Η αδιαφορία που μας πληγώνει!

DCIM100MEDIADJI_0021.JPG

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΑΔΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΜΔΕ

Χρειάστηκε να κινητοποιήσουμε τον έμπειρο φωτογράφο Βασίλη Γκανιάτσα, για να έχουμε αυτό το οπτικό αποτέλεσμα κι έτσι να συνεχίσουμε τον συλλογισμό, υπό το βάρος της μελαγχολίας… Για το πόσο εύκολα, όλα αυτά τα μοναδικά κτίρια της πρώην ΚΟΜΔΕ, θα μπορούσαν να πάρουν ζωή και να λειτουργήσουν υπέρ της πόλης.

Την ίδια στιγμή, η αντίληψη που έχει για την Άρτα, ο αξιότιμος δήμαρχος, του επιβάλλει, κάποια εκ των κτιρίων αυτών, να χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες φιλοξενίας των αδέσποτων σκυλιών.

Όμως έχουμε δικαίωμα, να ονειρευόμαστε το πως θα γίνει καλύτερη η ζωή μας στην Άρτα, μιας και υπάρχει η υποδομή και δεν είναι άλλη απ’ τα δώρα της φύσης και της ιστορίας, τα οποία έχουμε εγκαταλείψει στην τύχη τους και δεν αποκλείεται κάποια στιγμή, αυτά από μόνα τους, να μας εκδικηθούν…

Να ονειρευτούμε, μια φοβερή πολιτιστική – ιστορική διαδρομή, ένα χιλιόμετρο περίπου έξω απ’ το κέντρο της πόλης. Μια διαδρομή που θ’ αρχίζει απ’ το ιστορικό γεφύρι, το οποίο δεν θα βρίσκεται στα χάλια που βρίσκεται σήμερα, να συνεχίζει στο μοναδικό Ιμαρέτ, που κι αυτό θέλει προσοχή, από κεί στα μοναδικά κτίρια της ΚΟΜΔΕ και να καταλήγει στις επίσης μοναδικές πηγές Χανοπούλου, των οποίων η φήμη, δεκαετίες τώρα έχει ξεπεράσει τα όρια της Άρτας και της Ηπείρου… Μια πολιτιστική – ιστορική διαδρομή, η οποία είναι πανεύκολο να δημιουργηθεί, σημαίνει ότι θ’ αναπτυχθούν και παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες, τις οποίες έχει ανάγκη η παρακμάζουσα Άρτα…

Αντιπαρερχόμαστε το μουσείο τυρόγαλου, για το οποίο δεν έχουμε κάνει σκέψεις, για να περάσουμε, στην αναγκαιότητα ίδρυσης ενός Μουσείου Γεωργικής Ιστορίας της Άρτας, μιας και αυτή είναι αξιοθαύμαστη και είναι αυτή που πρέπει να προτάσσει η Άρτα…

-Αλήθεια είναι μειωμένης αντίληψης, οι παράγοντες της Καλαμάτας, που έκαναν τ’ αδύνατα δυνατά, για να δημιουργήσουν το Μουσείο της Ελιάς, οι παράγοντες της Χίου, που δημιούργησαν το Μουσείο της Μαστίχας και όλοι οι παράγοντες άλλων πόλεων, που έχουν θεματικά Μουσεία;

-Αλήθεια, πρέπει να περάσει στην σφαίρα της χλεύης, η παρουσίαση του εξαιρετικού Μουσείου του Άλατος, που δημιουργήθηκε στο Μεσολόγγι;

Ας θεωρηθεί και ευκαιρία, για να γελάσουν κάποιοι, αλλά ο αγώνας για την καλύτερη πόλη, δεν θα προέκυπτε ποτέ, αν τα σημαντικά και μεγάλα αντιμετωπιζόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο…

Επιμένουμε… Στο μοναδικό συγκρότημα πέτρινων κτιρίων της άλλοτε ΚΟΜΔΕ, που σήμερα καταρρέουν, εκτός του Μουσείου Γεωργικής Ιστορίας, θα μπορούσαν να προκύψουν ένα σωρό δράσεις, οι οποίες εκτός όλων των άλλων δεν κοστίζουν και ολόκληρο τον προϋπολογισμό του Δήμου Αρταίων. Αίθουσες ειδικών γεωργικών συνεδρίων, αίθουσες πολιτιστικών εκδηλώσεων και όλα αυτά με βάση την προβολή της τοπικής ιστορίας, η οποία θα είναι οδηγός γι’ αυτό που πρέπει να σχεδιαστεί, σε σχέση με τις επερχόμενες γενιές…

Ζητούμενο της εποχής μας, είναι ο έντονος προβληματισμός, για το μέλλον του πρωτογενούς τομέα στην περιοχή, που αυτός πρώτος καταρρέει, απ’ τα καμώματα γνωστών παραγόντων, των οποίων τις… αγιογραφίες, έχει παρουσιάσει η «Γ», μη λογαριάζοντας , το όποιο κόστος…

Η πλούσια ιστορία του πορτοκαλιού, που συνδέθηκε με την περίοδο της πλούσιας Άρτας, θα λειτουργήσει καταλυτικά, σ’ αυτό που σήμερα εξελίσσεται σε τραγωδία, για να είναι σε λίγα χρόνια ο νομός Άρτας, ουραγός και σ’ αυτόν τον τομέα. Η ιστορία είναι το αντίδοτο και η διαδικασία αφύπνισης όσων έχουν στα χέρια τους την τύχη της περιοχής και δεν δίνουν την ελάχιστη σημασία, στον πρωτογενή τομέα…

Αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης, παράλληλα με την διαδικασία υποτίμησης των πάντων, είναι το γεγονός ότι στην εποχή που το πορτοκάλι, σε παγκόσμιο επίπεδο γνωρίζει μεγάλες δόξες, στην Άρτα, οι όποιοι παραγωγοί απέμειναν, αμείβονται για ένα κιλό πορτοκάλι, με το… φοβερό ποσό των πέντε (5) λεπτών!

Είναι καιρός να δούμε το μείζον πρόβλημα του πρωτογενούς τομέα και ειδικότερα της τοπικής παραγωγής, με σοβαρότητα και ίσως σ’ αυτή την κατεύθυνση, παίξει καταλυτικό ρόλο, η προβολή της σπουδαίας ιστορίας… Αυτή που κανένας δεν φρόντισε να μάθουν οι νεότεροι, με την ελπίδα, ότι μπορεί ν’ αναλάβουν δράση και να δώσουν την ζωή, που δεν έχει -ειδικά στον πρωτογενή τομέα- η Άρτα…

Βεβαίως δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι στην Άρτα, υπάρχουν τύποι που κερδίζουν απ’ την απόκρυψη της ιστορίας και σε καμία περίπτωση, δεν επιθυμούν να γίνει γνωστή. Το προαναφέρουμε, είναι όσοι σήμερα διαχειρίζονται τις τύχες των παραγωγών και οι τελευταίοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται…

Λείπουν σ’ αυτή την πόλη, η φαντασία και το όνειρο. Και όταν προκύψουν, ακολουθεί η χλεύη… Και ίσως αυτός είναι ο λόγος, που δεν γίνεται τίποτα…