Δεν επιτρέπεται να χαθεί και άλλος πολύτιμος χρόνος

Ο ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΤΟΜΕΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

Μπορεί ο γνωστός αγροτοσυνδικαλιστής Κώστας Τσόγκας, να τα δίνει όλα, διά των μέσων κοινωνικής δικτύωσηςγια να καταστήσει σαφές, ότι υπάρχει μείζον πρόβλημα με την παραγωγή εσπεριδοειδών συνολικά, όμως εκεί που οδηγεί την αναζήτηση λύσης, μάλλον μπορεί να μην διαφαίνεται προοπτική, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαίες, οι κινητοποιήσεις των αγροτών και η αναμενόμενη συμπαράσταση των υπόλοιπων κοινωνικών φορέων.

Απαιτείται αναζήτηση, άμεσης και πρακτικής πρότασης, η οποία θα είναι ικανή ν’ απαντήσει στο καθοριστικό ερώτημα, γιατί και στην περίοδο της κυριαρχίας του κορονοϊού, τα υψηλής διατροφικής αξίας πορτοκάλια και μανταρίνια, δεν είχαν καμία τύχη και φτάσαμε στο σημείο, να πωλούνται (σ.σ. τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια), σε τιμές χαμηλότερες και απ’ την προηγούμενη περίοδο. Μιλάμε για 10 λεπτά το πορτοκάλι και 15 λεπτά το μανταρίνι.
Μπορεί ο καθένας να φανταστεί, το πόσο θα εισπράξει ένας παραγωγός, με την πώληση της παραγωγής, από ένα κτήμα δέκα στρεμμάτων, για παράδειγμα. Το λένε πολλοί παραγωγοί, οι οποίοι το έκαναν πράξη και τα προηγούμενα χρόνια. Καλύτερα να σαπίσει το προϊόν πάνω στο δένδρο, παρά να μπουν στην διαδικασία συγκομιδής και πώλησης, μόνο και μόνο για να εισπράξουν, ποσά της τάξης των 200 και 300 ευρώ συνολικά…
Η έκκληση έχει καταγραφεί, άπειρες φορές… Ας επαναληφθεί… Πρέπει να οργανωθεί η προώθηση της παραγωγής, μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες και πάντως μη έχουσες καμία σχέση μ’ αυτά που μέχρι στιγμής παρακολουθούμε… Και φυσικά, μας πληγώνουν!
Ν’ αναλάβουν πρωτοβουλία οι παραγωγοί, για το πώς θα προωθηθεί η παραγωγή, είτε σε επίπεδο εξαγωγών (σ.σ. είναι αυξημένες, μιας και η διατροφική αξία των τοπικών προϊόντων, στην εποχή του κορονοϊού, είναι ομοίως αυξημένη), είτε σε επίπεδο χυμοποίησης, που για την Άρτα αποτελεί παρελθόν, για πολύ γνωστούς λόγους… Στην κοινή προσπάθεια που θ’ ακολουθήσει, να είναι πρωταγωνιστές και εκπρόσωποι επιστημονικών φορέων (σ.σ. γεωπόνοι, οικονομολόγοι κλπ), αλλά και κοινωνικών φορέων (σ.σ. Περιφέρεια,

Δήμοι κλπ), οι οποίο πολύ νωρίς, ας πούμε για την επόμενη χρονιά, θα έχουν συγκεκριμένη πρόταση, αλλά και την υποδομή για να υλοποιηθεί αυτή, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
Η διαδικασία αυτή, δεν θα ήταν αναγκαία, αν λειτουργούσε στην Άρτα και τη ευρύτερη περιοχή, με κανόνες ηθικής, αλλά και σύγχρονης αντίληψης περί την εμπορία προϊόντων του πρωτογενούς τομέα, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός, που ας μην λησμονούμε, αποτελεί την συνέχεια της κάποτε μεγαλουργούσας Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Άρτας – Φιλιππιάδας… Όμως ο Συνεταιρισμός, είναι μια πονεμένη ιστορία, με την οποία πρέπει να πάψουμε ν’ ασχολούμαστε, για να μην μελαγχολούμε έτσι περαιτέρω…

Δήμοι κλπ), οι οποίο πολύ νωρίς, ας πούμε για την επόμενη χρονιά, θα έχουν συγκεκριμένη πρόταση, αλλά και την υποδομή για να υλοποιηθεί αυτή, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
Η διαδικασία αυτή, δεν θα ήταν αναγκαία, αν λειτουργούσε στην Άρτα και τη ευρύτερη περιοχή, με κανόνες ηθικής, αλλά και σύγχρονης αντίληψης περί την εμπορία προϊόντων του πρωτογενούς τομέα, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός, που ας μην λησμονούμε, αποτελεί την συνέχεια της κάποτε μεγαλουργούσας Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Άρτας – Φιλιππιάδας… Όμως ο Συνεταιρισμός, είναι μια πονεμένη ιστορία, με την οποία πρέπει να πάψουμε ν’ ασχολούμαστε, για να μην μελαγχολούμε έτι περαιτέρω…
Ας το πάρουμε απ’ την αρχή… Μπορεί, για παράδειγμα ο Δήμος Αρταίων, αντί οι εκπρόσωποί του, να διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις, περί τα «ανάρπαστα» προϊόντα, να δημιουργήσει μια ομάδα ειδικών, όπως προαναφέρουμε, που αν αρχίσει να λειτουργεί από τώρα, τον επόμενο Νοέμβριο, θα είναι έτοιμη να καταθέσει σοβαρές προτάσεις, τις οποίες θ’ αξιοποιήσουν και οι παραγωγοί από μόνοι τους, αλλά και οι εταιρείες εξαγωγών και μακάρι οι βιομηχανίες χυμοποίησης… Τόσους υπαλλήλους, μπορεί ν’ απασχολεί μέσω των προγραμμάτων κατά της ανεργίας, μπορεί κάποιους εξ αυτών, να τους αξιοποιήσει στην συγκεκριμένη αποστολή…
-Γιατί αυτή η απλή διαδικασία, δεν προχωράει, τόσα χρόνια που οι παραγωγοί πορτοκαλιών και μανταρινιών έπαιρναν χαρτζιλίκι, για να κερδίζουν κάποιοι πολύ συγκεκριμένοι παράγοντες, οι οποίοι κάνουν τα πάντα προκειμένου να οικονομήσουν τα πολλά παραπάνω;
Η πιο σωστή προσέγγιση, αφορά στο πως οι τοπικοί παράγοντες, δεν επιθυμούν να… χαλάσουν τις δουλειές των γνωστών και μη εξαιρετέων… Όμως δεν πρέπει, να συνεχίσουν με τις ίδιες προκλητικές επιλογές… Πρέπει να δούν και οι ίδιοι τις ευθύνες τους απέναντι στην τοπική παραγωγή…

Να θυμηθούμε…
Υπάρχουν ακόμη ενεργοί στην διαδικασία εμπορίας των πορτοκαλιών και των μανταρινιών, παραγωγοί και έμποροι, οι οποίοι θυμούνται (σ.σ. και μελαγχολούν) το πόσο το τοπικό προϊόν (σ.σ. πορτοκάλια και μανταρίνια) είχε καταστήσει την Άρτα, μία απ’ τις πιο πλούσιες περιοχές της πατρίδας μας…
-Σήμερα γιατί, αυτού που έχουν αναλάβει την τύχη της περιοχής, να βολεύονται με την φτώχεια και την κατάντια της περιοχής;
Απλό μεν το ερώτημα, αναπάντητο δε… Κανένας δεν μπορεί να δώσει μια πειστική απάντηση, γιατί η άλλοτε κραταιά Άρτα, ζει σήμερα την πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας της, όχι μόνο στον τομέα της παραγωγής, αλλά και σ’ όλους τους άλλους τομείς, που όπως είναι λογικό, ακολουθούν τον πρωτογενή τομέα…
Αν όμως απαντηθεί το συγκεκριμένο ερώτημα, ίσως έχουμε πολλά να κάνουμε στην συνέχεια…

Γιατί δεν παρεμβαίνουν;

Είναι δεδομένο, ότι όσοι συμμετέχουν στην Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Ν. Άρτας, προσέρχονται στην αγωνιστική διαδικασία, με τις καλύτερες προθέσεις και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Όμως σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανένας, ότι με τις καλές προθέσεις, είναι σίγουρο πως λύνονται όλα τα προβλήματα…
Όμως τόσο περίπλοκο που έχει καταστεί το πρόβλημα της εμπορίας και διακίνησης των εσπεριδοειδών της Άρτας, το σίγουρο είναι ότι δεν λύνονται με τα μπλόκα των αγροτών και τον αποκλεισμό των δρόμων. Που σημαίνει ότι και οι οργανωμένοι αγρότες, θα πρέπει να στρέψουν το βλέμμα και το ενδιαφέρον, στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Άρτας – Φιλιππιάδας και να επιβεβαιώσουν με «χαρτιά και ντοκουμέντα», όσα γνωρίζουν και αφορούν, όσους τον διοικούν και εκμεταλλεύονται, τον μόχθο των παραγωγών… Αυτά που συζητούν στα στέκια τους και αποτελούν, στην ουσία την χρήσιμη αρχή της παρέμβασης.
Ακούμε πολλά απ’ τους αγρότες και διαρκώς απορούμε, γιατί ενώ γνωρίζουν πολλά, αντί να τα λένε στα καφενεία, δεν τα κάνουν γνωστά στην Δικαιοσύνη και άλλους κρατικούς λειτουργούς…