Αντί επικήδειου για το Δημήτρη Παπαγιάννη

Έγραψαν ή είπαν για το χαμό του Δημήτρη Παπαγιάννη:

«ένας από τους Μεγάλους της ελληνικής βιομηχανίας τροφίμων, πρωτοπόρος με τεράστια κοινωνική προσφορά στον τόπο σας και την πατρίδα μας»

Μ. Μιμίκος (γιος του ιδρυτή της ομώνυμης βιομηχανίας κοτόπουλων στο fb)

«ο Δ. Παπαγιάννης μπορεί ίσως να συγκριθεί μόνο με τον Κλέωνα Τσέτη καθότι οι δυο τους αποτελούν σίγουρα τις δυο πιο εμβληματικές μορφές επιχειρηματιών  του νομού μας»

Γ. Γκολομάζος (Πρόεδρος Επιμελητηρίου Άρτας)

«ένας δημιουργικός και αυτοδημιούργητος άνθρωπος, επιστήμονας, προερχόμενος από αντιστασιακή -με οδυνηρή απώλεια-  οικογένεια του χωριού μας. Ας μείνει στη μνήμη μας για όσα πρόσφερε στην περιοχή και σε τόσες οικογένειες.»

Κ. Τσοβόλας (Γιατρός – γιος του πολιτικού Δ. Τσοβόλα στο fb)

Όλα τα παραπάνω αλλά και πολλά άλλα αποτέλεσε για την αρτινή κοινωνία ο Δημήτρης Παπαγιάννης. Θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένες πτυχές του άλλες γνωστές στους περισσότερους κι άλλες λιγότερο γνωστές.

•Ιδρυτής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της αλλαντοβιομηχανίας ΒΙΚΗ, εμβληματικής βιομηχανίας για 40 και πλέον χρόνια τόσο για το νομό Άρτας όσο και για τον κλάδο τροφίμων της χώρας μας.

•Έφτιαξε τη LAKY την πρώτη βιομηχανία ξηράς τροφής για σκύλους και γάτες που έγινε στην Ελλάδα.

•Σε πείσμα όλων ήταν ο πρώτος που έφτιαξε παραγωγή χαβιαριού στη χώρα μας με εξαγωγές σε πολλές χώρες ακόμη και στη Ρωσία.

•Υπήρξε ένας εκ των δώδεκα επιχειρηματιών που έστησαν το 1992 την Τράπεζα Πειραιώς και κατόπιν υπήρξε για 15 χρόνια μέλος του ΔΣ της τράπεζας συμβάλλοντας στην μακρά επιτυχημένη πορεία της.

•Υπήρξε για 15 χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Κρέατος, μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Βιομηχάνων Τροφίμων και για 5 χρόνια πρόεδρος του Επιμελητηρίου Άρτας.

•Τελείωσε τη Γεωπονική Σχολή Αθηνών και έκανε με υποτροφία το 1961 μεταπτυχιακές σπουδές σε FarmBusinessManagementστο LondonUniversity σπουδές που στην εποχή του θεωρούνταν «εξωπραγματικές».

•Υπήρξε δημόσιος υπάλληλος στον οργανισμό καπνού από όπου παραιτήθηκε το 1973 για να ασχοληθεί με τις επιχειρηματικές του ιδέες.

•Υπήρξε ο μικρότερος σε ηλικία (μόλις 14 ετών) εξόριστος στη μαρτυρική Μακρόνησο.

•Υπήρξε ασταμάτητος αγωνιστής της ζωής αφού από το 1996 πάλεψε με την επάρατη νόσο και κέρδισε τη μάχη 7 συνεχόμενες φορές υποκύπτοντας 25 χρόνια αργότερα.

•Τον βλέπαμε πάντα ήσυχο, σεμνό και καλοπροαίρετο να πίνει τον καφέ του διαβάζοντας την εφημερίδα του στο Μαξίμ και στο Βυζάντιο ή να πίνει τσίπουρο στο Μαλαμή ή στο Γρετσίστα στην πλατεία Μονοπωλίου με τους φίλους του.

Πολύς κόσμος της Άρτας ήθελε, αλλά δυστυχώς λόγω συνθηκών, δεν μπόρεσε να αποχαιρετήσει τον Δημήτρη Παπαγιάννη…

Απ’ ότι πληροφορήθηκα οι καμπάνες της κεντρικής εκκλησίας των Μελισσουργών χτυπούσαν πένθιμα όλη τη μέρα της κηδείας του…

Ας τον θυμόμαστε όλοι όπως επίσης έγραψαν στο facebook«για το μαραθώνιο πείσμα του και την ενθουσιώδη δημιουργικότητά του»…

Καλό ταξίδι Δημήτρη…