A+ R A-
20 Οκτωβρίου 2018

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

|

Η διακεκριμένη τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Λαμπρινή Καρακώστα μιλάει στην «Γ» - Δηλώνει ενθουσιασμένη απ’ την Άρτα...

 

 

 

«Μπορείς με μια ματιά και μόνο να διακρίνεις τη ζωντάνια αυτής της πόλης. Οι τόσοι φοιτητές, τα μικρά παιδιά που παίζουν στην πλατεία, η ιστορία του τόπου που φαίνεται παντού...Βλέπεις, πάντοτε στην Άρτα θα στέκει το γεφύρι, να ενώνει το χθες με το σήμερα», λέει στην «Γ» η διακεκριμένη ερμηνεύτρια Λαμπρινή Καρακώστα, που την περασμένη Παρασκευή φιλοξενήθηκε στην Άρτα και παρουσίασε την δουλειά της, με μια εκπληκτική συναυλία, για την οποία είχαν τα καλύτερα σχόλια να κάνουν, όσοι την παρακολούθησαν...

Για την πορεία της στο τραγούδι και την δημιουργία, ερωτώμενη σχετικά η Λαμπρινή Καρακώστα, απαντάει με πολύ ωραίο τρόπο: «Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η γιορτή είχε ήδη ξεκινήσει κι εγώ απλά μπήκα στο χορό. Γλέντια στο σπίτι κι εγώ παιδάκι, σ΄ ένα τραπέζι πάνω να τραγουδώ».

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, η συνέντευξη ακολουθεί:

 

-Έφυγες απ’ την Άρτα και άφησες τις καλύτερες εντυπώσεις... Όλοι όσοι είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν, έκαναν λόγο για μια μοναδική συναυλία, που τέτοιες σπάνια έχουν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν... Τι σημαίνει για σένα αυτή η αποδοχή του κόσμου;

Τι πιο όμορφο από το να ταξιδεύεις τη μουσική σου κι αυτό να αγγίζει κι άλλες καρδιές. Όταν η αντίληψη σου για τη μουσική είναι κοινή με τους ανθρώπους που έρχονται να σε ακούσουν, νιώθεις λιγότερο μόνoς. Ήταν πραγματικά μια πολύ όμορφη βραδιά. Μόλις είχα έρθει κι απ τα Τζουμέρκα και κρατώντας αυτές τις εικόνες ένιωθα υπέροχα που παίζαμε στην πλατεία, πλάι στα δέντρα και στα παιδιά που έπαιζαν. Ένιωσα σε στιγμές οτι παίζαμε μαζί τους...Υπέροχος και δεκτικός ο κόσμος στο καινούριο υλικό μου αλλά και σε όλη τη δουλειά που έχω ετοιμάσει με τη Δέσποινα Σπανού, που με συνοδεύει στο τσέλο. Αυτή η αγκαλιά του κόσμου ήταν καθοριστική για το αποτέλεσμα.

 

karakosta-viz-33-b

 

-Πως είδες την Άρτα, στις λίγες ώρες που έμεινες σ’ αυτή;

Όπως είπες όντως είναι λίγες οι ώρες που έμεινα στην Αρτα. Αυτό πάντα είναι ένα πρόβλημα στις περιοδείες γιατί στην ουσία δεν προλαβαίνεις να πάρεις αυτό που πρέπει απο το κάθε μέρος. Αυτή τη φορά λοιπόν, αλλά και όταν είχα έρθει ξανά, τρία χρόνια πριν, η Άρτα για μένα είναι το Βυζάντιο και οι υπέροχοι, φιλόξενοι άνθρωποί του. Από την άλλη βέβαια μπορείς με μια ματιά και μόνο να διακρίνεις τη ζωντάνια αυτής της πόλης. Οι τόσοι φοιτητές, τα μικρά παιδιά που παίζουν στην πλατεία, η ιστορία του τόπου που φαίνεται παντού...Βλέπεις, πάντοτε στην Άρτα θα στέκει το γεφύρι, να ενώνει το χθες με το σήμερα.

-Και για να εξηγηθούν, όσα είπαμε μέχρι τώρα, πρέπει να μας πεις και από που ήρθες και μέχρι που σκοπεύεις να φτάσεις, το μουσικό σου ταξίδι...

Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η γιορτή είχε ήδη ξεκινήσει κι εγώ απλά μπήκα στο χορό. Γλέντια στο σπίτι κι εγώ παιδάκι, σ΄ένα τραπέζι πάνω να τραγουδώ. Χωρίς σκέψη πήγα στο Μουσικό Σχολείο Βόλου. με όργανο επιλογής την κλασική κιθάρα. Απο τα δεκαεφτά μου ξεκίνησα να τραγουδώ επαγγελματικά σε μουσικές σκηνές της περιοχής, με ρεπερτόριο ελληνικο και ξενο. Μετά ήρθε η Αθήνα. Τραγούδησα σε ταβέρνες, αλλά και στο Ηρώδειο με τον Διονύση Σαββοπουλο, δούλεψα στον Σταυρό του Νοτου στην house band, συνεργάστηκα με τον Σωκράτη Μαλαμα για τέσσερα χρόνια..Αυτές και άλλες πολλές εξαιρετικές συνεργασίες δημιούργησαν μέσα μου μια μίξη υλικών πολύτιμη και πανάκριβη. Απ΄αυτά τα υλικά θα βγει τώρα πια η δική μου συνταγή. Βρίσκομαι πια στον δικό μου, προσωπικό σταθμό και βάζω το πρώτο στοίχημα με τον εαυτό μου. Μετρώ τις δυνάμεις μου, δίνω σχήμα σ΄αυτά που θέλω να πω και κάπως έτσι πορεύομαι.Το ταξίδι αυτό δεν έχει προορισμό, παρά μόνο απόλαυση. Σε κάθε σταθμό του, ένα συμπαντικό κανάλι μεταδίδει κι εγώ απλά λαμβάνω, ανάλογα με τη θέση στην οποία βρίσκομαι.

-Έχουμε στην περιοχή και Μουσικό Λύκειο, αλλά και πανεπιστημιακό τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής μουσικής... Τι θα συμβούλευες τους μαθητές και τους φοιτητές της μουσικής;

Να παραμένουν σταθεροί σε αυτό που ονειρεύονται, να έχουν πίστη, υπομονή, επιμονή και πειθαρχια...- Να διαβάζετε παιδιά, μην κάνετε κοπάνες (πολλες)!!- Να έχουν μεγάλο φάσμα ακουσμάτων, να ψάχνουν και να αγγίζουν πολλά είδη μουσικής για να είναι πιο πλούσια η σύνθεση του καλλιτεχνικού τους κόσμου και βέβαια να μην ξεχνούν να ζουν, να ερωτεύονται, να είναι μέσα στη ζωή, γιατί αλλιώς δεν θα έχουν τίποτα να εκφράσουν.

-Είναι προ της κυκλοφορίας του, ο νέος σου δίσκος... Αλήθεια, τι έχεις ετοιμάσει;

Είναι μια δουλειά χρόνων. Στοίχοι και μουσικές που έγραψα, με διάφορες επιρροές και διαφορετικά στοιχεία. Με έντονες αντιθέσεις που κάνουν τα τραγούδια μου κάποτε εσωστρεφή και άλλοτε πολύ εξωστρεφή, όπως είμαι κι εγώ άλλωστε. Θα έλεγα πως πρόκειται για μια ωραία ιστορία, πολύχρωμη, με πειραματικό χαρακτήρα που παίζουν σ΄αυτήν υπέροχοι φίλοι μουσικοί και συνεργάτες.

-Και μετά την κυκλοφορία του δίσκου σου;

Αυτό που λατρεύω..Θα ταξιδέψω τα τραγούδια όσο περισσότερο μπορώ ανα την Ελλάδα! Θα βρω χώρους λαγουδότρυπες, παραμυθένιους, που υπάρχουν και ήδη φέτος έχω ανακαλύψει αρκετούς και εκεί θα παρουσιάσω τα τραγούδια μου. Επίσης υπάρχει και ένας δεύτερος δισκος, όχι δικής μου σύνθεσης, πάνω στον οποίο θα ξεκινήσω να δουλεύω μόλις τελειώσω τον δικό μου.

-Δέχτηκες μια πρόταση, για μια μουσική παράσταση, μπροστά στο μοναδικό μνημείο, την Κόκκινη Έκκλησιά του Βουργαρελίου... Αν αποδεχτείς την πρόταση, τότε πως φαντάζεσαι αρχικά, αυτή την παράσταση;

Ένιωσα τεράστια χαρά και τιμή όταν μετά την συναυλία στο Βυζάντιο μου έγινε αυτή η πρόταση. Σίγουρα θα φροντίσω να γίνει μια παράσταση που να εναρμονίζεται με το χώρο και την ιερότητα του σημείου .Θα πω τραγούδια που θα λειτουργήσουν σαν προσευχές. Με την αλήθεια της μουσικής και τον σεβασμό μας απέναντυ σ΄αυτήν και στον χώρο θα προσπαθήσουμε να μοιραστουμε μαζί με τους ανθρώπους που θα έρθουν να μας δουν κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική.

 

-Ευχαριστούμε και να θεωρείς δεδομένο το ενδιαφέρον της «Γ», να προτείνει σε ιδιοκτήτες χώρων, που μπορούν να γίνουν μουσικές παραστάσεις, την δική σου παρουσία...

Ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία στην εφημερίδα σας.

|

Στα άμεσα σχέδιά του, είναι δυό παραγωγές εκ των οποίων η πρώτη έχει σχέση με την Αρχαία Ελλάδα, με την συμμετοχή διεθνών καλλιτεχνών και πραγματικής αρχαίας ελληνικής λίρας και η δεύτερη έχει σχέση με την παραδοσιακή μουσική όλης της Ελλάδας, διασκευασμένη για διεθνές επίπεδο εκτέλεσης

 

 

 

 

 

Διεθνής τραγουδιστής και τρομπετίστας, με εμφανίσεις στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους του πλανήτη και κατά την εκτίμηση ειδικών είναι ο μοναδικός έλληνας που μπορεί να συναγωνιστεί τους καλύτερους του κόσμου, που μέσα σ’ αυτούς συγκαταλέγονται ο Αντρέα Μποτσέλι, Χούλιο Ιγκλεσίας και άλλοι. Συνδυάζει την ζεστασιά της φωνής του Αντρέα Μποτσέλι, τον ερωτισμό του Χούλιο Ιγκλεσίας και το αισθησιακό παίξιμο του τρομπετίστα Κρις Μπόντι.

Ιδιαίτερη τιμή για την Άρτα, να έχει γεννήσει ένα τόσο καταξιωμένο καλλιτέχνη. Ο ίδιος βρέθηκε τις προηγούμενες ημέρες στην πόλη μας, ερχόμενος απ’ την Αθήνα, όπου έπαιξε προσκεκλημένος του φιλανθρωπικού συλλόγου LifeLine. Την εκδήλωση οργάνωσε η πριγκίπισσα της Σερβίας Αικατερίνη, με τον σύζυγό της Αλέξανδρο και έδωσαν το παρόν σημαντικές προσωπικότητες της επιχειρηματικής ζωής του τόπου.

Στη Νέα Υόρκη έχει εμφανιστεί στο LincolnCenter, στο Μαϊάμι στο UniversityofMiami, ενώ στην Ελλάδα εμφανιστεί στο Ζάππειο Μέγαρο, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, στο Μουσείο Μπενάκη, το αίθριο του Μεγάρου Μουσικής και πολλούς άλλους χώρους τέχνης.

Στα άμεσα σχέδιά του, είναι δυό παραγωγές εκ των οποίων η πρώτη έχει σχέση με την Αρχαία Ελλάδα, με την συμμετοχή διεθνών καλλιτεχνών και πραγματικής αρχαίας ελληνικής λίρας και η δεύτερη έχει σχέση με την παραδοσιακή μουσική όλης της Ελλάδας, διασκευασμένη για διεθνές επίπεδο εκτέλεσης. Μιλάμε για μοναδικές παραγωγές, σε διεθνές επίπεδο.

 

giamouris-evaggelos-00-a

 

Έχει ερμηνεύσει πολύ σημαντικά τραγούδια, τα οποία έχουν ερμηνεύσει μοναδικοί παγκόσμιοι καλλιτέχνες, όπως το «Καρούσο» και ο «Κοντέ Παρτιρό» και άλλα, τα οποία μπορούν να απολαύσουν οι αναγνώστες της «Γ» στο YutTub, στην διεύθυνση evangelosgiamouris.

Είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε, στα γραφεία της «Γ» τον καταξιωμένο αρτινό καλλιτέχνη Ευάγγελο Γιαμούρη, για να έχουμε μια σύντομη συζήτηση μαζί του, φυσικά για την Άρτα...

-Φαίνεσαι πρόθυμος, να κάνεις κάτι και για την Άρτα, υπό κάποιες προϋποθέσεις βεβαίως...

-Θα είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή, να δώσω μία συναυλία στην πόλη που γεννήθηκα. Θα είναι ιδιαίτερη η εσωτερική χαρά, ώστε μετά από ένα μεγάλο κύκλο, που ξεκίνησα έκανα τα πρώτα βήματά μου στην μουσική στην Φιλαρμονική του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου ΣΚΟΥΦΑΣ Άρτας, κάνοντας μια μεγάλη πορεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ιδιαιτέρως στην Αμερική, να επιστρέψω στην γενέτειρά μου και να απολαύσω μαζί σας, μια συναυλία που θα την χαρούμε όλοι κι εγώ ιδιαιτέρως... Βεβαίως θα ήθελα και την συνεργασία των φορέων της πόλης μας, για έναν υψηλού επιπέδου προγραμματισμό, ώστε ν’ αποδοθεί σε όλους σας, αυτή η υψηλή ποιότητα που απαιτεί αυτό το είδος μουσικής...

-Έχεις πραγματοποιήσει εμφανίσεις στα μεγάλα μνημεία των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδας... Σκέφτεσαι να κάνεις και κάτι ανάλογο, για τα μοναδικά μνημεία της περιοχής μας;

-Ναι. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά, αν οι ανάλογοι φορείς και άρχοντες της πόλης, επιτρέψουν να πραγματοποιηθούν μουσικές εμφανίσεις, στους συγκεκριμένους χώρους...

 

Και στο σημείο αυτό, αναλαμβάνει την ευθύνη η «Γ», να ενημερώσει κατά τον πιό επίσημο τρόπο, όλους τους αρμόδιους φορείς της Άρτας και της Πρέβεζας, κυρίως τον Δήμο Αρταίων, τον Δήμο Πρέβεζας, την Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας, όπως και την ανάλογη της Πρέβεζας για το ενδεχόμενο αυτό. Και φυσικά εδώ είμαστε, να κρίνουμε και το ενδιαφέρον τους, αλλά και την αποτελεσματικότητά τους...

 

giamouris-evaggelos-00-b

 

Ποιός είναι...

 

Ὁ Ἐυάγγελος Γιαμούρης ἐγεννήθη δυτικά τῆς Ἑλλάδος, εις την Άρτα καί ἔζησε ἐκεῖ τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του. Ἀπό μικρή ἠλικία ἄρχισε νά μελετᾷ τήν μουσική. Ἡ τρομπέτα ἦτο τό μουσικό ὄργανο τό ὁποῖον ἤρχισε νά διδάσκεται. Κατόπιν μετοίκησε στήν πρωτεύουσα καί ἐσυνέχισε τίς μουσικές σπουδές του στό Ὠδεῖον Ἀθηνῶν ὅπου καί ἀρίστευσε. Ἐκεῖ, ἐκτός τῆς τρομπέτας ἐδιδάχθη θεωρία μουσικῆς καί φωνητική.

Ἠθέλησε νά γίνῃ πρωτοπόρος, ἴσως, σέ κάτι πού ἄλλοι δέν τό εἶχαν ἐκτιμήσει ὅπως τό ἔβλεπε ὁ ἴδιος καί ἔστρεψε τό βλέμα του σέ ἄλλες περιοχές. Ταξιδεύοντας σέ διάφορα μέρη του κόσμου και συμμετέχοντας σέ τοπικά μουσικά σχήματα, τραγουδῶντας μέ τραγουδιστές διαφορετικῆς μουσικῆς κουλτούρας ἀπέκτησε μουσικές ἐμπειρίες πού τοῦ ἄνοιξαν νέους ὁρίζοντες στήν μουσική του κατάρτισι. Δέν ἐδίστασε νά μετοικήσῃ στήν πόλι τῆς Νέας Ὑόρκης συνεχίζοντας τίς σπουδές του στήν μουσική καί μέσα ἀπό μία μεγάλη ποικιλία μουσικῶν γνώσεων καί ἐμπειριῶν κατέληξε στό δικό του μουσικό στύλ. Ἔχει ἐμφανισθῇ σέ ἀρκετά μέρη στίς Η.Π.Α καί τῆς Εὐρώπης καί ὄχι μόνον, μέ πολύ καλές κριτικές.

Αὐτήν τήν στιγμή ζεῖ στήν Νέα Ὑόρκη. Ἔχει συνεργασία μέ διεθνή ἑταιρία μουσικῆς παραγωγῆς πού ἑδρεύει στίς Η.Π.Α. καί κάνοντας ἐμφανίσεις ἀνά τόν κόσμο, δημιουργεῖ καινούργια μουσικά ἀκούσματα πού σύντομα θά εἶναι στήν διαθεσί σας.

 

0000037-09-08-2018-a

|

Παρέμβαση της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος, προς όλους τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες...

 

 

 

 

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, με συνεχή παρατήρηση επαφές και ενεργό  ανησυχία για την ανάπτυξη στην Ήπειρο, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την οριστική και αμετάκλητη κατάρρευση της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο. 

Κρούει τον κώδωνα της ανάγκης για κατάλληλη σύγχρονη καινοτόμο διάσωση της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο, ενός οικονομικού  κοινωνικού πυλώνα της περιφέρειας και της πατρίδας. Δηλώνει την επιτακτική ανάγκη,  για τη λήψη δραστικών μέτρων για τη διάσωση της ελληνικής κτηνοτροφίας

Συγκεκριμένα η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος με ένταση τονίζει:

Προς την πολιτεία, το αρμόδιο Υπουργείο, στους γενικά  αρμοδίους των εμπλεκόμενων  Οργανισμών, στους υπευθύνους ειδικότερα στον τομέα της κτηνοτροφίας  της Ηπείρου, μιας ζώσας  κτηνοτροφικής παράδοσης, να επέμβουν άμεσα με ολοκληρωμένη πρόταση/σεις  - πρόγραμμα υλοποίησης, με λήψη μέτρων άμεσης αποδοτικότητας για την επίλυση προβλημάτων & διάσωση της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο.  

Η ΠΣΕ με  ορισμένη επιτροπή  ανάπτυξης από το ΔΣ, με ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τους ανθρώπους της πρωτογενούς παραγωγής με πανεπιστημιακούς φορείς,  συλλογικά όργανα κτηνοτροφών, με  επιστημονικές διυλισμένες καταθέσεις προτάσεων, με πολλές  διαβουλεύσεις εξειδικευμένων παραγόντων & φορέων, με επαφή με κτηνοτρόφους, με συνδέσμους, με συνεταιρισμούς, με δημιουργία και παρακολούθηση σχετικών ημερίδων άλλα και συζητήσεις με μικρούς  και μεμονωμένους παραγωγούς, θεωρεί την κρίση της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο  αξιακο σημείο διεκδικητικής  και καταγγελμένης αναφοράς,  ιδιαίτερης μεγάλης και αναγκαίας σημασίας για  άμεση πρωτοβουλία, προκειμένου διασωθεί και αναπτυχτεί.

Η ΠΣΕ  δηλώνει  αρωγός σε αυτό το χρονικό πλαίσιο,  Ιούνιος  2018, και προτίθεται να συντονίσει -παρουσιάσει  την πρωτεύουσα σημασία ουσιαστικών εκσυγχρονισμένων και καινοτόμων ενεργειών για την διάσωση  και περαιτέρω ανάπτυξη  της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο.

Να σημειωθεί  ότι στην περιφέρεια Ηπείρου η  κτηνοτροφία έχει μια ισχυρή πρωτιά, συμμετέχει σε ποσοστό 65% στην συνολική ακαθάριστη  αξία της παραγωγής  του πρωτογενή τομέα, ενώ το πανελλαδικό  ποσοστό  αγγίζει το  39%. Ενώ η αναλογία  κτηνοτροφικής –γεωργικής παραγωγής ευθυγραμμίζεται με Ε.Ε και χώρες του Βορρά. Δηλαδή στην υπόλοιπη Ελλάδα αντίθετα με την Ήπειρο  η γεωργική κατεύθυνση είναι μεγαλύτερη της κτηνοτροφικής..

Η παρατήρηση αυτή καθιστά ή καθιστούσε την Ήπειρο «εξαγωγέα» εντός και έκτος Ελλάδος  και της προσδίδει ένα θετικό ισοζύγιο  εξαγωγών εισαγωγών προϊόντων ζωικής προέλευσης.

Άρα αυταπόδεικτα το συγκεκριμένο κτηνοτροφικό περιβάλλον, αξίζει την προστασία της επενδυτικής αναπτυξιακής πολιτικής αντί της ανεξέλεγκτης μοιραίας διολίσθησης 

Για την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος η προσέγγιση του θέματος εξετάζεται με ρεαλισμό, σύμφωνα με το καταστατικό της ΠΣΕ, μακριά από στείρες διαμαρτυρίες και μικροπολιτικές λογικές αγκυλώσεων,  με κρυφές σκοπιμότητες.

Η μετά ‘’ΔΩΔΩΝΗ’΄ εποχή είναι γεγονός για την Ηπειρωτική κτηνοτροφία  και η προσέγγιση πρέπει να  είναι αντίστοιχη,   δηλαδή με στρατηγικές ανάπτυξης ολοκληρωμένων και όχι προσωρινών παρεμβάσεων στο σύνολο του αγροτικού χώρου.

Τα επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της κτηνοτροφίας στην Ήπειρο είναι πολύ ισχυρά, αφού δίχως κτηνοτροφία στην Ήπειρο η ύπαιθρος θα αποδομηθεί κοινωνικά και πληθυσμιακά.

Ενώ παράλληλα η Ήπειρος θα  καλείται να παλέψει την  τάση της ερήμωσης,  της ανεργίας,  της  οικονομικής αβεβαιότητας και της αμφισβήτησης.

Είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ότι η προσωρινή λύση της επιδότησης αποδείχτηκε ανεπαρκής, αφού  δεν συνιστά  στην ευημερία, άλλα μοναχά στην σύντομη επιβίωση των κτηνοτροφών αγροτών.

Ακόμα είναι  αναντίρρητο γεγονός ότι το εμπόριο κτηνοτροφικού προϊόντος είναι πλέον ανταγωνιστικό. Η ηπειρώτικη κτηνοτροφία βιώνει την κλιμάκωση του αθέμιτου ανταγωνισμού.  Ανταγωνισμού άδικου με ασάφειες στο νομικό πλαίσιο, ανεπαρκείς ελέγχους στο φτηνό εισαγόμενο προϊόν και εγχώρια παρατεταμένη κρίση,  με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κυριαρχήσει προβάλλοντας  την υψηλή ποιότητα. Παρατηρείται έτσι το φαινόμενο δραστικής υποτίμησης του ζωικού κεφαλαίου. Το αποτέλεσμα είναι η τοπική εξάλειψη  και φτηνή εξαγορά του, από τους ξένους κτηνοτρόφους.

Για την  ΠΣΕ μια προτεινόμενη  κατεύθυνση με ένα νέο κτηνοτροφικό εξαγωγικό προσανατολισμό,  με στοχευόμενες επενδύσεις για την Ήπειρο,  με συνδυασμό παραγωγικών και ποιοτικών παραμέτρων  και με επίσης συνεταιριστική δομή  θα μπορούσε να διασφαλίσει το μέλλον των κτηνοτρόφων.

 Άλλωστε στην Ήπειρο  των σχεδόν 21 τυροκομικών μονάδων, έχει αποδειχτεί ότι η κτηνοτροφία είναι περισσότερο προσοδοφόρα από την γεωργία, καθώς  τα κτηνοτροφικά προϊόντα έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες μεταποίησης, έχουν υψηλότερη αξία ανά μονάδα βάρους και το περιβάλλον που παράγονται έχει ξεχωριστή πολύ υψηλής αξίας βιοποικιλότητα.

Ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει η συνεργασία και η σκληρή εργασία μιας και δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ατομικό όπως τόνισε η πρόεδρος του συλλόγου κα. Θ. Σαρηγιαννίδου

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Μια συγκινητικότατη τελετή έλαβε χώρα το Σάββατο,στις 9 Ιουνίου στη Νέα Σινώπη Πρεβέζης. Ένα εκπληκτικό κτήριο κοσμεί πλέον τον εκεί χώρο αλλά και αποτελεί ένα πολιτιστικό φάρο της περιοχής που μόνο αξιοζήλευτο θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει. Όμως πάνω απ΄όλα είναι και ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει η συνεργασία και η σκληρή εργασία μιας και δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ατομικό όπως τόνισε η πρόεδρος του συλλόγου κα. Θ. Σαρηγιαννίδου, αλλά ένα όραμα που ξεκίνησε από τον κ. Ορφανίδη εδώ και χρόνια για να πραγματοποιηθεί μετά από πολλές μάχες, προσπάθειες, επιμονή και πάνω απ΄όλα στόχο και αγάπη για την ποντιακή παράδοση και πολιτισμό.

Το χώρο εγκαινίασε ο μητροπολίτης Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος. Μάλιστα, όπως τονίζεται η θεμελίωση και ο οικοδομικός σκελετός του κτιρίου υλοποιήθηκε από οικονομικούς πόρους του συλλόγου και η αποπεράτωση οφείλεται στο τοπικό πρόγραμμα LEADER ΕΤΑΝΑΜ Α.Ε του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης Ελλάδας 2007-2013 αλλά και προσωπικής εθελοντικής εργασίας από διάφορους ανθρώπους , που δε βλέπουν μόνο την εργασία ως καθήκον απέναντι σε μια κοινωνία αλλά έχουν και ένα βαθύτερο όραμα και αγάπη προς τον ίδιο τον πολιτισμό. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για χαμένες πατρίδες, για τον ποντιακό πολιτισμό που του χρόνου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ποντιακή γενοκτονία.Το πρόγραμμα της Εκδήλωσης περιλάμβανε, εγκαινιασμό της Στέγης. Ακολούθησε αγιασμός από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης,κ.κ Χρυσόστομο, ενώ παρευρέθησαν ο πρόεδρος της παμποντιακής ομοσπονδίας Ελλάδος,κ Χρήστος Τοπαλίδης,ο πρώην πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος ΔΗΣΙΠΕ Παρχαρίδης Γεώργιος ο Στράτος Ιωάννου, βουλευτές Πρεβέζης και πλήθος κόσμου.Ακούστηκε στην είσοδο ποντιακή λύρα και ένα ποντιακό τραγούδι, δείγμα ιδιαίτερης αγάπης και τιμής. Ακολούθησαν χαιρετισμοί επισήμων, παραδοσιακοί χοροί, τραγούδια από την χορωδία “Ηχοχρώματα”. Ο πρόεδρος του εκπολιτστικού συλλόγου Ποντίων Νέας Κερασούντας Δ. Καραβασιλείου δώρισε έναν μεγάλο πίνακα που απεικοινίζει τη Νέα Κερασούντα.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης ακολούθησε Δεξίωση με ποντιακά εδέσματα.

Στην ομιλία της η κυρία Σαρηγιαννίδου αναφέρθηκε στα εξής- «Ο Σύλλογος ΔΙΟΓΕΝΗΣ δημιουργήθηκε από πρόσφυγες δεύτερης γενιάς το 1981 και από την ανάγκη τους να μεταλαμπαδεύσουν τα ήθη, έθιμα, μουσική και χορούς του Πόντου στις επόμενες γενιές.

Λειτούργησε όλα αυτά τα χρόνια με στόχους την έρευνα, διατήρηση και καλλιέργεια της παράδοσης του χωριού μας (όπως: καταγραφή της ιστορίας του χωριού, ηθών εθίμων και τραγουδιών του τόπου, τη λειτουργία χορευτικών τμημάτων για τη διδασκαλία Ποντιακών χορών), την πολιτιστική ανάπτυξη με τη διοργάνωση πλήθους εκδηλώσεων πολιτιστικού περιεχομένου, την κοινωνική προσφορά και στήριξη των ανθρώπων του χωριού, την κατασκευή έργων (μνημείο Γενοκτονίας, κτίριο Συλλόγου) κ.α.

ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗ ΤΟΥ

Ο Σύλλογος ευτύχησε που κράτησαν το τιμόνι του άξιοι άνθρωποι, με κορυφαίο και μακροβιότερο πρόεδρο τον Παναγιώτη Ορφανίδη.

Την εποχή που ανέλαβε τον Σύλλογο, η Νέα Σινώπη έσφυζε από ζωή και για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε το δεύτερο πολύτεκνο χωριό στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος αυτός ονειρευόταν η νεολαία του χωριού να μυηθεί στην ποντιακή παράδοση, να είναι ενωμένη και να βαδίζει στο σωστό δρόμο. Ονειρευόταν λοιπόν να δημιουργήσει ένα πολιτιστικό στέκι, το στέκι της νεολαίας όπως έλεγε, όπου θα υπήρχαν διάφορες διέξοδοι και δραστηριότητες στο χώρο για τους νέους και όχι μόνο. Ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ είναι γιατί αυτός ο άνθρωπος εμπνεύστηκε, οραματίστηκε και αγωνίστηκε γι αυτό το έργο.

.... Το κτίριο του Συλλόγου μας αποτελείται από την αίθουσα στην οποία βρισκόμαστε και όπου θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν ποικίλες εκδηλώσεις. Σε αυτό το χώρο μπορούμε να διοργανώσουμε σεμινάρια, θεατρικές παραστάσεις, ομιλίες, σχολικές γιορτές. Υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός ώστε να πραγματοποιείται η προβολή ταινιών. Στα άμεσα σχέδιά μας είναι και η τοποθέτηση θεατρικής αυλαίας. Δίπλα από την σκηνή υπάρχουν δύο καμαρίνια με ερμάρια και στο βάθος το γραφείο συνεδριάσεων του Δ. Σ. . Στην είσοδο υπάρχει η ρεσεψιόν, η οποία ανάλογα με τον τύπο της εκδήλωσης θα μπορεί να παρέχει πληροφορίες. Στον επάνω όροφο, θεωρήσαμε χρήσιμο ότι έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα χώρο φιλοξενίας. Έτσι θα δώσουμε την δυνατότητα στα φιλοξενούμενα χορευτικά μας να γνωρίσουν το χωριό μας. Ήδη περιμένουμε την πρώτη αποστολή από τον Σύλλογο Ποντίων Αργυρούπολης της Αθήνας. Στο υπόγειο φροντίσαμε να έχουμε κουζίνα, όπου θα ετοιμάζονται πρωινά και γεύματα για τους φιλοξενούμενους, και που ευελπιστούμε οι μεγαλύτερες γυναίκες να μυήσουν τις νεότερες στην ποντιακή κουζίνα.

Ονειρευόμαστε στο μέλλον ο χώρος αυτός να αποτελέσει το ναό και τον φάρο του πολιτισμού και να συνεχιστεί το έργο του συλλόγου που είναι η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

 

sinopi-diogenis-00-c

 

sinopi-diogenis-00-b-b

Kαταγράφηκε ως φαινόμενο το γεγονός ότι όπου εμφανιζόταν γέμιζαν απίστευτοι χώροι και ο ίδιος με το ταλέντο του, αλλά και το φιλότιμό του, κρατούσε τον κόσμο να διασκεδάζει, μέχρι το πρωί...

 

 

 

Είναι η ώρα του λαϊκού καλλιτέχνη, που όση αναγνώριση δεν απόλαβε στην Άρτα, τον τόπο που γεννήθηκε και δραστηριοποιείται επαγγελματικά, απολαμβάνει στην υπόλοιπη Ελλάδα. Στον προγραμματισμό του για το καλοκαίρι, μαθαίνουμε ότι έχει ήδη κλείσει εμφανίσεις σε απίθανα μέρη της πατρίδας, όπως στην άκρη της Πελοποννήσου, στην Στερεά Ελλάδα και φυσικά Γιάννενα, Αιτωλοακαρνανία, την Πρέβεζα και πολλά άλλα μέρη.
Τυχαίο; καθόλου... Διαβάζουμε σ’ ένα ρεπορτάζ του διαδικτύου, την παρατήρηση αναγνώστη, που σημειώνει μεταξύ άλλων: «Ο Τάκης Πλακιάς, γέμιζε ως πρώτο όνομα τη δεκαετία ‘90 τις «μουσικές διαδρομές» στην Κυψέλη και την «τρίτη βάρδια» στον Βύρωνα και άλλα μεγάλα ρεμπετάδικα της Αθήνας. Γέμιζε πλατείες σε όλη την δυτική Ελλάδα. ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, τον αγάπησαν χιλιάδες κόσμου».
Για να πάμε στα δικά μας...
-Δεν καταγράφηκε ως φαινόμενο το γεγονός ότι όπου εμφανιζόταν γέμιζαν απίστευτοι χώροι και ο ίδιος με το ταλέντο του, αλλά και το φιλότιμό του, κρατούσε τον κόσμο να διασκεδάζει, μέχρι το πρωί;
Το ίδιο συνεχίζει να κάνει και τώρα... Όπου κι αν εμφανιστεί, θα γράψει ιστορία... Οι πάντες θα φύγουν ικανοποιημένοι και οι περισσότερο ψαγμένοι, θα δηλώσουν ότι περνάν πολύ καλύτερα με τον Τάκη Πλακιά, παρά σε μεγάλα κέντρα της Αθήνας, όπου τα πάντα είναι δήθεν και αναζητείς την αυθεντικότητα, με το φανάρι...
Αυτό είναι το ακατανίκητο στοιχείο του Τάκη Πλακιά... Είναι αυθεντικός... Είναι αυτός που είναι και έτσι προδιαθέτει για τα πάντα... Και με τον τρόπο του, νικάει την ενδοσκοπούσα κακοήθεια, που θέλει να ισοπεδώνει κάθε αξία, αν προέρχεται απ’ την Άρτα και τυχαίνει κάποιοι να τον έχουν γνωρίζει από κοντά...
-Τι να του πουν, του Τάκη;
-Ότι δεν είναι απ’ τους ελάχιστους βιρτουόζους του μπουζουκιού και γνωρίζει όσο κανένας άλλος τα μυστικά του λαϊκού οργάνου;
-Ότι δεν έχει φωνάρα, που μπορεί να σε καθηλώσει και παράλληλα να σου δημιουργήσει τις καλύτερες προϋποθέσεις για να γλεντήσεις;
Αστεία πράγματα. Όλα όσα κάποιοι κακοήθεις, επαίρονται ότι λένε τάχα για μαγκιά, είναι αυτά τα χαρακτηριστικά του Τάκη Πλακιά, που τον καθιστούν ακατανίκητο...
Για να περάσουμε στα ευχάριστα της υπόθεσης... Έχουμε την τιμή στην περιοχή μας, να έχουμε ένα αυθεντικό λαϊκό καλλιτέχνη, που μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να τον βρεις μπροστά σου και να διασκεδάσεις με αυθεντικό τρόπο. Με τον άνθρωπο που βρίσκεις δίπλα σου στην καθημερινότητα και είναι ο εαυτός του. Δεν έκανε ποτέ την ελάχιστη προσπάθεια, να παρουσιαστεί ως διαφορετικός. Ας πούμε σαν σταρ... Μακριά απ’ αυτόν, αυτές οι ανοησίες.
Μου έλεγε προχθές το ρεκόρ... Σαράντα δύο χρόνια είναι στο πάλκο και γύρευε πόσες εμφανίσεις έχει κάνει σε μουσικές σκηνές, αλλά και σε πατάρια πανηγυριών, όλη την Ελλάδα. Πόσος κόσμος έχει να θυμηθεί έστω και μία βραδιά με τον Τάκη και να την διηγείται ως ανεπανάληπτη.
Συνεχίζει και φέτος, πάντα προσπαθώντας για το καλύτερο, ξεπερνώντας δυσκολίες που μπορεί αντικειμενικά να προκύπτουν, αλλά και αυτές που του στήνουν, κυρίως φίλοι του...
Είχα την τύχη, να τον παρακολουθώ από κοντά και να καταγράφω σκηνές και στιγμές, τα περισσότερα απ’ τα σαράντα δύο χρόνια, που ο ίδιος είναι στην επικαιρότητα. Και φυσικά οι στιγμές που έχουν καταγραφεί στην «Γ» και άλλες εφημερίδες που έχω περάσει, είναι μοναδικές.
Για να έχω σήμερα το δικαίωμα και την δυνατότητα, να προβλέψω πως και αυτό το καλοκαίρι, ο Τάκης Πλακιάς θα είναι το πρόσωπο της διασκέδασης σ’ όλη την Δυτική Ελλάδα. Και αυτό είναι το καλό που μπορούμε να καταγράψουμε, γιατί στις «μαύρες» μέρες που μας δημιούργησαν, ο Τάκης Πλακιάς, μπορεί ν’ αποτελέσει το αντίδοτο...

|

Μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον θέλω να σας πω ότι του χρόνου (μετά την ερχόμενη σεζόν) δεν θα είμαι στο ποδόσφαιρο. Αν υπήρχε η δυνατότητα να μην ήμουν και φέτος θα το έκανα....

 

 

 

 

«Δυστυχώς η Λίγκα, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, «κουβαλάει» χρέη παρελθόντων ετών, δεν εισπράττει τα δικαιώματά της ούτε από την ΕΠΟ ούτε από την Σούπερ Λιγκ, όπως μέχρι το 2011 όταν οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων εναλλασσόταν στην προεδρία της Σουπερ Λιγκ, με συνέπεια να έχει τεράστια προβλήματα», επεσήμανε κατά την καθιερωμένη απολογιστική συνέντευξη τύπου, ο μεγαλομέτοχος της ΑΕ Καραϊσκάκης Οδυσσέας Δράκος, ο οποίος κατέστησε και επίσημη την απόφασή του, μετά και τούτη την αγωνιστική περίοδο, δείχνοντας και την απογοήτευσή του, για όσα συμβαίνουν και στην περιοχή μας, σε σχέση με την στήριξη της ομάδας.

Με την παρέμβασή του, ο Οδυσσέας Δράκος, ανάλυσε πλήρως τα προβλήματα που προκύπτουν και σε επίπεδο διοργάνωσης, αλλά και σε τοπικό επίπεδο, για να τονίσει πως η ομάδας μας είχε «μία χρονιά καλή για μας, πολλή καλή μπορώ να πω, και μετά από 40 χρόνια όπου η πόλη μας και ο νομός μας έχει ομάδα σε επαγγελματική κατηγορία».

Η εισήγηση του κ. Δράκου ακολουθεί:

«Είμαι έτοιμος μετά από μία χρονιά καλή για μας, πολύ καλή μπορώ να πω, και μετά από 40 χρόνια όπου η πόλη μας και ο νομός μας έχει ομάδα σε επαγγελματική κατηγορία, να ευχαριστήσω τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές, το τεχνικό τιμ, την διοίκηση, τους συνεργάτες, τους φίλους, όλους για την συμβολή τους στη φετινή μας πορεία.

Σ’ ένα περιβάλλον εξαιρετικά αρνητικό για την συγκεκριμένη κατηγορία, παρεξηγημένη κατηγορία, που δεν είναι τόσο χάλια όσο νομίζεται ή όσο πιστεύει ο κόσμος καλύτερα. Φέτος διεξήχθη μετά από πολλά χρόνια ένα πρωτάθλημα κατά τα 2/3 απόλυτα εντάξει. Αν επιτρέπεται ο όρος εντάξει. Δυστυχώς η Λίγκα, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, «κουβαλάει» χρέη παρελθόντων ετών, δεν εισπράττει τα δικαιώματά της ούτε από την ΕΠΟ ούτε από την Σούπερ Λιγκ, όπως μέχρι το 2011 όταν οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων εναλλασσόταν στην προεδρία της Σουπερ Λιγκ, με συνέπεια να έχει τεράστια προβλήματα. Δηλαδή να είναι επαγγελματική κατηγορία μόνο στις υποχρεώσεις και περιορισμένης ευθύνης στα δικαιώματα. Μηδέν, το απόλυτο μηδέν. Αυτό σημαίνει η φετινή χρονιά από πλευράς διοργανώτριας για επαγγελματική κατηγορία. Δυστυχώς η οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας έχει παρασύρει τα πάντα και σίγουρα και το ποδόσφαιρο.

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μία κινητικότητα και από πλευράς υπουργείου, το οποίο έχει σιγήσει πολύ καιρό, είχαμε την ευκαιρία τελευταία να δούμε μαζί με άλλους προέδρους - συναδέλφους τον κύριο υπουργό, ο οποίος μας είπε ότι διανύουμε ένα μεταβατικό στάδιο, διότι υπάρχουν κάποια προβλήματα θεσμικής φύσεως, καθώς ήταν οι μέρες που επιβλήθηκε επιτροπεία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Απ’ ότι μας διαβεβαίωσε αυτά που ακούγονται περί αναδιάρθρωσης φετινής δεν υφίστανται. Προφανώς, ευχές, ευσεβείς πόθοι, δεν ξέρω, όπως θέλετε εισπράξτε το. Άλλωστε, δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από ολίσθημα σε ολίσθημα και αριστίνδην θα γίνει αυτή η αναδιάρθρωση; Είμαστε σε δημοκρατική χώρα, υπάρχουν θεσμοί και τα όργανα εκείνα για να δημιουργηθεί αυτή η κατηγορία, αν αυτό είναι που πρέπει να γίνει σήμερα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Προορισμούς των ομάδων, στον αριθμό δέκα ή δώδεκα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε χειραγώγηση. Αρκούν τρεις-τέσσερις ομάδες για να καθορίζουν ποιοι είναι αυτοί που θα ανεβαίνουν και ποιοι αυτοί που θα υποβιβάζονται. Ο αριθμός τέσσερα σε τόσο μικρό αριθμό Λίγκας, σε όσους γύρους και να γίνει, οδηγεί μαθηματικά εκεί. Οπότε δεν είναι το οικονομικό δεν μας φτάνουν, ανέκαθεν έπαιζαν ποδόσφαιρο αυτοί που είχαν την δυνατότητα να έχουν συμβούλιο, να αγοράζουν και να πωλούν παίκτες κλπ. Γιατί τώρα θα πρέπει να λέμε ή βγαίνουν τα νούμερα ή δεν βγαίνουν;

Μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον θέλω να σας πω ότι του χρόνου (μετά την ερχόμενη σεζόν) δεν θα είμαι στο ποδόσφαιρο. Αν υπήρχε η δυνατότητα να μην ήμουν και φέτος θα το έκανα. Στο τελευταίο διοικητικό συμβούλιο της διοργανώτριας, Football League, πήραμε κάποιες αποφάσεις, οι οποίες ήταν στην κατεύθυνση αυστηροποίησης του πλαισίου ούτως ώστε να αποφεύγονται παρατράγουδα. Δεν υιοθέτησε ούτε μία σας διαβεβαιώ η ΕΠΟ. Ούτε μία, έμεινε σε ένα πιο «light» και από το φετινό ελεγκτικό μηχανισμό. Τώρα, τι είδους επαγγελματικές ομάδες είμαστε εμείς που δεν μπορούμε ούτε ένα πλαίσιο προς τη σωστή κατεύθυνση να… αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Βρίσκονται στην παραζάλη όσον συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο τους τελευταίους μήνες, δεν ασχολούνται καθόλου.

Στα πλαίσια αυτά πήραμε μία απόφαση να μην ξεκινήσει το πρωτάθλημα εάν δεν αποκρυσταλλωθούν οι όροι κατά τους οποίος διεξάγεται και οι πόροι. Δεν γίνεται να πρέπει να συμμετέχουμε πληρώνοντας τουλάχιστον 500.000 ευρώ η κάθε ομάδα για να παίξει η εθνική. Να μην παίξει ποτέ, εγώ δεν είμαι τόσο πατριώτης. Δεν έχω και τα λεφτά για να είμαι τόσο πατριώτης, τι πρέπει να κάνω; Ή για να βγει, ας πω την ομάδα του, τον Παναθηναϊκό, στην Ευρώπη. Ποτέ μην βγει. Ας το πληρώσει εκείνος για να βγει.

Γιατί ο νόμος λέει ότι θα πρέπει να έχεις δύο επαγγελματικές κατηγορίες για να συμμετέχεις σε όλα αυτά. Τι είδους επαγγελματική κατηγορία είμαστε εμείς; Το ποσοστό δεν το εισπράττουμε από πουθενά. Η ίδια η ΕΠΟ παρακρατεί τα πρόστιμα, αυτά που μας επιβάλλονται είτε για παραπτώματα είτε για κάρτες, συνολικά το 60% έπρεπε να μας αποδίδεται. Εδώ και χρόνια τώρα το χρωστάμε, πού (;) δεν ξέρω. Και για να μην αποτρελαθούμε εντελώς ένας δρόμος υπάρχει, σ’ αυτό το χώρο ή αφομοιώνεσαι ή αποβάλλεσαι. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Εγώ είμαι σ’ αυτή τη φάση τώρα. Και αν είχα τη δυνατότητα να υπήρχε διάδοχη κατάσταση σήμερα έναντι μηδενικού ανταλλάγματος θα έφευγα σήμερα και θα βοηθούσα κιόλας.

 

Ερ. Τι μπορεί να γίνει για να σας αλλάξει την άποψη να αποχωρήσετε;

Απ. Η άποψή μου δεν αλλάζει. Είναι πολλά χρόνια στο ποδόσφαιρο, τα ίδια διέθεσα και για την πολιτική. Είμαι πλέον εξήντα χρονών, έγινα και παππούς, πρέπει να κοιτάξω κι άλλα πράγματα. Αλλά πέρα απ’ αυτό να είστε σίγουροι ότι εγώ θα βοηθήσω. Όταν λέω θα βοηθήσω, εμπράκτως, το έχω αποδείξει, δεν τίθεται θέμα. Αλλά δεν μπορώ να έχω αυτό το άγχος συνέχεια δεν γίνεται. Να λέει ο Αρτινός γιατί δεν μου είπε να το χω στοιχηματίσει. Να σας πω και ποιο παιχνίδι, με Πανσερραϊκό. Εμείς δεν είχαν καν σωθεί τότε και οι Αρτινοί με ρώταγαν αν έδωσα… γιατί το παίξανε να χάσω. Αυτούς δεν τους μπορώ, δεν τους θέλω για να μην πω καμιά βαρύτερη κουβέντα. Και μετά πουν φταίει ο Οδυσσέας, και βρίζει. Αλλά οι άλλοι οι εμετικοί, οι ανύπαρκτοι με τα χέρια στις τσέπες στην πλατεία Σκουφά. Δεν υπάρχει νόημα να πω ονόματα. Υπάρχει ο εισαγγελέας, οι θεσμικές αρχές, είναι γνωστοί αυτοί οι άνθρωποι, εδώ και είκοσι χρόνια οι ίδιοι είναι. Να εκθέσουμε ανθρώπους εμείς δεν υπάρχει νόημα.

Οι ομάδες είναι όπως τα πρόβατα. Δεν υπάρχει μέρα που να μην πρέπει να κάνεις κάτι. Είτε θα είναι προπόνηση, είτε αγώνας είτε… δεν υπάρχει.

 

ΓΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: Έχω ξαναπεί σε προηγούμενη συνέντευξη και λοιδορήθηκα από πολλούς και διάφορους. Οι πόρτες μας έχω ξαναπεί είναι ανοιχτές, όμως δεν προσήλθε κανείς ούτε και τις χτύπησε. Εγώ για την Αναγέννηση έχω φάει ξύλο, αυτούς τους 30 Αναγεννησάρες… ποιος Αρτινός του ΄70-΄80 δεν ήταν Αναγέννηση; Δεν διεκδικώ ιδιαίτερες δάφνες, αλλά μην μας κουνιούνται και κάποιοι ανύπαρκτοι. Ποια Αναγέννηση; Είναι καλό να ακούω στο ίδιο γήπεδο Αναγέννηση από τη μία, Αναγέννηση και από την άλλη; Κι εγώ εκεί ήμουνα. Η Ελλάδα με γνωρίζει ως Καραϊσκάκη, η ιστορία συνεχίζει να γράφετε. Η Αναγέννηση από πόσες ομάδες προήλθε, τώρα γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό; Αν νομίζουν ότι θα πληρώνω εγώ και θα κάνουν κουμάντο αυτοί, αυτό δεν γίνεται. Και το Αθλητική Ένωση Άρτας θα γίνει μόνο αν υπάρχει κάποιος λόγος. Δεν έχουμε καμία αντίθεση να ανοίξει η ομάδα και σε άλλους μετόχους. Εγώ την ώρα που θα αποφασίσω να φύγω, όσες μετοχές έχω θα πάνε στον Δήμο Αρταίων. Ας την κάνει κουμάντο ο Δήμος, εγώ δεν θέλω τίποτα. Ούτε πολιτική καριέρα θα κάνω, το 2010 είπα τέρμα.

Δυστυχώς η λογοτεχνία δεν διαθέτει τα εργαλεία εκείνα με τα οποία θα έβγαζε έναν άνθρωπο από μια κρίση, κυρίως από μια οικονομική κρίση, κι επιτέλους, να πάψουμε να αναζητούμε χρηστική σημασία σε όλα τα ωραία πράγματα.

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας, παίρνουμε συνέντευξη από έναν πολύ αξιόλογο σύγχρονο ΄Ελληνα συγγραφέα, το Δημήτρη Στεφανάκη. Αυτή τη φορά μιας και γνωρίζουμε και την αγάπη του στον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Μ. Προύστ, του κάνουμε τις παρακάτω ερωτήσεις, απολαμβάνοντας τις ξεχωριστές του απαντήσεις.

Η Αθήνα παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου. Τι σημαίνει για σας αυτό;

Ας μην ξεχνάμε πως η Αθήνα είναι η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, δεν είναι απλώς η πρωτεύουσα βιβλίου για το 2018. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά στην προβολή της Ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό.

Η λογοτεχνία σε τι μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο , που όπως ο Έλληνας ζεί εδώ και μια δεκαετία μέσα σε μια πολλαπλή κρίση;

Δυστυχώς η λογοτεχνία δεν διαθέτει τα εργαλεία εκείνα με τα οποία θα έβγαζε έναν άνθρωπο από μια κρίση, κυρίως από μια οικονομική κρίση, κι επιτέλους, να πάψουμε να αναζητούμε χρηστική σημασία σε όλα τα ωραία πράγματα.

Πόσο έχει επηρεάσει αυτή η κρίση τους συγγραφείς, την παραγωγή, την ποιότητα των εκδοθέντων έργων;

Η πνευματική κρίση, που προϋπάρχει, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα και το επίπεδο της λογοτεχνίας μας, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό.

Ποιοί είναι για σας οι συγγραφείς ή τα έργα που πρέπει να διαβάσει κάποιος;

Όμηρος, Τραγικοί, Πλάτων, Σαίξπηρ και Ρώσοι μυθιστοριογράφοι θα ήταν αρκετοί για να φτιάξει κανείς μια μικρή αλλά ιδανική βιβλιοθήκη.

Τι πιστεύετε για τις αυτοεκδόσεις; Πώς θα τις χαρακτηρίζατε;

Δεν θέλω να χαρακτηρίσω μια τέτοια προσπάθεια. Εξαρτάται πάντα ποιος εκδίδει τι!

Θα συνεχίσω με μερικές ερωτήσεις από το ερωτηματολόγιο του Προύστ αν συμφωνείτε- Ποια είναι η δική σου ιδέα της τέλειας ευτυχίας;

Η συμφιλίωση με τις αντιθέσεις της ζωής.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Οι ελλείψεις μου.

Ποιο χαρακτηριστικό αποδοκιμάζεις περισσότερο στον εαυτό σου;

Τον αχαλίνωτο δυναμισμό μου.

Ποιο χαρακτηριστικό αποδοκιμάζεις περισσότερο στους άλλους;

Την πνευματική νωθρότητα.

Ποιον ζωντανό άνθρωπο θαυμάζεις περισσότερο;

Τον Τζον Μπάνβιλ, για ό,τι γράφει.

Ποια είναι η ψυχική σου διάθεση τώρα;

Νηφαλιότητα και διάθεση να περιμένω.

Ποια θεωρείς ως την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;

Την λογική.

Σε ποιες περιπτώσεις λες ψέματα;

Κυρίως όταν γράφω ιστορίες.

Ποια αξία σου αρέσει περισσότερο σ’ έναν άντρα; Ποια αξία σου αρέσει περισσότερο σε μια γυναίκα;

Στον άντρα μου αρέσει η σιωπή, στη γυναίκα το χαμόγελο.

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείς περισσότερο;

Ύστερα, κάθε φορά που, υπάρχουν στιγμές που…

Τι ή ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου; Πότε και πού αισθανόσουν πιο ευτυχισμένος;

Αγαπώ τη λογοτεχνία με πάθος.

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις περισσότερο;

Να μπορούσα να ζωγραφίσω.

Αν πέθαινες και ερχόσουν ως άνθρωπος ή ως ζώο, τι θα επέλεγες;

Άλογο ή αιλουροειδές.

Πού θα ήθελες να ζεις;

Η Αθήνα μου αρέσει αλλά θα ήθελα να αλλάζω τον αέρα μου, διαμένοντας στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Κάποιες φορές το καταφέρνω.

Ποιο από τα πράγματά σου θεωρείς ως θησαυρό σου;

Την ματιά που έχω στα πράγματα.

Ποια πιστεύεις ότι είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Να περνάς το χρόνο σου κάνοντας πράγματα που δεν σε εκφράζουν.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Ντοστογιέφσκι, Καμύ, Κάφκα.

Με ποια ιστορική φιγούρα ταυτίζεσαι περισσότερο;

Με τον Λεωνίδα.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου στην πραγματική ζωή;

Δεν έχω τέτοιους ήρωες.

 

Δεν τελειώνει...

 

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Ε.Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Φρούτα εποχής" κυκλοφόρησε το 2000 (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ακολούθησαν: "Λέγε με Καΐρα" (Ωκεανίδα, 2002), "Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία" (Ωκεανίδα, 2005), "Μέρες Αλεξάνδρειας" (εκδόσεις Πατάκη, 2007, β' έκδ. Ψυχογιός 2011, μεταφράστηκε στα γαλλικά, τιμήθηκε με το Prix Mediterranee Etranger 2011 και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα ισπανικά και στα αραβικά), "Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι" (Εκδόσεις Πατάκη, 2009), "Θα πολεμάς με τους θεούς" (Εκδόσεις Πατάκη, 2010), "Φιλμ νουάρ" (Ψυχογιός, 2012). Ο Δημήτρης Στεφανάκης έχει τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, το 2011, και ήταν υποψήφιος για το Prix du Livre Europeen της ίδιας χρονιάς. Το δοκίμιό του «ΠΩΣ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ¨» (Ψυχογιός 2016) μαζί με τις «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ» (Μεταίχμιο 2017) και πιο πριν το «ΑΡΙΑ» (Ψυχογιός 2013) μαζί με το πολύ πρόσφατα μεταφρασμένο στα γαλλικά «Au café d'Eole (2018) μας δίνει και εκπέμπει μια πνευματική παρουσία και εκτός ορίων, που μας τιμά. Ο Έλληνας συγγραφέας τιμήθηκε για το έργο του με τα διάσημα του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών του Γαλλικού κράτους.

Για το Δημήτρη Στεφανάκη, ένας συγγραφέας είναι ένας εργάτης που δουλεύει συνεχώς. Η εργασία του δεν περιορίζεται μόνο στις στιγμές που γράφει. Πρέπει κανείς να διαβάζει συνεχώς και να τον ενδιαφέρουν τα πάντα. Κάθε μορφή τέχνης, η πολιτική, η φιλοσοφία πρέπει να βρίσκονται μέσα στα ενδιαφέροντα του και να είναι δέκτης πολλών πραγμάτων. Μουσική, Ζωγραφική, Αρχιτεκτονική και κάθε τι που εκφράζεται μέσα από την τέχνη είναι μέσα στα χόμπι μου. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό είναι το συγγραφικό πρωτόκολλο.

Ευτυχώς η λογοτεχνία δεν τελειώνει ούτε θα τελειώσει ποτέ γιατί αφηγείται την πραγματικότητα που είναι ένα ολοσέλιδο παραμύθι και γι΄αυτό μοναδικό. Μακάρι και ο Δημήτρης Στεφανάκης να μην σταματά ποτέ να μας το αφηγείται γιατί μας συνεπαίρνει και μας οδηγεί σε μονοπάτια που κάποτε περπατήσαμε ή οφείλουμε να περπατήσουμε και είναι σημαντικό να λειτουργεί κάποιος σαν τον αρχαίο Σωκράτη προς τους συμπολίτες του. Να μας ξυπνά και να μας οδηγεί στον έρωτα και το θάνατο στη ζωή και τη γνώση και την αμφιβολία, στις γειτονιές του υπέροχου κόσμου του. Για άλλη μια φορά τον ευχαριστούμε που μας δείχνει τη σκάλα ακόμη κι όταν χάσουμε το σπίτι……

Δεν ξέρω αν τελικά η λογοτεχνία ή όχι σου αλλάζει τη ζωή αν και έχω διαβάσει μπορώ να πω αρκετή. Ξέρω πάντως πως αν δεν έχεις διαβάσει τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσεις τη διαλλακτικότητα και ευλυγισία του πνεύματος και τη διαύγεια και βαθύτητα του βλέμματος σου . Ίσως η λογοτεχνία να μας οδηγεί σ΄αυτό το ασύλληπτο δρόμο της αυτογνωσίας και όλων των βίων που δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε. Γι΄ αυτό είναι τόσο σημαντική και πρέπει να μας το θυμίζουν άνθρωποι σαν τον Δ. Στεφανάκη κατά καιρούς για να μην λαθεύουμε και ξεχνάμε πως τελικά η λογοτεχνία σου δείχνει ίσως όχι τη ζωή αλλά την επιλογή και τον τρόπο. Τι θα ήταν η ζωή μας άραγε χωρίς τον μύθο;

|

Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄ αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος...

 

 

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στους συγγραφείς με αφορμή την παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου που κηρύχτηκε η Αθήνα, εμείς συζητούμε, αναρωτιόμαστε και προβληματιζόμαστε με συγγραφείς . Συγγραφείς που αγαπήσαμε από τα βιβλία τους, από τις ιστορίες που μας αφηγήθηκαν αλλά και πολλές φορές θέλοντας να λειτουργήσουμε με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε ως νομοθέτες. Ποιας νομοθεσίας; Αυτής της σκοτεινής αδικίας που συχνά υφίστανται από λασπώδη ασπόνδυλα, που παντού ευημερούν μιας και είναι παράσιτα. Είχα την μεγάλη τιμή και τύχη να γνωρίσω τον πιο γλυκό και αυθεντικό συγγραφέα της περιοχής μου μια λαμπερή μέρα και να συνομιλήσω μαζί του μέσα στο ανοιξιάτικο φως που εκπέμπει και ο ίδιος.

Ποιός είναι ο Βαγγέλης Κούτας;

-15 ετών έφτασα στην Αθήνα, μετά στα Γιάννενα όπου σπούδασα Αρχιτεκτονικό σχέδιο για τρία χρόνια και μετά πίσω πάλι στην Αθήνα.

Πώς ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;

-Η συγγραφή ήρθε από την προτροπή μιας φιλολόγου, όταν ήμουν 19 ετών. Μου είπε να μην ξεχάσω να έχω ένα φύλλο χαρτί μπροστά σου για να γράφω. Δεν το ξέχασα και στα 26 μου, όταν πέθανε ο πατέρας μου και αισθάνθηκα την ανάγκη να του γράψω ένα γράμμα 180 σελίδων όπου το έβαλα σ΄ένα συρτάρι. Στα 40 μου ξεπέρασα τη συστολή του πρωτολείου, τόλμησα να το δώσω σ΄έναν εκδότη και όλα πήραν το δρόμο τους. Μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου έκανα ένα πέρασμα από μια εκπομπή της ΕΡΤ που παρουσίασα συγγραφείς. Χτύπησε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και ήταν από τον τηλεοπτικό σταθμό του 902 .Έτσι ξεκίνησε μια εκπομπή βιβιλιοπαρουσιάσεων που κράτησε 6 χρόνια. «Μονοπάτια της λογοτεχνίας». Όταν γράφεις ένα βιβλίο κι έρχεται κι ένα δεύτερο νιώθεις πως κάτι άλλαξε στη ζωή σου . Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις είναι σημαντικό. Υπάρχει πάντοτε η ανασφάλεια. Όσο πιο βαθιά βουτάς στη λογοτεχνία τόσο μεγαλώνει η ευθύνη. Όπως όλα, χτίζονται σιγά –σιγά έτσι και η ευθύνη απέναντι στη λογοτεχνία. Μαθαίνεις να διαχωρίζεις το καλό απ΄το κακό βιβλίο. Μέσα από το συνεχές διάβασμα .Η απόψή μου είναι ότι ο λογοτέχνης πρωτίστως πρέπει να διαβάζει..

Είστε συμπατριώτης μας, από τη Βίγλα, τόσο κοντά αλλά τελικά τόσο μακριά....

-Δεν βρίσκω κανένα λόγο που πρέπει να με γνωρίζουν οι πολλοί αν και πάντα βρίσκεις όταν θέλεις . Δεν ήρθα να υπηρετήσω τη λογοτεχνία για να με προσκυνήσει ο κόσμος ή το σύμπαν. Όμως ο γενέθλιος χώρος έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στα γραπτά μου. Άλλωστε τα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου είναι αυτά που καθόρισαν τα άλλα, και επειδή η μαγεία της ζωής του ανθρώπου βρίσκεται στα πρωτόγνωρα. Έζησα έως 12 ετών παρέα με νεροφίδες κολυμπώντας στο βάλτο του χωριού μου χωρίς να έχω δει την πόλη. Αυτό ήταν τότε ο τρόπος ζωής και μετά απ΄αυτό μεγάλος πια, διαβάζοντας Μαρκές, είχα κι εγώ ένα βάλτο να περιγράψω. Ο μικρόκοσμός μας είναι οι ψηφίδες που δημιουργούν το μεγάλο ψηφιδωτό του κόσμου. Αλήθεια έχετε διαβάσει το «Ταξίδι στην άκρη άκρη της νύχτας» του Σελίν; Η λογοτεχνία ξέρετε, υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι το συγγραφέα. Ο συγγραφέας κάνει το δικό του σύμπαν και κυβερνά τον κόσμο που πλάθει στις σελίδες του. Οφείλει να είναι ταπεινός, λιτός και ευαίσθητος και να σέβεται τον αναγνώστη, έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κάτι καλό.

Πώς κρίνετε ένα λογοτεχνικό έργο ως καλό;

-Ο Αμερικανός Άρθουρ Μίλερ είπε κάτι σπουδαίο ψάχνω σ΄ έναν βάλτο λέξεων να βρω μερικά διαμάντια λογοτεχνία υπηρετείται από αφαιρετικότητα είναι σπουδαία. Ο συγγραφέας καλείται να μας πεί μ΄έναν αμίμητο τρόπο για το ηλιοβασίλεμα, έναν έρωτα, ένα θάνατο χωρίς βερμπαλισμούς και πλεονασμούς.

Τι σημαίνει διαδικασία γραφής;

-Είναι μια απόδραση μια φευγάλα. Οι συγγραφείς γράφουν για ν΄αποφορτίσουν από τα εγκληματικά τους ένστικτα. Ο δολοφόνος πρωταγωνιστής ενός βιβλίου έχει τα γνωρίσματα της ψυχοσύνθεσης του συγγραφέα.. Ό,τι κι αν γράψουμε είμαστε εμείς. Πρέπει η μαγεία του ταξιδιού μας ν΄ αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Επίσης η ανάγνωση είναι τέχνη. Και οι περισσότεροι αναγνώστες δεν έχουν τέτοια παιδεία η οποία ξεκινά από το σχολείο . Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα,η Πολιτεία, το Συμπόσιο δεν θα ΄πρεπε να ναι αποτρεπτικά ή να βαθμολογούνται αλλά ένα όμορφο ταξίδι στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Δεν είναι τυχαίο όπου όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς αναφέρονται στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Διαβάζοντας τα έργα σας «Χαραμάδα φως» και « Η κραυγή του Ήταυρου» αισθάνθηκα κάτι παραπάνω από συγκίνηση, δέος θα έλεγα. Σίγουρα το υπόβαθρο ήταν βιωματικό.

-Εδώ θα επανέλθω στην ερώτηση τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Όσο κι αν φαίνεται αστείο, ένα είναι βέβαιο. Πως ζώντας σε μια πόλη τόσων εκατομμυρίων όσο η Αθήνα είναι σα να περπατάς σε μια έρημο και διψάς για νερό που έπινες παλιά. Και έτσι επιστρέφω ακριβώς εκεί, στα ασήμαντα που τότε δεν ήξερα πόσο σημαντικά ήταν για μένα. Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος. Αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν υπάρχουν, αλλά όλη η περιουσία ήταν μπροστά μου, μια χώρα σπαρμένη με λουλούδια, μια μαγεία που έρχονταν το σούρουπο με την κραυγή του Ήταυρου και αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα τέτοιες στιγμές. Άλλες εποχές βέβαια,άλλες ζωές, που μεταφέρει η λογοτεχνία. Αυτό είναι το σπουδαίο στο μωσαϊκό που αναφέραμε πριν.

Φτάνουμε στο τελευταίο σας βιβλίο.

-Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, μια κρητική μαντινάδα λέει, «Οπού αγαπάς μην πολύ πας, κι αν πολύ πας μην πολύ κάτσεις, κι αν πολύ κάτσεις μην πολύ μιλείς, κι αν πολύ μιλείς να κατέχεις ίντα λες...» και είναι ενός φίλου που αγαπώ πολύ. Αυτό που μας μένει είναι η λιτή αφήγηση και περιγραφή που υπηρετείται από την αφαίρεση. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα η φλυαρία των πολλών σελίδων. Η ιστορία θα μας δικαιώσει ή όχι, θα κρατήσει τα ψήγματα χρυσού που ψάχνουμε στη λογοτεχνία. Όλοι έχουν το δικαίωμα στη γραφή, αλλά μπορεί να προχωράς και τελικά να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο χωρίς αυτό να εκληφθεί ως διδακτισνμος.

Ένα διαφορετικό βιβλίο σας που αναφέρεστε σε μια συγκλονιστική ιστορία, πραγματική αυτή τη φορά Αετοί και Λύκοι.

-Όλα τα πράγματα έχουν τη στιγμή τους . Μια.μεγάλη περιπέτεια. Γνώρισα στην Αθήνα έναν διευθυντή σχολείου, το Θύμιο Ρέντζιο. Τον ρώτησα αυθόρμητα ο ληστής; Και μου απάντησε, μη φοβάσαι δε θα σου πάρω το πορτοφόλι. Με γνώριζε από το βιβλίο «Η κραυγή του Ήταυρου». Όταν ανέφερε το επίθετο Ρέντζιος ο φίλος μου πια Θύμιος, ήδη ήταν μέσα στο κεφάλι μου απ΄τα παιδικά μου χρόνια, η μεγάλη ληστεία της Πέτρας και οι απαγωγές. Του ανέφερα πως έπρεπε να με πείσει πως ήταν απόγονος των Ρεντζαίων, γίναμε φίλοι, ήπιαμε πολλά κρασιά, είπαμε πολλές ιστορίες .Υπήρχε και ένα χρονικό, κάποιου συμπατριώτη μας του Νίκου Πάνου, καθώς και το βιβλίο του φίλου μου του Βασίλη Τζανακάρη για τη ληστοκρατία στην Ελλάδα . Μελέτησα αυτά τα βιβλία και μαζί με τις διηγήσεις του Θύμιου άρχισα να γράφω μια ιστορία, με δυσκολία στη διαχείριση των ιστορικών στοιχείων. Επειδή πρωτίστως έπρεπε να μπω στο μυαλό του Γιάννη Ρέντζιου, που βρίσκεται στο χιόνι, χωρίς όραμα και ορφανός από πατέρα, έπρεπε να ταυτιστώ. Ευτυχώς δεν ήταν   και μεγάλη η χρονική απόσταση, με βοήθησε και η καταγωγή μου και η ευθύγραμμη ζωή που έζησα. Άρχισα να αφηγούμαι και ταυτόχρονα να κλαίω την ορφάνια και των δυό μας, ώσπου κατέληξα να μεταλλαχθώ γράφοντας για τους Ρεντζαίους. Όλα πήραν το δρόμο τους,μετά στο Μεταίχμιο και την Ελένη Μπούρα που της εμπιστεύτηκα το βιβλίο. Αναρωτήθηκε τι μπορεί να έγραψα για μια ιστορία που στο ίντερνετ πιάνει 10 σελίδες. Τι θα μπορούσα να γράψω; Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία του Γιάννη και Θύμιου Ρέντζιου δεν μπορούσε να περάσει και να μείνει στις δέκα σελίδες. Είναι μια εποχή που δε μπορούσε να μείνει αθέατη- ανδρογέννα Ήπειρος. Εδώ σταματώ γιατί δεν θα ΄θελα να πω και να βγάλω πικρίες,άλλωστε πικρίες βγάζουν οι άνθρωποι όταν είναι τρωτοί. Εγώ δεν διεκδικώ καμία δόξα για να μαι τρωτός. Η λογοτεχνία υπηρετεί τις φευγάλες μας και όχι τις προσωπικές μας επιδιώξεις για κοινωνική ανέλιξη. Άλλωστε θέλω να μαι πάντα ο Βαγγέλης των 12 ετών. Και οι φίλοι μου είναι όσοι έχουν την παιδική αθωότητα, γιατί μεγαλώνουμε και ξεχνάμε φορώντας άλλα κοστούμια που δεν μας αντιπροσωπεύουν. Μα για να πάμε παραπέρα, πρέπει πρώτα να αγαπάμε και να σεβόμαστε τον άνθρωπο.

Πώς βλέπετε τους αρτινούς δημιουργούς;

-Ας δανειστούμε τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου. «Ο θεός των μικρών πραγμάτων». Πόσες στιγμές, όπως το χαμόγελο ενός παιδιού η το πέταγμα μιας πεταλούδας στο δειλινό χάσαμε; Αγαπητοί μου όλοι χωράμε σ΄ αυτόν τον μικρό μέγα κόσμο. Μη συνωστιζόμαστε αναζητώντας το πρώτο βαγόνι γιατί έχει καταληφθεί από αιώνες. Στα μικρά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία. Αρκεί να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σ΄ επιφυλακή και να μεγαλώσουμε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 09:29

Έχει την... συνταγή της επιτυχίας...

|

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΜΑΝΟΣ:

Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο...

 


Ως παράδειγμα αισιοδοξίας για ζωή, μπορεί να χαρακτηριστεί ο επιχειρηματίας Αλέξανδρος Μάνος, τον οποίο συναντήσαμε στο Δρόμο του Γεφυριού και ως αθλητή στα 5 χιλιόμετρα, αλλά και ως εθελοντή, να προσφέρει το κάτι παραπάνω.
Αν και άτομο με ειδικές ανάγκες, είναι περισσότερο μάχιμος και αποτελεσματικός όλων μας, σε όλα τα επίπεδα... Και στην επαγγελματική του υπόσταση και στην κοινωνική, με όσες υποκατηγορίες μπορεί να έχει αυτή... Πολιτισμός, αθλητισμός, διασκέδαση και ότι άλλο μπορεί να αναζητήσει κανένας... πανταχού παρών, με άποψη, αλλά προ πάντων με καλή διάθεση...
Χαρούμενος και με δόση αυτοσαρκασμού, αν χρειαστεί. «Δεν είμαι άνθρωπος εγώ. Είμαι φάρμακο κατά της κατάθλιψης. Κανονικά θα έπρεπε να συνταγογραφούμαι», γράφει σε πρόσφατη ανάρτησή, στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb... Ενώ σε άλλη, ανάρτησή του, ίσως προβάλει και το που εδράζεται η επιχειρηματική του επιτυχία, καθώς συλλογίζεται: «Το ρίσκο μιας λάθος απόφασης είναι προτιμότερο από τον τρόμο της αναποφασιστικότητας»...
Η τελευταία του εμφάνιση στον ημιμαραθώνιο, ζωηρή όπως πάντα, μας έφερε κοντά του, για να προκύψει η παρουσίαση, ενός διαφορετικού πορτραίτου, πέραν των καθιερωμένων, όπως επιβάλλεται πολλές φορές και δεν προκύπτει το ζητούμενο αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος, ο επιχειρηματίας, ο φίλος...

 

00000-manos-alex-66-a

 

•Πως κατάφερες και μπήκες τόσο δυναμικά στον ιδιαίτερα δύσκολο χώρο των ιατρικών μηχανημάτων, για να έχεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, έναν τόσο σημαντικό απολογισμό;

-Κάθε χώρος έχει τις ιδιαιτερότητές του και τα μυστικά του. Εδώ λοιπόν χρειάζεται η υπομονή, η αγάπη, οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς και η σωστή επιλογή συνεργατών, για να... ξεκλειδώσουν τα μυστικά με «σταθερά βήματα». Η επιτυχία είναι θέμα χρόνου...

 

•Ήταν πολλές οι δυσκολίες που αντιμετώπισες;


-Σίγουρα η Άρτα, δεν είναι μεγαλούπολη... Πάντα όμως θα υπάρχουν ευκαιρίες, για νέες ιδέες. Με σύγχρονους τρόπους και σταθερά βήματα, θα στεφθούν με επιτυχία...


•Πως βλέπετε σήμερα, το επιχειρείν, σε μια περιοχή σαν την Άρτα;


-Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο. Με την βοήθεια των νέων ιδεών, θα πάρουν την σκυτάλη, μπαίνοντας στον επιχειρηματικό στίχο, με πολλή αγάπη, πολλή δουλειά και καθαρό βλέμμα, σ’ αυτό που θα επιλέξουν...

 

•Τι θα συμβούλευες, τα νέα παιδιά, που θ’ αποφασίσουν να μπουν στον επιχειρηματικό στίβο;

-Η Άρτα είναι μια όμορφη πόλη, με καλό κόσμο και πολλά έργα βελτίωσης, στην καθημερινότητά μας...Θα πρότεινα λοιπόν στους φορείς (Περιφέρεια, Δήμος, Υπηρεσίες, Επιχειρήσεις και Ψυχαγωγικούς Χώρους) να δουν το θέμα των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, με πολλή σοβαρότητα. Όλοι μας αν δεν έχουμε σήμερα κινητικά προβλήματα, μπορεί στο μέλλον να έχουμε μια μικρή ή μεγάλη δυσχέρεια... θα θέλαμε να έχουμε ευκολότερη πρόσβαση σε όλους τους χώρους που προανέφερα...Ευχή μου είναι η Άρτα να καταστεί παράδειγμα ισοτιμίας και ισονομίας, για όλους μας...

 

00000-manos-alex-66-e

 

00000-manos-alex-66-c

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018 22:12

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι.

 

 

 

 

Ρεπορτάζ:

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Το Σάββατο 24.3.2018  οι εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας, με αφορμή τη συμπλήρωση 74 ετών από τη σύλληψη των Αρτινών Εβραίων (24 Μαρτίου 1944) από τα Γερμανικά Στρατεύματα ήταν ιδιαίτερες  και άκρως συγκινητικές Οι εκδηλώσεις έγιναν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από το Δήμο Αρταίων, μετά τις αντίστοιχες περυσινές, αλλά και μετά από αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα σε συνεργασία με το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο.
Το πρωί ξεκίνησε με περιήγηση στην παλιά Εβραϊκή συνοικία της Άρτας. Tο μεσημέρι στην αίθουσα του Συλλόγου «Σκουφάς» πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση της Ημέρας. Την εκδήλωση ξεκίνησε ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, ο οποίος μεταξύ των άλλων τόνισε ...«Η ιστορική μνήμη της Κοινότητας διατηρείται αναλλοίωτη και οι απόγονοι των μελών της, πολλοί από τους οποίους υπάρχουν εδώ σήμερα ανάμεσά μας, κρατούν ακόμη δεσμούς με την γενέτειρα των προγόνων τους. Πρόκειται για ένα ταξίδι στο χρόνο, με το οποίο μαθαίνουμε την ιστορία της πόλης μας. Αυτό μας δίνει δύναμη για το μέλλον. Η σημερινή εκδήλωση έρχεται σαν συνέχεια εκείνης του περασμένου Μαρτίου, όπου για πρώτη φορά μετά το 2012 έγιναν εκδηλώσεις μνήμης, καθώς και εκείνης του περασμένου Οκτωβρίου στην Αθήνα, στην φιλόξενη στέγη του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Παράλληλα, έχουμε ήδη βρει μέσα από το Υποθηκοφυλακείο τα Εβραϊκά σπίτια στην Άρτα που ακόμη και σήμερα σώζονται. Πρόκειται για τις οικίες: Μωυσέως Χατζή, στην αρχή της οδού Φιλελλήνων, Ισαάκ Σούση, στην οδό Τζαβέλλα, Ισαάκ Κούλια, στη συμβολή των οδών Σκουφά και Κωστή Παλαμά, Στάμως και Σταμέτας Μιζάν στην οδό Μακρυγιάννη, Ιωσήφ Μιζάν στην συμβολή των οδών Σκουφά και Σταματελοπούλου. Στόχος μας, πλέον, είναι να γίνουν όλοι οι Αρτινοί κοινωνοί της ιστορικής διαδρομής μιας Κοινότητας που αποτελούσε πνεύμονα ζωής για την πόλη δεκαετίες πριν»....
Συνεχίστηκε  με την παρουσίαση της ιστορικής πορείας της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας από τον δικηγόρο-γραφολόγο και ερευνητή Χάρη Βαδιβούλη, ο οποίος παρουσίασε την στενή σχέση αλλά και την αρμονική συμβίωση των Εβραίων με τους χριστιανούς και μάλιστα πριν τον τελειωτικό τους αφανισμό, υπήρξαν περιπτώσεις που οι νονοί παιδιών του εβραϊκού πληθυσμού ήταν χριστιανοί. Πάντοτε υπήρξε μια φιλική και ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων σ΄αυτή την πόλη, ανεξαρτήτου θρησκείας και καταγωγής, γιατί προπορεύονταν ο Άνθρωπος και  μόνο. Τόνισε στην ομιλία του « Στην Άρτα τελευταία συντελείται ένα θαύμα. Με σταματούν άνθρωποι στο δρόμο και με ρωτούν αν γνωρίζω παλιούς τους γείτονες... Τη Νόρμα, τη Ρόζα, τον Βικτωράκη... Αν μιλάω με την Τελένια και τον Μπέσο, αν έχω δει τον Νάκο ή τον Σάκια...Στην  Άρτα τουλάχιστον σε σχέση με άλλες πόλεις,  γειτονικές ή πιο μακρινές δεν είχαμε φαινόμενα σφετερισμού ακινήτων. Τα ακίνητα, ακόμα και όσα είχαν καταληφθεί αποδόθηκαν στους νόμιμους κληρονόμους και πωλήθηκαν.Όσο κι αν κανείς δεν το περιμένει, στην Άρτα οι χριστιανοί κι οι Εβραίοι γιόρταζαν μαζί την Αγία Θεοδώρα, η οποία τους είχε ευεργετήσει δωρίζοντάς τους οικόπεδο για την ανέγερση Συναγωγής. Επίσης πολλές γραπτές μαρτυρίες για τη σύλληψη των αρτινών Εβραίων έχουμε από αρτινούς ιερείς. Πράγμα διόλου αφύσικο, αφού η Ιερατική Σχολή, που λειτούργησε ως το 1940 στην πόλη μας έστελνε τους ιεροσπουδαστές της για παρακολούθηση μαθημάτων στο εβραϊκό σχολείο»....
Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι. Και πάλι έτσι συνέβη και στη φετινή εκδήλωση. Άνθρωποι που έφτασαν από κάθε πιθανό μέρος της γης, αναζητώντας την πατρίδα τους.
Μια πατρίδα που πάντοτε ζει και ζούσε έστω και ασυνείδητα μέσα τους μέχρι να γίνει πάλι το κάλεσμα. Άνθρωποι που ήρθαν από το Ισραήλ, την Αγγλία, την Ιταλία, την Αθήνα, τα Τρίκαλα, τη Θεσσαλονίκη, για να μυρίσουν το χρώμα μιας πατρίδας που έσβησε μέσα σε δάκρυα και σκότος στις 24 Μαρτίου 1944.
Όπως ανέφερε στην ομιλία του και ο συγγραφέας Δημήτρης Βλαχοπάνος: «Το ανήκειν- Ο άνθρωπος νιώθει ασφάλεια όταν ανήκει κάπου και του ανήκουν κάποιοι. Στις 7 το απόγευμα της 24ης Μαρτίου 1944 οι Εβραίοι της Άρτας ανήκαν οι γονείς στα παιδιά τους, τα παιδιά στους γονείς τους, στ' αδέρφια τους, στο σπίτι τους.. Και στις 8 δεν ανήκαν πουθενά. Στις 7 τα είχαν όλα και στις 8 δεν είχαν τίποτα!»
      Άνθρωποι που έτρεξαν από παντού για να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων τους που ποτέ δεν έδιωξαν από τη μνήμη τους, παρ΄ ό,τι πολλές φορές αυτά τα κενά χτυπάνε δυνατά στην καρδιά και σαν πληγή και παλιό τραύμα επανέρχονται. Είδα αγκαλιές, είδα δάκρυα, είδα φωτογραφίες σε χέρια να ψάχνουν κάτι, μια μικρή πληροφορία, μια μικρή ενθύμηση από όποιον μπορούσε να δώσει κάτι σα βάλσαμο για την ψυχή.
Άνθρωποι που ήρθαν με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους για να δείξουν πως ανήκουν κι αυτοί σ΄αυτή την πατρίδα, που γεννήθηκαν και έζησαν πρόγονοι, που χάθηκαν από την βαραβαρότητα κατά της ανθρωπότητας. Και είναι πολίτες της πόλης μου,  συμπολίτες μας, γιατί η μνήμη τους κίνησε νήματα ξεχασμένα, αφανή σημεία που αναδύονται και θ΄αναδυθούν με τη βοήθεια όλων μας. Βρέθηκα μπροστά σε εικόνες που αδυνατώ να περιγράψω, ένας έψαχνε την Τελένια, μιας και εργάζονταν στο κατάστημα του πατέρα της, άλλος με την ταυτότητα του πατέρα του ν΄αναζητά κάτι, άλλοι με την καρδιά τους να την περιφέρουν μήπως ακούσουν κάτι γνώριμο....
Την εκδήλωση χαιρέτισαν ακόμη η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη τελειώνοντας με την επίκληση «Ποτέ ξανά» και τον κίνδυνο που ελλοχεύει στο ρατσισμό και τον εθνικισμό. Ο Αντιπρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικου Συμβουλίου Ελλάδος Βίκτωρ Ελιέζερ σε μια εξαιρετική ομιλία τόνισε: ««Τον Διονύσιο Σολωμό, τον γνωρίζουμε ως τον ποιητή που έγραψε τον ύμνο προς την ελευθερία, τον εθνικό ύμνο της πατρίδας μας. Ο Διονύσιος Σολωμός όμως ήταν ταυτόχρονα ο αγωνιστής της αλήθειας, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», έλεγε απέναντι στους λαϊκιστές της εποχής του, απέναντι σε όλους όσους επιχειρούσαν να πλάσουν εθνικούς μύθους για να μην μάθει ο λαός την αλήθεια, που πολλές φορές δεν είναι ευχάριστη.
Και η αλήθεια είναι ότι το 86% των Ελλήνων Εβραίων, δηλαδή 65.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς , της Τρεμπλίνκα και των άλλων ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι. Μήπως αμφισβητείται ότι το 94% των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων και άλλων πόλεων της Βορείου Ελλάδος κυρίως, συνελήφθησαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους, συγκεντρώθηκαν και στοιβάχτηκαν και οδηγήθηκαν στο θάνατο με τις πλέον βιομηχανοποιημένες μεθόδους....
...Αν όμως θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, αν θέλουμε να πάρουμε τα πραγματικά διδάγματα της Ιστορίας, τότε πρέπει να καταλάβουμε ότι χωρίς την αδιαφορία των πολλών και την εν πολλοίς σιωπηρή ανοχή τους, δεν θα ήταν δυνατόν οι Ναζί να εξολοθρεύσουν τόσα εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, και ίσως ήρθε η ώρα η Ελληνική Πολιτεία να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί για την εξόντωση 60.000 Ελλήνων Εβραίων, όπως ακριβώς έκανε ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης για λογαριασμό όλων των Θεσσαλονικέων.
Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές». Και όπως έγραψε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, «αν ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό το αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια».
Σε λίγες ώρες θα περπατήσουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο που διάβηκαν οι Εβραίοι της Άρτας την νύκτα της 24ης Μαρτίου, από τα σπίτια τους στοιβάχτηκαν στο τότε κινηματογράφο Ορφέα και από εκεί στο Αουσβιτς. Από τους 480 μόνο τριάντα επέστρεψαν. Και ήρθαμε σήμερα εδώ, απόγονοι Αρτινών Εβραίων, όχι μόνο για να θυμηθούμε αυτούς που βάρβαρα θανατώθηκαν και να τιμήσουμε τη μνήμη τους αλλά και προκειμένου μαζί με τους πολίτες της Άρτας να στείλουμε το σαφές μήνυμα του «Ποτέ Ξανά» προς όλους τους νοσταλγούς της πιο σκοτεινής σελίδας της ανθρώπινης ιστορίας.
Και χαίρομαι κύριε Δήμαρχε που την αλήθεια αυτή την υπηρετούν Αρτινοί συμπολίτες του πατέρα μου Ισαάκ Ελιέζερ, της γιαγιάς μου Χαννούλας Ελιέζερ – Σούση Ντεβαριά, των θείων μου αλλά και των οικογενειών Αρών, Μιζάν, Γκανή, Γκιούλη, Ιερεμία, Σαμπά, Σούση και άλλων πολλών, όπως ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Τσιλιγιάννης, ο Χάρης Βαδιβούλης με την ιστορική του έρευνα, ο Δημήτρης Βλαχοπάνος με το βιβλίο που κατέγραψε την μαρτυρία του Αρτινού ομήρου Ισαάκ Μιζάν, η Κατερίνα Σχισμένου με τη δημοσιογραφική της πέννα, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές που μετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης μιας Κοινότητας, ενός κομματιού της κοινωνίας της Άρτας που εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα θανάτου και μαζί με αυτούς τους ανθρώπους χάθηκε και ένα κομμάτι του πολιτισμού μας, της ανθρωπιάς μας.
Ας είναι η μνήμη τους οδηγός μας για να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια απανθρωπιά.»»
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Σκουφάς» Νίκος Μπανταλούκας χαιρέτισε με τη σειρά του την εκδήλωση. Ο Εκπρόσωπος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Ιωσήφ Μιζάν τόνισε  πως επιστρέφουν οι άνθρωποι για να μνημονεύσουν και να τιμήσουν τους προγόνους τους, να μαζευτούν και να γνωριστούν σκορπισμένοι σ΄όλο τον κόσμο...  Παράλληλα ερμηνεύτηκε το τραγούδι  ''Μπαλάντα του Μάουτχάουζεν'' του Μίκη Θεοδωράκη και του Ιάκωβου Καμπανέλλη  από μαθητές του Μουσικού Σχολείου μιας και η κληρονομιά στις επόμενες γενιές είναι αυτή που ανάβει πάντα το φάρο και δεν αφήνει ποτέ να σβήσει.  Αναγνώστηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσιλιγιάννη «Η εβραϊκή κοινότητα της Άρτας από την Ελένη Κίτσου (μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης») και την Σοφία Εξάρχου (μέλος του Συλλόγου «Φίλοι του Βιβλίου»), ενώ η Μίρκα Σαλώμ, μέλος του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «Σκουφάς» ανέγνωσε επιστολή της Ισραηλιτικής Κοινότητας προς το Σύλλογο «Σκουφά».
Το απόγευμα τελέστηκε στο Μνημείο Εβραίων Μαρτύρων επιμνημόσυνη δέηση και πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων και η συγκίνηση έφτασε στο αποκορύφωμά της την ώρα που τελούσαν την επιμνημόσυνη δέηση οι Μπένι Μιζάν και Βίκτωρ Ελιέζερ. « Άνθρωποι που επικαλούνται την αιώνια ειρήνη παιδιών, γυναικών ανθρώπων που δε χώρεσαν για κάποιο παράλογο λόγο σ΄αυτόν τον κόσμο, βρήκαν τραγικότατο θάνατο, ας βρούν την ειρήνη στον ουρανό...» Ποιός είναι από τόσο σκληρό υλικό να μη δακρύσει, να μην καταπιεί τη συγκίνησή του, να μη σκεφτεί....
Συνεχίστηκε η εκδήλωση με την πορεία που ακολούθησαν και τα συλληφθέντα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτης την 24η Μαρτίου 1944 προς την πλατεία Κιλκίς με αναμμένα κεριά, προκαλώντας εντύπωση σε όσους δεν ήξεραν για την εκδήλωση, άλλοι βγαίνοντας σαστισμένοι από τα καταστήματα να ρωτήσουν και τελικά να βυθιστούν στη σιωπή. Μια σιωπή που ίσως κάποτε έκανε τη δικό της θόρυβο σε άλλες εποχές.....
Επίσης πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια δωρεάς  του κ. Παύλου Μόρρις εις μνήμην της μητέρας του, Νίνας Ιωχανά. Μια θέα, μια ανάσα για τον κουρασμένο, τον ξένο, τον επισκέπτη, ένα παγκάκι δίπλα το μνημείο.
Στις εκδηλώσεις παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ.κ. Καλλίνικος, η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη, ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, ο Αντιπεριφερειάρχης Άρτας Βασίλης Ψαθάς, εκπρόσωποι των Εβραϊκών Κοινοτήτων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων και Τρικάλων, εκπρόσωποι της Εβραϊκής Νεολαίας Αθηνών, εκπρόσωποι Εβραϊκών Κοινοτήτων από το Μιλάνο, την Αγγλία και το Ισραήλ, ο Αστυνομικός Διευθυντής Άρτας Φώτης Ντζιμάνης, ο Υποδιοικητής του ΚΕΝ Άρτας Κ. Κατέρης, Αντιδήμαρχοι, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, καθώς και πλήθος εκπροσώπων φορέων της περιοχής.
Η πατρίδα ποτέ δεν μπορεί να χαθεί. Μια ρίζα να βρει τρόπο στην πέτρα να εισχωρήσει και θα κινήσει τον μεγαλύτερο βράχο, αυτόν της ύπαρξής μας. Η πατρίδα ή σου χαρίζεται ή την κερδίζεις.....
Πατρίδα είναι εκεί που σε αγκαλιάζουν δικοί σου άνθρωποι, εκεί που ανήκει η καρδιά και η ψυχή των προγόνων σου, η δική σου πατρίδα, εκεί που το φως μπορεί μόνο να λάμψει κατά του σκότους, εκεί που το πνεύμα βρίσκει τη γαλήνη του, αυτό που αναγνωρίζει το αλάνθαστο ένστικτο του καθενός μας ως οικείο χώρο, ως πατρίδα....

 

evraioi-24-martiou-88-a

 

evraioi-24-martiou-88-b

 

 

evraioi-24-martiou-88-c

 

evraioi-24-martiou-88-d

Σελίδα 1 από 28

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13852048
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2678
26964
89811

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 74 επισκέπτες και κανένα μέλος