Λ. ΚΑΜΑΡΟΥΛΑΣ: Να σκεφτούμε όλοι σοβαρά και ν’ αναλογιστούμε αν αξίζει η ζωή μας…

Ο υπεύθυνος της εταιρείας «ΟΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΡΤΑΣ» κάνει απολογισμό τραγικών ατυχημάτων και καταθέτει την άποψή του, για το τι πρέπει να κάνουμε…

Είναι απ’ τους ανθρώπους, που σε κάθε τροχαίο το οποίο λαμβάνει χώρα στην ευρύτερη περιοχή, καλείται να σπεύσει πρώτος ή απ’ τους πρώτους, καθώς θα χρειαστεί όταν απεγκλωβιστούν τραυματίες ή και νεκροί, να φορτώσει τα συντρίμμια των αυτοκινήτων και να τα οδηγήσει ασφαλές σημείο…

Ο Λάμπρος Καμαρούλας, εργάζεται στην εταιρεία «ΟΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΡΤΑΣ», τα τελευταία είκοσι χρόνια και εκλήθη σήμερα απ’ την «Γ», για μια συζήτηση που αφορά στην πρώτη εικόνα, που ο ίδιος αντικρίζει αμέσως μετά από μικρό ή μεγάλο τροχαίο. Όπως γίνεται αντιληπτό και φυσικά θα πει και ο ίδιος έχουν δει τα μάτια του πάρα πολλά, τα οποία είναι καλό να γίνουν γνωστά, σε περισσότερους, ως ελάχιστη συνεισφορά, στην προσπάθεια που ξεκινάει και η «Γ», με κεντρικό σύνθημα, «όχι άλλες ζωές στην άσφαλτο».

Η συνέντευξη του υπευθύνου της «ΟΔΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΡΤΑΣ», ακολουθεί:

-Πόσα χρόνια, εργάζεσαι στην Οδική Βοήθεια και σε πόσα τροχαία, έχεις φτάσει, ίσως και πριν τα ασθενοφόρα;

Απ’ το 200, είμαι στον χώρο της οδικής βοήθειας και πρέπει να διευκρινίσω, ότι δεν ασχολούμαστε μόνο με τροχαία ατυχήματα. Παρέχουμε και άλλες υπηρεσίες, που για μας τους εργαζόμενους στον δύσκολο αυτό χώρο, αποτελούν κι ένα στοιχείο ικανοποίησης. Και θα ευχόμουν να είχαμε μόνο τέτοια περιστατικά και να μην είχαμε κανένα τροχαίο δυστύχημα. Τόσα χρόνια που πέρασαν και αν σκεφτείς ότι σχεδόν κάθε ημέρα όλο και κάτι θα προκύψει ο λογαριασμός, είναι πολύ δύσκολος. Και ίσως δεν έχει και τόση σημασία…

-Ποιό είναι το πρώτο συναίσθημα, όταν με βάση την εμπειρία σου, μπορείς να υπολογίσεις, αν μέσα στο όχημα είναι νεκρός ή σοβαρά τραυματίας ή ακόμη και ελαφρά τραυματισμένος οδηγός…

Το συναίσθημα δεν μπορώ να το περιγράψω, μιας κι εκείνη την στιγμή δεν έχουμε την πολυτέλεια για  συναισθήματα, καθώς πρέπει να δράσουμε άμεσα και να κάνουμε το καλύτερο σε ελάχιστο χρόνο… Παράλληλα αν είμαστε εμείς οι πρώτοι στο σημείο που έγινε το τροχαίο, πρέπει να κινηθούμε άμεσα, να ενημερώσουμε σωστά και την Πυροσβεστική και το ΕΚΑΒ, ώστε φτάνοντας και αυτοί στον χώρο, να είναι έτοιμοι να δράσουν… Υπ’ αυτή την έννοια τα συναισθήματα που έχουμε κι εμείς, είναι αυτά που βγαίνουν στον κάθε άνθρωπο, όταν πληροφορείται για κάποιο τραγικό τροχαίο ή βρίσκεται στον χώρο που συνέβη… Και με την ευκαιρία, θα πρέπει να πως σ’ όλους τους οδηγούς και τους πεζούς, όταν βλέπουν να συμβαίνει κάτι, να ειδοποιούν αμέσως αστυνομία, πυροσβεστική και ΕΚΑΒ, γιατί οι ζωές μπορεί να χαθούν, ακόμη και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα…

-Ποιό θα χαρακτήριζες το πιό φοβερό τροχαίο που έχεις δει;

Το πιό φοβερό τροχαίο που είχα ζήσει απ’ την πρώτη στιγμή, ήταν αυτό που έγινε στην Συκούλα, την 1η Αυγούστου του 2013, όπου όπως όλοι θα θυμούμαστε ξεκληρίστηκαν δυό οικογένειες με μικρά παιδιά.  Και πολλά άλλα, αλλά πρέπει να σας πως ότι το κάθε τροχαίο ατύχημα, έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και θα πρέπει ο κάθε οδηγός, να τ’ αναλύει στην ουσία τους και να μην ακολουθούμε τις φήμες, για να δείξουμε ότι τάχα τα γνωρίζουμε όλα… Είναι μια σοβαρή υπόθεση τα τροχαία και επειδή δεν αντιμετωπίζονται σοβαρά, αποτελούν την κρίση, με τόσο αίμα και τόσες ζωές στην άσφαλτο…

-Μετά απ’ όλα αυτά, μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα, προς όλους τους αναγνώστες της «Γ», αλλά και στους οδηγούς της ευρύτερης περιοχής;

Δεν ξέρω αν είναι μήνυμα, αλλά έχω κάνει τις διαπιστώσεις, με όσα είδα και χωρίς δεύτερη σκέψη, μπορώ να πω ότι για την μεγάλη πλειοψηφία των τροχαίων ατυχημάτων, πρώτη και κύρια αιτία, είναι το ότι ο πατέρας ή μάνα, παίρνουν τα παιδιά τους στα αυτοκίνητα και αυτά δημιουργούν πρότυπα. Ας πούμε πάει μια οικογένεια σ’ ένα πανηγύρι, ο πατέρας και η μάνα πίνουν από δέκα μπύρες και μετά βάζουν το παιδί στο αυτοκίνητο, για να πάνε στο σπίτι. Όταν και το παιδί πιάσει τιμόνι, είναι σίγουρο ότι θα κάνει το ίδιο. Ή αν δούμε την άλλη φοβερή ιστορία… Είναι πέντε έξι άτομα, πίνουν όλοι και δεν έχουν το φιλότιμο, ν’ αποφασίσουν να μην πιεί ο ένας, για να μετακινηθούν ακολούθως, στα σπίτια τους.

Είναι η πρώτη αιτία των ατυχημάτων, η οδηγική παιδεία και ακολουθεί ένα εξ ίσου σημαντικό πρόβλημα… Η κακή ποιότητα της πλειοψηφίας των αυτοκινήτων. Όλοι γνωρίζουμε, ότι μετά την οικονομική κρίση, η πλειοψηφία των οδηγών, δεν δίνει την απαραίτητη σημασία, στην σωστή συντήρηση των οχημάτων και ακολούθως αυτά μετατρέπονται σε σκοτώστρες! Και το πιό τραγικό είναι ότι μέσα στα ασυντήρητα αυτοκίνητα, βάζουν και μικρά παιδιά, τα οποία δεν φταίνε σε τίποτα…

Σ’ αυτά ως προστεθεί και η μάστιγα των κινητών. Οδηγεί ο άλλος και επιμένει να κοιτάζει το κινητό, για να δει αν κάποιος ή κάποια έκαναν «like», στα όσα έγραψε στο fb. Τόσα και τόσα ατυχήματα, έχουν γίνει και είχαν ως αιτία το «like», στο κινητό.

Δεν είμαι εγώ που θα πως ότ δεν φταίνε οι δρόμοι, η κακή συντήρησή τους ή οελλιπής φωτισμός. Είναι σημαντικά προβλήματα, στα οποία κάποτε πρέπει να σκύψει η πολιτεία και να τα αντιμετωπίσει. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, δεν σημαίνει ότι εμείς, θα πηγαίνουμε ως «πρόβατα επί σφαγή». Πρέπει κάθε φορά να προσαρμοζόσαστε στις ιδιαιτερότητες κάθε δρόμου και αν χρειαστεί να οδηγήσουμε, ακόμη και με 10 χιλιόμετρα, αν είναι να περιφρουρήσουμε την ασφάλειά μας. Αυτό όμως σε πολλές περιπτώσεις δεν συμβαίνει και ακολουθούν τα τραγικά τροχαία…

-Εσείς ως εταιρεία Οδικής Βοήθειας, έχετε κάτι επί πλέον να κάνετε, στην αντιμετώπιση του πολέμου της ασφάλτου;

Να σκεφτούμε όλοι σοβαρά και ν’ αναλογιστούμε αν αξίζει η ζωή μας περισσότερο απ’ τα δύο ποτά ή για να φτάσουμε κάπου πέντε λεπτά νωρίτερα. Απλές σκέψεις, πρέπει να γίνουν και αυτές δεν είναι παρά ο μέσος όρος της κοινής λογικής…