Στο ίδιο έργο θεατές

Γράφει η Χριστίνα Μπίζα

Ήρθα και  πάλι οι πλημμύρες στην Άρτα να μας φέρουν δάκρυα στα μάτια, απελπισία, απογοήτευση και απόγνωση αφού νοικοκυριά και επιχειρήσεις καταστράφηκαν ολοσχερώς στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Καλλιέργειες σκεπάστηκαν από την λάσπη και οδικοί άξονες  από τα  ορμητικά νερά παρασύρθηκαν αφήνοντας αποκλεισμένες πολλές περιοχές.

Οι άνθρωποι μπροστά στις εικόνες αυτές έπιασαν για ακόμη μία φορά το κεφάλι με τα δυο τους χέρια από την αγανάκτηση. Κραυγή αγωνίας η φωνή γυναίκας που ξεσπιτώθηκε «40 χρόνια είμαι εδώ κάθε χρόνο πνιγόμαστε. Πρέπει να ανοίξει το ρέμα στης Παρθενίας είπε για να πάνε τα νερά στο ποτάμι». Τα ρέματα, οι αύλακες και πάνω απ΄όλα το όνειρο των εγγειοβελτιωτικών για τα οποία τα δάκτυλά μας  ως δημοσιογράφοι έβγαλαν κάλους κάθε φορά να επαναλαμβάνουμε την αναγκαιότητά τους για να διαπιστώσουμε ότι απευθυνόμαστε σε ώτα μη ακουόντων. Ξεχειλίζει η οργή και η παράκληση για λήψη μέτρων έστω και την ύστατη ώρα αφού η βροχή ακόμη και την ώρα της σύνταξης του άρθρου είναι ασταμάτητη.

Δεν ζητά ο κόσμος της Άρτας δώρα ούτε για διακοπές ούτε για χλιδάτες αγορές. Να ζήσουν προσπαθούν στους δύσκολους καιρούς που ζούμε και βλέπουν το βιός τους να καταστρέφετε για ακόμη μία φορά. Περιμένουν κρατική στήριξη αλλά και αυτό μοιάζει χλωμό αφού και από την προηγούμενη καταστροφή δεν είδαν φως. Όλα στη λάσπη οι οικοσκευές τα εμπορεύματα, τα όνειρα οι προσδοκίες.

Πόσο ακόμη υπομονή να κάνουν και πόση δύναμη να έχουν;  Έστρεψαν οι άνθρωποι τις προσευχές τους στο Θεό να τους λυπηθεί και να τους απαλλάξει από τα δεινά τους.

Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια αλλά τώρα τα πράγματα είναι χειρότερα για πολλούς λόγους αλλά και λόγω της πανδημίας. Αυτό τι θα πει όμως ότι όλη η Κυβερνητική προσοχή θα πρέπει να είναι στραμμένη σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση και οι πληγές του λαού να παραμένουν αθεράπευτες.Οι προοπτικές θα πρέπει να κατακρημνισθούν στην αναζήτηση διεξόδων μόνο για την πανδημία;

Οι ανάγκες του τόπου, του κάθε τόπου δεν θα πρέπει να ανιχνευθούν και οι δυνατότητές δεν πρέπει να αξιοποιηθούν; Ζούμε σε μία χώρα παράδεισο αλλά και τον παράδεισο θα τον χάσουμε εάν τα λάθη δεν βασίζονται στον σεβασμό και στη σύνεση.

Είναι ακόμη χειμώνας. Δεν είναι υπερβολικός ο κόσμος που αγανακτεί. Στο κάθε σπίτι υπάρχουν παιδιά ηλικιωμένοι, άρρωστοι άνθρωποι και τα εισοδήματα δεν φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες. Δεν προκαλέσαμε εμείς τις καταιγίδες ούτε αυτές που προηγήθηκαν ούτε τις τωρινές αλλά ούτε και αυτές που θα ακολουθήσουν. Μέριμνα χρειάζεται και αλληλέγγυα συμπεριφορά και από τους Εταίρους μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια.

Η κακοκαιρία δεν αποτελεί μόνο δική μας ποινή κάθε περιοχή αντιμετωπίζει το δικό της φορτίο ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες του κάθε τόπου. Είτε το χιόνι καλύπτει τα σπίτια είτε ο βροχή τα πλημμυρίζει την ίδια αξία έχουν οι λαοί όλων των χωρών και θα πρέπει να στηριχτούν για να ξεπεράσουμε όλοι μαζί τα δύσκολα που ήρθαν αλλά και για να είμαστε έτοιμοι και για όσα θα ακολουθήσουν.

Το ρολόι του χρόνου δεν σταματά και κανείς δεν γνωρίζει τι θα φέρει. Επιβάλλεται τώρα περισσότερο από ποτέ να είμαστε ενωμένοι και νηφάλιοι ώστε να διακρίνουμε τις διεξόδους και τις ευκαιρίες.