων πολιτιστικού περιεχομένου, την κοινωνική προσφορά και στήριξη των ανθρώπων του χωριού, την κατασκευή έργων (μνημείο Γενοκτονίας, κτίριο Συλλόγου) κ.α.

ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗ ΤΟΥ

Ο Σύλλογος ευτύχησε που κράτησαν το τιμόνι του άξιοι άνθρωποι, με κορυφαίο και μακροβιότερο πρόεδρο τον Παναγιώτη Ορφανίδη.

Την εποχή που ανέλαβε τον Σύλλογο, η Νέα Σινώπη έσφυζε από ζωή και για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε το δεύτερο πολύτεκνο χωριό στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος αυτός ονειρευόταν η νεολαία του χωριού να μυηθεί στην ποντιακή παράδοση, να είναι ενωμένη και να βαδίζει στο σωστό δρόμο. Ονειρευόταν λοιπόν να δημιουργήσει ένα πολιτιστικό στέκι, το στέκι της νεολαίας όπως έλεγε, όπου θα υπήρχαν διάφορες διέξοδοι και δραστηριότητες στο χώρο για τους νέους και όχι μόνο. Ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ είναι γιατί αυτός ο άνθρωπος εμπνεύστηκε, οραματίστηκε και αγωνίστηκε γι αυτό το έργο.

.... Το κτίριο του Συλλόγου μας αποτελείται από την αίθουσα στην οποία βρισκόμαστε και όπου θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν ποικίλες εκδηλώσεις. Σε αυτό το χώρο μπορούμε να διοργανώσουμε σεμινάρια, θεατρικές παραστάσεις, ομιλίες, σχολικές γιορτές. Υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός ώστε να πραγματοποιείται η προβολή ταινιών. Στα άμεσα σχέδιά μας είναι και η τοποθέτηση θεατρικής αυλαίας. Δίπλα από την σκηνή υπάρχουν δύο καμαρίνια με ερμάρια και στο βάθος το γραφείο συνεδριάσεων του Δ. Σ. . Στην είσοδο υπάρχει η ρεσεψιόν, η οποία ανάλογα με τον τύπο της εκδήλωσης θα μπορεί να παρέχει πληροφορίες. Στον επάνω όροφο, θεωρήσαμε χρήσιμο ότι έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα χώρο φιλοξενίας. Έτσι θα δώσουμε την δυνατότητα στα φιλοξενούμενα χορευτικά μας να γνωρίσουν το χωριό μας. Ήδη περιμένουμε την πρώτη αποστολή από τον Σύλλογο Ποντίων Αργυρούπολης της Αθήνας. Στο υπόγειο φροντίσαμε να έχουμε κουζίνα, όπου θα ετοιμάζονται πρωινά και γεύματα για τους φιλοξενούμενους, και που ευελπιστούμε οι μεγαλύτερες γυναίκες να μυήσουν τις νεότερες στην ποντιακή κουζίνα.

Ονειρευόμαστε στο μέλλον ο χώρος αυτός να αποτελέσει το ναό και τον φάρο του πολιτισμού και να συνεχιστεί το έργο του συλλόγου που είναι η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

 

sinopi-diogenis-00-c

 

sinopi-diogenis-00-b-b

Kαταγράφηκε ως φαινόμενο το γεγονός ότι όπου εμφανιζόταν γέμιζαν απίστευτοι χώροι και ο ίδιος με το ταλέντο του, αλλά και το φιλότιμό του, κρατούσε τον κόσμο να διασκεδάζει, μέχρι το πρωί...

 

 

 

Είναι η ώρα του λαϊκού καλλιτέχνη, που όση αναγνώριση δεν απόλαβε στην Άρτα, τον τόπο που γεννήθηκε και δραστηριοποιείται επαγγελματικά, απολαμβάνει στην υπόλοιπη Ελλάδα. Στον προγραμματισμό του για το καλοκαίρι, μαθαίνουμε ότι έχει ήδη κλείσει εμφανίσεις σε απίθανα μέρη της πατρίδας, όπως στην άκρη της Πελοποννήσου, στην Στερεά Ελλάδα και φυσικά Γιάννενα, Αιτωλοακαρνανία, την Πρέβεζα και πολλά άλλα μέρη.
Τυχαίο; καθόλου... Διαβάζουμε σ’ ένα ρεπορτάζ του διαδικτύου, την παρατήρηση αναγνώστη, που σημειώνει μεταξύ άλλων: «Ο Τάκης Πλακιάς, γέμιζε ως πρώτο όνομα τη δεκαετία ‘90 τις «μουσικές διαδρομές» στην Κυψέλη και την «τρίτη βάρδια» στον Βύρωνα και άλλα μεγάλα ρεμπετάδικα της Αθήνας. Γέμιζε πλατείες σε όλη την δυτική Ελλάδα. ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, τον αγάπησαν χιλιάδες κόσμου».
Για να πάμε στα δικά μας...
-Δεν καταγράφηκε ως φαινόμενο το γεγονός ότι όπου εμφανιζόταν γέμιζαν απίστευτοι χώροι και ο ίδιος με το ταλέντο του, αλλά και το φιλότιμό του, κρατούσε τον κόσμο να διασκεδάζει, μέχρι το πρωί;
Το ίδιο συνεχίζει να κάνει και τώρα... Όπου κι αν εμφανιστεί, θα γράψει ιστορία... Οι πάντες θα φύγουν ικανοποιημένοι και οι περισσότερο ψαγμένοι, θα δηλώσουν ότι περνάν πολύ καλύτερα με τον Τάκη Πλακιά, παρά σε μεγάλα κέντρα της Αθήνας, όπου τα πάντα είναι δήθεν και αναζητείς την αυθεντικότητα, με το φανάρι...
Αυτό είναι το ακατανίκητο στοιχείο του Τάκη Πλακιά... Είναι αυθεντικός... Είναι αυτός που είναι και έτσι προδιαθέτει για τα πάντα... Και με τον τρόπο του, νικάει την ενδοσκοπούσα κακοήθεια, που θέλει να ισοπεδώνει κάθε αξία, αν προέρχεται απ’ την Άρτα και τυχαίνει κάποιοι να τον έχουν γνωρίζει από κοντά...
-Τι να του πουν, του Τάκη;
-Ότι δεν είναι απ’ τους ελάχιστους βιρτουόζους του μπουζουκιού και γνωρίζει όσο κανένας άλλος τα μυστικά του λαϊκού οργάνου;
-Ότι δεν έχει φωνάρα, που μπορεί να σε καθηλώσει και παράλληλα να σου δημιουργήσει τις καλύτερες προϋποθέσεις για να γλεντήσεις;
Αστεία πράγματα. Όλα όσα κάποιοι κακοήθεις, επαίρονται ότι λένε τάχα για μαγκιά, είναι αυτά τα χαρακτηριστικά του Τάκη Πλακιά, που τον καθιστούν ακατανίκητο...
Για να περάσουμε στα ευχάριστα της υπόθεσης... Έχουμε την τιμή στην περιοχή μας, να έχουμε ένα αυθεντικό λαϊκό καλλιτέχνη, που μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να τον βρεις μπροστά σου και να διασκεδάσεις με αυθεντικό τρόπο. Με τον άνθρωπο που βρίσκεις δίπλα σου στην καθημερινότητα και είναι ο εαυτός του. Δεν έκανε ποτέ την ελάχιστη προσπάθεια, να παρουσιαστεί ως διαφορετικός. Ας πούμε σαν σταρ... Μακριά απ’ αυτόν, αυτές οι ανοησίες.
Μου έλεγε προχθές το ρεκόρ... Σαράντα δύο χρόνια είναι στο πάλκο και γύρευε πόσες εμφανίσεις έχει κάνει σε μουσικές σκηνές, αλλά και σε πατάρια πανηγυριών, όλη την Ελλάδα. Πόσος κόσμος έχει να θυμηθεί έστω και μία βραδιά με τον Τάκη και να την διηγείται ως ανεπανάληπτη.
Συνεχίζει και φέτος, πάντα προσπαθώντας για το καλύτερο, ξεπερνώντας δυσκολίες που μπορεί αντικειμενικά να προκύπτουν, αλλά και αυτές που του στήνουν, κυρίως φίλοι του...
Είχα την τύχη, να τον παρακολουθώ από κοντά και να καταγράφω σκηνές και στιγμές, τα περισσότερα απ’ τα σαράντα δύο χρόνια, που ο ίδιος είναι στην επικαιρότητα. Και φυσικά οι στιγμές που έχουν καταγραφεί στην «Γ» και άλλες εφημερίδες που έχω περάσει, είναι μοναδικές.
Για να έχω σήμερα το δικαίωμα και την δυνατότητα, να προβλέψω πως και αυτό το καλοκαίρι, ο Τάκης Πλακιάς θα είναι το πρόσωπο της διασκέδασης σ’ όλη την Δυτική Ελλάδα. Και αυτό είναι το καλό που μπορούμε να καταγράψουμε, γιατί στις «μαύρες» μέρες που μας δημιούργησαν, ο Τάκης Πλακιάς, μπορεί ν’ αποτελέσει το αντίδοτο...

|

Μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον θέλω να σας πω ότι του χρόνου (μετά την ερχόμενη σεζόν) δεν θα είμαι στο ποδόσφαιρο. Αν υπήρχε η δυνατότητα να μην ήμουν και φέτος θα το έκανα....

 

 

 

 

«Δυστυχώς η Λίγκα, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, «κουβαλάει» χρέη παρελθόντων ετών, δεν εισπράττει τα δικαιώματά της ούτε από την ΕΠΟ ούτε από την Σούπερ Λιγκ, όπως μέχρι το 2011 όταν οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων εναλλασσόταν στην προεδρία της Σουπερ Λιγκ, με συνέπεια να έχει τεράστια προβλήματα», επεσήμανε κατά την καθιερωμένη απολογιστική συνέντευξη τύπου, ο μεγαλομέτοχος της ΑΕ Καραϊσκάκης Οδυσσέας Δράκος, ο οποίος κατέστησε και επίσημη την απόφασή του, μετά και τούτη την αγωνιστική περίοδο, δείχνοντας και την απογοήτευσή του, για όσα συμβαίνουν και στην περιοχή μας, σε σχέση με την στήριξη της ομάδας.

Με την παρέμβασή του, ο Οδυσσέας Δράκος, ανάλυσε πλήρως τα προβλήματα που προκύπτουν και σε επίπεδο διοργάνωσης, αλλά και σε τοπικό επίπεδο, για να τονίσει πως η ομάδας μας είχε «μία χρονιά καλή για μας, πολλή καλή μπορώ να πω, και μετά από 40 χρόνια όπου η πόλη μας και ο νομός μας έχει ομάδα σε επαγγελματική κατηγορία».

Η εισήγηση του κ. Δράκου ακολουθεί:

«Είμαι έτοιμος μετά από μία χρονιά καλή για μας, πολύ καλή μπορώ να πω, και μετά από 40 χρόνια όπου η πόλη μας και ο νομός μας έχει ομάδα σε επαγγελματική κατηγορία, να ευχαριστήσω τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές, το τεχνικό τιμ, την διοίκηση, τους συνεργάτες, τους φίλους, όλους για την συμβολή τους στη φετινή μας πορεία.

Σ’ ένα περιβάλλον εξαιρετικά αρνητικό για την συγκεκριμένη κατηγορία, παρεξηγημένη κατηγορία, που δεν είναι τόσο χάλια όσο νομίζεται ή όσο πιστεύει ο κόσμος καλύτερα. Φέτος διεξήχθη μετά από πολλά χρόνια ένα πρωτάθλημα κατά τα 2/3 απόλυτα εντάξει. Αν επιτρέπεται ο όρος εντάξει. Δυστυχώς η Λίγκα, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, «κουβαλάει» χρέη παρελθόντων ετών, δεν εισπράττει τα δικαιώματά της ούτε από την ΕΠΟ ούτε από την Σούπερ Λιγκ, όπως μέχρι το 2011 όταν οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων εναλλασσόταν στην προεδρία της Σουπερ Λιγκ, με συνέπεια να έχει τεράστια προβλήματα. Δηλαδή να είναι επαγγελματική κατηγορία μόνο στις υποχρεώσεις και περιορισμένης ευθύνης στα δικαιώματα. Μηδέν, το απόλυτο μηδέν. Αυτό σημαίνει η φετινή χρονιά από πλευράς διοργανώτριας για επαγγελματική κατηγορία. Δυστυχώς η οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας έχει παρασύρει τα πάντα και σίγουρα και το ποδόσφαιρο.

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μία κινητικότητα και από πλευράς υπουργείου, το οποίο έχει σιγήσει πολύ καιρό, είχαμε την ευκαιρία τελευταία να δούμε μαζί με άλλους προέδρους - συναδέλφους τον κύριο υπουργό, ο οποίος μας είπε ότι διανύουμε ένα μεταβατικό στάδιο, διότι υπάρχουν κάποια προβλήματα θεσμικής φύσεως, καθώς ήταν οι μέρες που επιβλήθηκε επιτροπεία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Απ’ ότι μας διαβεβαίωσε αυτά που ακούγονται περί αναδιάρθρωσης φετινής δεν υφίστανται. Προφανώς, ευχές, ευσεβείς πόθοι, δεν ξέρω, όπως θέλετε εισπράξτε το. Άλλωστε, δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από ολίσθημα σε ολίσθημα και αριστίνδην θα γίνει αυτή η αναδιάρθρωση; Είμαστε σε δημοκρατική χώρα, υπάρχουν θεσμοί και τα όργανα εκείνα για να δημιουργηθεί αυτή η κατηγορία, αν αυτό είναι που πρέπει να γίνει σήμερα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Προορισμούς των ομάδων, στον αριθμό δέκα ή δώδεκα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε χειραγώγηση. Αρκούν τρεις-τέσσερις ομάδες για να καθορίζουν ποιοι είναι αυτοί που θα ανεβαίνουν και ποιοι αυτοί που θα υποβιβάζονται. Ο αριθμός τέσσερα σε τόσο μικρό αριθμό Λίγκας, σε όσους γύρους και να γίνει, οδηγεί μαθηματικά εκεί. Οπότε δεν είναι το οικονομικό δεν μας φτάνουν, ανέκαθεν έπαιζαν ποδόσφαιρο αυτοί που είχαν την δυνατότητα να έχουν συμβούλιο, να αγοράζουν και να πωλούν παίκτες κλπ. Γιατί τώρα θα πρέπει να λέμε ή βγαίνουν τα νούμερα ή δεν βγαίνουν;

Μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον θέλω να σας πω ότι του χρόνου (μετά την ερχόμενη σεζόν) δεν θα είμαι στο ποδόσφαιρο. Αν υπήρχε η δυνατότητα να μην ήμουν και φέτος θα το έκανα. Στο τελευταίο διοικητικό συμβούλιο της διοργανώτριας, Football League, πήραμε κάποιες αποφάσεις, οι οποίες ήταν στην κατεύθυνση αυστηροποίησης του πλαισίου ούτως ώστε να αποφεύγονται παρατράγουδα. Δεν υιοθέτησε ούτε μία σας διαβεβαιώ η ΕΠΟ. Ούτε μία, έμεινε σε ένα πιο «light» και από το φετινό ελεγκτικό μηχανισμό. Τώρα, τι είδους επαγγελματικές ομάδες είμαστε εμείς που δεν μπορούμε ούτε ένα πλαίσιο προς τη σωστή κατεύθυνση να… αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Βρίσκονται στην παραζάλη όσον συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο τους τελευταίους μήνες, δεν ασχολούνται καθόλου.

Στα πλαίσια αυτά πήραμε μία απόφαση να μην ξεκινήσει το πρωτάθλημα εάν δεν αποκρυσταλλωθούν οι όροι κατά τους οποίος διεξάγεται και οι πόροι. Δεν γίνεται να πρέπει να συμμετέχουμε πληρώνοντας τουλάχιστον 500.000 ευρώ η κάθε ομάδα για να παίξει η εθνική. Να μην παίξει ποτέ, εγώ δεν είμαι τόσο πατριώτης. Δεν έχω και τα λεφτά για να είμαι τόσο πατριώτης, τι πρέπει να κάνω; Ή για να βγει, ας πω την ομάδα του, τον Παναθηναϊκό, στην Ευρώπη. Ποτέ μην βγει. Ας το πληρώσει εκείνος για να βγει.

Γιατί ο νόμος λέει ότι θα πρέπει να έχεις δύο επαγγελματικές κατηγορίες για να συμμετέχεις σε όλα αυτά. Τι είδους επαγγελματική κατηγορία είμαστε εμείς; Το ποσοστό δεν το εισπράττουμε από πουθενά. Η ίδια η ΕΠΟ παρακρατεί τα πρόστιμα, αυτά που μας επιβάλλονται είτε για παραπτώματα είτε για κάρτες, συνολικά το 60% έπρεπε να μας αποδίδεται. Εδώ και χρόνια τώρα το χρωστάμε, πού (;) δεν ξέρω. Και για να μην αποτρελαθούμε εντελώς ένας δρόμος υπάρχει, σ’ αυτό το χώρο ή αφομοιώνεσαι ή αποβάλλεσαι. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Εγώ είμαι σ’ αυτή τη φάση τώρα. Και αν είχα τη δυνατότητα να υπήρχε διάδοχη κατάσταση σήμερα έναντι μηδενικού ανταλλάγματος θα έφευγα σήμερα και θα βοηθούσα κιόλας.

 

Ερ. Τι μπορεί να γίνει για να σας αλλάξει την άποψη να αποχωρήσετε;

Απ. Η άποψή μου δεν αλλάζει. Είναι πολλά χρόνια στο ποδόσφαιρο, τα ίδια διέθεσα και για την πολιτική. Είμαι πλέον εξήντα χρονών, έγινα και παππούς, πρέπει να κοιτάξω κι άλλα πράγματα. Αλλά πέρα απ’ αυτό να είστε σίγουροι ότι εγώ θα βοηθήσω. Όταν λέω θα βοηθήσω, εμπράκτως, το έχω αποδείξει, δεν τίθεται θέμα. Αλλά δεν μπορώ να έχω αυτό το άγχος συνέχεια δεν γίνεται. Να λέει ο Αρτινός γιατί δεν μου είπε να το χω στοιχηματίσει. Να σας πω και ποιο παιχνίδι, με Πανσερραϊκό. Εμείς δεν είχαν καν σωθεί τότε και οι Αρτινοί με ρώταγαν αν έδωσα… γιατί το παίξανε να χάσω. Αυτούς δεν τους μπορώ, δεν τους θέλω για να μην πω καμιά βαρύτερη κουβέντα. Και μετά πουν φταίει ο Οδυσσέας, και βρίζει. Αλλά οι άλλοι οι εμετικοί, οι ανύπαρκτοι με τα χέρια στις τσέπες στην πλατεία Σκουφά. Δεν υπάρχει νόημα να πω ονόματα. Υπάρχει ο εισαγγελέας, οι θεσμικές αρχές, είναι γνωστοί αυτοί οι άνθρωποι, εδώ και είκοσι χρόνια οι ίδιοι είναι. Να εκθέσουμε ανθρώπους εμείς δεν υπάρχει νόημα.

Οι ομάδες είναι όπως τα πρόβατα. Δεν υπάρχει μέρα που να μην πρέπει να κάνεις κάτι. Είτε θα είναι προπόνηση, είτε αγώνας είτε… δεν υπάρχει.

 

ΓΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: Έχω ξαναπεί σε προηγούμενη συνέντευξη και λοιδορήθηκα από πολλούς και διάφορους. Οι πόρτες μας έχω ξαναπεί είναι ανοιχτές, όμως δεν προσήλθε κανείς ούτε και τις χτύπησε. Εγώ για την Αναγέννηση έχω φάει ξύλο, αυτούς τους 30 Αναγεννησάρες… ποιος Αρτινός του ΄70-΄80 δεν ήταν Αναγέννηση; Δεν διεκδικώ ιδιαίτερες δάφνες, αλλά μην μας κουνιούνται και κάποιοι ανύπαρκτοι. Ποια Αναγέννηση; Είναι καλό να ακούω στο ίδιο γήπεδο Αναγέννηση από τη μία, Αναγέννηση και από την άλλη; Κι εγώ εκεί ήμουνα. Η Ελλάδα με γνωρίζει ως Καραϊσκάκη, η ιστορία συνεχίζει να γράφετε. Η Αναγέννηση από πόσες ομάδες προήλθε, τώρα γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό; Αν νομίζουν ότι θα πληρώνω εγώ και θα κάνουν κουμάντο αυτοί, αυτό δεν γίνεται. Και το Αθλητική Ένωση Άρτας θα γίνει μόνο αν υπάρχει κάποιος λόγος. Δεν έχουμε καμία αντίθεση να ανοίξει η ομάδα και σε άλλους μετόχους. Εγώ την ώρα που θα αποφασίσω να φύγω, όσες μετοχές έχω θα πάνε στον Δήμο Αρταίων. Ας την κάνει κουμάντο ο Δήμος, εγώ δεν θέλω τίποτα. Ούτε πολιτική καριέρα θα κάνω, το 2010 είπα τέρμα.

Δυστυχώς η λογοτεχνία δεν διαθέτει τα εργαλεία εκείνα με τα οποία θα έβγαζε έναν άνθρωπο από μια κρίση, κυρίως από μια οικονομική κρίση, κι επιτέλους, να πάψουμε να αναζητούμε χρηστική σημασία σε όλα τα ωραία πράγματα.

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας, παίρνουμε συνέντευξη από έναν πολύ αξιόλογο σύγχρονο ΄Ελληνα συγγραφέα, το Δημήτρη Στεφανάκη. Αυτή τη φορά μιας και γνωρίζουμε και την αγάπη του στον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Μ. Προύστ, του κάνουμε τις παρακάτω ερωτήσεις, απολαμβάνοντας τις ξεχωριστές του απαντήσεις.

Η Αθήνα παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου. Τι σημαίνει για σας αυτό;

Ας μην ξεχνάμε πως η Αθήνα είναι η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, δεν είναι απλώς η πρωτεύουσα βιβλίου για το 2018. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά στην προβολή της Ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό.

Η λογοτεχνία σε τι μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο , που όπως ο Έλληνας ζεί εδώ και μια δεκαετία μέσα σε μια πολλαπλή κρίση;

Δυστυχώς η λογοτεχνία δεν διαθέτει τα εργαλεία εκείνα με τα οποία θα έβγαζε έναν άνθρωπο από μια κρίση, κυρίως από μια οικονομική κρίση, κι επιτέλους, να πάψουμε να αναζητούμε χρηστική σημασία σε όλα τα ωραία πράγματα.

Πόσο έχει επηρεάσει αυτή η κρίση τους συγγραφείς, την παραγωγή, την ποιότητα των εκδοθέντων έργων;

Η πνευματική κρίση, που προϋπάρχει, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα και το επίπεδο της λογοτεχνίας μας, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό.

Ποιοί είναι για σας οι συγγραφείς ή τα έργα που πρέπει να διαβάσει κάποιος;

Όμηρος, Τραγικοί, Πλάτων, Σαίξπηρ και Ρώσοι μυθιστοριογράφοι θα ήταν αρκετοί για να φτιάξει κανείς μια μικρή αλλά ιδανική βιβλιοθήκη.

Τι πιστεύετε για τις αυτοεκδόσεις; Πώς θα τις χαρακτηρίζατε;

Δεν θέλω να χαρακτηρίσω μια τέτοια προσπάθεια. Εξαρτάται πάντα ποιος εκδίδει τι!

Θα συνεχίσω με μερικές ερωτήσεις από το ερωτηματολόγιο του Προύστ αν συμφωνείτε- Ποια είναι η δική σου ιδέα της τέλειας ευτυχίας;

Η συμφιλίωση με τις αντιθέσεις της ζωής.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Οι ελλείψεις μου.

Ποιο χαρακτηριστικό αποδοκιμάζεις περισσότερο στον εαυτό σου;

Τον αχαλίνωτο δυναμισμό μου.

Ποιο χαρακτηριστικό αποδοκιμάζεις περισσότερο στους άλλους;

Την πνευματική νωθρότητα.

Ποιον ζωντανό άνθρωπο θαυμάζεις περισσότερο;

Τον Τζον Μπάνβιλ, για ό,τι γράφει.

Ποια είναι η ψυχική σου διάθεση τώρα;

Νηφαλιότητα και διάθεση να περιμένω.

Ποια θεωρείς ως την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;

Την λογική.

Σε ποιες περιπτώσεις λες ψέματα;

Κυρίως όταν γράφω ιστορίες.

Ποια αξία σου αρέσει περισσότερο σ’ έναν άντρα; Ποια αξία σου αρέσει περισσότερο σε μια γυναίκα;

Στον άντρα μου αρέσει η σιωπή, στη γυναίκα το χαμόγελο.

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείς περισσότερο;

Ύστερα, κάθε φορά που, υπάρχουν στιγμές που…

Τι ή ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου; Πότε και πού αισθανόσουν πιο ευτυχισμένος;

Αγαπώ τη λογοτεχνία με πάθος.

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις περισσότερο;

Να μπορούσα να ζωγραφίσω.

Αν πέθαινες και ερχόσουν ως άνθρωπος ή ως ζώο, τι θα επέλεγες;

Άλογο ή αιλουροειδές.

Πού θα ήθελες να ζεις;

Η Αθήνα μου αρέσει αλλά θα ήθελα να αλλάζω τον αέρα μου, διαμένοντας στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Κάποιες φορές το καταφέρνω.

Ποιο από τα πράγματά σου θεωρείς ως θησαυρό σου;

Την ματιά που έχω στα πράγματα.

Ποια πιστεύεις ότι είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Να περνάς το χρόνο σου κάνοντας πράγματα που δεν σε εκφράζουν.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Ντοστογιέφσκι, Καμύ, Κάφκα.

Με ποια ιστορική φιγούρα ταυτίζεσαι περισσότερο;

Με τον Λεωνίδα.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου στην πραγματική ζωή;

Δεν έχω τέτοιους ήρωες.

 

Δεν τελειώνει...

 

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Ε.Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Φρούτα εποχής" κυκλοφόρησε το 2000 (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ακολούθησαν: "Λέγε με Καΐρα" (Ωκεανίδα, 2002), "Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία" (Ωκεανίδα, 2005), "Μέρες Αλεξάνδρειας" (εκδόσεις Πατάκη, 2007, β' έκδ. Ψυχογιός 2011, μεταφράστηκε στα γαλλικά, τιμήθηκε με το Prix Mediterranee Etranger 2011 και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα ισπανικά και στα αραβικά), "Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι" (Εκδόσεις Πατάκη, 2009), "Θα πολεμάς με τους θεούς" (Εκδόσεις Πατάκη, 2010), "Φιλμ νουάρ" (Ψυχογιός, 2012). Ο Δημήτρης Στεφανάκης έχει τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, το 2011, και ήταν υποψήφιος για το Prix du Livre Europeen της ίδιας χρονιάς. Το δοκίμιό του «ΠΩΣ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ¨» (Ψυχογιός 2016) μαζί με τις «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ» (Μεταίχμιο 2017) και πιο πριν το «ΑΡΙΑ» (Ψυχογιός 2013) μαζί με το πολύ πρόσφατα μεταφρασμένο στα γαλλικά «Au café d'Eole (2018) μας δίνει και εκπέμπει μια πνευματική παρουσία και εκτός ορίων, που μας τιμά. Ο Έλληνας συγγραφέας τιμήθηκε για το έργο του με τα διάσημα του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών του Γαλλικού κράτους.

Για το Δημήτρη Στεφανάκη, ένας συγγραφέας είναι ένας εργάτης που δουλεύει συνεχώς. Η εργασία του δεν περιορίζεται μόνο στις στιγμές που γράφει. Πρέπει κανείς να διαβάζει συνεχώς και να τον ενδιαφέρουν τα πάντα. Κάθε μορφή τέχνης, η πολιτική, η φιλοσοφία πρέπει να βρίσκονται μέσα στα ενδιαφέροντα του και να είναι δέκτης πολλών πραγμάτων. Μουσική, Ζωγραφική, Αρχιτεκτονική και κάθε τι που εκφράζεται μέσα από την τέχνη είναι μέσα στα χόμπι μου. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό είναι το συγγραφικό πρωτόκολλο.

Ευτυχώς η λογοτεχνία δεν τελειώνει ούτε θα τελειώσει ποτέ γιατί αφηγείται την πραγματικότητα που είναι ένα ολοσέλιδο παραμύθι και γι΄αυτό μοναδικό. Μακάρι και ο Δημήτρης Στεφανάκης να μην σταματά ποτέ να μας το αφηγείται γιατί μας συνεπαίρνει και μας οδηγεί σε μονοπάτια που κάποτε περπατήσαμε ή οφείλουμε να περπατήσουμε και είναι σημαντικό να λειτουργεί κάποιος σαν τον αρχαίο Σωκράτη προς τους συμπολίτες του. Να μας ξυπνά και να μας οδηγεί στον έρωτα και το θάνατο στη ζωή και τη γνώση και την αμφιβολία, στις γειτονιές του υπέροχου κόσμου του. Για άλλη μια φορά τον ευχαριστούμε που μας δείχνει τη σκάλα ακόμη κι όταν χάσουμε το σπίτι……

Δεν ξέρω αν τελικά η λογοτεχνία ή όχι σου αλλάζει τη ζωή αν και έχω διαβάσει μπορώ να πω αρκετή. Ξέρω πάντως πως αν δεν έχεις διαβάσει τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσεις τη διαλλακτικότητα και ευλυγισία του πνεύματος και τη διαύγεια και βαθύτητα του βλέμματος σου . Ίσως η λογοτεχνία να μας οδηγεί σ΄αυτό το ασύλληπτο δρόμο της αυτογνωσίας και όλων των βίων που δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε. Γι΄ αυτό είναι τόσο σημαντική και πρέπει να μας το θυμίζουν άνθρωποι σαν τον Δ. Στεφανάκη κατά καιρούς για να μην λαθεύουμε και ξεχνάμε πως τελικά η λογοτεχνία σου δείχνει ίσως όχι τη ζωή αλλά την επιλογή και τον τρόπο. Τι θα ήταν η ζωή μας άραγε χωρίς τον μύθο;

|

Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄ αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος...

 

 

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στους συγγραφείς με αφορμή την παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου που κηρύχτηκε η Αθήνα, εμείς συζητούμε, αναρωτιόμαστε και προβληματιζόμαστε με συγγραφείς . Συγγραφείς που αγαπήσαμε από τα βιβλία τους, από τις ιστορίες που μας αφηγήθηκαν αλλά και πολλές φορές θέλοντας να λειτουργήσουμε με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε ως νομοθέτες. Ποιας νομοθεσίας; Αυτής της σκοτεινής αδικίας που συχνά υφίστανται από λασπώδη ασπόνδυλα, που παντού ευημερούν μιας και είναι παράσιτα. Είχα την μεγάλη τιμή και τύχη να γνωρίσω τον πιο γλυκό και αυθεντικό συγγραφέα της περιοχής μου μια λαμπερή μέρα και να συνομιλήσω μαζί του μέσα στο ανοιξιάτικο φως που εκπέμπει και ο ίδιος.

Ποιός είναι ο Βαγγέλης Κούτας;

-15 ετών έφτασα στην Αθήνα, μετά στα Γιάννενα όπου σπούδασα Αρχιτεκτονικό σχέδιο για τρία χρόνια και μετά πίσω πάλι στην Αθήνα.

Πώς ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;

-Η συγγραφή ήρθε από την προτροπή μιας φιλολόγου, όταν ήμουν 19 ετών. Μου είπε να μην ξεχάσω να έχω ένα φύλλο χαρτί μπροστά σου για να γράφω. Δεν το ξέχασα και στα 26 μου, όταν πέθανε ο πατέρας μου και αισθάνθηκα την ανάγκη να του γράψω ένα γράμμα 180 σελίδων όπου το έβαλα σ΄ένα συρτάρι. Στα 40 μου ξεπέρασα τη συστολή του πρωτολείου, τόλμησα να το δώσω σ΄έναν εκδότη και όλα πήραν το δρόμο τους. Μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου έκανα ένα πέρασμα από μια εκπομπή της ΕΡΤ που παρουσίασα συγγραφείς. Χτύπησε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και ήταν από τον τηλεοπτικό σταθμό του 902 .Έτσι ξεκίνησε μια εκπομπή βιβιλιοπαρουσιάσεων που κράτησε 6 χρόνια. «Μονοπάτια της λογοτεχνίας». Όταν γράφεις ένα βιβλίο κι έρχεται κι ένα δεύτερο νιώθεις πως κάτι άλλαξε στη ζωή σου . Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις είναι σημαντικό. Υπάρχει πάντοτε η ανασφάλεια. Όσο πιο βαθιά βουτάς στη λογοτεχνία τόσο μεγαλώνει η ευθύνη. Όπως όλα, χτίζονται σιγά –σιγά έτσι και η ευθύνη απέναντι στη λογοτεχνία. Μαθαίνεις να διαχωρίζεις το καλό απ΄το κακό βιβλίο. Μέσα από το συνεχές διάβασμα .Η απόψή μου είναι ότι ο λογοτέχνης πρωτίστως πρέπει να διαβάζει..

Είστε συμπατριώτης μας, από τη Βίγλα, τόσο κοντά αλλά τελικά τόσο μακριά....

-Δεν βρίσκω κανένα λόγο που πρέπει να με γνωρίζουν οι πολλοί αν και πάντα βρίσκεις όταν θέλεις . Δεν ήρθα να υπηρετήσω τη λογοτεχνία για να με προσκυνήσει ο κόσμος ή το σύμπαν. Όμως ο γενέθλιος χώρος έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στα γραπτά μου. Άλλωστε τα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου είναι αυτά που καθόρισαν τα άλλα, και επειδή η μαγεία της ζωής του ανθρώπου βρίσκεται στα πρωτόγνωρα. Έζησα έως 12 ετών παρέα με νεροφίδες κολυμπώντας στο βάλτο του χωριού μου χωρίς να έχω δει την πόλη. Αυτό ήταν τότε ο τρόπος ζωής και μετά απ΄αυτό μεγάλος πια, διαβάζοντας Μαρκές, είχα κι εγώ ένα βάλτο να περιγράψω. Ο μικρόκοσμός μας είναι οι ψηφίδες που δημιουργούν το μεγάλο ψηφιδωτό του κόσμου. Αλήθεια έχετε διαβάσει το «Ταξίδι στην άκρη άκρη της νύχτας» του Σελίν; Η λογοτεχνία ξέρετε, υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι το συγγραφέα. Ο συγγραφέας κάνει το δικό του σύμπαν και κυβερνά τον κόσμο που πλάθει στις σελίδες του. Οφείλει να είναι ταπεινός, λιτός και ευαίσθητος και να σέβεται τον αναγνώστη, έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κάτι καλό.

Πώς κρίνετε ένα λογοτεχνικό έργο ως καλό;

-Ο Αμερικανός Άρθουρ Μίλερ είπε κάτι σπουδαίο ψάχνω σ΄ έναν βάλτο λέξεων να βρω μερικά διαμάντια λογοτεχνία υπηρετείται από αφαιρετικότητα είναι σπουδαία. Ο συγγραφέας καλείται να μας πεί μ΄έναν αμίμητο τρόπο για το ηλιοβασίλεμα, έναν έρωτα, ένα θάνατο χωρίς βερμπαλισμούς και πλεονασμούς.

Τι σημαίνει διαδικασία γραφής;

-Είναι μια απόδραση μια φευγάλα. Οι συγγραφείς γράφουν για ν΄αποφορτίσουν από τα εγκληματικά τους ένστικτα. Ο δολοφόνος πρωταγωνιστής ενός βιβλίου έχει τα γνωρίσματα της ψυχοσύνθεσης του συγγραφέα.. Ό,τι κι αν γράψουμε είμαστε εμείς. Πρέπει η μαγεία του ταξιδιού μας ν΄ αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Επίσης η ανάγνωση είναι τέχνη. Και οι περισσότεροι αναγνώστες δεν έχουν τέτοια παιδεία η οποία ξεκινά από το σχολείο . Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα,η Πολιτεία, το Συμπόσιο δεν θα ΄πρεπε να ναι αποτρεπτικά ή να βαθμολογούνται αλλά ένα όμορφο ταξίδι στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Δεν είναι τυχαίο όπου όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς αναφέρονται στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Διαβάζοντας τα έργα σας «Χαραμάδα φως» και « Η κραυγή του Ήταυρου» αισθάνθηκα κάτι παραπάνω από συγκίνηση, δέος θα έλεγα. Σίγουρα το υπόβαθρο ήταν βιωματικό.

-Εδώ θα επανέλθω στην ερώτηση τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Όσο κι αν φαίνεται αστείο, ένα είναι βέβαιο. Πως ζώντας σε μια πόλη τόσων εκατομμυρίων όσο η Αθήνα είναι σα να περπατάς σε μια έρημο και διψάς για νερό που έπινες παλιά. Και έτσι επιστρέφω ακριβώς εκεί, στα ασήμαντα που τότε δεν ήξερα πόσο σημαντικά ήταν για μένα. Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος. Αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν υπάρχουν, αλλά όλη η περιουσία ήταν μπροστά μου, μια χώρα σπαρμένη με λουλούδια, μια μαγεία που έρχονταν το σούρουπο με την κραυγή του Ήταυρου και αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα τέτοιες στιγμές. Άλλες εποχές βέβαια,άλλες ζωές, που μεταφέρει η λογοτεχνία. Αυτό είναι το σπουδαίο στο μωσαϊκό που αναφέραμε πριν.

Φτάνουμε στο τελευταίο σας βιβλίο.

-Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, μια κρητική μαντινάδα λέει, «Οπού αγαπάς μην πολύ πας, κι αν πολύ πας μην πολύ κάτσεις, κι αν πολύ κάτσεις μην πολύ μιλείς, κι αν πολύ μιλείς να κατέχεις ίντα λες...» και είναι ενός φίλου που αγαπώ πολύ. Αυτό που μας μένει είναι η λιτή αφήγηση και περιγραφή που υπηρετείται από την αφαίρεση. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα η φλυαρία των πολλών σελίδων. Η ιστορία θα μας δικαιώσει ή όχι, θα κρατήσει τα ψήγματα χρυσού που ψάχνουμε στη λογοτεχνία. Όλοι έχουν το δικαίωμα στη γραφή, αλλά μπορεί να προχωράς και τελικά να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο χωρίς αυτό να εκληφθεί ως διδακτισνμος.

Ένα διαφορετικό βιβλίο σας που αναφέρεστε σε μια συγκλονιστική ιστορία, πραγματική αυτή τη φορά Αετοί και Λύκοι.

-Όλα τα πράγματα έχουν τη στιγμή τους . Μια.μεγάλη περιπέτεια. Γνώρισα στην Αθήνα έναν διευθυντή σχολείου, το Θύμιο Ρέντζιο. Τον ρώτησα αυθόρμητα ο ληστής; Και μου απάντησε, μη φοβάσαι δε θα σου πάρω το πορτοφόλι. Με γνώριζε από το βιβλίο «Η κραυγή του Ήταυρου». Όταν ανέφερε το επίθετο Ρέντζιος ο φίλος μου πια Θύμιος, ήδη ήταν μέσα στο κεφάλι μου απ΄τα παιδικά μου χρόνια, η μεγάλη ληστεία της Πέτρας και οι απαγωγές. Του ανέφερα πως έπρεπε να με πείσει πως ήταν απόγονος των Ρεντζαίων, γίναμε φίλοι, ήπιαμε πολλά κρασιά, είπαμε πολλές ιστορίες .Υπήρχε και ένα χρονικό, κάποιου συμπατριώτη μας του Νίκου Πάνου, καθώς και το βιβλίο του φίλου μου του Βασίλη Τζανακάρη για τη ληστοκρατία στην Ελλάδα . Μελέτησα αυτά τα βιβλία και μαζί με τις διηγήσεις του Θύμιου άρχισα να γράφω μια ιστορία, με δυσκολία στη διαχείριση των ιστορικών στοιχείων. Επειδή πρωτίστως έπρεπε να μπω στο μυαλό του Γιάννη Ρέντζιου, που βρίσκεται στο χιόνι, χωρίς όραμα και ορφανός από πατέρα, έπρεπε να ταυτιστώ. Ευτυχώς δεν ήταν   και μεγάλη η χρονική απόσταση, με βοήθησε και η καταγωγή μου και η ευθύγραμμη ζωή που έζησα. Άρχισα να αφηγούμαι και ταυτόχρονα να κλαίω την ορφάνια και των δυό μας, ώσπου κατέληξα να μεταλλαχθώ γράφοντας για τους Ρεντζαίους. Όλα πήραν το δρόμο τους,μετά στο Μεταίχμιο και την Ελένη Μπούρα που της εμπιστεύτηκα το βιβλίο. Αναρωτήθηκε τι μπορεί να έγραψα για μια ιστορία που στο ίντερνετ πιάνει 10 σελίδες. Τι θα μπορούσα να γράψω; Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία του Γιάννη και Θύμιου Ρέντζιου δεν μπορούσε να περάσει και να μείνει στις δέκα σελίδες. Είναι μια εποχή που δε μπορούσε να μείνει αθέατη- ανδρογέννα Ήπειρος. Εδώ σταματώ γιατί δεν θα ΄θελα να πω και να βγάλω πικρίες,άλλωστε πικρίες βγάζουν οι άνθρωποι όταν είναι τρωτοί. Εγώ δεν διεκδικώ καμία δόξα για να μαι τρωτός. Η λογοτεχνία υπηρετεί τις φευγάλες μας και όχι τις προσωπικές μας επιδιώξεις για κοινωνική ανέλιξη. Άλλωστε θέλω να μαι πάντα ο Βαγγέλης των 12 ετών. Και οι φίλοι μου είναι όσοι έχουν την παιδική αθωότητα, γιατί μεγαλώνουμε και ξεχνάμε φορώντας άλλα κοστούμια που δεν μας αντιπροσωπεύουν. Μα για να πάμε παραπέρα, πρέπει πρώτα να αγαπάμε και να σεβόμαστε τον άνθρωπο.

Πώς βλέπετε τους αρτινούς δημιουργούς;

-Ας δανειστούμε τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου. «Ο θεός των μικρών πραγμάτων». Πόσες στιγμές, όπως το χαμόγελο ενός παιδιού η το πέταγμα μιας πεταλούδας στο δειλινό χάσαμε; Αγαπητοί μου όλοι χωράμε σ΄ αυτόν τον μικρό μέγα κόσμο. Μη συνωστιζόμαστε αναζητώντας το πρώτο βαγόνι γιατί έχει καταληφθεί από αιώνες. Στα μικρά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία. Αρκεί να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σ΄ επιφυλακή και να μεγαλώσουμε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 09:29

Έχει την... συνταγή της επιτυχίας...

|

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΜΑΝΟΣ:

Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο...

 


Ως παράδειγμα αισιοδοξίας για ζωή, μπορεί να χαρακτηριστεί ο επιχειρηματίας Αλέξανδρος Μάνος, τον οποίο συναντήσαμε στο Δρόμο του Γεφυριού και ως αθλητή στα 5 χιλιόμετρα, αλλά και ως εθελοντή, να προσφέρει το κάτι παραπάνω.
Αν και άτομο με ειδικές ανάγκες, είναι περισσότερο μάχιμος και αποτελεσματικός όλων μας, σε όλα τα επίπεδα... Και στην επαγγελματική του υπόσταση και στην κοινωνική, με όσες υποκατηγορίες μπορεί να έχει αυτή... Πολιτισμός, αθλητισμός, διασκέδαση και ότι άλλο μπορεί να αναζητήσει κανένας... πανταχού παρών, με άποψη, αλλά προ πάντων με καλή διάθεση...
Χαρούμενος και με δόση αυτοσαρκασμού, αν χρειαστεί. «Δεν είμαι άνθρωπος εγώ. Είμαι φάρμακο κατά της κατάθλιψης. Κανονικά θα έπρεπε να συνταγογραφούμαι», γράφει σε πρόσφατη ανάρτησή, στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb... Ενώ σε άλλη, ανάρτησή του, ίσως προβάλει και το που εδράζεται η επιχειρηματική του επιτυχία, καθώς συλλογίζεται: «Το ρίσκο μιας λάθος απόφασης είναι προτιμότερο από τον τρόμο της αναποφασιστικότητας»...
Η τελευταία του εμφάνιση στον ημιμαραθώνιο, ζωηρή όπως πάντα, μας έφερε κοντά του, για να προκύψει η παρουσίαση, ενός διαφορετικού πορτραίτου, πέραν των καθιερωμένων, όπως επιβάλλεται πολλές φορές και δεν προκύπτει το ζητούμενο αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος, ο επιχειρηματίας, ο φίλος...

 

00000-manos-alex-66-a

 

•Πως κατάφερες και μπήκες τόσο δυναμικά στον ιδιαίτερα δύσκολο χώρο των ιατρικών μηχανημάτων, για να έχεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, έναν τόσο σημαντικό απολογισμό;

-Κάθε χώρος έχει τις ιδιαιτερότητές του και τα μυστικά του. Εδώ λοιπόν χρειάζεται η υπομονή, η αγάπη, οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς και η σωστή επιλογή συνεργατών, για να... ξεκλειδώσουν τα μυστικά με «σταθερά βήματα». Η επιτυχία είναι θέμα χρόνου...

 

•Ήταν πολλές οι δυσκολίες που αντιμετώπισες;


-Σίγουρα η Άρτα, δεν είναι μεγαλούπολη... Πάντα όμως θα υπάρχουν ευκαιρίες, για νέες ιδέες. Με σύγχρονους τρόπους και σταθερά βήματα, θα στεφθούν με επιτυχία...


•Πως βλέπετε σήμερα, το επιχειρείν, σε μια περιοχή σαν την Άρτα;


-Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο. Με την βοήθεια των νέων ιδεών, θα πάρουν την σκυτάλη, μπαίνοντας στον επιχειρηματικό στίχο, με πολλή αγάπη, πολλή δουλειά και καθαρό βλέμμα, σ’ αυτό που θα επιλέξουν...

 

•Τι θα συμβούλευες, τα νέα παιδιά, που θ’ αποφασίσουν να μπουν στον επιχειρηματικό στίβο;

-Η Άρτα είναι μια όμορφη πόλη, με καλό κόσμο και πολλά έργα βελτίωσης, στην καθημερινότητά μας...Θα πρότεινα λοιπόν στους φορείς (Περιφέρεια, Δήμος, Υπηρεσίες, Επιχειρήσεις και Ψυχαγωγικούς Χώρους) να δουν το θέμα των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, με πολλή σοβαρότητα. Όλοι μας αν δεν έχουμε σήμερα κινητικά προβλήματα, μπορεί στο μέλλον να έχουμε μια μικρή ή μεγάλη δυσχέρεια... θα θέλαμε να έχουμε ευκολότερη πρόσβαση σε όλους τους χώρους που προανέφερα...Ευχή μου είναι η Άρτα να καταστεί παράδειγμα ισοτιμίας και ισονομίας, για όλους μας...

 

00000-manos-alex-66-e

 

00000-manos-alex-66-c

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018 22:12

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι.

 

 

 

 

Ρεπορτάζ:

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Το Σάββατο 24.3.2018  οι εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας, με αφορμή τη συμπλήρωση 74 ετών από τη σύλληψη των Αρτινών Εβραίων (24 Μαρτίου 1944) από τα Γερμανικά Στρατεύματα ήταν ιδιαίτερες  και άκρως συγκινητικές Οι εκδηλώσεις έγιναν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από το Δήμο Αρταίων, μετά τις αντίστοιχες περυσινές, αλλά και μετά από αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα σε συνεργασία με το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο.
Το πρωί ξεκίνησε με περιήγηση στην παλιά Εβραϊκή συνοικία της Άρτας. Tο μεσημέρι στην αίθουσα του Συλλόγου «Σκουφάς» πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση της Ημέρας. Την εκδήλωση ξεκίνησε ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, ο οποίος μεταξύ των άλλων τόνισε ...«Η ιστορική μνήμη της Κοινότητας διατηρείται αναλλοίωτη και οι απόγονοι των μελών της, πολλοί από τους οποίους υπάρχουν εδώ σήμερα ανάμεσά μας, κρατούν ακόμη δεσμούς με την γενέτειρα των προγόνων τους. Πρόκειται για ένα ταξίδι στο χρόνο, με το οποίο μαθαίνουμε την ιστορία της πόλης μας. Αυτό μας δίνει δύναμη για το μέλλον. Η σημερινή εκδήλωση έρχεται σαν συνέχεια εκείνης του περασμένου Μαρτίου, όπου για πρώτη φορά μετά το 2012 έγιναν εκδηλώσεις μνήμης, καθώς και εκείνης του περασμένου Οκτωβρίου στην Αθήνα, στην φιλόξενη στέγη του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Παράλληλα, έχουμε ήδη βρει μέσα από το Υποθηκοφυλακείο τα Εβραϊκά σπίτια στην Άρτα που ακόμη και σήμερα σώζονται. Πρόκειται για τις οικίες: Μωυσέως Χατζή, στην αρχή της οδού Φιλελλήνων, Ισαάκ Σούση, στην οδό Τζαβέλλα, Ισαάκ Κούλια, στη συμβολή των οδών Σκουφά και Κωστή Παλαμά, Στάμως και Σταμέτας Μιζάν στην οδό Μακρυγιάννη, Ιωσήφ Μιζάν στην συμβολή των οδών Σκουφά και Σταματελοπούλου. Στόχος μας, πλέον, είναι να γίνουν όλοι οι Αρτινοί κοινωνοί της ιστορικής διαδρομής μιας Κοινότητας που αποτελούσε πνεύμονα ζωής για την πόλη δεκαετίες πριν»....
Συνεχίστηκε  με την παρουσίαση της ιστορικής πορείας της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας από τον δικηγόρο-γραφολόγο και ερευνητή Χάρη Βαδιβούλη, ο οποίος παρουσίασε την στενή σχέση αλλά και την αρμονική συμβίωση των Εβραίων με τους χριστιανούς και μάλιστα πριν τον τελειωτικό τους αφανισμό, υπήρξαν περιπτώσεις που οι νονοί παιδιών του εβραϊκού πληθυσμού ήταν χριστιανοί. Πάντοτε υπήρξε μια φιλική και ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων σ΄αυτή την πόλη, ανεξαρτήτου θρησκείας και καταγωγής, γιατί προπορεύονταν ο Άνθρωπος και  μόνο. Τόνισε στην ομιλία του « Στην Άρτα τελευταία συντελείται ένα θαύμα. Με σταματούν άνθρωποι στο δρόμο και με ρωτούν αν γνωρίζω παλιούς τους γείτονες... Τη Νόρμα, τη Ρόζα, τον Βικτωράκη... Αν μιλάω με την Τελένια και τον Μπέσο, αν έχω δει τον Νάκο ή τον Σάκια...Στην  Άρτα τουλάχιστον σε σχέση με άλλες πόλεις,  γειτονικές ή πιο μακρινές δεν είχαμε φαινόμενα σφετερισμού ακινήτων. Τα ακίνητα, ακόμα και όσα είχαν καταληφθεί αποδόθηκαν στους νόμιμους κληρονόμους και πωλήθηκαν.Όσο κι αν κανείς δεν το περιμένει, στην Άρτα οι χριστιανοί κι οι Εβραίοι γιόρταζαν μαζί την Αγία Θεοδώρα, η οποία τους είχε ευεργετήσει δωρίζοντάς τους οικόπεδο για την ανέγερση Συναγωγής. Επίσης πολλές γραπτές μαρτυρίες για τη σύλληψη των αρτινών Εβραίων έχουμε από αρτινούς ιερείς. Πράγμα διόλου αφύσικο, αφού η Ιερατική Σχολή, που λειτούργησε ως το 1940 στην πόλη μας έστελνε τους ιεροσπουδαστές της για παρακολούθηση μαθημάτων στο εβραϊκό σχολείο»....
Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι. Και πάλι έτσι συνέβη και στη φετινή εκδήλωση. Άνθρωποι που έφτασαν από κάθε πιθανό μέρος της γης, αναζητώντας την πατρίδα τους.
Μια πατρίδα που πάντοτε ζει και ζούσε έστω και ασυνείδητα μέσα τους μέχρι να γίνει πάλι το κάλεσμα. Άνθρωποι που ήρθαν από το Ισραήλ, την Αγγλία, την Ιταλία, την Αθήνα, τα Τρίκαλα, τη Θεσσαλονίκη, για να μυρίσουν το χρώμα μιας πατρίδας που έσβησε μέσα σε δάκρυα και σκότος στις 24 Μαρτίου 1944.
Όπως ανέφερε στην ομιλία του και ο συγγραφέας Δημήτρης Βλαχοπάνος: «Το ανήκειν- Ο άνθρωπος νιώθει ασφάλεια όταν ανήκει κάπου και του ανήκουν κάποιοι. Στις 7 το απόγευμα της 24ης Μαρτίου 1944 οι Εβραίοι της Άρτας ανήκαν οι γονείς στα παιδιά τους, τα παιδιά στους γονείς τους, στ' αδέρφια τους, στο σπίτι τους.. Και στις 8 δεν ανήκαν πουθενά. Στις 7 τα είχαν όλα και στις 8 δεν είχαν τίποτα!»
      Άνθρωποι που έτρεξαν από παντού για να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων τους που ποτέ δεν έδιωξαν από τη μνήμη τους, παρ΄ ό,τι πολλές φορές αυτά τα κενά χτυπάνε δυνατά στην καρδιά και σαν πληγή και παλιό τραύμα επανέρχονται. Είδα αγκαλιές, είδα δάκρυα, είδα φωτογραφίες σε χέρια να ψάχνουν κάτι, μια μικρή πληροφορία, μια μικρή ενθύμηση από όποιον μπορούσε να δώσει κάτι σα βάλσαμο για την ψυχή.
Άνθρωποι που ήρθαν με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους για να δείξουν πως ανήκουν κι αυτοί σ΄αυτή την πατρίδα, που γεννήθηκαν και έζησαν πρόγονοι, που χάθηκαν από την βαραβαρότητα κατά της ανθρωπότητας. Και είναι πολίτες της πόλης μου,  συμπολίτες μας, γιατί η μνήμη τους κίνησε νήματα ξεχασμένα, αφανή σημεία που αναδύονται και θ΄αναδυθούν με τη βοήθεια όλων μας. Βρέθηκα μπροστά σε εικόνες που αδυνατώ να περιγράψω, ένας έψαχνε την Τελένια, μιας και εργάζονταν στο κατάστημα του πατέρα της, άλλος με την ταυτότητα του πατέρα του ν΄αναζητά κάτι, άλλοι με την καρδιά τους να την περιφέρουν μήπως ακούσουν κάτι γνώριμο....
Την εκδήλωση χαιρέτισαν ακόμη η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη τελειώνοντας με την επίκληση «Ποτέ ξανά» και τον κίνδυνο που ελλοχεύει στο ρατσισμό και τον εθνικισμό. Ο Αντιπρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικου Συμβουλίου Ελλάδος Βίκτωρ Ελιέζερ σε μια εξαιρετική ομιλία τόνισε: ««Τον Διονύσιο Σολωμό, τον γνωρίζουμε ως τον ποιητή που έγραψε τον ύμνο προς την ελευθερία, τον εθνικό ύμνο της πατρίδας μας. Ο Διονύσιος Σολωμός όμως ήταν ταυτόχρονα ο αγωνιστής της αλήθειας, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», έλεγε απέναντι στους λαϊκιστές της εποχής του, απέναντι σε όλους όσους επιχειρούσαν να πλάσουν εθνικούς μύθους για να μην μάθει ο λαός την αλήθεια, που πολλές φορές δεν είναι ευχάριστη.
Και η αλήθεια είναι ότι το 86% των Ελλήνων Εβραίων, δηλαδή 65.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς , της Τρεμπλίνκα και των άλλων ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι. Μήπως αμφισβητείται ότι το 94% των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων και άλλων πόλεων της Βορείου Ελλάδος κυρίως, συνελήφθησαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους, συγκεντρώθηκαν και στοιβάχτηκαν και οδηγήθηκαν στο θάνατο με τις πλέον βιομηχανοποιημένες μεθόδους....
...Αν όμως θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, αν θέλουμε να πάρουμε τα πραγματικά διδάγματα της Ιστορίας, τότε πρέπει να καταλάβουμε ότι χωρίς την αδιαφορία των πολλών και την εν πολλοίς σιωπηρή ανοχή τους, δεν θα ήταν δυνατόν οι Ναζί να εξολοθρεύσουν τόσα εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, και ίσως ήρθε η ώρα η Ελληνική Πολιτεία να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί για την εξόντωση 60.000 Ελλήνων Εβραίων, όπως ακριβώς έκανε ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης για λογαριασμό όλων των Θεσσαλονικέων.
Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές». Και όπως έγραψε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, «αν ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό το αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια».
Σε λίγες ώρες θα περπατήσουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο που διάβηκαν οι Εβραίοι της Άρτας την νύκτα της 24ης Μαρτίου, από τα σπίτια τους στοιβάχτηκαν στο τότε κινηματογράφο Ορφέα και από εκεί στο Αουσβιτς. Από τους 480 μόνο τριάντα επέστρεψαν. Και ήρθαμε σήμερα εδώ, απόγονοι Αρτινών Εβραίων, όχι μόνο για να θυμηθούμε αυτούς που βάρβαρα θανατώθηκαν και να τιμήσουμε τη μνήμη τους αλλά και προκειμένου μαζί με τους πολίτες της Άρτας να στείλουμε το σαφές μήνυμα του «Ποτέ Ξανά» προς όλους τους νοσταλγούς της πιο σκοτεινής σελίδας της ανθρώπινης ιστορίας.
Και χαίρομαι κύριε Δήμαρχε που την αλήθεια αυτή την υπηρετούν Αρτινοί συμπολίτες του πατέρα μου Ισαάκ Ελιέζερ, της γιαγιάς μου Χαννούλας Ελιέζερ – Σούση Ντεβαριά, των θείων μου αλλά και των οικογενειών Αρών, Μιζάν, Γκανή, Γκιούλη, Ιερεμία, Σαμπά, Σούση και άλλων πολλών, όπως ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Τσιλιγιάννης, ο Χάρης Βαδιβούλης με την ιστορική του έρευνα, ο Δημήτρης Βλαχοπάνος με το βιβλίο που κατέγραψε την μαρτυρία του Αρτινού ομήρου Ισαάκ Μιζάν, η Κατερίνα Σχισμένου με τη δημοσιογραφική της πέννα, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές που μετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης μιας Κοινότητας, ενός κομματιού της κοινωνίας της Άρτας που εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα θανάτου και μαζί με αυτούς τους ανθρώπους χάθηκε και ένα κομμάτι του πολιτισμού μας, της ανθρωπιάς μας.
Ας είναι η μνήμη τους οδηγός μας για να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια απανθρωπιά.»»
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Σκουφάς» Νίκος Μπανταλούκας χαιρέτισε με τη σειρά του την εκδήλωση. Ο Εκπρόσωπος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Ιωσήφ Μιζάν τόνισε  πως επιστρέφουν οι άνθρωποι για να μνημονεύσουν και να τιμήσουν τους προγόνους τους, να μαζευτούν και να γνωριστούν σκορπισμένοι σ΄όλο τον κόσμο...  Παράλληλα ερμηνεύτηκε το τραγούδι  ''Μπαλάντα του Μάουτχάουζεν'' του Μίκη Θεοδωράκη και του Ιάκωβου Καμπανέλλη  από μαθητές του Μουσικού Σχολείου μιας και η κληρονομιά στις επόμενες γενιές είναι αυτή που ανάβει πάντα το φάρο και δεν αφήνει ποτέ να σβήσει.  Αναγνώστηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσιλιγιάννη «Η εβραϊκή κοινότητα της Άρτας από την Ελένη Κίτσου (μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης») και την Σοφία Εξάρχου (μέλος του Συλλόγου «Φίλοι του Βιβλίου»), ενώ η Μίρκα Σαλώμ, μέλος του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «Σκουφάς» ανέγνωσε επιστολή της Ισραηλιτικής Κοινότητας προς το Σύλλογο «Σκουφά».
Το απόγευμα τελέστηκε στο Μνημείο Εβραίων Μαρτύρων επιμνημόσυνη δέηση και πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων και η συγκίνηση έφτασε στο αποκορύφωμά της την ώρα που τελούσαν την επιμνημόσυνη δέηση οι Μπένι Μιζάν και Βίκτωρ Ελιέζερ. « Άνθρωποι που επικαλούνται την αιώνια ειρήνη παιδιών, γυναικών ανθρώπων που δε χώρεσαν για κάποιο παράλογο λόγο σ΄αυτόν τον κόσμο, βρήκαν τραγικότατο θάνατο, ας βρούν την ειρήνη στον ουρανό...» Ποιός είναι από τόσο σκληρό υλικό να μη δακρύσει, να μην καταπιεί τη συγκίνησή του, να μη σκεφτεί....
Συνεχίστηκε η εκδήλωση με την πορεία που ακολούθησαν και τα συλληφθέντα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτης την 24η Μαρτίου 1944 προς την πλατεία Κιλκίς με αναμμένα κεριά, προκαλώντας εντύπωση σε όσους δεν ήξεραν για την εκδήλωση, άλλοι βγαίνοντας σαστισμένοι από τα καταστήματα να ρωτήσουν και τελικά να βυθιστούν στη σιωπή. Μια σιωπή που ίσως κάποτε έκανε τη δικό της θόρυβο σε άλλες εποχές.....
Επίσης πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια δωρεάς  του κ. Παύλου Μόρρις εις μνήμην της μητέρας του, Νίνας Ιωχανά. Μια θέα, μια ανάσα για τον κουρασμένο, τον ξένο, τον επισκέπτη, ένα παγκάκι δίπλα το μνημείο.
Στις εκδηλώσεις παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ.κ. Καλλίνικος, η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη, ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, ο Αντιπεριφερειάρχης Άρτας Βασίλης Ψαθάς, εκπρόσωποι των Εβραϊκών Κοινοτήτων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων και Τρικάλων, εκπρόσωποι της Εβραϊκής Νεολαίας Αθηνών, εκπρόσωποι Εβραϊκών Κοινοτήτων από το Μιλάνο, την Αγγλία και το Ισραήλ, ο Αστυνομικός Διευθυντής Άρτας Φώτης Ντζιμάνης, ο Υποδιοικητής του ΚΕΝ Άρτας Κ. Κατέρης, Αντιδήμαρχοι, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, καθώς και πλήθος εκπροσώπων φορέων της περιοχής.
Η πατρίδα ποτέ δεν μπορεί να χαθεί. Μια ρίζα να βρει τρόπο στην πέτρα να εισχωρήσει και θα κινήσει τον μεγαλύτερο βράχο, αυτόν της ύπαρξής μας. Η πατρίδα ή σου χαρίζεται ή την κερδίζεις.....
Πατρίδα είναι εκεί που σε αγκαλιάζουν δικοί σου άνθρωποι, εκεί που ανήκει η καρδιά και η ψυχή των προγόνων σου, η δική σου πατρίδα, εκεί που το φως μπορεί μόνο να λάμψει κατά του σκότους, εκεί που το πνεύμα βρίσκει τη γαλήνη του, αυτό που αναγνωρίζει το αλάνθαστο ένστικτο του καθενός μας ως οικείο χώρο, ως πατρίδα....

 

evraioi-24-martiou-88-a

 

evraioi-24-martiou-88-b

 

 

evraioi-24-martiou-88-c

 

evraioi-24-martiou-88-d

|

Συνέντευξη του βουλευτή Πρέβεζας στην «Γ»: «Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας»...

 

«Αποδείχθηκε στην πράξη ότι η καλύτερη δημοσκόπηση εξακολουθεί να είναι η πραγματική κάλπη των εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν κανονικά στην ώρα τους, δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019», επισημαίνει σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «ΓΝΩΜΗ», ο βουλευτής Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μπάρκας, ο οποίος εκλήθη απ’ την εφημερίδα, να μιλήσει για όλα τα θέματα της επικαιρότητας.
Στην συνέντευξη αυτή, ο βουλευτής θεωρεί μεγάλες τις τομές που γίνονται στον χώρο της υγείας, για να τονίσει με έμφαση: «Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας  αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας».

 

Πείτε μου δυο λόγια για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Θεωρείτε εφικτή την έξοδο από τα μνημόνια τον προσεχή Αύγουστο;

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο διαρκούς ανάκαμψης των βασικών μεγεθών και των προοπτικών της ελληνικής οικονομίας. Το 2017 ήταν το έτος που καταγράφηκε, μετά από χρόνια ύφεσης και στασιμότητας μια σημαντική αύξηση του Α.Ε.Π. Η ανεργία έχει περιοριστεί κατά επτά μονάδες και 320.000 περισσότερες θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί την τελευταία τριετία.

Παράλληλα, οι άμεσες ξένες επενδύσεις, οι εξαγωγές, ο τουρισμός, η μεταποίηση, ο κατασκευαστικός κλάδος καταγράφουν ιστορικά ρεκόρ και όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα περιβάλλον αδιατάρακτης δημοσιονομικής σταθερότητας και ασφάλειας. Την ίδια στιγμή, οι τιμές των ελληνικών ομολόγων βρίσκονται σταθερά σε χαμηλό δεκαετίας, ενώ οι οίκοι αξιολόγησης διαρκώς αναβαθμίζουν τη θέση και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία που σας ανέφερα, οδηγούν στην ασφαλή και οριστική έξοδο της χώρας από την περίοδο των μνημονίων και της ασφυκτικής επιτήρησης σε πέντε μήνες.

Ξεκίνησε η λειτουργία της πρώτης Τοπικής Μονάδας Υγείας στα Γιάννενα και, σταδιακά, ο νέος θεσμός θα επεκταθεί σε ολόκληρη την Ήπειρο. Πιστεύετε, ότι μέσω των ΤΟ.Μ.Υ., θα αναβαθμιστεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας;

Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας.

Βασική αποστολή τους είναι η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στον πληθυσμό ευθύνης τους (10.000 – 12.000 άτομα). Οι πολίτες, που ανήκουν στον πληθυσμό ευθύνης της ΤΟ.Μ.Υ., εγγράφονται στη σχετική λίστα. Οι μονάδες έχουν την ευθύνη για τη διασφάλιση προσβασιμότητας και συνέχειας της φροντίδας, καθώς και για την παροχή ασφαλούς, αποτελεσματικής, ολιστικής και ποιοτικής ανθρωποκεντρικής φροντίδας υγείας.

Κάθε ΤΟ.Μ.Υ. είναι στελεχωμένη από διεπιστημονική ομάδα έως 12 μελών, αποτελούμενη από: 4 Γενικούς Γιατρούς ή Παθολόγους, 1 Παιδίατρο, 2 Νοσηλευτές, 2 Επισκέπτες Υγείας, 1 Κοινωνικό Λειτουργό και 2 Διοικητικούς Υπαλλήλους.

Ο κάθε πολίτης έχει τον γιατρό του, στον οποίο θα μπορεί να απευθύνεται απεριόριστα και δωρεάν για οποιοδήποτε θέμα υγείας. Ο Οικογενειακός Γιατρός είναι ο «πλοηγός» του μέσα στο Σύστημα Υγείας. Του προσφέρει ενημέρωση και φροντίδα σε τακτική βάση και διευκολύνει την πρόσβασή του σε εξειδικευμένες υπηρεσίες υγείας. Συνεπώς, εκτίμησή μου είναι ότι οι ΤΟ.Μ.Υ. θα αναβαθμίσουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω ότι η μεταρρύθμιση της Π.Φ.Υ. έχει σήμερα μεγαλύτερη αξία, γιατί δεν υλοποιείται σε μια εποχή που ο δημόσιος προϋπολογισμός έχει δυνατότητες. Υλοποιείται σε μια περίοδο δημοσιονομικής στενότητας. Και για αυτό το λόγο νιώθουμε διπλά υπερήφανοι.

Πόσο κοντά ή μακριά από την πραγματικότητα βρίσκονται οι εταιρείες δημοσκοπήσεων που καταγράφουν μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία;

Όπως γνωρίζετε οι δημοσκοπήσεις αποτελούν εργαλεία καταγραφής των τάσεων της κοινής γνώμης πάνω σε θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος. Συνεπώς, αποτελούν «ακτινογραφίες» του εκλογικού σώματος και τίποτα παραπάνω.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε   τέσσερις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις - ευρωεκλογές 2014, εκλογές Ιανουαρίου 2015, δημοψήφισμα Ιουλίου 2015 και εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 - «κόντρα» στις δημοσκοπήσεις που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας εκείνη την περίοδο.

Επομένως, αποδείχθηκε στην πράξη ότι η καλύτερη δημοσκόπηση εξακολουθεί να είναι η πραγματική κάλπη των εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν κανονικά στην ώρα τους, δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι όσοι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τις δημοσκοπήσεις στο δημόσιο βίο ως εργαλεία   χειραγώγησης της κοινής γνώμης, προκειμένου να προκαλέσουν φθορά στη κυβέρνηση, δεν θα πετύχουν το στόχο τους. Και αυτό, γιατί οι πολίτες έχουν αισθητήριο και μπορούν να συγκρίνουν την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, η οποία υπηρετεί την κοινωνική πλειοψηφία και την πολιτική του παρελθόντος, η οποία υπηρετούσε μια οικονομική ολιγαρχία και τους «δορυφόρους» της.

Η κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι δυσάρεστη. Πιστεύετε, ότι η κυβέρνηση έχει αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την «εξυγίανσή» του; Θα οδηγηθούμε στην επανέναρξη του πρωταθλήματος της Super league;

Κατά κοινή ομολογία, το ελληνικό ποδόσφαιρο κουβαλάει παθογένειες δεκαετιών, οι οποίες έδωσαν περιθώριο να αναπτυχθούν κυκλώματα και παραβατικές συμπεριφορές.

Αυτή η κυβέρνηση, επειδή έχει λαϊκή εντολή να βάλει τέρμα στη διαφθορά, από την πρώτη στιγμή συγκρούστηκε με τα οργανωμένα συμφέροντα και τις εγκληματικές συμμορίες που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Συγκρούστηκε με όσα για χρόνια οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είτε ανέθρεψαν με τον εναγκαλισμό τους με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε απλώς ανέχτηκαν.

Και τα βήματα που έγιναν είναι σημαντικά. Αυτή η κυβέρνηση πέτυχε: τον ορισμό τακτικών δικαστών για υποθέσεις της αθλητικής δικαιοσύνης, την εναρμόνιση του καταστατικού της Ε.Π.Ο. τόσο με την ελληνική νομοθεσία όσο και τα πρότυπα της FIFA/UEFA, την αυστηροποίηση του πλαισίου για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας, την άρση του ελέγχου της διαιτησίας από τις Π.Α.Ε. καθώς και την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας στο πεδίο των οικονομικών τόσο της Ομοσπονδίας όσο και των ΠΑΕ.

Χρειάζονται, όμως, ακόμα περισσότερα δραστικά μέτρα και γι’ αυτό το λόγο ξεκίνησαν οι συναντήσεις του Υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Βασιλειάδη με τους φορείς του ποδοσφαίρου.

Πιστεύω, τέλος, ότι οι τρεις όροι που έθεσε ο Υφυπουργός Αθλητισμού στις ομάδες – αλλαγή του πειθαρχικού κώδικα και του καθεστώτος αδειοδότησης των ομάδων, ασφάλεια γηπέδων - θα πρέπει να γίνουν αποδεκτοί από τις Π.Α.Ε., προκειμένου το ελληνικό ποδόσφαιρο να προχωρήσει μπροστά και να δρομολογηθεί η επανέναρξη του πρωταθλήματος.

Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις: το Σκοπιανό και η υπόθεση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, οι οποίοι κρατούνται από τις τουρκικές αρχές, έχουν δημιουργήσει «ρήγμα» στη συγκυβέρνηση;

Δεν υπάρχει κανένα «ρήγμα» στη σχέση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ.. Η προσπάθειά μας καθορίζεται από τον κεντρικό στόχο, που αφορά την έξοδο της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά κόμματα, με δύο διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές και άρα είναι λογικό, σε μια σειρά από ζητήματα, να υπάρχουν διαφορετικές σκοπιές, διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές τοποθετήσεις.

|

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΗΣ, για την λειτουργία της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας: Ένας συνεκτικός δεσμός εκπέμπει και μια αγωνιστική κραυγή

 

 

 

Πολλές δεκαετίες, στην διοίκηση της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΣΕ), ο νυν αντιπρόεδρός της Κώστας Κωνής, έχει ζήσει όλη την ιστορία της κορυφαίας εκδήλωσης των ηπειρωτών και βεβαίως έχει την χρήσιμη άποψη, για το τι είναι η συγκεκριμένη εκδήλωση και ποιά είναι τελικά η παρέμβαση της Πανηπειρωτικής, στην σύγχρονη πραγματικότητα...

«Οι ξενιτεμένοι Ηπειρώτες, οι φορείς της Ηπειρώτικης αποδημίας, με επικεφαλής την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, πρωτοστατούν στον αγώνα, για τη διάσωση, τη διάδοση και προβολή της παράδοσης μας και των πολυάριθμων και πολυποίκιλων χορών μας, μοναδικών στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια», είναι η πρώτη του απάντηση.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Γ» ο αντιπρόεδρος της Πανηπειρωτικής, το κείμενο της οποίας ακολουθεί:

Είναι η Πίτα του Ηπειρώτη, μια διαχρονική εκδήλωση της Ηπειρώτικης αποδημίας;

Τα Ηπειρώτικα πανηγύρια-γλέντια, γιατί ένα μεγάλο ηπειρώτικο πανηγύρι-γλέντι είναι εν τοις πράγμασι και η «Πίτα του Ηπειρώτη», είναι θεσμός, εκεί χτυπά ο σφυγμός της παράδοσης μας, τόσο στη μάνα Ήπειρο, όσο και στην ξενιτιά. Είναι τέτοια η αγάπη των Ηπειρωτών για την Παράδοση, τέτοια η προνομιακή σχέση τους μαζί της, που η Παράδοση αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο ταυτότητας για εμάς τους Ηπειρώτες. Όπου κι αν βρεθούμε, όσο μακριά κι αν ζούμε από τη μάνα Ήπειρο, η σχέση μας με την παράδοση είναι ο άκοπος ομφάλιος λώρος με την καταγωγή μας, την προγονική μας ρίζα.

Στα πανηγύρια οι Ηπειρώτες τραγούδησαν, τραγουδούν και εκφράζουν την ικανοποίησή τους, την ευχαρίστηση και την αγαλλίασή τους, για την απόδοση της δουλειάς τους, για τον κάματο και τον ίδρωτά τους. Και γι’ αυτό τους πρώτους μήνες κάθε χρονιάς στήνουμε μαζί με την κοπή της πρωτοχρονιάτικης Πίτας και στην Αθήνα και σ’ όλα τα αστικά κέντρα, τα δικά μας Ηπειρώτικα πανηγύρια, όπου αναμοχλεύουμε την ασίγαστη μνήμη. Εκεί στο Περιστέρι, Αγία Παρασκευή, Γαλάτσι, στην Ηλιούπολη, στο Ίλιον, Αργυρούπολη, Άνω Λιόσια, εκεί σ’ όλη την Αττική και σε άλλες αστικές πόλεις παρελαύνουν εικόνες μιας αλλοτινής ζωής, ανέμελης και νοσταλγικής. Σήμερα την εποχή της παγκοσμιοποίησης, σε μια εποχή που τα πάντα τείνουν να ισοπεδωθούν, να αλλοιωθούν και να εξαφανιστούν η διατήρηση του πανηγυριού - γλεντιού, του πανάρχαιου αυτού εθίμου που εμείς κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, είναι ένα στοίχημα. Στοίχημα που έχει στοιχεία πολιτισμού και κουλτούρας της πατρίδας μας και της περιοχής μας, ιστορικής συνέχειας και ιστορικής μνήμης, στοιχεία λειτουργίας σαν συνδετικός κρίκος για συνεύρεση και κοινό αντάμωμα ανάμεσα μας, μιας και είμαστε όλοι μας διασκορπισμένοι δεξιά και αριστερά, μακριά από τη γενέτειρα γη και τη γη των προγόνων μας. Αν σταματήσει το πανηγύρι, ίσως σταματήσει να υπάρχει και ο Σύλλογος.

 

konis-00-aa-kostas-66-a

 

Οι ξενιτημένοι Ηπειρώτες, οι φορείς της Ηπειρώτικης αποδημίας, με επικεφαλής την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, πρωτοστατούν στον αγώνα, για τη διάσωση, τη διάδοση και προβολή της παράδοσης μας και των πολυάριθμων και πολυποίκιλων χορών μας, μοναδικών στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια. Σε τέτοιους δύσκολους από οικονομικής άποψης και όχι μόνο, καιρούς, οι Ηπειρώτες είναι πρωτοπόροι, να μπορούμε να ανταμώνουμε, τόσο μαζικά, τόσο εγερτήρια, τόσο δημιουργικά, στον κοινό τόπο της παράδοσης και του πολιτισμού, εκπέμποντας μηνύματα, πολύτιμα και δυσεύρετα με γενικότερη αξία και σημασία.

Ναι, είναι μιά διαχρονική εκδήλωση της Ηπειρώτικης αποδημίας, για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, αλλά και για πολλούς άλλους, που με αυτή την μορφή, φέτος, συμπληρώνει 30 χρόνια παρουσίας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και κατά κάποιο τρόπο είναι επετειακή. Βεβαίως παρόμοιες εκδηλώσεις διοργανώνονταν και πριν πάει η ''Πίτα του Ηπειρώτη'' στο ΣΕΦ, σε θέατρα και άλλους μεγάλους κλειστούς χώρους, στα 80 και πλέον χρόνια ζωής, υπό την σημερινή της μορφή, της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος. Η παρουσία όμως της εκδήλωσης στο ΣΕΦ, την απογείωσε. Όταν μάλιστα μπήκε, τα τελευταία χρόνια, μέσω της δορυφορικής κάλυψης της ERT WORD, έχει γίνει εκδήλωση του παγκόσμιου Ελληνισμού. Δέχομαι εκατοντάδες τηλέφωνα από την οργανωμένη ηπειρώτικη αποδημία του Εξωτερικού και από άλλους απόδημους Έλληνες, που βλέπουν απευθείας δορυφορικά ή μαγνητοσκοποιημένα, που αναμεταδίδεται λόγω διαφοράς ώρας, που εκφράζουν την ευαρέσκεια τους, γι΄αυτό που άκουσαν, γι΄αυτό που είδαν. Ελπίζω και φέτος μετά τις 25 Φεβρουαρίου να δεχθώ ακόμη περισσότερα τηλεφωνήματα, e-mail και μηνύματα κοινωνικής δικτύωσης που θα εκφράζεται η ικανοποίηση αυτών που θα παρακολουθήσουν απευθείας δορυφορικά την εκδήλωση από το κρατικό κανάλι, που θα την ματαδώσει.

 

konis-00-aa-kostas-66-b

 

Ποιό είναι το διακύβευμα της φετινής εκδήλωσης;

Το Citius, Altius, Fortius αποτελεί το Ολυμπιακό σύνθημα. Γρηγορότερα, ψηλότερα, δυνατότερα. Ο βαρώνος De Coubertin, εμπνευστής της αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων, υπό τη σημερινή τους μορφή, έκανε σύνθημα αυτή τη φράση, τονίζοντας ότι ''οι αθλητές χρειάζονται ελευθερία για την υπέρβαση. Αυτός είναι και ο λόγος που απευθύνουμε αυτά τα λόγια, λόγια για ανθρώπους που τολμούν να προσπαθήσουν να σπάσουν τα ρεκόρ''. ''Η Πίτα του Ηπειρώτη'' στο ΣΕΦ, είναι μιά μεγάλη αρένα που παρακολουθείται από εκατομμύρια κόσμου, από όλους τους Ηπειρώτες όπου γης, όπου η ηπειρώτικη νεολαία των χορευτικών των Συλλόγων μας, προσπαθεί να αποδώσει καλύτερα τους ηπειρώτικους χορούς, να διαπρέψει, ενστερνισμένη τις αρχές του Ηπειρωτισμού. Σ΄ ένα πολυθέαμα ήχου, μουσικών της ηπειρώτικης παραδοσιακής μουσικής σκηνής και χρωμάτων, των παραδοσιακών στολών των χορευτών μας. Το διακύβευμα της εκδήλωσης μας είναι, προκειμένου αυτή να έχει συνέχεια, συνέπεια και αξιοπιστία, η για μιά άλλη φορά ικανοποίηση των ανθρώπων που θα την παρακολουθήσουν με κάθε τρόπο. Και επειδή η ''Πίτα του Ηπειρώτη είναι μας στην διοίκηση της Πανηπειρωτικής, μια μικρή ετήσια ''Ολυμπιάδα'', παραφράζοντας το ''γρηγότερα, ψηλότερα, δυνατότερα'', δεύτερο διακύβευμα μας, είναι το ''ποιοτικότερα, αποτελεσματικότερα, ξεχωριστότερα''.

Που αφιερώνεται η εκδήλωση;

Η γιορτή είναι αφιερωμένη στην Ηπειρώτικη Παράδοση, σε συνάρτηση με τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό. Συνδυάζει δύο αναπόστατα διαχρονικά στοιχεία της Ηπείρου και των Ηπειρωτών, με τον Τουρισμό, τον τόσο αναγκαίο για τη βελτίωση του βιωτικού επιπέδου της των κατοίκων της ιδιαίτερης πατρίδας μας, αλλά και την γνωριμία των ανθρώπων που ταξιδεύουν και κάνουν διακοπές με την απείρου φυσικού κάλλους παραθαλάσσια και ορεινή περιοχή μας.

Είναι μιά καθαρά πολιτιστική παρέμβαση ή μια απλή εκδήλωση της ηπειρώτικης μουσικής κουλτούρας;

Όπως προανέφερα, οι Ηπειρώτες τολμούν και μπορούν να πέμπουν εγερτήρια μηνύματα και τεκμήρια συλλογικής έκφρασης, δημιουργίας και αγώνα, τόσο σημαντικά και απαραίτητα στους δύσκολους καιρούς μας. Οι απόδημοι Ηπειρώτες είναι μαθημένοι, γενιές τώρα, στο να κάνουν την αγωνία αγώνα κι αλληλεγγύη, το χώρια όλοι μαζί, τη φτώχια προκοπή, αλλά και να διατηρούν αναλλοίωτη την παράδοση και να προάγουν τον Πολιτισμό της Ηπείρου και της Ελλάδας. Η ιστορία της Ηπείρου είναι συνυφασμένη με την Ηπειρώτικη παράδοση, αλλά και με τους αέναους αγώνες για την διατήρηση της. Οι Ηπειρώτες ξέρουν να ζουν, να διασκεδάζουν, αλλά και να τραγουδούν παραδοσιακά. Μια άγρα από τα σημαντικότερα Ηπειρώτικα παραδοσιακά τραγούδια, συνθέτουν το πλουσιότατο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της “Πίτας του Ηπειρώτη”. Συμπερασματικά έχω να πώ ότι η εκδήλωση μας, είναι και τα δύο μαζί, αλλά και πολλά άλλα. Και πολιτιστική παρέμβαση και γιορτή ηπειρώτικης μουσικής κουλτούρας, αλλά και βήμα διεκδίκησης προς επίλυση θεμάτων που απασχολούν την Ήπειρο και τους Ηπειρώτες.

Κάθε χρόνο στην εκδήλωση κατατίθενται διεκδικήσεις της Ηπειρώτικης αποδημίας. Φέτος ποια αιτήματα θα διατυπώσει – καταθέσει η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας;

Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος. Ογδόντα και βάλε χρόνια λειτουργίας και προσφοράς. Μια καθάρια φωνή της Ηπειρώτικης αποδημίας. Ένας συνεκτικός ηπειρώτικος δεσμός που ταυτόχρονα εκπέμπει και μια αγωνιστική κραυγή. Θέλουμε και απαιτούμε από την Πολιτεία την πλήρη απόκτηση κατά κυριότητα του οικοπέδου στο Μαρούσι για να αναγερθεί, επιτέλους, η Στέγη του Ηπειρώτη.

Ήπειρος! Μοναδικός τόπος τουριστικού προορισμού. Τουρισμός όμως σημαίνει σεβασμός στο περιβάλλον, στα ήθη και στην Ηπειρώτικη Πολιτιστική Ιδιοπροσωπία. Τουρισμός δεν αναπτύσσεται με «κλειστά» τα μεγάλα πολιτιστικά κεφάλαια της Ηπείρου. Το θέατρο Δωδώνης, το Κάστρο της Άρτας, Τα Ιαματικά λουτρά της Πρέβεζας, τα ορεινά μονοπάτια της Μουργκάνας. Η Ήπειρος έχει καταθέσει στο πολιτιστικό μας θησαυροφυλάκιο απύθμενο υλικό πολιτιστικών αξιών. Μεγαλούργησε πολιτιστικά στο μακροχρόνιο περπάτημά της. Αυτό το πολιτιστικό θησαυροφυλάκιο η Πανηπειρωτική αγωνίζεται να διατηρήσει με τη δημιουργία ηπειρώτικης βιβλιοθήκης, λαογραφικού μουσείου και μουσείου άυλης κληρονομιάς. Ζητάμε αναγνώριση ανάλογη της προσφοράς της Ηπείρου στα γράμματα. Φιλοδοξία μας είναι η έκδοση ηλεκτρονικής εφημερίδας για την προώθηση του συνεκτικού ιστού των αποδημικών οργανώσεων με την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας, στον ελλαδικό χώρο και όπου γης, όπου ζουν Ηπειρώτες. Υποχρέωση της Πολιτείας να συνδράμει στην αντιμετώπιση αυτής της πανηπειρώτικης ανάγκης. Το γεφύρι της καρδιάς του Ηπειρώτη, το γεφύρι της Πλάκας πάνω στο οποίο αποτυπώθηκε η ψυχή και η ιστορία των Τζουμέρκων και ολόκληρης της Ηπείρου καταβυθίστηκε την 1η Φεβρουαρίου 2015. Χρέος της Πολιτείας, χρέος όλων μας να ξαναστηθεί. Αναστήλωση της γέφυρας Κοράκου, στο ορεινό Ραδοβύζι, στην κοιλάδα του Αχελώου. Να ληφτούν μέτρα για να προστατευτούν όλα τα γεφύρια-μνημεία της Ηπείρου. Καθαρός Καλαμάς και καθαρά ηπειρώτικα ποτάμια. Πάγιο και διαχρονικό αίτημα, που θα είναι πάντα στην επικαιρότητα, όσο η Πολιτεία δεν λαμβάνει επιπρόσθετα μέτρα και δεν ελέγχει την εφαρμογή αυτών που έχουν παρθεί. Προστασία του Αμβακικού και λήψη επιπρόσθετων μέτρων, για να αποκατασταθεί η ζημιά που έχει επέλθει τις προηγούμενες δεκαετίες. Σιδηροδρομική σύνδεση της Ηπείρου, του λιμανιού της Ηγουμενίτσας, με την Θεσσαλία. Νέο σύγχρονο αεροδρόμιο στα Γιάννενα, νέα παραλιακή οδός Πρέβεζας-Ηγουμενίτσας, που να αξιοποιηθεί η παραλιακή αυτή ζώνη, η Ριβιέρα της Ηπείρου, όπως την αποκαλούν οι ειδικοί περί τον Τουρισμό. Αποπεράτωση της οδικής σύνδεσης λίμνη Αμβακίας Αιτωλοακαρνανίας με Άκτιο Πρέβεζας. Σχεδιασμός και υλοποίηση σύνδεσης της Πρέβεζας με την Ιόνια οδό στο ύψος της Φιλιππιάδας.

Η εξόρυξη υδρογονανθράκων δεν είναι καθαρά οικονομικό ζήτημα. Είναι πανηπειρώτικο. Προέχει η προστασία του περιβάλλοντος και ο απόλυτος δημόσιος έλεγχος. Η Πανηπειρωτική θα είναι παρούσα στον αγώνα προστασίας της ηπειρώτικης ομορφιάς και του ανεπανάληπτου φυσικού περιβάλλοντος . Ασφάλεια και προστασία των κατοίκων των παραμεθορίων περιοχών του Πωγωνίου, της Κόνιτσας και της Μουργκάνας. από κάθε μορφής απειλής παραβατικών ανθρώπων που έρχονται από τη γείτονα Αλβανία και πλιατσικολογούν τις περιουσίες των κατοίκων των περιοχών αυτών. Τέλος διευκρινίζω ότι καθήκον και χρέος της ΠΣΕ είναι η διεκδίκηση και επίλυση θεμάτων που άπτονται με την Ήπειρο και τους Ηπειρώτες.

Γνωρίζουμε ότι φέτος υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή των χορευτικών ομίλων απ’ όλες τις άλλες χρονιές. Που αποδίδετε αυτό το γεγονός;

Είναι γεγονός ότι η εκδήλωση μας τα τελευταία χρόνια, για διάφορους λόγους, που απασχόλησαν τόσο το Δ.Σ. της ΠΣΕ, όσο και πολλούς συντελεστές της εκδήλωσης, έγινε και ειδική ημερίδα για αυτό, σε συνάρτηση με την παράδοση και πως αυτή στηρίζεται, είχε πάρει μια φθίνουσα πορεία. Προβήκαμε στη λήψη διορθωτικών μέτρων και επανεξετάσαμε μερικά πράγματα ανφορικά με το οργανωτικό και καλλιτεχνικό μέρος. Τα δύο προηγούμενα χρόνια διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος άρχισε να επανακάμπτει και να συμμετέχει. Πέρισυ ο κόσμος που ήλθε ήταν περισσότερος από αυτός που υπολογίζαμε. Φέτος ο πήχυς για την παρουσία του κόσμου είναι υψηλότερος. Το γεγονός αυτό, αποτέλεσε και κίνητρο για μεγαλύτερη συμμετοχή χορευτικών που φέτος φτάνουν τα 110. Ελπίζουμε φέτος, η προσέλευση να είναι μεγαλύτερη και το καλλιτεχνικό μέρος, έτσι όπως έχει σχεδιαστεί, να ικανοποιήσει όλους μας, έτσι ώστε να αποτελέσει κίνητρο για μεγαλύτερη συμμετοχή κόσμου και δηλώσεις περισσότερων χορευτικών στη Πίτα του 2019.

Μιλήστε μας για τους συντελεστές της εκδήλωσης.

Οι Ηπειρώτες ξέρουν να ζουν, να διασκεδάζουν, αλλά και να τραγουδούν παραδοσιακά . Μια άγρα από τα σημαντικότερα Ηπειρώτικα παραδοσιακά τραγούδια, συνθέτουν το πλουσιότατο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της “Πίτας του Ηπειρώτη”. Με σολίστ και τραγουδιστές, τους κορυφαίους της ηπειρώτικης μουσικής σκηνής και της παράδοσης. Ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή οι κορυφαίοι της ηπειρώτικης μουσικής σκηνής. Ενδεικτικά αναφέρω, στο κλαρίνο, τον Πέτρο Λούκα Χαλκιά, τον Νίκο Φιλιππίδη, τον Σταύρο Καψάλη, τον Ναπολέοντα Δάμο, τον Αποστόλη Βαγγελάκη, στο τραγούδι, τον Σάββα Σιάτρα, τον Αντώνη Κυρίτση, τη Παγώνα Αθανασίου, το Μάκη Κιάμο, τον Κώστα Μήτση, τον Κώστα Λεοντίδη, τη Λευκοθέα Φιλιππίδη, το Θωμά Κυρίτση το Χρήστο Πότση, τις κομπανίες, του Θοδωρή Γεωργόπουλου, ''Οι Λαλητάδες'', του Τάσου Μαγκλάρα, του Λευτέρη Γκιόκα, του Δημήτρη Ζάγκα. Όλοι αυτοί θα προσέλθουν εθελοντικά. Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν, οι καταξιωμένοι Ηπειρώτες ηθοποιοί, Γεωργία Ζώη και Νίκος Βερλέκης, σε κείμενα του φιλόλογου λαογράφου Χρήστου Τούμπουρου. Η Χορωδία Παραδοσιακή Μουσικής και το Εργαστήρι Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού, της Π.Σ.Ε., συμμετέχουν στο μουσικό πρόγραμμα που, διανθισμένο από ιστορικό και λαογραφικό αναλόγιο. Η «Πίτα του Ηπειρώτη» αποτελεί μια τρίωρη πανδαισία της πλούσιας μουσικοχορευτικής παράδοσης της Ηπείρου και όχι μόνο, συνιστώντας μια εξαιρετική πολιτιστική πρόταση. Πρόθεση μας είναι να μοιράσουμε σε όσους παρευρεθούν στην εκδήλωση από ένα κομμάτι πίτα. Σε συνεργασία με την Λέσχη Αρχιμαγείρων Ελλάδος παράρτημα Ηπείρου, που έχει επικεφαλής τον Τάσο Τόλη και την Συντεχνία Αρτοποιών Αττικής και περιχώρων με Πρόεδρο τον Ηπειρώτη Χαρίλαο Μάνο, θα διανεμηθούν γύρω στα 10.000 κομμάτια, από τις πίτες που θα εκτεθούν μέσα στο χώρο του Σταδίου. Χορηγός Επικοινωνίας είναι η ΕΡΤ, που θα καλύψει απευθείας δορυφορικά και για ένα τρίωρο μέσω της ERT WORD την εκδήλωση, και τώρα που δίνεται αυτή η συνέντευξη είμαστε σε διαπραγματεύσεις για απευθείας μετάδοσης ενός δίωρου από ένα από τα τρία κρατικά κανάλια.

 

0000022-23-02-2018-a

 

0000023-23-02-2018-a

|

Ο άνθρωπος που το όνομά του, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού τραγουδιού, γνωρίζει την απαξία της πατρίδας του!

 

 

 

Ήταν δυό εβδομάδες πριν, που ο Σπύρος Παπαδόπουλος, μας επεφύλαξε ένα εκπληκτικό σαββατόβραδο... Στην εκπομπή του «στην υγειά μας ρε παιδιά», είχε καλεσμένη την εκπληκτική Πάολα και μαζί μ’ αυτή, έναν  δικό μας άνθρωπο... Τον άνθρωπο που το όνομά του, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού τραγουδιού.
Για τον Τάκη Σούκα ο λόγος, που στην εν λόγω εκπομπή, όλοι οι παριστάμενοι είχαν να πουν τα καλύτερα λόγια, ενώ μετά το ντουέτο που έκανε με την Πάολα, όλοι έμειναν άφωνοι... Θα θυμάστε οι περισσότεροι την σκηνή, χαρακτηριστικά δε, είναι και η φωτογραφία κάτω...
Ακολούθησαν σχόλια για την δημιουργία του Τάκη Σούκα και όσο τα καλά σχόλια, για τον αρτινό συνθέτη, διαδεχόταν το ένα το άλλο, η σκέψη μας πήγαινε σ’ αυτόν τον τόπο, που δεν γνωρίζει τα παιδιά του, τα υποτιμάει με χαρακτηριστικό τρόπο και πως... απαγορεύει σ’ αυτά, να τον πάνε ένα βήμα μπροστά, είτε στον τομέα της οικονομίας, είτε στον τομέα του πολιτισμού, σε κάθε τομέα...
-Δεν θα έπρεπε στο νομό Άρτας, μέχρι σήμερα να γίνουν κάποιες εκδηλώσεις, για να τιμηθεί εν ζωή, ένας άνθρωπος με τόση προσφορά, στον λαϊκό μας πολιτισμό;
Θα έπρεπε οι εκδηλώσεις για τον Τάκη Σούκα, να είναι πολλές... Αυτό έλεγαν όσοι έτυχε να συζητήσουμε το συγκεκριμένο θέμα και που φυσικά γνωρίζουν την αρτινή καταγωγή του μεγάλου μουσικοσυνθέτη...
Θυμηθήκαμε και κάτι ακόμη... Δυό φορές τις τελευταίες δεκαετίες, έχει κάνει την εμφάνισή του, στην Άρτα ο Τάκης Σούκας... Την μια με την προτροπή της Ναυσικάς Λιαροκάπη, για να δοθεί μια συναυλία στο Κάστρο, για την οποία δεν γνωρίζουμε ακόμη, αν απ’ τον Δήμο Αρταίων, πληρώθηκαν τα έξοδα και μια πέρυσι το καλοκαίρι, που η δημοτική αρχή, αντί για μια θερμή υποδοχή, προσέφερε στον Τάκη Σούκα, οργή και αγανάκτηση... Τα είχε καταγράψει και τότε, η «Γ»...
-Έχει γίνει κάποια εκδήλωση, στον τόπο καταγωγής σας, για να τιμηθεί η προσφορά σας, στον λαϊκό πολιτισμό, ρωτήσαμε την περασμένη εβδομάδα, τον Τάκη Σούκα...
-Καμία... Καμία απολύτως, ήταν η κοφτή του απάντηση...
-Γιατί να συμβαίνει αυτό, ήταν η επόμενη λογική ερώτησή μας και η απάντηση, εκτός των άλλων δείχνει και την ποιότητα του ανδρός...
-Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του, είπε, για να είναι αυτή η απάντηση, το... σκαλοπάτι για την επόμενη...
-Δεν σας πειράζει;
-Σας είπα... Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του...
Παγιωμένη η άποψή μας, την έχουμε καταθέσει άπειρες φορές, παράλληλα με το πρακτικό μέρος της υπόθεσης... Τα παιδιά της Ηπείρου, της Άρτας για να περιορίσουμε την πρόταση, μπορούν να την πάρουν στα χέρια τους και να την πάνε πολλά βήματα μπροστά...
Παίζουν και ξοδεύουν έναν σκασμό λεφτά, οι δήμαρχοι της περιοχής, δηλώνοντας ότι διοργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις, χωρίς ειδικό περιεχόμενο, χωρίς προσανατολισμό και το κυριότερο, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να βγάλουν τον τόπο, έξω απ’ το καβούκι του... Να λάβουν οι εκδηλώσεις αυτές, πανελλήνια δημοσιότητα και μέσω αυτής, να καταστήσουν την Άρτα, προορισμό...
-Πόσο δύσκολο θα ήταν να προταθεί στον Τάκη Σούκα, ν’ αναλάβει την γενική διεύθυνση ενός πανελλήνιου φεστιβάλ λαϊκού τραγουδιού, που θα διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι στην Άρτα και ο συνθέτης, έχοντας την δυνατότητα να προσκαλεί στην Άρτα, όλα τα μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού, να δημιουργήσει το κάτι παραπάνω;
Σε ανάλογη ερώτηση που είχαμε θέσει παλιότερα στον Τάκη Σούκα, μας είχε πει πως μια τέτοια πρόταση θα τον τιμούσε και όπως είναι λογικό θα αναλάμβανε πρωτοβουλία για τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε...
-Ποιός όμως να ονειρευτεί, για τον δύσμοιρο τόπο μας;
Τα φέραμε από δω, τα φέραμε από κεί, πάλι στην γενεσιουργό αιτία της κακομοιριάς της περιοχής μας φτάσαμε... Αυτή που κάποτε πρέπει ν’ αποτελέσει παρελθόν... Δεν υπάρχουν άνθρωποι με όνειρα και αυτοί ακριβώς επιβεβαιώνουν την λαϊκή ρήση, που επικαλέστηκε ο μεγάλος συνθέτης Τάκης Σούκας... «Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του»...
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει κανέναν απ’ τις ευθύνες του... Ότι δηλαδή η Άρτα, χρωστάει μια εκδήλωση τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς του, για τον Τάκη Σούκα...

Σελίδα 1 από 28

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13298688
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2410
10457
67179

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 επισκέπτες και κανένα μέλος