Άλλη μια χρονιά, που δείχνει και είναι χαμένη…

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Αφορμή αποτελεί η έκφραση της έντονης αγωνίας του αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Τσόγκα, αλλά και πολλά άλλων παραγωγών, για το πόσο εύκολα και χωρίς καμιά ιδιαίτερη διαδικασία, ξεπουλήθηκε η τεράστια περιουσία της πρώην Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Άρτας – Φιλιππιάδας και νυν Αγροτικού Συνεταιρισμού.

Μεταξύ τους οι παραγωγοί, η πλειοψηφία των οποίων κάποτε ήταν μέλος ενός πρωτοβάθμιου συνεταιρισμού και με συνοπτικές διαδικασίες, απώλεσε και αυτό το προνόμιο, συζητούν το πως φτάσαμε εκεί και το πως δεν βρέθηκε κανένας ν’ αντιδράσει, για να μπορεί ο εν λόγω συνεταιρισμός να λειτουργεί υπέρ των μελών – παραγωγών και να δίνει λύσεις στα πολλά προβλήματα που ανακύπτουν, ειδικά την περίοδο της συγκομιδής.

Συνολική η ευθύνη, η οποία μπορεί να διαγραφεί μόνο με την συνέχεια… Να κινητοποιηθούν οι παραγωγοί και να αναλάβουν πρωτοβουλίες, ώστε και όλα τα σκοτεινά (σ.σ. αν υπάρχουν) σημεία της μέχρι τώρα πορείας να ξεκαθαριστούν, αλλά και ο ρόλος τους συνεταιρισμού, στην παρούσα συγκυρία να καθοριστεί και πάντα επί συγκεκριμένων στόχων και επιδιώξεων, να δίνει λόγο αυτός που θ’ αναλάβει την όποια θέση ευθύνης. Απλά πράγματα δηλαδή… Τόσο απλά, που αρχίζεις να υποψιάζεσαι περίεργες συναλλαγές και μένουν τα πράγματα, όχι μόνο σε σχέση με το μέλλον του συνεταιρισμού, αλλά πρωτίστως σε σχέση με το μέλλον των ίδιων των παραγωγών, σε τόσο τραγική κατάσταση. Στερεύουν και οι σκέψεις σε τόσο δύσκολες περιπτώσεις και σε τόσο δύσκολους συλλογισμούς…

Η «Γ» ασχολούμενη χρόνια με το μείζον ζήτημα, έχει προβάλλει και την εκτίμηση ότι μπορεί όσοι έχουν την δυνατότητα παρέμβασης, να μην το κάνουν, αφού έχουν συζητήσει με όσους έχουν συμφέρον να παραμένει αυτή η τραγική κατάσταση. Έτσι συνθηματολογικά, την διαδικασία αυτή την είχαμε αποκαλέσει ως «το κόκαλο». Αυτό που είναι ικανό να ακινητοποιήσει ακόμη και τις πιό σημαντικές δυνάμεις… Αυτές που θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τα πάντα…

Η αναγκαιότητα…

Όπως ακριβώς περιγράφεται, είναι η κατάσταση στον ευαίσθητο χώρο της πρωτογενούς παραγωγής, που τώρα βρίσκεται στην πιό καθοριστική διαδικασία αυτή της συγκομιδής… Φρούδες ήταν οι ελπίδες για την Άρτα, σε σχέση με την μεγάλη ζήτηση που θα είχαν τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια, λόγω κορονοϊού και έτσι στο πολύ χαλαρό, όλα θ’ άλλαζαν και η Άρτα, θα μετατρεπόταν η εύφορη πεδιάδα, που θα είχε την δυνατότητα να μοιράζει χρήμα, σε όποιον ασχολείται έστω και λίγο.

Οι ελπίδες δεν χάθηκαν, γιατί δεν είναι αλήθεια, η αυξημένη ζήτηση πορτοκαλιών και μανταρινιών. Είναι και παραείναι… Μόνο που η προώθηση της παραγωγής σε αγορές του εξωτερικού (σ.σ. αυτά τα γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά) πρέπει να είναι αποτέλεσμα συγκροτημένης και συντονισμένης προσπάθειας, όλων των φορέων μιας περιοχής. Των φορέων που ο καθένας μπορεί να προσφέρει το κάτι παραπάνω. Δεν είναι τυχαίο που οι εσπεριδοπαραγωγικές περιοχές της Πελοποννήσου, έχουν ήδη σημαντικό απολογισμό και στην περιοχή της Άρτας, όλοι ακόμη συζητούν, το τι μπορεί να γίνει…

Ήδη υπάρχουν τα αρνητικά δεδομένα… Το ποιοτικό μανταρίνι της Άρτας, το οποίο ήταν εξασφαλισμένο ότι θα είχε πολύ καλή τύχη, ήδη παραμένει στα δένδρα και κάτω απ’ αυτά, οι διάφοροι παράγοντες, ν’ αναζητούν το ποιός φταίει και οι εξαγωγείς, δεν έκαναν ούτε μια βόλτα στην Άρτα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Απ’ την μια στιγμή στην άλλη, διαμορφώνονται οι εξελίξεις στην αγορά κι εκεί που θεωρείται σίγουρη προώθηση ενός προϊόντος, το βλέπεις να παραμένει στο κτήμα και δεν μπορείς να εκτιμήσεις το γιατί…

Η κατάσταση είναι δεδομένη και δύσκολη και προσφέρεται για τον περαιτέρω συλλογισμό, με την απάντηση ενός απλού ερωτήματος:

-Αν οι παραγωγοί της Άρτας, ήταν οργανωμένοι, κάτι απ’ την σκέπη ενός ισχυρού συνεταιρισμού, δεν θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα;

Ακριβώς εκεί είναι η ουσία του πράγματος. Το συλλογικό είναι πάντα πιό αποτελεσματικό απ’ το μοναχικό… Αν απ’ το καλοκαίρι που πέρασε (σ. σ. κάθε χρόνο, η ίδια επίκληση) είχαν ασχοληθεί κάποιο σοβαρά με την παραγωγή, θα μιλούσαμε όλοι και περισσότερο οι αγρότες με διαφορετικούς όρους και σε καμία περίπτωση, όχι με τους παραγωγούς σε θέση υποτέλειας και αναζήτησης τρόπων να… φύγει η παραγωγή, έστω και με εξευτελιστική τιμή…

Πάλι στα ίδια…

Κάθε χρόνο, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να δείχνουν το αντίθετο, στα ίδια είμαστε, τα ίδια προβλήματα πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν και πάλι, το… μάρμαρο να το πληρώνουν οι φτωχοί παραγωγοί, ενώ αυτοί που έχουν αναλάβει να τους εκπροσωπήσουν, χωρίς ποτέ να τους ρωτούν, να μην είναι ιδιαίτερα προβληματισμένοι… Όλα πάνε καλά και αν δεν υπήρχαν και οι ελάχιστοι ενοχλητικοί, θα μπορούσαν να πηγαίνουν και καλύτερα…

Όμως αυτό που συμβαίνει στην περιοχή, δεν είναι αποτελεί ντροπή για τους ελάχιστους που οδήγησαν τα πράγματα, εκεί που περιγράφουμε παραπάνω. Αποτελεί ντροπή για όλους, μιας και όλοι παρατηρούν το τι συμβαίνει και όλοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν… Εκτός απ’ το νεαρό αντιδήμαρχο αγροτικής πολιτικής, που μάλλον κινείται σε εικονική πραγματικότητα και είδε τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια της Άρτας, είναι έχουν καταστεί ανάρπαστα…

Άλλη μια χρονιά, που τώρα αρχίζει, δείχνει και είναι χαμένη…

-Μήπως με την άνεση του χρόνου που προκύπτει, αλλά και την εικόνα της αναξιοποίητης παραγωγής μπροστά μας, μπορούν να προκύψουν κάποιοι συλλογισμοί;

Η δημόσια συζήτηση

Αυτοί που έπρεπε να σκύψουν πραγματικά στο πρόβλημα των εσπεριδοειδών της Άρτας, είναι οι κάθε λογής παράγοντες. Αντί όμως να κάνουν αυτό, οι ίδιοι επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την τραγική κατάσταση, με την δημιουργία εντυπώσεων, τις οποίες κανένας δεν πρόκειται να πιστέψει. Όπως ακριβώς συνέβη με τα όσα δήλωνε στα μεγάλα κανάλια των Αθηνών, ο επί της αγροτικής πολιτικής αντιδήμαρχος.

-Με το περιβάλλον που δημιουργούν, οι παράγοντες της Άρτας, μπορεί κανένας να δει το όλο θέμα, με αισιοδοξία;

Εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος και πάνω σ’ αυτή, πρέπει ν’ αρχίσει η δημόσια συζήτηση…