ΠΕΤΡΟΣ ΡΙΖΟΣ. Ένας αυθεντικός αγωνιστής, που δικαιούται ν’ αγανακτεί….

Δεν υπάρχουν σήμερα, τέτοιοι δήμαρχοι, με σημαντικό έργο, το οποίο -πρέπει να επιμείνουμε- είχε στο κέντρο του τον άνθρωπο… Όμως δεν αξίζει για όλους εμάς να γνωρίζουμε, το πόσο σημαντικοί άνθρωποι, ήταν αυτοί που δημιούργησαν;

Η συνάντηση που είχαμε τυχαία στον δρόμο, με τον πρώην νομάρχη Θεσπρωτίας και Τρικάλων και επί οχτώ χρόνια δήμαρχο Φιλοθέης Πέτρο Ρίζο, αποτέλεσε την αφορμή, για την συζήτηση που ακολούθησε στα γραφεία της «Γ», για να καταδειχτεί ότι η αυτοδιοίκηση, για να λειτουργήσει απαιτεί αυθεντικούς ανθρώπους, οι οποίοι με οδηγό το πάθος για τον τόπο και τον άνθρωπο, μπορούν να γράψουν ιστορία…
Στο μακρινό 1996, θα γυρίσουμε για να θυμηθούμε τον τρόπο με τον οποίο διεκδικούσε ο δήμαρχος Πέτρος Ρίζος και έφερνε τα αποτελέσματα, που σήμερα ακόμη, είκοσι χρόνια μετά, αποτελούν σημείο αναφοράς για την Φιλοθέη. Είχε επισκεφτεί στις αρχές του 1996, τον τότε υπουργό παιδείας και είχε αποσπάσει την δέσμευση για ίδρυση του Μουσικού Σχολείου Άρτας, στην Φιλοθέη. Θα μεσολαβούσαν κάποιες διαδικασίες, σε επίπεδο νομαρχιακής αυτοδιοίκησης και ο δήμαρχος ήταν πεπεισμένος ότι ο Μουσικό Σχολείο, θα γίνει στην Φιλοθέη…
Μέχρι που να μάθει, ότι άλλες ήταν οι επιθυμίες του τότε νομάρχη Χρήστου Παπαγεωργίου, ο οποίος ως καταγόμενος απ’ την Άνω Καλεντίνη, άλλαξε την πρόταση του υπουργού και ετοίμασε απόφαση, για να έχει έδρα το Μουσικό Σχολείο το χωριό του. Είχε τον τρόπο ο Πέτρος Ρίζος, ν’ αναγκάσει το νομάρχη Χρήστο Παπαγεωργίου (σ.σ. ήταν συμμαθητές και φίλοι) ν’ αλλάξει την απόφαση. Εισέρχεται στο γραφείο του νομάρχη, του παίρνει τα κλειδιά και ότι άλλο είχε μαζί του, κλειδώνει το γραφείο και τον οδηγεί στην κεντρική πλατεία… Του λέει με νόημα, ότι δεν θα ξαναμπεί στο γραφείο του, αν δεν αλλάξει η απόφαση. Ίσως και τρομοκρατημένος ο νομάρχης, ειδοποιεί κάποιους συνεργάτες του, τους λέει ότι πρέπει την ίδια ώρα ν’ αλλάξουν την απόφαση για το μουσικό σχολείο… Όταν ο νομάρχης ενημερώθηκε απ’ τους συνεργάτες του, ότι άλλαξε η απόφαση και με την σειρά το είπε στον δήμαρχο, «άναψε το πράσινο φως», για να εισέλθει στο γραφείο του.
Το Μουσικό Σχολείο Άρτας, για τα επόμενα χρόνια, μεγαλούργησε και μεγαλουργεί, αλλά κανένας δεν μπήκε στον κόπο, να μάθε αυτή την ωραία και διδακτική ιστορία, σε σχέση με την λειτουργία του. Μπορεί να φανταστεί ο καθένας, τι θα γινόταν αν το εν λόγω σχολείο, είχε έδρα την Άνω Καλεντίνη… Είναι η ευφυΐα, που αφορά στον τρόπο αντίδρασης και διεκδίκησης, απ’ την πλευρά του αιρετού της αυτοδιοίκησης και ας μείνει, ως παράδειγμα για τους νέους αιρετούς, που συνηθίζουν να βλέπουν τον γάιδαρο να πετάει, όταν αυτό πει ο κάθε υπουργός…
Την ίδια περίοδο, ο δήμαρχος Φιλοθέης Πέτρος Ρίζος, αποδεικνύει ότι είχε στο κέντρο της πολιτικής και αυτοδιοικητικής σκέψης του, τον άνθρωπο… Είναι ο πρώτος δήμαρχος που διοργάνωσε εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Φιλοθέης. Χίλια εκατό (1100) άτομα περίπου. «Γέμισε η Αρχαία Ολυμπία», θα μας πει… Είχε φροντίσει, να συμμετέχουν και κάποιοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι θα εξηγούσαν στους απλούς κατοίκους του χωριού, τι σημαίνει Αρχαία Ολυμπία… Μάλιστα σημειώθηκε και κάποιο ευτράπελο, όταν ηλικιωμένη κυρία πληροφορήθηκε, ότι στον χώρο εκείνο, οι αθλητές έτρεχαν γυμνοί και απαγορευόταν η είσοδος των γυναικών…
Δεν έμεινε εκεί, ο αεικίνητος Πέτρος Ρίζος… Οι εκδρομές με εκατοντάδες κατοίκους της Φιλοθέης, ήταν επαναλαμβανόμενη πρακτική. Γιάννενα και νησάκι, Ζαγοροχώρια, Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα και άλλοι προορισμοί, είχαν την δυνατότητα να τους επισκεφτούν ηλικιωμένοι κάτοικοι της Φιλοθέης, που υπό διαφορετικές συνθήκες, δεν θα τους επισκεπτόταν ποτέ.
«Έπρεπε κι αυτοί οι άνθρωποι να πάνε σ’ αυτά τα μέρη», λέει σήμερα, είκοσι πέντε χρόνια μετά, ο Πέτρος Ρίζος, για να δώσει ένα μήνυμα… Αυτοδιοίκηση χωρίς τον άνθρωπο στον επίκεντρο, δεν είναι αυτοδιοίκηση… Ας το σκεφτούν και οι ασχολούμενοι σήμερα, με τον θεσμό..
Έργα πολλά έργα… Ήταν αξίωμα για τον Πέτρο Ρίζο, ότι έργο που πρέπει να γίνει, θα γίνει, όσα εμπόδια κι αν προκύψουν. Άλλωστε οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, είναι για να ξεπερνούν τα εμπόδια και να παράγουν έργο…
Θυμηθήκαμε την ιστορία της μεταφοράς του νεκροταφείου, απ’ το κέντρο των Χαλκιάδων, που βρισκόταν… Αναντίρρητα έργο πολιτισμού. Πόσο συκοφαντήθηκε ο δήμαρχος, για την απόφαση αυτή, που ήταν αίτημα των καιρών. Σε σημείο που αναγκάστηκε να προσφύγει στην Δικαιοσύνη και να δικαιωθεί κατά τον πιό πανηγυρικό τρόπο… Έλαβε και κάποιο χρηματικό ποσό, με το οποίο κέρασε όλους τους κατοίκους του χωριού.
Η μεταφορά του εν λόγω νεκροταφείου, όπως προαναφέρουμε, ήταν έργο πολιτισμού και εκσυγχρονισμού, για να καταγράφονταιται σήμερα οι Χαλκιάδες, ως σύγχρονο χωριό… Ελάχιστοι όμως θυμούνται, τον τεράστιο αγώνα που έκανε ο δήμαρχος…
Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε δεκάδες ακόμη ανάλογα γεγονότα και ρηξικέλευθες επιλογές, αλλά θ’ αποβούν εις βάρος της αγωνία του σήμερα… Και κατ΄ αυτόν τον τρόπο, να περάσουμε στο πως παρατηρεί τις εξελίξεις στην αυτοδιοίκηση, ένας πραγματικά μπαρουτοκαπνισμένος δήμαρχος.
Η αρχή και πάλι απ’ την Φιλοθέη… «Πέντε δήμαρχοι, πέρασαν μετά από μένα και δεν έκαναν τίποτα απολύτως», λέει ο Πέτρος Ρίζος και δεν έχει καθόλου άδικο. Όλοι τους έκαναν και κάνουν μερεμέτια, όχι γιατί υπηρετούν κάποια αναγκαιότητα, αλλά για να χαλάσουν ότι βρήκαν, όπως βγαίνει και απ’ τα όσα λέει ο αυθεντικός αγωνιστής Πέτρος Ρίζος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Δεν υπάρχουν σήμερα, τέτοιοι δήμαρχοι, με σημαντικό έργο, το οποίο -πρέπει να επιμείνουμε- είχε στο κέντρο του τον άνθρωπο… Όμως δεν αξίζει για όλους εμάς να γνωρίζουμε, το πόσο σημαντικοί άνθρωποι, ήταν αυτοί που δημιούργησαν; Ένας εξ αυτών και ίσως μπροστά στον ανάλογο κατάλογο, είναι ο Πέτρος Ρίζος…