Ο Κώστας Γκέτσης που γνώρισα

Δεν θα γράψω  για τον Κώστα Γκέτση  όπως τον γνωρίσατε και τον αγαπήσατε όλοι.

Θα γράψω για τον Κώστα, όπως τον γνώρισα από το μακρινό 1983, που ο ίδιος είχε ήδη ξεκινήσει την δύσκολη όσο και όμορφη διαδρομή του στην τοπική δημοσιογραφία της Άρτας ως εκδότης τότε του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ κι εγώ έκανα τα πρώτα μου βήματα στην τοπική καθημερινή εφημερίδα του πατέρα μου Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ.

Μια γνωριμία που άρχισε μέσα από συγκρουσιακά κείμενα του ενός κατά του άλλου, τόσο σφοδρά που μας οδήγησαν στις αίθουσες των δικαστηρίων και τα οποία έγιναν τα θεμέλια μιας στέρεας φιλίας, που σφραγίστηκε ανεξίτηλα όταν ο Κώστας έγινε οικογένειά μου, βαπτίζοντας τον γυιό μου Απόστολο.

Κι εκεί στους διαδρόμους  των δικαστηρίων, περιμένοντας την εκδίκαση της υπόθεσης, κοιταχτήκαμε από απόσταση και αποφασίσαμε να μιλήσουμε ο ένας με τον άλλον, απορώντας πως είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Κι αφού διαπιστώσαμε μετά από κάποια ώρα συνομιλίας ότι τελικά είχαμε «χρησιμοποιηθεί» από κάποιους άλλους για τα δικά τους πολιτικά παιχνίδια, δώσαμε ο ένας στον άλλον την υπόσχεση «ποτέ ξανά»!

Μια υπόσχεση που κρατήθηκε και δεν δοκιμάστηκε ποτέ!

Στην πορεία ανακάλυψα ότι ο Κώστας δεν είχε σχέση με αυτό που φαινόταν. Εφημεριδάς από τους λίγους, απίστευτα εύστροφος και οξυδερκής, τελειομανής, ανήσυχος, πρωτοπόρος, ευγενής, οικογενειάρχης αλλά και γλεντζές και αθεράπευτα «γάβρος», όπως και αριστερός, όπως ο ίδιος με περηφάνεια έλεγε.

Καμία σχέση, δηλαδή, με αυτό που φαινόταν.

Από την άλλη όμως αυστηρός και δίκαιος ο ίδιος, αρνούνταν πεισματικά να συμβιβαστεί και όταν γινόταν η «στραβή» την είχες κατά το κοινώς λεγόμενο «βάψει»! Και την είχες …βάψει, γιατί μέσα από τον χειμαρρώδη γραπτό του λόγο «σε έσφαζε με το βαμβάκι», χωρίς να ενδιαφέρεται για το ποιος ή τι είσαι και τι «γαλόνια» φοράς!

Απίστευτα ορμητικός ο Κώστας Γκέτσης δεν ένιωθε άνετα στο «κουστούμι» του μικρού επαρχιακού εκδότη και σε ανύποπτο χρόνο αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία της Ένωσης Ημερήσιων Επαρχιακών Εφημερίδων, της δεύτερης τη τάξει δημοσιογραφικής Ένωσης της χώρας μας και τα κατάφερε αν και είχε απέναντί του μεγαθήρια, όπως οι εκδότες της Θεσσαλίας, των Σερρών, της Πάτρας, της Κρήτης.

Επί προεδρίας του, οι μικρές επαρχιακές εφημερίδες είδαν αυτό που λέμε «στον ήλιο μέρα», όμως αυτή του η επιτυχία υπονομεύτηκε από «φίλους» και «έμπιστούς» του!

Αλλά και από πολιτικούς διωγμούς που έφταναν μέχρι την οικονομική του εξόντωση.

Και πάλι ο Κώστας δεν το έβαλε κάτω.

Και όπως το συνήθιζε, με ατέλειωτη δουλειά, μεράκι και δημοσιογραφικό πάθος, στάθηκε και πάλι στα πόδια του και με μια σειρά εκδοτικών προσπαθειών όπως «Η ΤΟΛΜΗ», «Η ΠΡΩΙΝΗ» και «Η ΓΝΩΜΗ» μαζί με το περιοδικό του «ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ», όπως και τα δημοσιογραφικά του σάϊτ Γνώμη και Επίθεση ξαναβρέθηκε στην κορυφή της τοπικής δημοσιογραφίας.

Και πως αλλιώς να γινόταν, αφού στο κυνήγι της είδησης δεν νοιαζόταν ούτε για την ώρα ούτε για τον κόπο!

«Η είδηση είναι εκεί έξω Τάκη και μας περιμένει» συνήθιζε να μου λέει τα τελευταία δύο χρόνια που συνεργαστήκαμε άμεσα και άρπαζε την φωτογραφική του μηχανή κι έτρεχε στο κατόπι της.

Και την ίδια ώρα ήταν περήφανος για τον Άγγελό του, τον γιό του, το καμάρι του, για τον οποίο τόσα όνειρα έκανε, αλλά και για την Λωρέττα, τη γυναίκα του, το στήριγμά του σε όλες τις δυσκολίες, όπως και για τον Βαγγέλη που τον υπεραγαπούσε.

Κι ενώ τον τελευταίο καιρό είχε καταφέρει κι είχε βάλει «το νερό στο αυλάκι», αφού Η ΓΝΩΜΗ είχε συμπεριληφθεί και στο μητρώο της ΓΓ Τύπου, μοίρα βάσκανος τον ζήλεψε και τον χτύπησε με τον χειρότερο τρόπο. Τον καρκίνο που έμελε να τον πάρει από κοντά μας. Μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, ακόμα και τις δυσκολότερες, όμως  ήταν παρών στην εφημερίδα και το σάϊτ  με τις εμπνευσμένες συμβουλές του προς όλους εμάς.

Είναι δυσαναπλήρωτο το κενό που άφησε ο Κώστας σε όλους μας, στην εφημερίδα που ο ίδιος δημιούργησε αλλά κυρίως στην αγαπημένη του οικογένεια. Γιατί ο Κώστας Γκέτσης είναι ο άνθρωπος που με ηρεμία, διεισδυτικότητα, συντροφικότητα, αλληλεγγύη συνόδεψε τις πιο όμορφες στιγμές που σημάδεψαν καθοριστικά τη δημοσιογραφία στην Άρτα.

Δεν υπάρχει όμως τρόπος να απαλύνει κανείς τον πόνο της απώλειας αυτές τις στιγμές.

Αγαπημένε μου κουμπάρε, σου υπόσχομαι πως όσος χρόνος κι αν περάσει θα σε θυμόμαστε και θα μας κυριεύει η συγκίνηση.

Και μαζί θα γεμίζει το μυαλό μας με τις όμορφες αναμνήσεις, το διαπεραστικό  βλέμμα σου, το διορατικό πνεύμα σου, τον καυστικό σου λόγο.
Και μαζί με αυτά κι ένα πλατύ χαμόγελο για τον Κώστα Γκέτση που γνωρίσαμε, τον Κώστα που μας δίδαξε τόσα πολλά, τον Κώστα που έγραψε κι άφησε ιστορία.

Στο καλό Κώστα.

Κι εκεί ψηλά που θα πας φτιάξε μια εφημερίδα με όλους τους άλλους αρτινούς που έφυγαν πριν από σένα.

Με ανείπωτο πόνο σε αποχαιρετούμε.  

Θα σε θυμόμαστε για πάντα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠ. ΑΓΗΣ