Περιείχε ξεχωριστό μήνυμα, η γεμάτη πλατεία…

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ ΑΠ’ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Ας μου επιτραπεί να χαρακτηρίσω την εκδήλωση της περασμένης παρασκευής, έναν σταθμό, στην δύσκολη δημοσιογραφική πορεία των σαράντα χρόνων, γιατί σ’ αυτή ακούστηκαν αλήθειες, που ο ίδιος δεν θα μπορούσα να εκφράσω ποτέ, μιας και ο δρόμος που διάλεξα για να διαβώ, είναι δύσκολος και δεν επιτρέπει σε κανέναν και ποτέ, να χαρεί, έστω και το ελάχιστο που έκανε… Θα βρεθούν οι καλοθελητές, για να το διασύρουν, ακόμη και με τα πιό ηλίθια ψέματα…

Μόλις το περασμένο Σάββατο, μου διηγήθηκε στενός φίλος, έναν διάλογο, που -πλέον- γνωρίζοντας με ποιούς έχουμε να κάνουμε, τον θεώρησα ένα χαριτωμένο αστείο… Έλεγαν κάποιοι ότι η εκδήλωση που έγινε στην πλατεία Κρυστάλλη, ήταν η καλύτερη που έγινε τα τελευταία χρόνια στην Άρτα. Και ο μοχθηρός τύπος που περίμενε στην γωνία έκανε το θαύμα του… «Ποιοί μίλησαν κοιτάτε ή πόσα κονόμησε ο Γκέτσης», είπε και χωρίς να δώσει κανένας συνέχεια και να του ζητήσει να εξηγήσει τι εννοεί -τον αγνόησαν προκλητικά- συνέχισε γιατί έπρεπε να πει την δική του κακοήθεια: «Πάνω από 5.000 ευρώ, έβγαλε ο Γκέτσης», είπε και έφυγε, φοβούμενος ότι κάποιος μπορούσε να του χαλάσει την οργανωμένη κακοήθεια που εξέπεμψε… Όμως, τον συμπονώ… Και για να μην λέει… ανακρίβειες, να τον πληροφορήσω και για τον ακριβές ποσό των εισπράξεων: 13.893 ευρώ. Αυτό να λές ανόητε, σε όσους σε ξαναρωτήσουν. Τέλος πάντων…
Ο λόγος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ. Καλλίνικο, ήταν βάλσαμο στην ψυχή μου, για τα τόσα χρόνια δυσκολιών που πέρασα σ’ αυτόν τόπο… Ο Σεβασμιότατος, ανήκει στην κατηγορία των συμπολιτών μας, που έχουν την δυνατότητα, να βλέπουν το κάθε γεγονός, απ’ την θετική του πλευρά και για τον λόγο είπε όσα τιμητικά είπε, για την δημοσιογραφική προσπάθεια, αλλά και το βιβλίο «εις μνήμην». Όσες ευχαριστίες και αν του απευθύνω, είναι ελάχιστες…
Την ώρα των ομιλητών, με τα όσα έλεγαν, σκεφτόμουν ότι όλα αυτά τα στοιχεία της ταραχώδους σαραντάχρονης πορείας, δεν θα μπορούσα ούτε εγώ, να τα καταθέσω με τόση σαφήνεια… Καθόλου τυχαία βέβαια. Με όλους μας συνδέει σαραντάχρονη φιλία (σ.σ. περί τα είκοσι πέντε χρόνια, με την Άρη Ραβανό, για να μην τον αδικήσω τον άνθρωπο, που είναι ακόμη πολύ νέος), η οποία δοκιμάστηκε και με τα πάνω της και με τα κάτω της και αντέχει, μιας και είναι στηριγμένη σε ισχυρό μέταλλο! Καθόλου τυχαία, η αποστροφή του λόγου του Λευτέρη Τζιόλα, που χρησιμοποίησε την ρήση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, για να επιβεβαιώσει, την ποιότητα και την σημασία της φιλίας μας. «Είμαι ο φίλος μου… Ο Κώστας Γκέτσης», είπε χαρακτηριστικά…
Ο Λαοκράτης Βάσσης, απ’ τα χρόνια της αναζήτησης στο ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά και την αγωνία, για το που το πήγαινε ο Ανδρέας, όταν το κίνημα του λαού(!) ήταν προ των πυλών της εξουσίας. Αποτελούσε για την γενιά μας, το πρότυπο του ασυμβίβαστου αγωνιστή, καθώς είχα φροντίσει να έχω πληροφορηθεί την αγωνιστική του πορεία και προδικτατορικά και κατά την διάρκεια της χούντας, φυσικά και κατά την μεταπολίτευση, την οποία έχει αναλύσει με παρεμβάσεις και εκδόσεις…
Ο Λευτέρης Τζιόλας, την ίδια εποχή περίπου, όταν ο ίδιος ήταν ένα απ’ τα τρία εμβληματικά «τζ» του ΠΑΣΟΚ…. Τζουβάνος, Τζουμάκας και Τζιόλας… Στην Θεσσαλονίκη, συμμετείχα σ’ εκείνες τις πρωτοβουλίες της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, για να μπορέσει το κίνημα να πάει πιό αριστερά. Επιφαινόμενο… κέρδος ήταν μια διαγραφή, αλλά το ουσιαστικό, αυτή η φιλία που κρατάει γερά και στο διάβα του χρόνου, αποδείχτηκε τόσο χρήσιμη…
Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, γνώριμος αρχικά απ’ το ρεπορτάζ και ακολούθως καλός φίλος, στα εύκολα και τα δύσκολα. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80, που είχαμε κάνει το ρεπορτάζ, για το καταγεγραμμένο στην ιστορία, ως το «έγκλημα της Βίγλας». Το είπε και ο ίδιος και ως έμπειρος δημοσιογράφος, προσέθεσε ότι η εφημερίδα μας, πρωτοπορεί σε πολλούς τομείς, συμπέρασμα το οποίο με γεμίζει χαρά και ικανοποίηση…
Ο Άρης Ραβανός, γνωστός σε όλους τους αρτινούς, εκτός από καλός φίλος, έχω την τιμή να έχει γράψει τις πρώτες του πολιτικές σκέψεις στην εφημερίδα «Η ΠΡΩΙΝΗ» και από τότε και η συνεργασία μας είναι πολύ καλή. Οι ανησυχίες μας για τον τόπο, είναι κοινές και οι συζητήσεις επ’ αυτών πολύ χρήσιμες…

Το εφάπαξ…
Το είπα και στην μικρή ομιλία, με την οποία έκλεισε η όμορφη εκδήλωση στην πλατεία Κρυστάλλη… Όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, που όταν συμπληρώνουν σαράντα, ίσως και λιγότερα χρόνια στην υπηρεσία, παίρνουν ένα εφάπαξ ποσό, για να συνεχίσουν την ζωή τους, για μένα αυτό το εφάπαξ, ήταν τα όσα ακούστηκαν την περασμένη Παρασκευή, στην πλατεία που ήταν γεμάτη και είχε νόημα, απ’ το κάτι ξεχωριστό, που εξέπεμψαν όλοι οι ομιλητές, αλλά και απ’ το συμβολισμό της συμμετοχής τόσων ανθρώπων, που ειλικρινά δεν περίμενα, να είναι τόσοι…
Η συνέχεια είναι δεδομένη… Στην δημοσιογραφική γαλέρα, με τις δυσκολίες και τις στεναχώριες, χωρίς να υποστέλλεται η σημαία του αγώνα για τον τόπο και τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν και οι περισσότεροι κάνουν πως δεν τα βλέπουν.

Η επιλογή
Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα και η επιλογή της συγκεκριμένης πλατείας, να διοργανωθεί εκεί μια τόσο σημαντική εκδήλωση. Το εύκολο για μένα, θα ήταν να διοργανωθεί στην κεντρική πλατεία, που αν μη τι άλλο, η… φασαρία που θα γινόταν, θα ήταν πολλαπλάσια και θα έλειπαν κάποια σχόλια, απ’ όσους δεν είχαν την δυνατότητα να καθίσουν κάπου…
Όμως, υπάρχει και η άλλη Άρτα… Οι ξεχασμένες γειτονιές, οι άνθρωποι των οποίων, δεν ζητούν πολλά πράγματα. Την ελάχιστη ευαισθησία των τοπικών παραγόντων, την φενάκη της οποίας συναντούν, κατά την διάρκεια των προεκλογικών περιόδων.
Ας μου επιτραπεί… Καλή… πάσα και για το δραστήριο διοικητικό συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου «ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ», η οποία αξιοποιούμενη, μπορεί να μετατρέψει την πλατεία Κρυστάλλη, σε χώρο δημιουργίας για τον πολιτισμό, αλλά και αναζήτησης της καλύτερης τύχης, της ξεχασμένης συνοικίας…

Επίλογος
Ήταν επιβεβλημένο, να προκύψει ο απολογισμός σε πρώτο πρόσωπο, μιας και δεν είναι στις επιλογές μου, η αρθρογραφία για όποιο θέμα, να εξελίσσεται έτσι. Είναι ένα προσωπικός απολογισμός, για μια σημαντική εκδήλωση, η οποία καλώς ή κακώς, περιέλαβε και τον απολογισμό της σαραντάχρονης δημοσιογραφικής πορείας…
Ήταν όλα μαγικά και μακάρι να μου δοθεί η ευκαιρία, να προχωρήσω σε μια ανάλογη εκδήλωση…