Ήρωες σήμερα, παρίες αύριο

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΓΗ

Στο επίκεντρο της επικαιρότητας βρέθηκαν αυτές τις μέρες οι υγειονομικοί υπάλληλοι με αφορμή, την εθελοντική προσφορά των εκπαιδευμένων νοσηλευτριών από την Κρήτη να αναμετρηθούν  με τον ύπουλο και θανάσιμο κορονοϊό στις ΜΕΘ της Θεσσαλονίκης, όπου το προσωπικό εκεί μετρά ουκ ολίγα θύματα.

Για να τις ακολουθήσουν κατά πόδας νοσηλεύτριες από τα Γιάννενα και την Άρτα, οι οποίες άφησαν πίσω τους τις οικογένειές τους και αποφάσισαν να εκθέσουν τον εαυτό τους στον θανάσιμο κίνδυνο, προκειμένου να είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς και ανακουφίζοντας τους συναδέλφους τους που δεν έχουν σταματήσει ούτε λεπτό να μάχονται με το θηρίο.

Κι όπως είναι φυσικό, περίσσεψαν τα μπράβο και τα ζήτω από όλους εμάς τους υπόλοιπους, που από την ασφάλεια του σπιτιού μας, νιώσαμε ρίγη συγκίνησης για την ηρωική προσφορά τους, χωρίς βέβαια να πράξουμε ότι μας αναλογεί για να τις συνδράμουμε στον αγώνα τους.

Τον αγώνα τους, που πέραν όλων των υπολοίπων εξήρε και η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία του τόπου μας, ανακηρύσσοντάς τους σε σύγχρονους ήρωες.

Κι αν και ο ηρωισμός έχει να κάνει με την στάση ζωής του καθενός από εμάς απέναντι στις δυσκολίες και τις προκλήσεις, ιδιαίτερα σε συνθήκες πανδημίας και συναγερμού, η πικρή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι για ακόμη μια φορά οι ηρωικές αυτές πράξεις, τροφοδοτούνται από το ελληνικό φιλότιμο και απλώς υποστηρίζονται ελλιπώς από την ευνομούμενη πολιτεία μας. Αυτή την πολιτεία που έχει την υποχρέωση, τους στρατιώτες της να τους στέλνει στην μάχη και στην αναμέτρηση με τον οιονδήποτε εχθρό, αρκούντως εκπαιδευμένους  και το κυριότερο, επαρκώς εξοπλισμένους και προστατευμένους.

Κι αν σήμερα το κυβερνητικό αφήγημα είναι ότι μέσα σε λίγους μήνες, με απαρχή την έναρξη της πανδημίας του κορονοϊού, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας έγιναν όσα δεν είχαν γίνει εδώ και πολλές δεκαετίες, ώστε να θωρακιστεί για να μπορέσει να την αντιμετωπίσει με επιτυχία κι αν δεχτούμε ότι πράγματι έτσι είναι, αυτό ουδόλως απαλλάσσει τους κυβερνώντες από τις  ευθύνες  τους.

Ευθύνες που έχουν να κάνουν με το γεγονός, πως γνώριζαν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το Εθνικό Σύστημα Υγείας, ειδικά με την επιβολή των μνημονίων που γονάτισαν κυριολεκτικά τα Νοσοκομεία, τα οποία αποστερήθηκαν όχι μόνον τον κατάλληλο και σύγχρονο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, αλλά κυρίως και πάνω από όλα το ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς το οποίο οι μηχανές είναι αδύνατον να λειτουργήσουν.

Αυτή και μόνον η γνώση, επέβαλλε ως πρώτο καθήκον και υποχρέωση της κυβέρνησης των αρίστων, την θωράκιση του συστήματος υγείας, πριν ακόμη χρειαστεί να βρεθούμε αντιμέτωποι με οιαδήποτε πανδημία. Κι αυτό όχι απλά γιατί «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», ούτε για να μην δικαιωθεί ο γνωστός αφορισμός «η εγχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε (από υποκείμενα νοσήματα)», αλλά γιατί ήταν και ένας από τους λόγους που τους εμπιστεύθηκε την διακυβέρνηση της χώρας ο λαός της.

Όμως, αντί να κάνουν το προφανές και το ζητούμενο, αρκέσθηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη ακόμη και στον πολύ ευαίσθητο τομέα της υγείας, αρνούμενοι να επενδύσουν σε νέες ιατρικές υποδομές, σε εξοπλισμό, σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, μεταθέτοντας το μέτωπο των αναμετρήσεών τους  σε ατέρμονες συζητήσεις για το πόσο καλές είναι οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ακόμη και στον χώρο της υγείας, προβάλλοντας παράλληλα το πόσο αύξησαν τον προϋπολογισμό του αρμόδιου Υπουργείου Υγείας  επί των ημερών τους, ώστε με αυτόν να πραγματοποιήσει …θαύματα!

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ακόμη και με αυτές τις τοποθετήσεις νέων διοικήσεων στα Νοσοκομεία της χώρας, όπου ακόμη και σήμερα που μιλάμε να μην έχουν ολοκληρωθεί ακόμη, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στα Γιάννενα με τον Υποδιοικητή του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Κι επειδή, όπως λέει κι ο λαός μας συνήθως «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», αυτή η καθυστέρηση λογικό είναι να συνέβαλε ανασταλτικά και στις όποιες θετικές εξελίξεις μπορεί να ήταν προγραμματισμένες από την κυβέρνηση για το σύστημα υγείας, αφού και οι νέες διοικήσεις για να μπουν στο κλίμα των ιδρυμάτων των οποίων ήταν επικεφαλής και να διαγνώσουν τις ανάγκες τους χρειάζονταν τον χρόνο τους, χρόνο όμως που εκ των πραγμάτων και με την έλευση της πανδημίας του κορονοϊού δεν είχαν.

Το αποτέλεσμα ήταν και είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των κυβερνώντων να μας πείσουν για το αντίθετο και να εκμεταλλευτούν την τυχαία και συγκυριακή επιτυχή αντιμετώπιση του πρώτου κύματος του κορονοϊού, ως πανάκεια και εθνική νίκη.

Που δεν είναι άλλο από το γεγονός πως όταν τα πράγματα έγιναν κυριολεκτικά σοβαρά, ξεμείναμε όχι μόνο από «φυσεκλίκια» αλλά και από προσωπικό. Και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε προκηρύσσοντας θέσεις γιατρών και νοσηλευτών με διαδικασίες εξπρές. Μόνον που και να θέλουμε δεν τους βρίσκουμε, καθώς έχουν πάρει των οματιών τους για άλλες πολιτείες.

Σε ότι δε αφορά το ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό κι εδώ η αλήθεια είναι αφοπλιστική και μάλλον οδυνηρή, αφού όπως καταγγέλλει η Αγωνιστική Συσπείρωση Υγειονομικών Ηπείρου, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις  «σήμερα ακόμη μετακινούνται τα monitor παρακολούθησης των ασθενών covid από την ανάνηψη του ΤΕΠ του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας για την ανάπτυξη των νέων κλινών ΜΕΘ»!

Έτσι κι αφού απουσιάζει η «συλλογική πολιτική ευθύνη» και προκρίνεται στην αναμέτρηση με τον θανάσιμο κορονοϊό η ..ατομική τοιαύτη, μένουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές των Νοσοκομείων, αυτοί οι κακοπληρωμένοι υπάλληλοι του δημοσίου, που αυτοπροσφέρονται νύχτα και ημέρα, πέρα και πάνω από τα όρια του καθήκοντός τους, στη μάχη κατά της πανδημίας, ταγμένοι στο μετερίζι της αλληλεγγύης, της συνεισφοράς, της κοινωνικής ευαισθητοποίησης και της ανθρωπιάς.

Και ίσως τελικά αποδειχθούν πιο αποτελεσματικοί για να μας προστατέψουν, από όσο οι προηγούμενοι, αρκεί κι εμείς μετά το πέρασμα της θύελλας να μην τους λησμονήσουμε, όπως συνήθως κάνουμε…

Ή το χειρότερο, αρκεί να μην τους μεταχειριστούμε, όπως τον Στρατηγό Δεκαβάλλα στην θρυλική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Ένας ήρωας με παντούφλες», δηλαδή σαν ήρωες σήμερα που τους χρειαζόμαστε, αλλά ως παρίες αύριο που δεν θα τους έχουμε ανάγκη!